ආත්මය මිලානව තිබිණිමම නිමල්ගේ අම්මාට ලියුමක් ලිවීමි"කිසිදාක දැක නැතිදයාබර අම්මේ,ඔබ දැක ගන්න එන්නවත්මුන් අපට ඉඩ දෙන්නෑඅම්මාවරුන්වත් මෙහෙ වුන් හඳුනන්නෑදරුකම කියන දේවත් මේකිසි කෙනෙක් දන්නෑ"ඈ හැරෙන තැපෑලෙන්මා අමතා තිබුණා ය"පුතේ උඹේ අත් අකුරුනිමල්ගෙ අත් අකුරු වගේමයිඋඹ බලන්නත් ආසයි"ඇගේ ලිපියෙන්මගේ ආත්මය යළි වරක් විකසිත වියසියලු බැරියර් බිඳගෙනමම ඈ දකින්නට ගියෙමිඉරි තැලුන දෙපා සිම්ඹෙමි"අම්මේ ඔබේ දෙපාඅපේ අම්මගෙ දෙපා වගේමයි"ඇය නැඹුරු වීස්නේහයේ සුරතින්මහිස පිරිමැද්දා ය"පුතේ නුඹේ හිසනිමල්ගෙ හිස වගේමයි"මම සීරුවෙන්ඈ අභියස සිට ගතිමි"අම්මේ ඔබේ සුරතඅපෙ අම්මගෙ සුරත වගේමයි"ඇය නොසෙල්වීනෙතු පියන් නොහොල්ලාමා දෙසම බලා උන්නා යමම සිනාසීමට යත්න දැරීමි"පුතේ නුඹේ සිනහවනිමල්ගේ සිනහව වගේමයි"ඉක්බිතිඈ දෙනෙත් අභියෙන්සිහින් දිය දහරක් ගලා හැලිණ"අම්මේ ගිය කඳුළුඅපේ අම්මගෙ කඳුළු වගෙමයි"------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ප. ලි. - මටත් බ්ලොග් එකක් තිබුණා නේද කියලා මතක් වුනේ අද උදේ.