බොහොම බොහොම කාලෙකින් ඕං අද ආවා බ්ලොග් එක පැත්තට...ඇත්තටම කිව්වොත් මට “හිතුවක්කාරයෙකුගේ සටහන් “ කියලා අවාරෙට හරි ලියැවෙන බ්ලොග් එකක් තිබුනා නේද කියලා මතක් උනේ අද උදේ නන්නත්තාර වෙලා කල්පනා කර කර ඉද්දි...කොහොමත් මට පහුගිය කාලෙම මට මගේ කියලා තියෙනවා කියලා මතකේ තිබුනේ mobile එකයි, ඇඳුම් පැලඳුම් ටිකයි, යන හැමතැනම අරන් යන බෑග් එකයි විතරයි...ඉතිං කොහොමෙන් හරි ඇවිත් බලද්දි මුකුත්ම නොලියා උනුනු කාලෙදිත් කට්ටිය ඇවිල්ලා ගිහින් තියෙනවා.ඒක ගැන නම් සතුටුයි...පහුගිය ගෙවුනු හීනයක් වගේ මාස ටිකේදි ජීවිතේට ගොඩක් අරමුණු, හීන එකතු උනත් ටික ටික බොඳවෙලා යනවා කියලා දැනුනු හීන ඊයේ දවසෙදි කුඩුපට්ටම් වෙලා ගියේ ජීවත් වෙන්න අළුත් අරමුණක් හොයාගන්න ඉඩ ඇරලා...ඊයේ දවසෙදි අවුරුදු ගානක් පාවිච්චි කරපු sim එකත් මාරු කරලා, අළුතෙන් sim එකකුත් දාගත්තේ ගොඩක් දේවලින් ඈත් වෙලා ටික කාලෙකට ඉන්න ඕනි කියලා...දැකපු හීන ආපහු දකින්න කියලා හිත සිය දහස් වාරයක් කීවත් ආපහු මට ඒ හීන ඇය ගැන දකින්න බැරිවේවි...සමහර විට යලි දකිවී...මොකද අනාගතය ගැන අද කියන්න අපි කාටවත් බැරි නිසා...ඇයම කීව විදියට කාලය ගොඩක් දේ වෙනස් කරනවා...අපි බලමු...ආපහු සැරයක් බ්ලොග් ලියන, E-money හොයන්න ට්‍රයි කරන, games ගහන, mobile එක facebook යන්න විතරක් use කරපු තනියම උන්නු කාලෙට එන්න වෙලා...සී සීකඩ විසිරිලා ආපහු ජීවත් වෙන්න අරමුණක්, අළුත් ජීවිතයක් හොයන හිත හදාගන්න ආපහු ලියන්න ගන්න එක ලොකු උදව්වක් වේවි.කොහොම උනත් පහුගිය කාලෙදි ගොඩක් දේ ජීවිතේට ඉගෙන ගත්තා...පුළුවන් විදියට අද ඒ දේවල් මේ සටහන් කරන්නේ කවදහරි, කාටහරි වැදගත් වෙයි කියලා වගේම මට මගේ හිතත් නිදහස් කරගන්න ඕනි හින්දා...කවමදාවත් හිතේ ඇතිවෙන ආදරයක් හංගගෙන ඉන්න එපා.