හැපි හැපී කඳු කොපුල් මතහඬා බසිනා කඳුළු කඳුරු දසි‍ඳෙයි - සීතල කඳුකරේ මේසුසුම් උණුසුම් රශ්මියේ .ඉකි ගසා ළයැ අත තබාඑබි එබී වෙවුළන ඉළුක් තුඬැරැ‍ඳෙන්නේ ඒ කඳුළුදැයි මටනො තේරෙයි අම්මේ .ආදරය උතුරා පිරූකිරි රස දැනී රෑ සීනයේහද තෙමා ගැලුවේ මෙ දා ඒ කඳුළු දෝ අම්මේ .ඉණැ තබා නෙලනා පලාගෙන’වුත් කැවූ දුවනා මුවන්අහලක පවා නොම වූ දිනේහුරු පුරුදු සේ තනිව ම නැඟීගියෙ ඇයි ඉතින් මේ විගසිනේ.නිම්මා නැතිව දුක් අනුභව කොට බතටසම්මා සමිඳු සේ ඉවසා දුක් ගැහැටපෙම්මාදරය අහවරයක් නැති හිතටඅම්මා ගියේදෝ කිරි එරවා එන්ටකාසිගස් සර සරය අතරේපොර වැටී නොමිනිස් නගරයේදිනෙක කොල අහුරක් කඩාගෙනනුඹ බලන්නට ගමට එන්නයිසැරසුණේ මා සත්තමයි .තරහ වීදෝ නුඹත් මා හා මේ ලෙසින් සැඟවී ගියේ.පස් පිඬක් ලමි හිත හදාගෙනරන්රුවන් ඇත්තෙත් එසේමැයි .මහ පොළොව සේ උතුම් අම්මේකවුරු අප නෙත් පිස දමත්දැයි.අන්ධකාරය හූ කියාගෙනහඬාගෙන දුවනාරේල් පාරෙන් පියවරක් ඉහළට තබාලා ගොඩවෙනාහවුල් ඉඩමේ පස් පිඬැලි යටමගේ හදවත වළ දමාඑතැන දචසක මල් පිපෙන තුරු හිඳිමි කඳුලින් පැන් වඩා.