4pt 0in 5.0pt; font-family:"Calibri",sans-serif; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-language:AR-SA;}ගයනු මැන වස්දඬුව දී මා අතටඅජරාමරබව රැඳී ඇත ගීයකඅප නැසී ගිය පසුව වුවවැලපේය වස්දඬු රාවයගලන දියපහරවල් දිගේ ගොස්ගිරි ශිඛර මත නැගුණු මා මෙන්සරණ සෙව්වෙහිද ඔබහුදෙකලා වන අරණක.සුමිහිරි විලවුනක ගිලී ගොස්එළියකින් ගත වියළුවෙහිද කිසි දිනෙකබිව්වෙහිද හිමිදිරිය මිදි පැනක් මෙන්බහා ද්‍රවමය කුසලානවල.ගයනු මැන වස්දඬුව දී මා අතටගීය යනු අනගිතම යැදුමකියජීවිතය නැතිව ගිය පසුව වුවවැලපේය වස්දඬු රාවයරන්වන් පහන් පොකුරෙන් ගැවසිමිදිවැල් අතර හිඳගත කළෙහිද කිසි කලෙකසවස්වරුවක් ඔබ .අමතක කොට ගෙවුණු කලනොසිතමින් හෙටක් ගැනනිදිගත්තෙහිද ඔබ රැයකඑලාලූ තණ පලස මතමුළු අවකාශයමපොරෝණාවක් කොට.ගයනු මැන වස්දඬුව දී මා අතටගී නද පසිඳලයි යුක්තිය හදවතටසියලුම වරදවල් අහෝසිව ගිය පසුවවැලපේය වස්දඬු රාවයගයනු මැන වස්දඬුව දී මා අතටඅමතක කොට රෝ බියද පිළියමදදුර්වලව දිවි ගෙවන මිනිසාසෙමින් මිය යනු ඇතමන්දයත්,මිනිසුන් වනාහි වෙනයම් දෙයක් නොවදිය මත කුරුටු ගෑ ඉරි ටිකක් පමණකියමකුළු දැල නිර්මිත හුයවල් පමණකියවන අරණ වනාහී දිවියේ නිවහනයමා අතේ ඉතිරි දින විසුරුවන්නේ එහියඒ ගැන තීරණය කාලය සතුව ඇතවන අරණට ඇදෙන මා සිත වලක්වයි කාලය දෛවයේ ගමන් මග දිරියෙන් අනූනයඑනමුදු මිනිස් අරමුණු ඊටත් සවිමත්ය-- ඛලීල් ජිබ්රාන් (1883-1931).