ඔහුගේ ජීවිතයෙන් වැඩි කාලයක් මහමඟට වැයවූයේ අන් කිසිවක් නිසා නොව ඔහු සතු අත්දැකීම්, සාමාන්‍ය ජීවිතයෙන් උරා ගැනීමට ගත් උත්සාහයයි.සිසුන් පිරිවරාගෙන සම්භාව්‍ය ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපට හා නාට්‍ය නැරඹීම, සාහිත්‍ය නාට්‍ය වැඩමුළු සඳහා උචිත තානාපති කාර්යාල කරා පියනැගීම, පුවත්පත් කාර්යාල, ගුවන් විදුලිය, ලුම්බිණි රඟමඩල, ගම් නියම්ගම්, වෙල්එළි, කමත්, ගොවීන්, කම්කරුවන්, සාමාන්‍ය ජනතාව මෙකී නොකී පරිසරයන් හා පුද්ගලයන් මුණගැසී ඔහුටත්, සිසුන්ටත් ළඟා කර දුන් අත්දැකීම් අපමණය.1966 දළුගම විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රථම කලා උළෙලේ නාට්‍ය තරගයට පෙර වදනක් සපයමින් සරසවි සිසුන් කිහිප දෙනෙකු එක්රැස් කර ගෙන ජී. කේ. සර් “කොබෙයි රැළක් රංචු ගසා නගින්නේ...//