දමාලා ඉවත මා සිත රැඳී             මාන්නයසොයාලා ගියෙම් මම මග හැරුණු        කාලයහෙලාලා ඉවත දහතුන් වසරක           ශාපයලොවාලා ගතිම් අද උතුමෙකුගෙන්     සහතිකයපාස් කලත් අට උන්දැට            සරුසාරයිපොතින් පතින් පිරි මගේ ඔලුවත් පුදුම     බරයිසත හට සම තැන පොත පතටම      බාරයිඇති හැකි උන්දැගේ පස්සට දැන් මං හරි  ලෝබයිලෙව්වොත් පස්ස බඩ පිරෙනව       ටක්කෙටමඉස්සර එහෙම කිව් උන් හට බනිනවා    දැක්කහමකළකම්, ගොන්කම් මතක් වී ඇඬේනව තනි ඇහැටවැල යන අතට මැසි ගහනව    බැරි කමට.