හසුනක් නොමැතිව ගෙවී ගිය දින සති මාසවලට හදිසියේ මල් වැස්සක් වැටෙන්නේ මෙහෙමයි.දෙනෙති   න්    එහා ඉම සෙව් නුබ තලය අරාසුපස       න්     හදින් නැගෙනා මතකයන්දරාකෙලෙසි න්     රැඳෙන්නද මේ බිම් තෙසරාසැරසෙ   න්     සිතෙන් දිව එන්නට නුඹම කරාතුඩ තුඩ ගැයෙන ගී අම රසදැනේ වීනිල් නුබ දිලෙන සොමි පව්වෙන්එබේ වීහද හද දිලෙන පැතුමන් හෙට යාවෙ වීහසුනක් ලැබෙන තුරු ඔබ මගබලා වීකඳු හෙල් රළු හසර  ඔබ හා පසුවූවාහන්තානටත් නුඹේ අත ගෙන ලං  වූවාදොළ අයිනේ නුඹ හා සිත      යා  වූවාඅක්බර් පොකුණ ළඟ අද මම තනි  වූවාවෙහෙස නිවා ගන්නට අප රැඳුන       එදාසිහිලැල් නදී දිය ඇලි මතකයේ    සදාමහවැලි ඉවුර ළඟ මා තනි විටදී මෙදාගෙනදී තෙමයි මගේ නෙත් අග ඉවුරුබිඳාබිඳෙ   යි    මහද රජ කල සිතුවිලි    රෑ නනැගෙ යි   අපේ බාලේ මතකේ ගේ නරිදෙ    යි   කීරි ගැහෙනා හදවතගැහෙ නබඳි     යි    හද වැටක් නුඹ පමණක්  ඉන් නරොද හැරගියත් බිඟු මල් පැණි  සොයාගෙනේ සිඳ බිඳ නොයයි බිඟු කැළ බැඳී දයාවෙනේමල් මී ගොමුව වෙත ආවත්විගසකිනේඑයි සිය රොදට නොඇලෙයි මල්මීගොන්නේරම්නද සිවිලිමේ මං නෙත යවන           වෙලේඅත රැඳී පොතෙන් ගෙනයයි මගෙ සිතඑකලේගෙන එයි දසකයක්  එපිටින් සොඳුරු කලේනුඹ හද පිදුවේ මට බව දැනුනයි   ආලේසරසවි දිවිය වෙහෙසයි හද විඩාගෙනේමල් මාවතක් ඇතිමුත් තනිකමක් දැනේහසුනක් එවන පමා මවෙත නැතිවමෙනේපවස නිවන වදන් ලියන හැටි නොදැනේපමා  බවට මගෙ හසුනට රහස  එයයිදමා  දෙවැට නුඹ නොහරින බවද දැනෙයිසමා  අයැද මං නුඹේ බව කියන  බවයිමෙමා  ලියන පළමු හසුන ලැබුනවගයි                                            ධාරාගේ කඳුලට මල් එකතු කලේ- කරූ෴කවි පෙලට අලයින්මන්ට් සකසා ගැනීමට උදව් දුන් ඩූඩ් අයියාටත්,මේ පෝස්ටුව ගැන සටහනක් පල කල ධාරාටත් මගේ ස්තුතිය.