මගේ දැහැනින් මිදුණු කවියක් කොහේදෝ දුර පාවුණාසොඳුරු කවියේ ඉ රුණ කවි පද නොදම් සුළඟට හසු වුණාඅවුණමින් සිටි කවියෙ රොන් සුණුබිඳී දස අත විසිරුණාකවියෙ අවසන් සිනහ බිඳුවක්මගේ කඳුලට මුසු වුණා....දෑස් යොමවා ගවු ගණන් දුරවිසිරි කවි පද අමුනණාඅලුත් කවියක් යලි ලියන්නටවරු ගණන් සිත ලත වුණාවිරිත් එකිනෙක ලිහී ගොස්, කවිඇඳුණ පත් ඉ රු බොඳ වුණාසිතෙහි ඇඳගත් කවියෙ හැඩ රුවඅතර මග හිඳ නැවතුණා......නේක තාලෙට ගැයුණ ලියැවුණසහස් කවි ගී හමු වුණාසිතෙහි බැඳි හුරු ස්වරය නැති සඳසොඳුරු කවි එහි මියැදුණාහද දැවූ ඒ සොඳුරු කවි මලයළි සිඹින්නට සිත් වුණාබිඳී විසිරුණ කවියෙ වදනක්හමු වෙතැයි සිත නැවතුණා......මග නැවති සිත හැර දමා ගියජීවිතය දුර ඉගිලුණාමොහොතකට නැවතුමක ‍රැඳි සඳපුරුදු ස්වරයක් හමු වුණාසිත් පොතෙහි ලියු පළමු කවියේබිඳුණ ස්වර යළි හැඩ වුණාබිඳී යළි සැදු කවියෙ නව රුවකඳුලු සිත හා හිනැහුණා.