මේ සියල්ලෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ පාසල් වියේදීම පාසලට හා ගිහි කමට ආයුබෝවන් කීමය."පොඩි හමුදුරුවනේ..."සුපුරුදු කටහඩක් සුමේධ හිමියන්ගේ සමාධිය මදකට සසල කලේය.පොතෙහි පි‍ටු අතර වැටී තිබූ කදුළු බින්දුව පිස දමමින් පොත වසා සමාධිගතව හැරී බැලුවේය."නදී.."පොඩිහිමියන්ට පුදුමයකි.පොඩිහිමි ඇය දෙස ශාන්තව බැලුවේය.පොඩිහිමි ඉදිරියේ ඇය මොහොතක් ගොළුවිය.වෙනදා සිටින ඔහුද මේ...ඇය තුල තේරුම් ගතනොහැකි පැනයකි.මුහුන පියකරුය.සැනසුම ගෙනදෙන පරිදිය.වචනවල ශක්තිය පොඩිහිමි ඉදිරියේ බොදවී යයි.නමුදු ඇය කථාකිරීමට තැත්කළාය."පොඩි සාදු..මට........"පැවිදිබව අමතක වූ පොඩිහිමිගේ නෙතගට කදුලක් නැංවීමට ඒ හඩ ප්‍රමාණවත් විය.වැදවැ‍ටුනු ඇය දෙස තවදුරටත් බලාසිටිය නොහැකි වූ පොඩිහිමි බුදුගෙයි ශාන්තව දිදුලන බුදුහිමිගේ පියකරු වූ මුවමඩල වෙත නෙත් යොමුකලේය.(2004.06.