සරත් සමයෙහි සරතැසෙහි නෙතලෙදින් නුඹ නෙත මහද දැව් සඳනඳිත වී ඉපිලුණද හදවතවීය බාධක විකුම් ධනුදරපතා ලබනට නුඹෙන් සෙනෙහසසටන් වැදුනෙමි එඩි බිඳින්නටපොලොව සිඹි මුව දැනිණි ලේ රසතෙදැති ධනුදර නැගී ජය ගොසබියෙන් සලිතව නුඹේ නෙතු යුගදිටිමි කඳුලැලි උතුරනා හැඩනුඹේ කුමරුන් එදෙස බැලු සඳමමයි ගත්තේ ඔහුගෙ අසිපතසිදුරු වූ ඔහු පපු තුරෙන් ගැලුරුහිරු නුඹ හද වසා ගන්නැ'තිනුඹේ දෙනෙතෙහි තිබූ වෛරයශෝකයත් මම හැඳින ගත්තෙමිසෙනෙහසක් නැති දෙනෙත් අබියසසිතෙහි වූ වෙර හැඳිනුවෙමි මමබියෙන් නැවතින මගේ හදවතපලා වන ගැබ සැඟවුනෙමි මමකිමෙක් වීදැයි පිරිස ඇසි සඳපැවසුවෙමි මම නුඹ චපල බවඇදහුවේ උන් සෑම වදනමමාය වැදි රජ , මෙවන අරණටතවම වැලපෙයි මගේ හදවතවනේ සතුනට ගොදුරු විද නුඹශෝකයෙන් ළය පැලී මියැදිදමහ වනේ මං මුලා විද නුඹ.