ගහ උඩ ඉද්දි පොළව දිහා හැරිලවත් නොබලපු, හුළඟට විතරක්ම පෙම් බැන්ද තේක්ක මල්, ඒ හුළඟින්ම ගැලවිලා වැටෙද්දි හිතේ කිසිම කහටක් නැතිව පොළව ඔවුන්ව පිළි ගන්නව.තුරු හිසෙහි කිරුලු දැරුහුරු බුහුටි මල් පොඩිතිගැලූ සුළඟට පමණිනෙතට නෙත යා කළේපොළොව දෙස නෙත් යොමාමොහොතකට නොබැලුවදහැමූ සුළඟට පමණිසිනහ පෙති දිගු කළේසැඳෑ හොම්මන් අඳුරෙතුරු වදුලු ගිලෙන සඳගැලූ ඒ සුළඟමයිසිනහ පෙති පොඩි කළේගසින් ගිලිහී වැටෙතඒ සුමුදු සුසුදු වතනොරිදවා පොළොවමයිඇය වඩා සැනසුවේ.