ඔයා දන්නවානේ බස්සියේ අහස කොයි තරම් විශාලදකියනඑක.අනන්තය දක්වාම පැතිරිලා තියෙන ඒ විසල් අහස වාගේ තමයි වේලාවකට ඔයාත්.ලස්සනට තියෙන නිල්අහස හදිසියේම සුළන් කොඩයකට හසුවෙලා,අකුණු පුපුරලා වහිනවා.එත් කිසිකෙනෙක් අහසත් එක්ක තරහා වෙන්නේ නැහැනේ.ඉතින් බස්සියේ ඔයාත් අර ලස්සන නිල්අහස වාගේ ඉදලා හිටිහැටියේ වහින අකල් වැස්සක් වාගේ නපුරු වෙනවාවුණත්කෙල්ලේමට බෑ ඔයලස්සනලොකු ඇස් දෙක දකිනකොට තරහා වෙලා ඉන්න.ඒ වාගේ සමහරක් වේලාවට මමත් ඔයා එක්කලා කතා නොකර ඉන්නවා තමයි.හැබැයි ඉතින් කෙල්ලේ ඒ තරහකට නම් නෙමේ.ඒ කොයි හැටි වෙතත් ඔයා අනික් අයගේ කිම් වලට මගෙත් එක්කලා මෙහෙම තරහා වෙන්න එපා බස්සියේ.ඔයා දන්නවනේ මිනිස්සුන්ව වෙනස් කරන්න අපිට බැහැ.එත් ඒ අයගේ පදනමක් නැති දේවල් නිසා අපි වෙනස් වෙන්න ඕනෙත් නැහැ.මතකද ඔයා එදා මාත් එක්කලා කිවා ඔයා හැමතිස්සෙම හිනාවෙලා,සැහැල්ලුවෙන්හිටියත් ඔයාගේ හිත පොඩි දේකටවුණත් කඩා වැටෙනවා කියලා.මගේ උණත් එක ඒ හැටි වෙනසක් නැහැ.මට ඕනෑම දෙකට හිත ගල්කරන් ඉන්න පුළුවන් වුණත් ඔය ඉස්සරහා මට එහෙම ඉන්න බැහැ.එක මගේ දුර්වලකමක් තමයි.එත් ඒ දුර්වලකම අල්ලන් මාව රිද්දන්න එපා බස්සියේ.ඔයා දන්නවාද කෙල්ලේ ප්‍රේමයේ විප්පයෝග වැඩියෙන්ම දැනෙන්නේ ප්‍රේමය විරාහවක් වෙච්චි දවසට කියලා.එකනේ බන්ධුල නානායක්කාරවසම් ලියපු රෝහණ වීරසිංහයන් සංගීතවත් කරපු අර ලස්සන සිංදුව සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගායනා කරන්නෙත් වියෝවූ පසුවයි දැනේනේ ප්‍රේමයේ අබිමන් කියලා.ඔයා මා එක්කලා ඔහොම තරහින්,බුම්මන් කතා නොකර ඉන්නකොට තමයි මටත් ඒ වියෝව දැනෙන්නේ.එක ප්‍රේමවියෝවකට වඩා හිතට වැඩියෙන් දැනෙන වියෝවක්.ඉතින් ආදරණිය බස්සියේ මම එදාත් ඔයාට කිවා වාගේ පුංචි,පුංචි දේවල් වලට මගෙත් එක්ක මෙහෙම අමනාප වෙන්න එපා.ඔයාගේ අත කොනිත්තපු එකට ඔයා මගේ හිත කෙනිත්තුවාත් ඇති දැන්.පරණ දේවල් ඔක්කොම අමතක කරලා දාලා ආයෙමත් අර ඉස්සර වාගේ මා එක්කලා හිනා වෙලා කිරිල්ලියක් වගේ කියෝ,කියෝ සතුටින් හිටහන්.අනිත් එක බස්සියේ අමතකද ඔයාම කිවා තමන්ගේ හිත දන්නවා තමන් කවුද කියන එක කියලා.එහෙනම් ඉතින් තවත් මොනවාද...