රෑට කොට්ටය යටින්සුදු පාට පුරුදු මුදුවක්හොරෙන් එලියට ඇදෙනවාමගේ දුක සැප අහනවාඉඳහිට තෙමනකදුලු බිඳුවකපුරුඳු සිතල විදිනවාහැමදාම වගෙ මමපුරුදු ප්‍රශ්නයක් අහනවාමේ මුදුව හඳපුඒ අත් දෙකට බැරි වුනේ ඇයිමගේ හිතට කදුලකබර හුරු කරන්නමුද්ද වාගේම කඳුළුවලටනොපෙඟි ඉන්න.