සෝක ලතැවුල් මැදින් ඉදිවූඅදුරු මා හද කුටිය එළිකළපහන්සිල මා දමා ගිය සඳපෙම්බදිමි ඒ අඳුරු පැහැයටකඳුල සගවා සිනාසෙන්නටහැගුම් සඟවා රගපාන්නටදෙනෙත් සඟවා බොරු කරන්නටඅඳුර අවැසිය දිවි ගෙවන්නටසෝ සුසුම් උණුහුම මැකෙන්නටඉකිගසුම් හඬ මැකී යන්නටඋණු කඳුළු වැල් සිහිල් වන්නටදෙන්න අඳුරට තුරුළු වන්නට.