සිත තුල තෙරෙපෙනා දහසකුත් ගින්දර සගවා දරා ගත් මසිත.නුබෙ සද වත මා දසුනින් ඈත් වූ කලී ඔබෙ ලොකය මාගෙ සිතුවිලි මලානික ව පාලු වී අදුර වලාකුලකින් වට වෙලාගියේ බක්මහට වහින කලු වලාවන් මෙනී.සුදු මැණීකෙ..........................සමගින් ඇතින් ඇසෙන ඈ පා පොදි පොලව සිප ගන්න නාදය මා දෙසවන් පුරා පැතිර ගියේ අකලට පිපුනු එරබදු මල්පොකුරු මෙනි.නුබෙ සිතෙ පෙම් සුවද සමගින් අදින් අරබන නව දිවියකට තිබෙන එකම වස්තුව රණ් මැනිකාගෙ සිනහව බව මට පසක්වු‍යෙ ඇ දෙනෙත් සමග මා දෙනෙත් මුසු වු විටයි..සුදු මැනිකා දෙපා මුල වැද වැටුනෙ සැබැම සහොදර බැදිමකින් බැව් දැස මත ගුලි වි හැන්ගි තිබුනු සීතල කදුලු බිංදු සක්ශි කියන්නටවුවා.හෙමි හෙමිට ඇද හැලුනු දිය බින්දු අදින් ඇරබෙන නව වසරකට ආසිරි පැතුවෙ රණ් මැනිකා මීට අවෘදු ගනනාවකට කලින්මා සිත හොරකන් කල මෙ අරලිය ගස යටදිමයි...සිබින්නට සිතු සුසුම් නුබ ලගතනිවෙනවා දැනුනා.............කියන්නට බැරි පැතුම් මුව මතමුනිවතම රැක්කා........දරන්නට බැරි කදුලු ලගතනිවෙන්න සිතුනා...........පිපෙන්නට ලග සුවද මලමගෙමයි හැගුනා...............හන්තාන සිතුවිලි වහින වැසි ලගසැබැ වෙනු දුටුවා....෴෴සචි෴෴.