පරදවා දළ රළ සයුරසොයාගත් පොඩි දූපතකඋසම තැන සෙවූ මමකරවීමි මාළිගාවක්හැකි ලෙසින්මතකයේ වලාකුල් මතවාඩි වී සිටි දිළිඳු වූ දැරියටඇය ද එය නොදැනලොව ද එය නොදැනදූපතට පමණක් අයිති වූ කාලයෙන්කල්පයක් ගත වුව දනොවුනි එක පලුද්දක්මාළිගා බිත්ති මතකල්පයේ හැම කැබැල්ලක් තුලහෑරුවෙමි...ගල් බොරළු වැදී තුවාල වනඇඟිලි තුඩගින් වැගිරුණුරුධිරයෙන් පොඟවමින් හිමිහිටකාෂ්ඨක මහ පොළවගැඹුරු පතුලෙන් අතට ගත්තෙමිදුටු සෙනඟ ඇස් අන්ධ කරවනලොවෙන් සැඟවුණු අරුම මිණි කැටලොවට නවමු වු අරුම අබරණමට කුමකට ද මේ වස්තුවඅමිල වූ වස්තුවක්මගෙ හිතේ සිටි කලඅබරණ පැළඳුවෙමි ඇගෙ කරදිළිඳු බව ඇගෙ ගියෙ ද කොයි අත.ඉතින් දැන් ඈ කුමරියකිමාළිගාවක වෙසෙනනොමැත්තක් නොමැතිහරි පුංචි දූපතකකුමරි මෝරද්දි තව තවදූපත මදි ය ඇගෙ හිතටලෝකටම දැක බලා ගන්නටතමයි ඇගෙ හිත නැගුණු අදහස...ඉතින් ඈ විටින් විටමුහුදු, සමුදුරු උඩින්චාරිකා කරවීය දස දිගමාලිගාවෙහි සිටිනකාලෙ අඩු විය ටිකෙන් ටිකගමන් වියදමට ඇගෙකර පැළඳි රන් මාලවිකිණුවෙද උකස් කලෙදමම නොදන්නා දෙයකි තවටිකෙන් ටික ඇය"දිළිඳු වූ කුමරියක්" වන බවහිත හිතා සිටි හවස් යාමෙකමාළිගාවෙහි බිත්තියක කොණපිපිරි ගිය සළකුණක් දැකකඳුළු පොඩ්ඩක් ඇඟිල්ලට ගෙනබිත්තියේ මේ කවිය ලියනෙමිකාටවත් නොපෙනෙනා බව දැනකවිය ලියූ අවසනමාලිගාවෙහි බාල්කයක්හුරතලෙන් මට අඬගසයි"එන්න මගෙ එල්ලෙන්න"සහන් පද්මසංඛ පීරිස්(THЕ SAHAN)2014 සැප්තැම්බර් 10.