තාත්තා කියන්නෙ මම රගපාන්න පටන් ගත්තේ කතා කරන්නත්ඉස්සර වෙලා ඉදලා කියලම”පියාගේත් මවගේත් ඇසුරේහැදී වැඩෙන ඇයගේ ලෝකයේ සෙනෙහෙබරම වීරයා වන්නේ ඇගේ පියායි.නමුත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන්හදිසියේ ඇයගෙනුත් මවගෙනුත් පියා වෙන්වී යාම,කොටින්ම පවුල් ආරවුලක් මත දික්කසාදයකටසුදානම් වීම තුල ඇයට දැනෙන අපූරුවට රචකයා තුලින් ප්‍රකාශ වී ඇත.මවගෙන් නිසි සෙනෙහස නොලදඇය,පිය සෙනෙහසත් අහිමිව කටයුතු කරන අයුරු,මෙෙතක් තමා සමග සිටි පුද්ගලයා තමාගේ සැබෑපියා නොවන බව ඇය දැනගන්නා අයුරු,ඇය ඒ මොහොතේ ක්‍රියා කරන අයුරු,මවට සමීප වන ආකාරය,දරුවෙකුටමේ තරම් දේවල් දරාගත හැකිදැයි වැඩිහිටියෙකුට දැනෙන අයුරින්,ඇය අවබෝධාත්මකව ජීවිතයමෙහෙයවන අයුරු මෙම කතාව තුල අපූරුවට ප්‍රකාශනය වී ඇත.“අම්මගේ ඇස්දෙක,ඒ ඇස් මේ ඇස් වගේම දුඹුරු පාටයි,මා දිහාට හැරුණා.ඒ කියන්නේ මාත්එක්ක තරහා නෑ.මං අම්මගේ ඇගට හේත්තුවුණා.මට හරිම මහන්සියක් දැනුණා.සමහරවිට මට අම්මත් එක්ක තරහ වෙන්න ඕන ඇති.බෙරෙක් බාප්පත්එක්ක එකතුවෙලා එයා තාත්තව රවටපු එකට...එත් මගේ අම්මනේ...ඒ වැරැද්ද අවුරුදු දා හතරකට කලින් කරපු වැරද්දක්නේ...අම්මා වෙවුලන සුසුමක් හෙලුවා.”“තාත්තේ......