මේවා දුකට කියවෙන කවි....පෙම්මබර හදක් ලඟ උපදින ආල හැඟුම්..වලකනු කෙලෙස හද උපදින අනඟ රැඟුම්...ලංවී තොදොල් බස් තෙපලා කනට හොරෙන්...කන් පෙති තද කරමි නොරි දෙන සෙලට සෙමින්...ආලය සිතේ මොරන විට නොඉඳ දුරින්...දුවගෙන ඇවිත් තුරැළු වෙන්න බැරි ද ඉතිං...ලංකර දෙතොල් උණුහුම දෙතොලඟට තදින්...ගුලි වී වෙලී ඉමු අපි නොගැලවෙන ලෙසින්...මෝරණ කලට හිත යට ආලේ තදට...බණ්ඩක්කා මොරණවා වැනි යලට....ලංකොට තුරුළු කොට ඉන්නට බැරි පවට...දුන්නේ වැඩිය ලං වෙන්නට දකුනතට...දෙන්නට පපුව සතපා නෙක හංස රැඟූම්....ලංවෙමු තුරුල්ලට ගෙන හද තුල ආල රඟුම්...පාදා තුරුණු ළැම රඟදෙන රුහිරු පෙමන්..එනවා ලඟදී දකිනට මුදු හංස රෑඟුම්...දනවා හදවටත රස පිරි හැඟුම් ලයේ...නුඹ ගැන හදේ පිරි ආලය දැඩිව තියේ...ඉන්නට තුරුළු වී දවසක නිසල රැයේ...සිත තුල කිව නොහැ කි තව තව දේ ද තියේ...ගලවා සිරව ඇති තිසරුන් හනික අතින්...ලෙලවා දෙකොන ඈතට ගෙන මළවිසරින්..හිදුවා දෙපා පාදා අඩ සඳ මැනැසින්...විඳිනට හිතයි රස විල හිත ඇවැසි ලෙසින්...අඬ සඳ වගේ බාගෙට නැමි රස ගුල්ල...ඇතැඟිල්ලට දැනෙන අම රස මසැවිලල්...තෙත බරි ගතිය මතු වෙන කොට සැනසිල්ල...කවදා මෙල්ල කර ගතහැකි වෙද දඟමල්ල...