නිසල පවනේරැඳී ඉන්නයිසසල සුළගේහමා යන්නයි,විහඟ කැලහඬ නගනතුරු හිසසිතින් සිඹ සිඹහමා යන්නයිමගේ හදවත නිතර පැතුවේ..වැවක් වෙලාවට වෙන්නටසිතක් නැත්තේ,දිග ගඟක් වෙලාමහ දුරක් යන්නයිමගේ හදවත නිතර පැතුවේ..අරමුණක් නැතිපාලු පාරකඇවිදගෙන ගොස්අතරමං වෙන,වෙනත් මං වලඔහේ තනිවෙනනාදුනන්නීම වෙන්නයිමගේ හදවත නිතර පැතුවේ..දුරස් වී දුක්කඳුළු හෙලනටඑක හිතක් ළඟනැවතී ඉන්නට,සිතේ මහ දුක්ගොඩක් හැංගෙනකරන කියනාදෙයට වග වෙනලොවක් දන්නාකෙනෙක් වෙන්නටසිතක් තිබුනෙම නෑනේ මේ මට.