මුහුණට මුහුණ හිඳ හසරැලි    සිරි වින්ඳසියුමැලි ඇඟිලි තුඩු මා හද      පිරිමැද්දකාටත් හොරෙන් මට මල් හී සර    විද්දමිතුරිය නුබට ලං වනු බෑ දුක      නැද්දහිමිකම් කියයි මලකට මා පෙර     සිටමනුබටත් මගේ හදවත පුද දෙනු කොහොමදුම්රිය පලින් බැස සමුගෙන යන    විටමනුබගේ මතක හැර යන්නට සිතුවෙ   මමඑනමුදු තවම සිහි වෙයි නුබගේ    උවනනුබ හඬ රැගෙන එයි හමනා විට    පවනහදවත තබා පසෙකින් මෙහෙවා   නුවනපතනෙමි ලෙසට කිසිදා යලි හමු  නොවන.