නින්දෙන් පවා මහවැලි ගං දිය තාල කම් කළසුන්දර සිපුම් ඉවසන ගලහ මඟ දිග තුරු වැලකන්දක රහස් සඟවන හන්තාන, පණැති කඳු පෙළදුම්බර පවා ඇඬුවා අතිනත් ලිහුණු තැන්වලඅඳුරු මංපෙත් තණ මත, පිනි කැට සෙමින් වැතිරුණනුදුරු නාදන් සුසුමකි, හිල්ඩා බිමෙහි දැවටුණනුහුරු ආදර පිය ගැට, සරසවි උයන ළඟ නිම වුණසොඳුරු කඳු ගැටයක දෙව් මැඳුර කාගෙත් කෙම්බිමවේදනා ඌලකින්, ජීවිතේ සඳ දිය වස්සනනෑ‍හෙනා තරමට, හෙමින් මහවැලිය ගැස්සෙනපෑදෙනා විට රැයෙක, දිය මත අක්බාර් සිත්තමපීදුනා වළ ට ඉහළින්, සුන්දර ම අහසක ලස්සනදෑස් සිය දහසක් ඉම්බ මල් ලිය කම් වැලවෑස්සුණු ප්‍රේමය ගල් කණු පවා මත් කළරාස්සිගෙ අව් රැළි යට, තෙල් බැම්ම කෙළවරරූස්ස ම සංහිඳ, ඒ ටී ශිල්ප රඟහලඅඩ විතකි කෙටි බිතු මත, ලඹ දෙන මතක අහුරකිමහපොළ යනු ම සසරක අතර මඟ හිමිදිරියකිමිතුරු මතකය ගල් කළ ඉපැරණි පොළොන්නරුවකිසිංහයෝ උඹ තරමට හිනා ගැස්සූ කෙනෙක් තව නැතිපාරා කාලයේ වනපෙත, පාදා ගනිමි ජීවිතේ හදවතසිඹිමි දම්-සුදු මල් ගස, ‘සිඹින වංගුව’ පතුළතයාරා ගඟත් පසු කොට පෑරි පෑරී සැරුව මග තොටපේරාදෙණිය ඔබ වන්, තුංග සුවිසල් ලොවක් තව නැත13-11-2013.