බස් රථ වල හඬ පරයා, උදේ ඉඳන් ගී            ගයලා සත්සර මුව හැර දමලා, හිරු යන විට           බැහැලාඉදිකඩ ළඟ නෙතු දල්වා, මා එනතුරු මඟ         බලලාසිටි දියණිගෙ සිත සනසා, ලමි තුරුලට ගෙන      සිබලා දියණිගේ කුසගිනි නිවන්නට හදේ ගිනි අවුලා          තියාමම නුබේ පැන නොඇසෙනා මෙන් හිඳිමි තෙත්වුන නෙතු පියාහඬට සුවයක් නොලදහොත් අද, මහ හඬින් හෙට දින     ගයානුබේ කුසගිනි නිවනු කොහොමද දෙපා නැති වැන්දබු    පියාදියණියේ ඔබ හා දොඩන්නට වදන් ඇති මුත්        සිත පුරාහෙට දිනේ මහ මඟ ගයන්නට වදන් සුරකිමි         රනයුරාදුවේ උගතෙකු වෙලා මතු නුබ මගේ වෙහෙසෙහි      පලදරාආවොතින් ළඟ හිඳ ගයන්නම් මගේ හඬ වියැකෙන      තුරාඑක හැන්දෑවක බස් රථයකදී මට මුණගැහුණු බැරැන්ඩි හඬින් ගීතයක් ගායනා කල අබාධිත පුද්ගලයෙකු පිටුපස ඇතැයි මගේ සිතේ ගොඩ නැගුණු කතාව.