සරත් අහස සඳ සරසන වෙලාවකමුවින් මදු විතක් අරගෙන මම, මුලාවකලා අඳුරක සිත තනි උන තලාවකතවත් කවක් ලියවුනි දැන් මලානිකකවියේ පදත් දැන් ලිය වෙන්නෙ ඇදවීඅඳුර මැදින් ගලනවා සඳ රැස් බේරීමණ්දාරමට වැහි ගෙනා වැහි ලේණිතියපං විලාපය මගේ තනිකම ගැන පේවී සඳට තනි නැහැ සඳ සාවිය හින්දාමලට තනි නැහැ වන බඹරුන් හින්දාගසට තනි නැහැ සියොතුන් ඇති හින්දාමටත් තනි නැහැ මරණය ලඟ හින්දා දේතොලග රැදි දුම් වැටියක දුමාරෙටපෙනහල්ලත් පෙම් කරනවා අවාරෙටෆිල්ටර් නැතිම ප්‍රේමය දුන් රුදාවටහදවත අහිමි මම දැන් ඉමි සුසානෙකකවුළුව ලඟ අඹ ගස තුල මුවා වීසඳ ඉන්නවා ඔච්චම් කර මට, සිනා සී  අතේ රැදුන දුම්වැටියට එපා වීනිවි ගිහින් අළු ගොඩ මත දිගා වී.