ශ්‍රී ලාංකීය නර්තන ව්‍යාප්තිය තුළ උඩරට පහතරට හා සබරගමු ආදී වු මහා සම්ප්‍රදායන් ත්‍රිත්වයට අමතරව ඉන්දීය නර්තන සම්ප්‍රදායන් වන භරත නාට්‍යම් හා කථක් නර්තන සම්ප්‍රදායන් ද්විත්වයද මුලසුන් දරමින් කරළිය මත රංග පූර්ණ, භාව පුර්ණ හා නෙත් සිත් පැහර ගන්නා වු අපුර්ව වින්‍යාසයක් ලෙස ලෝක ව්‍යාප්තිය කරා විසරිත කරන්නට ලැබීම ලාංකිකයෙකු ලෙස අභිමානයට තුඩු දෙන කාරණයකි.මානවයෙකු ලෙස බිහි වන සිය ප්‍රථම අත්දැකීම වන කලලීය අවස්ථාවේ සිට ඇරඹි රිද්මයේ සිට නිර්මිත සංගීත ඛණ්ඩය දක්වා චලනයන් ඔස්සේ සුසැදි නර්තනය විශ්ව විද්‍යාලීය මානවයෙකුට මානවිකාවකට නුහුරු නුපුරුදු භාවිතාවක් නොවේ.