තෙතබරිතව දිරාගිය මියයන්නට අර අදිනදිරාපත් දැවැන්ත වෘක්ෂයක් පාමුල පිපිණුසුවඳක් නැති ලස්සනක් නැති හුදෙකලාපුoචි බිම් මලක් වෙමි මම තනිව හිනැහෙන.....සිව්දිග අරණේ හරිත පැහැයෙන් බැබළෙනඅතු පතර විදහාගත් සද්ධන්ත රුක් පෙළකළුවරයි හාත්පසම සීතලයි දසතමඉඳහිට වැටෙන හිරු කිරණක් හැරුණු කොට....සීතලෙන් පින්නෙන් පෙගුණු ගත සිතඉඳහිටනැවුම් හිරු කිරණක පහසින් නැහැවෙන විටවසාගෙන දෙනෙත් විදහාගෙන දෑත් හුස්මක් ගෙන දිගුවිඳිමි මා ලද චමත්කාරජනක දිවියේ අසිරිය....නිසොල්මන්ව හිදිනවිටසුපුරුදු හුදෙකලාවේපෙනෙන නොපෙනෙන දුරින් යයි කුහුඹුවන් රැළක්කඩිසරව දුවයි එඩිතර සිතින් පුoචි වුවද ගතින්මටත් සිතේ යන්නට ඇත්නම් ඔවුන් පසුපස්සේ.....මෙයයි මගේ ජීවිතය මෙයයි මගේ ලෝකයමසොබාදහම් මාතාවගේ තුරුලේ හිදිනදහවල ගෙවී රැය උදා වී දවස ගෙවී යයිමම තවම පුoචි බිම්මලක් තනිව හිනැහෙන.