කළු වලාවක් සඳ වසාගෙනවිලේ දිය මත සඳ එළිය නැතපුරා පෝයට පිරුණු වත කිමවහන් වුයේ කළු වලාවට....දෙව්ලොවේ සුර සැපත අතහැරනිල් ගුවනෙ තරු රටා අතහැරආලයෙන් වෙළුනේ ඇයිද නුඹගිණි දැවුණු අර කඳු මුදුන දැක....සුදෝ සුදුවට කන්ද මත හිඳ‍රැසි කැළුම් දී නිසල දිය මතසසල නෙත් සිත් නිසල කරලනසොඳුරු සිත්තම නුඹම අන් කිම...නෙතු යොමමි දුර අනන්තයෙ හිඳකළු වලා සළු පටින් විනිවිදනීල නෙතගින් සැලෙන පිනිකැටනිවා සනසනු දැවුණු ගිරි හිස.