එදවස,සීතලම සීතල දෙසැම්බරයේදර සොයාගන්නත් අපහසු කාලයකවිදුලිය නොතිබූ කුස්සියේ ලිප මතවතුර මුට්ටියක් තබා උණු කොටමාරුවෙන් මාරුවට,අයියාත්,තාත්තාත්,මාත්උණු දියෙන් නහවාඊට පසුහීත ජලයෙන් ගත දොවාගැහි ගැහි ගෙට ආමහාමායා ඇය..අලුත් අවුරුදු සමයේඇඳුම් ගන්නට සාප්පු ගානේ යන කලඅපට ගැලපෙන ඇඳුම් පමණක්තෝර තෝරා මිලදී ගන්නාකොයි තරම් ඇවිටිලි කලත්තමන්ට කියා එකදු ඇඳුමක් නොගන්නාසිරි කතම වෙයි ඇය..මා 10 වසරේ උගනිමින් ඉන්නා විටතාත්තා ද අසනීපව උන් කාලයකහැම සිකුරාදාවකම මාව කැඳවා යන්නටගව් ගණන් දුර ගෙවා නේවාසිකාගාරයට පැමිණඉන් පසු දඉරිදා දින මට ඉංග්‍රීසි ටියුෂන් කරා යන්නට ඇති නිසාපාන්දර 4.30 බස් එකේ මාත් සමඟම පැමිණපැය හතරක්පන්තිය නිම වන තෙක් හිස් ශාලාවක අසුන් ගෙන ඉඳනේවාසිකාගාරයට නැවත ඇරලාපිටව ගිය,ඉංග්‍රීසි නොදන්නාසරස්වතී දේවිය යි ඇය..කොයි තරම් පාන්දරින් අපටගෙදරින් පිට වන්නට නියමිතව තිබුනදඊට පෙර කීයට හෝ අවදිවලිප ගිනි මොලවාඑක බත් කටක් හෝ බඩට නොවැටීපිටතට යන්නට නොදුන්සීවලී රුවම වෙයි ඇය..ප්‍රේමය බිඳීසිතින් මෙන් ගතින් ද ආතුර වගෙවා දැමූ කාලයේඑක් රාත්‍රියකඋණ විකාරයෙන් දොඩවද්දීතුරුළු කරගෙන"ඔයාට කවුරු නැතත් තාත්තයි මමයි ඉන්නවා පුතේ"කියමින් රෑ පුරා පිරිත් මිමිණුමුර දේවතාවිය ඇය..මගේ අකීකරු වදන් වලින්සිත තැලී රිදුම් දෙද්දීකාටවත් නොපෙනෙන්නට කඳුළු සලාඉන් විනාඩි ගණනකට පසුවපෙර මෙන්ම සිනාසී"එන්න පුතේ බත් කවන්න"යැයි පවසා මා ලඟින් වාඩි වන,මතු මතුත් මගේ අම්මා වන්නට යැයිමා පතන,ප්‍රේමයම ආත්මය කොට ගත්ප්‍රේමවතියයි ඇය.....(කවද හරි අම්මට මේක කියවන්න ලැබුනොත් තේරුම් ගනීවි මම පෙන්නන තරම් ම මුරණ්ඩු නැති බව, ඒ වගේම ඔයාටයි තාත්තටයි ගොඩක් ආදරේ බව.සමහරවිට අම්ම දැනටම ඒක දන්නවත් ඇති.මොකද කිසිම දෙයක් එයාගෙන් හංගගෙන ඉන්න මෙච්චර කාලෙකට මට බැරි වුන නිසා).