යන සුප්‍රසිද්ධ කියමනට අනුරූපීව ගාමිණි හත්තොටුවේගම ගුරු පියාණන් තම ශේස වූ ආයුකාලය තුළ ඉහතින් සඳහන් කළ වංචල සියලු ආභරණ පසෙක ලා සාමාන්‍ය මිනිසකු වශයෙන් තම ජීවිතය ගත කිරීම කොපමණ ආශ්චර්යජනකද යන්න ඔහු ළඟින් ඇසුරු කළ අපි කවුරුත් ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන් දනිමු.ඔහු සතු ධනය වුයේ අසාමාන්‍ය නව චින්තාවනුත්, සමාජානුයෝගී බවත්, කිසි භේදයකින් තොර සමාන සමාජ සිතුවිලිත්, අඩුම කුඩුම, පොත්පත්, පෑනක් හා ඇඟලුම් කිහිපයක් පුරවාගත් ‘හචා’ මල්ලත්, ගමනට හා කුස පුරවා ගැනීමට අවශ්‍ය කාසි කිහිපයකුත් පමණි.නවසිය ගණන්වල මැද භාගයේ පමණ විදුලකර සරසවියට අ ඇතුල් වී සති කිහිපයක් යාමට ප්‍රථම ගුරුන් අතර සුවිශේෂ ගුරුතුමෙක් දළුගම සරසවි මණ්ඩපයේ සැරිසරනු මම දුටුවෙමි.උඩුකය අඳුරු වර්ණයකින් හා බොත්තම් පිරි සාක්කු කිහිපයකින් සැදුම්ලත් කමිසයකින්ද, එම කමිසයේ ලිහුණු බොත්තම් අතරින් නිරාවරණය වූ පපු ප්‍රදේශයේ කලු ලේස් නූලකින් ගැටගැසුණු තඹ පැහැති රෝම කාසියද පෙරළෙමින් තිබුණි.