"නාහිමියන්ගේ කරුණාබරිත වූ හඩ තම හදවතේ ගැස්මක් සමග ගෞරව සම්ප්‍රයුක්ත බවක් වඩාලයි.උදෑසන නැගිට ගෙමිදුල් පිරිමැදීම නුහුරු නුපුරුදු බව තමා දනී.දෙමපිය සෙවනේ වැඩුනු තමා ලද මහනකමද අපූර්වත්වයකින් යුක්තය.මහනවීමට ප්‍රථම ගෝලයෙකු සේ දිගුකලක් පංසලේ වත්පිලිවෙත් පිරිය යුතුය.එසේ නොකල තමාට සතියක් තරම් කෙටි කළකදී පැවිදිබව ලැබුනේ මහනවීමට දැඩි අධිෂ්ඨානය හා කැමැත්ත නිසාය.අතට ගත් පොත පපුවට තුරුළු කරගනිමින් බෝ සෙවනට පැමිනි තමාට සිත එක්තැන් කර ගැනීමට නොහැකි වූයේ කුමන බලවේගයකින්දැයි තමාටම සිතාගත නොහැක.සිත අතීතයට දිවගියේ නිතැතින්මය.ඇය හමුවූයේ පාසලේ තෙවන වසරේ සිප්සතර හදාරන අවධියක සොදුරු මතකයන් අතරින්ය.සුන්දර ළමාවියේ ඇය සමග එකට සිප්සතර හැදෑරූ ඇය පිළිබදව ඇතිවූ පැහැදීම අචල සෙනෙහසක් බවට පෙරළුනේ සියල්ලන්ටම රහසේය.තීරණාත්මක නව ජීවිතයකට ආශිර්වාද ලබමින් නගරයේ පාසලකට මාරු වුවද ඇය පිළිබද නොනිමෙන සෙනෙහසක් සිත කොනක ලැගුම්ගත්තා සේය.නගරයේ ක‍ටුක වූ ඝෝශාකාරී බව පරදවා සිත තුලසක්මක් කලේ ඇයගේ හඩබවයි.තැන්පත්බවයි.ඇයගේ ආදර්ශමත් චරිතය ඔස්සේ තමා අසරණ වූ සැටියකි.නිරන්තරයෙන් ඇයගේ රුව සෙවනැල්ලක් සේ සක්මන් කරද්දී තමා නිහඩවම ජීවිතය කියවූයේය.හදිසියේ ඇය ගුප්ත වෙනසකට ලක් වූයේ දෛවයේ සරදමකට මෙනි.ඇයව ඔපවත් කල ගතිගුන දිනෙන් දින පිරිහී යද්දී නොපෙනෙන ඉමකට ඇයව ඈත් වෙද්දී හදවතින් හඩාවැ‍ටුනද වේදනාවට සහනයක් නොවීය.ඇය ජීවිතය ‍තෝරාගනිද්දී දුක,වේදනාව,කලකිරීම මගේ මුළු ජීවිතයම වීය.ඔව්..ඇය නිහඩය.එහෙත් ඒ නිහඩ බව වේදනාබරය.නිතර නෙත ගැටෙන රජමහා විහරයේ දසුනින් සිතට යම් හෝ සැනසීමක් ලබාගත හැකිවීමි.කසාවන් සිවුරින් සැරසී බණ පොත් තුරුළු කරන් යන එන පුංචි තෙරුණ්වහන්සේලා තම සිත මදකට හෝ පහන් කිරීමට සමත් විය.