පඩි පෙළින් උඩඟු කළ මහ ගෙදර ආලින්දෙලී කුලුණු යා කරන ලීස්තර වැට මැදින්නෙත් හෙළමි අදත් මම කුඩා දරුවෙකු ලෙසින්පාළුවෙන් පුරන් වූ ඈත වෙල් එළිය වෙතමෝස්තර කැටයමින් බැබළෙනා ලී පටි දඅලුත් බීරළු සේ ම දිළෙන සැමදා සුද දවට කළේ ජීවිතය බෝධි කොටුවක් ලෙසින්සැමදේ ම මා දුටුවෙ ලීස්තර වැට මැදින්පාන ළඟ වැඳ වැටෙන අම්මාගෙ මුව මඬලපසුපසින් පෙළ ගැසෙන නැඟෙණියන්ගේ පිළිමසැඳෑ එළියේ ඇඳෙන සංසාර සෙවණැල්ලබලා සිටියෙමි තනි ව ලීස්තර වැට මැදින්වසරකට වතාවක් පිළිසකර කර වැට මපාට ගෑවේ සුදට සාර්ලිස් බාස් විත්මගේ සිත අලුත් වී ලීස්තර වැට සමඟඅමුතු එළියක් වැටිණ එවිට මිදුලට සිතටමා අවට ගලා ගිය ජීවිතය දෙස නිතරසුදු ලීස්තර මැදින් බලා සිටියා මිසකඋස් පිලෙන් බිමට බැස ඒ දිවිය වෙත එළැඹවෙළෙන්නට ගැටෙන්නට හරස් විය මේ වැටමපාළුවෙන් පුරන් වූ ඈත වෙල් එළිය මෙන්මගේ සිත පුරන් වී ඇත මෙදින ශෝකයෙන්කොළ හැලුණු මිදුල මත නගා සර සර හඬක්පාන් පැල ළඟට යන අම්මාගේ සේයාවසැඳෑ එළියේ ඇඳෙන සංසාර සෙවණැල්ලබලා සිටිනෙමි අදත් ලීස්තර වැට මැදින්එරික් ඉලයප්ආරච්චි( ආලින්දය, 1988).