කියලා.ඊට පස්සේ තමයිළු හේනට ගිනි තියනවා කියන්නේ.මේ එහෙම සත්තුන්ට කියන කවියක්.උපුටා ගත්තතේ “ජයසේන ජයකොඩි“ ශූරින්ගේ “රයිගම් පුත්තු“ නවකතාවෙන්...ඕං නොකිව්වයි කියන්නෙපෝහාවුනේ හාවුනේ පලයල්ලා...හේන් කොටේ හෙට හැන්දෑ ජාමේගිනිලනවා මං ගිනිලනවා...තලගොයිනේ පලයල්ලාපුරුක් හැළුනු නයිහාමිනිකමට වැඩියාදෝ...අනේ හනික ගල් ලන්දටඅද හවසම යා ගන්නේ...උඹලත් උඹලත් කූඹියනේකඩියොත් දිමියොත් ජෝඩු කරාගෙනරුක් අත්තන යායට පලයල්ලා...පොලොං තෙලිස්සෝ කූඩැල්ලෝහේන් හොරාකන වඳුරු නාම්බෝ...උඹලා මට නුහුරට හිටියත්උඹලත් උඹලත් පලයල්ලා...ඒ කාලේ නම් ඕං ඔහොමළු.දැන් කාලේ නම් ඕක දකින මනුස්සයට හිනා යයි.ඒ වගේම අද කාලේ මේ වගේ ගති සිරිත් ඉතුරුවෙලා ඇතියි කියලා මම නම් හිතන්නේ නෑ.හැබැයි අද කාලේ මිනිස්සුන්ට සාපේක්ෂව උගත් කමෙන් අඩු උනත් ඒ මිනිස්සු ගතිගුණ අතින් නම් අපිට වඩා ගොඩක් පොහොසත් කියලා හිතෙනවා.මොකද කියනවනම් කැලයේ ඉන්න සතෙක් ගැන තියා තමන්ගේම වර්ගයේ මිනිස්සුත් බල්ලො බලල්ලු ගානට මහපාරේ මරා දමන සමාජයක් තියන වර්තමානේ මිනිස්සුන්ට වඩා,තමන්ට වගේම කැලයේ ඉන්න සතා සීපාවටත් මහපොලව මත ජීවත් වෙන්න අයිතියක් තියන බව එදා කාලේ මිනිස්සු හිතලා තියෙනවා...ඒක සහතික ඇත්ත...අපිට වගේම මේ මහපොලවේ ජීවත්වෙන්න ලොකු කුඩා හැම සතෙකුටම අයිතියක් තියෙනවා.ඒ අයිතිය උදුරගන්න අපි කාටවත් අයිතියක් නැහැ...අර මනුස්සයා ගිනි තියලා තිබ්බේ පොඩි පඳුරු යායක්.ඒත් අදටත් අක්කර දහස් ගණන් මිනිස්සු ඉවක් බවක් නැතිව කපනවා...ගිනි තියනවා..හැබැයි ඒවා නිජබිම් කරගත්තු සත්තුන්ට වෙනදේ ගැන කවුරුත් හිතනවද..මම කියන්නේ ඉස්සර කාලේ වගේ සත්තුන්ට කතා කර යන්න කියන එක නෙමෙයි...පුළුවන් තරම් අපි වගේම හැම සතෙක්ම මේ ලෝකේ ජීවත්නෙන්න ඕනි කියන එක හිතේ තියාගෙන කටයුතු කරමු කියලා.මොකද මේ මිහිතලය අපිට වගේම හැම සතෙකුටම අයිතියි...ඒකයි අපි හැමෝම යටත් වෙන සොබාදහමේ නීතිය.