ගිනි වැදී දැවෙන සත් කුළු පව්වදැක හිනහෙන රොබරෝසියාසුවඳ නොම දී දෙනෙත් ඇදගෙනවිකසිතව හිනහෙනවසන්තය ඇවිත් දිගුවැලිගං තෙරට...රෝස දම් පෙති වසන මං සොයාගත නොහී වල් මත් වූ කලෙකරොනට යන බඹර කැළ සේබමන හිස් ඇතිවපොතෙන් සිත දුරක ගෙනදිව යයි සිප් බිම පුරාම....රත් පැහැ ගිනියම් අහස් කුසඅකම්පිත ඇයි මියෙනතණපත් දැක ඔහොමරොබරෝසියා පෙති සැලෙනදුකටද නොම සළනුයේ නුඹේසිසිල් කඳුලු බිඳු ගොන්න.