අරුණ උදයේ ඇය පිටත් වේ ගෙදර සිය සැමියා තබාඔහු මවක් සේ කිරි පොවා දී රැක ගනී නලවයි බබා...ඈත ඇය යන දුම්රියේ හඬ වදින්නේ හදටයි තදින්එය මැකෙන්නට ගුවන් විදුලිය කරකවයි ඔහු මහ නදින්පියා මව වී මව පියා වී දකින දරු කැක්කුම තුලින්කවුරුවත් නැති ජෝඩුවක් දැයි බලයි ගම විමසිලි නෙතින්...නම්බු ගෞරව තත්ත්ව පදනම් නොම වටී ආලය තරම්දෙගුරු ගුරුවරු අපිට කුමට ද පැලක ඉමු අපි රත්තරන්ඉතින් රැකියාවක් ද හරි හැටි නොමැති ඔහුගේ අත අරන්කොළඹ යයි ඇය ඔහු හිඳී ගෙයි ගෙයයි දරුවයි මුර කරන්...පද රචනය - ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්Mp3 - Aruna UdayeYouTube.