ඒ ගැන මහා සතුටක්වත්,ආඩම්බරයක්වත්, දුකක්වත් නැති මේ වෙලාවෙ මට දැනෙන්නෙ අහිංසක ආත්ම තෘප්තියක් විතරයි.අවුරුද්දක් ලබනකොටනම් පෝස්ට් 100ක් පළ කරගන්න පුළුවන් වුනත්, අවුරුදු දෙකක් ලබද්දි මට 200ක් ලියන්න බැරි වුණා.ඒත් හිමින් හිමින්,පරිස්සමට යන ගමනක සතුට, මට කලබලේට දුවලා නැති කරගන්න වුවමනා නැති නිසාම,මේ ලිවීමේ වේගය ගැන මම සතුටෙන්.වැඩි දුර පල් හෑලි අනවශ්‍යයි..ඇයි මම බ්ලොග් එකක් පටන් ගත්තේ.එහාට මෙහාට වැනි වැනි මූණු පොතේ කඳුළු කතාන්දර ගොත ගොත උන්නු මට, "බ්ලොග්" කියන සංකල්පය ඇතුළෙ සැරිසරන්න හිතුනා.