අහසට බර මහ වැහි වැටෙනා සඳනුඹ සිහිපත් වී මයෙ අම්මේ..සීතල කඳුලැලි හඳවත අතරින්බර වී වැටුනා බෝ වාරේ…නිසසල සිතිජය බොර පැහැ ගැන්වීඅතීත සෙවනැලි මැවී පෙනේඒ සෙවනැලි වල නුඹෙ මුදු සෙනෙහස්සුවදේ ඉකියක පහස දැනේ…කවුරුත් නැති රළ වෙරලත සිපගෙනකෑලි කැඩී පෙන නගනු පෙනේකොලොම් තොටට වැටි අවසන් අව් රැල්වියැකීගන යයි මගෙ අම්මේ...කල්ප ගණන් දුන් සීනෙහස දැන් ඇතිතනි වෙන්නම් මා මතු දවසේතුරුලත උණුසුම එපා තවත් මටනිවන් පුරට වැඩපන් අම්මේ.