වසරක්ම ගත කළෙමි ඔබේ උණුහුම නැතුව දරු පැටවු මා සමඟ ගුලි ගැසෙයි ඔබ නැතුව හිමි සඳුනි අසන්නෙමි යළි යළිත් ඔබ වෙතින කෙලෙස පියමං කළේ අපෙන් තොර ලොවක් වෙත මුරුගසං වරුසාව ඇදහැළුනි නිම නොවී කුණාටුව චණ්ඩ වුණි ගස්වැල් ද මොර දිදී පෙර එවන් මොහොතේදී ඔබ දෙඅතෙ ගුලි වෙවී දරුවන් ද මා සිටියෙ පෙනෙයි මට මැවි මැවී කෙලෙස අප බිය වන්නෙ දැන් එවන් මොහොතෙදී කවුරු අප සනසන්නෙ බිය නොවන ලෙස සැලී බලා ඉමි දෑස් ඇර වෙන දෙයක් වන ලෙසේ කොහොමදෝ ඔය ඉන්නෙ අසරණ වූ අප පෙනී කියන්නට වචන නැත අපේ අසරණකමේ ආදරය විඳීන්නේ කොහොම ඒ උණුහුමේ දරුවන් ද මා ද ලැබූ ඒ සොඳුරු සෙනෙහේ පුදන්නට එන භවෙත් එන්න මාගේ ප්‍රියේ 