පැතුම් තොටමුනඅවර ගිරගින් අදුර ආවා පවර පෙම් පනිවිඩ ගෙනාවාඅරුදතිය නැති පාලු අහසේතනිව සද කැලුමන් ගෙනාවාඅහිතකර දායාද වූ දුක්සුසුම් මැද මුදු එලිය විද විදසුවච කීකරු තාරකාවන්සදපතිට මුදු බැලුම් හෙලුවාරිදී රේඛා තබා ශෝකාඅහස හිටිවන කැලුම් පෑවාඅරුදතිය නැති දුකට සදපතිමහා කදු කදුලෙන් තෙමාවාලොවේ නන් දෙස වියෝවෙන් සිටි පෙම්වතුන්ගේ කදුලු ධාරාඒ රැයේ මහ වැස්සටම වන්ගං ඉවුරු ශෝකයෙන් හැඩුවාඑදා සිට ඒ වියෝ ගී නදජල තරග සේ සයුරෙ දිලුනාකැලබි කැලබී පපු තුරේ ගිනිහෝ හඩින් ගල් කුලක වැදුනා.