සියපතක පෙතිඑකින් එක විද ලු,සිහිනයක පැටලි රූදසුන් මත සිඳ ලූ,අදුර රැඳී උඩු වියන්මනස් දොළ පිර වූ,තුගු සිරින් මන් මත්වහද තුටින් කැළඹු,විඩාපත් නෙත් යුගසෙමි සෙමින් පිය වූ,තොල් අගට මීවිතෙන්බිඳෙන් බිඳ පැමිණු,නුඹ සමග සෙනෙහසින්හදින් හද තැවරූ,දහවලින් රැයක් ගෙනදහවලම සැනසූ,මායිමක් නොදැන සිටමායිමේ දුර සෙවූ,මා නුඹේනුඹ මගේනොවුණු දින ඇරඹු.