01පෙර එක දවසක ආවේ නුඹ අප පැල්පතට දුටුවෙමි පියකරු වූ නුඹේ සොඳුරු රුව වින්දෙමි හදේ ගැඹුරු නොනිමි ලෙන්ගතු බව සැබැවින් ජීවමානයි නුඹේ ඒ ළෙන්ගතු බව තවමත් අප හදවත් තුළ හඬා වැටෙනා ජීවිතයක් ජීවත් කරවන නොනිමි සෙනෙහස සිහිවන විට ද දැනේ අසීමිත සතුටක් මට මගේ දියණිය වැනිම වූ ළෙන්ගතු බවක් වීඳීමට, දැනීමට මම ද පෙර පින් කළ බව මා සිතන්නේ සැබැවින්ම උත්තරීතර මිනිසත්කම නුඹ තුළ පූජනීය ලෙසින්ම ජනිත වූ නිසාමය ඒ ළෙන්ගතු මිනිසා ජීවත් කරන නිසාමය සෙනෙහෙවන්තියේ . . .