ගිය සෙනසුරාදා රෑ උබලගේ මලහත්තිලව්වල් කියව කියව ඉඳල  කොහොමහරි නිදාගන්න කොට රෑ 2ත් පහුවෙලාය.ඉතින් දුලා පහුවදා නැගිට්ටේ උදේ 10ට විතරය.ඇල් වෙච්ච පිටි එක බීලා ආයෙත් ඇඳට යන්න ට්‍රයි කරන කොටම මව්තුමිය කෑගෑවේය."ලොක්කෝ අර හීටරය අදවත් හදන් එන්නේ නැද්ද."හීටරය ගිය සතියේ ඉඳන් කැඩිලාය.සුවිච් එක දැම්මාම ට්‍රිප් එක බහිනවාය.කොහෙද ඉතින් චන්දන අයියාවත් අපේ පැත්තේ ඉන්නව නම් පුලුවන්ය.ඉතින් ළඟම ඉන්න එකා වසයෙන් මට මතක් උනේ මගේ බොක්කක් වූ සද්දාය(සදීප ).රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීඨය තිබෙන්නේ හපුගලය.මූ ඒකේ දෙවෙනි වසරේ ශිෂ්‍යයෙක්ය.විදුලි ඉංජෙක් වෙන්න ඉන්න එකෙක් නිසා ඕවා දන්නවාය.ඉතින් මං ඌ අද ඉන්නවාද දැනගන්නට කෝල් එකක් ගත්තෙමි."ආ මචෝ දුලා.වරෙන් වරෙන්.මං තව පැයකින් ඕ.කේ.කොහොමත් උබ එනකොට පැයක් වත් යයිනෙ" වෙනදා නොතිබූ කලබලයක් හා හති දැමිල්ලක් වැන්නක් උගේ හඬේ තිබ්බේය.ඉතින් දුලා පටස් ගාල ටීයක් හා ඩෙනිමක් ඇඳගෙන හීටරයත් උස්සගෙන මරුටියට නැග්ගේය.ප්‍රධානම අරමුණ වුනේ අම්මගේ කරච්චලෙන් බේරීමය.විනාඩියක් යාමට හැකි වූයේ නැත.එකේක එවුන් කතා කරන හඬවල් ඇසෙන්නට ගත්තේය.බැලින්නම් පෝන් එකෙන්ය.කලින් අරූට ගත් කෝලය අරූවත් මංවත් කට් කර නැත්තේය.හෑන්ඩ් ෆ්‍රී ඔන් කර ඇහෙන්නේ මොනවාදැයි බැලීමට දුලාට කැහිල්ලක් ඇති උනේය.ඒකෙන් ඇහුණේ සද්දාගේ කටහඬත්,තවත් ගෑල්ලමයෙක්ගේ කටහඬත්ය.ඉන්ද්‍රයන් කුලප්පුවන සුලු දෙබස ඇසුනේ ඔන්න ඔයි වෙලාවේය.කොටු-කොටු-කොටු-කොටු-කොටු-කොටු-කොටු-කොටු-කොටු-ගෑල්ලමයා:-    දැන් බහින්න ළඟයි වගේ නේද.සද්දා:-             පිස්සුද.