ගමේම මිනිස්සු එකතුවෙලා ඉටි රෙදි වලින් පැලක් හදලා ඒ පැලේ අඹ කොට වලින් හදපු පෙට්ටියක මිනිය තියලාතියනවා..මේ කවියා තමන්ගේ හදවත විඳවමින් දකිනවා ඉස්කෝලේට ඇඳල ඇඳල කහපාට වෙච්ච එකමසුදු ගවුම මිනියට අන්දවලා තියනවා.මේ සියල්ලදැකලා සියලු සිදුවීම් එකතු කරලා රත්නශ්‍රී මේ සිදුවීම් පෙල ගීයකට පෙරලනවා."සුදු නෙලුම කෝසොර බොර වැවේමල් සුවඳ දුන්මුතියංගනේපුන් පෝයදපහලෝස්වකේමල් නෙලාවිකිනූ පංසලේ"කොහොම උනත්ගීතයට අනුභූතිය වෙච්ච සිදුවීම හුලංදාවේ ඉස්කොලේ ගිය දෙමට මල් විහාරෙ සුදු නෙලුම්විකුනපු පුංචි දැරිය උනත් සොර බොර වැවයි මහියන්ගනේ පංසලයි ගීපද අතරට එකතු කරලාතියෙන්නේ ගීතයේ සංවේදි බව අසන්නාට හොඳට දැන්නේන්න වෙන්න ඕනි.වැවට කලුවර යා උනාසංසාර දුක බෝ උනානෙලූ මල් මිට ඉහිරුනාඑහා ඉවුරට පා උනාසිහින් සිරිපොද වෑහුනාඉවුරු දෙකොපුල සේදුනාසුදු නෙලුම් මල දැස පියවීමෙහා ඉවුරට පා උනාරත්නශ්‍රීකියන විදියට එදා මේ පුංචි දැරිය සදහට දෙනෙත් පියාගනිද්දි ඇගේ දෙමවුපියන්ගේ ඇසේ සිහින් කඳුලක් වැහෙන්නේඇයත් හැමෝටම උරුම සංසාර දුකට පත් උනු නිසයි..කොහොම උනත් මා අසා ඇති පරිදි දිනෙකඅමරදේවයන් ජෝන් ද සිල්වා රඟහලේ මේ ගීය ගයද්දි එතන හිටපු මහාචාර්‍ය සරත්චන්ද්‍රයන්ගේඇස් වලත් කඳුලු පිරුනලු..ගී පද-රත්න ශ්‍රී විජේසිංහගායනය - පංඩිත් අමරදේව.