රන් වන් පාටයි සමනලයා....රෝස මලේ පැණි බීලා ගියා...ආයිත් ඒවිද ඒ සමනලයා...මල් වල පැණි බොන්ටා...කවියක්...නේද.ලස්සන කවියක්...මතකද චුටි කාලේ ඉගෙන ගත්තාමේ කවිය.මේ කතාව කුරුල්ලට ලියන්න හිතුනේ අද මේ සමාජේ වෙන පරිහානියත් ගැන තවත් එක් සොඳුරුබුද්ධිමතියක් එක්ක කුරුල්ලා වැටිච්ච කතාවක් හන්දා...ඉස්සර අපේ අම්මලට ඕක අම්මලාගේ අම්මල ඒ කියන්නේ අපේ කිරි අම්මලා( ආච්චිලා) කියලදෙනවලු...කවියක ලස්සන තියෙන්නේ ඒ පද වැල් වලනි....තාලෙනි...ඉතින් නැලවිලි ගීතත්එක්කම ඔය කවි අපේ අම්මලාගේ පරම්පරාවටනම් අහන්න ලැබිලා...මොකද පිතෘ මුලික සමාජයේකාන්තාවන්ට ලැබුනේ තමන්ගේ දරුවන් වෙනුවෙන් තමාගේ ස්වාමියා වෙනුවෙන් ජීවත්වෙන්න...අතීතයේ කාන්තාව ගොඩක් ආසාවෙන් ඒක කළා...අදනම් වෙනස්නි තත්වේ...මොකදනිදහසත්, සම අයිතිවාසිකමුත් ඉල්ලන කාන්තාව හන්ද අද අපටනි කන්ඩ උයන්ඩයි ළමයිබලාගන්ඩයි වෙලා තියෙන්නේ...ඒක වෙනමම කතාවක්..අපි ඒ ගැන පස්සෙම කතා කරමුකෝ...ඉතින්ඔන්න ඔය කවිය ඒ කාලෙනම් ඕනි පොඩි ළමයෙක් දන්නවලු...විශේෂයෙන්ම ගෑනු ළමයින් ටඑයාලගේ අම්මලා කියල දෙනවලු......අද කාලේ ළමයි දන්නේ ට්වින්කල් ට්වින්කල් ලිට්ල්ස්ටාර් නේ...අනේ මන්ද ඒකනම්...ඒකෙන් කමක් නෑ...පොඩ්ඩක් අපි මේ කවියේ ගැන හිතමුද.ලස්සන සමනළයෙක්...රෝස මලක්...ළමා ලෝකේ තියන දේවල්මේවා...ළමයි ගොඩාක් ආස කරන දේවල් මේ...සමනලයා කියන්නේ ළමා ලෝකේ හරි අහිංසකසතෙක්...රෝස මල කියන්නේ ළමා ලෝකේ ලස්සන සුවඳ මලක්....මම චුටි ළමයෙක්...මේ කියවනඔයත් චුටි ළමයෙක්...දැන් හිතන්න...ඇස් දෙක පියාගෙන මේ කවිය මතක් වෙද්දීන් ඔයාට මතක්වෙන්නේ ලස්සන පාට පාට අහිංසක සමනළයෙක් ලස්සන රතු රෝස මලකින් රොන් අරගෙන එයාගේලස්සන අත්තටු විහිදුවලා පියාඹගෙන යනවා....ලස්සන මොහොතක් නේද...සොබාදහමේ තවත් එක්චමත්කාරජනක අවස්ථාවක්...හ්ම්ම්ම්....හැබැයි නිකමට හරි ලොකු වුනාම ඔයාලට කවුරු හරිමේ කවියේ ව්‍යංගාර්ථය කියලා දීල තියනවද.ඔව් මම මේ අහන්නේ ඔයාගෙන්...ඔයාගේ හිතටඅවංකවම ඇහුම් කන් දීල බලන්න...ඔගේ අතීතේ මතක පොඩ්ඩක් හාර අවුස්සලා බලන්න කවුරු හරිඔයාට කියල දීල තියනවද කියලා....මේ පොස්ටුව අපේ කොල්ලන්ටනම් වැදගත් වෙන්නේ නැතිවෙයි...ඒත් කවද හරි උඹ තාත්තෙක් උණු දාට උඹේ චුටි කෙල්ලට කියල දීපන්කොල්ලෝ...කුරුල්ලාගේ පොඩි ඉල්ලීමක්...ආයෙත් අපි කවිය දිහාට හැරෙමු...ඇත්තටම මොකක්ද මේ කවියෙන්කියන්න හදන්නේ...මේ කවියෙන් කියන විදිහටනම් රන්වන් පාට ලස්සන සමනළයෙක් ඉන්නවා...ඌ රෝසමලේ රොන් ගන්නවා...හැබැයි අරන් ඒ මලට හැමදාම එනවද.පුරුද්දක් විදිහට ඒ මලේමඉන්නවද.නෑ...අර රෝස මලේ පැණි සේරම බීලා ඒ රෝස මල කිළුටු කරලා සමනලයා වෙන මලක්හොයාගෙන යනවා...ඒක තමා කවියා ප්‍රශ්න කරන්නේ ඒ සමනලයා ආයෙත් ඒවිදකියලා...දන්නවද.මලක් කියන්නේ හරිම සියුමැලි දෙයක්...හරියට කාන්තාවකගේ හිතවගේ...කාන්තාවක් වගේ....සියුමලියි...සොඳුරු යි...රොන් තියෙන්නේ ගන්න...රෝස මලලස්සන වෙලා තියෙන්නේ සුවඳ වෙලා තියෙන්නේ රොන් ගන්න එන සමනලගේ උපරිම ආකර්ෂණය දිනාගන්න...හැබැයි ඒ මල දන්නේ නෑ තමාගේ රොන් අරගෙන ඒ සමනලයා වෙන මලක් ලඟට යන බවත් රොන්අරන් ඉවර වුනාම ඒ මලේ කිසි වටිනාකමක් නැති බවත් තව දවස දෙක තුනකින් තමන් අවසන් ගමනයන බවත්...ඔයා පොඩ්ඩක් හිතන්න...මේ මල් වත්ත තමා අපේ සමාජේ...මල් තමාකාන්තාවන්...සමනල්ලු තමා බහුතරයක් වූ පිරිමින්....දැන් හිතන්න...ඔයාත් මමත් දැන්ලොකු අය...ආපහු පියවි ලෝකෙට එන්න...දැන් මොකද වුනේ...ඇත්ත නේද කතාව...මේපොස්ටුවෙන් ඇස් අහකට අරන් විනාඩියක් ඔයා ඔයාගෙම හදවතට සවන් දෙන්න....මොනවදඇහෙන්නේ...ඔයාගේ අතීතේ ඔයාගේ වර්තමානේ ඔයාගේ අනාගතේ හැමදේම මතක වෙනවා නේදඔයාට...ඔයාට වෙච්ච දේවල්..ඔයා කරපු දේවල්...වරදකාරී හැගීම්...සතුටුදායකහැගීම්...අස්සේ ඔයාට මොනවද හිතෙන්නේ...පොඩි කාලේ ඉගෙන ගත්තු මේ පොඩි කවිය අස්සේ මෙච්චර අර්ථයක්තියනවා කියල සමහර විට ඔයා නිකමටවත් හිතන්න නැතිව ඇති...සමහරවිට ඔය දේ ඔයාගේ අම්මඔයා පොඩි කාලෙම ඔයාව තුරුලට අරන් ඔයාට කියල දුන්නනම් අද ඔයාට ඔය දේ නොවෙන්නත්තිබ්බා...ආදරේ නාමයෙන් ඔයා වලත්තයෙක්ට අහු නොවෙන්න තිබ්බා...මේක කියවන කාන්තාවකවුරු වුනත් අද සමාජයේ සීයට පනහකට වැඩියෙන් නම් මේ අත්දැකීමට මුණ දෙන්න වෙලාතියනවා කියලා මට කිසිම සැකයක් නැතිව කියන්න පුළුවන්....මම මේ ඔයා කියලා ආමන්ත්‍රණයකරන්නේ ඔයාට...මේක කියවන මේ ලංකාවේ හැම කෙල්ලෙක්ටම...එහෙමන් දැන්වත් වැරදුනු මේජීවිතේ හදාගනිමු නේද.මේ සංවාදෙන් පස්සේ මට හිතුනේ දේවල් මට අකුරු කරන්න ඕනිවුනා...මේ මට හිතුනු දේවල් වල සාරාංශයක්...පොත් දාහක් ලියන්න දේවල් මේ හිතේතෙරෙපෙනවා...පලවෙනි කාරණේ...