අනාථ ළමයි ඉන්න ගොඩනැගිල්ලට අපේ ගෙදර ඉඳන් ඒ තරම්ම දුරක් නැති උනත් මගේකාමරේ ඉඳල අපේ ගෙදර ඉස්සරහ දොර ළඟට තියෙන දුරක් මහා ලොකු දුරක් හැටියටයි මට ඒවෙලාවෙ පෙණුනෙ.සාලෙට එනකොට අම්මයි තාත්තයි ලොකු කතාවක පටලැවිලා ඉන්න හැටි මං දැක්කා.මං ෂේප් එකේ ගමන බාල කරා.“පොඩි පුතා කොහේ හරි යන්නද...”“ඔව් තාත්තා..