මුදල් කියන දේ හැමකෙනෙක්ටම ගොඩක් වැදගත් වෙන සාධකයක්.හැම ව්‍යාපාරයක්ම සිදු කරන්නේ මුදල් උපයන්න.මේ දවස්වල උණු උණුවෙම මුදල් හොයන එක් මාර්ගයක් තමයි අධ්‍යාපනය කියන්නේ.අතීත කාලයේ නම් යම් කෙනෙක් හොඳින් ඉගෙන ගතහොත් ඔහුට හෝ ඇයට හොඳ ‍රැකියාවක් හිමි කරගැනීමේ වරම් තිබෙනවා.දැන් කාලය ඊට වඩා යම් තාක් දුරකට වෙනස් විදිහක් තමයි අනුගමනය කරන්න,ගොඩක් දෙමාපියන් ඉහල ආදයම් ලබන උදවිය තමයි දැන් ඉන්නේ,ඔවුන්ට පුලුවන් තම දරුවන් යම් තාක් දුරකට යන තෙක් අධ්‍යාපන කටයුතු වලට සහය වෙන්න.ගොඩක් දෙමාපියන් ඉහල වැ‍ටුපක් ගත්තත් බහුතරයක් දෙමාපියන් අඩු ආදායම් ලාභීන්.ඔවුන්ගෙ ළමුන්ට පුද්ගලික පාසල්වල අධ්‍යාපනය ලැබීමේ වරම් නෑ,මොකද ලැබෙන වැ‍ටුප වේල් දෙකක් පිරිමසාගන්න්වත් බැරිතරම් සොච්චම් මුදලක් තමයි ඔවුන්ට හිමිවන්නේ,ඉතින් පුද්ගලික පාසල් ගැන කවර කතාද.ඔවුන්ට සිදුවන්නෙ රජයේ පාසල්වල අධ්‍යාපන කටයුතු සිදු කරන්නයි.රජයේ පාසල් හා පුද්ගලික පාසල් සාපේක්ෂව ගත් කල පුද්ගලික පාසල් රජයේ පාසල්වලට වඩා පිරිසිදුකම,අරමුණු ඇති කිරීම (සිසුන් තුළ) හා පහසුකම් (පරිගණක,විද්‍යාගාර ,ක්‍රීඩා පිටි) වැනි දේවල් අතින් පෙරමුණ ගන්නවා.රජයේ පාසල් වල කිසිදු දෙයක් පහසුකමක් නෑ,ගුරුවරු පාසලට නිතරම පැමිනෙන්නෙත් නෑ,හරියාකාරය ඉගැන්වීම් කටයුතු කරන්නෙත් නෑ,ඇතැම්විට විදුහල්පති පැමිනෙන්නෙත් නෑ.ළමුන් තුළ කිසිදු අපේක්ෂාවන් ඇති කිරීමට තරම්වත් ගුරුවරුන් සතුව ඉවසීමක් නෑ.සොච්චම් මුදලක් උපයන දෙමාපිය දරුවන් පුද්ගලික පාසල්වල ඉගෙනීම ට කැමැත්තක් තිබුනද ඔවුන්ට වරම් නෑ.ධනපති පාන්තික ජනයාගෙ දරුවන් විවිධ රටවල විශ්ව විද්‍යාලවල ඉගෙන ගන්නේ හැම පහසුකමක්ව අත්විදිමින්.