ඔවුන්ට මා මිය ගිය වගට ගානක් වත් නැති සේ සුපුරුදු පරිදි දගලමින් ද එකිනෙකා පරයා කතා කරමින් ද බීම වීදුරු පිටින් ගිල දමන්නට විය.ඉදිරි පෙල අසුන් වල සිටි ලොකු වුන් හැරි හැරී රවා බැලූවද ඔවුන්ගේ දඟයට එය පලක් නැත.ඔවුන් පිටව ගිය පසුව මළ ගෙදර නැවතත් පාලු අමුසොහොනක් සේ නිහඩ විය.මට දැඩි පාලුවක් දැනෙන්ට විය.හවස් යාමය ලං වන විට කීප වරක්ම පහත රට බෙරයත් දවුලත් එයටම හරියන දුක්කදායි හඩින් හොරනෑවත් වැයෙන්නට වූයෙන් මා සිත ද මා මළ සොවින් හඩන්නට විය.මා මළත් මා පැතු මා සිතූ එකම මිනිසා මා බලන්නට තවමත් පැමිණ නැත.“