කවිය හරහා උලුප්පා දක්වන රසය කියවන්නා වැළඳ ගන්නේ යම්සේද කවියා ඒ සඳහා එම හැඟීම්, වචන වල ගක්තීන්, තම අත්දැකීම් හා අවශේෂ දෑ කලාත්මක ලෙස සම්බන්ද කරනු ලැබේ.යලිත් යශෝදරාවන් දෙසට හැරුණු විට එක කවියකු තම හැඟීම් කවියට නගා ඇත්තේ මෙලෙසිනි.පෙර මින් කඳුළු කිරි දරුවෙකු අතේ    දරාපෙර ලා නොගොස් පෙම්බර මව් පියන් කරාදර දඬු ගැහැණු  අතපය  හාමතේ     දරානර කාදියකි හිමියනි අද යසෝ       දරාකුම රකු සමග තෙමි තෙමි කඳුලැලි   වැස්සේබිම පෙරළෙමින් ඉකි බිඳ ඇඬුවට    පස්සේමම හිමි සඳුනි ගිය අවුරුදු හය       තිස්සේමෙම පඩි පෙලෙන් නැහැ පහලට    බැස්සේදඟ ගෙයි විඳින දුක රජ මැදුරෙහි    වින්දේඉඟ ටම මෙතෙක් මා දළ රෙදිමය   ඇන්දේළඟ නැති හිමිගෙ ගුණ සිහිකර අද   නින්දේඅඟ නක් කවුද මේ තරමට ඉකි     බින්දේමෙම පැදි පෙළ කියවපු විට මුලින්ම ඔබට ඇති වුයේ යශෝදරාවන් කෙරෙහි කුමන හැඟීමක්ද.සිදුහත් කුමරුන් ගිහිගෙය හැර ගිය පසු යශෝදරාව තැවුණු අයුරු ඉස්මතු කිරීමට කවියා උත්සාහ ගෙන ඇති අයුරකි.