උතුම් වූ සමාජ සත්කාරයන් වෙනුවෙන් සැම විටම පෙනී සිටින IMCD හෙවත් සමාජයීය සංවර්ධනය උදෙසා වූ ජාත්‍යන්තර එකමුතුව පසු ගිය දිනක (2013 දෙසැම්බර් 28 සෙනසුරාදා) තවත් අපූරු වැඩකට සම්බන්ධ වුනා.සමාජයේ කාටත් අමතක වෙලා , තමන්ගේ ලෝකෙක පාලුවෙන් තනි වෙලා ඉන්න අපේම ආදරණීය සහෝදර සහෝදරියන් සහ වැඩිහිටියන් පිරිසක් සොයාගෙන ගිහින් , ඔවුන් එක්ක එකතු වෙලා නත්තල් අසිරිය බෙදා හදා ගනිමින් ඔවුන් සමඟ විනොදවෙමින් සම්පුර්ණ දිනයක් පුරාවට ඔවුන්ගේ දුක සැප බෙදා හදාගනිමින් සහ ඔවුන්ට අවශ්‍ය බඩු භාණ්ඩ ආදිය ලබාදෙමින් අපට හැකි පමණින් ඔවුන්ට උදව්වක් උපකාරයක් කිරීම තමයි ඒ අපුරු වූ සත්කාරක වැඩසටහනේ අරමුණ වුනේ..මේ සුවිශේෂී වැඩසටහනත් එක්ක සම්බන්ධවෙන්න,IMCD සංවිධානයේ මිතුරු මිතුරියන් එක්ක කළුතර,කටුකුරුන්ද මාක් ශ්‍රී ළමා/වැඩිහිටි සහ විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත වුවන්ගේ නිවසට ගොඩ වෙන්නට ,මටත්අවස්ථාවක් ලැබුනා.දිනයක් පුරාවට පැවැත්වුණු වැඩසටහන ; එම ස්ථානය සහ අවට පරිසරය පිරිසිදු කිරීම , එම ස්ථානයේ සිටින කාර්ය මණ්ඩලය හා එක්ව, එහි නේවාසික සාමාජික, සාමාජිකාවන්ට අවශ්‍ය දිවා අහාරය සුදානම් කිරීම සහ ඒවා ඔවුන්ට පිළිගැන්වීම , ඔවුන්ට අත්‍යවශ්‍ය බඩු භාණ්ඩ රාශියක් ප්‍රදානය කිරීම සහනත්තල් කැරොල් ගී ප්‍රසංගයක් පවත්වා ඔවුන් සමඟ එක්ව ගී ගයමින් සහ නටමින් විනෝදවීම යන අංග රැසකින් පරිපුර්ණ වෙලා තිබුනා.මේ හැමදේම ඉවර වෙලා රෝද පුටුවලින් ගමන් ගත්තු කිහිප දෙනෙක්ව ඔවුන්ගේ අදාළ නිවස්න වෙත රැගෙන ගිය වෙලාවේදී අහම්බෙන් වගේ මට කතා බහ කරන්නට ලැබුනා අපුරු පුද්ගලයෙකු එක්ක...ඔහු නමින් නිහාල්.රෝද පුටුව අදාළ ස්ථානයෙන් නැවැත්තුවාට පස්සේ , මේ නිහාල් කියන පුදගලයා අපුරු ඉල්ලීමක් කළා.."මල්ලි , විනාඩියක් ඉන්න පුලුවන්ද." , ඒ වෙලාව වෙද්දී අපි හැමෝම ආපහු ගෙවල් වලට යන හදිසියේ හිටියත් , ඔහුගේ ඉල්ලීම අහක දාන්නට මට පුළුවන් වුනේ නැහැ..ලැබුණු අවසරයෙන් නිහාල් අයියා,කොහේදෝතිබුණු කොපි පොත් දෙකක් අරගත්තා.."මේ පොත් දෙක පුරාවටම තියෙන්නේ මම ලියපු කවි , සින්දු මල්ලී..."හිතේ තිබුණු කලබලය පැත්තකින් තියලා මමත් ඒ පොත් දෙක පුරාවට ලියවිලා තිබුණු දේවල් දිහාවට ඇස් යොමු කලේ මේ වගේ තැනකදී මේ වගේ අත්දැකීමක් ලැබෙයි කියලා හීනෙකින්වත් නොහිතපු නිසා සහ මගේ හිතේ තිබුණු කුතුහලය නිසා...