ඉසුරුට නම් ඒකට මල පැනලයි තිබුණෙ.ඕනවට වැඩිය නංගිලව හුරතල් කරාම ඕක තමයි අවුල කියලා මං කිව්වම, අර මල මැද්දෙන්මපුංචි හිනාවක් ඉසුරුගෙ මූණෙ මතුවුණා.“රමීහදන්නෙ කතන්දරේ අදම ඉවරයක් කරන්නද...”“උඹදන්නවනේ ඉසුරු කරන්න තියෙන වැඩ පස්සට දැමිල්ලක් මගේ ළඟ නෑකියලා..”ඒ වෙනකොට ඉසුරු කාර් එක කුමාරතුංග මාවතේ ටික්ක දුරට වෙනකල් අරන් ඇවිත්තිබුණා..“මේ තියෙන්නෙ භාන්ඩෙ..”තනිකර සුදු පාට ගාලා, ධවල මන්දියක් වගේ තිබ්බ ලොකු ගෙයක් ඉස්සරහ ඉසුරුකාර් එක නැවැත්තුවා.“කාව හම්බවෙන්නද...”මායි ඉසුරුයි කාර් එකෙන් බැහැලා වත්ත ඇතුළට යනකොටම ගේට්ටුව අයිනෙ ඉඳපුවයසක මනුස්සයෙක් අපේ ඉස්සරහට ආවා.