මොකෙක්ගේ මස් කෑවත් චීනේක්ගේ මස්නම් කන්න බෑ ලොවෙත්.....මාත් සමනාත් එකතුවී චීනා මූදට ඇද දැම්මෙමු.දිවා කල වූ බැවින් ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවේ වහල කෑල්ල යටට රිංගාගත් අපි එහි වුන්නෙමු.හවස්වීමත් සමගම මුහුද පුදුමලෙස නිසන්සලවුණු අතර එක්වරම ඒ නිසසල බව බිඳගෙන මහා කුණාටුවක් බිරුසන් දෙන්නට විය.කුණාටුවට අහුවුණු අපේ බෝට්ටුව පිහාට්ටක් මෙන් ඒ මේ අත විසිවිය.සමනෝ....මක්කාවුනත් හයියෙන් බෝට්ටුව අල්ලාගෙන හිටපියෝ......කුණාටුවත සමග බොහොවේලා පොරබැදු අපි තවදුරටත් එය දරාගනු බැරිව නින්දට වැටෙන්නට ඇත.නැවතත් සිහිය එනවිට මා සිටියේ මුදු වැල්ලක් සිපගනිමිනි.නැගිට ගැනීමට උත්සාහකලත් මා ඇද වැටුනේ අධික තෙහෙට්ටුවෙනි.වටපිට බලනවිට ඈතින් මා දෙසට එන රුවක් පෙනුනි.විගසින් මා නොදන්නා දූපතක සිටින බවත් මේ එන්නේ මිනීමස්කන වනචාරියකු වියහැකි බවත් මගේ මොලය මගේ ඉන්ද්‍රියන්ට දැනුම් දුන්නේය...මොලය දුන් පණිවිඩය ඉන්ද්‍රියන්ට ලැබුණු නමුත් අතපය අධික වෙහෙස නිසාම වැඩකිරීම ප්‍රතික්ෂේප කලෝය.මරණය බලාපොරොත්තුවෙන් මා ඇස් පියාගතිමි....මේ...මේ....නැගිටපන් වද නොදී....