අපේ ජීවිත වල සොඳුරුම කාලය මොකක්ද කියලා ඇහුවොත් මම හිතන්නේ 99% දෙනා දෙන්නේ එකම පිළිතුරක්...ඒ පාසල් කාලය.ජීවිතයේ බරක් පතලක් නැතුව ගියපු ඒ කාලේ වින්ද අත්දැකීම් අපි හැමෝටම අද වෙන කොට සොඳුරු මතකයක් විතරක් වෙලා...අපි හැමෝම ආදරේ ගැන ඉස්සරවෙලාම අකුරු කලේ පාසලේදී.එහෙම නොවෙන කෙනෙක් හිටියොත් ඒ කලාතුරකින්.හැබැයි සමහර වෙලාවට ආදරේ කියලා අපි අර්ථ දක්වලා තියෙන්නේ ආකර්ෂණයට කියලා තේරුම් යන්නේ පහුවෙලා....මේකත් ඒ වාගේ එක පුංචි ආදර කතාවක් ගැන සටහනක්...ඇය ඉස්සෙල්ලම හමුවෙන්නේ පාසලේ 6 වසරෙදි උනත් මිතුදම පටන් ගන්නේ 7 වසරෙදි විතර...ඒත් සිංහල භාෂා හා සාහිත්‍යය තරඟාවලියක් අතර තුරදී.කාලයක් පුරාවට පන්ති දෙකක උන්නු අපි 10 වසරෙදි එකම පන්තියකට වැටෙනවා...ඒ වගේම ඒ මිතුදම තවත් ශක්තිමත් වෙනවා...ඔහොම කාලය ගෙවෙද්දි වෙනත් යුවතියක් ගැන කිසිදාක නොකියූ ආදරයක් ඇතිවෙනවා වගේම O/L ඉවර වෙනවා...ඒ 2007 දී...අප්‍රකාශිතව නිමාව දැකපු පලමු ආදරේ මතකයන් අතර මාස කිහිපයක් ගෙවෙන කොට ඇයත් ඉඳ හිටක දුරකතන ඇමතුමක් දෙකක් දෙනවා...මාස දෙක තුනකින් O/L results එනවා...මිතුරන් දෙදෙනෙකු හැරෙන්නට ඇයත්,මමත්,අර යුවතියත් සෙස්සන් එක්ක උසස් පෙළ කරන්න සුදුසුකම් ලබනවා.අර යුවතිය වෙනත් පාසලකට යනවා.ඇය අපේ පාසලේ නවතිනවා.ඒත් ඇය විද්‍යා විෂයන් තෝර ගන්න අතරේ මම වාණිජ විෂයන් තෝරා ගන්නවා...කතාවක් තියෙනවනේ කෙල්ලෙක් කොල්ලෙක් අතරේ මිත්‍රත්වයක් විතරක් ගොඩනැගෙන්නේ නැහැ කියලා..හැබැයි ඒක අමූලික බොරුවක්...එහෙම මිතුදම් කොච්චරක් තියෙනවද...ඉතින් ඔහොම ටික දවසක් ගෙවෙද්දි ඇය ගැන හිතේ ආදරයක් ඇතිවෙනවා...මිතුදමක් අතරේ ගොඩනැගෙන ආදරයක් කියාගන්න කොච්චර අසීරුද කියලා දැනුනේ ඊට පස්සේ...වටෙන් ගොඩෙන් ඉඟි පලකරලා දවසකදී මිතුරියක් මාර්ගයෙන් ආදරේ ප්‍රකාශ කලත් ඇය ඒ වෙනකොටත් ඒක දන්නවා...එදා මිතුරියට සිය අකමැත්ත පල කල ඇය ඊළඟ දිනයේදි මිතුරියන් සමග මුහුණවත් නොබලා පන්තිය ලඟින් යන එනවා...කිසිම දවසකදී කෙල්ලෙක්ගෙන් දෙපාරක් අහන්නෑ කියලා මතයක උන්නු මමත් ඇය එක්ක කතා බහ නොකර ඉන්නවා.එදා ඉඳන් අපි හිටියේ හරියට කවදාවත් නොදැන උන්නු දෙන්නෙක් විදියට...ඉස්සර එකට කතා බහ කර කර ගියපු පාසල් පාරේ නාඳුනන දෙන්නෙක් විදියට කතා නොකර යනවා..