4pt 0in 5...කුරුල්ලාගේ තර්කානුකුල ටිකිරි මොලේට මන්චිතමයි නයිස් කියලා ආව මෙව්වා එකක් මේක...දේශපාලන ඇඟිලි ගැහීම් කැපිලි කෙටිලියටිකුට්ටු කුමන්ත්‍රණ බෑ හොඳද...සුවර් නෑ අපේ උන්...අනුරාධපුරේ ආවට පස්සේතමයි කුරුල්ලට අනුරාධපුරේ කියන්නේ මොනවා වගේ තැනක් ද කියල තේරුනේ...මෙහෙ පලවෙනිවතාවට ඉන්ටර්විව් එන්න කලින් කුරුල්ලා එකම එක පාරයි මතක ඇති කාලෙකට අනුරාධපුරේටඇවිත් තියෙන්නේ...ඔන්න පලවෙනි ම දවසේ කුරුල්ලව කොලීජිය තියන තැනට එක්කන් යනවාකියලා හෙන වටයක් ගහලා ත්‍රී වීල් අංකල් කෙනෙක් පුජා නගරේ පැත්තෙත් රවුමක් ගහලා (උට හෙන ආසාවක් තියෙන්ඩ ඇති වැඳලා පුදලා එන්ඩ) ආපහු හිටිය තැනටම චුට්ටක් එහායින්බැස්සුවා..මල්ලි 350 යි කිවා...අතේ තිබ්බෙත් පන්සීයයි.බස් එකේ එන්ඩ 120 ක්තියාගත්තාම 30යි ඉතුරු උදේ කෑමටයි දවල් කෑමටයි....ඇතිනි අරුගේ ආච්චිට පින් සිද්දවෙන්ඩ....(සොරි ආච්චි)ඉතින් කොහොම හරි මමආයුර්වේදෙට තේරුනා...රජරට වකුගඩු ප්‍රශ්නේ කියා කියා මිනිස්සු හෙන ලොකුවට කතා කරන,තවත් උන් එකෙන් පර්ස් එක වඩා ගන්න ප්‍රශ්නේ ගැන කුරුල්ලට ලං වෙලා බලන්න අවස්ථාවක්ලැබුනා...එකයි මම අද මේ ප්‍රශ්නේ ගැන චුට්ටක් කියන්න හිතුවේ...මොකද චිරාත් කාලයක්තිස්සේ මේක තියන ප්‍රශ්නයක්..ඒ එක්කම ඊටත් වඩා මේක තවත් චිරාත් කාලයක් මේ රටේ තියනප්‍රශ්නයක්...ලියනවනම් ලියන්න ගොඩක් දේවල්...එත් කෙටියෙන් කියන්නම්..මොකද අපේ සෙට්එකේ එව්වා කිවොත් මගේ අතින් මම මේ කියන්න යන ගොඩක් දේවල් මග ඇරෙයි...අපි ගියේමැදවච්චියට...මොකද අපේ සෙට් එකේ යාලුවෙක්ගෙ ගෙවල් තියෙන්නේ එහෙ...අපිත් එක්ක අපටමනෝවිද්‍යා උපදේශනය උගන්නන සර්,අපේ විද්‍යාලයේ පාලක සභා සභාපතිතුමා ,ලහිරුමල්ලියි(මෙයා තම මැදවච්චියේ ඉන්නේ),පේෂල අයියයි(අපේ ශිෂ්‍ය සංගමේ සභාපති),තව ප්‍රංශේඉඳන් ආව කට්ටියකුයි ගියේ...මේ අයගේ නම් ගම් මේකේ දාන්න බෑ...මොකද මගේ කටින් කියවෙනඒවා හන්දා ඒ අයටත් නිකන් ටින් කිරි ගාගන්ඩ දෙන්න බෑනි...සේරටම කලින් අපි කොලිජියේසෙට් එක එකතු වෙලා කතා කලේ මොකක්ද මේ වකුගඩු ප්‍රශ්නේ කියලා...ගියාට පස්සේ දැනන්හිටියේ නැති ගොඩක් දේවල් ඒ අයගෙන් ආවා...හිතාගන්නවත් බැරි තරම් දේවල්...පපුවක්තියන උන්ට උහුලගන්ඩ බැරි,මේවා අහපුවාම පපුව පිච්චිලා අපිත් අන්තෙටම අසරණ වෙන තැන්තිබ්බ එතන...මේ හද්ද කාෂ්ටක ගිනියම්පොලවේ පය ගහල මේකේ දඟලපු අපේ බ්ලොග් කියවන එවුන්ට මේ දුක තේරෙයි..මොකද මේකේඑකෙක්වත් රෝස මල් උඩින් මේ ගමන ආවේ නැති හන්දා...එකට දුක සැප බෙදාගත්තු අපි ඒකදන්නවනි...මේ ප්‍රශ්නේ ආව එක පවුලක් මේ...තාත්තට වයස 45 යි...වකුගඩු රෝගේ හැදිලා...ඉතින් බේරගන්නපුළුවන් කියලා ඒ අම්මා තමුන්ගේ එක වකුගඩුවක් මේ තාත්තට බද්ධ කරවලා...එත් ඒකටත්ලෙඩේ බෝ වෙලා...දැන් අම්මට වැඩපල කරන්නත් තාත්තට වැඩ කරන්නත් අමාරුයි...පොඩි දරුවෝතුන් දෙනෙක්...ඇටසැකිලි වෙච්ච ජීවිතේ අස්සෙන් මේ අසරණයෝ ඉල්ලන්නේ කොළඹ ඒ සී රූම්එකක යහතින් කාල බීල ඉන්ඩ නෙවේ...තමුන්ට නැතිවෙච්ච ඒ දුප්පත් ජිවිතේ...තවත් තාත්තෙක් හැමසතියෙම යනවා ඉස්පිරිතාලෙට...ඇහුවා මම මෙහෙම ප්‍රශ්නයක්...“