මනුස්සයාගේ ප්‍රධානම අවස්සතා වෙන්නේ කෑම,ඇදුම් සහ වාසස්තානනේ.ඔව්...ඔව්...තවත් එකක් තියෙනවා තමයි....හරි...හරි...ඕන්න අද කියන්න යන්නේ රස්සාවට ගිහින් අපි කාපු බීපු කෑම ගැන තමා.මේ කියන්න යන්නේ අර රයිස් කුකර් කතාවේ කියපු අමුතු කෑම ගැන එහෙමනං නෙවෙයි.කෝමත් ඉතින් ලංකාවේ පැත්තෙන් පැත්තට ඔය කෑම ජාති එහෙමත් වෙනස්වෙනවනේ.ඕන්න ඉතින් ඔය අපි රාජකාරි කොර පැත්ත ගැන කියනකොටම ගොඩක් උන්දලාට මතක්වෙන්නේ ඉතින් දඩමස් නෙව.ඒකනම් ඇත්ත ආයුබෝවන්ඩ වැඩිපුර මස්මාන්ස එහෙම වළඳන්නේ නැතිව උන්නු මාත් මස්වැද්දෙක් වුනා නෙව.දඩමස් කිව්වම ඉතින් අපිට ඉතින් වැඩිපුරම හම්බුනේ මුවා තමයි.අපි උන්දැලා පොසොන් පෝය දවසේ මුව දඩයමේ ගියහැටි ඉස්සරහට කියන්නම්.මුවමස් ගොඩක් වෙලාවට ලැබුනේ රජමාවතේ පැත්තේ ඉදලා ආපු උන්දැලාගෙනුයි ඔක්කම්පිටිය මාලිගාවිල පැත්තේ ඉදලා ආපු උන්දැලාගෙනුයි තමා,ඊලගට වැඩිපුරම අනුභව කරේ ඉතින් "ටන් ටන්" ගාන්නා නෙව.ඒ කියන්නේ ගෝනා.ඒවානම් ඉතින් බඩල්කුඹුර පැත්තේන් තමා වැඩිපුර ලැබුනේ.බුදු අප්පේ තව චුට්ටෙන් "සෙක්සි පෝර්ක්" අමතක වෙනවා.අපේ වර්ෂාවසාන පාටියේ අනිවාර්ය අංගයක් තමයි ඒ කාලේ "උල් වාරා" ඩෙවල් එක.එකටනං ගහන්න ඉතින් ආයේ කෑමක් නෑ බොලව්.ඔය තුනට අමතරව ඉතින් වළිකුකුලා,ඉබ්බෝ,කොකා වගේ ඒවත් ලැබුනා.හැබැයි ආයුබෝවන්ඩ මන්නං ඒවා කටෙවත් තිව්වේ නැති බව මේ අවස්තාවේදී පරකාස කොරන්ඩ ඕන.ඔය දඩමස් ගැන කිව්වම ඉතින් හොදම කතාවක් තියෙනවා කියන්න.හැබැයි ඉතින් ඒක කිව්වොත් අපේ උන්දැලා ආසාවටවත් දඩමස් කෑල්ලක් කටේ තියෙන එකක් නැහැ.ඒක නිසා ඒ කතාව නොකියා ඉන්නම්.මෙන්න මෙහෙම විතරක් කියන්නම් "ඔය කතරගම එහෙම ගිහින් හෝටල් වලින් දඩමස් එහෙම තියේද" කියලා අහලා ගෙනල්ල දුන්නොත් ඒවා දඩමස්මද කියලා පොඩ්ඩක් හොයලා බලලා වැළඳුවොත් තමයි යහපත්.ඒක එහෙම කිව්වම ඇති.ඇඹිලිපිටියේ ජනරංජන හෝටලේ කතාව එහෙම දන්නවා ඇතිනේ.එවනං ඇත්තද බොරුද දන්නේ නෑ.සමාරවිට ඒකෙන් කාපු උදවිය මේක කියවනවත් ඇති.දඩමස් කතා ඇති.දඩමසුත් ඉතින් නිකම්ම කන්න බෑනේ.හේනක හිටියනම් දන්නවා ඇති දඩමසට කියාපු කෑම තමයි කුරහන් තලප.දඩමසුත් එක්ක කුරහන් තලප ලොරියක් වුනත් කන්න පුළුවන්.ඔය දෙකත් එක්ක නියමෙටම ගැලපෙනවා "කොල්ලු" ආනමක්‌ හදාගත්තාම."කොල්ලු" කියන්නේ අස්සයන්ගේ කෑමක් වුනාට ඔය හේන් තියෙන පැතිවල නැගලා යන කෑමක් තමා ඔය "කොල්ලු" ආනම.හදන හැටිනම් මං නොදනී.හේන්වල ඉතින් ඔයිට අමතරව වට්ටක්ක දළු,මයියොක්කා කොළ මැල්ලුම් එහෙමත් හදනවනේ.ඔය හේන් වලට ගොඩක් වෙලාවට කැඩෙන ගෙනියන්නේ කරෝල කෑල්ලක්,ලුණු ඩිංගක්,කොල්ලු ටිකක් වගේ තමා.අනිත් ඔක්කොම ඉතින් හේනෙන්ම සප්ලයි කරගන්නවා නෙව.ඊට අමතරව ඉතින් ඕන්න වැව්මාළු තමයි අපේ ෆෙවරිට්ම බයිට් එකවුනේ.බුත්තල ඉස්පිරිතාලේගාව පාලම අයිනේ හවසට කොරලි වැල් විකුනන්න තියෙනවා.එයින් එකක් දෙකක් අරන් ඇවිත් රජමාවතේ තොරණ ගාව තිබ්බ දුවනගිරියේ නයිට්කඩේ අය්යට දීලා හදාගත්තාම ඒකට ගහන්න ආයේ ලොවෙත් බයිට් එකක් නෑ.මිනිහා සමාර දාසට අපිට වැව්මාලු කොත්තු එහෙමත් දාලාදෙනවා.මාත් ඔය දවසක් දෙකක් මැණික් ගඟේ එතකොට යුදගනාව වැවේ එහෙම මාළු බාන්නත් ගියා.පව්කාරයෙක් නොවන හින්දද මන්දා එකෙක්වත් අහුවුනේ නං නෑ.ඔය පැත්තේදී කාපු තවත් අමුතු කෑමක් තමා "මඩු පිට්ටු" කියන්නේ.කාපු උන්දැලා නම් ඇති මයේ හිතේ.ඔය රටඉඳි වගේ ගහක් තමා මඩු කියන්නේ.ගෙඩි සාමන්යෙන් පුවක්ගෙඩි විතර ඇති.ඕවා කඩලා දෙකට පලලා අව්වේ වේලලා කොටලා ගන්න පිටිවලින් තමා මඩු පිට්ටු හදන්නේ.රසයි, ඒත් වැඩිපුර කෑවොත් ටිකක් මත්ගතියකුත් එනවා.මඩු ගස්නං හැදෙන්නේ ඔය බඩල්කුඹුර පැත්තේ විතරයි.ඔය අපි කවුරුත් කන "තුඹ" එහෙම හැදෙන්නෙත් ඔය පැත්තේම තමා.වැඩිපුරම තියෙන්නේ ඔය අලුත් එයාපෝර්ට් එක හදපු මත්තල පැත්තේ නෙව.නිකම්ම නිකම් කැලේට හැදෙන ජාතියක්.හැබැයි හැදෙන කාලෙට කැලේ පිරෙන්න හැදෙනවා.ඒ පැත්තේ මිනිස්සුන්ට නිදානයක් පහලවුනා වගේ තමා ඉතින්.ඔයිට අමතරව ඉතින් නයිට් කඩවලින් කාපුකෑම තමා ඉතින් අමුතු කෑම විදිහට තිබ්බේ.ඔය ට්‍රේනින්වලට එහෙම කොළඹ යනකොට කෑවෙත් ඒවයින්ම තමා.අපිත් එක්ක වැඩකරපු බණ්ඩාර බිත්තර ආප්ප කාපු හැටි එහෙම කියවන්න ඇතිනේ.අපේ චමරිය තිබ්බේ අඹ වත්තක නෙව ඉතින් අඹවලින්නම් අඩුවක් පාඩුවක් වුනේ නෑ.වෙන්නන් ඉතින් පලතුරකට කියලා කෑවේ ඔය අනිත් පැතිවල තියෙන පලතුරුම තමා.ඒ පැත්තේ උක්ගහකින් බල්ලෙක්ටවත් හැගුවට ගණන් ගන්නේ නෑ.ඒ තරමට උක්ගස්වලට ඩිමාන්ඩ් එක අඩුයි.අපේ කෑම ඉවිල්ලනං එහෙං එනකම්ම හරිගියේ නැහැ.සමාර දාසට බතුයි කරෝල තෙල්දාලා අල හොදියි හදන්න පටන්ගත්තට අන්තිමේදී හදලා තියෙන්නේ බතුයි කරෝල හොදියි අල තෙල්දාන ඒකයි.ඉතින් කොහොමැයි වළඳන්නේ...ඔය උඩ පින්තුරේ තියෙන ඒවානම් අපි ඒ කාලේ වැළඳුවේම නැහැ.ඒක නිසා ෆිගර් එක ගානට මේන්ටේන් කරගෙන උන්නා.ඒත් ඉතින් ගෙන්දගම් පොළොවට පයගැහුවත් එක්කම කෑම චක්කරෙත් වෙනස් වුනා.එදායින් පස්සේ පොල්ගස් වගේ හිටි අපි කොස්ගස් වගේ වුනා.ඒවා මතක්කොරලා හිත පාරගන්න මක්කටෙයි.ඕන්න පල්ලෙහා තියෙනවා කතාවක් කියෝලා නැත්නම් කියෝන එකයි ඇත්තේ...ගෙහුං එන්නං...