මධුරීනම් වු කාව්‍යයේමේ කොටසට ද මම ඉතා ප්‍රිය වෙමි.හොරා අරගෙන ගියා වාගේනුඹේ හෝරා කටුව දිවියේමගේ පොඩි උන් පවා දිනයකනුඹෙන් ඇවිලී යාවි රාසේ....මේ සියළු දේ ගැන සිත උපදින හැඟුමන් විස්තර කරන්නටගියහොත් ඒ “සුදු කතක් හාමධු විතක්” කෘතිය ඉක්මවාවිශාල වන්නා වූ ලියැවිල්ලක් වනු නියතයැයි මම සිතමි.අවසාන වශයෙන් මේ “ස්වෝන්ස්ටන්වීදියේ දි දුටු යුවතිය” විග්‍රහ කරගැනීම පාඨකයාට භාර කරමි.ස්වෝන්ස්ටන් වීදියේ දීදුටුයුවතිය                                                                         හංස වීදිය කොණක හසඟනකි නෙත් එළනකංස දුම් වළාවට නේත්‍රා දිළිසෙමිනවංස කුළ ගොත් බිඳැර රාත්‍රිය ගෙවීයනසංසාරය ම අතර මග නතර කළලෙසිනමන්දාරමට ඉහළ සඳ පෙනේ යන්තමටමංමුලා වූ හිතක් සැරිසරයි වට අවටරන්මුවා දුනු දියැද මුදා හීසර හදටහංසියක සැරසුණි ද සඳකිඳුරු දඩයමටයාර ගඟ මොහොතකට නතර වී ඇදී යනපාරවා මගේ හිත නියොන් එළි හිනාවෙනසාර සිය ගව් දුර ම එක ඇසින් හකුලමිනනෑරකැටුවයි ගියේ පාර වැරදුණ බැවිනඇබින්දක් සඳ එළියෙ නුඹේ නෙත කියවගමිකාන්තිය ඇතුළ ඇති කුමක් දෝ අහුලගමිකාන්සිය සරතැසට පිනි පොදක තෙත සොයමිපාන්දර පමා වී උදා වන්නැයි පතමිදිවා කල වෙස් මුහුණ උනා දා නගරය මමවා පානා වැනිය සැබෑ රුව සියොළඟමනිවා දුක් සංතාප තබා පසෙකින් සැවොමගෙවා යන දුර පුදුම පා ලකුණු නොතබා මදියෙන් කිරි වෙන් කරන හංසියක ඇසෙහි තෙතහොරෙන් විඳි ගනිමි මම අහුල ගෙන පියාපතඑරන් සීනය පතා බිඳෙද්දී හදෙහි තතසුරන් ඩැහැගෙන ගියෙද හීනයක දකුණු අතසුරා සැල් පුරාවට ගැටෙන වීදුරු හඩයනුරා සඳ කළුව යට සරාගික නෙත් සරයවිරාමෙට ඉඩ තියා පලා ගිය සෙනෙහසයදිරා යන්නට නොදීවිඳින්නදයෞවනයහංස වීදිය කොණක හසඟනකි නෙත් එළුව සංසාරය ම අතර මග නතර කර දැමුවඩෝසන් ප්‍රීති1/11/2014.