අද ගී පද වැලකසුලමුල ලිපි මාලාවට තවත් බොහෝ දෙනෙක් ආස කරන ගීයක නිධාන කතාව එක්කරන්න හිතුනා.මේගීය තමයි පැන මඩ කඩිති වැව් තාවුලු වැහි කාලේ කියන සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගායනා කරනගීතය.ගොඩ දෙනෙක් ගීතය අසා ඇති උනාට ගීතයට මුල් උනු කතාව දන්නේ නැතුව ඇති හිතනවා..මේ ගීය රචනාවෙලා තියෙන්නේ එක්දස් නවසිය අසූ ගනන් වල ප්‍රවීන කිවිවර මහින්ද චන්ද්‍රසේකරයන්අතින්.මේ ගීයට ගීත රචකයා අත්දැකීම් තුනක් ඔස්සේ ගොනු කරලා තියනවා.ඒ කාලේගීපද රචකයගේගමේ පුංචි ඉස්කෝලේ විදුහල්පතිවරයෙක් ඉඳල තියනවා රෙද්ද බැනියම අඳින ටිකක් විතර උසමහත කෙනෙක්.අපේ කතානායකයා තුනේ පංතියේ ඉගෙන ගන්න කාලේ මේ මුල් ගුරුවරයා විශ්‍රාමගිහින් තියනවා.එතුම විශ්‍රාමයන දවසේඋත්සවයක්තියලා අහල ගම් හතකමිනිස්සු ඇවිත් මෙතුමාට කල ගුන සලකන්න.උත්සව සබාවේ විදුහල්පතිතුමාගේ ගුන කියන්න එනහැම කෙනාම ඇවිත් අඬනවලු අන්තිමට කතා කරගන්න බැරුව..ඒ වගෙම බලං ඉන්න අනික් අයත්හොඳටම අඬනවලු.මහින්ද චන්ද්‍රසේකරයන්ගේ අම්මත් හොඳටම අඩනවලු..මේ ගැන ඒතරම් හැඟීමක්නැති හ ං ඳා උත්සව සභාව ඉවරවෙනක්ං ඉඳලා මහින්ද චන්ද්‍රසේකරයන් අහනවලු අම්මගෙන්"ඇයි මිනිස්සුඔය තරම් ඇඬුවේ..අම්මත් ඔය තරම් ඇඬුවේ"අම්ම කෙටි උත්තරයදෙනවා"පුතේ..ඒ ඇඬුවේඑතුමා කරපු සේවයට."