හැයි නෙවෙයි, මගේ පෙනුම ඇවිල්ලා ඔයාගේ ගතිගුණ ආවොත් එහෙම ළමයිනුත් කියවන්න ගනී, ඊට පස්සෙ ඔයාගෙයි එයාලගෙයි සේරගෙම කරච්චලේ අහන් ඉන්න වෙන්නෙ අහිංසක මටනේ, (ඔයා මට නෝන්ඩියට වගේ එහෙම කියන ගමන් හිනා වෙනවා) මම හයියෙන් පාරක් ඔයාට ගහලා තල්ලු කරලා දැම්මා, ඔයා ආයෙත් මාව ලගට ඇදලා ගත්තේ මෙන්න මෙහෙට එනවා කියන ගමන්මයි...වෙලාව ගියා තේරුණේම නෑ, අපි කියව කියව අපේ ගෙදර ළඟටම ආවා,තේ එකක් එහෙම බීලා, අම්මයි තාත්තයි එක්ක කතා කරලා ඔයා යන්න හදන්නෙ, එක තත්පරේකට හැමදේම නතර වුනා වගේ, ඒ කියන්නෙ දැන් ඔයා යනවා, ආයේ තව දවස් දෙක තුනකින් දකිනකල් මට ඔයාව දකින්න වෙන්නෙ නෑ,බොළඳකම නෙවෙයි,ඒත් ඇස්වලට නොදැනිම කඳුලු පිරීගෙන ආවේ හෙට නැතිනම් අනිද්දා දවසක හම්බවෙනකම් ඔය අතේ එල්ලිලා රණ්ඩුවේවි කියවන්න හම්බවෙන්නෙ නෑ කියලා හිතුන නිසා,ඒක පිස්සුවක්, හැමෝම කියයි, ඔව්,මටත් එහෙම හිතෙනවා,ඒ වුනාට ආදරේ වැඩි ඕනවටත් වඩා ඔයාට,දැනෙනවද නැද්ද දන්නෙත් නෑ ඒත් ඒක ඔයාට., අපි රංඩු වෙනවා,දවසක් දෙකක් කතා නොකර ඉන්නවා,ඊට පස්සෙ ආයේ යාළුවෙනවා,ඒත් කවදාවත් ළඟින් ඉද්දි කොච්චර රංඩු වුනත් ඔයාවත් මමවත් ඒක දුර අරන් යන්නෙ නෑ,එක්කො මම ඔයාට නැතිනම් ඔයා මට පාරක් ගහලා ඒක එතනින්ම නවත්තනවා,ඒක නිසත් ඈතින් ඉන්නවට වඩා ළඟට වෙලා ඇස් දෙකට පේන මානයේ ඔයා ඉන්නවා නම් මම ආසයි,          කමක් නෑ එක්කෝ, කවදහරි දවසක් එයි, සුබ ගමන් කියනවා වෙනුවට සුබ රාත්‍රියක් කියලා දෙන්නට දෙන්නා කියන්න පුළුවන් වෙන,තාත්තා මාව අතින් අල්ලන් එක්කන් ඇවිල්ලා ඔයාගේ අත උඩින් මගේ අත තියලා මාව ඔයාටම බාරදෙන,ටිකක් කල් යාවි, තවමත් රණ්ඩු කර කර ඉන්න පුංචි එවන් දෙන්නෙක්නෙ අපි..මැට්ටියේ...