ලොකුයි කියාපු ඒ අලුත් ඉස්කෝලේ අපෙන් බලාපොරොත්තු වුනේ නීට් එකට වැඩ   කරන,පිරිසිදුවට කීකරුව ඉන්න විනයානුකූල ළමයි ටිකක්.ඒ ගොල්ලො හොද ළමයි කීවේ ඒ   වගේ අයට.අපිට නම් කවදාවත් හොදයි කියලා ඒ ගොල්ලන්ගෙන් වැරදිලාවත් කියවුනේ   නැහැ.කොහොමත් තිබුනු කෙලිලොල් දඩබ්බර කම නිසාම පංති කාමරයක පාඩුවේ ඉන්නවා   කියන දේ පට්ට බෝරිං වෙලයි තිබුනේ.නවය වසරේ මේ කාලෙ වෙනකොට වෙනදට වඩා කොල්ලොන්ගෙත් අමුතුම වෙනසක්.නීට් එකට   ඉන්න ට්‍රයි කරනවා,වැරදි වලට මාට්‍ටු නොවී ඉන්න බලනවා,කට්ටිය සෙට් බහින්න   පටන් ගන්නවා,කෑලි ට්‍රයි කරනවා.අමුතුම වැඩ ගොඩයි.බහුතරයක් හිතින් තමා පෙම්   කලේ.කොල්ලො නවයෙදි පොඩි වුනාට අපේ වයසෙ කෙල්ලොනම් අපි වගේ දෙකක් විතර ලොකු   වෙලා.ඇගපතේ වෙනස නිසාද කොහෙද හිතින් ඇරෙන්න ළගට ගිහින් පොර සේ ටෝක් කරන්න   බහුතරයකට ගටක් තිබුනෙම නෑ.ඔන්න ඔය කාලෙ තමා කොල්ලොන්ගෙ බෑග් වල සෙන්ට් කුප්පි,පනා,කන්නාඩි වගේ බියුටි   උපකරන තිබුනේ.ඒත් මොන මගුල නිසාද මංදා විනය භාර සර්ට නම් මේ දේවල්   ඇල්ලුවෙම නෑ.ඒ නිසාම සතියකට දෙසැරයක්,තුන් සැරයක් පංති චෙක් කිරීමක් නම්   වැරදුනේම නෑ.ෆ්‍රිෆෙට්ලා එක්ක එන මේ මස් වැද්දා(විනය භාර සර් ගේ නිළ නාමය) ඇවිල්ලා   බලන්නෙ මේ දේවල් වුනාට අහුවෙන්නෙ ගිනිපෙට්ටි,ලයිටර්(සිගරට් නම් මතක විදියට   කා ගාවින්වත් අහු වුනේ නෑ),ෆ්ලොපි ඩිස්ක(අද වගේ පෙන්,dvd, තිවුනෙ නෑ   නොවැ),මැගසින් තමා.මැගසින් කීවට ඔවා පොඩිහිටියන්ට තහනම් ඒවද කොහෙද..(ඕං මං   නම් ඕවට සම්මාදන් නෑ හොදේ.)ඔයින් එකක් අහුවුනා කියන්නේ උන්ට රටක් රාජ්ජයක් අල්ල ගත්තා වගේ.කොල්ලා   බයවෙලා වෙව්ලද්දි උන් වීරයෝ වගේ.යකෝ දීපල්ලකො සමාවක් හෙට අනිද්දා රට   භාරගන්න ඉන්න වැඩිහිටියො කියලවත්.උන් ඒව අරගෙන ගිහින්,උනුත් ඒවා හොදට බලලා   දෙමව්පියන්ටත් දැනුම්දෙන එක තමා උන්ගෙ ආතල් එක.