අද දිනයේදී සිදුවූ සියල්ලක්ම පාහේ තාරකාට ඉතා පුදුමසහගත සිදුවීම්ය.කවර දිනකවත් තම පියා හැරුනු කොට වෙනත් පිරිමියෙකු සමග සමීපව නැතිනම් ලෙන්ගතුව කතා කර නොතිබූ තාරකාගේ හිත අද උදෑසන දේවින්ද සමග කතා කිරීමට බල කලේ ඇයි.තමන්ගේ කකුල අනතුරකට ලක් වූ වෙලේ දේවින්ද තමාව දෝතට ගත් විට තමන්ගේ මුළු ගතම හිරිවැටී ගියා නොවේදැයි තාරකාට සිහිවිය.එම වේලාවේ සිට තමන්ව නිවසට රැගෙන එන තෙක්ම ඔහු තාරකා ළඟින් රැඳී සිටියේය.මේ සියල්ල එක පෙළටම තාරකාට සිහි විය.වෙනදා නිවසට ආ විගසම තම ආදරණීය නැගෙණිය සමඟ කතාවට වැටෙන ඇය අද මෙතරම් හුදෙකලා වූවේ ඇයි.තමාගේ සිත මෙතරම් දේවින්ද ගැන සිතන්නේ ඇයි.ඇයට තම සිත සමග විටෙක තරහක්ද ඇතිවේ.තවත් විටෙක තමාගේ සිත මෙතරම් බොළඳ වූයේ කෙලෙසදැයි ඇයට සිතේ."එයා මට මෙච්චර උදවු කලේ මනුස්සකමට වෙන්න ඇති.එහෙම එකේ ඇයි මගෙ හිත මට එයා ගැන මෙච්චර හිතන්න බල කරන්නෙ......."ඇය එම ප්‍රශ්නය ඇසුවේ තම හදවතිනි.ඇයට එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් සොයා ගැනීමට අපහසු වූවාය."ලොකු දූ....ඔයාට කෑම එක බෙදලා ගෙනත් දෙන්නද.නැත්නම් මම කවන්නද."මවගේ හඬින් තාරකා ගැස්සී ගියාය."එපා අම්මා.....ඉන්න මම ඔතනට එන්නම්."යැයි කියමින් ඇය ඇඳෙන් නැගී සිටින්නට හැදුවද නැවතත් ඇගේ කකුල රිදුම් දෙන්නට පටන් ගත්හ."හා හා...දරුවෝ.....ඔයා නැගිටින්න හදන්න එපා....ටිකක් ඔය කකුල සනීප වෙනකම් ඇඳට වෙලා ඉන්න කියල දොස්තරත් කිවුව නේද.පොඩ්ඩක් ඔහොම ඉන්න.මම බත් බෙදාගෙන ඇවිත් ඔයාට කවන්නම්."කාමරයට පැමිණි මව පැවසීය."අනේ මට එච්චර අමාරුවක් නෑ අම්මා.පොඩ්ඩක් කකුල රිදෙන එක විතරයි.අනූ අක්කා අම්මට දොස්තර කියපු නැති දේවලුත් කියල ගිහිල්ල වගේ.....""නෑ......අනුරාධා දුව ඔයත් එක්ක එලියට ආපු වෙලාවේ අර පිරිමි දරුවට කතාකරල දොස්තර කියල තියෙන්නේ ඔයාට ටික දවසක් යනකම් ඇවිදින්න දෙන්න එපා කියල.ඔයා බයවෙයි කියල තමයි ඒ දරුව ඔයාට ඔය විත්තියක් කියල නැත්තේ...ඒ වුනාට මට ඇවිල්ල කිවුව ඔයාට වැඩිය ඇවිදින්න දෙන්න එපාය කියල දොස්තර කිවුවලු."මවගේ කතාවෙන් තාරකා දේවින්ද ගැන තව දුරටත් වටහාගත්තාය.ඈත අහසේ දිදුලන චන්ද්‍රයා ඈ දෙසට නෙත් හෙලාගෙන සිටින අයුරු විවෘතව ඇති ජනේලයෙන් ඇයට පෙනේ.තාරකාට අමරසිරි පීරිස්ගේ ගී පදවැලක් සිහියට නැගුනි.විටෙක දේවින්දද මේ පුරහඳේ අසිරිය විඳිමින් සිටිනවා විය හැක.එදින තාරකා නින්දට ගියේ හැකිතාක් ඉක්මනින් පාසල වෙත යෑමේ බලාපොරොත්තුවක් සිත තුල රඳවාගනිමිනි.හිමිදිරි ගුවන් ගැබට සූර්ය්‍ය කුමරුගේ බැල්ම වැටීමටත් කලියෙන් දේවින්ද දවස ආරම්භකර හමාරය.සෑම දිනකම හිරුට කලින් දවස ආරම්භ කිරීමට දේවින්ද ප්‍රිය කලේය.එවිට ගතට මෙන්ම සිතටද මහත් සැනසීමක් නිස්කලංකභාවයක් දැනේ."අරවින්දට මතකද......අර තාරකා නංගි වැටුන වෙලාවෙ මෙයා පුදුම විදිහට බය වෙලානෙ හිටියේ.......""ඒක නේන්නම් බන් මාත් බලාගෙන හිටියෙ...මූ මෙච්චර එකට ඉන්න අපිට කරදරයක් වුනාමවත් ඔහොම සලකන්නෙ නෑනෙ....."පෙර දින රාත්‍රියේදී තම මිතුරන් විසින් දේවින්දට කරන ලද කවට වදන් ඔහුට සිහිවිය.උදෑසනින්ම වතුර මල යටට වී වතුර මලින් එන කුඩා ජල බිඳුවලට තම ශරීරය හොඳ හැටි සිපගැනීමට ඉඩදුන් දේවින්ද ඔවුන් අද දින යොදාගත් ගමන යෑම සඳහා සුදුසු සැහැල්ලු ඇඳුමක් ඇදගත්තේය.තම මිතුරු මිතුරියන් තවමත් පැමිණ නැතිබව ඔහුට විශ්වාසය.එම නිසා වැඩි කලබලයකින් තොරව ලෑස්ති වූ දේවින්ද ගෙදරින් එලියට බැස්සේය.අද දින වන විට තම පාදය සනීප වී ඇවිදීමට හැකිවේයැයි සිතුවද එසේ ඇවිදීමට හැකි තත්වයක් තාරකාට තිබුනේ නැත.ඇඳෙන් බිමට අඩිය තබන සෑම මොහොතක් පාසාම ඇගේ කකුල වේදනා දෙන්නට විය.මැදියම් රාත්‍රිය වනතෙක් හරි හැටි නින්දක් නොලැබූ තාරකා උදෑසන 7 වනවිටත් තද නින්දක පසුවිය.පාන්දර 6ට පමණ තම දියණියගේ කාමරයට පැමිණි තාරකාගේ මව වෙන දිනවල අලුයම හතරට පමණ අවදිවන දියණිය අද තවමත් සුවසේ නිදි කුමරියගේ පහස විඳිමින් සිටින දෙස මොහොතක් බලා සිටියාය."පව් දූලගෙ තාත්තෙ.......කෙල්ල ඊයෙ රෑ වෙනකම් නිදාගන්නෙ නැතුව ඇති.කොච්චර නෑ කියල කිවුවත් කකුලෙ අමාරුව නිදාගන්න ඇඳට ගිය වෙලාවෙත් තිබ්බ කියල මට තේරුණා."දියණියගේ කාමරයට ඔළුව දැමූ ගුණසේන මහතා දෙස බලා තාරකාගේ මව පැවසුවාය.නමුත් තාරකාගේ නින්ද සොරාගෙන තිබුනේ ඇයගේ කකුලෙහි ආබාධය නොව ඇගේ සිතට ඇතුළු වී තිබූ ආගන්තුක වූ සෙනෙහෙබර හැඟීම් පොකුරක් බව කිසිවෙකු නොදත්තේය.නිවසේ සීනුව නාදවන විට තාරකා සිටියේ තම ඇඳ මත වාඩිවී පොතක් කියවනගමන්ය."අම්මා............කවුද ඇවිල්ල වගේ.පොඩ්ඩක් බලන්න....."සීනුවේ හඬ ඇසුණු තාරකා තම මවට හඬගෑවාය.ටික වේලාවකට පසු මව නිවසේ දොර විවර කරන ශබ්දයත්,ඉන් පසුව තවත් කටහඬවල් කිහිපයකුත් තාරකාගේ දෙසවනට ඇසිණි.තවත් තත්පර කිහිපයකට පසුව සුපුරුදු මුහුණක් තාරකාගේ කාමරයට එබිණි.