"තණ්හාවේ දෝසේ- දුටු බුදුන් වහන්සේ,තණ්හාව නසා- විමුක්තිය පතා,නිවන් මග මේ යැයි- පෙන්වා දුන් සේක.ඉක්බිතිව දවසක්, ගෝලයෝ පිරිසක්,ඇසුවෝය හිමිගෙන්, එක්තරා පැනයක්.......තණ්හාව හල විගස, සැණයකින් අප ලබන,ඔබ කියන ඔය නිවන කෙබඳුදැ යි කියනු මැන,එවිට අප සියලූ දෙන- තණ්හාව නසනු ඇත.බඹ ලොවට පිවිසීම වාගේද නිවන් සුව,ඉර මුදුන් වෙලාවේ, විලක් මැද තනි වෙලා,කුසීතව පාවෙමින් සිටින්නා වාගේද,ඔබ කියන ඔය නිවන, පැහැපත් ද පියකරු ද,නොඑසේ නම් එය- සිත නැති කය නැති,කිසිම දෙයක් නැති දෙයක්දෝ ස්වාමීනි.මෙය ඇසූ හිමි සඳ - හෝරා ගණනක් වැඩ හිඳ නිසලව,කීවේ මෙලෙස ය:ඔබ ඇසූ පැනයට- පිළිතුරු නැත මට,එහෙත් එම දිනයේ- සැන්දෑ සමයේ,බෝ රුක් සෙවණේ වැඩ සිටි සමිඳා,පැන ඇසූ සිය සිසු පිරිස ගිය පසු,එහි සිටි සෙසු දන සැම අමතාලා,දෙසූහ මේ සුළු කතාව උපමා.....දවසක් මම ගෙයක් දුටිමි- එය ගින්නට හසුව තිබුණි,රත් පැහැ ගත් ගිනි ජාලා එහි පියසින් උසට නැගුණි,එහි තුළ මම දනන් දුටිමි- දොර හැර ඔවුනට හඬගා,පිටවන්නැ යි මම කීවෙමි.එහෙත් එදන සැලූණේ නැත- හදිසි බවක් පෙන්නුවෙ නැත,එක් අයෙකුගේ රැවුල පවා පිළිස්සෙද්දි ඔහු ඇසුවේ,ගෙයින් පිටත මීට හොඳද- වැසි වසීද සුළඟ තදද,දැවෙන නිවෙස දමා ගොසින්- ඉන්න ගෙයක් තියෙනවාද.මෙවැනි ප‍්‍රශ්න රාශියක් ය.මම පිළිතුරු නොදී ඔහුට- නැවත වරක් වුණෙමි නිහඬ,මට සිතුණා මේ දරුවන්,නගන ප‍්‍රශ්න නවත්තන්නේ,ගින්නෙන් නැසුනාම කියා.සත්තකින්ම ප‍්‍රිය දරුවනි,යම් මිනිසෙකු පොලෝ තලේ,තැබූ දෙපා දැවෙන තුරා,වෙන තැනකට නොයාවි නම්,ඒ දන හට සරණ යන්න- බණක් නැතිය මට කියන්න,ඔන්න ඔහොමයි ගාමිණී වියන්ගොඩ මහත්මයගෙ කතාව...බුදුහාමුදුරුවො තුන්කල් දකිනව කියන්නෙ කට කහනවටය.