තව දුරටත් ඕස්ට්‍රේලියානු යතාර්ථය තුළ නැහැය තෙක් ගිලෙනකවියා සිය පණ ආරක්ෂා කරගන්නා අයුරු පෙන්වන මනරම් කවියක් කියවා බලමු.උදෑසන කවියනැඟෙන දුම් රැළි කවියකිඅළු බිඳින අතැඟිලි නළුවකිනා දලු සදිසි දෙතොලකිඅනන්තය පහුරු ගානාදිළිසෙන බළල් ඇස් සඟළකි...යන්තමට තැවරුව සුවඳකිදෙහි මලක සේ දුරට රිදුමකිසුරඟනන් අත රැඳුණ පැහැයකිඑය සොරා ගෙන දිලෙන කොපුළකි...පොරොත්තු දුම්රියකිතනිව ම විඳින ගීයකිදුරින් රාව දෙන මිතුරු කට හඩ ගොන්නකිහැරීවත් නොබලනාදඩබ්බර ඉටි රුවකි...ඇහිපිල්ලමෙන් ගැයූ ගීයකිදවා හළු කරන සුරත් ගිනි දැල්ලකිකොටට හැ﻿ඳි ගවුම නම් සකිබහින හිරු රැස් වගේ සරාගික තෙලි තුඩු පහරකි...වයරය දෙසවනින් පන්නා ඔරවා බලන බැල්මකි...කන් දෙකත් මඳක් රතුවීගේ දොර අඹු දරුන් සිහිවීදෙනෝදාහක් අතර ඇසිල්ලේ නිවන් දුටුවෙකි...මේ නිර්මානය පසුබිම් වන්නේ එක්තරා උදෑසනක නිරාෂගේ ඕස්ට්‍රේලියාවදවස අරඹන අයුරයි.