කෙසේවුවු ද මේ සංඥාර්ථ යුගල එකට ගත්විට මේ කෘතියේ ඉදිරි ගමන්මග අප තුළ සළකුණු කරන්නටනියමිත සන්ධිස්ථාන පිළිබඳ සිතියමක් සකස් කරගන්නට මගක් පෑදේ.දැන් මාසෘජුවම එම කෘතියේ නමින් ම වූ කාව්‍ය නිර්මාණය වෙත යොමු වෙමි.සුදු කතක් හාමධු විතක්පුටු කකුල් අතරින් රිංගායට සායවල් අස්සෙන් එබෙමිනසුදු කකුල්වල තැවරීහීන් හිරිගඩු නංවනදඟකාර මද සුළඟ...වෙන වැඩක් නැත්නම්පිසදානවද අප අවටමේපල් පතින් හැඩිවුණමෑ කැමති නෑ ඕවට...ඉස්තරම් රතු වයින් පමණදතොල් තෙමාලන්නට නියමිතසිහින් දිගු වීදුරු ගැටෙන හඩඅතරතුරදීත්නුඹේ පා මුදු සරය ඇසුණේයන්තමින් මටමගේ ගීයට තාල ඇල්ලුව...ඔලිව් ගෙඩියක පුංචි කහටකදිව කොනිත්තන මිහිරියාවකඅතීතෙ එක්තරා දවසකවෙරළු ගස් යට සුසුදු මල් මතඇගේ අතගෙන ඇවිද ගිය හැටිහිතේ රාසේ ඉපිද මිය යයි...ඒ වුණත් මම අවන්හළ ළඟ පහන් කණුවට කියන්නම් කෝ ඇස් වහන්නටබමන දෑසින් තවත් ළං වීමගේ ඇස්වල කවි හොයනකොටඋහුලන්න බැරි එක ම දේ මටදැනී නොදැනී මාව රිදවනලැවන්දර මල් සුවඳ පමණිය....කවියා සිය පරිකල්පනය ආශ්‍රයෙන් උපදවන මේ සමස්ත සිතුවමටපිවිසෙන්නේ දඟකාර මද සුළඟකිනි.