ඔන්න කුස්සියට ගිය මනුස්සය දැන් එනවලු,ඒ නිකන්නෙමෙයි උල් පිහියකුත් අරන්.කුමාට උන් හිටි තැන් අමතක උනාලු.ඒ නිවසේ දොර ඇරුනේකෙසේදැයි ඔහුට අමතකයිලු.ඒ විතරක්ද මහල් දොළහක් උස ඒ නිවසින් පහලට බැස්සේ විදුලිසොපානයෙන්ද තරප්පු පෙළ මතින්ද යන්නවත් කුමාට අමතකය.එමෙන්ම ෆෙරාරි රියේ වැඩි වුයේකෙසේදැයි ඔහුට අමතකය.කෙසේ වෙතත් රියද පන ගන්වාගෙන කුමා ගෙදර පමිනියාලු.මාරමසිද්දිය කියන්නේ කුමාට මළ මුත්‍ර පහ වී තිබීමය.ඔහුටත් ඒ රාත්‍රියේ නින්ද ගියේනැහැලු.ඒ මාරක දසුන හිතට පමණක් නොවැ ගතටද වද දුන්නේය.පසුවදා ඔහු උමං දුම්රියෙන්ඉංජිනේරු පිඨය බලා ගමන් කරාලු.එත් එදා වෙනදා වගේ ඔහුගේ පෙම්වතිය දුම්රියේ හිටියේනැහැලු.ඔහු හිටියේ ඇය එදින මුණ ගැසී සිදුවූ දේ පැවසීමටය.එහෙත් ඇය නොපමිනියාය.නමුත් එදා කුමාට මුණ ගැසී තිබුනේ කලක සිටමස්වීඩනයේ පදිංචිව සිටි ශ්‍රී ලාංකිකයෙකි.“මම දැක්කා මල්ලි අර ගෙදර ඉදලා පැනලා දුවනවා.ඒකමාර දිවිල්ලක්නේ.මල්ලි මොකටද ඒ ගෙදරට රිංගුවේ.””මොන ගෙදරටද.”