තරහ වැඩි කමට මිස් වෙව්ලනවත් එක්ක.මට ඇහුනු,තේරුනු එකම දේ එච්චරයි.මොකද ඒකාලෙ රටේ තිබුනු පසුබිමත් එක්ක  ත්‍රස්තවාදියෝ කියන්නෙ කවුද කියලා හොදට දැනගෙන ඉදියා.ඉතින් ඒ අනාගත  වරෙන්තුවත් එක්ක එදා දවසෙම ඔ‍ෆිස් එක ගාව දන ගහගෙන ඉදියා.අවුරුදු කීපයකට පස්සෙ මුතුකුමාරණ මිස් විශ්‍රාමගියා.ඒ අපෙ ඉස්කෝලෙ  නියෝජ්‍යය විදුහල්පතිනියක් විදියට.ඒ අතරේ ඕනතරමක් පොදුවේ අපිව  අමතලා,කථාකරලා තියෙනවා.ඒ හැම දේටම වඩා එදා පෞද්ගලිකව අපිට දීපු අනාගත  වාක්‍යය ලොකු ඇතුලෙ අදහසක් තියෙනවා කියලා අද මට හිතෙනවා.ඔව් මේවෙනකොට අවුරුදු ගානක් ගතවෙලා.ඒත් මට තාමත්  ඒඅනාගතය ළගාකරගන්න බැරිවුනා.අදටත් මට වුවමනා කරන අනාගතයත් ඒකම  තමා.ත්‍රස්තවාදියෙක් වෙන්න.ඔව් කවදාවකම හරි.