මිනිසුන්ව ඉපදුනු අපි හැමටම සිහින ඇත්තේය.....කුඩා කල කෙනෙකු ලොකුමහත්වී දොස්තර කෙනෙකු වන්නට සිහින දකින අතර තවකෙකුට ඇත්තේ ඉංජිනේරුවකු වීමේ සිහිනයකි..කුඩාකල පටන්ම මා සතුව පවතී සිහිනය වුනේ කවදා කෙසේ හෝ මේ කරදිය වළල්ලෙන් එපිට රටකට පය ගැසීමේ සිහිනයයි....දිගුකාලයකට නැතත් කෙටි සංචාරයකට හෝ පිටරටකට යමියි මා අදිටන් කරගෙන සිටියෙමි.නොබෝ දිනකින්ම මා හට ඒ සඳහා අවස්තාවක් ලැබුණු අතර එය තායිලන්ත සංචාරයක් විය...මගේ සංචාරය ගැන ඇසු මගේ බොක්කේ ප්රෙන්තෙක්ද මගේ ගමනට සෙට්විය...මෙය කියවන ඔබ සැම ඔහු නොහඳුනන නිසා අපි ඔහු සමන් යයි නම්කරමු...සමනුත් මමත් සංචාරය සඳහා පිටත්ව යාමට කටුනායක ගුවන් තොටුපොළට පැමිණි අතර නියමිත වෙලාවටම ගුවන් යානය පිටත්විය.මගෙ මෙන්ම සමන්ගේද මුල්ම ගුවන්ගමන මෙය වූ බැවින් අපි දෙදෙනා බෙල්ල හරෝගෙන ගුවන් යානයේ වීදුරුවෙන් පෙනෙන දර්සන බලමින් උන්නෙමු.ගුවන් යානයේ සේවයේ නියුතු ලස්සන ගෑනුලමයෙක් ඉඳහිට කතාකොට කෑම ටිකක් බීම ටිකක් දීමක් හැර විශේෂිත කිසිවක් සිදුනොවීය.මේ මුලුකාලයම සමනා කලේ FB එකේ ස්ටේටස් දැමීමත් ඒ මේ අතට ෆෝන් එක හරව හරවා ෆොටෝ ගැනීමත් පමණි.බොන්නට දුන් වයින් වීදුරුවද මේ යෝධයා එක එක පැත්තට හරව හරවා ෆොටෝ ගත්තේ FB එකේ දාන්නය.එහෙත් ටික වෙලාවකින් යානයේ ඇතිවූ දරුණු ගැස්මක් සමග මගීන් විලාප නගන්නට විය.ටික වෙලාවකින් ගැස්ම තරමක් අඩුවූ නමුත් සම්පුර්ණයෙන් නැවතුනේ නැත.ඒ සමගම ගුවන්යානයේ ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයෙන් ගුවන් නියමුවාගේ හඬ නැගී ආවේය."හිතවත් මගීනි,අපගේ යානයේ එන්ජින් දෙකම ක්‍රියා විරහිතවී තිබෙනවා මේ අවස්තාවේදී.අපි දැන් ගමන්ගන්නේ අන්දමන් දූපත්වලට ඉහලින් ,ඒ නිසා අපි ලගම ඇති ගුවන් තොටුපොළට යානය ගෙනයන්න උපරිම උත්සාහය දරනවා.ඒ නිසා ඔබේ ජීවිතාරක්ෂක ජැකට්ටු පලඳගන්නා මෙන් කාරුනිකව ඉල්ලා සිටිනවා"ඒ සමගම යානය නැවතත් තදින් ගැස්සෙන්නට වුනු අතර මගේ ඔලුව ඉදිරි අසුනේ වදිනවා මට මතකය.ඉන්පසු මට සිහි නැතිවුවා විය යුතුය......මුහුදු ලිහිණියන්ගේ හඬින් මා අවදිවුනෙමි.එක්වරම මට ඉන්නා තැන ගැන සිහියක් නොමැතිවිය.තැඹිලි පැහැති ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවක මමත් සමනත් තවත් චීනෙක් වැනි එකෙකුත් වුන්නෙමු.ගුවන්යානයේ ගමන ගැනත් අවසන් මොහොත ගැනත් මට සිහියට එන්නටවිය.නැගිට ගැනීමට පණක් නැතත් සමන් ගාවට බඩගාගෙන ගිය මා බෝට්ටුවේ රැස්වී තිබු වතුර ටිකක් ඉස ඔහු ඇහැරවීමට උත්සාහ ගත්තෙමි.මුලින් මලාක් මෙන්වුන් සමනා දෙතුන්වරක් තට්ටු දාන විට සිහියට ආවේය.මොකක්ද හු.....