අද ද සරසවි චිත්‍රාගාරය දකින විට විනාශ වී ගිය මගේ මුල්ම චිත්‍රපටය සිහිපත් වී දැඩි කනගාටුවක් දැනෙයි.ලෝකයේ මුල්ම යුගයේ නිහඬ චිත්‍රපට පවා සංරක්ෂණය කර තිබිය දී මේ ශ්‍රී ලංකාවේ වසර දහයක පහළොවක නෙගටිව් පටයක් පොසිටිව් පටයක් ශබ්ද පටයක් ආණ්ඩුවේ චිත්‍රාගාරයක දී පරිස්සම් කර ගත නොහැකි නම් එවැනි රටක සිනමාවේ දියුණුව ගැන කවර කතා ද?