Musa qəzəbli və kədərli halda öz qövmünün yanına qayıtdıqda dedi: "Məndən sonra necə də yaramaz işlər görmüsünüz! Rəbbinizin əmrini qabaqlamaq istədiniz?" lövhələri tulladı və qardaşının başından yapışıb özünə tərəf çəkdi. dedi: "Ey anamın oğlu! Həqiqətən, camaat məni zəif bilib az qala öldürəcəkdi. Məni rüsvay etməklə düşmənləri sevindirmə. Məni zalımlara tay tutma."
Ва ажугълу ва пашман яз Муса вичин халкьдин патав хтайла, ада лагьана: "Лап писди я, куьне залай кьулухъ зи чкадал кьиле тухвай кар. Куьне куь Раббидин эмирнавай кардик тади кутазвани?!" Ва ада кьулар гадарна, ва вичин стхадин кьил кьуна ам вичихъди чӀугваз. Ада лагьана: "Эй, зи дидедин хва! Гьакъикъатда, жемятди зун зайифарна, ва абур зун рекьиз гьазур тир. Бес, душманриз шад жедайвал ийимир, ва зун зулум авур ксарихъ галаз ийимир!"
И когда вернулся Муса к своему народу разгневанным и опечаленным, сказал: "Плохо то, что вы совершили после меня! Неужели вы хотели ускорить повеление вашего Господа? " И бросил он скрижали и схватил за голову своего брата, таща его к себе. сказал: "О сын матери моей! Поистине, люди ослабили меня и чуть не убили меня. И не давай же врагам злорадстовать и не причисляй меня к людей, притеснителями!"