İbrahim qocalıb yaşa dolmuşdu. Rəbb hər şeydə ona xeyir-dua vermişdi. Bir gün İbrahim evində bütün işləri idarə edən qulbaşıya dedi: "Əlini budumun altına qoyub göyün və yerin Allahı Rəbbin adına mənə and iç ki, oğluma aralarında yaşadığım Kənanlıların qızlarından arvad almayacaqsan, ancaq mənim ölkəmə, qohumlarımın yanına gedib oğlum İshaq üçün arvad alacaqsan."
Ибрагьим лап агьил яшара авай кьуьзек тир, ва Реббиди вири кӀвалахра адаз хийир-дуьани ийизвай. Ибрагьима вичин чӀехи лукӀраз - вичин кӀвал ва майишат идара ийизвайдаз - лагьана: "Зи хциз пабвиле чкадин руш, къенанви къачудач, зи уьлкведиз, зи багърийрин кьилив фена ва гьанай Исакьаз паб хкида лагьана, зи ятурдик гъил хкӀурна, Реббидалди, цаварин Аллагьдалди ва чилерин Аллагьдалди, кьин яхъ."
Ибрахим был уже стар, в преклонных годах, и Вечный благословил его во всём. Ибрахим сказал старшему слуге в своём доме, который распоряжался всем, что у него было: - Положи руку мне под бедро и поклянись мне Вечным, Богом неба и земли, что ты не возьмёшь моему сыну жены из дочерей хананеев, среди которых я живу, но пойдёшь ко мне на родину, к моей родне, и там возьмёшь жену для моего сына Исхака.