 அந்த ஊர் மண்ணை மிதிக்கவே தன்னை மறந்துவிட்டான்  அந்தக் காலம் மலை ஏறிப் போச்சு  அந்தகனுக்கு அரசனும் ஒன்று; ஆண்டியும் ஒன்று  அந்தணர்க்குத் துணை வேதம்!  அந்தணர் மனையில் சந்தனம் மணக்கும்  அந்தப் பருப்பு இங்கே வேகாது  அந்தம் உள்ளவன் ஆட வேணும்; சந்தம் உள்ளவன் பாட வேணும்  அந்தம் சிந்தி அழகு ஒழுகுகிறது