இது ஒரு அபூர்வமான வாக்கியம். லட்சுமணன் பர்ணசாலையைக் கட்டி முடித்தவுடன், இராமன் அவனை அன்புடன் தழுவிக்கொண்டு சொல்லும் வாக்கியம். தம்பியையே தந்தையாக ஒப்பமிடும் காவியப்பண்பு. 3. ஏகஸ்ய நாபராதேன லோகான் ஹந்தும் த்வமர்ஹஸி //அத்.65.சு.6  ஒருவருடைய குற்றத்திற்காக உலகை அழிப்பது உனக்குத் தகாது. சீதையை இராவணன் அபகரித்துச்சென்றதும்,  இராமனும் லட்சுமணனும் அவளைத் தேடிக்கொண்டு வனமெங்கும் திரிகின்றனர். ஒரு கட்டத்தில் கோபாவேசத்துடன் இராமன் இவ்வுலகையே அழிக்கக்கூடிய அஸ்திரங்களை ஏவ ஆயத்தமகிறார். இந்த ஒரு முறை இராமன் கோபத்துடனும் லட்சுமணன் அமைதியாகவும் பேசுகின்றனர். நிலவிடமிருந்து எப்படி அதன் குளுமையைப் பிரிக்க முடியதோ, எப்படி காற்றினிடமிருந்து அசைவைப் பிரிக்க முடியாதோ, அப்படி உம்மிடமிருந்து மிருதுத் தன்மையைப் பிரிக்கமுடியாமல் இருந்ததே? இப்பொழுது எப்படி அதைப் பிரிந்து இவ்வளவு கோபமாகப் பேசுகிறீர்? ஒருவருடைய குற்றத்திற்காக உலகை அழிப்பது உம்முடைய இயற்கைக்கு ஒவ்வாதே -- என்று லட்சுமணன் அவரை சமாதானப்படுத்துகிறான்.  4. ஸுலபா: புருஷா ராஜன் ஸததம் ப்ரியவாதின: / அப்ரியஸ்ய து பத்யஸ்ய வக்தா சுரோதா ச துர்லப: // அத்.37. சு. 2.  அரசே, எப்பொழுதும் பிரியமானதையே பேசுவதற்கு அனேகம் நபர்கள் இருக்கின்றனர். ஆனால் பிரியமில்லாததும் நல்லதுமான எதையும் பேசுபவனும் அரிது; அதைக்கேட்பவன் இன்னும் அரிது. இந்த இடம் இராமாயணத்தில் ஓர் அருமையான் இடம். இராவணன் மாரீசனிடம் வந்து சீதையை அபகரிப்பதற்கு உதவி செய்யச் சொல்கிறான். மாரீசன் அதற்கு இணங்காமல் இராவணனுக்கு நல்லுரைகள் சொல்லி அவனைத் திருத்தி திருப்பியனுப்ப முயன்று தோல்வியுறுகிறான். இச்சமயம் மாரீசன் சொல்லும் புத்திமதிகளுக்கு  அவன் வாயாலேயே இது முன்னுரையாக அமைகிறது. கிஷ்கிந்தா காண்டம்