 பழந்தமிழ்ப் பண்பாட்டைப் பற்றிப் பேசும் போதே தமிழர்கள் அதை இலட்சிய உலகம் போலப் பேசுகின்றார்கள். அந்தக் கலாச்சாரம் செழுமையானதாகவும், சுவையானதாகவும் இருந்தது. அதே நேரத்தில் வன்முறை மிகுந்ததாக இருந்தது. சங்கப்பாடல்கள் ஒரு வீரியமான சமுதாயத்தை சித்தரிக்கின்றன. பாடல்களில் ஒரு சக்தி மிளிர்கிறது. வடமொழி கலாச்சாரம் வருவதற்கு முந்தையது அது. அம்மக்கள் குடிப்பதைப் பற்றியோ, அசைவம் உண்பதைப் பற்றியோக் குறைத்து எண்ணவில்லை. ஆனால் தெய்வ நம்பிக்கை இருந்தது. படை மறமும் மிகுந்திருந்தது. இப்படி சுவையானதொரு வாழ்வை சங்க இலக்கியம் கண்முன் நிறுத்துகிறது. வடமொழியில் இதைப் பார்க்க முடியவில்லை.  புறநானூற்றில் அரசரைப் பற்றி இருக்கும். அப்படி அரசனைப் பாடுகையில் சமூகத்தில் அடிமட்டதில் இருக்கும் பாணர், கினையர், விறலியர் போன்றோரின் வாழ்க்கையைக் கூறும். உண்மையான இந்தியா புறநானூறு காட்டுவது தான். கிராமங்களில் மக்கள் வாழும் முறையை அது காட்டுகிறது. பண்டிதர்களோ வடமொழி இலக்கியங்களைப் படித்துவிட்டு மேல்தட்டு வாழ்க்கை முறையை பழங்கால இந்திய வாழ்க்கை முறையாக காட்டிவிடுகிறார்கள். அதற்கு சரியான மாற்று தமிழில்தான் உள்ளது.  இந்தியாவின் கிரேக்கர்கள் தமிழர்கள் என்பது ஓரளவு உண்மை. கிரேக்க இலகியம் மகத்தானது என்பதை யாரும் மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் தமிழ் இலக்கியத்தின் விரிவு அதற்குக் கிடையாது.   கம்ப இராமாயணம் ஒரு மொழிபெயர்ப்பு நூல் அல்ல. கம்பன் வடமொழிக் கதையை எடுத்துக் கொண்டு மறு படைப்பு செய்திருக்கிறான். கம்பனுடைய இராமாயணம் அறத்துக்கும் மறத்துக்குமான போராட்டத்தை சித்தரிக்கிறது.  கடமைக்கும் நியாயத்துக்குமான போராட்டத்தில் பகவத் கீதை ஒரு பழைய வட இந்திய வழியைத் தருகிறது. ஒருவன் கடமையைச் செய்ய வேண்டும் பலனை கடவுளுக்கு அற்பணித்து விடவேண்டுமென்று.. ஆனால் தென்னிந்தியத் (தமிழகம்) தீர்வு அவ்வளவு எளிதானதாக இல்லை. ஒருவன் கடமையைச் செய்ய வேண்டும், அது நெறி வழுவாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதாகும். குறிப்புகள்  பகுப்பு:1945 பிறப்புக்கள் பகுப்பு:தமிழறிஞர்கள்