அழுது அரற்றுதல் என்பது ‘கண்ணீரும் கம்பலையுமாக’ எனச் சொல்லப்படும். கண்ணீர் என்பது வெளிப்படை. ‘கம்பலை’ அரவம், ஒலி, அரற்று என்னும் பொருள் தருவது. ஆரவாரமிக்க சிறுவரும் சிறுமியரும் “கம்பலை மாக்கள்” எனப்படுவர். (சிலம்பு. ஊர் சூழ்.29) கண்டது – கண்ணில் கண்ட பொருள்களும் கையிற்குக் கிடைத்த பொருள்களுமாம். கழியது – உடலுக்கு ஒவ்வாத பொருள்களும் பதனழிந்து போன பொருள்களுமாம். கண்டதைக் கழியதைக் குழந்தைகள் மட்டும் தின்பதில்லை. வளர்ந்த பின்னரும் வாழ்நாளெல்லாம் உணவு வகையில் மட்டும் இருப்பார் உளரல்லரோ! அவர் பிறப்பின் பயனே உண்டியிலே தான் இருக்கிறது என்று கொண்டவர்கள். அவர்கள் எது கிடைத்தாலும் அடைத்துக் கொண்டே இருப்பர். அவர்கள் உடலுக்கு ஒவ்வாததும் உண்பர்; உணவுக்கு ஆகாததையும் உண்பர். பிறகு மருந்து மாத்திரைக்குத் திரிவர். ஆயினும் ‘கண்டது கழியதை’ விடவே மாட்டார். கண்டதைத் தின்பது கேடு; அதனினும் கேடு கழியதைத் தின்பது. “கண்டதை; கழியதைத் தின்னாதே” என்பதோர் அறிவுரை. கண்டம் – கண்டிக்கப் பெற்றது கண்டம். துண்டம் – கண்டத்தைத் துண்டிக்கப் பெற்றது துண்டாம்.