மாயாண்டி குரலில் இப்போது கெஞ்சல் இல்லை. கேவல் இல்லை. பிசிறு இல்லை. பிலாக்கணம் இல்லை. அவர் குரல் கம்பீரமாக ஒலித்தது. ஆலய மணியைப் போல முழங்கியது (ஒரு கோட்டுக்கு வெளியே, சு. சமுத்திரம்) அது சிலசமயம் கோடையின் கொடுங்கனவு; இன்னொரு சமயம் அது காதலின் வேட்டை நிலம்; வேறொரு சமயம் தேற்றமுடியாத துயரத்தின் கேவல் (நூல் உரை, பூமியை வாசிக்கும் சிறுமி, சுகுமாரன்) விசும்புதல்; விசும்பும் போது கேட்கும் ஒலி ஒரு கேவல், அடுத்தடுத்து விசும்பல்கள். அழுகைப் பொங்கி வெடித்துக் கொண்டு வந்துவிடும் போலிருந்தது குழந்தைக்கு.  (குறிஞ்சி மலர், நா. பார்த்தசாரதி) மெல்லிய விசும்பல் ஒலி அத்தையின் செவிகளில் விழுந்தது. "என்னடி, பெண்ணே? இதற்காகவா அழுகிறாய்? அழுகை வரும்படி நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன் இப்போது?" என்று கேட்டுக் கொண்டே கீழே குனிந்து அவள் முகத்தை நிமிர்த்தினாள் அத்தை. அவளுடைய விழிகள் கண்ணீர்க் குளங்களாக மாறியிருந்தன. (பாண்டிமாதேவி, நா. பார்த்தசாரதி) மாணிக்கம் அழுதுகொண்டே தன் படுக்கைக்குச் சென்று சுருண்டு படுத்துக் கொண்டான். கண்கள் மூடினாலும் தூக்கம் வர மறுத்தது. விசும்பல் மட்டும் இடைவிடாமல் தொடர்ந்தது. (விகடன்)