பாட்டைப் பாடிவிட்டுச் சீதா விம்மி விம்மி அழத்தொடங்கினாள். லலிதா அவளை அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டு பலவிதமாக ஆறுதல் கூறினாள். சீதாவின் விம்மல் சத்தம் வரவர லேசாக மறைந்தது. (அலை ஓசை, கல்கி) நேராகக் குளியலறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டு குழாயைத் திறந்துவிட்டுக்கொண்டு கதறி அழுதேன். நீர் கொட்டும் ஒலியில் என் அழுகை மறைந்தது. தலையிலும் முகத்திலும் அறைந்துகொண்டு தேம்பல்களும் விம்மல்களுமாக அழுது நானே ஓய்ந்தேன். பின்னர் முகத்தையும் கைகளையும் கழுவிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். (நூறுநாற்காலிகள், ஜெயமோகன்) இன்னதோர் விம்மனோவ ( உருக்காட்டுப். 88)  நெஞ்சிற் சிறியதோர் விம்மல்கொண்டான் ( பாசப். 17) உவகை பொங்க விம்மலானிமிர்ந்த நெஞ்சர் ( திருவடிதொ. 8)  வீடின ரரக்கரென்றுவக்கும் விம்மலால் ( திருவவ. 15)