 அணங்குறு நிலைய வாகி அடுத்தன நடுவண் அம்மா  போந்ததுவும், கடைமுறையே புரந்தரனார் பெருந்தவமாய்ப் போயிற்று, அம்மா!  அம்மாமி தன் வீவும் கேட்டாயோ தோழீ  தூங்கு எயில் மூன்று எறிந்த சோழன்காண் அம்மானை  நட்டு விட்டு ஒழியும் ஆயின் நன்மையார் கண்ணது அம்மா  அம்மாவென் மேனி யடங்கலு மேகறுத் தேனே.