புனலுக்கு அரசன்...புனல் எனில் தண்ணீர்...மழைக் கடவுளான வருணதேவன் உலகில் தண்ணீருடன் சம்பந்தமுடைய வானம், மேகம், மழை, கடல், ஆறு, ஏரி, குளம் முதலிய அனைத்திற்கும் அரசன்...எனவே புனற்கரசன் எனப்படுகிறார்.. துவாதச ஆதித்தர்கள் என்னும் உலகம் காக்கும் பன்னியிரண்டு தேவர்களில் ஒருவர்...எண்திசை பாலகர்களிலும் இவர் மேற்குத் திசைக்குக் காவலராக உள்ளார்...நெய்தல் எனப்படும் கடலைச்சார்ந்த நிலப்பகுதிக்குக் கடவுள்...இவருடைய வாகனம் மகரம் என்னும் முதலையாகும்...  தண்ணீரை மிக அதிகமாகப் பயன்படுத்துபவர்/வீணடிப்பவர பேச்சு வழக்கு...ஒரு வேலை செய்யத் தேவைக்குமேல் மிக அதிகமாக பல மடங்கு, சற்றும் சிக்கனம் பாராது, தண்ணீரைச் செலவு செய்பவரைத் தண்ணீர்ப் பிசாசு என்பார்கள்...தண்ணீரில் அளைவதே இவர்களுக்கு மன மகிழ்ச்சி...கழுவியப் பாத்திரங்களையே மேன்மேலும் பலமுறைக் கழுவுவதும்,துணிகளை அநேகதடவைத் தண்ணீரில் தோய்த்து, அலசுவதும், குளிக்கச்சென்றால் மிக நீண்ட நேரம் குளிப்பதும், சுத்தம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒரு நாளைக்குப் பலமுறை குளிப்பதும், கை, கால் அலம்பிக்கொண்டே இருப்பதும்  இவர்களது அடையாளமாகும்... வீட்டிற்கு ஒரு பொழுது தண்ணீர் வழங்கல் இராது என்றுத் தெரிந்தால் போதும், வீட்டிலுள்ள எல்லா பெரிய, சிறிய, மிகச்சிறிய கொள்ளளவு உள்ளப் பொருட்களிலும்  நீரைச் சேகரித்து வைத்துவிடுவர்...இவர்களை மனதில் கொண்டுதான் 'அதிகமாகத் தண்ணீரைச் செலவழித்தால், செல்வமும் (பணமும்)  அதே போல் தண்ணீராகச் செலவாகும்'  என்று சொல்லும் வழக்கம் சமூகத்தில் நிலைபெற்றதோ? ஏதோ ஒரு காய்வகைப் போலிருந்தாலும் இது மீனைக் குறிக்கும் ஒரு சொல்...மிகக் கண்டிப்பான சைவ உணவுப் பிரியர்கள், மீனைக் குறிக்க பயன்படுத்தும் சொல்...நீர்வாழைக்காய் என்றும் சொல்வர்...சல என்பது ஜலம் என்ற தண்ணீரைக்குறிக்கும் வடமொழிச் சொல்லின் தமிழாக்கம்... தண்ணீரில் ஊறவைத்தப் பழைய சோறு பழைய+அமுது=பழையமுது...பேச்சில் பழேது...இரவு வேளைகளில் அனைவரும் உண்டு மிகுந்த சாதத்தைத் தண்ணீரில் போட்டு வைத்திருப்பார்கள்...இதுவே மறு நாள் பழையமுது எனப்படும்...மறு நாள் நீரை வடித்துவிட்டு மோர் அல்லது தயிரோடு தேவைக்கேற்றபடி உப்புச் சேர்த்துப்பிசைந்து,ஊறுகாய் தொட்டுக்கொண்டு உண்பார்கள்...இந்த சொல்லாட்சி அந்தணர் வீடுகளில் அதிகம்...