அரக்கல் – முகம் கண் கால் கை முதலியவற்றைத் தேய்த்தல். பரக்கல் – சுற்றும் முற்றும் திருதிருவென அகல விழித்தல். குழந்தை அழும்போதும் அச்சத்தால் ஒருவர் மருளும் போதும் முகம் முதலியவற்றைத் தேய்த்தலையும் ‘திருதிரு’ வென அங்கும் இங்கும் மருண்டும் வெருண்டும் பார்த்தலையும் கண்டு ‘அரக்கப்பரக்க’ விழிப்பதாகச் சொல்லுவர். அறியாப் புதிய இடத்தில் திகைப்போடு இருப்பவனையும் ‘அரக்கப் பரக்க’ விழிப்பதாகச் சொல்லுவர். அப்புற(ம்) – முகம் மேல் நோக்கி இருத்தல் குப்புற(ம்) – முகம் கீழ்நோக்கி இருத்தல். குழந்தையை மல்லாக்கப் படுக்கப் போட்டால் உடனே புரண்டு குப்புறப் படுத்துக்கொள்வதுண்டு. அதனை ‘அப்பறக்குப்பற’ விழுகிறது என்பர். அப்பக்கம் என்னும் பொருள் தரும் அப்புறம் என்னும் சொல் ‘குப்புறம்’ என்னும் இணைவால் மேல் பக்கம் (மல்லாக்க) என்னும் பொருள் தந்தது. குப்புறப் படுத்துக் கிடத்தலை முகங்கீழாகக் கிடத்தல் என்றும், அதோ முகமாய்க் கிடத்தல் என்றும் கூறுவர்.