அரம்பொருத பொன்போலத் தேயும் உரம் பொருது உட்பகை உற்ற குடி. ( குறள் 888 ) அரம்போலும் கூர்மையர் ஏனும் மரம்போல்வர் மக்கட்பண்பு இல்லா தவர். ( குறள் 997 ) “அரம் வாய் வேம்பின் அம் குழைத் தெரியலும்” என்பது பொருநராற்றுப்படை. (பாடல் வரி 144) “நுணங்கு அரம் நுவறிய நுண் நீர் மாமை” என்பது மலைபடுகடாம்.  (பாடல் வரி 35) அறம்பாவ மென்னு மருங்கயிற் றாற் கட்டி ( 1, 52) அறத்தின் விருப்புச் சிறப்பொடு நுந்த (ஞானா. பாயி. 5)