மரணித்த முனிவர், அரசர் மற்றும் மதத் தலைவர்களின் சடலத்தை நல்லடக்கம் செய்து/மண்ணில் புதைத்து, அந்த இடத்தின் மேல் ஞாபகச் சின்னமாகக் கட்டப்படும் கட்டிடம்..இவை அந்தந்தக் காலகட்டத்தில் நிலவிய கலை, கலாச்சாரம், இறந்தவர்களின் சமூக, சமுதாய மற்றும் சமயம்/நாட்டுத் தலைமை அந்தஸ்தை/முக்கியத்துவத்தை அடிப்படையாகக்கொண்டு கட்டப்பட்டிருக்கும். <small>உருது/சமசுகிருதம் ஆகிய மொழிகளில் மூலச்சொற்களைக் கொண்டது.</sup></small> மரணித்தவர்களின் சடலங்களை அவரவரின் சமய/சாதிக் கோட்பாடுகளையொட்டி சடங்குகளைச் செய்து தகனம் செய்தோ/எரித்தோ அல்லது மண்ணில் புதைத்தோ அழித்துவிடும் இடம்..இந்தியாவில் இந்துக்கள், இசுலாமியர்கள் மற்றும் கிறித்துவர்களுக்குத் தனித்தனியே மயானங்கள் உண்டு.. கன மழைக்காலங்களில் ஏரி, குளம், குட்டை மற்றும் நதிகளின் அணைக்கட்டுகள் ஆகியவைகளில் முழுக் கொள்ளளவில் தண்ணீர் நிறைந்துத் தளும்பிக்கொண்டு, அலையலையாய்க் காணப்படும்..உபரி நீர் ஏரிகளின் மதகுக்கதவுகளைத் திறந்தும், அணைகளின் கதவுகளைத் திறந்தும் கால்வாய்களிலும், ஆறுகளிலும் வெளியேற்றப்படும்...நீர் நிலைகளில் நிறைந்த தண்ணீரையும்,  வெளியேற்றப்படும் நீர் பெருத்த ஓசையுடன் சீறிப்பாய்வதையும் பார்ப்பது  கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியான இரம்மியமானக் கண்கொள்ளாக் காட்சியாகும்/அனுபவமாகும்...இதையே தெலுங்கில் ஜலகள என்பார்கள்...தமிழில் தண்ணீர்க் களை எனலாமா? தேரின் பகுதிகளை இணைக்கும் கால் ஸ்ரீ மஹாபாரதம் - கும்பகோணம் பதிப்பு - 1919