பனாட்டு (தொல். எழுத்.284, உரை). யாப்பினு ளட்டிய நீர் (குறள்,1093). அளகத்தி னட்டிய தாதும் (திருக்கோ. 122).  கோக்கரு நந்தடக்கன். . .அட்டின பூமி (T.A.S. i, 6). ஆடைக்கும் கோடைக்கும் அரையில் ஓர் அழுக்கு வேட்டி. உடம்பைப் போர்த்த அதைவிட அழுக்கான ஒரு வேட்டி. தாய் தந்தையர் இருந்தபோது ஒரு வேளை அவையும் அவனும் சுத்தமாக இருந்திருக்கக் கூடும். முகத்தில் நிரந்தரமாக அட்டுக் குடிகொண்டிருக்கும். (ஊற்றுக் கண், நாஞ்சில்நாடன்) பிணஞ்சுடும் விறகு, சவப் படுக்கை