ஏ, அபிராமி! உலகில் எனக்கு இனிக் கிடைக்காத பொருளென்று ஏதுமில்லை. என்னுடைய உள்ளத் தாமரையை உன்னுடைய பழைய உறைவிடமாகக் கருதி வந்தமர்ந்தாய். மேலும் நான் பிறந்தும், இறந்தும் வருந்தாமல் இருக்க அருள் புரிந்தாய். பாற்கடலில் தோன்றிய அமிர்தத்தை திருமால் தேவர்களுக்குக் கொடுக்க முதலாக இருந்த அபிராமியே, எனக்கு இனியேது குறை?  மெல்லிய நுண் இடை மின் அனையாளை விரிசடையோன்  புல்லிய மென் முலைப் பொன் அனையாளை, புகழ்ந்து மறை  சொல்லியவண்ணம் தொழும் அடியாரைத் தொழுமவர்க்கு,  பல்லியம் ஆர்த்து எழ, வெண் பகடு ஊறும் பதம் தருமே.  அபிராமித் தேவி! நீ மின்னல் போலும் மெல்லிய இடையினை உடையவள்; விரிந்த சடைமுடி நாதர் சிவபிரானோடு இணைந்து நிற்கும் மென்மையான முலைகளையுடையவள்; பொன்னைப் போன்றவள். இவ்வாறாகிய உன்னை வேதப்படி தொழுகின்ற அடியார்க்கும் அடியவர்கள், பல்வகை இசைக்கருவிகள் இனிதாக முழங்கிவர, வெள்ளையானையாகிய ஐராவதத்தின் மேலே ஊர்ந்து செல்லும் இந்திரப் பதவி முதலான செல்வ போகங்களைப் பெறுவர்.  பதத்தே உருகி, நின் பாதத்திலே மனம் பற்றி, உன்தன்  இதத்தே ஒழுக, அடிமை கொண்டாய், இனி, யான் ஒருவர் 