எக்காலமும் உண்டென்று எண்ணினையே நெஞ்சமே (24)  ஆண்ட குருவின் அருளை மிகப் போற்றி  வேண்டும் கயிலாய வீட்டுவழி பாராமல்  பூண்டகுழல் மாதுநல்லார் பொய்மாய்கைக்கு உள்ளாகித்  தூண்டில் அகப்பட்டுத் துடிகெண்டை ஆனேனே (25) ஏணிப் பழுஆம் இருளை அறுத் தாள முற்றும்  பேணித் தொழும் கயிலை பேறுபெற மாட்டாமல்  காண அரும் பொருளாய்க் கண்கலக்கப் பட்டடியேன் 