 கரிமாலை நெஞ்சினான் கண்டான் கண்டேகை தொழுதான்கண் ணீர்கலுழ்ந் துகுத்தபின்  னெரிமாலை யீமத் திழுதார்குட மேனைநூறு மேற்பச்சொரிந் தலறியெம்  பெருமானே யெம்மை யொளித்தியோ வென்னாப் பெரியகண் ணீர்சொரிந் தலறுவார். (265)  ( ) (கையார்வளை)   கையார் வளைகள்புடைத் திரங்குவார் கதிர்முலைமே லாரம்பறிந் தலறுவார்  நெய்யார் கருங்குழன்மேன் மாலைசிந்தி நிலத்திடுவார் நின்றுதிருவில் வீசும்  மையார் கடிப்பிணையும் வார்குழையுங் களைந்திடுவார் கையால்வயி றதுக்குவா  ரையாவோ வென்றழுவார் வேந்தன் செய்தகொடுமை கொடிதென்பார் கோல்வளையினார். (266) ( )