மனோன்மணீயம்/அங்கம் 03/களம் 01 மூன்றாம் அங்கம்- முதற்களம்: கதைச்சுருக்கம் அரண்மனை மண்டபத்தில் காலை வேளையில், பாண்டியன அமைச்சனுடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறான். “அமைச்சரே! தூது போன உமது மகன், கல்வியும், அறிவும் உடையவன். அவனுக்கு அபாயம் வரும் என்று ஐயுற வேண்டாம்” என்றான், அரசன். அதற்கு அமைச்சன், “பலதேவனால் காரியம் கெடும் என்று நான் ஐயுறவில்லை. உலக இயற்கை அறியாத, சிறுவனானாலும், முயற்சியிலும், அறிவிலும் முதிர்ந்தவன் என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால், வஞ்சிநாட்டார், வஞ்சனைக்கு அஞ்சாதவர். ‘மிஞ்சினால் கெஞ்சுவர், கெஞ்சினால் மிஞ்சுவர்’ என்னும் பழமொழி. அவர்களுக்கே தகும். அதனால்தான் என்மனம் மருள்கிறது. மேலும், சேரவேந்தன், இயற்கையில், கடுஞ்சினம் உடையவன் என்று கூறுகிறார்கள்” என்று கூறினான். “சேரன் சினமுள்ளவனானால் என்ன?தேவர்களும் விரும்புகிற நமது மனோன்மணி, இலக்குமி போன்ற அழகும், அன்பு நிறைந்த மனமும், தெளிவான அறிவும் உள்ளவள் என்று முன்னமே முனிவர்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறான். அவனிடம் திருமணம்பற்றிக் குறிப்பாகக் கூறினால், கரையை உடைத்து ஓடுகிற வெள்ளம்போல, அடங்கா மகிழ்ச்சியுடன், இங்கு ஓடிவருவான். உமக்கு மனக்கவலை வேண்டாம்” என்றான், அரசன். அதற்கு அமைச்சன் கூறுகிறான்: “முனிவர்கள், குமரியின் அழகைக்கூறியிருப்பார்கள் என்று நினைப்பதற்கில்லை. துறவிகள், பெண்களின் அழகைப் பேசமாட்டார்கள். கல்விப்புலமையும், தெளிந்த மனமும் உடையவர்கள்தாம் அதனைக் கூறமுடியும். இப்போது தூதுவன் மூலமாகப் புருடோத்தமன், குமரியின் அழகு, இயல்பு முதலியவற்றை யெல்லாம் அறிந்திருப்பான். பலதேவன், தன்னந் தனியே அரசகுமாரியைப் பற்றிப் பெருமையாகப் புகழ்ந்து பேசியதைக் கேட்டிருக்கிறேன். அவன், குமரியின் உறுப்புகளின் அழகைப் புகழ்ந்து பேசி, ‘இக்குமரிக்குப் பணிவிடை செய்யத் தேவர்களுக்கும் வாய்க்காது. அவள் அருகில் இருந்து பணிவிடை செய்யப்பெற்றது, எனது பாக்கியம். என்றென்றும் இப்படியே பணிவிடை செய்து கொண்டிருந்து உயிர்விடுவது அல்லவா நல்லது!’ என்று அவன் பலமுறை சொல்லிக் கொண்டதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்.” இதைக் கேட்ட அரசன், “அதற்கென்ன ஐயம் குடிலரே! உண்மையான அரச பக்தியுள்ள பலதேவன், குமரியிடம் வாஞ்சையும் பரிவும் காட்டுவது இயல்புதானே” என்று கூறினான். “அதற்கல்ல நான் சொன்னது. அரசே! மனோன்மணி அம்மையின் சிறப்பையெல்லாம் சேரன் அறிந்திருந்தாலும், அவன் வெறியனாதலால், திருமணத்துக்கு இசைவானோ என்றுதான் என் மனம் ஐயுறுகின்றது. அவன் உறுதியான உள்ளம் உடையவன் அல்லன். மனம்போனபடியெல்லாம் நடப்பவன் என்று தாங்களும் கேட்டிருக்கிறீர்கள்” என்றான் அமைச்சன். அரசன் கூறினான்: “ஆமாம்! அறிவோம். எதைப்புகழ்வது, எதை இகழ்வது என்பது அவனுக்குத் தெரியாது. வேதவியாசன் வந்து புகழ்ந்தாலும் அவன் அதனைப் பொருட்படுத்தவே மாட்டான். யாரேனும் புலையன் வந்து புகழ்ந்தால், மகிழ்வான். யாரேனும் வந்து, அவன் அடியை வணங்கினால், இறுமாந்திருப்பான். செருப்புக் காலால் யாரேனும் மிதித்தால், அதனை விரும்பி உவப்பான். மலர் சூட்டினால் சினம் அடைவான்; கல்லால் அடித்தால், மகிழ்வான். பெரியார், சிறியார், பேதையர், அறிஞர், உற்றார், அயலார் என்பதைக் கருதமாட்டான். ஆனால், குடிலரே! இவையெல்லாம் பிரபுத்துவத்திற்கு அடையாளம் அல்லவா?” இதைக்கேட்டு அமைச்சன் கூறினான்: அடியேனுக்கு அதில் ஐயம் ஒன்று உண்டு. முடிசூடிய அரசர்களிலே, கோட்டையின் பலமும், சேனைப்பலமும், நிறைந்த செல்வமும், உறுதியான எண்ணமும், பணியாத வலிமையும் தங்களுக்கு அல்லாமல், வேறு யாருக்கு உள்ளன? தங்களிடம் இல்லாத ஒரு குணத்தைப் பிரபுத்துவம் என்று யார் கூறுவார்கள்? இது எப்படிப் பொருந்தும்? சேரன், தாய்தந்தையருக்குக் கீழ் அடங்கி வளர்ந்தவன் அல்லன் என்பதைத் தாங்கள் கருதவில்லை போலும்! நல்லது, கெட்டது என்பதை அவன் அறியவில்லையானால், நாம் கூறும் நல்லதை அவன் எப்படி ஏற்றுக்கொள்வான் என்றுதான் என்மனம் நினைக்கிறது.”  “நீர்சொல்வது சரி! நமது குருநாதர் சொல்லை மீறக்கூடாது என்பதற்காகத்தானே, நாம் பலதேவனைத் தூது அனுப்பினோம்? நான் கூறுவதை அவன் விரும்பாவிட்டால், அது அவன் விதி, நமக்கென்ன? மனோன்மணிக்கு மணவாளர்களா கிடையாது?” என்றான், அரசன்.  “அதற்கென்ன? ஆயிரம் பேர் காத்திருக்கிறார்கள். அதுவல்ல, அரசே! தூது சென்றவனுக்குச் சேரன் என்ன தீங்கு செய்வானோ என்று என்மனம் பதறுகிறது. அப்பொழுதே சொல்ல எண்ணினேன். அரசர்பெருமானின் கட்டளைக்கு எதிர்பேசக்கூடாது என்று சும்மா இருந்தேன்” என்று கூறினான், குடிலன். அரசன், “பதறாதீர், குடிலரே! நமது தூதனுக்கு அவன் இழிவுசெய்யத் துணிந்தால், அப்போதல்லவா பார்க்கப் போகிறீர்? அவனுடைய செருக்கும், வலிமையும், செல்வமும் எல்லாம் என்னவாகும்! கொஞ்சத்தில் விடுவேனோ? குடிலரே! தூது சென்ற உம்மகனுக்கு, அவன் தினைத்துணைத் தீங்கு செய்தால், நமது குமரிக்குப் பனைத்துணை தீங்கு செய்ததாகக் கருதிப் பழிவாங்குவேன்” என்று கூறினான்.  இந்தச்சமயத்தில், ஒற்றன் ஒருவன் வந்து வணங்கி, திருமுகம் ஒன்றை, அரசனிடம் கொடுத்துச் சென்றான். ஒற்றனுடைய முகத்தோற்றத்தைக் கண்ட அமைச்சன், தனக்குள்ளே நாம் கருதிய காரியம் முழுதும் முடிந்தது. போர் மூண்டது; அரசனுக்கு இறுதியும், நமக்கு உறுதியும் வாய்க்கும் என்று சொல்லிக்கொண்டான். திருமுகத்தைப் படித்துப் பார்த்த அரசன், சினங்கொண்டு தனக்குள் கூறிக்கொண்டான்: துடுக்கன் நமது தூதனை ஏசினான்; திருமணத்தை இகழ்ந்து பேசினான். அடியை வணங்கினால் விடுவானாம்! போர்செய்ய வருவானாம்; முடிபறித்திடுவானாம். துடுக்குப் பயல் என்று கடிந்து பேசி, அமைச்சனைப் பார்த்துக் “குடிலரே! நீர் கூறியபடியே ஆயிற்று. இக்கடிதத்தைப் படித்துப் பாரும்” என்று சொல்லித் திருமுகத்தைக் கொடுத்தான். குடிலன், அதனைப் படித்துப்பார்த்து, “என்ன சொல்வது! உண்ணவா என்றால், குத்தவா என்கிறான். அவன், போருக்கு வந்ததைப்பற்றி அஞ்சவில்லை. குமரியைக் கூறிய குற்றமும் இழிவும் கருதியே, என்மனம் அழிகின்றது” என்று கூறினான், அரசன். “பொறு, பொறு, குடிலரே! நம்மைக் குற்றம் கூறிய அவன் குலத்தை, வேரோடு அழித்துவிடுகிறேன், பாரும்” என்று சினந்து கூறினான்.