நெற்றுவிளை யுழிஞ்சில்  வற்ற லார்க்கும் மலையுடை யருஞ்சுர மென்பநம் முலையிடை முனிநர் சென்ற வாறே. பாடியவர் ஔவையார் என்பது, ''"பிரிவிடை ஆற்றல் வேண்டும்" என்ற தோழிக்கு, "யாங்ஙனம் ஆற்றுவேன்!" எனத் தனது ஆற்றாமைமிகுதி தோன்றத் தலைமகள் கூறியது. பாடல் தரும் செய்தி தலைவி தன் ஆற்றாமையைத் தோழியிடம் சொல்கிறாள். அய்யகோ! பெருங்காற்று போந்து நான் உதிர்த்து வைத்திருக்கும் பொங்கர்ப் பூக்களையெல்லாம் அள்ளிச் செல்கின்றனவே என்று வாகை மரத்தின் நெற்றுகள் கலகலக்குமாம். என்னைத் தழுவியவர் அந்தச் சூறாவளி வீசும் காட்டில் சென்றிருக்கிறாரே!