'முப் புறத்து உலகத் துள்ளும் ஒழிவு அற முற்றும் பற்றி, தப்புதல் இன்றிக் கொன்று, தையலார் கருவும் தள்ளி, இப் புறத்து அண்டத்து யாரும் அவுணர் இல்லாமை எற்றி, அப் புறத்து அண்டம்தோறும் தடவின, சில கை அம்மா!	142 'கனகனும், அவனில் வந்த, வானவர் களைகண் ஆன அனகனும் ஒழிய, பல் வேறு அவுணர் ஆனவரை எல்லாம் நினைவதன்முன்னம் கொன்று நின்றது - அந் நெடுங் கண் சீயம் வனை கழலவனும், மற்று அம் மடங்கலின் வரவு நோக்கி,	143