புனை இழாய்! என் பழி நினக்கு உரைக்கும், தான் என்ப -  துளி நசை வேட்கையான் மிசை பாடும் புள்ளின், தன்  அளி நசை ஆர்வுற்ற அன்பினேன் யான் ஆக;  என ஆங்கு,  கலந்த நோய் கைம்மிகக் கண் படா என் வயின்  புலந்தாயும் நீ ஆயின், பொய்யானே வெல்குவை -  இலங்கு தாழ் அருவியோடு அணி கொண்ட நின் மலைச்  சிலம்பு போல், கூறுவ கூறும் 