புறஞ்சென்று வாழ்ந்தாரு மில்லை-பறந்த கிளிவாய்ப் பழம்நழுகிக் கீழ்ப்பசித்தோன் வாயில் துளிவீழல் தூயற மன்று. 	90 நல்லறம் அறிந்து பசித்தோர்க் கருளல் அறமாம் முறிந்த மனத்தாலே மூன்று-முøஞ்சோறு போடல் அறமன்றே என்று புரிந்தாய் வாடல்இங் கேன்என்றாள் மாது. 	95