சூரியனும் சந்திரனும், பகலும் இரவும், வெயிலும் மழையும், உஷ்ணமும் சீதமும், கோபமும் பொறுமையும், ஜனமும் மரணமும், நரகமும் மோக்ஷமும் ஒன்றற்கொன்று எதிரிடையாக அமைக்கப்பட்டது யாராலே? பிணிகளை உண்டாக்கி அவைகளைத் தணிக்கும்பொருட்டு ஔஷதங்களைக் கற்பித்ததார்? அறுகம்புல் நுனியில் தங்கிய பனித்துளி யளவாகிய சுக்கிலமானது, கரசரணாதி அவயவங்களாக உருப்பட்டு உயிர்பெற்று எண்சாணுடம்பில் ஒரு சாணளவாகிய தாய் வயிற்றில் இரப்பை, சலப்பை, மலப்பை முதலியவைகளுக்குரிய பலவிடங்களுந் தவிர, மிகவும் சிறியதாகிய கருப்பாசயப் பையினிடத்திற் கட்டுண்டிருந்து, அதனால் உறுத்தப்பட்டு, உதராக்கினியில் வெந்து, அவ்விடத்தில் பூரிக்கும் ஜலத்தில் அமிழ்ந்து, பிரசூதவாயு முறித்துத்தள்ள, அதோமுகமாய்த் திரும்பி நெருக்குண்டு சிசு உற்பவிக்கின்ற அதிசயத்தை என்னென்று சொல்லுகிறது? இப்படிச் செய்கின்றதார்? மனிதர் முகம் ஒன்றுபோல மற்றொன்று இருக்கலாகாதா? அதது வெவ்வேறு சாயலாயிருக்கின்றதே! அன்றியும் அனைவரும் ஒருவர்க்கொருவர் உருவம், குணம், ஓசை, செய்கை முதலியவைகளாலும் பல்வேறு வகைப்பட்டிருக்கின்றார்களே! அல்லாமலும், ஒரு உதரத்தில் தோன்றிய பலபிள்ளைகளில் ஒருவரேனும் உருவம், குணம், தொனி, செய்கை முதலியவைகளால் ஒன்றுபட்டிருக்கக் காணோமே. இதெப்படிப்பட்ட ஆச்சரியம்! விலங்கு, பறவை, ஊர்வன நீர்வாழ்வன வாகிய ஜாதிகளிலும், மரங்கள் செடிகள் கொடிகளிலும், அவைகளிலுள்ள மலர் காய் கனிகளிலும், மண் கல் முதலியவைகளிலும் எத்தனையோ பேதங்களும் குணரூப விசித்திரங்களும் இருக்கின்றனவே, இவை எவ்வாறு தோன்றின? மண்ணானது இறுகவும், நீரானது பரவவும், தீயானது சுடவும், காற்றானது சஞ்சரிக்கவும், ஆகாயமானது இவைகளுக்கெல்லாம் இடந்தரவும் செய்ததார்? உய்த்துணருமிடத்தில் மேற்கூறியவை கடவுளின் செயலென்றே தோன்றுகின்றன அல்லவா? நாத்திகன் விளங்காய் திரண்டிருப்பதுவும், களம்பழம் கறுத்திருப்பதுவும், பால் வெளுத்திருப்பதும் இயல்புதானே! மீன்குஞ்சுக்கு நீச்சும், மான்குட்டிக்கு வேகமும் பயிற்றினவர்களார்? ஒருவரும் இல்லையே. அந்தப்படி அனைத்தும் சுபாவம் என்கிறதுதானே, இதைவிட்டு “மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும் முடிச்சுப் போடுவது”போலக் கடவுள் செயலென்பது என்னை? ஆத்திகன் காரணத்திலிருந்து காரியம் தோன்றுவது அல்லது நிஷ்காரணமாய்த் தோன்றாமையால், சுபாவமென்பது சரியன்று. குலாலன் நிமித்தத்தாலன்றிக் குடம் உதிக்கின்றதா? சூத்திரியில்லாமற் பிரதிமை ஆடுகின்றதா? மீகாமன் இல்லாமல் மரக்கலன் ஓடுகின்றதா? சாரதியில்லாமல் தேர் நடக்கின்றதா? எங்கேயாவது சுக்கில சுரோணித சம்பந்தமில்லாமல் கரு உற்பத்தியாகின்றதா? எந்தக் காலத்தினாலும் வித்தில்லாமல் விளைவுண்டாகுமா? ‘வித்தில்லாத சம்பிரதாயம் மேலுமில்லை கீழுமில்லை’ என்று சொல்லக் கேட்டதில்லையோ? மேலும் ‘அவனன்றி யோரணுவு மசையாது’ எனவு மிருக்கின்றதே! ஆதலால், தெய்வச் செயலென்பதே சரியென்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். நாத்திகன் ஆ! ஆ! ‘வலியான் எடுத்ததே வாய்க்கால், வல்லவனாடியிதே பம்பரம்’ என்பது போல,சூட்சும புத்தியுடையவர்கள் அசுவதாட்டியான தங்கள் வாக்குவல்லமையால் வேண்டியபடி யெல்லாம் பேசுவார்கள். “சொலல் வல்லன் சோர்விலன் அஞ்சான் அவனை இகல்வெல்லல் யார்க்கும் அரிது.”- என்பது போலச் சொல்கின்றீர்; அஃதிருக்கட்டும், தெய்வமிருப்பது மெய்யானால் கண்ணுக்குப் புலப்பட மாட்டாதா? புலப்படாமையால் பொய்யென்றுதானே நினைக்கவேண்டியது.  ஆத்திகன் ஒருபோதும் பொய்யாக மாட்டாது. கண், அகக்கண் புறக்கண் என இரண்டாகும். அகக்கண்- அறிவாகிய கண்; புறக்கண்- முகத்திலிருக்குங்கண். புறக்கண்ணினாற் கடவுளை நிஜஸ்வரூபமாய்க் காணவே கூடாது; அகக்கண்ணினால் ஒருவாறு காணலாம். அநேகர் அஞ்ஞானவிருள் சூழ்ந்து அகங் குருடாயிருப்பதனால், அவர்களுக்கு அகக்கண்ணிலும் புலப்படுகிறதில்லை என்றாலும், அவர்கள் தத்தமது உள்ளமாகிய தகளியில், அன்பாகிய நெய்யைப் பெய்து, அருளாகிய திரியையிட்டு, அறிவாகிய விளக்கையேற்றினால் அவர்களுக்குக் கடவுள் புலப்படலாம்.  முகத்திற் கண்கொண்டு பார்க்கின்ற மூடர்காள் அகத்துக் கண்கொண்டு பார்ப்பதே யானந்தம்”- எனவுஞ் சொல்லப்படுகின்றதே. அது மெய்யாயிராவிட்டால், வேத சாஸ்திரங்கள் பயில்வதும், ஆலயங்களுக்குச் செல்வதும், தெய்வத்தை வணங்குவதும், தீவினைக்கஞ்சுவதும், தாய் தந்தையைப் பேணுவதும், குருவின் உபதேசத்தை நம்புவதும், செங்கோணைக்கு அடங்குவதும், சத்தியந் தவறாதிருப்பதுவும், மற்றும் பற்பல நற்கருமங்களைச் செய்வதும் எதற்கு? யாதோர் அடங்கமும் இல்லாமல் நிர்ப்பயமாய் அவரவர்கள் நினைத்த வண்ணமெல்லாம் நடக்கலாமே. ❖அப்படியா!