என்கண்ணை மறதுனிரு கண்களையே என்னகத்தில் இசைத்துக்கொண்டு நின்கண்ணாற் புவியெல்லாம் நீயெனவே நான்கண்டு நிறைவு கொண்டு எவனகண்மை மறதியுடன் சோம்பர்முதற் பாவமெலாம் மடிந்து,நெஞ்சிற் புன்கண்போய் வாழ்ந்திடவே, கோவிந்தா! என்க்கமுதம் புகட்டு வாயே.