வான உறையும் மதி போலும் மாலை வெண் குடை நீழலான், வாள் மருங்கு இலோர் காப்பு உறங்க, அலங்கு செந்நெல் கதிர் வேய்ந்த ‘ஆய் கரும்பின் கொடிக் கூரை, சாறு கொண்ட களம் போல, வேறு வேறு பொலிவு தோன்றக் குற் றானா உலக் கையால்;