வன்மத்தைக் கண்டும், மாண்ட மத மத்தமலையைப் பார்த்தும், சன்மத்தின் தன்மையானும், தருமத்தைத் தள்ளி வாழ்ந்த கன்மத்தின் கடைக்கூட்டானும், வயமத்தன் கடிதின் வந்தான்.	227 பொய்யினும் பெரிய மெய்யான்; பொருப்பினைப் பழித்த தோளான்; 'வெய்யன்' என்று உரைக்கச் சாலத் திண்ணியான்; வில்லின் செல்வன் பெய் கழல் அரக்கன் சேனை ஆர்த்து எழ, பிறங்கு பல் பேய் ஐ-இருநூறு பூண்ட ஆழி அம் தேரின் மேலான்;	228 ஆர்க்கின்றான், உலகை எல்லாம் அதிர்க்கின்றான், உருமும் அஞ்சப்