868	 பொழிந்திடு கின்ற காலைப் போர்கெழும் அவுணர் தானை அழிந்தன தேரும் மாவும் ஆடலங் கரிகள் தாமும் ஒழிந்தன விறலும் போரின் ஊக்கமும் படையு மெல்லாங் கழிந்தன சூறை யுற்ற காரெனல் ஆய வன்றே.	79 869	 சூழ்ந்திடும் அவுணர் சென்னி துணிந்தன தோளுந் தாளும் வீழ்ந்தன கரங்கள் சிந்தி விரவின குருதி நீத்தம் ஆழ்ந்திடு புணரி யெல்லாம் ஆயின அவனி தானுந் தாழ்ந்தன பிணத்தின் குன்றந் தகைந்தன தபனன் தேரை.	80