தன்மேல் ஈப் பறவாமல் அவர்கள் தன்னைக் காத்தது போல அவர்கள்மேல் தூசு பறவாமல் தானும் பாதுகாக்க வேண்டும். மாதுரு பிதுரு கைங்கரியம் தனக்கு லபிக்க வேண்டுமென்று தான் கடவுளைப் பிரார்த்தித்து எதிர்பார்த்திருந்து, அவர்கள் தேகவியோகமான உடனே அவர்களுக்குப் பிரேத சம்ஸ்கார முதலாகிய கடன்களெல்லாம் லோபமில்லாமற் சிரத்தையுடனே நடத்த வேண்டும். தாய் கடன் கழிப்பதற்குச் சர்வ சங்க பரித்தியாகஞ் செய்த சந்நியாசிகளும் காத்திருக்கின்றார்களே! இதற்குத் திருஷ்டாந்தம், முற்றத்துறந்த பட்டினத்தார், தாய் இறக்குமளவும் காத்திருந்து, அவள் மரித்த பின்பு, வாழை மரங்களைக் காஷ்டமாக அடுக்கி, அதன்மேல் அவளைக் கிடத்தி, வாய்க்கரிசியிட்டு, என்று சொல்லிக் கொள்ளி வைத்துக் குடமுடைத்துப் பால்தெளித்து உத்தரகிரியைகளும் செய்து முடித்துச் சென்றார் என்பதே. தனது கல்வி, அறிவு, ஆண்மை, பொறுமை, உண்மை, ஒழுக்கம் முதலியவைகளைப் பார்த்து, ‘இந்த மகானுபாவன், வித்தையில் அகத்தியனோ! அறிவில் ஆதிசேஷனோ! அண்மையில் விக்கிரமாதித்தனோ! சாந்தத்தில் தரும ராஜனோ! வாய்மையில் அரிச்சந்திரனோ! நீதியில் மனுச்சக்கரவர்த்தியோ!’ என்று அதிசயித்து, ‘அம்மம்ம! இவனைப் பெறுதற்கு இவன் பிதா என்ன தவத்தைச் செய்தானோ!’ என்று சகலமானவர்களும் சொல்லும்படி, நல்ல கீர்த்தியைப் பிதாவுக்குச் சம்பாதித்துக் கொடுக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் தாய் தந்தையர் பெயரை விளக்குகிறதற்குத்தானே பிள்ளை பிறக்கிறது? மேலும், தன்னைப் பெற்றபொழுது அடைந்த மகிழ்ச்சியினும் அதிக மகிழ்ச்சியைப் பெற்ற தாய் அடைய ‘உன்மகன் சகல கலைவல்லவன்; சாதுரியகுண சம்பன்னன்,’ என்று அறிவுடையோர் சொல்லும் சொல் அவள் செவியிற் கேள்விப்படச் செய்யவும் வேண்டும். இவ்வாறன்றித் தாய் தந்தையர் தன்னைப் பெற்று வளர்த்த அருமை பெருமைகளை எவ்வளவும் நினையாமல் ‘அவர்களென்னைப் பெறுகிறதற்கு இரவும் பகலும் ஊண் உறக்கமின்றி உபவாசித்து, உடம்பை ஒறுத்து, ஊசி முனையில் நின்று, அருமையாகத் தவம் செய்தார்களோ! ஆடு நனைகிறதென்று கோநாய் குந்திக்கொண்டு அழுமோ? எங்கள் ஆத்தாள் எதிர்ப்பட்டாள், அப்பன் மதப்பட்டான், நான் வெளிப்பட்டேனேயல்லாமல் வேறென்ன?’ என்று வாய் கூசாமற் பிதற்றுகின்ற வம்பன் இவன்,’ என்றும், ‘தன் குற்றத்தைக்கண்ட பிறனொருவன், வெட்கப்பட்டு, ‘நீ இப்படி அக்கிரமமாய் நடக்கலாமோ?’ என்று தன்னைக் கேட்க, தான் நாணாமல், ‘அடபோ! நீ என்ன கண்டாய்! இஃது அவசியம் பிதுராசாரம்! என்று தன் பிதா முதலானவர்கள் செய்த குற்றத்தையும் வெளிப்படுத்திய பேதை இவன்,’ என்றும், ‘உட்சுவரிருக்கப் புறச்சுவர் பூசுவார் போலத் தன்னைப்பபெற்ற மாதா பிதா முதலானவர்கள் தங்கள் உதரபோஷணைக்கு ஓர் ஏதுவுமில்லாமல், கொழுகொம்பில்லாத கொடிபோல அலைந்து கொண்டிருக்கையில், அவர்களை ஆதரியாமல், ‘மாதா மனமெரிய வாழாய் ஒருநாளும்,’என்பதையும் உணராமல், தனக்கு யாதொரு ்சம்பந்தமுமில்லாத அந்நியர்மேல் இரக்கங்கூர்ந்து, அவர்களைச் சம்ரக்ஷணை செய்கின்ற டம்பன் இவன்,’ என்றும், ‘ஒருபெண்சாதி போனால், அனேகம் பெண்சாதிமார் வருவார்கள்; பெற்ற தாய் போனால், வருவாளா?’ என்று பாரமார்த்திகமாக யோசியாமல், ஏடாகூடமாய், ‘எந்தப்பெண்டுகளையும் தாயென்றாற் குற்றம் பாராட்டார்கள். மனைவியென்றாற் குற்றம் பாராட்டாதிருப்பார்களா? ஆதலால், தாய் முதலானவர்களினும் மனையே தேடக்கிடையாத திரவியம்,’ என்று பெரிதாக மதித்து, அவள் பாதம் பூமியிற் பட்டால் அபசாரமாமென்று நடுங்கி, அவளைப் பஞ்சகல்யாணியாகிய குதிரைமேல் ஏற்றி, பெற்ற தாய் தலைமேற் புற்சுமை வைத்து கொண்ட பெண்டாட்டிக்குக் குடைபிடித்துக்கொண்டு போகின்ற மாபாவி இவன்!’ என்றும், தாயைத் தாசியென்றும், வேசியென்றும் இழிவாகப் பேசி, ஏசி, கொஞ்சமாவது பழிக்கஞ்சாது கொலை செய்த பஞ்சமாபாதகன் இவன்,’ என்றும், ‘விளக்கைக் கையிலே பிடித்துக் கொண்டு கிணற்றில் விழுவாரைப் போல, பாவமென்று தெரிந்திருந்தும், காமவிகாரத்தாற் கண்தெரியாது, மதி மயங்கி, மிருகம் போலப் பெற்ற தாயைப் பெண்டாள நினைக்குஞ் சண்டாளன் இவன்,’ என்றும், ‘தன் தகப்பனுக்குத் தான் பிச்சைக்கஞ்சி வார்க்கும் எச்சில் ஓடு காணாமல் போனதனிமித்தம் கொஞ்சமாவது பச்சாத்தாபமில்லாமற் பழியென்றும் பாராமல், தடிகொண்டு சாடித் தகப்பனைத் தண்டித்த தறுதலை இவன்,’ என்றும், பிதா புத்திரனைக் குறித்துச் ‘சிரஞ்சீவி தம்பி இன்ன முதலியாருக்கு ஸ்வாமி கிருபையால், சகலபோக்கியமும், சந்தான சமர்த்தியும், வாகனப்பிரதிஷ்டையும், அகண்ட சாம்பிராச்சியமும், லக்ஷ்மி விலாசமும், ராஜ வஜீகரமும், தீர்க்காயுளும் சதாகாலமும் வற்றாத சமுத்திரம்போலக் குறைவின்றி மேன்மேலும் பெருகவுண்டாகும்!’ என்று உபசாரமாகவும் பக்ஷமாகவும் எழுதியனுப்பிய கடிதத்தை வாசித்துப் பார்த்து, ‘ஓ! ஓ! இவனென்ன சர்வ முட்டாளாயிருக்கின்றான்! ‘ராஜமாநிய ராஜபூஜித மகராஜராஜஸ்ரீ முதலியாரவர்கள், வடிவில் மன்மதனும் நாணத்தக்கவராய், கல்வியிற் சரஸ்வதிக்குக்  குருபீடமாய், புஜபலத்தில் வாயு குமாரனை ஜயிப்பவராய், தர்மத்தில் தருமபுத்திரன் தலையை மிதிப்பவராய், ஒழுக்கத்தில் அணுவளவும் பிசகாதவராய், சத்துருக்கள் நடுங்குஞ் சிங்கிராம சிங்கமாய், பூவையர் மால் கொள்ளும் புருஷரத்தினமாய், சற்சனர் மெச்சும் சபா பூஷணமாய், ஒப்புயர்வில்லாத உத்தம சற்பாத்திரமாய் விளங்காநின்ற மிட்டாதாராகிய இன்ன முதலியாரவர்கள் திவ்விய சமூகத்திற்கு, அடியேன் தங்கள் ஊழியனாகிய இன்னான், சத்விநய பயபக்தியுடனே, தாங்களிருக்குந் திக்குநோக்கிச் சாஷ்டாங்கமாகத் தண்டன் சமர்ப்பித்து எழுதிக்கொண்ட விண்ணப்பம்’ என்று, நமது உத்தியோக ஸ்திதிக்குத் தக்க மரியாதையாயெழுதாமல், எவனோ காமாட்டி யொருவன் நாட்டுப்புறத்தானுக்கு எழுதுவது போல, இப்படியுமெழுதினான் பார்த்தையா!’ என்று முகங்கறுக்க, கண் சிவக்க, வாய் பதைக்க, பல்லை நெறநெற வென்று கடித்து, மீசை படபடவென்று துடிக்க, கலகலவென்று சிரித்து, உதட்டைப் பல்லால் அதுக்கி, கையோடு கைபுடைத்து, வாய், கண், மூக்கு, செவிகளிலிருந்து குப்குப்வென்று புகையெழும்ப, திக்திக்வென்று நெருப்புப் பொறி பறக்க, பொள்ளென்று சரீரம் வெயர்க்க, பெருமூச்செறிந்து புருவம் நெற்றிமேல் வில்லைப்போல வளைந்தேற, கொடிய காலாந்தகனைப் போலக் கோபித்து, தன் பக்கத்தில் இருந்தவர்களெல்லாம் கிடுகிடென்று நடுநடுங்கி, நா வறண்டு நெஞ்சுலர்ந்து தடுமாறித் தத்தளிக்க, உக்கிராகாரமாகக் கொக்கரித்து ஆர்ப்பரித்துத் தகப்பனை அக்கணமே கைப்பிடியாகப் பிடித்து வரச்சொல்லி, அவனுள்ளீரல் கருகி, ‘இஃதென்னை கொள்ளை!’ என்று குடர் குழம்பக் கண்களை உருட்டி விழித்து உறுக்கிப் பார்த்து, பிரளயகால ருத்திரனைப் போல அட்டகாசஞ்  செய்து, ‘ராஜாதி ராஜ ராஜமார்த்தாண்ட ராஜ உத்தண்ட ராஜகெம்பீர ராஜகுஞ்சரமாகிய அகண்ட மண்டலேசுவரன்’ என்று சக்கிரவர்த்திகளும் சரணாகதி செய்யத்தக்க கனம்பொருந்திய நாம், நத்தைக்குள் முத்துப் பிறந்தது போலவும், சேற்றில் செங்கழுநீர் பூத்தது போலவும், சுடுகாட்டில் வில்வமரம் முளைத்தது போலவும், எவ்வளவோ தாழ்ந்த நிலையிலிருக்கின்ற உனக்கும் பிள்ளையாய்ப் பிறந்ததைப் பற்றியும், பிச்சைக்காரன் பணப்புதையல் கண்டெடுத்தாற் போல, மூதேவி முண்டைமகனாகிய நீ, லக்ஷ்மீ புத்திரனாகிய நம்மைப் பெற்றதைப் பற்றியும், இப்படிக்கெல்லாம் அவமானப்படுத்தலாமா? நாலுபேர் கேட்டால் நகைக்கமாட்டார்களா?’ என்று தகப்பனைத் தாக்ஷணியமின்றித் தாறுமாறாக வைது, ‘நீ செய்த குற்றத்திற்கு ஐம்பது ரூபாய் அபராதங் கொடுக்கவேண்டும்!’ என்று கடுந்தண்டம் விதித்த துராங்காரி இவன்,’ என்றும், தானும் கெட்டபெயர் எடுக்கலாகாது; தாய் தகப்பன் பேரையுங் கெடுக்கலாகாது. குருவானவர்... குருவானவர் செய்ந்நன்றி