பருகும்போது, “இவ்வளவு உபசாரத்தை நாம் எங்கே அடையப் போகிறோம்!  இவ்வளவு அன்புடையவர்களை எப்படிப் பிரிவது!” என்ற நினைவு எழவே என்  கண்களிலிருந்து பல பலவென்று நீர்த்துளிகள் உதிர்ந்தன.  வீர கேரளம் புதூரென்பது ஜமீன்தார் இருந்த ஊரின் பெயர். மறுநாள் விடியற்காலையில் எழுந்தேன். வண்டி சித்தமாக இருந்தது.  மறுபடியும் ஒருமுறை ஜமீன்தாரைப் பார்க்க வேண்டுமென்று தோற்றியது,  போய்ப் பார்த்தேன். என்னைக் கண்டவுடன் அவர் திடுக்கிட்டு, “என்ன  விசேஷம்? வண்டி வரவில்லையா?” என்றார். 