ஆதலிலென் பாலுறுவ தியாதெனினு மைந்த!  அன்புடன்நீ யென்பிறகே யணையிலஃ துனதாம். வேதனையும் மெய்ச்சலிப்பும் விட்டகல இருளும்  விடியும்,உடன் மனமிருக்கில் வேண்டுமிடம் ஏகாய்.”  (5) என்றுரைத்த இனியமொழி யிருசெவியுங் குளிர,  ஏதோதன் பழநினைவும் எழவிருகண் பனித்து நன்றெனவே தவவடிவாய் நின்றமகன் வணங்கா,  நன்முனிவன் செல்வழியே நடந்துநனி தொடர்ந்தான்.  (6)