குரும்பை மணிப்பூண் புதல்வன் கற்பின் நனிசேத்து என்னாது நல்தேர் ஏறிச்சென்று இலங்கு நிலவின் இளம்பிறை போலக் காண்குவம் தில்அவள் கவின்பெறு சுடர்நுதல் விண்ணுயர் அரண்பல வெளவிய மண்ணுறு முரசின் வேந்துதொழில் விடினே. பெருந்தோள் மடவரல் காண்குவெம் தில்ல நீண்மதில் அரணம் பாய்ந்தெனத் தொடிபிளந்து