கண்ட கண் கனலும் நீரும் குருதியும் கால, மாலை, குண்டலம் அலம்புகின்ற குவவுத் தோள் குரிசில், திங்கள் மண்டலம் உலகில் வந்து கிடந்தது; அம் மதியின் மீதா விண் தலம் தன்னின் நின்று ஓர் மீன் விழுந்தென்ன, வீழ்ந்தான். 148 'எந்தையே! எந்தையே! இவ் எழு திரை வளாகத்து, யார்க்கும், சிந்தையால், செய்கையால், ஓர் தீவினை செய்திலாதாய்! நொந்தனை! அதுதான் நிற்க, நின் முகம் நோக்கிக் கூற்றம் வந்ததே அன்றோ, அஞ்சாது? ஆர் அதன் வலியைத் தீர்ப்பார்? 149