நள் ளாதார் மிடல் சாய்ந்த வல்லாள ! நின் மகிழிருக் கையே உழுத நோன் பகடு அழிதின் றாங்கு நல்லமிழ்து ஆக, நீ நயந்துண்ணும் நறவே; குன்றத் தன்ன களிறு பெயரக், கடந்தட்டு வென்றோனும், நிற் கூறும்மே; ‘வெலீஇயோன் இவன்’ எனக் ‘கழலணிப் பொலிந்த சேவடி நிலங் கவர்பு