 “அடியேன், குடிலன்” என்றான், அமைச்சன்.  “இந்த நேரத்தில், இங்கு வரக் காரணம் என்ன?”  “அரசே! தங்களிடம் ஒரு வாரத்தை சொல்லவந்தேன். கும்பிடப்போன தெய்வம் குறுக்கே வந்ததுபோல், தாங்கள் எதிர்ப்பட்டீர்கள்!” என்றான், குடிலன்.  “ வந்த காரியம் என்ன? விரைவில் சொல்!” என்றான், புருடோத்தமன்.  “அரசே! தங்கள் புகழ், உலகமெங்கும் பரவியுள்ளது. எங்கள் நாட்டையும், தாங்களே அரசாள்வது தகுதி. இன்று நடந்த போரில், மனமில்லாமலே நான் போர் செய்தது, தாங்கள் அறிந்ததே! மக்கள், தங்கள் புகழை எண்ணித் தங்களையே அரசராக ஏற்க விருக்கின்றனர். ஆனால், பாண்டியன், அவர்களைப் போர்செய்யத் தூண்டுகிறான்” என்றான். குடிலன் சூதாக ஏதோ கருதுகிறான் என்று அறிந்த சேரன், “நல்லது! அதனால் உனக்கு வேண்டியது என்ன? சொல்” என்றான். குடிலன் கூறுகிறான்: “ஆண்தகையே! போரில் மாண்டவர் போக, மீண்டவர் உயிரையேனும் காத்தருள வேண்டும். வீணாக மக்கள் மாண்டு போனது, என் மனத்தைத் துன்புறுத்துகிறது. மற்றவர்களையெல்லாம் போரில் மடியாதபடி காத்தருள வேண்டும்!” உன் அரசனிடம் ஏன் இதைச் சொல்லவில்லை?” என்று கேட்டான், புருடோத்தமன்.