றீரத்திடமு நீங்காமற் செழிக்க வாய்மை கடவாமல் வரிசை புரிந்து தமிழ்ப்  புனைய வந்தேன் வெங்கடேசு ரெட்டன் மனது நிறையுங் குணம் போல வளரும் பெரிய கடற் றுறைவாய் பெரிய மீனே சினக்கயலே பெண்பாலெவரு மெனக்கயலே பெருகுந் திரையிற் செல்லீரே பிழைக்கத் தூது செல்லீரே அரியின் மனையே மூடலையே அமைத்தா ரெவரு மூடலையே அரனார்க் குரித்தாங் கணைக்கூடே அணுகேன் மலர்தாங் கணைக்கூடே. பின்முடுகு வெண்பாவும் வெண்டுறையும்