நெஞ்சம் அவள் வாங்க, நீடு புணை வாங்க, நேரிழை நின்றுழிக் கண் நிற்ப, நீர் அவன் தாழ்வுழி உய்யாது தான் வேண்டும் ஆறு உய்ப்ப; 110  ஆயத்துடன் நில்லாள் ஆங்கு அவன் பின் தொடரூஉ, தாய் அத் திறம் அறியாள், தாங்கி, ‘தனிச் சேறல்; ஆயத்தில் கூடு‘ எந்று அரற்றெடுப்பத் தாக்கிற்றே சேய் உற்ற கார் நீர் வரவு. ‘நீ தக்காய், தைந் நீர்! நிறம் தெளிந்தாய்‘ என்மாரும், 115