என இந்த இரண்டடியைப் பாடி, அவள் வீட்டுத் தெருவாயிலின் மேற்சுவரில் எழுதிவிட்டுப் போயினர். அது கண்ட தாசி, ‘ஐயோ! தெய்வமே! புதுவெள்ளம் வந்து பழைய வெள்ளத்தை அடித்துக்கொண்டு போனது போலவும், வயிற்றுப்பிள்ளையை நம்பிக் கைப்பிள்ளையை ஆற்றில் நழுவ விட்டது போலவும், நான் கையிலிருந்த காசையெல்லாம் போக்கி, வறுமையை வாங்கிக்கொண்டேனே!’ என்று பரிதபித்துக் கட்டக் கந்தைக்கும் உண்ணச் சோற்றுக்குமில்லாமல் துயருழந்திருந்தனள். அப்போது ஒரு நாள் ஔவையார் அதிக பசியால் வருந்தி, அத்தாசியின் வீட்டுத்தெருவே வரும்போது தாசியின் ஊழ் கூட்டுவித்ததால், அவள் வீட்டுத் தெருத்திண்ணையின்மேல் உட்கார்ந்து அங்கிருந்த தாசியை நோக்கி, ‘மெத்தப் பசியாயிருக்கிறேன்! கொஞ்சங்கூழேனுங் கொடுப்பாயா!’ என்றனர். அதுகேட்டுத் தாசி சரேலென்று உள்ளே நுழைந்து, தான் குடிப்பதற்காகக் கரைத்து வைத்திருந்த கூழைக்கொண்டு வந்து வார்த்து, ஔவையாருக்கு இளைப்புத் தீரும்படி உபசரித்தாள். ஔவையார் கஞ்சி குடித்துக் களைதீர்ந்து உட்கார்ந்திருக்கையில், சுவரிலே எழுதியிருந்த இரண்டடியை வாசித்துப் பார்த்து, அருகேயிருந்த அத்தாசியை நோக்கி, ‘அம்மே, ஈதென்னை?’ என, தாசி அதன் விருத்தாந்தத்தைச் சொல்லக்கேட்டு, உடனே என அதனைத் தொடர்ந்தே மற்ற இரண்டடியையும் எழுதி அவ்வெண்பாவை முடித்தருளினர். இச்செய்யுளை எழுதி முடித்தவுடனே, தாசி காலிற் செம்பொற் சிலம்பணியும்படியான செல்வவதியாயினள். தாம் ஐந்நூறு பொன் பெற்றுப் பாடி ஏழையாகச் செய்த தாசியை ஔவையார் மாவமுது பெற்றுப் பாடித்திரண்ட ஐஸ்வரியமுடையவளாகச் செய்தார் எனக் கேள்வியுற்ற கம்பர், ஔவையார்மேல் அசூயை கொண்டு, சிற்சில சந்தர்ப்பங்களில் வாதங்கள் செய்தனர். ஒருகாலத்தில் ஔவையாரைக் கம்பர், ‘அடீ’ என்று அழைக்க விரும்பி, ஆரைக்கீரைக்கும் ஔவையாருக்கும் சிலேஷையாக, என்று சொல்லுப் பொருள் கேட்டபோது, ஔவையார் உத்தரமாக, என்று பாடிக் கம்பர் வெட்கமுறும்படி செய்தனர்.