-என்றான். அதுகேட்டு ஒட்டக்கூத்தர், ‘ஏது! இவன் நமக்கு வைரியாயேற்பட்டானே!’ என்று எண்ணி, நீதியில்லாமல் தலையை வெட்டலாகாதே! அதனால், அவனை ஒருபக்கத்திற் சும்மா நிறுத்தி வைத்து, ‘மற்றொருவனை அழை,’ என்று சிறைக்கூடக் காவல் அதிகாரிக்குச் சொல்லப் புகழேந்திப் புலவர் அம்பட்டனைப் ‘போ,’ என்ன, அவன், ‘இந்தக் கொலைபாதகன் நம்மை என்ன இமிசை செய்வானோ!’ என்று நடுங்கிக்கொண்டே வந்து நின்றான். அவனுக்கு ஒரு கண் பொட்டையாய் இருக்கக்கண்டு, ஒட்டக்கூத்தர் அலட்சியமாக ‘அடா, பொட்டைக்கண்ணா, என்னைக் கண்டவுடனே வல்லூறென்னும் பறவையைக் கண்ட கொக்குப்போலக் கைகால் உதறலெடுக்க மன விசாரத்துடனே இங்கே வந்து நின்ற நீ யார்?’ என்பதற்கு, -என்று பாதிப்பாடலைச் சொல்லி, ‘இதற்கு உத்தரமாக மற்றப் பாதிப்பாட்டையுஞ் சொல்! நீ கவி பாடுந் திறத்தைப் பார்ப்போம்!’ என்றார். அதற்கு அம்பட்டன், ‘இவன் நம்மை என்ன செய்தாலுஞ் செய்யட்டும்!’ ‘தலைக்கு மிஞ்சின ஆக்கினையும், கோவணத்துக்கு மிஞ்சின தரித்தரமுமில்லை!’ என்று தைரியங்கொண்டு, ‘எனக்குக் கண்ணும் பொட்டை; நான் ஜாதியிலும் அம்பட்டன்; ஆனாலும், பாவாணர்களுக்கு முன்னே சிறிதும் சங்கையின்றிச் செம்பாகமான பற்பல சந்தங்களையுடைய தமிழ்ப்பாடல்களை யாவருந் திடுக்கிடச் செய்கின்ற நீரும் திடுக்கிடும்படி பாடுவேன்!’ என்பதற்கு, -என்றான். அதுகேட்டு, ‘ஒட்டக்கூத்தர், ‘இவன் அம்பட்டக் கிறுக்கைக் காண்பிக்கிறான்!’ என்று நினைத்து, அவனை மறுபக்கத்தில் நிறுத்தி, வெறொருவனை அழைக்கச் சொன்னார். சிறைக்கூடத்திலுள்ள புகழேந்தியார் சொற்படி சேவகர்கள் கருமானைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார்கள். ஒட்டக்கூத்தர் அவனை, முன்பு குயவனையும் அம்பட்டனையுங் கேட்டதுபோலக் கவிசொல்லிக் கேள்வி கேளாமல் வாய்மொழியாகவே, ‘நீ யார் மகன்? உன் பெயரென்ன? நீ பெற்ற மகிமை எப்படிப்பட்டது? உன் குலமேது? சொல்!’ என்றும், ‘தப்புப் பாடலாமா?’ என்றுங் கேட்டார். அதற்கு அவன், ‘நான் செல்லப்பாசாரி குமாரன்; என்பெயர் திருவேங்கடாசாரி; நான் செகத்குருவாயிருக்கிறவன்; என் குலம் மனு மய சிற்பி துவஷ்ட விஸ்வ என்னும் ஐந்திற் கருமார குலம்; நான் குற்றமறப் பாடுகிற பாட்டைக் குறித்து ‘வாய் புளித்ததோ மாங்காய் புளித்ததோ’ என்பதாக வாய்க்கெளிதாக நீர் குற்றங்கூற வந்தீர்; இப்படி என் கவியைச் சுட்டி வீண்குற்றங் கூறுகிறவர்களை நான் சும்மா விடமாட்டேன்! குறட்டைக் கொண்டு பதினாறு பல்லையும் பிடுங்கிப் பருந்தாட்டமாட்டிப் பகையாளிகள் பார்த்துச் சிரிக்கும்படி அவர்கள் கண்ணுக்கெதிரே இரவும் பகலும் ஓய்வில்லாமற் கவியாகிய இருப்பாணிகளைக் கொண்டு வாயிற்கடாவுனேன்!’ என்ற கருத்துத் தோன்ற, -என்ற பாடலைச் சொன்னான். அதுகேட்டு, ஒட்டக்கூத்தர் ‘தன்னைப் புகழாத கம்மாளனில்லை,’ என்பார்கள். அதற்கேற்றபடி இவன் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசுகிறான்!’ என்றெண்ணி, அவனை, ‘அப்படி நில்,’ என்று நிறுத்தி, ‘பின்னொருவனைக் கொண்டுவா,’ என்றார். என்றமாத்திரத்தில் வேளாளன் வந்து நின்றான். அவனை நோக்கி, ஒட்டக்கூத்தர், ‘பிரபல கவிஞர்களாகிய எங்களுக்கு முன்னே, புன்கவிஞர்களாகிய நீங்களும் வித்துவான்களென்று வெளிப்பட்டு,  ‘ஞானியாடுந் திருக்கூத்தோடே நானுமாடுகிறேன்,’ என்பதாகக் கவிபாடுகிறீர்களே! இஃதென்னை வெட்கக் கேடு!’ என்றார். அதற்கு வேளாளன், ‘இந்தப் பஞ்சாதசகோடி பூமண்டலத்தையும் ஒருகுடை நீழலில் அடக்கு ஏகாதிபத்தியமாய் அரசாளுகின்ற சக்கரேஸ்வரனைக் கண்டு, மற்ற ஐம்பத்தாறு தேசத்தரசர்கள், ‘நாமெவ்வளவு பூமிக்குடையவர்கள்! இவனுக்கெதிர்த் தட்டாகக் ‘கடா இடுக்கில் புல் தின்னுகின்றது’ போல ஆளுகை செய்வது தகுதியல்லவே!’ என்று தத்தம் தேசங்களைக் கைவிட்டுக் கடலிலே போய் விழுந்து மாண்டு போனார்களா? ஒரு தடாகத்திலுள்ள புஷ்பங்களுக்குள் மிகச் சிறந்ததாயும் ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மிக்கு வாசஸ்தானமாயுமிருக்கின்ற தாமரை புஷ்பிக்கக்கண்டு, அதனருகிலிருக்கும் அற்பமாகிய கொட்டியும் புஷ்பிக்காமலிருக்கின்றதா? அப்படி எழுவகைத் தீவுகளையும் பரிபாலனம்பண்ணுகின்ற சோழ மகாராஜாவே, கவி சிரேஷ்டராகிய ஒட்டக்கூத்தரே, நீங்கள் சொல்திட்பமும் பொருள் நுட்பமும் உடையதாகப் பாடுகின்ற பாடலைக்கண்டு, என்போலும் சொற்பமாகிய கவிகளைப் பாடுகின்ற புலவர்களெல்லாம் பயந்து, பாடாமல் ஓடி ஒளித்துப் போவார்களோ? சொல்லுங்கள்!’ என்னுங் கருத்தை அமைத்து,