(உம்பர் வான் அமுது அனைய சொற்களால், பெரியோர் உரைத்த வாய்மைகளை நாடி ஓதுகின்றார் த(ம்)மைக் கண்டு, அவமதித்து எதிரில் ஒதி போல நிற்பதும்அலால், கம்பர்வாய் இவர்வாய்க் கதைப்பென்பர், சிறு கரும் காக்கைவாய்க் காத்தல் இவர்வாய்க் கத்தலிற் சிறிது என்பர், சூடேறு நெய் ஒருகலம் கொள்ளவேண்டும் என்பர், இம்பர் நாம் கேட்டகதை இதுவென்பர், அன்றியும் இவர்க்கு ஏது தெரியும் என்பர், இவை எலாம் எவனோ ஒர் வம்பனாம் வாணன் முன் இட்ட கட்டு என்பர், மெத்த வம்பர்வாய் அற, ஒரு மருந்து அருள்க, தவசிகாமணி, உலகநாத வள்ளல், மகிழ வரு வேளூரில், அன்பர் பவரோகம் அற, வளர் வயித்தியநாதனே.) பாடல் 04 (கல்லையு) கல்லையு முருக்கலாம் நாருரித் திடலாம் கனிந்த கனியாச் செய்யலாம் கடுவிடமு முண்ணலா மமுதமாக்க லாங்கொடுங் கரடிபுலி சிங்க முதலா வெல்லுமிரு கங்களையும் வசமாக்க லாமன்றி வித்தையுங் கற்பிக்கலாம் மிக்க வாழைத் தண்டை விறகாக்க லாமணலை மேவுதேர் வடமாக்கலாம் இல்லையொரு தெய்வம்வே றில்லையெம் பாலின்பம் ஈகின்ற பெண்கள் குறியே யெங்கள்குல தெய்வமெனு மூடரைத் தேற்றவெனில் எத்துணையு மரிதரிது காண்