‘மூட மகனே, மொழியொணா வார்த்தையினைக் கேடுவரஅறியாய், கீழ்மையினாற் சொல்லிவிட்டாய். புள்ளிச் சிறுமான் புலியைப்போய்ப் பாய்வதுபோல், பிள்ளைத் தவளை பெரும்பாம்பை மோதுதல்போல், ஐவர் சினத்தின் அழலை வளர்க்கின்றாய். தெய்வத் தவத்தியைச் சீர்குலையப் பேசுகின்றாய்; நின்னுடைய நன்மைக்கிந் நீதியெலாஞ் சொல்கிறேன். என்னுடைய சொல்வேறு எவர்பொருட்டும் இல்லையடா!