ஆற்றுக்காற் பாய்ச்சலில்லாத இடங்களிலே மேற்சொல்லிய பாடுகளெல்லாம் பட்டும், மழை பெய்யாமல் வானங்காய்ந்து போகுங்காலத்தில், ஏரியில் தண்ணீரில்லாமையால், அந்தச் சொற்பப் பலனுங் கிடையாது. உழைப்பெல்லாம் வீணுக்கு உழைத்ததாம். ஆகையால், அது 'கல்லைக் குத்திக் கைநோவதாய் முடியும்,' அல்லவா? ஏரிகளில்லாத சில இடங்களில் மானவாரிப் பயிர் செய்வதுண்டு. இந்த மானவாரிப் பயிரோ, முழுதும் அநியாயம். ஏனெனில், அங்கே ஏரி நீர் பாய்வதற்கிடமில்லாமையால்,வானத்தையே எதிர் பார்க்க வேண்டியிருக்கின்றது. இக்காரணத்தால், இதை 'வானம் பார்த்த பயிர்' என்றுஞ் சொல்லுவார்கள். இதில் வானம் பெய்தால்தான் சிறிது பலனாவது காணலாம். இல்லாவிட்டால், 'வானஞ்சுருங்கிற் றானஞ்சுருங்கும்,' என்றவாறே சூனியம். ஆதலால், இது, 'முதலே துர்ப்பலை; அதிலுங்கர்ப்பிணி,' என்பது போல ஆகும்! எங்கும் மண்டல வருஷமாய்க் காலத்தில் மிதமழை பெய்ய வேண்டும். இப்படிப் பெய்யாவிட்டாலும், அகாலத்திற் பெய்தாலும், குறைவாய்ப் பெய்தாலும், அதிகமாய்ப் பெய்தாலும், தக்கபடி முயற்சி செய்யாவிட்டாலும் நஷ்டமேயன்றி நயம் வாராது. சிலவூர் மிட்டாவும்,சிலவூர் பட்டாவும், சிலவூர் அமானியும், சிலவூர் சுரோத்திரியமும், சிலவூர் சர்வமானுயமுமாயிருக்கின்றன. அவைகள் எல்லாவற்றிலும் பட்டாவைப் போலச் சில இடங்களில் குடிகளுக்கு அசௌகரியத்தைக் கொடுப்பது வேறொன்றுமில்லை. நிலத்தை உழுது விதைத்தாலே போதும். விதைத்தது விளைந்தாலும் விளையாமற் சாவியாய்ப் போனாலும், 'ஆர்கெட்டாலென்ன, ஆர்வாழ்ந்தாலென்ன?' எவ்விதத்திலும் சர்க்காருக்குக் கட்டவேண்டிய தீர்வை கட்டியே தீரவேண்டும். இந்நாளிலன்றி, சில நாளுக்கு முன்பு, அது கட்டுதற்குத் தாமசப்பட்டால், எள்ளளவாவது இரக்கமின்றிக் குடிகளை மிகவும் உபத்திரவப் படுத்துவார்கள். அவர்கள் ஆரென்றால், இந்து தேசத்திற்கும் சாட்சாது ஈன்ற தாய்போலத் தோன்றினவர்களாகிய மாட்சிமையுள்ள கவர்ன்மெண்டாரென்று சிலர் சொல்வார்கள். பெற்ற தாயே பிள்ளைக்கு நஞ்சிடுவது போல, நீதிக்கு விரோதமாய்க் கவர்ன்மெண்டார் இரக்கமற்று அப்படிச் செய்வார்களென்று நான் சொல்லமாட்டேன். கலெக்டர்கள் தாம் அநியாயமாய் நடத்துவார்களென்று எப்படி நிச்சயிக்கலாம்? கலெக்டர்கள் அரசிறைப்பணம் சேகரிக்கும்படி, துரைத்தனத்தாரால் நியமித்தனுப்பப்பட்டு வந்திருப்பதனால், அப்பொருளைச் சேகரம் பண்ணுதற்கு ஏற்ற முயற்சிகளைச் செய்வது அவர்களுக்குக் கடமையாதலால், அவர்கள் சட்டத்தின்படி கட்டளையிட, அதுவே வியாஜயமாக அவர்களிடத்தில் உத்தியோகஸ்தராயிருக்கும் சிரெஸ்ததார் சொற்படியோ, அல்லது தாசீல்தார் ஏவுதலினாலோ, தங்கள் சுய சித்தத்தினாலோ ஜில்லாதார் முதலானவர்கள் 'தைநாத்துச்' சேவகர்களை அனுப்ப, அவர்கள் பயிரிடும் குடிகளைத் திருடர்களைப் பிடிக்கிறது போலப் பிடித்து வந்து, கையையும் காலையும் குண்டுக் கட்டாகக் கட்டிக் கிட்டிக்கோல் பாய்ச்சிக் கடுமையாய் வெயிலெறிக்கும் மத்தியான வேளையில் ஆற்று மணலிற் பதைக்கப் பதைக்க உருட்டிவிடுகிறதும், கழுத்துக்கும் கால்பெருவிரலுக்கும் கயிறு மாட்டி அண்ணாந்தாள் போட்டு நெற்றியின் மேற் பெரிய கல்லெடுத்து வைத்து வெயிலிலே நிறுத்திப் பலவிதத்திலும் கஸ்திப்படுத்திக் கிஸ்தி கட்டச் சொல்லுகிறதும், வாய்க்கு வழங்காத சொற்களெல்லாம் சொல்லி ஏசுகிறதுமுண்டு.  அந்த உபத்திரவம் பொறுக்கமாட்டாமற் பயிரிடுபவர்களுள் அனேகர்,கையிருப்பில்லாமையால், ஏர்க்குண்டை முதலானவையும், வீட்டுத் தட்டுமுட்டுகளையும், துணி முதலியவைகளையும் விற்றுக் கொடுத்துவிட்டுக் கொஞ்சநாளில் ஏழைகளாய் விடுவார்கள். அவர்கள் தங்கள் வீடு முதலானவைகளை விற்றுக் கொடுக்கச் சம்மதியில்லாமற் சற்றே முன் பின் பார்ப்பார்களானால், அதிகார புருஷர்களே - தாங்கள் 'நிமிர்ந்து போட்டதென்ன, குனிந்தெடுத்ததென்ன?' அது ஒன்றுமில்லையே! ஆதலால், - மனங்கூசாமல் அந்த வீடுவாசல் முதலானவைகளைத் தாராளமாய்த் தங்களுக்கு நேர்ந்தபடி ஏலம் போட்டுக் குடிச்சனங்கள் கண்ணீர் விட்டழும்படி அவர்களைப் பரதேசிகளாக்கி விடுவார்கள். இதற்குத் திருஷ்டாந்தம் இதனடியிற் காண்க: ★ஒரு கிராமத்தில்... ஒரு கிராமத்தில் பத்தேர்ச் சமுசாரியொருவன் தீர்வைப் பணங்கட்ட வழியில்லாமையால், தன் காணி பூமி முதலாகிய ஆஸ்திகளையெல்லாம் தோற்று, உடுக்க வஸ்திரமுமில்லாமற் பரதேசம் போய்விடலாமென்று நினைத்திருக்கையில், 'பனையேறி விழுந்தவனைக் கடாவேறித் துவைத்தது' போலப் பழமுதற் பாக்கிக்காகச் சர்க்கார் சேவகர் வருகிற செய்தியறிந்து, அவர்களுக்கென்ன உத்தரம் சொல்லுகிறதென்று ஏக்கமுற்று 'சட்டி சுட்டது, கை விட்டது,' என்பது போல, அதுவே வியாஜமாகப் பெண்சாதி பிள்ளை முதலான குடும்பத்தையெல்லாந் துறந்து, கோவணாண்டியாய் வெளிப்பட்டு வருகையில், நடுவழியில் வேறொரு சேவகனைக் கண்டு, 'காலைச் சுற்றின பாம்பு கடிக்காமற் போகாது,' என்பதாக, 'இந்தச் சனியன் இங்குந் தொடர்ந்து வந்ததே! இனி எப்படி?' என்று நடுநடுங்கி, ஜைனகோயிலிற் போயொளித்தான். ஒளித்தவன்,அந்தக் கோயிலில் நிர்வாணமாயிருந்த ஆள் மட்டமான ஜைன விக்கிரகத்தைப் பார்த்துத் தன்னைப்போலப் பயிரிட்டுக் கெட்டவனென்று நினைத்துக்கொண்டு, 'ஐயோ! நான் பத்தேர் வைத்துக் கெட்டுக் கோவணத்தோடாவது தப்பி வந்தேன்! அப்பா, நீ எத்தனை ஏர் வைத்துக் கெட்டையோ! உனக்கு இந்தக் கோவணமும் இல்லாமற் போய்விட்டதே!' என்று அதைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதான். சில கிராமங்களில் ஏரிகளிருந்தும், 'பேர் கங்கா பவானி, தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கிடையாது,' என்பது போல, அவைகளுக்குத் தண்ணீர் வருவதற்கிடமில்லாமற் புனற்குளமாயிருப்பதனாலும், சில கிராமங்களில் உள்ளவைகளோ, அதிக நீர் கொள்ளாத சிற்றேரிகளாகையினாலும், 'அம்மையார் நூற்ற நூலுக்கும் பையன் அரைஞாண் கயிற்றுக்கும் சரி,' என்பதாக முதற்போகத்துக்கேயன்றி, இரண்டாம் போகம், மூன்றாம் போகம் பயிரிடுவதற்கு ஏதுவில்லாமலிருக்கிறது. அந்த முதற்போகத்திலும், அறுபது நாள் எழுபது நாள்,மூன்றுமாதம் விளையும் சொற்பப் பயிருக்குத்தான் உதவியாகும்; ஆறுமாதம், பத்து மாதம், ஒரு வருஷத்தில் விளையும் பயிருக்கு எவ்வளவும் உபயோகமாகாது. 'கோளாற்றக் கொள்ளாக் குளத்தின்கீழ்ப் பைங்கூழ்போல்' என்றுஞ் சொல்லப்படுகின்றதே!