     மடங்கஎன் வல்வினைக் காட்டை நின்மன் அருள் தீக் கொளுவும்      விடங்க என்தன்னை விடுதிகண்டாய் என் பிறவியை வேர்      ஒடுங்களைந்து ஆண்டுகொள் உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசே      கொடும் கரிக்குன்று உரித்து அஞ்சுவித்தாய் வஞ்சிக் கொம்பினையே. 123      கொம்பர் இல்லாக் கொடிபோல அலமந்தனன் கோமளமே      வெம்புகின்றேனை விடுதிகண்டாய் விண்ணர் நண்ணுகில்லா      உம்பர் உள்ளாய் மன்னும் உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசே      அம்பரமே நிலனே அனல் காலொடு அப்பு ஆனவனே. 124