அதனைக்கேட்ட அப்பேய் கல்வியறிவுடையதாதலால், ‘எழுத்து வாசனையில்லாத மூடனை இச்சித்த நம்முடைய பூர்வோத்திரத்தை அறிந்து சொன்ன இவள் தேவியே! இவளை ஒன்றுஞ் செய்யப் போகாது!’ என்று பயந்து, அவ்விடம் விட்டு ஏகி, இரண்டாஞ் சாமத்தில் மீண்டும் ‘எற்றெற்று’ என்று வந்தது. அப்போது ஔவையார், என்று மற்றொரு வெண்பாப் பாடினர். அது கேட்டவுடனே பேய் ஓடிப்போய், மூன்றாஞ் சாமத்தில் திரும்பவும் ‘எற்றெற்று’ என்று வந்தது. அப்போது ஔவையார், என மீண்டுமொரு வெண்பாப் பாடினர். இப்பாடலைக் கேட்டு அலகை ஓடிப்போயிற்று. பின்பு நான்காஞ்சாமத்தில் முந்தியபடியே இரைந்துகொண்டு வர, ஔவையார், என்று பாடிய வெண்பாவைக் கேட்டு, அந்தப் பெண்ணாவேசம் ஒடுக்கமெய்தி, ஔவையாரை வந்து வணங்க, ஔவையார் அதன்மேல் இரக்கமெய்தி, அப்பேயுருவடைந்திருந்த ராஜ புத்திரியை நோக்கி, ‘உன் வரலாறென்னை?’ என அப்பேய், தான் அவ்வூராள்வோன் புத்திரியாயிருந்ததும், ஒருநாள் உப்பரிகையின்மேல்தட்டிற் பந்தாடிக்கொண்டிருக்கையில், மாளிகையின் அடிவாரத்தில் வழிப்போக்கனாய் வந்து தங்கிய அழகனான ராஜகுமாரனைக் கண்டு மோகமெய்தி, ‘நீர் ஊர்ச்சாவடியில் இன்றிரவில் இன்னவிடத்தில் வந்திருந்தால், நான் அங்குவந்து உம்மைச் சேருவேன்,’ என்று தன் காதோலையில் நகத்தால் எழுதி அவன்முன் போட்டதும், அவன் கல்வியறிவில்லாதவனாதலால், அச்சாவடியிலிருந்து ஒரு குஷ்டரோகிக்கு அதைக்காட்ட, அந்தத் துஷ்டன் அவ்விளவலைப் பயமுறுத்தி ஊரை விட்டோடிப் போகச் செய்து, அவனுக்குக் குறித்தவிடத்தில் தான் இருந்ததும், அதனை அறியாத தான் அவனைத் தழுவி அசங்கியப்பட்டு உயிர் மாய்த்துக்கொண்டதும் விவரமாகச் சொல்லக்கேட்டு, ‘உனக்கு வேண்டிய வரம் என்ன?’ என, ‘நான் மீண்டும் மானுட ஜன்மம் பெற்று இச்சித்த புருஷனை அணைந்து, பின்பு எம்பெருமான் திருவடி சேரும்படி அனுக்கிரகஞ் செய்ய வேண்டும்!’ என்று வேண்ட, அப்போது அப்பெண்ணாவேசத்தைப் போலவே, அச்சாவடியில் ராஜபுத்திரி தனக்காக உயிரிழந்தாள் என்று கேள்வியுற்றுத் தானும் வந்து உயிர்நீத்த அவளாற் காதலித்த ராஜபுத்திரனும் ஆவேசமாய்க் கிடந்து நிகழ்ந்தவைகளைக் கேட்டுவந்து வணங்க, ஔவையார் அன்புகூர்ந்து பெண்ணாவேசத்தை நோக்கி, ‘நீ உறையூரிற் சென்று ராஜன் ஆலாத்திற் பெண்களுள் தலைமை பெற்றிருக்கும் மரகதவடிவுக்குப் பெண்ணாகப் பிறந்து, கற்பழியாமல் மேன்மை பெற்றிருந்து, விரும்பிய புருடனையணைந்து சுகமடைவாயாக!’ என்று சொல்லிப் போக்கி, ஆணாவேசத்தை நோக்கி, ‘நீ அவ்வூரிலே விறகு தலையனாகப் பிறந்திருந்து, அவ்விராஜ குமாரத்தியை அடையக்கடவை,’ என்று அருள் புரிந்து போயினர். திருக்கோவலூரிலே பெண்ணை நதிக்குத் தென்கரையிற் குடிசை போட்டுக் கொண்டிருந்த பாரி என்னும் இடையன் வீட்டிற்கு ஔவையார் மழையில் நனைந்து நடுங்கிக் கொண்டு வர, அவ்வீட்டிலிருந்த கன்னிகைகளான அங்கவை, சங்கவை என்னும் பெண்கள் கண்டு, அவருக்குத் தங்கள் கறுப்புச் சிற்றாடையைக் கொடுத்து, நெருப்பிட்டுக் குளிர்காயச் செய்து, முருங்கைக்கீரையை நெய்விட்டுச் சமைத்துக் கேழ்வரகுக் களியுடன் அவரைச் சாப்பிடச் செய்தனர். ஔவையார் உண்டு மகிழ்வெய்தி, என்று பாடி, அவ்விடைப் பெண்கள் கொடுத்த நீலச்சிற்றாடையைச் சிறப்பித்து, என்று ஒரு பாடலும் பாடினர். இப்பாடலைப் பாடினவுடன் பாரி என்னும் இடையனுக்கு ராஜ செல்வத்தினும் மேம்பட்ட செல்வம் பெருகியது.