பொன்போ லமிளிர் வதோர்மே னியினீர் புரிபுன் சடையீர் மெலியும் பிறையீர் துன்பே கவலை பிணியென் றிவற்றை நணுகா மற்றுரந் துகரந் துமிடீர் என்போ லிகளும் மையினித் தெளியார் அடியார் படுவ திதுவே யாகில் அன்பே யமையும் மதிகைக் கெடில வீரட் டானத் துறையம் மானே. (௯) பதிகப் பாடல் 10 போர்த்தா யங்கொரா னையினீ ருரிதோல் புறங்கா டரங்கா நடமா டவல்லாய் ஆர்த்தா னரக்கன் றனைமால் வரைக்கீழ் அடர்த்திட் டருள்செய் தவது கருதாய் வேர்த்தும் புரண்டும் விழுந்தும் மெழுந்தால் என்வே தனையா னவிலக் கியிடாய்