போற்றியே நித்தம் பூசித்து அவள்மனதில் சாற்றிய சொல்லைத் தவறாமலே மொழிவாள் அரசன் துயில ஆராட்டி ஓராட்டிக் கரமானது தடவிக் கால் தடவி நின்றிடுவாள் துயின்றது அறிந்து துஞ்சுவாள் மங்கையரும் மயன்ற ஒரு சாமம் மங்கை எழுந்திருந்து முகத்தில் நீரிட்டு நான்முகத் தோனையும் தொழுது அகத்துத் தெருமுற்றம் அலங்காரமாய்ப் பெருக்கி