நெஞ்சம் பயில நினைக்கின்றிலேன், ஒற்றை நீள்சிலையும்  அஞ்சு அம்பும் இக்கு அலராகி நின்றாய்: அறியார் எனினும்  பஞ்சு அஞ்சு மெல் அடியார், அடியார் பெற்ற பாலரையே.  அபிராமித் தாயே! நீண்ட கரும்பு வில்லையும், ஐவகை மலர் அம்புகளையும் கொண்டவளே! உன்னைத் தவிர வேறொரு புகலிடம் இல்லையென்று தெரிந்தும், உன்னுடைய தவநெறிகளைப் பயிலாமலும், நெஞ்சத்தில் நினையாமலும் இருக்கின்றேன். அதற்காக நீ என்னைத் தண்டிக்கக் கூடாது. புறக்கணிக்காமல் எனக்கு அருள் பாலிக்க வேண்டும். உலகத்திலுள்ள பேதைகளாகிய பஞ்சும் நாணக்கூடிய மெல்லிய அடிகளை உடைய பெண்கள் தாங்கள் பெற்ற குழந்தைகளைத் தண்டிக்க மாட்டார்கள் அல்லவா? அதே போன்றே நீயும் எனக்கு அருள வேண்டும்.  பாலினும் சொல் இனியாய். பனி மா மலர்ப் பாதம் வைக்க--  மாலினும், தேவர் வணங்க நின்றோன் கொன்றை வார் சடையின்  மேலினும், கீழ்நின்று வேதங்கள் பாடும் மெய்ப் பீடம் ஒரு  நாலினும், சால நன்றோ--அடியேன் முடை நாய்த் தலையே? 