★★குலோத்துங்க சோழற்கு... குலோத்துங்க சோழராஜனுக்கு மகுடாபிஷேகமானபொழுது வித்துவஜனர்களெல்லாம் அவன்மேற் கவி பாடி அவனை வாழ்த்தினார்கள். அத்தருணத்தில் ஔவை என்பவள் அவ்விடத்திற்கு வந்தாள். அவளை நோக்கி அங்குள்ள பெரியோர்கள்,'அம்மையீர், நீ அரசனை வாழ்த்துதல் செய்ய வேண்டும்,' என்று பிரார்த்திக்க, அவள், 'வரப்புயர!' என்று சொல்லிப் பேசாமலிருக்க, அவர்கள் அக்கருத்தறியாமல் அவள் வாழ்த்தவில்லையென்றெண்ணி, மறுபடியும் இருமுறை வினாவ, அவள் முதன்முறை சொன்னபடி சொல்லி, 'நான் முக்காலும் வாழ்த்தியும், என்னை நீங்களேன் அலட்டுகிறீர்கள்?' 'வரப்புயர!' என்று வாழ்த்தினேனே! நீங்கள் அறியவில்லையா?' என்ன, அவர்கள், 'அதன் தாற்பரியமென்ன?' என்று உசாவ, ஔவை, 'வரப்புயர நீருயரும்; நீருயர நெல்லுயரும்; நெல்லுயரக் குடியுயரும்; குடியுயரக் கோலுயரும், கோலுயரக் கோனுயர்வான்,' என வாழ்த்தியதாம்,' என்றாள். இந்தச் சிறிய வாக்கியங்களிலும், குடித்தனஞ் செழித்தால் துரைத்தனஞ் செழிக்கும்,' என்பது விளங்குகின்றதே! மழைபெய்து ஏரிநிறைந்ததும், சற்றே அஜாக்கிரதையாயிருந்தால் அது உடைபட்டு அதிலுள்ள நீரெல்லாம் வியர்த்தமாய்ப் போய்விடுவதுமல்லாமல், 'செத்துங்கெடுத்தான் சீயபுரத்துக் கிராமணி' என்பது போல ஒரு நொடிப்பொழுதில் அடுத்த கிருக கிராமங்களையும் நாசமாக்கிவிடும். அதனால், கடல்லையிலகப்பட்ட சிறு துரும்பைப்போலக் குடிகள் இங்குமங்குமாய் அவதிப்படுகையில், உடைந்த ஏரியைக் கம்புகழி வைக்கோல் செத்தை முதலானவைகளைத் தீவிரமாய்த் தேடிக்கொண்டு போய் உடைபட்ட வாயில் மரக்கூச்சுகளை நாட்டி, வைக்கோலைத் திரணை திரணையாகக் கட்டிக் குதிரைப்பாய்ச்சல் கொடுத்துத் தடுத்துக் கட்டுகிறதற்கு அக்குடிஜனங்களே துரைத்தனச் சேவகரால் அமிஞ்சி பிடிக்கப்படுகிறார்கள். இப்படி அவர்கள் படும் சங்கடம் ஒருவிதமன்று. தக்ஷிண திசையிற் பயிர் செய்பவனாகிய ஒரு வேளாளன், தன் வீட்டில்சினையாயிருந்த பசு தலையீற்றுக் கன்று போடுவதற்கு அதிக பிரயாசத்துடன் கதற, அது கண்டு, 'ஐயோ! வாயில்லாத ஜீவனும் சாதுப்பிராணியுமாயிருக்கிற பசு வருத்தப்படுகிறதே! என்ன செய்யலாம்!' என்று ஏங்கி நிற்குந் தருணத்தில், சோனா மாரியாக மழை பெய்ய, அதனால் அவனது இருப்பிடமாகிய வீடு அடியோடே தகர்ந்து இடிந்து விழ, அதை அவன் கட்டுகிறதற்கு வேண்டும் கருவிகளைச் சேகரிக்கும்படி நாலு திக்கிலும் பாவும் குழலும் போல அலைச்சற்படும் வேளையில்,இடிமேல் இடியிடித்தது போல, அவன் மனையாள் பிரசவிக்கக்கூடாமல் சகித்தற்கரிதாகிய கர்ப்ப வேதனைப்பட, 'உகிர்ச்சுற்றின்மேல் அம்மி விழுந்தாற்போல,' அது ஒரு பக்கத்தில் அவனை வெகுவாய் வாதிக்கிற சமயத்தில், அவனிடத்திற் படி வாங்கிக்கொண்டு சேவிக்கும் அடிமையாள் திடீரென்று இறந்து போக, 'இனி நமக்குப் பயிர்வேலை செய்கிறதற்கு வேறொருவரும் உதவியில்லையே!' என்று அவன் சிறகிழந்த பறவை போலத் திகைக்கும் பொழுது, அவனுடைய உழுது பண்படுத்தப்பட்ட நிலம் வாடிப் போகிறதென்னும் எண்ணம் அவனுக்கு உதித்தமையால், அதில் விதைக்கும்படி எத்தனப்படுத்தி வைத்த தானிய விதைகளை அவசரமாயெடுத்துக் கொண்டோட, அவனோடுகிற வழியிற் பாம்பு குறுக்கிட்டது போல அவனுக்குப் பூர்வம் கடன் கொடுத்திருந்த கடன்காரர்கள், 'எங்களிடத்தில் நீ பட்ட கடனைச் செலுத்தினாலல்லது போகக்கூடாது!' என்று ஆணையிட்டு மறிக்க,  'விடங்கொண்ட மீனைப் போலும் வெந்தழல் மெழுகு போலும்  படங்கொண்ட பாந்தள் வாயிற் பற்றிய தேரை போலும்  திடங்கொண்ட ராம பாணஞ் செருக்களத் துற்ற போழ்து கடன்கொண்டார் நெஞ்சம்போலும் கலங்கினா னிலங்கைவேந்தன்'