 “பாருங்கள், குடிலர் படும்பாடு! எப்பொழுதும், நம் காரியமே கண்ணாயிருக்கிறார். நமது காரியமாகத்தான், அவர் போயிருப்பார். இப்படி உழைப்பவர் எந்த உலகத்திலும் இல்லை” என்று அரசன் கூறி, முனிவரைப் பார்த்து, “அடிகாள்! முழுத்தவேளை வந்ததோ? தொடங்கலாமோ?” என்று கேட்கிறான். அவ்வேளையில், சுரங்கவழியாக அருள்வரதன் முதலியவருடன், புருடோத்தமன், அங்கு வருகிறான். குடிலனைப் பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்ளச் சுரங்கத்தில் சேவகரிடம் விட்டுப், புருடோத்தமனும் சேனாபதியும், அறையில் நுழைகின்றனர். திரைமறைவில் இருந்தபடியே, திரைக்கப்பால் காணப்படும் காட்சிகளை, விளக்கு வெளிச்சத்தில், நன்றாகக் காண்கின்றனர். புருடோத்தமன், சுந்தர முனிவரும், நடராசனும் மண்டபத்தில் இருப்பதைக்கண்டு வியப்படைகிறான். ‘இதென்ன! மந்திராலோசனை நடைபெறுகிறதோ!... அலங்காரங்களும், மாலைகளும் இருப்பதைப் பார்த்தால், மணவறைபோல இருக்கிறது. நல்லது; இந்தத் திரைமறைவில் நின்று நடப்பதைப் பார்ப்போம்!’ என்று தனக்குள் எண்ணிக்கொள்கிறான். அந்தச் சமயத்தில், பாண்டியன் கூறுகிறான்: “அடிகளே! அமைச்சர்களே! வீரர்களே! கேளுங்கள். நமது இளவரசியைக் காப்பதற்காக இங்குக் கூடியிருக்கிறோம். இன்று காலை! போர்க்களத்தில், நமக்கு ஓர் இழுக்கு நேர்ந்தது. அந்த இழுக்கை, நாளைக் காலையில், போர்க்களத்தில் வெற்றிகொண்டாவது, உயிர்கொடுத்தாவது நீக்குவோம். அதற்குமுன் நம் இளவரசிக்குச் செய்யவேண்டிய கடைமையைச் செய்து முடிக்க வேண்டும்.  “குடிலரை அறியாதவர் யார்? அவரைப்போல அறிவும் சூழ்ச்சியும், உண்மையும் உறுதியும், பக்தியும் சத்தியமும் உடையவர், வேறு யார் உள்ளனர்! தன்னலம் இல்லாமல், நமக்காக உழைக்கின்றார். பாருங்கள்; இப்போதுங்கூட, இந்த நள்ளிரவில், அவர், எங்கேயோ சென்று, நமக்காகப் பாடுபடுகிறார். இப்படிப்பட்ட அமைச்சரைப் பெற்றது, நமது பாக்கியமே!  (திரைமறைவிலிருந்து இதனைக்கேட்ட புருடோத்தமன், “ஐயோ! துன்பம் துன்பம்! இவ்வரசன் களங்கமில்லாதவன்! குடிலனின் துரோகத்தை அறியாதவன்!” என்று தனக்குள் கூறிக்கொள்கிறான்.) அவருடைய மகன் பலதேவன், வீரம் அறிவு ஆற்றல் ஊக்கம் முதலியவற்றில் சிறந்து விளங்குகிறதை, எல்லோரும் அறிவீர்கள். நமக்கு நேர்ந்திருக்கிற போர்நெருக்கடியைக் கருதியும், குடிலருடைய குடும்பத்துக்கு நாம் கடமைப்பட்டிருப்பது கருதியும், நமது இளவரசியைப் பலதேவருக்குத் திருமணம் செய்விக்க இசைந்துள்ளோம். திருமணம் முடிந்தவுடன், மணமக்கள், முனிவர் ஆசிரமத்திற் சென்று தங்குவார்கள். அதற்காகவே, அடிகள், இங்கிருந்து, சுரங்கவழியொன்றை அமைத்துள்ளார். இளவரசி மனோன்மணியைப் பற்றிய கவலை தீர்ந்தபிறகு, நாளைக்காலை, போர்க்களம் சென்று, போர்செய்து, நமது மானத்தைக் காப்போம்!” என்று கூறிச்சகடரை நோக்கி, “உமது கருத்தைக் கூறும்” என்று கூறினான்.  “எல்லாம் சரிதான்; மணமகன் அரசகுலம் அல்ல... அதுதான்!...” என்று இழுத்தார், சகடர். “குலத்தைப் பற்றி யோசிப்பதைவிடக் குணத்தைப் பற்றித்தான் கருதவேண்டும்” என்றான், அரசன். “அரசே! மனிதரால் ஆவது ஒன்றுமில்லை. எல்லாம் ஈசன் செயல்” என்றான், நாராயணன். சகடரும் மற்றவர்களும், ‘சரிசரி’ என்றுகூறி ஒப்புதல் தெரிவித்தனர். அரசன், இளவரசியை, மணமண்டபத்தின் திரைக்குள் வரும்படி அழைப்பித்தான். மனோன்மணி, வாணி முதலிய தோழிமாருடன் வந்து, திரைமறைவில் நின்றாள். வாணி, கடவுள் வாழ்த்துப் பாடினாள்.