உள்ளுயிர்ப் பாயுட லாகிநின் றான்நந்திவெள்ளுயி ராகும் வெளியான் நிலங்கொளிஉள்ளுயிர்க் கும்உணர் வேயுட லுட்பரந்தள்ளுயி ராவண்ணந் தாங்கிநின் றானே. தாங்கருந் தன்மையுந் தானவை பல்லுயிர்வாங்கிய காலத்து மற்றோர் பிறிதில்லைஓங்கி எழுமைக்கும் யோகாந்த மவ்வழிதாங்கிநின் றானும்அத் தாரணி தானே. அணுகினுஞ் சேயவன் அங்கியிற் கூடிநணுகினும் ஞானக் கொழுந்தொன்று நல்கும்பணுகினும் பார்மிசைப் பல்லுயி ராகித்தணிகினும் மண்ணுடல் அண்ணல்செய் வானே. அழித்தல் அங்கிசெய் தீசன் அகலிடஞ் சுட்டதுஅங்கிசெய் தீசன் அலைகடற் சுட்டதுஅங்கிசெய் தீசன் அசுரரைச் சுட்டதுஅங்கியவ் வீசற்குக் கைஅம்பு தானே. இலயங்கள் மூன்றினும் ஒன்றுகற் பாந்தநிலையன் றழிந்தமை நின்றுணர்ந் தேனால்உலைதந்த மெல்லா஢ போலும் உலகம்மலைதந்த மானிலந் தான்வெந் ததுவே. பதஞ்செய்யும் பாரும் பனிவரை எட்டும்உதஞ்செய்யும் ஏழ்கடல் ஓதம் முதலாங்குதஞ்செய்யும் அங்கி கொளுவியா காசம்விதஞ்செய்யும் நெஞ்சில் வியப்பில்லை தானே. கொண்டல் வரைநின் றிழிந்த குலக்கொடிஅண்டத்துள் ஊறி யிருந்தெண் டிசையாதிஒன்றின் பதந்செய்த ஓம்என்ற அப்புறக்குண்டத்தின் மேலங்கி கோலிக் கொண்டானே.