 எதிர்நிற்கும் தோழர்கள்பால் இதனைச் சொன்னான்: எல்லோரும் கேட்டிருந்தார் கைகள் கட்டி!  "முதுமையினை அடைந்துவிட்டேன். வாழ்நாள் எல்லாம் முட்டின்றிக் கழித்துவந்தேன். ஆனால் கேளீர்   ஒருபிள்ளை கொடிவேங்கை போல்வான்; கண்போல் ஒருமனைவி! இருவரையும் பிரிந்தேன். ஆண்டும்  இருபதுஆ யினஎன்றன் தீயொ ழுக்கம் என்மனைவி யாம்ஆத்தா வெறுத்தாள்! நீயோ  திருடுவதைவிடவேண்டும்!அன்றி என்னைத்  தீண்டுவதை விடவேண்டும்!என்றாள்; என்பால்  வரவேண்டாம் இவ்விடத்தில் என்றாள்; என்றன் மகனைநான் நல்வழியில் வளர்ப்பேன் என்றாள்.   ஒருவனிடம் ஏற்பட்ட தீயொ ழுக்கம் உடன்வளர்ந்தே, பின்னதுதான் நீக்க ஒண்ணாப்  பெருநோயாய் மாறுவது மெய்யே; நானும் பெண்டாட்டி பிள்ளைகளை விட்ட தன்றி