விழுந்தனர் சிலர்; சிலர் விம்மி விம்மிமேல் எழுந்தனர்; சிலர்முகத்து இழிகண் ணீரிடை அழுந்தினர்; சிலர்பதைத்து, அளக வல்லியின் கொழுந்து எரி உற்றுஎனத் துயரம் கூர்கின்றார். 169 கரும்பு அன மொழியினர், கண் பனிக்கிலர்,- வரம்பு அறு துயரினால் மயங்கியேகொலாம், இரும்பு அன மனத்தினர் என்ன நின்றனர்!- பெரும் பொருள் இழந்தவர் போலும் பெற்றியார். 170