தங்களைத் தவிர எனக்கு வேறு புகலுமில்லை என்று விசாலாட்சி வற்புறுத்தினாள். என்னால் சாத்தியமில்லையே! நான் என்ன செய்வேன்? என்றார் அய்யர். நீங்கள் தயவு வைத்தால் சாத்தியப்படும் என்று விசாலாட்சி சொன்னாள். உன்னிடம் நல்லெண்ணமில்லாமலா, நீ கேட்காமலே உனக்கு நூறு ரூபா கொடுத்தேன்? என்று ஜீ. சுப்பிரமணிய அய்யர் கேட்டார். அவ்வளவு தயவு போதாது. இன்னும் அதிக தயவு செலுத்த வேண்டும் என்று விசாலாட்சி மன்றாடினாள். ஜீ.சுப்பிரமணிய அய்யர் தலையைச் சொரிந்தார். சிலகணங்களுக்கப்பால் விசாலாட்சியை நோக்கிச் சொல்லுகிறார்:- ராஜமஹேந்திரபுரத்தில் என்னுடைய சிநேகிதர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவருடைய பெயர் வீரேசலிங்கம் பந்துலு, அவர் விதவைகளுக்கு விவாகம் செய்து வைப்பதில் மிகவும் சிரத்தையுடன் உழைத்து வருகிறார். உன் வசம் ஒரு கடிதம் எழுதிக் கொடுக்கிறேன். அதை அவரிடத்தில் கொண்டு கொடு. அவர் உனக்கு வேண்டிய சௌகரியம் செய்து கொடுப்பார் என்றார். சரி என்றாள் விசாலாட்சி. உடனே, ஜீ.சுப்பிரமணிய அய்யர் தம்முடைய மேஜையின் மேல் வைத்திருந்த மணியைக் குலுக்கினார். கீழேயிருந்து அவருடைய மகள் வந்து, என்ன வேண்டுமப்பா? என்று கேட்டாள்.