கற்பக தருவென அற்பமுங் கருதாது அடியுடன் முறித்து முடிபுற வெரித்துக்  (170) கரிபெற முயன்ற கம்மிய னேயென, தனக்கென வாழுந் தனிமிரு கத்தின் மனக்கோள் நிமிர்த்து, மற்றைய ரின்பமுந் துன்பமுந் தனதா அன்புபா ராட்ட, மெள்ளமெள் ளத்தன் உள்ளம் விரித்துப் பொறையுஞ் சாந்தியும் படிப்படி புகட்டிச்