கொங்கைக் குரும்பைக் குறியிட்ட நாயகி, கோகனகச்  செங் கைக் கரும்பும், மலரும், எப்போதும் என் சிந்தையதே.  ஏ, அபிராமி! உன் கணவர் பொன் மலையை வில்லாகக் கொண்டு, முப்புரத்தை எரித்த, சிவந்த கண்களை உடைய, யானைத்தோலைப் போர்த்திய சிறந்த காவலனாவான். அன்னவனின் திருமேனியையும், உன்னுடைய குரும்பையொத்த கொங்கையால் சோர்வடையச் செய்தவளே! பொன் போன்ற சிவந்த கைகளில் கரும்பு வில்லோடும், மலர் அம்போடும், என் சிந்தையில் எப்போதும் உறைந்திருப்பாய்.  தேறும்படி சில ஏதுவும் காட்டி, முன் செல்கதிக்குக்  கூறும் பொருள், குன்றில் கொட்டும் தறி குறிக்கும்--சமயம்  ஆறும் தலைவி இவளாய் இருப்பது அறிந்திருந்தும்,  வேறும் சமயம் உண்டு என்று கொண்டாடிய வீணருக்கே.  ஆறு சமயங்களுக்கு தலைவியாக இருக்கக் கூடியவள், அபிராமி அன்னையாகும். அவளே பேதையர்களுக்கு நற்கதியடைவதற்குச் சில உண்மையான வழிகளைக் காட்டுபவள். அப்படியிருந்தும் சில வீணர்கள் பிற சமயம் உண்டென்று அலைந்து திரிகிறார்கள். இவர்களின் செயல் பெரிய மலையைத் தடி கொண்டு தகர்ப்பேன் என்பது போல் உள்ளது. 