பொருப்பு அவிர் தோளனைப் பொருந்தி, நாயினேன், திருப்பொலி மார்ப! நின் வரவு செப்பினேன்; இருப்பன ஆயின, உலகம் யாவையும்,	102-8 'தீவினை யாம் பல செய்ய, தீர்வு இலா வீவினை முறை முறை விளைவ, மெய்ம்மையாய்! நீ அவை துடைத்து நின்று, அழிக்க நேர்ந்தனை; ஆயினும், அன்பினால் யாம் செய் மா தவம்' 102-9 என்று உரைத்து, அனுமனை இறுகப் புல்லினான்;