ஊர்வான் போல் தோன்றும் அவன்!	 தொழீஇஇ! காற்றுப் போல வந்த கதழ் விடைக் காரியை  ஊற்று களத்தே அடங்கக் கொண்டு, அட்டு, அதன்	 மேல் தோன்றி நின்ற பொதுவன் தகை கண்டை-	 ஏற்று எருமை நெஞ்சம் வடிம்பின் இடந்து இட்டுச்	 சீற்றமொடு ஆர் உயிர் கொண்ட ஞான்று இன்னன் கொல்	 கூற்று என, உட்கிற்று, என் நெஞ்சு!	 இகுளை! இ·து ஒன்று கண்டை; இ·து ஒத்தன்;	