ஈத்திலைக் குப்பை ஏறி உமணர் உப்பு ஓய் ஒழுகை எண்ணுப மாதோ; நோகோ யானே; தேய்கமா காலை! பயில் இருஞ் சிலம்பிற் கலை பாய்ந்து உகளவும், கலையுங் கொள்ளா வாகப்,பலவும் காலம் அன்றியும் மரம் பயம் பகரும் யாணர் அறாஅ வியன்மலை அற்றே அண்ணல் நெடுவரை ஏறித், தந்தை