அம்பி ஊர்ந்தாங்கு, ஊர்ந்தார், ஏறு.	 ஏறு தம் கோலம் செய் மருப்பினால் தோண்டிய வரிக் குடர்  ஞாலம் கொண்டு எழூஉம் பருந்தின் வாய் வழீஇ,	 ஆலும் கடம்பும் அணிமார் விலங்கிட்ட	 மாலை போல், தூங்கும் சினை.	 ஆங்கு,	 தம் புல ஏறு பரத்தர உய்த்த தம்	 அன்பு உறு காதலர் கை பிணைந்து, ஆய்ச்சியர்	