ஏனடியே நீலியே பேழை தன்னை யானடையும் நாள்வருமோ என்று நைவாள். இயல் 51                         நீலியொடு அன்னம்.  நினைக்கையிலே என்நெஞ்சம் எரியு தேடி நினையாமல் இருப்பதற்கோர் வழியு முண்டோ? பனைக்கைஉறும் களிறுபோல் தந்தை யாரும் படருமலர்க் கொடிபோலும் அன்னை யாரும் எனைக்கையிலே ஏந்திவளர்த் தார்கள் ஐயோ! இறக்கையிலே துடிக்கையிலே என்றன் பெண்ணே உனைக்கையில்வைத் தோம்இப்போ துளத்தில் வைத்தோம் உயிர்விட்டோம் அயல்விடுத்தோம் எனச்சென் றாரோ?  நன்செய்வாய்ச் செந்நெலெலாம் பொன்ம லைபோல் நனிகுவிக்கும் கதிர்நாட்டின் முடிபு னைந்த