என்அன் புருக்கி இறைவனை ஏத்துமின்முன்அன் புருக்கி முதல்வனை நாடுமின்பின்அன் புருக்கிப் பெருந்தகை நந்தியும்தன்அன் பெனக்கே தலைநின்ற வாறே. தானொரு காலம் சயம்பு என் றேத்தினும்வானொரு காலம் வழித்துணை யாய்நிற்கும்தேனொரு பால்திகழ் கொன்றை அணிசிவன்தானொரு வண்ணம்என் அன்பில்நின் றானே. முன்படைத்து இன்பம் படைத்த முதலிடைஅன்புஅடைத்து எம்பெரு மானை அறிகிலார்வன்படைத்து இந்த அகலிடம் வாழ்வினில்அன்புஅடைத் தான்தன் அகலிடத் தானே. கருத்துறு செம்பொன்செய் காய்கதிர்ச் சோதிஇருத்தியும் வைத்தும் இறைவன் என்று ஏத்தியும்அருத்தியுள் ஈசனை யாரருள் வேண்டில்விருத்தி கொடுத்திடும் விண்ணவர் கோனே. நித்தலும் துஞ்சும் பிறப்பையும் செய்தவன்வைத்த பரிசு அறிந் தேயும் மனிதர்கள்இச்சையு ளேவைப்பர் எந்தை பிரானென்றுநச்சியே அண்ணலை நாடுகி லாரே. அன்பின் உள் ளான்புறத்தான் உட லாயுளான்முன்பின்உள் ளான்முனி வர்க்கும் பிரானவன்அன்பின்உள் ளாகி அமரும் அரும்பொருள்அன்பினுள் ளார்க்கே அணைதுணை யாமே. அன்பு செய்வாரை அறியும் சிவன் இகழ்ந்ததும் பெற்றதும் ஈசன் அறியும்உகந்தருள் செய்திடும் உத்தம நாதன்கொழுந்தன்பு செய்தருள் கூரவல் லார்க்குமகிழ்ந்தன்பு செய்யும் அருளது வாமே.