'ஒரு மா முனிவன் மனையோடு, ஒளியன்று இலவாய் நயனம் திருமா மகனே துணையாய்த் தவமே புரிபோழ் தினின்வாய், அருமா மகனே, புனல் கொண்டு அகல்வான் வருமாறு, அறியேன், பொரு மா கணை விட்டிடலும், புவிமீது அலறிப் புரள. 74 'புக்குப் பெருநீர் நுகரும் பொரு போதகம் என்று, ஒலிமேல் கைக்கண் கணை சென்றது அலால், கண்ணின் தெரியக் காணேன், அக் கைக் கரியின் குரலே அன்று ஈது' என்ன வெருவா, 'மக்கள்-குரல்' என்று அயர்வென், மனம் நொந்து, அவண் வந்தனெனால். 75