இதே வியப்பும் வேடிக்கையுந்தான், வெகுகாலம் அப்பியாஸம் செய்து வெறும் ஸ்வரங்களையும் சங்கீத சங்கதிகளையும் திருப்பித் திருப்பி வெவ்வேறு விதமாகப் பாடுவதைக் கேட்கும் போது நமக்கு உண்டாகிறது. அந்த வெறும் சங்கீதம் நின்ற பிற்பாடு நம்முடைய மனதில் நிற்பதற்கு அதில் ஒன்றுமில்லை. இதற்காகவா சங்கீதக் கச்சேரி? இதற்காகவா வாய்ப்பாட்டு? இதற்காகவா கீர்த்தனை? அல்லவே அல்ல. பக்தியோ, வீரமோ, கருணையோ - உயர்ந்த உணர்ச்சிகளை உண்டாக்க வல்லவா வாய்ப்பாட்டு? அதற்காகவல்லவா சாகித்தியம்? அதையெண்ணி யல்லவா குறிப்பிட்ட சொற்களைக் குறிப்பிட்ட இடங்களில் கவிஞன் கருதி வைத்தான்? அந்தக் குறிப்பிட்ட சொற்கள் நமக்கு விளங்காவிட்டால் அந்தப் பாட்டைக் கேட்பதால் என்ன பலன்? நமக்குத் தெரிந்த பாஷையில் இல்லாவிட்டால் அந்த சொற்கள் நமக்கு எப்படி விளங்கும்? இதுதான் பிரச்னை. பகுப்பு: நாமக்கல் கவிஞர் வெ. இராமலிங்கம் பிள்ளை என்பி லதனை வெயில்போலக் காயுமே அன்பி லதனை அறம். இந்த திருக்குறள் அறத்துப்பாலில் எட்டாவது அதிகாரமான அன்புடைமை என்ற அதிகாரத்தில் உள்ளது .(திருக்குறள் 77)  விளக்கஉரை: