வீறணையே! சற்றே மித.'  -என்று பாடின மாத்திரத்தில் அது மிதந்தது. இப்படிப்பட்ட பல சாதுரியங்களால் அவரது கல்வியின் அருமையும் பெருமையும் பெரும்பாலுங் கண்டு தெளிந்தும், இறுமாப்பினால் அவருக்குச் சம்மானஞ் செய்யாமையால், 'இவன் தக்கோனல்லன்,' என்று, அவர் அங்கிருந்து திரும்பித் தமது சுதேசத்திற்கு வருகையில், இந்தச் செய்தியைப் பாண்டியன் மனைவி அறிந்து, அவர் பொய்யாமொழியர் ஆதலால், அவர் சொல்வது நன்றாயினும் தீதாயினும் பொய்யாது பலிக்குமேயென்று நடுநடுங்கிப் புலவர்பெருமான் கோபத்தை ஆற்றவேண்டும் என்று, தான் சிவிகை சுமப்பவரைப் போல வேடம் பூண்டுவந்து, அவரது சிவிகையைச் சிறிது தூரம் சுமந்து செல்ல, அவர் அதுகண்டு, அவளை நோக்கிக் 'கற்புக்குத் தாயகம் போல்வாளே, நீயேன் இப்படிச் செய்தாய்? என அவள், 'சுவாமீ, ராஜா தேவரீர் விஷயத்தில் அபசாரப் பட்டதை மனங்கொள்ளாது, தாம் கருணை கூர்ந்து அவரை வாழ்த்துதல் செய்யவேண்டும் என்னும் நோக்கத்தால் இங்ஙனம் புரிந்தேன்,' என, அவர் 'நன்று!' என்று ராஜ பத்தினியை முன்னிட்டு, ;உமையாளும் நீயு மொருங்கொப்பே யொப்பே  உமையாளுக் கங்குண்டோ ரூனம் - உமையாடன்  பாகந்தோய்ந் தாண்டான் பலிக்குழந்தான், பாண்டியனின்  ஆகந்தோய்ந் தாண்டா னரசு.' - என்னும் பாடலைப் பாடினார். அவ்வரசன் தேவி போல மனைவி புருஷனுடைய குற்றத்தால் அவனுக்கு வரும் தீங்கினை ஆய்ந்துணர்ந்து வாராமற் காப்பதல்லவோ விசேஷம்? ****தெய்வப்புலமைத் திருவள்ளுவர்....