பிணம், பட்டு அணிந்திருந்தாலும் வாயைத் திறந்திருந்தது. திறந்த வாயைச் சந்தனம் அப்பி மூடியிருந்தார்கள். அப்பொழுதுதான் குளித்து எழுந்தவர் மாதிரி வாரிவிடாத நரைத்த கிராப்புத் தலை. என் கண்கள் இந்த நுணுக்கமான விவரங்களை உயரவிருந்து இரண்டொரு நிமிஷ காலத்தில் கவனித்த தென்றாலும் என் மனம் வேறெங்கோ சென்றுவிட்டது. நேரத்தையும் தூரத்தையும் தாண்டிச் செல்லும் யந்திரவிசை சிந்தனையிடந்தானே இருக்கிறது? "புனரபி மரணம், புனரபி ஜனனம்... ..." "இதிலென்ன புதுசு... சவத்தை விட்டுத் தள்ளு" என்றது விவகார அறிவு. ஆனால் பற்றுதல் விட்டால் தானே? "புனரபி மரணம்"... இத்யாதி... இத்யாதி. இதைக் கங்கைக்கரையில் உட்கார்ந்துகொண்டு நிர்விசாரமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கலாம். கலியாணமாகாத வயதுவந்த கன்னிப்பெண்ணை வைத்துக்கொண்டு, காக்க முயலும் மாஜி சுமங்கலி அவ்வாறு நிர்விசாரமாக இருப்பாளா? அதுதான் போகட்டும்; நாளைக்கு அடுப்புமூட்ட வேண்டுமே!