பின்பு அவள் அந்தச் சாசனத்தைக் கொண்டுபோய் அரசன் கையிற் கொடுத்தாள். அவன் பார்த்துச் சந்தோஷித்துச் சூரியோதயமானவுடனே அனைவருக்கும் முன்பாகத் தான் அரசாட்சி மண்டபத்திற்கு வந்து, சகலமானவர்களையும் அழைத்து வரச்சொல்லி, கம்பர் வந்தவுடனே மந்திரியை அனுப்பி அப்பத்திரத்தை எடுத்து வரச்செய்து, அவருக்குக் காட்டி, 'இதில் வைத்திருக்கும் கையெழுத்து உம்முடையதுதானா? பாரும்' என்றான். கம்பர் பார்த்து, 'ஆம்' என்றார். அப்புறம் அதை வாசிப்போன் கையிற் கொடுத்து, யாவரும் கேட்க வாசிக்கச்சொல்ல வாசித்தபோது அதைக் கேட்ட சபையோரெல்லாம், 'இஃதென்ன அநியாயம்!' என்று மனங்கலங்கிச் சரீரம் பதைபதைத்தார்கள். அரசன் கம்பரை நோக்கி, 'தாசி பொன்னிக்கு நீர் அடிமைதானா?' என்றான். கம்பர், 'அதற்கு ஐயமென்ன?' என்றார். அரன் தன் சரீரங் குலுங்கப் பெருநகை செய்து, 'மகா வித்துவானாகிய நீர் தாசி பொன்னிக்கு அடிமை என்பது உமக்கு வெட்கமல்லவா?' என்றான். இவர், 'நாமேதாவது திருடினோமா? செய்யாத காரியஞ் செய்தோமா? ஒன்றுமில்லையே! அதன் தாற்பரியத்தை உள்ளபடி அறிந்தவர்க்கு வெட்கமேது!' என்றார்.  அரசன், 'அஃதென்னை? சொல்லும்,' என்றான்.  இவர், 'தாசி பொன்னிக்குக் கம்பன் அடிமை' என்பது ஆறு பதங்களால் முடிந்த ஒரு வாக்கியம். இவ்வாக்கியத்தில் முதற்பதம் தா ; இதில் இறுதி யகரவொற்றுத் தொகுத்தல் விகாரம். இரண்டாவது சி; இது குறுக்கல் விகாரம். மூன்றாவது, பொன்னி; இது விகுதி பெற்றது. நான்காவது கு; ஐந்தாவது, கம்பன். ஆறாவது, அடிமை. இவை சொற்பிரிப்பு. தாய்-அன்னை; சீ-மங்களகரம்; பொன்னி-லக்ஷ்மி; கு- நான்காம் வேற்றுமை உருபிடைச்சொல்; பொருள்= 'உலகமாதாவாகிய ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மிக்குக் கம்பன் அடிமை' என்பது தாற்பரியம்.  இங்ஙனம் புருஷகாரியாகிய ஸ்ரீ மகாலக்ஷ்மிக்கு நாம் அடிமை என்றுதானே எழுதிக்கொடுத்தோம்? இதனால் நமக்கு இழிவு வருமா? நீரேன் வியர்த்தமாய்ப் பரிகாசம் செய்கிறீர்?' என்று சொன்னார். அதுகேட்டுச் சோழன் தனது இறுமாப்பும், தலைதெரியாத சந்தோஷமும் தடுமாறிக் கம்பரை 'அணிலேற விட்ட நாய் போல' ஏற இறங்கப் பார்த்து, அதிக உக்கிரங்கொண்டு நகைத்து, 'இந்த வித்துவான்களை நம்பலாகாது! பொருள் கொடுத்தவரை இந்திரன் சந்திரனென்று ஸ்துதி செய்தாலும் செய்வார்கள்; அது கொடாவிட்டால், எப்படிப்பட்டவர்களானாலும், அவர்களைப் பிரத்தியக்ஷத்திலேயே புத்தியில்லாதவன் என்றும், திரியாவரக்காரன் என்றும், இன்னும் அனேகவிதமாகவும் தூஷித்தாலும் தூஷிப்பார்கள். இவர்கள் தூஷிப்பதைக் காதினாற் கேட்டவர்கள், 'ஏன்காணும் தூஷிக்கிறாய்?' என்றால், 'நான் தூஷித்தேனா? 'புத்தியில்லாதவன்' என்றது, 'அறிவிற்குச் சூரியனுக்குச் சமானமானவன்' என்றும், 'திரியாவரக்காரன்' என்றது, 'மாறுபடாத நல்வரம் பெற்றவன்' என்றும் சொன்னவைகளே யல்லாமல், வேறென்ன? என்று தாம் சொன்ன சொற்களை மாற்றினாலும் மாற்றுவார்கள், பொல்லாதவர்கள்! அம்மம்ம! யமனைப் பார்க்கிலும் இவர்கள் கொடியவர்கள்!' என்று கூறி, இக்கருத்துக்கிசைய,  என்ற ஒரு பாடலைச் சொல்லி, சோழராஜன் கம்பரை, 'இன்று முதல் நீர் எம் தேசத்திலிருக்க வேண்டா. நாம் உமக்குக் கொடுத்திருக்கிற விருதுகள் முதலானவைகளையும் வாங்கி வைத்துவிட்டு எங்கேயாவது போய்விடும்!' என்றான். கம்பரும் அப்படியே சகல விருதுகளையும் ஆடையாபரணங்களுடனே வாங்கி வைத்துவிட்டு, அவனுக்கெதிரே நின்றுகொண்டு, 'அரசரே, என்னை உம் தேசத்தைவிட்டுப் போய்விடச் சொன்னீரல்லவா? நல்லது! உம்முடைய தேசம் எவ்வளவு? இருபத்து நாலு காத தூரந்தானே? அதற்கப்பால் உமக்கென்ன சுவாதீனமிருக்கின்றது? இந்த இருபத்துநாலு காதமொழிய, மற்ற தெற்கிலுள்ள ஐம்பத்தாறு காத தூரமாகிய பாண்டித்தேசமும், மேற்கிலுள்ள எண்பதின்காத தூரமாகிய சேரதேசமும், வடக்கிலுள்ள அனேக தேசங்களும் எங்கே போய்விட்டன? சமுத்திரங் கொண்டுபோய் விட்டதா? நீர் கோபித்தால் எமக்கு வேறு புகலிடமில்லையோ?' என்பதற்கேற்க, என்ற பாடலையும், 'அன்றியும் பூர்வமிருந்ததிலும் இப்பொழுது உம்முடைய தேசம் அதிக விசாலமாய்விட்டதோ? அல்லவென்று தேசத்திலுள்ள மலைகளையெல்லாம் நீர் பறித்தெடுத்துக் கடலிலெறிந்துவிட்டுக் காடு கரம்புகளெல்லாம் திருத்தி விசாலமாக்கிக் கொண்டீரோ? அஃது ஒன்றுமில்லையே!' என்பதற்கிணங்க, என்ற பாடலையும், 'உலகத்திலுள்ள அரசர்களுள் எல்லாம் நீர்தாமா சிறந்தவர்? உம்மினும் சிறந்தவர்களாகிய பாண்டியன், சேரன் முதலானவர்களில்லையா? உம்முடைய நாடுதானா வளமுடைய நாடு? உம் நாட்டினும் பாண்டிநாடு, சேரநாடு முதலானவைகள் அதிக வளமுடையவைகள் அல்லவா? நாம் உம்மைக் கண்டுதானா தமிழ்ப்பாடலைப் பாடினோம்?' வேளாளனைப் பாடின வாயினால் வேந்தனைப் பாடுவதில்லை' என்பது, எமது சங்கேதமென்பது உமக்குத் தெரியாதா? மரக்கிளைக்குள் குரங்கைத் தாங்காத கொம்புமுண்டா? அது போல நாம் தேடிப்போனால் எம்மைக் கண்டவுடனே அங்கீகரித்துச் சம்ரக்ஷணை செய்யாத அரசர்களுமுண்டோ?' என்னும் கருத்தை உள்ளடக்கி, - என்ற பாடலையுஞ் சொல்லி, 'இனி உம்மிடத்திலிரோம்! இக்கணமே செல்கின்றோம்! இதோ பாரும்! உம்மைவிட்டு நாம் போம்பொழுது கட்டிய கோவணத்தோடே போகின்றோம்; திரும்பிவரும்பொழுதோ, உம்மிடத்தில் கப்பம் வாங்கி வருகின்ற உமக்கு மேலாகிய அரசர் நமக்கு அடைப்பக்காரனாகித் தாம்பூலம் மடித்துக் கொடுக்கத் தக்க ஸ்திதியுடனே வருவோம்!' என்று பிரதிக்கினை செய்து சோழராசனை விட்டு நீங்கிப்போனார்.