ஊதும் துருத்தியைப் போட்டு உனை அடைவது எக்காலம் (126)  ஆசைவலைப் பாசத்து அகப்பட்டு மாயாமல் ஓசைமணித் தீபத்தில் ஒன்றி நிற்பது எக்காலம் (127)  கல்லாய் மரமாய்க் கயலாய்ப் பறவைகளாய்ப்  புல்லாய்ப் பிறந்த சென்மம் போதும் என்பது எக்காலம் (128)  தக்கும் வகைக்கோர் பொருளும் சாராமலே நினைவில்  பக்குவமாய் நின் அருளைப் பார்த்திருப்பது எக்காலம் (129)  தூறோடு இசைந்து சிழன்று வரும் தத்துவத்தை 