தசும்புடைக் கொடுந் தேர்தன்னைத் தடக் கையால் எடுத்து வீச, பசுங் கழல் கண்ண பேயும் பறந்தன, பரவை நோக்கி; விசும்பிடைச் செல்லும் காரின் தாரைபோல் நான்ற மெய்யான்.	233 தேரொடும் கடலின் வீழ்ந்து, சிலையும் தன் தலையும் எல்லாம் நீரிடை அழுந்தி, பின்னும் நெருப்பொடு நிமிர வந்தான் பாரிடைக் குதியாமுன்னம், இடபனும், 'பதக! நீ போய் ஆரிடைப் புகுதி!' என்னா, அந்தரத்து ஆர்த்துச் சென்றான்.	234 அல்லினைத் தழுவி நின்ற பகல் என, அரக்கன் தன்னை,