‘‘காரும் மாலையும்; முல்லை’’ எனத் தொல்காப்பியம் மொழிகின்றது. கார் காலமானது வினைவயிற் பிரிந்து சென்றுள்ள தலைமகனுக்கும், வீட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தலைமகளுக்கும் தனிமைத் துயரினை ஏற்படுத்தும் காலம். மழைபொழியும் மாலைக்காலத்து உயிரகள் தத்தம் துணையோடு வாழ விரும்பவது இயற்கை. அதனால் பிரிந்திருப்போர் சேரத்துடிப்பர். பிரிந்தோரைச் சேர்த்து வைக்கும் காலமாகவே முல்லைக்குரிய பொழுதுகள் சித்தரிக்கப்பெற்றுள்ளன. முல்லைப்பாட்டில் நிலமும் பொழுதும் முல்லைப்பாட்டில், ‘‘கான்யாறு தழீஇய இகனெடும் புறவு’’ ‘‘கானம் நந்திய செந்நிலப் பெருவழி’’ ‘‘முதிர்காய் வள்ளியங்காடு’’