துருத்தி நூல் முறுக்கிவிட்டுத் துன்பம் நீங்க வல்லிரேல்  கருத்தில் நூல் கலைபடும் காலநூல் கழிந்திடும்  திருத்தி நூல் கவலறும் சிவாய அஞ்சு எழுத்துமே (125)  சாவதான தத்துவச் சசடங்கு செய்யும் ஊமைகாள்  தேவர் கல்லும் ஆவரோ சிரிப்பதன்றி என்செய்வேன்  மூவராலும் அறியொணாத முக்கணன் முதற்கொழுந்து  காவலாக உம்முளே கலந்திருப்பன் காணுமே (126)  காலைமாலை நீரிலே முழுகும் அந்த மூடர்காள் 