இராமன் சுக்கிரீவனைத் தழுவி, கண்ணீர் சொரிந்து, தன் அன்பை வெளியிட்டுப் பேசுதல் என்பு உறக் கிழிந்த புண்ணின் இழி பெருங் குருதியோடும் புன் புலத்து அரக்கன் தன்னைத் தீண்டிய புன்மை போக, அன்பனை அமரப் புல்லி, மஞ்சனம் ஆட்டி விட்டான், தன் பெரு நயனம் என்னும் தாமரைத் தடத்து நீரால்.	34 'ஈர்கின்றது அன்றே, என்றன் உள்ளத்தை; இங்கும் அங்கும் பேர்கின்றது ஆவி; யாக்கை பெயர்கின்றது இல்லை; பின்னை, தேர்கின்ற சிந்தை அன்றோ திகைத்தனை?' என்று, தெண் நீர்