சுருள் காற்று எப்போதாவது சுழற்றி சுழற்றி அடிக்கும். புள்ளைகளை அந்தப் பக்கம் போகக் கூடாதென்று பொம்பிளைகள் பிடித்து வீட்டிற்குள் நிறுத்தி விடுவார்கள். முனியய்யா வேடைக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பி வருகிறார் என்று மெதுவான் குரலில் சொல்வார்கள். மழை சோ வென்று கொட்டும் முனியய்யா எச்சி துப்புகிறார் என்பார்கள் பொம்பிளைகள். நடுச்சாமத்தில் தெரு தெருவாய் நாய்கள் ஓங்கி குலைக்கும். திண்ணையில் படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். தூக்கி வாரிப்போட்டு எழுந்து பார்ப்பார்கள். ஆள் நடமாட்டம் இருக்காது முனியய்யாதான் காவல் சுற்று வருகிறார் என்று சொல்லிக் கொண்டு படுப்பார்கள்.சின்னஞ் சிறிசுகள் இவைகளைக் கேட்டுக் கேட்டு உடம்பெல்லாம் பயத்தோடு தூங்குவார்கள். அநேகமாக பிள்ளைகளின் சொப்பனங்களில் முனியய்யா வானத்திற்கும் பூமிக்கும் கன்னங்கரேலென்று பெரிய வாய் திறந்து பெரிய பெரிய அரிவாள்களுடன் வருவார். உச்சமான நேரங்களில் முழித்துக் கொள்வார்கள். வெளியில் போய் ஒதுங்கிவிட்டு  வர அம்மாக்களை எழுப்பி அழுவார்கள். அப்படிப்பட்ட துடியான தெய்வம் கூழுப்பிள்ளையின் குடும்பம் ஒன்றிற்குதான் கட்டுப்பட்டது என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விசயம். கூழுப்பிள்ளையின் வம்சப் பெயரே முனியசாமிதான். பரம்பரை பரம்பரையாக அவர்களுக்குப் புஞ்செய் அதிகம். ஆய்க்குடிக் காட்டில் பாதி அவர்களுக்குதான். கேப்பைதான் காடு முழுவதிலும் கண்டு முதலாகும். அநேகமாக இரண்டு வேளையாவது அவர்கள் வீட்டில் கூழ்தான். இது பழக்கத்தில் ஆகிக் கல்யாண வீடுகளில் வடைபாயாசத்தோடு சாப்பிட்டு வந்தால் கூட வீட்டிற்கு வந்ததும் ஒரு கட்டி கூழை கரைத்துக் குடித்தால்தான் அந்த வீட்டு ஆள்களுக்கு வயிறு நிறைந்த்தது போல் இருக்கும். ஊரிலேயே அவர்கள் வீட்டு ஆள்களுக்கு மட்டும் நெஞ்சுக்குக் கீழே பானையை சாத்தி வைத்தது போல் வயிறு இருக்கும். வெகு ஆள்கள் இந்த அதிசயத்தை பார்த்து விட்டுதான் கூழுப்பிள்ளை வீடு என்று கூப்பிட ஆரம்பித்தார்கள். ஆனால் யார் என்ன பெயர் வைத்து கூப்பிட்டாலும் அவர் பத்திரங்களில் முனியசாமி என்றுதான் எழுத்துக் கூட்டிக் கையெழுத்துப் போடுவார். முனியசாமியை இங்கே கொண்டு வந்ததே அவர்கள் வீடுதான். கூழுப்பிள்ளையின் தாத்தனுக்கு தாத்தனுக்கு தாத்தன் வேட்டையில் மிச்சமான பிரியம் உள்ளவராம். வேட்டையாடிக் கொண்டே போனவர் காட்டுக்குள் பாதை மாறி ஆப்பனூர்க் காட்டுக்கே போய் விட்டாராம். இருட்டில் சுற்றிச் சுற்றி வந்திருக்கிறார். நெருக்கமான காட்டில் வழி புலப்படவில்லை. பசியும் களைப்புமாய் நட்ட நடுக்காட்டில் விழுந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். பளபள வென்று பொழுது விடியும் நேரத்தில் யாரோ தன்னை பெயர் சொல்லி கூப்பிட்டது பொல் தோன்றி எழுந்திருந்தார். அப்போதுதான் முனியய்யா அவர் கண்ணுக்கு தென்பட்டிருக்கிறார்.  மனுசன் மாதிரியும் இருந்திருக்கிறது, சாமி மாதிரியும் இருந்திருக்கிறது. கண்ணை கசக்கி விட்டு தன் கையிலேயே கிள்ளி பார்த்திருக்கிறார். உத்து பார்த்ததில் வந்த உருவத்தின் கால் பூமியில் படவில்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டார். ‘என்ன பார்க்கிறே, ஏம் பேரு முனியய்யா. காட்டில் அலைஞ்சு அலைஞ்சு சோர்ந்து வருது. இனி எனக்குன்னு ஒரு எடமும் சனமும் வேண்டும். என்னை ஒரு பச்சைப் பானையில் அடைச்சு ஒன் ஊருக்குக் கொண்டு போ. ஒன் ஊருக்கு ஒரு கொறையும் வராமப் பாத்துகிறேன்’னு சொன்னாதாம். பச்சைப் பானையை தலையில் வைத்துக் கொண்டு நடந்து வந்து கொண்டேயிருந்தாராம் அந்த ஆள். பொழுது சாய்கிற நேரம் ஊருணிக்கு நேரே இந்த பொட்டலுக்கு வரும்போது பானைக்குள்ளிருந்த முனியசாமி, ‘எனக்கு தண்ணி தவிக்குது, எறக்கி விடு’ என்றதாம். ஏறக்கி வைத்துவிட்டு ஊருணிக்குள் போய் துண்டை தண்ணீரில் நனைத்து எடுத்து வந்து பானைக்குள் பிழிந்து ஊற்றினாராம். தண்ணீரை குடித்ததும் முனியசாமி கேட்டதாம், ‘அந்தா தெரியுதே அதுதானே ஒன் ஊர்?’ ஆமா என்றாரம் இந்த ஆள். அப்போது முனியசாமி சொன்னதாம், “என்னை இங்கேயே விட்டு விடு, என் கோலத்தில் எனக்கு ஒரு சிலை வை என் சிறைக்கு பின்னால் ஒரு அரசமறக் கன்றை ஊன்றி வை. அந்த அரசமரம்தான் எனக்குக் குடையும் கோபுரமும். பின்னால் என் மகிமை தெரிந்து யாரும் எனக்கு கூரை போட்டுக் கோபுரம் கட்டிப் பிரகாரம் கூட்ட வேண்டாம். நான் நாடு காடெல்லாம் சுற்றி திரிய வேண்டும். எனக்கு உண்டான பூசை காரியங்களுக்கு நீயும் உன் வம்சமும்தான் பொறுப்பு ஒனக்கும் உன் வம்சத்திற்கும் இனி ஒரு குறையும் இல்லை” அதன்படி நட்டு வளர்த்ததுதான் அந்தப் பெரிய மரம்; வைத்துக் கும்பிடுவதுதான் அந்த பெரிய சிலை.