வனசநிகர் நின்பாதம் நம்பினேன்; வந்தருள்செய் வளர்திருக் கடவூ ரில்வாழ் வாமி! சுப நேமி! புகழ் நாமி! சிவ சாமிமகிழ் வாமி!அபி ராமி! உமையே! கருநீல வடிவமார் மாடேறி உத்தண்ட கனதண்ட வெம்பா சமும் கைக்கொண்டு சண்டமா காலன்முன் எதிர்க்கமார்க் கண்டன் வெருண்டு நோக்க  இருநீல கண்டனெனும் நின்பதியை உள்ளத்தில் இன்புகொண் டருச்சனை செய ஈசன்அவ் விலிங்கம் பிளப்பநின் னொடுதோன்றி யமனைச் சூலத்தி லூன்றிப்  பெருநீல மலையென நிலத்தில்அன் னவன்விழப் பிறங்கு தாளால் உதைத்துப்  பேசுமுனி மைந்தனுக் கருள்செய்த(து) உனதரிய பேரருளின் வண்ண மலவோ?