செல்வேன், விழுமம் உழந்து.	 என ஆங்கு பாட, அருள் உற்று,	 வறம் கூர் வானத்து வள் உறைக்கு அலமரும்	 புள்ளிற்கு அது பொழிந்தாஅங்கு, மற்றுத் தன்	 நல் எழில் மார்பன் முயங்கலின்	 அல்லல் தீர்ந்தன்று ஆய் இழை பண்பே.	 147	 ஆறு அல்ல மொழி தோற்றி, அற வினை கலக்கிய,	 தேறுகள் நறவு உண்டார் மயக்கம் போல், காமம்	