புற்றடங் கரவிற் செற்றச் சேக்கை அவலக் கவலை கையா றழுங்கல்  தவலா வுள்ளந் தன்பா லுடையது மக்கள் யாக்கை” என்று இழித்துக் கூறிய பகுதியிற் கருத்தூன்றினேன். அன்ன தானத்தைச் சிறப்பிக்கும், “மண்டிணி ஞாலத்து வாழ்வோர்க் கெல்லாம் உண்டி கொடுத்தோ ருயிர்கொடுத் தோரே” என்ற அடிகள் என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தன. தான தருமம்  இல்லாமைபற்றிச் சுவர்க்கத்தை ஆபுத்திரனென்பவன் இழிவாகக் கூறுகிறான்: