காம்பிணங் கும்பணைத் தோளார்க்கும் பொன்னுக்கும் காசினிக்கும் தாம்பிணங் கும்பல ஆசையும் விட்டுத் தனித்துச் செத்துப்  பொம்பிணந் தன்னைத்  திரளாகக் கூடிப் புரண்டு இனிமேற்  சாம்பிணங் கத்துது ஐயோ என் செய்வேன் தில்லை சங்கரனே (1) சோறிடும் நாடு துணிதருங் குப்பை தொண்டன் பரைக்கண்  டேறிடுங்கைகள் இறங்கிடுந் தீவினை எப்பொதும்  நீறிடும் மேனியர்சிற்றம் பலவர் நிருத்தங்கண்டால்  ஊறிடும் கண்கள் உருகிடும் நெஞ்சம் என் உள்ளமுமே (2)