    மெய்யர் வெறியார் மலர்ப்பாதம் மேவக் கண்டுங் கேட்டிருந்தும்     பொய்ய னேன்நான் உண்டுடுத்திங் கிருப்ப தானேன் போரேறே. 56     போரேறேநின் பொன்னகர்வாய் நீபோந்தருளி இருள்நீக்கி     வாரே றிளமென் முலையாளே டுடன்வந் தருள அருள்பெற்ற     சீரே றடியார் நின்பாதஞ் சேரக் கண்டுங் கண்கெட்ட     ஊரே றாயிங் குழல்வேணே கொடியான் உயிர்தான் உளவாதே. 57     உலவாக் காலந் தவமெய்தி உறுப்பும் வெறுத்திங் குனைக்காண்பான்     பலமா முனிவர் நனிவாடப் பாவி யேனைப் பணிக்கொண்டாய்