 குடிலன்: “இது அன்பின் அறிகுறி! பகைவரும் பொய்யரும், இக்காயத்தைப் பற்றிப் பலவாறு கூறுவர். உண்மையில்....”  வருந்தாதே! வெற்றியும் தோல்வியும் இயல்புதான். அதற்காகக் கவலைவேண்டாம். நாளைக்கு வெல்லுவோம்” என்று கூறினான், அரசன்.  குடிலன், தன்னுடைய சூதான செயல்களினால் போரில் தோல்வி ஏற்பட்டதை அரசன் தெரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதை அறிந்து தைரியம் அடைகிறான். பிறகு அரசனிடம் கூறுகிறான்: “நெடுநாளாகத் தங்கள் பணிவிடைக்காகவே அடியேனுடைய உடல் பொருள் ஆவியை வைத்திருந்தும், இந்தப் போரிலே கொடியவர் சிலர்செய்த சூது காரணமாக, நான், மனத்தடுமாற்றம் அடைந்தேன். அதை நினைக்குந்தோறும், கண்ணில் விழுந்த மண் அரிப்பதுபோல, என் நெஞ்சை அது அரிக்கிறது.” பலதேவனைக் காட்டி, “இதோ! இவன் அடைந்த புண்போல நானும்போரில் புண்ணடையாமற் போனது, எனக்குப் பெருந்துயரமாக இருக்கிறது. தங்கள் கையில் உள்ள வாளினால் என் மார்பிற் குத்தி, என் உயிரைப் போக்கினால், மகிழ்ச்சியோடு சாவேன்” என்றான். “உம்மைப் போல் அரசபக்தி உள்ளவர் யார்?” என்று அரசன் குடிலனைப் புகழ்கிறான்.  இதையெல்லாம் பார்த்தும், கேட்டும் நின்றிருந்த நாராயணன், ‘இதென்ன நாடகம்! இந்தக் கோழைப்பயலுக்கு, மார்பில் புண் எப்படி ஏற்பட்டது! போர்செய்து பட்ட புண், இது அல்ல. இதை அறியவேண்டும்’ என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டு போகிறான்.  அப்போது குடிலன் கூறுகிறான்: “அரசனுடைய திருவடிகளில் பணிவிடை செய்யத் தொடங்கிய நாள் முதலாக, எனக்கென, ஒன்றும் கேட்கவில்லை. என் மார்பைப் பிளந்து, அதன் உள்ளே பார்ப்பீரானால், அங்கு, அரசர் பெருமானுடைய பெயர் எழுதப்பட்டிருப்பதைக் காண்பீர். அது உண்மையா, இல்லையா என்பதை, அப்பொழுது அறிவீர்கள்” இவ்வாறு கூறி முழந்தாளிட்டுப்  பணிந்து அழுகிறான்.  அரசன், “குடிலரே! எழுந்திரும், வருந்தாதீர்! உம்முடைய மனத்துயரத்தை, நான் அறிவேன். சற்று முன்புதான், நானும் தற்கொலை செய்து கொள்ளத் துணிந்தேன்; நாராயணன், அப்போது வந்து தடுத்திராவிட்டால்...?”  குடிலன், தனக்குள் ‘பாவி! இப்போதும் கெடுத்தான்’ என்று சொல்லிக்கொள்கிறான்.  சீவகன் கூறுகிறான்: “அமைச்சரே! வாளை, உறையில் இடவில்லை; நாளையும் போர் செய்வோம். போருக்கு அஞ்சியா ஓடிவந்தோம்?”