அதுகேட்டுக் கம்பர் பகவானை மனத்தில் ஸ்மரித்துத் தாம்பாடிய இராமாயண புத்தகத்தை அவிழ்த்து, நாகப்பாசப் படலத்தை எடுத்து, லக்ஷ்மணன் முதலானவர்கள் இந்திரஜித்துப் பிரயோகித்த நாகபாசத்தாற் கட்டுண்டு மூர்ச்சையாய்க் கிடக்கையில், சகல புவன கர்த்தாவாகிய ஸ்ரீமந் நாராயணன் பூர்வம் சங்கற்பித்த பிரகாரம் கருடன் வந்ததனால், அந்த ஆபத்து நிவாரணமான சந்தர்ப்பத்திற் சில பாடல்களையெடுத்து, அவற்றுள்,  1. இதன்பொருள்: பன்னக வைரி (பன்னகம்=பாம்பு; வைரி=பகைவன் அதாவது கருடன் என்பதாம்.) என்று சொல்லப்பட்ட கருடனாகிய ஆபத்சகாயன் திருப்பாற்கடலில் இருந்து கிருபையுடனே அநேகமாயிர காலம் கழிந்தாலும் ஓர் இறகேனும் உதிராது அழியாது இருக்கின்ற தனது கொடிய சிறகைத் திகந்தமட்டும் விரித்து அசைத்துக்கொண்டு, அதிவேகமாய்ப் பறந்துவர, அந்த சிறகடிக் காற்றானாது யுத்தபூமியிற் பிரவேசிக்க, அதனால் அங்குள்ளவர்களுடைய சரீரத்தை இறுக்கி ஒடுக்கி நிலைபெயரவொட்டாமற் கட்டியிருந்த நாகபாசங்கள் பட்டுப்பட்டென்று அற்றுப்போயின.  அற்றவுடனே, சகல இந்திரியங்களையும் அடக்கி, மூவாசைகளையும் பற்றறவிட்டு, ஆத்தும உஜ்ஜீவனம் இதுவேயென்று விவேகத்தோடு நிச்சயித்து, எதியாச்சிரம தர்மத்தையே மேன்மேலும் வளர்க்கின்ற திடசித்தமுடைய ஒரு தத்துவஞானி விஷயத்தில், மூடாத்துமாக்கள் அகங்காரத்தில் விளைக்கும் பழிபாவங்கள் அவனை அணுகாது மாயுந்தன்மைபோல, அந்நாகபாசத்திற் கட்டுப்பட்ட இளையபெருமாள் முதலினோருடைய திருமேனி வடுக்களுந் தோன்றாமல் மாறிப்போயின’ என்பதாம். <small>2. இதன் பொருள்: மகா பாதகனாகிய அந்த இந்திரஜித்துப் பிரயோகித்த நாகபாசந் தொலைந்தவகை எப்படியெனில், சிலர் தாமரைத் தாளிலிருந்து எடுக்கும் மெல்லிய நூல்போல் அற்றது என்பார்கள்; அஃது ஆச்சரியமன்று! மேகம் மழை சொரிகின்றதென்று ஆசங்கிக்கும்படி அமிதமாகக் கொடுக்கின்ற பெருங்கொடை வள்ளலாகிய சடையப்ப முதலியாருடைய தம்பிகண்ணப்ப முதலியாருக்குப்பின் பிறந்த சரராம முதலியானவர் சதாகாலமும் பிரபலமாகச் செய்யும் அன்னதானத்திற் பற்பல தேசங்களிலுமிருந்து, திருவெண்ணெய்நல்லூரை நாடிவரும் வைதிகப் பிராமணர்களும், வித்துவஜனர்களும் அவர்களைச் சார்ந்த பந்துவர்க்கத்தாரும், உசிதமான பஞ்சபட்சிய பரமான்னம் திருத்தியாகப் புசித்து, அவர்களுடைய பசி தொலைவது போலவே தொலைந்து போயிற்று என்பதாம்.”</small>  என்னும் பாடல்களையும், மற்றுஞ்சில பாடல்களையும் வாசித்து, எனவும், நூதனமாக மூன்று வெண்பாக்கள் பாடி,அனந்தன், வாசுகி, சங்கரன், குளிகன், பதுமன், மகாபதுமன், தட்சகன், கார்க்கோடகன் எட்டுத் அஷ்டமகா நாகமுதலான சகல சர்ப்பங்களுக்கும் அதிபதியாகிய ஆதிசேஷனைப் பிரார்த்தித்தவுடனே, அங்கொரு புற்றிலிருந்து ஒரு சர்ப்பம் வெளிப்பட்டு வந்து, யாவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதை அக்குழந்தையைக் கிட்டி, முன்பு கடித்தவாயில் மறுபடி கடித்து, தலைக்கேறின விஷத்தை மீட்டுக்கொண்டு திரும்பிச் சிறிது தூரம் போய் இறந்தது. பின்பு பிரக்கினை தப்பிக்கிடந்த குழந்தைக்கு உயிர் வந்தது. அது நித்திரை செய்து எழுந்ததுபோலக் கால்கைகளை அசைத்து, உசுவாச நிசுவாசத்துடனே கண்விழித்தெழுந்தது. இதைக் கண்டவர்களெல்லாம், கம்பரை, ‘விஷகண்டனாகிய சாட்சாது பரமசிவனே இப்படி மானுடவுருவெடுத்து வந்தான்!’ என்று அதிசயித்து, ஸ்துதி செய்தார்கள். எக்காலத்திலும் எப்படிப்பட்டவர்களையும் லக்ஷியம் பண்ணாத தில்லை மூவாயிரவர்கள், கம்பரை உள்ளபடியே மகாத்துமாவென்று மதித்துப் பயந்து, “நாங்கள் இவர் மகிமை தெரியாமல் காலதாமதம் பண்ணி, இவர் விஷயத்தில் அபசாரப்பட்டோம்!” என்று அனுதபித்து, கம்பரை மிகவும் உபசரித்தார்கள். பிறகு இறந்த பிள்ளைக்காக பிறகு இறந்த பிள்ளைக்காக மயானத்தில் அடுக்கிய காஷ்டத்தின்மேல் அப்பாம்பைக் கொண்டுபோய் வைத்துத் தகன சஞ்சயனம் முடித்துவிட்டு, முன்பு, ‘நமது காலின்மேல் வண்டியோடினது என்ன?’ அசட்டையாயிருந்தவர்கள், ‘தலையில் நெருப்பு விழுந்தவர்கள் போலப்’  பரபரப்பாக வந்து, கம்பரிடத்திலிருந்த இராமாயண புஸ்தகத்தை வாங்கித் தாங்களே அவிழ்த்துத் தனித்தனியே அனைவரும் பார்வையிட்டு, சொல்நடை, பொருள்நடை, கற்பனை, கருத்து, சுவை, ஓசை முதலானவைகளையும் விசதமாக ஆராய்ந்தறிந்து, ‘தமிழில் இந்தக் காவியத்திற்கொப்ப வேறொரு காவியமும் இருக்கிறதா!’ என்று நினைத்து மிகவும் வியந்து, தங்களுக்குள்ளே பரமானந்தமடைந்து, ‘குணத்தை மாற்றக் குருவில்லை’ என்பதற்கேற்ப, அவர்கள் சுவாபம் போகாமற் கம்பரை நோக்கிச் சில கேள்விகள் கேட்கத் தலைப்பட்டார்கள். என்னும் பாடலில், “நாடிய பொருள் கைகூடும்’ என்ற முதல்வாக்கியத்திலேயே, பின்னே சொல்வனவெல்லாம் அடங்கியிருக்க, ‘ஞானமும் புகழுமுண்டாம்’ என்று மிகைபடக் கூறியதென்னை?’’ என, கம்பர், “பொருளென்பது’ ஒரு பொருள், இருபொருள், முப்பொருள், நாற்பொருள், ஐம்பொருள் முதலியவாகப் பலவகைப்படும். அவைகளுக்குள், ஒருபொருள்-மோக்ஷம்; இருபொருள்- கல்வி, செல்வம்; முப்பொருள்- சித்து, அசித்து, ஈசுவரன்; நாற்பொருள்- அறம், பொருள், இன்பம், வீடு; ஐம்பொருள்- பரம், வியூகம், விபவம், அந்தரியாமித்துவம், அர்ச்சை என்னும் அர்த்த பஞ்சகம் ஆம். உலகத்தார் பிரதானமாக நாடும்பொருள், கல்விப் பொருள் செல்வப்பொருள் இரண்டுமே; ஆதலால், இவ்விடத்தில் அவ்விரு பொருளையுமே சுட்டி ‘நாடிய பொருள் கைகூடும்’ என்றும், அவற்றுட் கல்வியால் ஞானமும், செல்வத்தால் புகழுமுண்டாவது பற்றிச் சாதன சாத்திய முறையாக அவற்றின்பின், ‘ஞானமும் புகழும் உண்டாம்’ என்றும், ஞானத்தால் மோட்சமும், புகழினாற் புருஷகாரியாகிய இலக்குமி கடாட்சம் உண்டாவது பற்றி அவைகளின் பின், ‘வீடியல் வழியதாக்கும், வேரியங்கமலைநோக்கும்’ என்றும், இப்பயன் அனைத்தும் எவர்களுக்குச் சித்திப்பது எனில், வாழையடி வாழையாக வந்து அனேகந் தலைமுறை அழிவின்றி அபிவிர்த்தியாய் வரும்  இராக்கத சேனைகள் நீறாகி நாசமடையும்படி வென்று வெற்றிமாலை சூடிய உக்கிர கோதண்டத்தைத் தாங்கிய ஸ்ரீராகவனுடைய புயபராக்கிரமத்தைச் சொல்லுகின்றவர்களுக்கே என்பது தோன்ற, ‘நீடிய அரக்கர் சேனை நீறுபட்டழிய வாகை/ சூடிய சிலைஇராமன் தோள்வலி கூறுவோர்க்கே’ என்றுஞ் சொல்லியது,” என்றார்.