சென்றுணர் வாந்திசை பத்துந் திவாகரன்அன்றுணர் வால் அளக் கின்ற தறிகிலர்நின்றுண ரார்இந் நிலத்தின் மனிதர்கள்பொன்றுணர் வாரிற் புணர்க்கின்ற மாயமே. மாறு திருத்தி வரம்பிட்ட பட்டிகைபீறும் அதனைப் பெரிதுணர்ந் தாரிலைகூறும் கருமயிர் வெண்மயி ராவதுஈறும் பிறப்புமொ ராண்டெனும் நீரே. துடுப்பிடு பானைக்கும் ஒன்றே அரிசிஅடுப்பிடு மூன்றிற்கும் அஞ்சொ஢ கொள்ளிஅடுத்தொ஢ யாமற் கொடுமின் அரிசிவிடுத்தன நாள்களும் மேற்சென் றனவே. இன்புறு வண்டிங்கு இனமலர் மேற்போய்உண்பது வாச மதுபோல் உயிர்நிலைஇன்புற நாடி நினைக்கிலும் மூன்றொளிகண்புற நின்ற கருத்துள்நில் லானே. ஆம்விதி நாடி அறஞ்செய்மின் அந்நிலம்போம்விதி நாடிப் புனிதனைப் போற்றுமின்நாம்விதி வேண்டும் அதென்சொலின் மானிடர்ஆம்விதி பெற்ற அருமைவல் லார்க்கே. அவ்வியம் பேசி அறங்கெட நில்லன்மின்வெவ்விய னாகிப் பிறர்ப்பொருள் வவ்வன்மின்செவ்விய னாகிச் சிறந்துண்ணும் போதொருதவ்விகொ டுண்மின் தலைப்பட்ட போதே. கொல்லாமை பற்றாய நற்குரு பூசைக்கும் பன்மலர்மற்றோர் அணுக்களைக் கொல்லாமை ஒண்மலர்நற்றார் நடுக்கற்ற தீபமும் சித்தமும்உற்றாரும் ஆவி அமர்ந்திடம் உச்சியே.