செப்பும் கனக கலசமும் போலும் திருமுலைமேல்  அப்பும் களப அபிராம வல்லி, அணி தரளக்  கொப்பும், வயிரக் குழையும், விழியின் கொழுங்கடையும்,  துப்பும், நிலவும் எழுதிவைத்தேன், என் துணை விழிக்கே.  என் தாயே! அபிராமி! உன்னையே என் இரு கண்களில் எழுதி வைத்தேன். அந்த உருவம் எப்படிப் பட்டதெனின், மாணிக்கப் பூண் அணிந்த பொற்கலசம் போன்ற திருமுலை; அம்முலைமேல் பூசிய மணம் வீசும் சிறந்த சந்தனக் கலவை; அங்கே புரளும் அணிகலன்கள்; சிறந்த முத்துக் கொப்பு; வைரத்தோடு; ழுமையான கருணைமிகும் கடைக்கண்கள்; குளிர்ச்சியை உமிழ்கின்ற நிலவைப் போன்ற திருமுகம் இவைகளெல்லாம் கொண்ட வடிவையே என் மனத்தில் ருத்தினேன்.  விழிக்கே அருள் உண்டு, அபிராம வல்லிக்கு, வேதம் சொன்ன  வழிக்கே வழிபட நெஞ்சு உண்டு எமக்கு, அவ்வழி கிடக்க,  பழிக்கே சுழன்று, வெம் பாவங்களே செய்து, பாழ் நரகக் 