 ஒளிவிளக்குப் பத்தாயி ரத்தின் நாப்பண் உயிர்விளக்காய் வீற்றிருந்தான் வேழ மன்னன்!  தௌிவிளக்கும் அறிவுடைய அமைச்சன் தானும், சிறியபடைத் தலைவர்களும் சூழ்ந்தி ருந்தார்.  களிமிகுக்க வேழத்தான் உரைக்க லுற்றான் கண்ணெதிரில் இருக்கின்ற தன்னாட் டார்பால்:  "குளிர்புனல்சேர் கதிர்நாட்டை நரிக்கண் ணற்குக் கொடுத்துவிட்டேன்; அவன்குறையை முடித்து விட்டேன்.   என்னருமைப் படைத்தலைவன் மகிழும் வண்ணம் யான்புரியத் தக்கதுபு ரிந்து விட்டேன்;  தன்னருமை உழைப்பாலே என்னி டத்தில் தான்பெறத்த குந்ததைத்தான் பெற்று விட்டான்;  பொன்முடியை அவன்தலையிற் சூட்டும் போது பொதுமக்கள் இந்நாட்டார் முகத்தி லெல்லாம்  துன்பத்தை நான்கண்டேன் ஏனோ?" என்றான் "சொல்வேன்"என் றொருமுதியோன் வணங்கிச் சொல்வான். 