வருணன் வேண்டியபடி, இராமன் மருகாந்தாரத்து அவுணரை அழித்தல் நேடி, நூல் தெரிந்துளோர்தம், உணர்விற்கும், நிமிர நின்றான், 'கோடி நூறு ஆய தீய அவுணரைக் குலங்களோடும் ஓடி நூறு' என்று விட்டான்; ஓர் இமை ஒடுங்கா முன்னம், பாடி நூறாக நூறி மீண்டது, அப் பகழித் தெய்வம்.	16 ஆய்வினை உடையர் ஆகி, அறம் பிழையாதார்க்கு எல்லாம் ஏய்வன நலனே அன்றி, இறுதி வந்து அடைவது உண்டோ? மாய் வினை இயற்றி, முற்றும் வருணன்மேல் வந்த சீற்றம்,