கையறு நெஞ்சிற்கு உயவுத்துணை யாகச் சிறுவரைத் தங்குவை யாயின் காண்குவை மன்ஆல் பாணஎம் தேரே. நீடினம் என்று கொடுமை தூற்றி வாடிய நுதல ளாகிப் பிறிதுநினைந்து யாம்வெம் காதலி நோய்மிகச் சாஅய்ச் சொல்லியது உரைமதி நீயே முல்லை நல்யாழ்ப் பாணமற்று எமக்கே.