சேய்த்துக் காணாது கண்டனம் ; அதனால், நோயிலர் ஆகநின் புதல்வர்; யானும், வெயிலென முனியேன், பனியென மடியேன், கல்குயின் றன்னஎன் நல்கூர் வளிமறை, நாணலது இல்லாக் கற்பின் வாணுதல் மெல்லியல் குறுமகள் உள்ளிச் செல்வல் அத்தை ; சிறக்க, நின் நாளே! 197 நல் குரவு உள்ளுதும்!