இருத்தலின் சிறப்பு: அவ்வாறு காலம் கருதிக் காத்திருப்பது இழிவன்றோ? என்பதற்கு இல்லை அது சிறப்பான ஒரு செயலே என்று ஓர் உவமை மூலம் விளக்குகிறார். ஊக்கம் உடையவன் ஒடுங்கிக் காலம் பார்த்திருப்பது, அதாவது வலிமை மிகுதி உடைய அரசன் பகைமேல் செல்லாது காலம் பார்த்திருக்கின்ற இருப்பு, போர் செய்கின்ற தகர் -அதாவது, ஆட்டுக்கிடாய்- வலிமையாகத் தாக்கும்பொருட்டுச் சிறிது நீங்கிச் செவ்வி (தக்க சமயம்) பார்த்து நிற்பது போன்றதாம். இதனை,  -எனக் குறள் பேசுகிறது. வெளிப்படையாய் வெகுளற்க: பகைவர் தமக்கு மிகை செய்த போதும் அறிவுடைய அரசர், பொள்ளென ஆங்கே புறம் வேரார், அதாவது வெளிப்படையாக வெகுளி (கோபம்) கொள்ளார்; அவரை வெல்லுதற்கு ஏற்றகாலம் வருமளவும் உள்ளே வேர்ப்பர். அதாவது மனம்குமுறிக்கொண்டே அதனைமறைத்து இருப்பர் என்பதாம். பகைவரை வெல்லக் கருதிய அரசர், பகைவருக்கு இறுதிக்காலம் வரும்அளவும், அவரைக் கண்டால் பணிந்திருப்பர். அவரை வெல்லுகின்ற காலம் வந்தபோது அவரைத் தலைகீழாகப் போட்டுத்தள்ளித் தலையிலேறி மிதிப்பர் என்பதாம். பார்க்க: