'பஞ்சின் மெல் அடியாள் பங்கன் பாதுகம் அலாது, யாதும் அஞ்சலித்து அறியாச் செங் கை ஆணையாய்! அமரர் யாரும் எஞ்சலர் இருந்தார் உன்னால்; இன் அமுது ஈந்த நீயோ, துஞ்சினை; வள்ளியோர்கள், நின்னின் யார் சொல்லற்பாலார்?' 152 அங்கதனைத் தழுவி, வாலி தேற்றுதல் ஆயன பலவும் பன்னி, அழுங்கினன் புழுங்கி, நோக்கி, தீ உறு மெழுகின் சிந்தை உருகினன் செங் கண் வாலி, 'நீ இனி அயர்வாய் அல்லை' என்று தன் நெஞ்சில் புல்லி,