பெரும்பெயர்க் கடவுள் என ஞேயம் ஒன்றே பெரும்பெயர்க்குப் பொருளாகக் கூறினார்; ஏனையவற்றைத் தன்னுள் அடக்கி நிற்றலின், தலைமை பற்றி என்று உணர்க. பெரும்பெயர் எனினும், மகா வாக்கியம் எனினும், ஒருவார்த்தை எனினும் ஒக்கும். பெரும்பெயர்ப்பொருளே அஞ்செழுத்திற்கும் ஆதலின், பெரும்பெயரோடு அஞ்செழுத்திடை வேற்றுமையின்மை உணர்க.  ஈண்டிய பெரும்பெயர்- எல்லா நூற்பொருளும் திரண்டு கூடிய பெரும்பெயர் என்க. “அருணூலும் ஆரணமும் அல்லாது மஞ்சின்- பொருணூ றெரியப் புகின்” என்பதனானும் உணர்க. கண்ணிருள் வினைத்தொகை; புறவிருள் போலப் புலனாகாது கருதல் அளவையான் அறியப்படுவது என வேற்றுமை கூறுவார் கண்ணிருள் என்றார். குரம்பையின்- இன் ஏதுப்பொருட்கண் வந்த ஐந்தாம் உருபு.  புக்கில்போல் அன்று என்பது உணர்த்துதற்கு அருந்துயர்க் குரம்பை- எனப்பட்டது. அது, “புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்- துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு” என்பதனானும் அறிக. தலைமை பற்றி அருந்துயர்க் குரம்பையின் என்றாரேனும், இனமாதல் பற்றிக் கரணம், புவனம் முதலாயினவும் உடன் கொள்ளப்படும்; படவே, உடம்பு முதலியவற்றால் ஆன்மாவை நாடுதலாவது, இவ்வுடம்பு சடம் ஆகலின், இதன்கண் இன்பத் துன்பங்களை அறிந்து நுகர்தற்கு இதனின் வேறாய் ஆன்மா என்று ஒருபொருள் உண்டு என்றும்; ஓர் உடம்பின் நிகழும் இன்பத்துன்பங்கள் மற்றோர் உடம்பின் அறியப்படாமையின், உடம்புதோறும் ஆன்மாக்கள் வெவ்வேறு உண்டு என்றும்; அவை இவ்வுடம்பிற் கட்டுற்று நிற்றற்கு மூலமாய் ஒரு பந்தம் அநாதியே உடையவாதல் வேண்டும் என்றும்; வேண்டவே, மூன்றவத்தை உளவாம் என்றும்; நாடோறும் நனவும் கனவும் உறக்கமும் பேருறக்கமும் உயிர்ப்படங்குதலும் காணப்படுதலான், உடம்பினும் ஐந்து அவத்தைப் படும் என்றும்; புலன்களை உணரும் நனவிடத்து நினைப்பும் மறப்பும் முறையானே மாறி மாறி நிகழ்தலின் ஆண்டும் ஐந்தவத்தைப் படும் என்றும்; இவ்வான்மாக்கள் உடம்பிற் கட்டுண்டு தம்வயத்தனவன்றி நிற்றலின், இவற்றிற்கு உடம்பு முதலியவற்றைப் படைத்து நடாத்தி ஒடுக்குதற்குப் பரமான்மா ஒருவன் உண்டு என்றும்; அவன் இம்மூன்றனுள் ஒரோவொரு தொழில்செய்யும் கடவுளர்க்கு மேலாய் இவர்களையுந் தொழிற்படுத்தி நிற்பன் என்றும்; அவன் உலகத்தைப் படைக்குங்கால் விகாரமின்றி உடனாய்நின்று தனது சமவேதசத்தியான் இருவினைகட்கு ஏற்ப மாயை என்றொரு சடசத்தியினின்றும் தோற்றுவித்து ஒடுக்குவன் என்றும்; இதனானே அவனும் இலயம் போகம் அதிகாரம் என்னும் மூன்று அவத்தை உடையன் என்றும்; அஃது அவனுக்கு உபசாரமே என்றும்; அவன் அமலனாய் நின்றே இவ்வான்மாக்களுக்கு இன்பத்துன்பங்களைக் கருவிகளின் வழியான் நுகர்விப்பன் என்றும்; அவன் அழிபொருள்போலச் சுட்டி அறியப்படுவானும் அன்றிப், பொய்ப்பொருள் போல அறியப்படாதவனும் அன்றி, வேறாய் அறியப்படுவன் என்றும்; அங்ஙனம் அறிகின்றவன் ஆன்மாவென்றும், ஆகம அளவை சார்பாகத் தலைநின்று வழி அளவையான் ஆராய்ந்து பொது இயல்பு துணிதல். வழி அளவை எனினும், கருதல் அளவை எனினும், அநுமானம் எனினும் ஒக்கும். ஆன்மா என்பது, பொதுச்சொல்லாகலிற் பரமான்மாவும் கொள்ளப்பட்டது. இனி, பெரும்பெயர்க் கடவுளிற் காண்டலாவது, அங்ஙனந் தன்னையும் தலைவனையும் பொதுவிலக்கணத்தான் உணர்ந்து மலநீங்கிய பின்னர்ப், பெரும்பெயர்ப் பொருளே சிறந்து எடுத்து ஓதும் ஆகம அளவை சார்பாகத் தலைநின்று அழுந்தி அறிதலே அநுபவித்தல் என்னும் சொற்குப் பொருளாதலின், அவ் அநுபவம் எனப்படுவது மேற் பொதுவியல்பான் பெறப்பட்ட முப்பொருள்களுள் அழுந்தாது நின்று அறியும் பரமான்மாவுக்கும் அறிவில்லாத சடமாகிய பாசத்திற்கும் கூடாமையின், அவ்விரண்டின் வேறாய்ச் சர்வஞ்ஞானோத்திரத்தின் ஓதியவாறு தன்னாற் பற்றப்பட்ட பொருளின் அதுவதுவேயாக அழுந்தும் இயல்புடைய ஆன்மாவே அவ்விரண்டினையும் அநுபவிக்கும் என்றும்; எனவே, மாசு நீங்கியவழி ஆடையின்குணமாகிய வெண்மை ஆடை முழுதினும் விளங்கினாற்போல, மலநீங்கியவழித் தன் வியாபக முற்றும் விரிந்து விளங்கும் இயல்புடைமை மாத்திரையே பற்றி முன் விளங்கிய ஏகதேச அறிவை நோக்கி முற்றறிவு எனப்படும் ஆன்மாவின் அறிவு, ஒன்றின் அழுந்துங்கால் மற்றொன்றினை அறியுமாறு இன்மைபற்றி முழுவதும் ஒருங்கேஅறியும் பேரறிவாகிய பரமான்மாவினை நோக்கிச் சிற்றறிவு எனப்படும் என்றும்; சார்ந்ததன் வண்ணமாய் அழுந்தி அறிவது ஆகலின், யாண்டும்தனக்கு வியஞ்சகமாய் அறிவிக்கும் அறிவையின்றி அமையாது என்றும்; சில ஆன்மா வீடு பேறு எய்தினவாகச், சில எய்தா நிற்பனவாகச், சில எய்துவனவாகக் காணப்படுதலான், அவ்வாறாதற்கு ஏதுவாய்த் தத்தம் கால எல்லைகளில் நீங்குவனவாகிய மலசத்திகள் பலவுள என்பது பெறப்படுதலின், அதுபற்றி ஆன்மாக்களும் பலவாதல் பெறப்படும் என்றும்; பலவாதல் பெறப்படவே, இலக்கணத்தால் அவற்றிற்குத் தம்முள் வேற்றுமையாவது, தத்தம்அறிவு தத்தமக்கு உரிய சோபானமுறையிற் தூலமும் சூக்குமுமாய் நிகழ்தல்பற்றி அறியப்படும் என்றும்; இதனானே ஆன்மாக்களுக்குப் பக்குவாபக்குவ பேதங்கள் ஆமாறும், அவற்றான் பெத்தமுத்திப் பேதங்களாமாறும், செயற்கை இயற்கைகளாமாறும், ஆகவே, முத்தியும் பெத்தமும் ஒன்றாகக் காணப்படுமாறும் எல்லாம் இனிது விளங்கும் என்றும்; இவ்வான்மாக்களின் வேறாகிய பரமான்மாவின் அறிவு இதுபோல் அழுந்துதல் இன்றி நின்றறியும் சுதந்தர அறிவாதலின், வியஞ்சகம் வேண்டாது முழுவதும் தானே அறிந்தும் அறிவித்தும் நிற்கும் பேரறிவாம் என்றும்; அதனால் இதுகாறும் உயிர்க்கு உயிராய் நின்று உணர்த்திவந்த பரமான்மாவே இப்பொழுது குருவுமாய் வந்து, இது பகை இது உறவு என்று உணர்த்தி விடுவிக்கும் என்றும்; அதனை உணர்தற்குத் தவம் காரணம் என்றும்; அது சிவஞானம் ஒன்றானே உணரப்படும் என்றும்; அது பாசப்பற்று அற்றாலன்றி விளங்காது என்றும்; அப்பற்று, முத்திபஞ்சாக்கரத்தின் முறைமை அறிந்து உச்சரிக்கவே பற்றறக்கழியும் என்றும்; மாணிக்கத்தைச்சார்ந்த படிகம் மாணிக்கமாய் ஒழியாது, மாணிக்கத்தின் நிறமும் ஒளியும் நிறமும் பெற்று தன்னொளி அதுவாய் அடங்கி அம்மாணிக்கத்துக்குச் சமமாய் நிற்குமாறு போலப், பரமான்மாவினுடைய எண்குணங்களுமே தன்குணமாகக்கொண்டு, தன்குணம் அவையேயாய் அடங்கிப் பரமான்மாவே போல ஒற்றித்து நின்று, அப்பரமான்மாவே தனக்கு விடயமாக அயராவன்பு செய்யில் சிவாநந்த அநுபவம் பெறுவன் என்றும்; அடிமை என்றும் அடிமையே என்றும் திருவருள் கண்ணாக அநுபூதியிற் கண்டு சிறப்பிலக்கணம் உணர்தல். பெத்தத்தின்நின்ற நிலைபற்றிக் கூறும் இலக்கணம் ஆகந்துகம் ஆகலின், பொதுவியல்பு என்றும்; முத்தியின் நின்றநிலைபற்றிக் கூறும் இலக்கணம் சகசம் ஆகலின், சிறப்பியல்பு என்றும் ஆயின. புடைநூல் ஆசிரியர் முதற்கண், “பொதுவுண்மை யெனக்கருதி” என்று எடுத்துக்கொண்டு, முடிவின்கண் “பெத்தமுத்திகண் மதித்தாமன்றே” என முடித்தமையின், ஈண்டுக் கூறப்படும் பொதுவியல்பு சிறப்பியல்புகளுக்கு இவையே பொருளாதல் அறிக. ஆகவே, பலபொருட்குப் பொதுவாய இலக்கணம் பொதுவியல்பு என்றும், ஒரு பொருட்கேயுரிய இலக்கணம் சிறப்பியல்பு என்றும், அளவை நூலாற் கூறப்படும் பொதுவியல்பு, சிறப்பியல்பு வேறு; தடத்தலக்கணம், சொரூபலக்கணம் என்னும் வடசொற்குப் பரியாயப் பெயராய் ஈண்டுக் கூறப்படும் பொதுவியல்பு, சிறப்பியல்பு வேறெனத் தெரிந்து உணர்ந்து கொள்க. இவ்விரு வேறு வகைக்கும் சொல்லொருமை மாத்திரை பற்றியே மயங்கற்க. இருவகைப்படுத்திக் கூறல்