'காலை யெழுந்திருத்தல் காணாம லேபுணர்தல் மாலை குளித்து மனைபுகுதல் - சால உற்றாரோ டுண்ணல் உறவாட லிவ்வாறும் கற்றாயோ காக்கைக் குணம்'</b></poem> ஆதலால், அறிவினையுடைய நன் மக்களுக்கு எப்படிப்பட்ட நற்குண நற்செய்கைகளிருக்கவேண்டும்? அவைகள் எவ்வளவு அதிகமாகவும் இருக்கவேண்டும்? பிரபஞ்சத்தில் மூடர் விவேகிகள் போலவும், விவேகிகள் மூடர்கள் போலவும், கீழோர் மேலோர் போலவும், மேலோர் கீழோர் போலவும் இருப்பார்கள். அவர்களைக் கிளிஞ்சலை வெள்ளியென்றும், மாணிக்க்ககல்லைக் கரட்டுக்கல்லென்றும் ஒன்றை மற்றொன்றாக மதிப்பது போலக் காட்சி மாத்திரத்தில் அவ்வாறு நிச்சயிக்கலாகாது. 'கரும்பு கோணியிருந்தாலும் திதிக்கும் அல்லாமல் கசக்காது' என்றும், 'காஞ்சிரங்காய் சிவந்து கனிந்திருந்தாலும் கசக்குமல்லால் திதிக்காது,' என்றும், 'அம்பு வளைவின்றி ஒழுங்காயிருந்தாலும் கெட்ட செய்கையே உடையது,' என்றும், 'வீணை ஒழுங்கின்றி வளைந்திருந்தாலும் நல்ல செய்கையே உடையது,' என்றும் பகுத்தறிவது போல, அவரவர்களுக்கு இயற்கையும் செயற்கையுமாயுள்ள குணங்களையும் செய்கைகளையும் பகுத்தறிய வேண்டும். அங்ஙனம் பகுத்தறிந்து, ஒருவனைக் கொட்டிவிட்டு அவனைப் பதைத்துத் துடித்து வருத்தப்படச்செய்யும் தேள்போல, பிறனுக்குத் துன்பத்தை உண்டாக்கி அதை அவன் சகிக்கமாட்டாமல் வியசனபடச் செய்கின்றவர்களும், ஒருவன் உண்ணுஞ் சோற்றில் விழுந்திறந்து அவனுடைய வயிற்றுக்குள் போய் அவனுண்ட சோற்றை அவனுக்கு உதவாமற்போம்படி செய்யும் ஈயைப் போலப் பிறனது செல்வங்கண்டு பொறாமை கொண்டு, தாம் அவன்பொருட்டு இறந்தாவது அந்தச்சொத்தை அவன் அனுபவிக்கவொட்டாமல் செய்கின்றவர்களும், ஒருவனைக் கடித்து விஷம் தலைக்கேறுதலால் அவன் இறந்துபோம்படி செய்யும் பாம்பு போலப் பிறனைப் பகைத்து அவனுக்குத் தீங்கு விளைத்து அவனை முடித்துவிட்டு மகிழ்கின்றவர்களும் முதலாகிய தீயோரை நேசிக்கலாகாது. 'ஆடை சோர்ந்தபோது உதவிசெய்கிற கை போல' நேசனுக்கு ஆபத்து வந்தபோது, தாமே அறிந்து உதவிசெய்கின்றவர்களையும், கொல்லன் உலைக்களத்தில் வேகின்ற இரும்புடனே வேகும் உலையாணிக் கோல்போல, சினேகன் உபத்திரவப்படும் பொழுது, 'நமக்கென்ன!' என்றிராமல், ஆவலுடனே தாமும் அவ்வுபத்திரவத்தை அனுபவிக்கின்றவர்களையும், கண்டியூர்ச் சோழராஜனுடைய மந்திரியாராகிய சீனக்கமுதலியாரை நேசித்து, அவர் இறந்து காஷ்டத்தில் வைக்கப்பட்ட பொழுது, 'என் சினேகரைப் பிரிந்து நான் இருக்கச் சகியேன்!' என்று அவருடனே கூட அந்தக் காஷ்டத்தில் படுத்துக்கொண்டு, சோழன்முதலானவர்கள் விலக்கியும் கேளாமல், நெருப்பில் வெந்து பிராணனை விடுத்துச் சினேக தர்மத்தை நிலைநிறுத்திய பொய்யாமொழிப் புலவர்போல்வாராகிய நல்லோரையுமே நேசிக்கவேண்டும். இன்னும் மனோ வாக்குக் காயங்களை எக்காலும் நல்விஷயத்திலேயே பயிலும்படி செய்யவேண்டு   மல்லாமல், துர்விஷயத்தில்  பிரவேசிக்க விடலாகாது. இனி, இப்படிக்கன்றி, விபரீதத்தால், 'அடபோ! இதென்ன பைத்தியம்! பாவமேது புண்ணியமேது? நரகமேது சுவர்க்கமேது? நாம் செத்தால், சரீரம் பஞ்சபூத சம்பந்தப்பட்டதாகையால், இது மண்ணோடு மண், நீரோடு நீர், நெருப்போடு நெருப்பு, காற்றோடு காற்று, வெளியோடு வெளியாய்ப் போய்விடுகின்றதே! பின்னர் மோட்சம் நரகம் அடைவதேது? தெய்வம் என்றதுதான் ஏது? முயற்கொம்பும் மலடிமைந்தனும் போலச் சூனியமே யல்லாமல், கண்டவர் ஆர்? இந்தக் கொள்ளைக்கு ஸ்நானமேன்? தியானமேன்? ஞானமேன்? தானதர்மங்களேன்? இவை எல்லாம் வீணாரவாரம்! கண்டதே காட்சி! கொண்டதே கோலம்! மனம் போன போக்கே சரி, என்று நாஸ்திகம் பேசிச் செருக்குற்றுப் பட்டிமாடாய் உழலாமல், 'அண்ட பிண்ட சராசரங்களையும் படைத்துக் காத்து அழிக்கின்ற காரணக் கடவுள் ஒருவன் உண்டு' என்று அநுமான உபமான ஆகமப் பிரமாணங்களால் நிச்சயமாக நம்பி, அக்கடவுளை மனமாரச் சிந்தித்து, நாவார வாழ்த்தி, முடியார வணங்கி, ஆராதித்துப் பெரியோரைப் பேணி, அரசராணைக்கமைந்து மாதா பிதா குரு முதலானவர்களைப் பூசித்து, மற்றச் சுற்றத்தாரையும் தழுவி வறியவர்க்கு இரங்கி, வாசா கயிங்கரியமாத்திரமாய்ப் போகவிடாமல், கூடிய அளவும் உபகரித்துச் சம்ரட்சணை செய்வதற்கு ஏதுவாகச் செல்வப்பொருளையுந் தேடல் வேண்டும். அதனைத் தேடுங்கால், தன்னைப் போன்ற பிறரிடத்துச் சென்று அபிமானமாகிய பூஷணத்தைத் துறந்து, எய்த்து நின்று இரத்தலும், பிறரை மோசஞ் செய்தலும், பொய்ச்சாட்சி சொல்லிப் புனைபட்டுக் கைக்கூலி வாங்குதல் முதலாகிய பாவத் தொழிலைச் செய்தலுமின்றித் தேடக்கூடாதே' என்றெண்ணி அப்படிச் செய்யாமல், பழிக்கஞ்சி நிலத்தைத் திருத்தி உழுது பயிரிட்டாவது, நாநாவிதப் பண்டங்களைக் கொண்டு அவைகளை மாறி வியாபாரஞ் செய்தாவது,'அறிவுடையொருவனை அரசனும்  விரும்பும்' என்பதனால், சுயபாஷையேயன்றிப் பாஷாந்தரங்களையும் பயின்று, ராஜாங்கத்தைச் சார்ந்து, அரசர்கள் தயை பெற்று, விவேக்கோசாத்தாற் பலவித உத்தியோகங்களைச் செய்தாவது, மற்றுமெவ்வித நன்முயற்சியாலாவது, மெய்வருத்திச் சம்பாதிக்க வேண்டும்.