    போதுமா?" என்று மெல்லப்     பொன்முடி புலம்பிக் கேட்டான்.     "உன்மாமன் மறைநாய் கன்தான்     அவன்மகள் ஒருத்தி உண்டு;     தென்னம் பாலை பிளந்து     சிந்திடும் சிரிப்புக் காரி!     இன்னும்கேள் அடையா ளத்தை;     இடைவஞ்சிக் கொடிபோல் அச்சம்