முனியய்யாவின் மகிமை வர வர அக்கம் பக்கமெல்லாம் பரவி தூர தூரத்து நகரங்களிலெல்லாம் ஆட்கள் வந்து வழிபட ஆரம்பித்தார்கள். இருபத்தாறு கிராமங்கள் கூடி முனியய்யாவிற்கு எருதுகட்டு எடுத்தார்கள். மதுக்குடம் தூக்கினார்கள். பொங்கல் வைப்பதும் ஆடு வெட்டுவதும் ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் அமளிப்பட்டு வந்தது. கூழுப்பிள்ளை வம்சத்திற்கும் ஊருக்குள் இதனால் ஒரு மரியாதை இருந்து வந்தது. ஆனால் கொஞ்சம் காலமாகவே நிலைமைகள் ஒழுங்காயில்லை. ஊருக்குள் பஸ் வந்துவிட்டது. பிள்ளைகள் டவுனுக்கு போய்ப் படிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். படித்த வெடலைகள் முன்பெல்லாம் மதுரை மெட்ராஸ் என்று வேலைக்கு போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். இப்போ படிக்கிறவர்களுக்கு எந்த ஊர்ப்பக்கமும் வேலை கிடைக்கவில்லையாம். வேலை கிடைக்கவில்லையென்றால் என்ன? பேசாமல் அவன் அப்பன் பாட்டன் போல இருந்த்ததுபோல் இருந்து பேசியது போல பேசி, அனுபவித்தது போல அனுபவித்து சாக வேண்டியதுதானே. இப்போது திரிகிற பயல்களுக்கு உடம்பெல்லாம் கிருத்துவம். எல்லா சாதிக்காரப்பயல்களும் சேர்ந்து சங்கம் வைக்கிறார்களாம்.  தொலையட்டும். இந்த பயல்கள் சிகரெட் குடிக்கவும் பீடி குடிக்கவும் இந்த ஊரில் ஒதுக்கமாய் ஒரு இடம் கூடவா இல்லாமல் போய் விட்டது? முனியய்யா கோயில் முன்னால் அரசமரத்தடிக் காத்தில் பீடி குடித்தால்தான் பய புள்ளைகளுக்கு சொர்க்கம் தெரியிறதாம். கோயில் அரசமரத்தின் அடிமண், மழை அரிப்பில் பெயர்ந்து கிடந்ததைப் பார்க்க கூழுப்பிள்ளை ஒரு நாள் மத்தியானம் கோயில் பக்கம் போனார். இந்த வெட்டி சோற்றுக் கூட்டம் மர நிழலில் ராஜாக்கள் மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தது. ஒரு கையில் பீடியென்னா மறுகையில் புஸ்தகமென்ன. உலகத்தையையே பிடிக்க போவது போல சவடால் பேச்சென்ன. பக்கத்தில் தட்டை மட்டுமே நீட்டுவேன்கிற கிறுக்கன் வேறு சீலைப்பேன் பத்தி பொய்க் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். கூழுப்பிள்ளைக்கு கோபம் வந்தால் சாமி வந்துவிடும். “நாத்தப்பயல்களா, இதை என்னசாமின்னு நெனைச்சு இங்கே ஒக்காந்து காலித்தனம் பண்றீங்க? அடேய்... அடேய்.. இது துடியான தெய்வம்டா.. கண் அவிஞ்சு போகும்டா ஓடுங்கடா..” என்றார். பட்டாளம் நகரவில்லை. பீடிகளை மறைத்துக் கொண்டு மரியாதையாய் உட்கார்ந்து அவரைப் பார்த்து சிரித்தது. சிரிக்க சிரிக்க கூழுப்பிள்ளை கொப்பளித்துப் போனார், ‘முனியய்யாவையாடா எளப்பவா நெனைக்கிறீய.. மரியாதையாச் சொல்றேன் ஓடிப்பொயிருங்க திங்க வாய்க்கு இனிமே சோறு கிடைக்காது’. பாண்டியாப்பிள்ளை மகன் பதில் சொல்றான். “எங்களுக்கு சோறு கிடைகாம போறாதிருக்கட்டும். ஒங்களுக்கு ரொம்ப வேண்டியவர்தானே முனியய்யா. ஏன் இன்னும் கூழாக் குடிக்கிறீய. ? ஒங்களுக்கு சோறு தரவே ஏழு தலைமொறைக்கும் இதாலெ முடியலெ. எங்க சோத்தைத்தானா பறிச்சிரும். ஆய்க்குடியிலே மழை பெய்ஞ்சிருக்கு. ஏரைக் கட்டிகிட்டு உழுகப்போங்க மாமா. அப்பத்தான் கூழாவது ஒழுங்காகக் கிடைக்கும்.” கூழுப்பிள்ளைக்கு உடம்பெல்லாம் கொதிக்க ஆரம்பித்தது. பயல்களை விட்டு விட்டு பக்கத்தில் குறட்டை விட்டுத் தூங்கி கொண்டிருந்த கிறுக்கனைப் பார்த்தார். பல்லை நற நற வெனக் கடித்துக் கொண்டே ஒரு சுள்ளியை எடுத்து அதனை இன்ன இடமென்று பாராமல் விளாச ஆரம்பித்தார். இப்போதும் அந்த பாண்டியாப்பிள்ளை மகன் தான் வந்து கையை பிடித்துக் கொள்கிறான். பெரிய மனுசன் மாதிரி அழுத்தமாய்ச் சொன்னான். “அனாவசியமாய் அசலூர்க்காரனை அடிக்காதீய” பிடித்த கையை உதறிவிட்டுக் கிறுக்கனின் அழுக்கு மூட்டை தகர டப்பா எல்லாவற்றையும் எடுத்து கூழுப்பிள்ளை மூலைக்கொன்றாயெறிந்தார். ‘இந்த கிறுக்கன் இனிமேல் இங்கெ வந்து படுத்தால் ஒண்ணு முனியய்யா அடிக்கோணும், இல்லெ நான் இவனை கொலை பண்ணணும்’ என சொல்லிக் கொண்டே கை காலை வேகம் வேகமாய் உதறிக் கொண்டு நடந்தார். பயல்களோடு நேரடியாக இதற்கு மேல் மோதினாள் ஊருக்குள் பிரச்சனைகள் வந்துவிடும் என்று கிறுக்கன் மேல் எல்லாவற்றையும் காட்டி விட்டுப் போனார்.