அவளிங்ஙனமாக, அங்கே அவளிடத்தில் அனுமதி பெற்றுப்போன காளிதாசன், சில காலமாகத் தேச சஞ்சாரம் செய்து, அங்கெல்லாம் தன்னைக் கவிச்சிங்கமென நாட்டிப் பெயர் படைத்து, ஈற்றில் ஆங்காங்குப் பரிசாகப் பெற்ற யானை குதிரை சிவிகை குடை கொடி ஆலவட்டம் சாமரம் பரிஜனங்கள் முதலியன் சூழ ஓர் யானைமேலேறி வாத்தியங்களொலி செய்யத் தாரா நகரஞ் சேர்ந்து, போஜனுடைய அவைக்களம் புகுந்தான். அவ்வேளையில் போஜராஜன் பூஜாமண்டபத்திலே பூஜை புரிவானாயினன். சபாமண்டபத்திலே வித்துவான்கள் மாத்திரமிருந்தார்கள். காளிதாசன் தான் புகுந்திருப்பது அரசனுடைய சபா மண்டபமாயிற்றே என்பதைச் சிறிதும் சிந்தியாமல், உத்தண்ட நடையைடையவனாய்ச் சபை நடுவே சென்றான். அது கண்ட வித்துவான்கள் சிங்கத்தைக் கண்ட யானைக்குழாம் போலத் திகைத்தெழுந்து நின்றார்கள். காளிதாசன் அவர்களை உட்காரும்படி செய்து, தானுமோராசனத்திலே வீற்றிருந்து அவர்களுக்கெல்லாம் தானே தாம்பூலம் கொடுத்துத் தானும் தாம்பூலந் தரித்துக்கொண்டு, அவர்களுடன் அளவளாவுவானானான். அப்போது வித்துவான்களெல்லோரும் அன்று காலையில் அரசன் சங்கர கவி என்பானொருவனுக்குப் பாத்திரபாத்திரம் நோக்காது பன்னிரண்டு லக்ஷம் பொன் கொடுத்ததைப் பற்றிக் குறைகூறி முறையிட்டார்கள். காளிதாசன் அதனைக் கேட்டு நகைத்து, ‘நீங்கள் அதன் பொருட்டு வியசனப்படுவது அறியாமை; எங்ஙனமென்பீராயின், அரசன் சங்கர கவிக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தது ஓரிலக்ஷமே; அப்பால் அரசன் செய்வது சங்கரபூஜையாதலின் அப்பெயர் தரித்து அப்பூஜா காலத்தில் வந்தமையால், தர்மவிசேஷம் பற்றியும் பூஜா காலத்திலே உருத்திரருக்குத் தானஞ் செய்வது கடனாதலாலும், பதினொருஉருத்திரர்க்கும் தனித்தனி ஓரிலக்ஷமாகச் சங்கற்பித்துப் பின்னோரிலக்ஷமாகப் பன்னிரண்டு லக்ஷம் பொன் அக்கவிக்குக் கொடுத்தவாறு காண்க,’ என்றான். இதைக் கேட்ட வித்துவக்குழாம் காளிதாசனுடைய சாதுரியத்தையும், அரசனுடைய விவேகத்தையும், தங்கள் அறியாமையையுங் கண்டு ஆச்சரியமும் சந்தோஷமும் வெட்கமும் அடைந்தவராய், மேற்கூறத்தக்கது யாதெனத் தெளியாது மயங்கி இருந்தார்கள். இதற்கிடையில் போஜராஜனும் பூஜையை முடித்துக்கொண்டு அந்தப்புரஞ் சென்று, மீண்டு வரும்போது காளிதாசன் சொன்ன சமாதானம் செவியிற் பட்டது. பட்ட மாத்திரத்தில் அரசன் ஆச்சரியவந்தனாய், ‘நமது அந்தரங்கக்கருத்தை உள்ளபடி அறிந்துகொண்டு சொன்ன இவன் நரன்றானோ! அன்றி ஈசனோ!’ என்று ஐயமுற்றுச் சிறிதுநேரம் ஸ்தம்பித்து நின்று, ஈற்றில் அவனைப் பார்க்கவேண்டுமென்று அவாவுற்று விரைந்து சபையிற் புகுந்தான். அரசனைக் கண்ட காளிதாசனும் மகிழ்ந்து மங்கள ஆசி கூறினான். அரசன் காளிதாசனைக் காண்ட மாத்திரத்தில் சொல்லுதற்கரிய பெருமகிழ்ச்சியில் முழுகிப் பரவசப்பட்டு நின்றமையால், பிரதி வந்தனஞ் செய்ய மறந்து, நெடுநாட் பிரிந்திருந்த காதலை தன்நாயகனை ஆவலோடுங் கையைப் பிடித்து இழுத்துச் செல்வது போலத் தன் கரங்களால் அனவ கரத்தைப் பிடித்து அ்ழைத்துக்கொண்டு அந்தப்புரஞ் சேர்ந்து, அங்கே காளிதாசனை ஓர் ஆசனத்திருத்தித் தானுமோர் ஆசனத்திலே வீற்றிருந்து, அவன் முகத்தைப் பார்த்து, ’பிராமணோத்தமரே, உமது திருநாமத்தால் பெருமையுற்றுள்ள எழுத்துக்கள் எவை? உமது பிரிவையாற்றாது வருந்துவது எத்தேசம்? உம்மை நினைந்து கவலையுற்றிருக்கும் ஜனங்கள் யாவர்? என்றான். அதற்குக் காளிதாசன், ‘ எனது பெயர் காளிதாசனே1.,’ என்று அரசனுடைய கையிலெழுதினான். அரசன் அதனைப் படித்து அன்புகூரப் பெற்றவனாய்க் காளிதாசனுடைய பாதங்களில் வீழ்ந்து நமஸ்கரித்தான்.  (1.மூன்று வினாக்களுக்கும் விடை கொடாது, ஒன்றுக்கு மாத்திரம் விடைகொடுத்தது, காளிதாசன் வரலாற்றை அரசன் நெடுங்காலமாகப் பிறர் வாய்க் கேள்வியால் உணர்ந்திருந்தானாகையால், மற்றை வினாக்களுக்கு விடை அனாவசியகம் என்பது கருதி என்க.) அப்பால், இருவரும் மிக்க சினேகம் பூண்டு, நாநா விஷயங்களிற் சல்லாபம் செய்து கொண்டிருக்கையில், மாலைக்காலஞ் சமீபத்தது. அது கண்டு அரசன், ‘சூரியன் கடலிலாழ்ந்தான்’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்பதை ஒரு சுலோகத்து முதலடியாகச் சொன்னான். அச்சமயத்திலங்கிருந்த வித்துவசிரேஷ்டையாகிய சீதை என்பவள், ‘வண்டுகள் தாமரை மலரில் அடங்கின,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்பதை, இரண்டாமடியாகச் சொன்னாள். இவைகளைக் கேட்டிருந்த வித்துவ சிரேஷ்டனாகிய பாண கவி என்பானொருவன், ‘உத்தியானவனத்திலிராநின்ற பறவைகள் மரப்பொந்துகளிலடங்கின,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என மூன்றாமடியைச் சொன்னான். அது கேட்ட அரசன், காளிதாசனை நோக்கி, ‘உத்தம கவியே! நீர் நான்காமடியைச் சொல்லும்,’ என்றான். காளிதாசன் அதற்கிசைந்து, ‘யுவதிகளிடத்தில் மன்மதன் மெல்ல மெல்ல வரத் தலைப்பட்டான்,’ என்னுங் கருத்துள்ள,