போகுவது; அயலே நின்று போற்றினும், போதல் திண்ணம்; சேகு அறத் தெளிந்தோர் நின்னில் யார் உளர்? வருத்தம் செய்யாது, ஏகுதி; எம்மை நோக்கி இரங்கலை; என்றும் உள்ளாய்!' 166 வீடணன் விடை பெறுதல் என்று, அவன் தன்னை மீட்டும் எடுத்து, மார்பு இறுகப் புல்லி, நின்று நின்று, இரங்கி ஏங்கி, நிறை கணால் நெடிது நோக்கி, 'இன்றொடும் தவிர்ந்தது அன்றே, உடன்பிறப்பு' என்று விட்டான்; வென்றி வெந் திறலினானும், அவன் அடித்தலத்து வீழ்ந்தான்.	167