மனோன்மணீயம்/அங்கம் 02/களம் 02 இரண்டாம் அங்கம்- இரண்டாங் களம்: கதைச்சுருக்கம் காலை வேளையின் இயற்கைக்காட்சிகளைக் கண்டுகொண்டு, நடராசன் நிற்கிறான். அக்காட்சிகளைப் பற்றித் தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்கிறான். “ஒன்றும் புலப்படாமல் இருள்மூடிக் கிடந்த இந்த உலகம், சூரியன் ஒளிபரப்பிப் புறப்படுகிற இக்காலை வேளையில், ஓவியன் ஒருவன், கிழிச்சீலையிலே, வர்ணங்களைக் கொண்டு ஓவியம் எழுதிக் காட்டுவதுபோலக் காணப்படும் காட்சி, அழகானது. சுரைக்கொடி படர்ந்த வீட்டுக்கூரையின் மேலே ஏறி ஒய்யாரமாக நிற்கிற சேவல், சிறகை அடித்துக்கொண்டு  ‘கொக்கரக்கோ’ என்று கூவுவதும், கருநிறக் காகங்கள், சூரியன் தம்மையும் இருட்கூட்டங்கள் என்று கருதித் துரத்துவானோ என்று ஐயங்கொண்டு, ‘நாங்கள் காக்கைகள், இருட்கூட்டம் அல்ல’ என்று சொல்லுவது போலக் ’கா கா’ என்று கூவிக்கொண்டு, நாற்புறமும் பறந்துசெல்லும் காட்சியும், பறவைக்கூட்டங்கள் பன்னிறம் அமைந்த தமது சிறகுகளைத் தாளம்போடுவது போல் அசைத்து, இனிய குரல்களினால் பாடுவதும், காண்பதற்கும் கேட்பதற்கும் இனிமையானது. இதோ, நீரோடும் இந்த வாய்க்காலில், ஆணும் பெண்ணுமான இரண்டு நாரைகள், அன்புடன் காதல் செலுத்துகின்றன. வாணி! நற்குணம் வாய்ந்த நங்காய்! அன்றொருநாள், நாம் இருவரும் அன்பு செலுத்திய இடமும், இதுதானே! புத்தம் புதிய குவளைமலரைப் பறித்து, அன்று உன்னிடம் கொடுத்தபோது, அதனை நீ, உன் கூந்தலில் சூட்டிக்கொள்ளாமல், ஓடுகிற நீரில் விட்டு வேடிக்கை பார்த்தனை. உடனே, நான் என்ன எண்ணுவேனோ என அஞ்சி, நீ, நெஞ்சம் கலங்கினாய். அந்தக் காட்சி, இன்னும் என் மனக்கண்ணில் நிற்கிறது. வாணி! கவலைப்படாதே! நீ, வேண்டாமென்று அப்படிச்செய்யவில்லை என்பதை நான் அறிவேன். உன் உள்ளமும் என் உள்ளமும் ஒன்றுபட்டபின்னர், உன் கருத்து என்ன என்பதை நான் அறியேனா?” இவ்வாறு, நடராசன், தனக்குள் எண்ணமிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, யாரோ கூறிய ‘வாணி’ என்னுஞ் சொல், அவன் காதில் விழுந்தது. அச்சொல் வழியே திரும்பிப் பார்த்தான். ஒருபுறத்தில் பலதேவனும், அவனுடைய தோழனும், நற்றாய் ஒருத்தியும் நின்று பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். கண்டு, மறைந்து நின்று, அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கேட்கிறான்.  “நீ என் மகளைக் கெடுத்தாய். உன்னை நம்பி, அவள் கெட்டாள். அவளுடைய வாழ்வு அழிந்தது. வாணியை நீ மணம் செய்துகொள்ளப் போகிறாய். அன்று, என் மகள்தலையை உன்கையினால் தொட்டு ஆணையிட்டாய். இன்றுநீ, வாணியை மணம் செய்து கொள்ளப்போவதாகக் கூறுகிறார்கள். என்மகள் சாகக்கிடக்கிறாள். எங்கள் வீட்டுக்கு வரமாட்டாயா? இதோ, இந்தக் கடிதத்தைப் படித்து, என் மகளின் துயரத்தைத் தெரிந்துகொள்” என்று அந்தத் தாய் பேசினாள்.  “அந்தக் கதைகளையெல்லாம் நீ நம்பாதே. அந்தக் கிழவன் பணத்தாசைகொண்டு, வாணியை எனக்கு மணஞ்செய்து கொடுக்கத் துடிக்கிறான். எனக்கு அலுவல் இருந்தபடியால் வரமுடியவில்லை. இதோ, இந்தத் தங்க வளையல்களைக் கொண்டுபோய் உன் மகளுக்குக் கொடு. நான், இன்று, திருவனந்தபுரம் போகிறேன். இன்னும் இரண்டு நாளில், திரும்பி வருவேன். வந்தவுடன், உன் வீட்டுக்கு வருகிறேன்” என்று பலதேவன் விடைகூறினான். அந்தத் தாய், பொன் வளைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு போகிறாள். தோழன், பலதேவனைப் பார்த்து, “இது எத்தனையாவது இடம்? ஐந்தோ, ஆறோ? வாணியை மணம்செய்து விலங்கு மாட்டிக்கொண்ட பிறகு, இதெல்லாம் போய்விடும்” என்று கூறினான். “வாணியானால் என்ன, மனோன்மணியானால் என்ன? அதெல்லாம், உலகம் மதிப்பதற்காகக் கலியாணம். காரியத்தில், நமது இட்டம்போல் நடக்கவேண்டும். வா போகலாம்; எனக்காக ஆட்கள் காத்திருப்பார்கள்” என்று கூறிக்கொண்டே பலதேவன், நண்பனை அழைத்துக்கொண்டு போய்விட்டான். மறைவாக இருந்த நடராசன், கோபம் பொங்கத் தனக்குள்ளே பேசிக் கொள்கிறான்; “இவ்வளவு கொடியவர்கள் இவ்வுலகத்தில் இருக்கிறார்களா? பாதகன்! கயவன்! நற்குணமுள்ள வாணிக்குத் தகுந்தவனா இவன்? இவன் ஏன் திருவனந்தபுரம் போகிறான்?” இவ்வாறு தனக்குள்ளே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அவன் நண்பன் நாராயணன், அங்கு வருகிறான். வந்த நாராயணனிடம், பலதேவன் திருவனந்தபுரம் போகிற காரியம் என்னவென்று கேட்க, மனோன்மணியின் திருமணத்தைப் பற்றித் தூதுபோகிறதாகக் கூறினான். பிறகு, பலதேவனை மணக்கும்படி அரசன் வாணியை வற்புறுத்திக் கூறினான் என்றும், அதற்கு அவள், ‘செத்தாலும் அவனை மணஞ்செய்து கொள்ளமாட்டேன்’ என்று கூறியதாகவும், நடராசனிடன் தெரிவிக்கிறான். “அப்படியா? சற்று முன்பு, அவளைப் பற்றி, வேறுவிதமாக எண்ணினேன்” என்றான் நடராசன்.