 வண்டு ஆங்கு இசை பயிலும் மாலை அணிந்தவன் வேலப்பன் மைந்தன். அவன் நிதியம் மிகுதியாகக் கொண்டவன். அந்த நிதியால் தன் சுற்றத்தாரை வளர்த்தவன். அவனுடைய மலைக் குன்றில் திரியும் மின்னல் கொடியாளே என் வாய்பாட்டில் வரும் இசையினள் (பண் தாங்கு இசையினள்) அவள் மீது எனக்கு ஆசை. அங்குள்ள பாம்பன் குளத்தின் நடுவே அவளைக் கண்டேன். (அவளை நினைத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். அதனால் துன்புறுகிறேன். என்னைத் துன்புறுத்தும் என் நெஞ்சைக்) கிழித்தால் என்ன பாவம் வரப்போகிறது. (ஒன்றுமில்லை) வனக்குத் தளவஞ்சி பூஞ்சோலைத் தஞ்சி வளருமிரு தனக்குன்று செய்யுந் தொழில் சொல்லவோ தமியேனைக் கண்டாற் கனக்கும் புளகிக்கும் பாரிக்கும் பூரிக்குங் கண்கறுக்குஞ் சினக்குந் தனக்கு மெனக்கு முண்டாக்குந் தினஞ் சண்டையே. (7)  அவள் என்னை வாட்டி வனக்கும் (வாடச்செய்யும்) தளமாகிய கொங்கைகளை உடைய வஞ்சிப்பெண்ணாகிய பூஞ்சோலைத் தழிஞ்சி (தஞ்சி). அவளிடம் வளர்வது இரண்டு தன(முலை)க் குன்றுகள். அவை செந்நும் தொழிலைச் சொல்லவோ? அவை தனியே இருக்கும் என்னைக் கண்டால் மேலும் கனதியாகும். புகாங்கிதம் கொள்ளும். பருமனாகும். பூரிக்கும். தன் கண்முனை கறுக்கும். என்மீது சினம் கொள்ளும். அதற்கும் எனக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் சண்டைதான். பகுப்பு:தனிப்பாடல் திரட்டு மூலம் சவ்வாதுப் புலவர்5 பாடல்கள்நூலில் பக்கம் 66 & 67