'"உந்தையை உன்முன் கொன்று, உடலைப் பிளந்து அளைய, சிந்தை தளராது, அறம் பிழையாச் செய்கையாய்! அந்தம் இலா அன்பு என் மேல் வைத்தாய்! அளியத்தாய்! எந்தை! இனி இதற்குக் கைம்மாறு யாது?" என்றான்.	166 '"அயிரா இமைப்பினை ஓர் ஆயிரம் கூறு இட்ட செயிரின் ஒரு பொழுதில், நுந்தையை யாம் சீறி, உயிர் நேடுவேம்போல், உடல் அளைய, கண்டும் செயிர் சேரா உள்ளத்தாய்க்கு, என் இனி யாம் செய்கேம்?	167