நின்னையே புகழ்தற்கு ஒத்த நீதி மா தவத்தின் மிக்கோய்! உன்னையே வணங்கி, உன் தன் அருள் சுமந்து உயர்ந்தேன்; மற்று இங்கு என்னையே பொருவும் மைந்தன் யான் அலாது இல்லை' என்றான்	42-28 அவ் உரை புகலக் கேட்ட அறிவனும், அருளின் நோக்கி, 'வெவ் அரம் பொருத வேலோய்! விளம்புகேன்; கேட்டி, வேண்டிற்று எவ் வரம் எனினும்; தந்தேன்; இயம்புதி' எனலும், ஐயன், 'கவ்வை இன்று ஆகி வென்றி கவிக்குலம் பெற்று வாழ்க.' 42-29 '"அரி இனம் சென்ற சென்ற அடவிகள் அனைத்தும் வானம்