6. பிராமணன் ஜோசியம் சொன்னது மடத்துக்குப் போன பிறகு, குருவானவர் வெகுவாய் விசனப்பட்டார். ‘நமக்குக் கிடைத்த குதிரை குரூபமான குதிரையாயிருந்தும், பணச்செலவில்லாமல் வந்ததென்பதனால் கொஞ்சம் சந்தோஷமாயிற்று; என்றாலும், இக்குதிரையினால் வழியில் அனுபவித்த சங்கடங்களை எல்லாம் நினைக்க நினைக்கத் தீராத மனக்கிலேசம் உண்டாகின்றது! தெய்வச்செயல் இப்படியும் இருக்கிறதல்லவா!’ என்று சிந்தித்துக் குருவானவர் சீஷர்களைத் தமது சந்நிதானத்திற் கூட்டிவைத்துக் கொண்டு, ஞான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்: ‘தம்பிமாரே வரவர இந்தப் பிரபஞ்ச வாழ்வைப் பார்க்குமிடத்தில், முயற்கொம்பு போலவும், கானற்சலம் போலவும் சூனியமாயிருக்கின்றதென்று காண்கின்றேன்; தீமைகலவாத நன்மையும், கசப்புக் கலவாத இனிப்பும், துக்கங்கலவாத சந்தோஷமும் இங்கே கிடைக்கமாட்டா; ஐயோ! விலைகொடுத்து வாங்காமல் உபகாரமாய்க் குதிரை வந்ததென்று நாம் மிகவும் மகிழ்ந்தோமல்லவா! அன்றுதானே இந்தப் பாக்கியத்துடனே தொடர்ந்து வந்த கிலேசங்களையும் கண்டீர்களே! ஒரு துளித்தேனை நக்குகிறதற்காக அத்தனை கசப்பும் விழுங்க வேண்டுமோ? நெல்லுக்கும் உமியிருக்கிறது; எவ்வகைக் கனிகளுக்கும் தோலும் கொட்டையுமுண்டு; இவையெல்லாம் இயல்புதான்; ஆகிலும், நான் ஒரு தினத்தில் அனுபவித்த பொல்லாப்போ, மிகவும் அதிகம்! குதிரை ஏறுகிறதற்கு எனக்கு அதிர்ஷ்டமில்லையாக்கும்! விதிக்கெதிராய் நடக்க என்னாற் கூடுமோ? கூடாதே! ஆதலால், இனி அந்தக் குதிரையை அது வந்த இடத்திற்குத் திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறதே காரியம்! ஆகாது, ஆகாது!’ என்றார். அதற்குச் சீஷர்களெல்லாரும், ‘ஆகா! அப்படிச் சொல்ல வேண்டாவையா! அஃதென்னை, நீர் கொண்ட குதிரையோ, நாங்கள் தேடின குதிரையோ? இரண்டில் ஒன்றுமன்றே? தெய்வாதீனமாய்த் தானாக வந்த குதிரையன்றோ? நாமதைத் திரும்ப அனுப்பினால், திருவுளத்துக்கு மறுவுளமாக நடக்கிறதாகுமே! ஆதலால், இஃது அதிக தோஷமாய் முடியாதா? குதிரைைப் பிடித்திருந்த தோஷத்தை அந்த வள்ளுவன் கழித்த பிறகு அஞ்சத்தக்கது என்ன இருக்கின்றது? ஒன்றுமில்லையே!’ என்றார்கள். இவைகளுடனே இன்னும் பல நியாயங்களை அவர்கள் விரிவாகச் சொல்ல, குருவும் மனந்தேறி, ‘நீங்கள் சொன்னபடி ஆகட்டும்,’என்றார். ஆனாலும், அன்று வந்த மோசம் போல இனி வாராதபடிக்கு, இராமாறு குதிரையை மேயவிடவொண்ணாது; வீட்டிலேதான் கட்டுவிக்க வேண்டும்; அதற்கான இடமுங் காணோமே!’ என்றார். அப்போது மூர்க்கனென்பவன், ‘இதற்காக ஆலோசனை என்ன? இந்த க்ஷணத்திலே நான் போய் ஆலங்கொம்புகளை வெட்டிக்கொண்டு வந்து, நம்முடைய மடத்துக்கு ஒரு மூலையில் நேர்த்தியான இலாயமொன்று, பண்ணிப் பதித்தது போலக் கட்டுகிறேன்,’என்றான். என்றவுடன் புறப்பட்டுப்போய், வழியோரத்திலிருந்த பிரமாண்டமான கொடியாலின் மேலேறி நின்று, செழிப்பாயுயர்ந்து வளர்ந்து ஒழுங்காயிருந்த கிளையைக் கோடாரியினால் வெட்டத் தொடங்கினான். ஆனாலும், அவன் நுனிப்பக்கத்திலிருந்து அடிப்பக்கத்தில் வெட்டுகிறதைக் கண்டு வழிப்போக்கனாய் வந்த ஒரு பிராமணன், ‘தம்பி, அப்படி நிற்கவேண்டா, கிளையோடே நீயும் விழப்போகிறாய்,’ என்றான். அதற்கவன், ‘இந்தத் துர்ச்சகுனமான வார்த்தையை எனக்கு நீ சொல்ல வந்தாயோ!’ என்று அறையிற் செருகி வைத்திருந்த வெட்டரிவாளைப் பிராமணன் மேல் எறிந்தான். அவனும்,‘இந்த மூடன் பட்டறியட்டும்!’ என்று விலகித் தப்பிப்போய்விட்டான். மூர்க்கனோ என்றால், முன்னின்றபடி பின்னும் வெட்டினதனால் அரைவாசிக்கு அதிகமாக மரம் அறுப்புண்டு மளமளவென்று முறிந்துவிழத்தானும் அதனோட விழுந்தான். ‘அம்மம்ம! இங்கு வந்த அந்தப் பிராமணன் பிரபலமான் சாஸ்திரி! மகாபுரோகிதன்! அவன் சொன்னபடிக்கு ஆயிற்று!’ என்று கடுக எழுந்து, பிராமணனைப் பின்பற்றிக் கூவிக்கொண்டே ஓடினான். சடுதியில் இவன் கிட்ட ஓடி வருகிறதைப் பிராமணன் கண்டு, ‘இந்தப் புத்தியில்லாத மிருகம் என்ன செய்யுமே!’ என்று அஞ்சி நின்றான். மூர்க்கன் வந்து, ஒரு கும்பிடு போட்டு, ‘ஐயா, நீர் பிரபலசாஸ்திரி; இன்னமோர் ஆருடம் எனக்குச் சொல்லவேண்டும்; நான் பரமார்த்த குருவின் சீஷனாக்கும்; அவர்மேல் எனக்கு அதிக பக்ஷமுண்டாயிருக்கின்றது; அவருக்குத் தளர்ந்த வயதாயிருக்கிறபடியினாலே, அவர் கொஞ்சநாளுக்குட்சாவாரென்று நான் பயந்திருக்கின்றேன்; இப்பொழுது நீரெனக்காறுதலாக, அவருக்கு முடிவு காலம் எப்பொழுதுவரும்? அதற்குமுன் காணப்படும் அடையாளமென்ன?’ என்பவற்றைச் சற்றே தயவு செய்து சொல்லவேண்டும்!’ என்றான். பிராமணன் தப்புவித்துக் கொள்ளப் பலவிதப் போக்குச்சொல்லியும் அவன் கேளாததனாலும், விடாத்தனாலும், கடைசியிலே, ‘ஆசன சீதம் ஜீவன நாசம்,’ என்றான். அவன், ‘அஃதென்னை ஐயா, அதற்கு அர்த்தம் சொல்லவேண்டும்,’ என்று அலட்டிக்கேட்க, ‘உன் குருக்களுக்கு இருப்பிடம் என்றைக்குக் குளிர்ந்து காண்கிறதோ, அஃது அன்றைக்குச் சாவு கிட்டினதென்பதற்கு அடையாளம் என்று அறிந்துகொள்,’ என்று பிராமணன் சொன்னான். மூர்க்கனும் நமஸ்காரஞ் செய்துவிட்டுப் போய், வெட்டின கிளையை மடத்துக்கிழுத்துக் கொண்டு வந்து, நடந்த செய்தி எல்லாம் விவரமாய்ச் சொன்னான். குருக்கள் இதைக்கேட்டு, மிகவும் விசாரப்பட்டு, ‘ஜோசியஞ் சொன்ன பிராமணன் மகா சாஸ்திரியல்லவென்று சொல்லக்கூடாது; உனக்கவன் சொன்னபடியெல்லாம் உடனே பிரத்தியக்ஷமாயிற்றே! ஆதலால், எனக்கு அவன் சொல்லியனுப்பின ஜோசியமும் தப்பமாட்டாது; ‘ஆசன சீதஞ் ஜீவன் நாசம்,’ என்பது நல்ல யுத்தியும் அனுபவமுமான வசனந்தான், இனி எச்சரிக்கையாயிருக்க வேண்டுமாக்கும்! ஒருகாலும் கால்சுத்தி செய்யக்கூடாது. அதன்மேல் ஆண்டவன் விட்டபடியாகிறது!’ என்றார்.