சங்காரத்து ஆர் கண்டை ஒலிப்ப, தழல் சிந்த, பொங்கு ஆரத்தான் மார்பு எதிர் ஓடிப் புகலோடும், வெங் காரத்தான் முற்றும் முனிந்தான்; வெகுளிப் பேர் உங்காரத்தால் உக்கது, பல் நூறு உதிர் ஆகி.	132 வானோரின் பெரு மகிழ்ச்சி ஆர்ப்பார் ஆனார்; அச்சமும் அற்றார்; அலர் மாரி தூர்ப்பார் ஆனார்; துள்ளல் புரிந்தார்; தொழுகின்றார், 'தீர்ப்பாய் நீயே தீ என வேறாய் வரு தீமை