உணர்வேதும் கலங்கியதோ எனநி னைத்தான். உயிர்க்குயிரே! அன்னமே! எனஅ ழைத்தான்.  "சிவப்பாம்பல் மலர்வாயிற் சிந்தும் முல்லைச் சிரிப்புக்கும், கருப்பஞ்சாற் றுச்சொல் லுக்கும், குவிக்கின்ற காதலொளி விழிக்கும், கார்போல் கூந்தலுக்கும், சாந்தமுகத் திங்க ளுக்கும் உவப்புற்றேன் அவ்வுவப்பால் காதல் பெற்றே உயிர்நீயே என்றுணர்ந்தேன்; இயங்க லானேன்! அவிந்தனையே திருவிளக்கே! இந்த வையம்  அவியவில்லை எனில்எனக்கிங் கென்ன வேலை?  படித்ததுண்டு; கேட்டதுண்டு; கண்ட தென்ன? பகலியங்கி இரவுறங்கும் சிறுமை யன்றித் தடித்தஉடல் பெருநெறியிற் சென்ற தில்லை; தனித்தினிக்கும் இசைத்தமிழில் தேனும் கூட்டி வடித்தெடுத்த மொழியாளே, மலர்க்கண் காட்டி வாழ்விலெனை உயர்வித்தாய். உயிரே! உன்சீர்