 வேலப்ப பூபன் அருள் நிலைபெறாது போன மகன் குழந்தை. (வள்ளல் குழந்தையின் தந்தை வேலப்ப பூபன் காலமானதால் அவன் மகன் 'குழந்தை' என்பவனுக்குத் தந்தையின் அருள் நிலைபெறாமல் போய்விட்டது என்க) வள்ளங் குழந்தை தலைவிக்குக் குருநாதன் என்னும் முருகனைப் போன்றவன். நீதம் என்னும் வெண்ணெய் போன்றவன். வரம் தரும் தயாளன். பல நாள் மலர் சூடிய என் தலைப் பின்னலை இழுத்து விளையாடியவன். அவனுக்கு இன்று நல்ல நாள். மணநாள். - எனச் சொல்லி அந்த மின்னாளு வரச்சொன்னாள். மாகமழைக் கரன்பூம்பாவை வேலப்பன் மைந்தன் மின்னார் மோகன் குழந்தைக் குருநாதன் வெற்பினின் மோடிவைத்துப் பாகமொழிக் குழன்மாதே விரித்துப் படமெடுக்கும் நாக மறைத்துக் குழல்நமக் கீதல் நலமல்லவே.((4)  வேலப்பன் மைந்தனும், பட்டொளி வீசும்பவனுமான 'வேலப்பன் குழந்தை' என் குருநாதன். அவன் மலையில் ஒரு பூம்பாவை உலவுகிறாள். வானத்தில் மேயும் மழைமேகம் போன்ற தன் கூந்தலைக் கையில் தாங்கிக்கொண்டு உவாவுகிறாள். நாகம் என்னும் மழையை மறைத்து உலாவும் மழைமேகம் போல (நாகம் என்னும் மெல்லிய துணியாடையைப் போர்த்திக்கொண்டு) உலாவுகிறாள். இப்படி தன் குழலில் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு அவள் உலாவுவது எனக்கு நலம் தருவதாக இல்லை. (என்செய்வேன் என்று தலைவன் தன் தோழனிடம் (=பாங்கனிடம்) கூறுவதாக இந்தப் பாடல் அமைந்துள்ளது) பாடல்கள் 5-7 போதத்தை மேவுமயிலைக் குழந்தைக்குப் போர்மதன்செய்(கு)