குடரிலே நெடுங் காலம் கிடந்தேற்கும் உயிர்ப் பாரம் குறைந்து தேய, உடர் எலாம் உயிர் இலா எனத் தோன்றும் உலகத்தே, ஒருத்தி அன்றே, இடர் இலா முகத்தாளை, அறிந்திலையேல், இந் நின்றாள் என்னை ஈன்றாள்." 69 குகன் கைகேயியை வணங்குதலும், தோணி கரை சேர்தலும் என்னக் கேட்டு, அவ் இரக்கம் இலாளையும் தன் நல் கையின் வணங்கினன் தாய் என; அன்னப் பேடை சிறை இலது ஆய்க் கரை துன்னிற்று என்னவும் வந்தது, தோணியே. 70