மறைந்துபோய் நின்ற வஞ்சனும், அவருடைய மனத்தை அறிந்து, தெய்வ வான் படைக்கலம் தொடுப்பதற்கு அமைந்தான், 'பிறிந்து போவதே கருமம், இப்பொழுது' எனப் பெயர்ந்தான்; செறிந்த தேவர்கள் ஆவலம் கொட்டினர், சிரித்தார்.	80 அஞ்சி ஓடியதாக எண்ணி, வானரர் மகிழ்ந்து ஆரவாரித்தல் செஞ் சரத்தொடு சேண் கதிர் விசும்பின்மேல் செல்வான், மஞ்சின் மா மழை போயினது ஆம் என மாற, 'அஞ்சினான் மறைந்தான், அகன்றான்' என, ஆர்த்தார்-