பத்துக்கொண்டன திக்கும் பதறிப் போயுலையப் பைம்பொற் றாரகை சிந்தப் பகிரண்டத் திடைநீள் மத்துக்கொண்டு மதிக்குந் திரையாழி நெடுமால் வடிவாகிப் புவிகைக் கொண்டருண் மானாபரணா முத்துப்பந்தரி னிற்குங் குருளைக்குஞ் சினவேன் முருகற்கும் பொதியைக்கோ முனிவர்க்குஞ் சடிலக் கொத்தற்கும் பதுமக் கொந்தயனுக்கு மலதிக் கூழைத்தண் டமிழுக்கேன் கொடியுங் கானமுமே. (3)  மாணாபரனா! (சோழனே!) பாற்கடலைக் கடையும்போது திருமால் மத்தாக இருந்தான். கடையும்போது பத்துத் திசைகளும் பதறிப் போய் அலைபுண்டன. பொன்னிற விண்மீன்கள் சிந்தி விழுந்தன. அப்போது நெடிய திருமால் உலகத்தை ஏந்திக்கொண்டான். அந்த உலகை நீ கைப்பறிக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்கும் சிறு குழந்தையாகிய ஞானசம்பந்தருக்கும் முத்துப்பந்தர் வேண்டும். முருகனுக்கும், பொதிகை முனிவன் அகத்தியனுக்கும் சடைமுடி தரித்த சிவபெருமானுக்கும், தாமரையில் வீற்றிருக்கும் பிரமனுக்கும் கொடி வேண்டும். கொட்டு முழக்காகிய பாட்டு வேண்டும். நான் தமிழ் என்னும் கூழைத் தண்டை (காவடியை) ஏந்திக்கொண்டிருப்பவன். எனக்குக் கொடியும், கொட்டுமுழக்குப் பாட்டும் வேண்டுவதில்லை. பாடல் 4,5,6 இன்றல்லோ கம்பனிறந்த நாளென் கவிதை இன்றல்லோ ராசசபைக் கேற்குநாள்- இன்றல்லோ