வேதங்கள் பாட; உலகங்கள் யாவும் வினை சிந்த; நாகம் மெலிய:	245 அல்லைச் சுருட்டி, வெயிலைப் பரப்பி, அகல் ஆசை எங்கும் அழியா வில்லைச் செலுத்தி, நிலவைத் திரட்டி, விரிகின்ற சோதி மிளிர; எல்லைக் குயிற்றி எரிகின்ற மோலி, இடை நின்ற மேரு எனும் அத் தொல்லைப் பொருப்பின் மிசையே விளங்கு சுடரோனின் மும்மை சுடர;	246 நன் பால் விளங்கு மணி கோடியோடு, நளிர்போது, செம் பொன், முதலாத் தன்பால் இயைந்த நிழல் கொண்டு அமைந்த தழுவாது வந்து தழுவ; மின்பால் இயன்றது ஒரு குன்றம் வானின் மிளிர்கின்றது என்ன, வெயிலோன்