தனை நினைந்து உளம் வருந்திய தம்பிமால் அயரும் மனம் நெகிழ்ந்து, இரு கண்கள் நீர் வார, அங்கு அமலன் நினைவின் முந்துறும் மாருதிக்கு, இனையன நிகழ்த்தும்:	42-26 என்று உரைத்து, 'அரக்கர் வேந்தன் இருபது என்று உரைக்கும் நீலக் குன்று உரைத்தனைய தோளும், குல வரைக் குவடும் ஏய்க்கும் என்று உரைத்தனைய மௌலித் தலை பத்தும், இறுத்த வீர! நின் தனைப் பிரிந்தது உண்டே, யான்' என நிகழ்த்தினானால்.	42-27 'மின்னை ஏய் உமையினானும், விரை மலர்த் தவிசினானும்,