எழுந்த நங்கையை, மாமியர் தழுவினர்; ஏங்கிப் பொழிந்த உண் கண் நீர்ப் புதுப் புனல் ஆட்டினர்; புலம்ப, அழிந்த சிந்தையள் அன்னம், 'ஈது இன்னது' என்று அறியாள்; வழிந்த நீர் நெடுங் கண்ணினள், வள்ளலை நோக்கி. 215 'பொன்னை உற்ற பொலங் கழலோய்! புகழ்மன் னை உற்றது உண்டோ, மற்று இவ் வன் துயர் என்னை உற்றது? இயம்பு' என்று இயம்பினாள்- மின்னை உற்ற நடுக்கத்து மேனியாள். 216