அருந்தியோர் நெஞ்சம் அழிந்து உக விடினே.	 130	 'நயனும் வாய்மையும் நன்னர் நடுவும்	 இவனின் தோன்றிய இவை' என இரங்கப்,	 புரை தவ நாடிப் பொய் தபுத்து, இனிது ஆண்ட	 அரைசனோடு உடன் மாய்ந்த நல் ஊழிச் செல்வம் போல்,	 நிரை கதிர்க் கனலி பாடொடு பகல் செலக்	 கல்லாது முதிர்ந்தவன் கண் இல்லா நெஞ்சம் போல்,  புல் இருள் பரத்தரூஉம் - புலம்பு கொள் மருள் மாலை. 