வேத னையது தீர்ப்பது மெய்யுணர் வாமே. 725	மானின்ற நோக்கின் மறவேனெடுங் கண்ணி னல்லாய் மேனின்ற வெல்லா மிகநல்லவிம் மெய்யுணர்ச்சி தானின்ற தன்மை தவிராதுரைக் கிற்றி யேனின் னூனின்ற வாறே பொருணோக்குவன் யானு மென்றான். 726	நின்ற விரலுந் நிலையாழ்ந்து முடங்க லாயிற் சென்றவ் விரலும் மெனத்தானின் கூற்ற தாயிற் றொன்றவ் விரலே யுறலுண்மையு மின்மை யும்மா