புண்தாங்கு நெஞ்சத்தனளாய்ப் படிமேல் புரண்டாள்; உண்டாய துன்பக் கடற்கு எல்லை உணர்ந்திலாதாள். 139 இராமன் சுமித்திரையின் துயரை போக்குதல் சோர்வாளை, ஓடித் தொழுது ஏந்தினன்; துன்பம் என்னும் ஈர் வாளை வாங்கி, மனம் தேறுதற்கு ஏற்ற செய்வான்; 'போர் வாள் அரசர்க்கு இறை பொய்த்தனன் ஆக்ககில்லேன்; கார்வான்நெடுங் கான் இறை கண்டு, இவன் மீள்வென்' என்றான். 140 'கான் புக்கிடினும், கடல் புக்கிடினும், கலிப்பேர்