அக் கணத்து அருகு நின்ற அனுமன் கைத் திருமுகத்தைத் தக்கவன் நீட்ட, வாங்கி, தன் தலைமிசையில் சூடி, 'இக்கணம் வருவென்; வாழி! இராம!' என்று, இரு தோள் கொட்டி, மிக்க மா மடங்கல் போல, விண்ணிடை விசைத்துப் பாய்ந்தான்	1-11 மண்டிப் புக்கனன், மறலிதன் பெரும் பதம்; நரகில் தண்டிப்புண்டு, அறுப்புண்டு, எரிப்புண்டவர்தம்மைக் கண்டு, மாருதி கண் புதைத்து, 'அரி! அரி' என்ன, மிண்டி ஏறினர், நரகிடை வீழ்ந்தவர் எல்லாம்.	1-12