வெருவரு நித்திரைக் குறுகண் விளைத்துநும்  (125) பாசாபி மானமும், தேசாபி மானமும் பொருளெனக் கருதா தருணிறை நுமது தாய்முலைப் பாலுடன் வாய்மடுத் துண்டநல் ஆண்மையும் சுதந்திரக் கேண்மையும் ஒருங்கே நிந்தை வஞ்சியர்செய வந்தநும் கோபம்   (130) முற்றும் இயல்பே. மற்றுதன் குகையுள் உற்றரி முகமயிர் பற்றிடின் அதற்கக்