நின்னொடு வாழ்ந்த நினைப்புமே தேய்ந்தது. கதையிலோர் முனிவன் கடியதாஞ் சாப விளைவினால் பன்றியா வீழ்ந்திடு முன்னர்த் தன்மக னிடை “என் தனயநீ யான்புலைப் பன்றியாம் போது பார்த்துநில் லாதே! விரைவிலோர் வாள்கொடு வெறுப்புடை யவ்வுடர்ல துணித்தெனைக் கொன்று தொலைத்தலுன் கடனாம். பாவமிங் கில்லையென் பணிப்பிஃ தாகலின்!”