தூம்புஉடைத் தடக்கை வாயடு துமிந்து. நாஞ்சில் ஒப்ப, நிலமிசைப் புரள, எறிந்துகளம் படுத்த ஏந்துவாள் வலத்தர் எந்தையோடு கிடந்தோர் எம்புன் தலைப்புதல்வர்; ‘இன்ன விறலும் உளகொல், நமக்கு?’என, மூதில் பெண்டிர் கசிந்து அழ, நாணிக் கூற்றுக்கண் ஓடிய வெருவரு பறந்தலை, எழுவர் நல்வலங் கடந்தோய்! நின்