வேதமெல்லாம் இங்ஙனம் விதியும் புனைந்துரையும் மந்திரமுங் குறியீடும் என நான்குவகைப்படும். இவற்றுள், விதி அங்கியும் ஏனைமூன்றும் விதிக்கு அங்கமுமாம். விதிவாக்கியம் விதித்தலும் விலக்குதலும் என இருவகைப்படும். அவைபற்றிச் செய்யும் வினையும் அறமும் பாவமும் என இருவகைத்து. “ஆன்மாவை அறிக” என விதித்தலின் ஆன்மாக்கள் பலவாய் நித்தமாய் வியாபகமாய்ப் பிறந்திறந்து வினைகளைச் செய்து வினைப்பயன்களை நுகர்ந்துவரும். வினைசெய்தவர்க்கு வினையே துறக்கம் முதலிய பயன்களை உதவும். காமியப்பயன்களைக் குறித்து வினைசெய்யின் அவ்வினை அவ்வப் பயன்களை உதவும். காமியம் வேண்டாது, விலக்கியனவும் ஒழித்து, வேள்விசெய்யின் அவ்வினை முத்தியை உதவும். இவ்வான்மாக்களுக்கு வேறாய்ப் பரமான்மா ஒருவன் உண்டு என்பதூஉம், உலகந் தோன்றி அழியும் என்பதூஉம் பொய்; உலகம் என்றும் இவ்வாறே நிலைபெறும் என்பதாம். இங்ஙனம் செய்யப்பட்ட சைமினிசூத்திரங்கட்குப் பாடியம் செய்தான் சபரமுனிவன். சூத்திரத்திற்கும் பாடியத்திற்கும் சிறுபான்மை வேறுபாடுகொண்டு பட்டாசாரியன் சூத்திரமதம்பற்றி வழிநூல் செய்தான். பட்டன் மாணாக்கனாகிய பிரபாகரன் பாடியமதம் பற்றி வழிநூல்செய்தான். இங்ஙனமாகலின் மீமாஞ்சை மதம் இருவகைப்பட்டது. பட்டாசாரியன், கன்மமே பயன்கொடுக்கும் என்றும், முத்தியில் நையாயிகர்போல ஆனந்தமுண்டு என்றும் கொள்வன். பிரபாகரன், கன்மநாசத்தில் அபூர்வம்என ஒன்று தோன்றிநின்று பயன்கொடுக்கும் என்றும், வைசேடிகர்போலப் பாடாணம் போற் கிடப்பதே முத்தியென்றும் கூறுவன்; பொருட்டன்மைகளினும் சிறுபான்மை பாட்டாசாரியனில் வேறுபடக் கூறுவன். பிரபாகரமதம் எனினும் குருமதம் எனினும் ஒக்கும். மீமாஞ்சைநூல் பன்னிரண்டு அத்தியாயத்துள் முதல் அத்தியாயம், முதற்பாதத்திற் கருமங்களுக்கு நேரே பிரமாணமான விதிவாக்கியங்கட்குப் பிரமாணம் இல்லையென வாதிகள் கூறும் சங்கைகளை மறுத்து வேதம் சுயம்புவாகலிற் பிரமாணம் ஆம் என்றும், இரண்டாம் பாதத்திற் புனைந்துரை வாக்கியங்களும் மந்திரங்களுமாகிய இரண்டும் விதிக்கு வேண்டப்படும் திரவியங்களும் துதிகளும் முதலியவற்றைத் தெரிவித்தலின் பிரமாணம் ஆம் என்றும், மூன்றாம் பாதத்தில் வேதத்தோடு முரணாது மனு முதலிய ஆன்றோராற் செய்யப்பட்ட மிருதி முதலியவற்றிற்கு மூலவேதம் உண்டென்று வழியளவையான் உணரப்படுதலின் அவை பிரமாணம் ஆம் என்றும், நாலாம் பாதத்தில் விதிவாக்கியத்தில் அகப்பட்ட வேள்விப்பெயர்கள் கருமவேறுபாடும், மாட்டேற்றும் அநுவாதமும் முதலியன உணரநிற்றலானும் கருமத்திற்குப் பெயராகலானும் பிரமாணமாம் என்றும் இவ்வாறு பிரமாணம் ஆமாறு உணர்த்துதலின், “பிரமாணவியல்” என்னும் பெயர்த்து. இரண்டாம் அத்தியாயம், அங்ஙனம் பிரமாணமாகிய வேதத்திற் கூறப்பட்ட கருமங்கள், வேதவாக்கியங்களிற் கூறும் பகுதி வினைவேறுபடுதலும், ஒருவினை பலகாற்கூறுதலும், தொகைகூறுதலும், வெவ்வேறு குறியிடுதலும், குணவேறுபாடு கூறுதலும், வேறு பிரகரணத்திற் கூறுதலுமாகிய இவற்றான் ஒன்றற்கொன்று வேறுபாடு உடைமை தெரிவித்தலின், “கருமபேதவியல்” என்னும் பெயர்த்து.