'மறைகளே தேறத் தக்க, வேதியர் வணங்கற்பால, இறையவன் இராமன் என்னும் நல் அற மூர்த்திஎன்னின், பிறை எயிற்று இவனைக் கோறி' என்று, ஒரு பிறை வாய் வாளி நிறை உற வாங்கி விட்டான் - உலகு எலாம் நிறுத்தி நின்றான்	51 நேமியும், குலிச வேலும், நெற்றியின் நெருப்புக் கண்ணான் நாம வேல்தானும், மற்றை நான்முகன் படையும், நாண, தீ முகம் கதுவ ஓடிச் சென்று, அவன் சிரத்தைத் தள்ளி, பூ மழை வானோர் சிந்த, பொலிந்தது - அப் பகழிப் புத்தேள்.	52