அரும் பாலகா முனம் பூமணம் சொல் பொருளாக உயிர் கரும்பாம் சுவை எள்ளும் எண்ணையும் போலொத்த காதலரைப் பெரும்பாலில் நல்லன்னம் கங்கா சலத்தைப் பிரிப்பது போல் சுரும்பாம் புலவர் யமனாலை செக்கெனத் தோன்றினையே. (45) அரும்பாக்கிய கொங்கை பாலாக்கியும் உங்கள் அப்பன் நெஞ்சை இரும்பாக்கி என்னெஞ்சைப் பித்தளை யாக்கியவ் வேந்திழையைக் கரும்பாக்கி என்னையும் வேம்பாக்கி இவ்வண்ணம் கண்டனையே பெரும்பாக்கி மல்லவோ மகனே உனைப் பெற்றதுவே. (46)