மனோன்மணீயம்- நாடகம் மனோன்மணீயம்/அங்கம் 03/களம் 04 மூன்றாம் அங்கம்- நான்காங் களம்: கதைச்சுருக்கம் சுந்தர முனிவர் ஆசிரமத்தில், காலைப்பொழுதில், அவருடைய சீடர்களாகிய நிட்டாபரரும், கருணாகரரும் உரையாடுகின்றனர். நிட்டாபரர் கூறுகிறார்: “கருணாகரரே! வேத வேதாந்தங்களையெல்லாம் படித்தறிந்த நீர், போர்வந்தது பற்றிக் கவலைகொண்டு, இரவெல்லாம் தூக்கமில்லாமல் கண்விழித்தது ஏன்? போர் உலகத்து இயற்கைதானே? போரில் தானா மக்கள் சாகிறார்கள்? போரில்லாமலே, நாள்தோறும் எண்ணிறந்த உயிர்கள் சாகின்றன. எறும்புமுதலாக எல்லா உயிர்களும் சாவதைக் கணக்கிட்டுச் சொல்லமுடியுமா? இதோ, இச்சிலந்திப் பூச்சியைப் பாரும். ஈயின்மேல் பாய்ந்து விழுந்து, இச்சிலந்தி அதனை, எட்டுக் கால்களினாலும் கட்டிப் பிணைத்துக் கடித்து இரத்தத்தை உறிஞ்சும் போது, ஈ கதறி அழுகிற குரலை, யார் கேட்கிறார்கள்? உலகத்தையெல்லாம் ஒன்றாக நோக்கும்போது, உடம்பும் அதனைச் சேர்ந்த ஓர் உறுப்புதானே? ஐம்பது கோடி யோசனை பரப்புள்ள இந்தப் பூமி, சூரியமண்டலத்தின் ஒருசிறுதுளி. வானத்தில் காணப்படுகின்ற விண்மீன்கள் ஒவ்வொன்றும், சூரியனைவிட எவ்வளவு பெரியவை! இந்தச் சூரியனும் விண்மீன்களும் எல்லாம் சேர்ந்து, ஒரு பிரமாண்டம் என்று கூறுவர். இதுபோல, ஆயிரத்தெட்டுப் பிரமாண்டங்கள் உள்ளன என்பர். ஆயிரத்தெட்டு என்றால், கணக்காக ஆயிரத்தெட்டு என்பதல்ல; கணக்கற்றவை என்பது பொருள். இந்த ஆயிரத்தெட்டுப் பிரமாண்டங்களும், திருமாலுடைய கொப்பூழில் தோன்றிய செந்தாமரைப் பூவின் பல இதழ்களில் ஓர் இதழிலே, பிரமனாகிய சிலந்தி அமைத்த கூடு. ஏன்? அந்தத் திருமாலும், பெருங்கடலிலே சிறுதுரும்பு என்பர். திருமால் கிடக்கும் கடலும், மெய்ப்பொருளாகிய கடவுளுடன் ஒப்பிடும்போது, சிறு கானல்நீர் போன்றது. இவைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, உயிர்களாகிய நாம் எதற்குச் சமம்?... “நீர்யார்? நான் யார்? ஊர் ஏது? பேர் ஏது? போர் ஏது? மாயையாகிய பெருங்கடலிலே தோன்றிய குமிழிகள் போன்ற இப்பற்பல பிரமாண்டங்கள் அடிக்கடி வெடித்து அடங்குகின்றன. அதனைத்தடுப்பவர் யார்? இயற்றும் இத்தொழிலில் அகப்பட்ட நாம், யந்திரக்கல்லில் அகப்பட்ட பயறுபோல் உள்ளோம். யார், என்ன செய்ய முடியும்? இந்த மாயை உம்மையும் பிடித்தால், நீர் கற்றகல்வியும் ஞானமும், குருட்டரசனுக்குக் கொளுத்தி வைத்த விளக்குப் போலவும், இருட்டறையில் பொருளைக் காணவிரும்பும் கண்போலவும், பயனற்றவையாகும். உலகத்தை ஊன்றிப் பார்க்குந் தோறும், துயரந்தான் அதிகப்படும். ஆகவே, ‘சட்டிசுட்டது, கைவிட்டது’ என்பதுபோல, இவ்வுலகத் துன்பங்களை மறப்பதற்கன்றோ, துறவு பூண்பது! உலகத்தை மறந்தால், உள்ளமும் மறையும். மனம்மறைந்தால், உள்முகமான மெய்ஞ்ஞானம் தோன்றும். அந்த இடத்தில், ‘நான்’ என்பதும், உலகம் என்பதும் இல்லை. எல்லையற்ற அறிவாய், அழியாத பேரின்பமே கிட்டும். இவ்வாறு, நான், உலக உயல்பைக் கடந்து நிற்கும் நிலையைக் கூறுவது, குருடனுக்குப் ‘பாலின் நிறம் கொக்கு’ என்று கூறிய கதைபோலாகும். நீரே, உமக்குள், பொறுமையாக இருந்து, தெளியவேண்டும்.  இவ்வாறு வேதாந்தக்கருத்தை நிட்டாபரர் கூறியதைக் கேட்டுக் கருணாகரர் கூறுகிறார்; “எனக்கு இகமும் வேண்டாம்; பரமும் வேண்டாம், சுவாமி! என்னால் ஆன சிறு தொண்டுசெய்ய விரும்புகிறேன். உலகம் பொய் என்றீர். அதனை, நமக்கு, முதன்முதல் உணர்த்தியவர், நம் குருநாதர் அன்றோ? அவர், அதனை உணர்த்துவதற்கு முன்பு, எப்படியிருந்தோம்? உலக இயல்பில் கட்டுண்டு, பொய்யிலும் வழுவிலும் சிக்குண்டு அல்லற்பட்டிருந்தபோது, கருணாநிதியாகிய சுந்தர தேசிகர், ‘அடகெடுவாய்! இதுவல்ல நன்னெறி’ என்று கூறி நல்வழி காட்டாமற்போனால், நமக்கு, என்னதெரியும்? மனம் என்னும் அளவில்லாத பெருவெளிக்குப் பூட்டு ஏது? தாழ் ஏது? பஞ்சேந்திரியம் ஐந்துமட்டுந்தானா, மனத்தைக் கெடுப்பது? ஆயிரம் ஆயிரம் வழிகளில் புகுந்து, அரைநொடியில் மனத்தை நரகமாக மாற்றிவிடும் தீய நினைவுகள். குருநாதன், அருளுடன் காட்டிய வழியினாலல்லவா, உய்ந்தோம்? அவர் திருவருள் இல்லையானால், நமது அஞ்ஞானம், நமக்கு, எப்படித் தெரியும்? “அண்டங்கள் எல்லாம், ஒன்றோடொன்று மோதாமல் காப்பது, கடவுளின் கருணையல்லவா? நீர் கூறிய சிலந்தியைப் பாரும். தன் சிறியவலையில் வந்து சிக்கிய ஈயைத் தன் குஞ்சுகளுக்கு உண்ணக்கொடுத்து, அன்பு காட்டுகிறது. அது, 'அன்பு' என்னும் நூலைப் படிக்கத் தொடங்கும் அரிவரிப்பாடம் அல்லவா? உலகில் காணப்படுகிற துயரங்களைக் கண்டு இரங்கினால், அது, மனமாசு நீக்கிப் பொன்னாகச் செய்யும் நெருப்புப் போலாகும். பவழமல்லி முதலிய வெண்மையான பூக்கள் எல்லாம், இருளில், பூச்சிகள், மலர் இருப்பதை அறிந்து கொள்வதற்கே, வெண்மை நிறமாகப் பூக்கின்றன என்று நேற்று இரவு நடராசர் சொல்லுவதற்கு முன்பு, நாம், நினைத்தோம் இல்லை. ஈக்களைக் கவர்வதற்கு, இருளில், வெண்ணிறம், அன்றோ பொருந்தும்? ஈக்கள் வந்தால்தானே, பூக்கள், கருத்தரித்துக் காயாகும்? இக்காரண காரியங்களை அறிவதற்கு, நமது சிற்றறிவு போதாது. “பாரும். மனோன்மணி, தன் ஊழ்வினை காரணமாகத் தன் கண்ணால் காணாத, காதால் கேட்டிராத ஒருவனை எண்ணி மயங்கினாள்; அதனால் துன்புறுகிறாள். அவள் கருதிய அந்த ஆள் புருடோத்தமன் என்று, குருநாதர் கூறினார். அது, எல்லாவிதத்திலும், பொருத்தமாக இருக்கிறது. போருக்கு வந்த புருடோத்தமனும், குமரி மனோன்மணியும் ஒருவரை யொருவர் கண்டால், போர் இல்லையாகும். இதை விடுத்து, நமது குருநாதர், சிரமப்பட்டுச் சுருங்கை தோண்டி அமைக்கிறார் என்று என் சிற்றறிவினால், நான், முதலில் நினைத்தேன். பிறகு, ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் இப்படிச் செய்கிறார் என்று தெரிந்தேன். துன்பங்களைக் கண்டு உளம் கரைந்து, ‘தெய்வத்திருவருள், இவரைக் காக்க’ என்று இரங்கி வேண்டினால், அதுவே முத்தியும் மோட்சமும் ஆகும்” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, சுந்தர முனிவரும் நடராசனும், அங்கு வந்தார்கள். அவர்களைக் கண்டதும், சீடர்கள் இருவரும், எழுந்துநின்று வணங்கினார்கள். சுந்தரமுனிவர், நடராசனைப் பார்த்துக்கூறுகிறார்: “உமது அருளினால், சுருங்கை, இன்று முடிந்தது. நீ இல்லாவிட்டால், இந்த வேலை, இவ்வளவு விரைவாக முடிந்திராது. இதற்கு, நான், என்ன கைம்மாறு செய்வேன்!” நடராசன்: “நன்றாயிருக்கிறது. தங்கள் முகமன் பேச்சு. இது என்ன வேடிக்கை! தங்கள் ஏவல்படி செய்வதல்லாமல், என்னால் ஆவது என்ன இருக்கிறது?” என்றான். முனிவர், கருணாகரரைப் பார்த்து, “நீர் உறங்குவதற்காகவன்றோ, உம்மை, இங்கு அனுப்பினோம்? நீர் உறங்கி, எத்தனை நாளாயிற்று! ஏன் உறங்கவில்லை? எத்தனை நாள் வருந்தி உழைத்தீர்!” என்று கேட்டார். கருணாகரர், “அடியேனுக்கு அலுப்பு என்ன? இங்கு வந்தபோது, நிட்டாபரர், நிட்டையிலிருந்து கண்விழித்தார். இருவரும் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இதோ, விடியற் காலமாய் விட்டது” என்றார். “உங்கள் பேச்சை, நாம் அறிவோம். ஓயாத பேச்சு, என்றும் முடியாத பேச்சு. உங்களுக்குச் சமயச் சச்சரவு வேண்டாம். அவரவர்கள் நிலையிலேயே அவரவர்கள் இருக்கலாம்” என்று கூறினார். பிறகு, எல்லோரும் சென்றனர்.