வெற்றி வெஞ் சேனையோடும், வெறிப் பொறிப் புலியின் வெவ் வால் சுற்றுறத் தொடுத்து வீக்கும் அரையினன், சுழலும் கண்ணன், கல் திரள் வயிரத் திண் தோள் கடுந் திறல் மடங்கல் அன்னான், எற்று நீர்க் கங்கை நாவாய்க்கு இறை, குகன், தொழுது சூழ்ந்தான்	20-13 வள்ளலும் அவர்கள் தம்மேல் வரம்பு இன்றி வளர்ந்த காதல் உள்ளுறப் பிணித்த செய்கை ஒளி முகக் கமலம் காட்டி, அள்ளுறத் தழுவினான் போன்று அகம் மகிழ்ந்து, இனிதின் நோக்கி, 'எள்ளல் இலாத மொய்ம்பீர்! ஈண்டு இனிது இருத்திர்' என்றான்	20-14