நின்று, அந்த நதியகத்து, நிறை தவத்தின் குறை முடித்து, வன் திண் கைச் சிலை நெடுந் தோள் மரகதத்தின் மலை வந்தான். 114 வந்தானை முகம் நோக்கி, வயிறு அலைத்து, மழைக் கண்ணீர், செந் தாரைக் குருதியடு செழு நிலத்தைச் சேறு ஆக்கி, 'அந்தோ! உன் திருமேனிக்கு அன்பு இழைத்த வன் பிழையால் எந்தாய்! யான் பட்டபடி இது காண்' என்று, எதிர் விழுந்தாள். 115 விரிந்து ஆய கூந்தலாள், வெய்ய வினை யாதானும் புரிந்தாள் என்பது, தனது பொரு அரிய திருமனத்தால்