பஞ்சடிச் சிற்றிடையு மையாளொப்பனை பாகமுமாய்ப் பால்வண்ணன் உளத்திருக்கப் பயமுண்டோ வெமக்கே. (1) அவர் மனைவி ஆக்கையெனும் புழுக்குரம்பை யணைந் தணையாப் பொருளை யருளொளியைப் பராபரத்துக் கப்புறமாம் அறிவை நீக்கமற  மயிர் முளைக்கும் இடமற வெங்கெங்கு நறைந்து நின்ற முழுமுதலை நினைவிலெழும் சுடரைப் பாக்கியங்கள் செய்தனந்தந் தவக்குறை கண்முடிக்கும்