நெஞ்சம் பிணிக்கொண்டவன்!  என்று யாம் பாட, மறை நின்று கேட்டனன்;  தாழ் இரும் கூந்தல் என் தோழியைக் கை கவியாச்,  சாயல் இன் மார்பன் சிறுபுறம் சார்தர,  ஞாயிற்று முன்னர் இருள் போல மாய்ந்தது என்  ஆய் இழை மேனிப் பசப்பு.  43	 வேங்கை தொலைத்த வெறி பொறி வாரணத்து  ஏந்து மருப்பின், இன வண்டு இமிர்பு ஊதும் 