'நினைவின் கோலங்கள்' நாவலில் நாம் பார்ப்பது இரு தமிழ்க் குடும்பங்கள். இரு குடும்பங்களும் எளிய நிலையில் உள்ளவை தான். ஒன்று சிங்கப்பூரில் இன்னொன்று தமிழ் நாட்டில் திருச்சியிலிருந்து தூர உள்ள ஒரு கிராமத்தில். மாடு வளர்த்து பால் வியாபாரம் செய்யும் குடும்பங்கள். சிங்கப்பூர் குடும்பத்தின் பெண் தமிழ் கிராமத்தில் வாழ்க்கைப்படுகிறாள். இது போல சிங்கப்பூரிலேயே இரு தமிழ்க் குடும்பத்தினிடையே கல்யாண உறவுகள். இரண்டு இடத்திலும் உள்ள பண்ணை வாழ்க்கை ஒரு போலத்தான் தோன்றுகின்றன.  சிங்கப்பூர் நகரத்தின் இன்றைய தோற்றத்தை அறிந்துள்ள நமக்கு சிங்கப்பூரில் மாடு வளர்த்து பால் வியாபாரம் செய்யும் குடும்பம் தமிழ் நாட்டுத் தோற்றத்திலேயே அறிமுகமாகும் என்று எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டோம். கொஞ்சம் திகைக்க வைக்கும். நாம் படிக்கும் கதை சுமார் முப்பது நாற்பது வருடங்களுக்கு முந்திய சிங்கப்பூரில் நடை பெறும் ஒன்று என நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் வாழ்க்கை மாறுகிறது. வேகமாக மாறிவரும் சிங்கப்பூர், சாலை விஸ்தரிப்பில் மாட்டுக்கொட்டகையும் வீடும் மறைந்து போகின்றன. பால் வியாபாரம் போகிறது. புதிதாக கட்டப்படும் பல அடுக்கு மாடி கட்டிடத்தில் பதினைந்தாவது மாடியில் எதிரும் புதிருமாக இவ்விரு குடும்பங்களுக்கும் மாற்று வீடு கிடைக்கிறது. சலவைக்கல் பதித்த, நாகரீக அடுப்பறை கொண்ட, வசதியும் சுத்தமுமான வீடு. வாழ்க்கை மாறிவிட்டதே ஒழிய, மாற்றியது அரசாங்கமேயானாலும், அரசு அவர்களுக்கு வாட்டி வதைக்கும் ஒன்றாக இல்லை. புதிய இடம் பெற அவர்கள் எந்த அரசு அதிகாரிக்கும், அரசியல் வாதிக்கும் லஞ்சம் கொடுக்கவில்லை. கைகட்டி நிற்க வில்லை. அலைக்கழிக்கப்படவில்லை. சொல்லாமலே செய்யும் அரசாக, செய்ததைச் சொல்லாத அரசாக, இளங்கண்ணன் சொல்லாமலே நமக்குப் புலனாகிறது. எளிய குடும்பம் தான். லேய் குவா வுக்கு வலி எடுத்து விட்டது. மதியரசனைத் தாக்கி சாக்கடையில் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிடுகிறது ஒரு கேடிக்கும்பல். மங்கையர்க்கரசிக்கு பேறு கால வலி. அடுத்து நாம் அவர்களைப் பார்ப்பது மருத்துவ மனையில். சென்னை பொது மருத்துவ மனையில் கூட இது நடக்காது. மருத்துவ மனை வாசலிலேயே அவர்களை நிறுத்தி வைக்கப்படுவார்கள். பேரம் நிகழும்.  இரண்டு நாவல்களிலும் கால மாற்றம் வாழ்க்கை மாற்றம் தெரிகிறது. மனிதர் படும் அவதிகள் அவர்கள் குணங்கள் தந்ததும், சமூகம் தந்ததும் தான்.  இப்படித்தான் எனக்கு இந்நாவல்களைப் படிக்கத் தோன்றுகிறது. சிங்கப்பூர் வாழ்க்கையைச் சொல்வதற்கு மறைமுகமாக. அதற்கும்  மேலாக இளங்கண்ணனை இவை நமக்குச் சொல்கின்றன.  முதன் முறையாக சிங்கப்பூர் எழுத்தைப் படிக்கும் நான் இவற்றை நான் சுவாரஸ்யத்துடனேயே படித்தேன். இளங்கண்ணனின் வருகை இன்னும் பலரை நமக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும். அது இன்னும் அதிக பரஸ்பர கொடுக்கல் வாங்கலுக்கு இட்டுச் செல்லவேண்டும் என்பது என் எதிர்பார்ப்பு. அது தமிழுக்கு வளம் சேர்க்கும். நம் பார்வைகளை விஸ்தரிக்கும். உலகமே நம் தமிழகத்துள் அடங்கி விடவில்லை. நம் இன்றைய பார்வைக்குள் அடங்கி விடவில்லை. குறிப்புகள்  பகுப்பு:வெங்கட் சாமிநாதன் ஐம்பதுக்களின் ஆரம்பத்தில் எனக்குக் கிடைத்த முதல் கலை மனமும், இலக்கிய ருசியும் கொண்ட நண்பன், ஒரு வங்காளி, மிருணால் காந்தி சக்ரவர்த்தி, எங்களிடையே இருந்த சுமார் ஆறு வருட நட்பின் ழத்திற்கு வெகு சமீபத்தில் வரக்கூடிய ஒரு நட்பு எனக்கு கிடைத்ததில்லை. அது அலுவலகத்தில் தான் ஒரு சிறு ஈகோ தகராறுடன் தொடங்கியது. பின் அவன் தன் ஈகோவை மறந்து என்னுடன் நட்பு கொள்ள அதிக மணி காலம் ஆகவில்லை. நெருக்கமான முதல் சம்பாஷணையை அவன் தொடங்கக் காரணமானது, அப்போது நான் என் இருக்கையில் இருந்து கொண்டு  படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகம், அல்டஸ் ஹக்ஸ்லியின் 'Ape and Essence'. இந்த நட்பின் தொடக்கமாக இருந்த உரசலைப் பற்றி நான் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒரு சமயம் அவன் ஒரு சம்பவத்தைக் கூறினான். சாந்தினிகேதனில் ரெவ். சி. எ•ப். ண்டிரூஸ் படிப்பித்துக் கொண்டிருந்த காலம். சாந்தினிகேதனில் ஒரு நாள் ரெவ்.ண்டிரூஸ் கையிலிருந்த புத்தகத்தில் கண் பதித்து நடந்த வாறே படித்துக் கொண்டிருந்த போது, திடீரென ஒருவன் அவர் முன் எதிர்ப்பட்டு அவர் தாடியை  இறுகப் பிடித்து உலுக்கினானாம். திடுக்கிட்டுப் பார்த்த ரெவ். ண்டிரூஸ் அவனைக் கேட்டாராம். "யாரப்பா நீ? நான் உனக்கு எதுவும் நல்லது செய்ததாக நினைவில்லையே அப்பா? உன்னை எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே? பின் ஏன் இந்த கோபம்?" என்றாராம். கேட்க இது வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கும். சும்மா தமாஷ¤க்காகக் கற்பித்துச்  சொல்லப்பட்டது என்றும் தோன்றும். னால் இது ஒரு சில மனித மனோபாவங்களின் உண்மை. 