விபட்சன் ‘நல்ல கதை, நீளமில்லை,’ என்பதாக, நீர் ஏகதேசம் என்பது அதிசயமாயிருக்கிறது! அஃது ‘ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் பார்க்கிறது,’ என்னும் ஸ்தாலி புலாக நியாயமாகக் கொள்ளப்படாதோ? அன்றியும், குமணனைப் பாடியபுலவனும், அவனாற் கோடி பொன்பெற்று வாழ்ந்ததும் உமக்குக் கேள்வி இல்லையோ? சுபட்சன் முற்காலத்தில் படிக்காசன் என்னும் வித்துவானை மதுரைத் திருமலை நாயக்கர் சிறையில் அடைத்த செய்தி உமக்குத் தெரியாதோ? விபட்சன் அப்பிரபு சமூகத்தில் அந்த வித்துவான் சமயமறியாமற்போய்க் குஜோத்தியமாய் வசனித்ததைப் பற்றி அவருக்குக் கோபமுண்டதனாற் சிறையலடைத்தார். அது ‘வாய்க்கொழுப்புச் சீலையால் வடிந்தது,’ அல்லவா? பிறகு மூன்றாநாள் பிரபு ‘வித்துவானைப் பார்ப்போம்,’ என்று எதிரே வர, அவரைக்கண்டு புலவன் உபாயமாய்த் தப்பித்துக் கொள்ளவேண்டுமென்று, சிறையிலிருந்தபடியே, என்பதாக, அவரைப்பாடி ஸ்துதி செய்தவளவிற் பிரபுவுக்குத் தயையுண்டாகிச் சிறையை விட்டு நீக்கிப் பரிசு கொடுத்து உபசரித்தனுப்பினார்.இதிலே தாழ்ச்சி என்ன? இது நிற்க, முற்காலத்திற் கல்வி பயிலிடம் அனேகமிருந்தன; அவைகளில் எத்தனையோ பெயர் வித்தியாப்பியாசம் செய்து வந்தார்கள். இக்காலத்தில் அப்படி யில்லையே! சுபட்சன் ‘பொரிமாவை மெச்சினாளாம், பொக்கை வாய்ச்சி,’ என்பதாக, அதை நீர்தாம் மெச்ச வேண்டும்.முன்னாளில் வடக்கே சரசுவதிபீடமும், தெற்கே தமிழ்ச்சங்கமும், மற்றவிடங்களில் இரண்டொரு பாஷை வழங்கும் சிலபள்ளிக் கூடங்களுமே இருந்தன. சங்கப்புலவர் முதலிய சிலர்தவிர, அப்பள்ளிக்கூடத்து உபாத்தியாயர்களெல்லாம் ‘சப்பாணிக்கு நொண்டி சடுகுடுப்பை,’ என்பதாக, மற்றவர்களை நோக்குமிடத்து இவர்களும் வாசித்தவர்கள்தாம் என்னும்படி கல்வியில் உபாயமானவர்களாயிருந்தார்களே அல்லாமல், நல்ல நிர்வாகிகளல்லர். இந்நாளில் ஒரு கண்டத்திலேயா? ஒரு ராச்சியத்திலேயா? எங்கே பார்த்தாலும் இங்கிலீஷ், இலத்தீன், கிரீக்கு, பாரிஸ், இந்துஸ்தானி முதலிய எத்தனையோ பாஷைகளில் எத்தனையோ பள்ளிக்கூடங்கள் ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. விசேஷமாக இந்தியாவில் எங்கும் ஜில்லாப் பாடசாலை, தாலூக்காப் பாடசாலை, கிராமப்பாடசாலைகள் ஏற்படுத்தி சம்ஸ்கிருதம், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், துரைத்தன பாஷை முதலாகப் பற்பல பாஷைகளும் கற்பிக்கப்படுகின்றன. ஆங்காங்குள்ள உபாத்தியாயர்களும் கணிதம், பூகோளம், சுகோளம், இரசாயன சாஸ்திரம், வைத்திய சாஸ்திரம், நியாய சாஸ்திரம், நீதி சாஸ்திரம், இலக்கண சாஸ்திரம், பல தேச சரித்திரம் முதலானவைகளிலும், பாரத ராமாயணாதி காவியங்களிலும் சாராதாமிசம் என்னும்படி அதிக நிபுணர்களாயிருக்கிறார்களே! சர்க்கரையும் மாவும் சரியாமா? முன்னாளில் ஆரையாவது பூகோளத்தில் ஒரு தேசத்தை, அல்லது ஜலபூசந்திகளை, நதிசங்கமம் முதலானவைகளைக் குறித்து எங்கிருக்கின்றனவென்றால், பசபசவென்று விழிப்பாரே அல்லாமல் வேறென்ன செய்வார்? ‘பிறவிக் குருடனுக்குப் பணநோட்டந் தெரியுமா?’ இக்காலத்தில், ‘இன்ன கண்டத்தில், இன்ன திசையில், இத்தேசத்திற்குச் சமீபத்தில், இத்தனை காதத்தில், இன்னாருடைய ஆளுகையில் அந்தத் தேசமிருக்கிறது; அதில் வசிப்பவர்களுடைய வருணம், மதம், பாஷை, கைத்தொழில், வர்த்தகம் முதலானவைகள் இவையிவை,’ என்றும், குறித்த ஜலசந்தி, பூசந்தி, நதிசங்கமம் முதலியவை இன்னவின்ன இடங்களிலிருக்கின்றனவென்றும், அத்தேசம் முதலானவைகளுக்குக் கரைவழியாகப் போனால் இத்தனை மாதத்தில், கப்பல்மேற் போனால், இத்தனை நாளிற் போய்ச்சேரலாமென்றும், கண்ணிலே கண்டதுபோல, எந்தச் சிறுபிள்ளையுஞ் சொல்லுவான்; அவைகளைப் பூமிப் படத்திலும், பரிஷ்காரமாய்த் தெரியக் காட்டுவான். ஜில்லாப் பாடசாலை, தாலூக்காப் பாடசாலை, கிராமப் பாடசாலைகளில் வாசிக்கின்ற மாணாக்கர்களில் எவர்களையாகிலும் இலக்கண விஷயத்தைக் குறித்து வினாவினாலோ, அவர்கள் இங்கிலீஷ் முதலிய பாஷாந்தரங்களில் மாத்திரமன்றி, தமிழிலும் அஃது எழுத்திலக்கணம், சொல்லிலக்கணம், பொருளிலக்கணம், யாப்பிலக்கணம், அணியிலக்கணமென ஐந்துவகைப்படுமென்றும், அவைகளிற் பொதுவிதி, சிறப்புவிதி, வழாநிலை, வழு, வழுவமைதிகள் இவையிவை யென்றும் அதி நுட்பமாக ஐயந்திரிபற உய்த்துணர்ந்து, பாலையும்நீரையும் பிரிக்கின்ற அன்னத்தைப்போல நன்றாய்ப் பகுத்துரைப்பார்கள். இவர்களே இவ்வளவு சாமர்த்தியர்களாயிருப்பதனால், இனிச் சிறந்த சென்னை ராஜவித்தியா சங்கத்தில் வாசிப்பவர்களுடைய திறத்தையும், அவர்களுக்குக் கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் திறத்தையும் எடுத்துச் சொல்லவேண்டியதென்னை? ’ஸ்ரீரங்கத்திலே பிறந்த பிள்ளைக்குத் திருவாய்மொழி கற்பிக்க வேண்டுமோ?’ பலவிடங்களிலுமுள்ள பாலிகா பாடசாலைகளிற் படிக்கின்ற சிறு பெண்களை நோக்கிக் கணிதத்தைப்பற்றிக் கேட்டால், அது சங்கலனம் விபகலனமென்று இருவகையாமெனவும், அவற்றோடு குணமும் பாகஹாரமுஞ் சேர்ந்து நால்வகையாமெனவும், அந்நான்கனோடு வர்க்கம், வர்க்கமூலம், கனம், கனமூலம் நான்குஞ்சேர்ந்து எண்வகையாமெனவும், மற்றும் அனேக வகையாமெனவும், அவற்றுட் கூட்டல் சங்கலனம், கழித்தல் விபகலனம், பெருக்கல் குணனம், பங்கிடல் பாகஹாரம், ஓரெண்ணை அதனால் ஒருமுறை பெருக்கவருவது வர்க்கம், அவ்வர்க்கத்திற்கு மேற்படி எண் வர்க்கமூலம், ஓரெண்ணை அதனாற் பெருக்க வருவதை மற்றொரு முறை அவ்வெண்ணினாற்பெருக்க வரும் பேறு கனம், அக்கனத்திற்கு மேற்படியெண் கனமூலமெனவும், மற்றவைகளும் இன்னவை இன்னவையெனவும், ஒரு மயிர் முனையும் பிசகாமல், ‘உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல’ விளக்கமாகவும், அவதானஞ் செய்வது போல முறைமையாகவுஞ் சொல்வார்களே! ஒழிந்த சாஸ்திரம் முதலானவைகளைக் குறித்து விசாரித்தாலும் வெகு பெயர் சம்பிரதாய விரோதமில்லாமல் திட்டமாய்ச் சொல்வார்கள். கல்வியைப் பற்றி இன்னமொரு புதுமையிருக்கிறது; அதையும் சற்றே கேளும்: பூர்வம் சுதேசிகளுக்கும் அனேகர் இங்கிலீஷ் பாஷையை ஏ.பி முதலிய எழுத்து மூலமாய்க் கற்காமல், அவ்வார்த்தைகளை மாத்திரம் குருட்டுப் பாடமாகத் தெலுங்கு அல்லது தமிழிலெழுதி, ‘கம்’ அண்டே ரம்மனெ மாட்டா; ‘கோ’ அண்டே பொம்மனே மாட்டா; ‘ஸிடௌன்’ அண்டே கூச்சுண்டனே மாட்டா; ‘கெடப்’ அண்டே லெய்யனெ மாட்டா,’ என்று ஞாபகம் பண்ணிக்கொண்டு, ஆங்கிலேய துரைகளிடத்தில் உத்தியோகஞ் செய்து வந்தார்கள். இது சொன்னால் வெட்கமும், அழுதால் துக்கமுமல்லவா? கைத்தொழிலாளிகள் கைத்தொழிலாளிகள் விபட்சன் ‘கல்வி கரையில,’ என்பதனால், இம்மட்டில் அதை நிறுத்தி, இனிக் கைத்தொழில் செய்யும் தொழிலாளிகளைக் குறித்துப் பேசுவோம்.