இருளெல்லாம் பகலாக எண்ணி, நாளும் இரவெல்லாம் சலியாமல் ஓடி, ஆடித் தெருளில்லா நெஞ்சுடையேன் அலைந்தேன், இன்பம் தேரேன்; இத் துறைநாடி இன்ன லுற்றேன்! அருளில்லா வாட்படைக்கும் வேற்ப டைக்கும் அழிவில்லா திருந்திட்டேன்; எனினும் அந்தோ பொருளில்லாப் பெண்மையைநான் பொருளா யெண்ணிப் பொழுதெல்லாம் பழுதாக்கி விட்டே னன்றோ?  தாய்க்கேனும் தொண்டுசெயார்! அன்பு கொண்ட தந்தைக்குத் தொண்டுசெயார்! தன்நாட் டார்க்குப் போய்த்தூய தொண்டுசெயார்! தமிழ்வ ளர்க்கும் புதுநூற்குத் தொண்டுசெயார்! கல்லார் நல்லா ராய்த்திகழத் தொண்டுசெயார்! அடிமை மாற அறத்துக்குத் தொண்டுசெயார்! பெண்கள் என்னும் நோய்க்கன்றோ நாளெல்லாம் தொண்டு செய்தார் நுனிஏறி அடிமரத்தை வெட்டு வார்போல்! 