திருமால் திருக்கோலம் பாரத மண்ணை அகழ்ந்தது. சிவன் அதனைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தான். பாரதத்தில் மக்கள் பெருக்கக் கோலம் உள்ளது. அதனை அகற்ற வேண்டும். அதற்கு ஒரு வழி காமன் வெளிச்சம் போட்டுக்கொண்டு வரவேண்டும். அவன் வருவதற்கு அழகியரின் கோலம் வேண்டும். அந்த அழகுக் கோலத்தைப் பார்த்து ஆசை நிறைவேறாமல் ஆடவர் சாக வேண்டும். இந்தச் சாக்காட்டைத் தோற்றுவிப்பதற்காகப் படைக்கப்பட்ட உருவமே 'மருக்கோலம் பூண்டுள்ள பார தத்தை' (மணம் மிக்க பொருள்களைப் பூசிக்கொண்டுள்ள பாரமான முலைகளைத் தாங்கிய கிளியாகிய இந்த தத்தை) இவள் மருவி வரக் கண்டதும் எனக்கு உணவு செல்லவில்லை. இதனை மாற்றி அருளும்படி உன்னை வேண்டுவதற்காக பராரியாகத் தெருக்கோலம் பூண்டு, வினாயகனே! உன்னிடம் வந்துள்ளேன். அஞ்சனத்தை அணிவிழி மான்மயிலை விநாயகதுரை மேலாசையாலே நஞ்சனத்தையும் விடுத்தாணான் சமைத்துத் தருமினிய நலத்த தீம்பால் மிஞ்சனத்தையும் வெறுத்தாள் அவன்குவளைத் தாரினையே வேண்டுகின்றாள் கஞ்சனத்தையலை அவ்வாறு அலைய அமைத்தான் எனில்யான் கருதலென்னே. (89)  மயிலை விநாயகதுரை (பிள்ளையார்) திருவிழாக் காலங்களில் வீதியில் முதல்வனாக உலா வரும்போது கண்ட ஒருத்தி அவன்மீது காதல் கொண்டு அவன் கழுத்தில் கிடக்கும் குவளை மாலை வேண்டும் வேண்டும் என்று அடம் பிடிக்கும் செய்தியைச் செவிலி கூறுவதாக இந்தப் பாடல் அமைந்துள்ளது.  இந்த மான் கண்ணில் மையைப் பூசிக்கொண்டுள்ளாள். உலா வரும் விநாயகன்மீது அவளுக்கு ஆசை. நஞ்சனத்தை (நம் சனங்களை) அவள் விட்டுவிட்டாள். நான் (செவிலித்தாய்) சமைத்துத் தரும் இனிய பாலோடு கூடிய உணவை, 'மிஞ்சனத்தை', சுவை மிஞ்சும் அன்னத்தை, வெறுக்கிறாள். விநாகன் அணிந்துள்ள குவளை மாலையையே வாங்கித் தரும்படி வேண்டுகின்றாள். அவள் கஞ்சனத் தையல், தாமரைத் திருமகள். விநாயகனே! நீதானே இவ்வாறு அவளை அலைய விட்டாய்? காத்தவளைக் காவெனுங் கண்ணன் மயிலை விநாயகவேள் இனிதினெல்லாம்