காண்பன யாவுமாய்க் கண்கண்ட தெய்வமாய் வேதச் சுடராய் மெய்கண்ட தெய்வமே மித்தையாம் இவ்வுலகை மித்தையென்று அறிந்திடச்செய் அபயம் அபயம் கந்தா அபயம் என்று அலறுகின்றேன் அமைதியை வேண்டி அறுமுகவா வாவென்றேன் …… 110 உன்துணை வேண்டினேன் உமையவள் குமரா கேள் அச்சம் அகற்றிடுவாய் அமைதியைத் தந்திடுவாய் வேண்டியது உன்அருளே அருள்வது உன் கடனேயாம்