அதுதான் ஆடை! திடுக்கிட்டு எழ முயற்சிக்கிறான்; முடியவில்லை. அவள் கரங்கள் அவனை அணைத்துக்கொள்கின்றன. உதட்டில் அவளுடைய மெல்லிய விரல்கள் பதிந்து, அவனைத் திரும்பவேண்டாம் என்று சமிக்ஞை செய்கின்றன. அவன் அரசன்! ராஜ மிடுக்கு! அவளோ தாதிப் பெண்! "காலைப் பிடி!" பதில் இல்லை. புன் சிரிப்புத்தான். தாயின் கனிவு அவனையணைத்துக் கொள்ளுகிறது. "நான் அரசன்! ராஜமார்த்தாண்ட வர்மன்!... ஹும்...?"