ஆங்காரம் மனம் புத்தியான கூத்தும்  தோணிந்தப் படி படைத்த பரமே யையா  சொற் பெரிய பூரணமே யென்று கூவே கூவையிலே யாத்தாளைத் தொழுது கூவக்  குறையாத கருணையினால் திரும்மிப் பார்த்துத்  தாவையிலே மதலையைத்தான் தாய்தான் சென்று  சார்வாக எடுத்துப்போ லுன்னை மைந்தா  தேவையிலே யெடுத்தணைத்தே உயிரை வைப்பாள் 