எம்பெரு மான்இறை வாமுறை யோஎன்றுவம்பவிழ் வானோர் அசுரன் வலிசொல்லஅம்பவள மேனி அறுமுகன் போயவர்தம்பகை கொல்லென்ற தற்பரன் தானே. அண்டமொடு எண்டிசை தாங்கும் அதோமுகம்கண்டங் கறுத்த கருத்தறி வாரில்லைஉண்டது நஞ்சென்று உரைப்பர் உணர்விலோர்வெண்டலை மாலை விரிசடை யோற்கே. செய்தான் அறியுஞ் செழுங்கடல் வட்டத்துப்பொய்யே யுரைத்துப் புகழும் மனிதர்கள்மெய்யே உரைக்கில் விண்ணோர் தொழச்செய்வன்மைதாழ்ந்து இலங்கும் மிடறுடை யோனே. நந்தி எழுந்து நடுவுற ஓங்கியசெந்தீக் கலந்துள் சிவனென நிற்கும்முந்திக் கலந்தங்கு உலகம் வலம்வரும்அந்தி இறைவன் அதோமுகம் ஆமே. அதோமுகம் கீழண்ட மான புராணன்அதோமுகம் தன்னொடும் எங்கும் முயலும்சதோமுகத் து ஒண்மலர்க் கண்ணிப் பிரானும்அதோமுகன் ஊழித் தலைவனு மாமே. அதோமுகம் மாமல ராயது கேளும்அதோமுகத் தால் ஒரு நூறாய் விரிந்துஅதோமுகம் ஆகிய அந்தமில் சத்திஅதோமுகம் ஆகி அமர்ந்திருந் தானே. சிவ நிந்தை தெளிவுறு ஞானத்துச் சிந்தையின் உள்ளேஅளிவுறு வார்அம ராபதி நாடிஎளியனென்று ஈசனை நீசர் இகழில்கிளியொன்று பூஞையால் கீழது வாகுமே.