என ஆங்கு,  விலங்கு ஓரார், மெய் ஓர்ப்பின், இவள் வாழாள், இவள் அன்றிப்  புலம் புகழ் ஒருவ! யானும் வாழேன்;  அதனால் பொதி அவிழ் வைகறை வந்து நீ குறை கூறி,  வதுவை அயர்தல் வேண்டுவல், ஆங்குப்  புதுவை போலும் நின் வரவும், இவள்  வதுவை நாண் ஒடுக்கமும், காண்குவல் யானே.  53	 வறன் உறல் அறியாத வழை அமை நறும் சாரல் 