 அரசன், ஒரு சேவகனிடம், நாராயணனை அழைத்துவரக் கட்டளையிட்டான். “இத்தனைத் தீம்பனா இவன்? ஏன் இப்படிச் செய்தான்?” என்றான். குடிலன் கூறுகிறான்: “சுவாமி! பொறுத்தருளும். பிழை என்னுடையது. தங்கள் திருவுள்ளக்கருத்துப்படி, பலதேவனைப் படைத்தலைவனாக்கினேன். அது என் பிழைதான். அதனால், இவனை, இவ்விதம் செய்தான். அது மட்டுமா! போரக்களமெல்லாம் சுழன்று திரிந்து குழப்பம் செய்துவிட்டான். காலாட்படை, குதிரைப்படை, யானைப்படை, தேர்ப்படை எல்லாவற்றையும் கலைத்து, நமக்குக் கிடைக்கவேண்டிய வெற்றியை அழித்துவிட்டான்!” அரசன், “ஆமாம், நாமும் கண்டோம்” என்று கூறி, இன்னொரு சேவகனைப் பார்த்துக் “கொண்டுவா அவனை, விரைவில்” என்று கூற, சேவகன் ஓடினான்.  அப்போது, குடிலன், அரசனுடைய கோபத்தைச் சாந்தப்படுத்துகிறது போலக் கூறினான்: “போனது போகட்டும் அரசரே! நாளை போரில் வெல்லுவோம். தாங்கள் ஒன்றுகேட்டால், அவன் ஒன்று உளறுவான். இனிக்கேட்டு என்ன பயன்?” அரசன், “எதைப் பொறுத்தாலும், இதைப் பொறுக்கமாட்டேன். எவ்வளவு சூது! எவ்வளவு கொடுமை?” என்று கூறும்போது நாராயணன் உள்ளேவர, அவனை நோக்கிப் “போருக்குப் போகும்முன், நாம் உனக்கு இட்ட கட்டளை என்ன?” என்று கேட்டான்.  “அப்போது அரசர் பெருமான் கட்டளை ஒன்றும் இல்லை. கோட்டையைக் காக்கும்படி குடிலர் கூறினார்” என்றான், நாராயணன். “குடிலர் என்றால் என்ன, நாம் என்றால் என்ன? இருவரும் ஒருவர்தானே! கோட்டையைக் காத்தனையோ?”  “நன்றாகக் காத்தேன்” என்றான், நாராயணன்.  “அப்படியானால், பகைவர், அகழியை ஒருபக்கம், எப்படித் தூர்த்தனர்?”