இந்த ஓலத்திலே அதன் நிரந்தர சப்தத்திலே தூங்கிக் கொண்டிருந்த எனக்கு மழை ஓய்ந்ததும் விழிப்பு வந்தது. அந்த நிசப்தம்; அந்த மௌனம்! என் மனத்திலே என்னென்னவோ குவிந்து மறைந்தன. ஒன்றோடொன்று ஓடித் தகர்ந்து மறையும் எண்ணக் குவியல்கள். திடீரென்று... தூளியிலிருந்து குழந்தை... என் குழந்தை... "அம்பி! அம்பி! குச்சியை எடுத்துண்டுவா... சீமா எடுத்துண்டுவா..." வீறிட்டு அழுகை... "என்னடா கண்ணே... அழாதே..." என்று என் மனைவி எழுந்தாள். "அம்பி, இந்தக் குச்சிதான் ராஜாவாம்... சாமிடா... நீ கொட்டு அடி நான் கும்படரேன்... நான் தான் கும்பிடுவேன்..." ஒரே அழுகை... நான் படுக்கையைவிட்டு எழுந்திருந்தேன்... ஜன்னலருகில் சென்று நின்றேன்...