உண்டாள்; நாணிப் பிரிந்தார் உவந்தே! அவள் தனிச்செல்ல  மணவழகர் பொறார் தங்கம் கொல்லைக்குத் தனியே செல்வதை மணவழகு நோக்க மனது பொறாராய் மருகியை அழைப்பார்; மருகி வந்து,தன் துணைவிக்குத் துணைசெயக் கண்டால் தணிவார் தமது தணியா நெஞ்சமே.