காண்டலும், அமரர் வேந்தன் துணுக்குறு கருத்தினோடும் தூண்டினன், அரம்பைமாருள் திலோத்தமை எனும் சொல் மானை. 23 'அன்னவள் மேனி காணா, அனங்க வேள் சரங்கள் பாய, தன் உணர்வு அழிந்து காதற் சலதியின் அழுந்தி, வேந்தன், பன்ன அரும் பகல் தீர்வுற்று, பரிணிதர் தெரித்த நூலின் நல் நயம் உணர்ந்தோன் ஆகி, நஞ்சு எனக் கனன்று, நக்கான். 24 '"விண் முழுது ஆளி செய்த வினை" என வெகுண்டு, "நீ போய், மண்மகள் ஆதி" என்று, மடவரல் தன்னை ஏவி,