கார்மேக மேனியனங்கு அவரை நோக்கிக்  கண்டுமிகப் பணிந்தும் இனிக் கருது வானே கருதுவான் ஆலிலைமேல் துயில்வேன் யானும்  கனமான சீவசெந்தும் அனந்த சித்தர்  உறுதியாய் என்றனுடைக் கமலந் தன்னில்  ஒடுங்குவார் ஆதரித்து மிகவே நிற்பேன்  வருதியாய்ப் புசுண்டருந்தான் வருவா ரென்று  வலவனுடன் மாலானும் உரைக்கும் போது 