தனி வீடு என்னும் நாவலை எழுதியவர் யாழ்ப்பாண வளைகுடாவின் வடபகுதியில் உள்ள தீவுக் கூட்டத்தில்  புங்டுதீவு என்னும் தீவைச் சேர்ந்தவர். இலங்கைத் தீவு ஒரு மாம்பழம் போன்ற தோற்றத்தைத் தருவதால், அம்மாம்பழத்தை மொய்க்கும் ஈக்கூட்டம் என்று தம் தீவுக்கூட்டத்தை தளையசிங்கம் வர்ணித்திருப்பது அழகாகவும், வேடிக்கையாகவும் இருக்கும். தளைய சிங்கம் சுதந்திர மனமும், தீர்க்க சிந்தனையும், திறமையும் கொண்ட ஒரு இளைஞர். தொடக்கத்தில் மார்க்ஸிஸ்ட்டாக இருந்தவர் பின்னர் அதன் இறுகிக் கெட்டித்துப் போன கொள்கைகளிலும், கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த நடைமுறைகளிலும் வெறுப்புற்று விட்டாலும், தன் வாழ்நாள் முழுதும் சுதந்திர சிந்தனை கொண்ட மார்ஸிஸ்ட்டாகவே இருந்தார். பின்னாட்களில் அவர் அரவிந்தர், டெய்ஹார்ட் டி  சார்டையின் போன்றோரின் சிந்தனைகளால் கவரப்பட்டார். கடைசியில் ரமண மகரிஷி போன்ற ஆளுமை கொண்ட,  அவரது ஊர்ப்பக்கம் இருந்த நந்தகோபலகிரி என்னும் ஞானியின் சீடரானார். வாழ்க்கையைத் துறந்துவிட்டது போன்ற துறவு நிலை மேற்கொண்டாலும், அரசியல் வாழ்க்கையிலிருந்து அவர் விலகிவிடவில்லை. அவர் மேற்கொண்ட ஒரு சத்தியாக்கிரஹ போராட்டத்தில் அடிபட்டு, சிறையில் அடைக்கப் பட்டார். இதன் விளைவாக ஏற்பட்ட உடல் நிலைக் குறைவால், 1973-ல் தனது 38 வது வயதிலேயே அவர் மரணத்தைச் சந்திக்க வேண்டி வந்துவிட்டது. அந்தக் குறுகிய வாழ்காலத்திற்குள் அவர் நாவல்கள், சிறுகதைகள், விமரிசனங்கள், கவிதைகள் என்று அவர் விட்டுச் சென்ற எழுத்துக்கள் கணிசமான அளவில் இருந்தன. அத்தோடு இந்த இலக்கிய வகைகள் எதிலும் அடைபடாத, சிருஷ்டி இலக்கியமும், சிந்தனையும் கலந்த ஒரு புது வகை எழுத்தையும் அவர் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அவர் உயிரோடு இருந்த வரை, அவரது கட்டுக்கடங்காத செயலூக்கமும், சிந்தனைத் துடிப்பும், அப்போது இலங்கைத் தமிழரிடையே இலக்கியத்திலும், பல்கலைக் கழகங்களிலும் கோலோச்சி வந்த மார்க்ஸீயர்களுக்கு நெஞ்சில் நீங்காது தைக்கும் முள்ளாகவே இருந்தது. அவரது முதல் நாவல், தனி வீடு 1962-லேயே எழுதப்பட்டு விட்டாலும், 1984-ல் தான், அவர் இறந்து 11 வருடங்களுக்குப் பிறகு, அது எழுதப்பட்டு 22 வருடங்களுக்குப் பிறகு தான் வெளிவந்தது. பத்து வருடங்களாக அடுத்தடுத்த வீடுகளில் வாழ்ந்த இரண்டு குடும்பங்களின் இளம் வயதினர் இருவரின் இளம் பருவக் காதலோடு கதை தொடங்குகிறது. அந்த இரு குடும்பங்களின் உறவில்  இப்போது விரிசல் விழுந்து விட்டது. ஒரு குடும்பம் அமோக செல்வத்தில் கொழிக்க, மற்றது ஏழ்மையைச் சந்திக்க நேர்கிறது. இதன் விளைவாக அந்த இளம் காதலர்களும் பிரிகின்றனர். பணக்காரக் குடும்பத்தின் பெண் கொழும்புவில் ஒரு பணக்கார வணிக குடும்பத்தில் திருமணம் ஆகிப் போய்விடுகிறாள். இங்கே காதலில் தோல்வியடைந்த பையனோ தன் குடும்ப ஏழ்மைக்கேற்ப டவுனில் ஒரு சின்ன கடையைத் தொடங்கி தன் பிழைப்புக்கு வழி தேடுகிறான். அத்தோடு அவனுக்கு சுற்றி நிகழும் சமூக மாற்றங்களைக் கண்டு மனம் பொறுப்பதில்லை. சிங்கள வெறியர்களின் மேலாதிக்க மனப்பான்மை சிங்கள தமிழ் மக்களிடையே இனப் பிளவை உக்கிரபபடுத்துகிறது. முன்னால் மனதுக்குள் குமுறிப் புகைந்து கொண்டிருந்த இனவேறுபாடுகள் இப்போது 1956-ல் அரசு பண்டாரநாயகவின் கைக்கு வந்ததும் அரசியல்வாதிகளின் சிஙகள் சர்வாதிகார செயல்பாடுகளால் பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது. அது 1959-ல் இனக்கலவரமாக வெடித்தது.  கொழும்புக்கு திருமணமாகிச் சென்ற பெண், கொழும்புவில் உடன் நிகழ்ந்த ஒரு  இனக்கலவரத்தில் தன் கணவனை இழந்து இப்போது விதவையாகித் திரும்பிவிடுகிறாள். திரும்பிய அவளுக்கு தன் பழைய காதலனின் அன்பு கிடைக்கிறது, அவளை மணந்து கொள்ள அவன் தயாராக இருக்கிறான். ஆனால் ஒரு நிபந்தனையோடு. அவர்கள் வாழ அவனுக்கேயான  ஒரு வீடு வேண்டும். அதன் பிறகு தான் அவன் கல்யாணத்தைப் பற்றி யோசிப்பான். "தனி வீட்டிற் கென்ன தேவை. அதான் அவர்கள் குழந்தைப் பருவத்தில்  கட்டிய வீடு இருக்கிறதே. அது இருவருக்கும் சொந்தமானது தானே? என்று அவள் கேட்கிறாள். அவன் அதை மறுக்கிறான். "அது நம்மதல்ல. நம் எல்லோருக்குமான, நமது என்று நாம் உரிமை கொண்டாடக்கூடிய ஒரு வீடு நமக்கு வேண்டும்" என்கிறான்.  அவன் தன் இழப்பை மாத்திரம் சொல்லவில்லை. தமிழ் மக்கள் அனைவரின் இழப்பைத் தான் அவன் தனி வீடு குறிக்கிறது, நாட்டின் அரசியல் வாழ்க்கையில் வளர்ந்து வரும் கொந்தளிப்பும் நாவலின் இவ்விருவரின், இரு குடும்பங்களின் வாழ்வோடு நன்கு பின்னப்பட்டுள்ள காரணத்தால், தனக்கென ஒரு வீடு வேண்டும் என்று அவன் சொல்லும்போது அந்த வீடு தமிழ் மக்கள் தமது என உரிமை கொண்டாடுகிற வாழ்விடத்தையே, தனி நாட்டையே அது குறிக்கிறது என்பது மிக தெளிவாகவும் உறுதியோடும் சொல்லப்பட்டு விடுகிறது இரண்டு முக்கிய விஷயங்களை இங்கு கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். ஒன்று, இந்த நாவல் எழுதப்பட்ட 1962-ல். தமிழருக்கென தனி நாடு என்பது ஒரு எண்ணமாகக் கூட அன்றைய மக்கள் மனத்தில் எழவில்லை. அப்படி இருக்க அது ஒரு அரசியல் போராட்டத்திற்கான இலட்சியமாக, ஒரு கொள்கையாக உருவெடுப்பது பற்றிப் பேச்சில்லை. இரண்டாவது, இந்த நாவல் 22 வருடங்களாக கையெழுத்துப் பிரதியாகவே இருந்துள்ளது; 1984-ல் தான் மு.தளையசிங்கத்தின் மறைவுக்குப் பிறகு அவரது எழுத்துக்களை எல்லாம் ஒன்று விடாமல் சேகரித்துப் பிரசுரிக்கவேண்டும் என்ற முயற்சி எழுந்தபோது, இது கண்டெடுக்கப்பட்டு பிரசுரம் பெறுகிறது. தனித் தமிழ் நாடு என்பது, வெகு இயல்பாக ஒரு இன மக்களின் மனத்தில் ஊறிப் பெருக்கெடுக்கும் இயற்கையான உணர்வாகத் தான் எழுந்துள்ளது போல் தோன்றுகிறதே ஒழிய, பேரம் பேசி, போராடிப் பெறவேண்டிய ஒரு அரசியல் கோரிக்கையாக எழவில்லை.  1948-ல் சிலோன் ஒரு சுதந்திர நாடாக இலங்கை என்று பிரகடனப்படுத்த நாளிலிருந்தே இரு இனங்களுக்கும் இடையேயான பிளவுக்கு விதை ஊன்றப்பட்டு அது வளர்ந்து வந்துள்ளது. விதை ஊன்றிய பெருமை 1948-ல் பதவி ஏற்ற பிரதமர் டட்லி சேனநாயகவைச் சேரும். அவர்தான் இலங்கை வாழ் தமிழரின் குடி உரிமையைப் பறிக்கும் சட்டத்தைக் கொணர்ந்தார். அதைத் தொடர்ந்து 1956-ல் S.W.R.D பண்டாரநாயகேயின் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி பதவி ஏற்றதும், புத்த துறவிகளின் தூண்டுதலால், 'சிங்களம் மாத்திரம்" கொள்கையைச் சட்டமாக்குகிறார். இதன் காரணமாக தமிழர்கள், கல்வியிலும் உத்தியோகங்களிலும் ஒதுக்கப்படத் தொடங்குகிறார்கள். இதன் விளைவு மறுபடியும் இனக்கலவரங்கள்.  இவ்வளவு தீவிர பிரச்சினைகளுக்கிடையேயும், இனப் பிளவு என்பது தேசீய தளத்தில், அரசியல் வாழ்க்கையிலும், மக்கள் கூட்டமாக செயல்படும் போதும் தான் வெளிப்பட்டது. தனிமனிதராக சிங்களவரும் தமிழரும், முன்னர் இருந்த சினேக பாவத்தோடும் அன்னியோன்னியத்தோடும் தான் இருந்தனர். அன்றாட அண்டை உறவுகளில் வேற்றுமை தோன்றவில்லை. இனக் கலவரங்கள் அடிக்கடியும் அவ்வப்போதும் நிகழ்ந்தும் இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களும், சிங்களவர்களும் தனிமனிதர்களாக ஒருவருக்கொருவர் மனித நேயத்தோடே பழகினர். கலவரம் வெடித்த ஒவ்வொரு முறையும் தமிழர்கள் தங்கள் பகுதியில் உயிருக்கும் பொருளுக்கும் பத்து நேர்ந்த சிங்களவர்கள் தாக்கப்படாது தம் பாதுகாப்பில் மறைத்துக் காப்பற்றிய செய்திகளும், அவ்வாறே சிங்களவர் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பகுதிகளில் சிக்குண்ட தமிழரை சிங்கள வெறிக்கூட்டத்தின் தாக்குதலிலிருந்து  காப்பற்றிய சிங்களவர் பற்றிய செய்திகளும் நிறையவே வெளிப்பட்டன.