மண்டி ஓடினார் சிலர், நெடுங் கட கரி வயிற்றுப் புண் திறந்த மா முழையிடை வாளடும் புகுவார், தொண்டை நீங்கிய கவந்தத்தை, 'துணைவ! நீ எம்மைக் "கண்டிலேன்" எனப் புகல்' என, கை தலைக் கொள்வார். 139 கச்சும் வாளும் தம் கால் தொடர்ந்து ஈர்வன காணார், அச்சம் என்பது ஒன்று உருவு கொண்டாலென, அழிவார்; உச்ச வீரன் கைச் சுடு சரம் நிருதர் நெஞ்சு உருவத் தச்சு நின்றன கண்டனர், அவ் வழித் தவிர்ந்தார். 140