இதுவைய மாஎன்றான்! "உள்ளேன்" என்றாள்! இரண்டுமுகில்! இரண்டுநிலா! உனைநான் பெற்றேன். புதுவையம்! புதுவையம்! இதுதான் என்றான்; பூவைநீ இலாவையம் விழலே என்றான்.  திகழ்வேலன் பாண்டியனார் பரிசு தன்னைச் செங்கையிரண் டும்சேர்த்துத் தூக்கி, "உன்றன் புகழ்க்குரிய பேழையினைக் கொள்க" என்றான்! பூங்கையால் வாங்கினாள். முகத்தில் ஒற்றி மகிழ்ச்சியொடு கீழ்அமைத்தாள்; திறந்தாள்: கண்ணால் மங்காத பட்டயமும் அனைத்தும் கண்டாள்! முகம்தாழ்த்திக் கால்விரலால் தரையைக் கீறி "முடிந்ததுசூள்; கடிமணந்தான் மிச்சம்" என்றாள். இயல் 89       வேலன் நடந்ததை உரைத்தான். 