என்னுமிச் சுலோகத்தைச் சொல்லி, ‘என்னுடையதே சிறப்புடையது!’ என்று அரசன் கூற, காளிதாசன் தன்னுடையதே சிறப்பால் மிக்கது என்ன, இருவரும் போலி மலைவுற்றுக் களித்தனர். (1. ‘கூந்தலைப் பார்த்து ஸ்தனங்கள் அஞ்சுகின்றன,’ என்பது, கூந்தல் மேகத்துக்கும், ஸ்தனங்கள் மணற்குன்றுகளுக்கும் உவமிக்கப்படுவனவாக, மழைபெய்யின் மணற்குன்று அழிதல் இயல்பென்னும் ஏதுப்பற்றி என்க. 2. ‘கூந்தல் ஸ்தனங்களைக் கண்டஞ்சுகின்றது,’ என்பது, கூந்தல்-கரும்பாம்பு; ஸ்தனம்-யானை; யானைக்குப் பாம்பு அஞ்சுவது பற்றியென்க.  3. ‘கசகுசங்களாகிய அவ்விரண்டையுங் கண்டு  அல்குல் அஞ்சுவது’ என்பது, கசம்-கூந்தல்; கூந்தலுக்குக் கொன்றைக்காய் உவமை. குசம்-ஸ்தனம்; ஸ்தனத்துக்குக் குடம் உவமை. ஆகவே, பாம்பு கொன்றைக்காயைக் கண்டு சத்துருவென்று திரித்துணர்ந்தஞ்சுதலும் குடத்திலடங்குதலும் இயற்கையாதலின் என்க. 4. ‘முகத்தைக்கண்டு பாதங்கள் அஞ்சுகின்றன,’ என்பது, சந்திரனைக்கண்டு தாமரை கூம்புதலியற்கையாதலாலென்க. 5. ‘வார்த்தையினால் அதரமும் தந்தபந்திகளும் அஞ்சுகின்றன,’ என்றது, கிளிமொழியைக் கேட்ட கொவ்வைக்கனியும், மாதுளவித்தும் அஞ்சுமென்பது, கிளிக்கு அவை உணவாகுமெனும் வருணனையாலென்க. கொவ்வைக்கனி அதரத்துக்கும் மாதுவள வித்துப் பல்வரிசைக்கும் உவமைகள். 6. கூந்தலுக்கு இருளுவமை. இடைக்கு மின்னுவமை; மின்னால் இருள் கெடுதலால், கூந்தல் இடைக்கஞ்சுமென்றதென்க. இனி, குசத்துக்கு யானையும் இடைக்குச் சிங்கமுமுவமை யாதலின், சிங்கத்துக்கு யானையஞ்சுமென்க. கண் மானுக்குவமையாதலின், மான் சிங்கத்தைக் கண்டஞ்சுதலியற்கை.) அப்பால் ஒரு நாளிரவில் அரசன் நகர்ச்சோதனையின் பொருட்டு வீதிதோறுஞ் சென்றுலாவி வருகையில், ஒரு வீட்டிலே ஒரு பிராமணன் தன் மனைவியினது மடிமீது தலையை வைத்துச் சயனிப்பதையும், அப்பார்ப்பனிக்கருகிலே ஒரு மகவு சந்தனக்குழம்பு நிறைந்த தங்கப்பாத்திரத்தில் விழுந்து விளையாடுவதையுங் கண்டு, மனத்திற்குறித்துக்கொண்டு அதனை மறைத்து, அக்கினி மயமாகிய கனற்சட்டியெனச் சுட்டித் தன் வித்துவான்களுடைய விவேகத்தைப் பரீக்ஷிக்கும் கருத்துடையவனாகி, மற்றைநாட்காலையில் சபைக்கு வந்தபோது வித்துவான்களை விளித்து, ‘சென்ற இரவில் நாம் நகர்வலம் வந்தபோது ஒரு வீட்டில் ஓர் அந்தணன் தன் மனைவியினது மடியிலே தலையை வைத்து நித்திரை போக, அவன் மகவு பக்கத்திலிருந்த ஒரு கனற்சட்டியில் விழுந்து விளையாடக்கண்டேம்,’ என்று கூற, அது கேட்ட காளிதாசன், ‘நீர் கூறியது நெருப்பேயாகுக. அதனால் நீரடைந்த ஆச்சரியம் ஆச்சரியமன்று, பதிவிரதையானவள் தனது மடியில் நாயகன் நித்திரை செய்ய அவளுடைய சமீபத்திலிருந்த அனற்சட்டியில் குழந்தை விழுந்து விளையாடுகினும் அஞ்சுவளோ? அஞ்சாளே! எங்ஙனமெனில், அக்கினிபகவான் தான் அம்மகவைத் தகிக்கின் தன்னைப் பதிவிராதக்கினி தகித்துவிடுமேயென அஞ்சுவனன்றோ?’ என்னுங் கருத்துள்ள,