வீரவெண்டைய ப்ரதாபர் தியாகராசர் கமலைசூழ் வீதிகண்டு பவனிகண்டு விந்தைகண்டு பந்தியாய்த் தூரநின்ற பூவைகாள் அடுத்து நின்ற கிள்ளைகாள் துன்பமே யலாது பாவி சகம் அறிந்தது இல்லையால் மாரனம்பு பட்ட காயம் ஆறுதில்லை யிரவெலாம் மங்கைமார் தொடுத்த சண்டை மாறுதில்லை யென்செய்வேன் ஆரிருந்தும் உதவி யில்லை யென்றன் ஆசை யொழியுமோ அதுவும் இல்லை விதியை நொந்தும் ஆவதில்லை காணுமே. (26)