அறிவற்ற சிறியேனை, அன்பற்ற கொடியேனை, அடிமையாய் ஆண்டு கொள்வாய்; தென்னையே புன்னையே மன்னிவளர் சோலைஎத் திக்கினுஞ் சூழும் ஊராம் தென்னிரத புரிவாழும் என்னரிய செல்வமே! தேவியழ கம்மை உமையே! 5. தையலார் மீதிலே மையலாய் ஓயாது சண்டாள நெறியி லெல்லாம்