'பூவின்மேல் இருந்த தெய்வத் தையலும் பொதுமை உற்றாள் பாவி! யான் பயந்த நங்கை! நின் பொருட்டாகப் பட்டேன்; ஆவி போய் அழிதல் நன்றோ? அமரர்க்கும் அரசன் ஆவான் தேவியாய் இருத்தல் தீதோ? சிறையிடைத் தேம்புகின்றாய்!	62 என்னை என் குலத்தினோடும் இன் உயிர் தாங்கி, ஈண்டு நல் நெடுஞ் செல்வம் துய்ப்பேன் ஆக்கினை நல்கி, நாளும் உன்னை வெஞ் சிறையின் நீக்கி, இன்பத்துள் உய்ப்பாய்' என்னா, பொன் அடி மருங்கு வீழ்ந்தான், உயிர் உகப் பொருமுகின்றான்.	63