வானைப்போல் உயர்வாழ்வு வாய்ந்தாள்; என்றன் மகிழ்ச்சிக்கு மகிழ்ந்துநான் நைந்தால் நையும் மானைப்போன் றாள்எனக்குத் தானோ அன்றி வறிதேநான் சாகத்தான் பிறந்துள் ளேனோ!  பயிரடைந்த ஊட்டத்தி னூடு தோன்றும் பச்சைப் பசுந்தோகை மயிலோ! நல்ல உயிரடைந்த ஓவியமோ! அச்சில் வார்த்த ஒளியடைந்த வடிவமோ! வைய மென்றும் பெயரடைந்த பெருவாழ்வு வாய்ந்தாள்! என்மேல் பெண்ணடைந்த மகிழ்ச்சிகோர் எல்லை யில்லை உயர்வடைந்தாள் எனக்குதா னோஅல் லாமே ஊன்மெலிந்து சாகத்தான் பிறந்துள் ளேனோ!  திருந்தாதோ முல்லையெனச் சிரிப்பாள்! நன்றே செழிக்காதோ வையமென அறங்கள் செய்வாள்! அருந்தாதோ தும்பியென வாய்ம லர்வாள்! அடையாதோ அன்னம் எனும் நடையாள்! நாடு