- என்று மிகவும் கடுமையான ஒரு பாடலைச் சொன்ன மாத்திரத்தில், அஃது, ‘அசுணப்பறவையின் செவியிலே பறையறைந்தது’ போலக் கர்ணகடூரமாயிருந்தது கண்டு, அவள் அதிக கோபங்கொண்டு, ‘ஊதுகிற சங்கு ஊதினால் விடிகிற பொழுது விடிகிறது,’ என்பதாக எண்ணி, ‘ஒட்டக்கூத்தர் பாட்டுக்கு இரட்டைத் தாழ்ப்பாள்,’ என்று மற்றொரு தாழ்ப்பாள் போட்டாள். அதையறிந்து ஒட்டக்கூத்தர், ‘இராணிக்குப் புகழேந்தியினிமித்தம் நம்மிடத்தில் வெறுப்புண்டாகி இப்படிச் செய்தமையால், ‘அன்பற்ற மாமியாருக்குக் கும்பிட்டாலுங் குற்றந்தான்’ என்பதாக, இனி நாம் என்ன சொன்னாலும் இதம் பிறக்கமாட்டாது,’ என்று அவ்விடத்தைவிட்டுச் சுவரினிடத்தில் விசையாய் வந்து தாக்கின பந்தானது அங்கிருந்து அதைத்துத்திரும்பினது போலப் பேசாமல் திரும்பிச் சோழனிடத்திற்கு வந்து, ‘எழுதுகிற எழுத்தாணி குளறுகிறது கண்டு கூர் மழுங்கத் தீட்டுமளவில் அஃது இரட்டைக்கூர் பட்டாற்போல, நான் பாடின பாட்டைக்கேட்டு, ‘ஒட்டக்கூத்தர் பாட்டுக்கு இரட்டைத் தாழ்ப்பாள்,’என்பதாகப் பின்னுமொரு தாழ்ப்பாள் போடச் சம்பவித்தது’ என்று சொல்லக் குலோத்துங்கன், ‘நம்முடைய மனைவிக்கு ஊடல் நிகழ்ந்ததற்குக் காரணம் யாதொன்றும் தெரியவில்லையே! அவளுக்கு நாமென்ன குறை செய்தோம்! அவளிஷ்டப்படிக்கெல்லாம் நடத்தித்தானே வருகிறோம்! நமக்காகதவர் ஆரேனும் அவளுக்குத் துர்ப்போதனை செய்தாரென்று நினைப்போமானால், அப்படிப்பட்டவர் இங்கொருவருமில்லையே! அல்லது ஜன்மாந்திரத்தின் கர்மானுபவத்திலேதான் அவள் மனம் பேதித்ததோ! இஃதென்னை தவக்குறை! அபூர்வமாக ஒருவேளை நம்மிடத்தில் அவளுக்கு ஊடல் நிகழ்வது சகஜமே! அஃது ஆச்சரியமன்று! ஒட்டக்கூத்தர் அவளுக்கு என்ன கொடுமை செய்தார்?’ என்று தனக்குள்ளே பல விதத்திலும் தீர்க்காலோசனை பண்ணிப் பார்க்கும்பொழுது, ‘புகழேந்திப் புலவரை ஒட்டக்கூத்தர் சிறைப்படுத்தினமையால் அவர்மேல் அசூயையும், நாம் அவர் கருத்துக்கிணங்கி நின்று சிறை மீட்டமையால் நம்மேல் வெறுப்பும் விளைந்தன,’ என்று தெளிந்து, அந்த க்ஷணமே புகழேந்திப் புலவரைச் சிறைநீக்கி, ‘ஐயா, நீர் சென்று இராக்கினி கோபத்தை ஆற்றி, அவளைச் சமாதானப் படுத்தும்,’ என்று ஏவினான். அவர் அந்தப்புரத்துக்குப் போய்த் தமது வரவை அரசிக்கு அறிவிக்க, அவள் அவருக்குத் தன் உயிர்த்தோழியைக் கொண்டு ஆசனங்கொடுக்கச் சொல்லி மரியாதை செய்வித்தாள். அவர் அப்பொழுது ராஜமகிஷிக்குச் சீற்றமாறி மனவருத்தந் தணியும் பொருட்டு, மிகக் குளிர்ச்சியும் மிருதுவும் மதுரமும் நயமுமாய்த் தோன்றும்படி, ‘இரு பிளவாகப் பகிர்ந்த மெல்லிய ஒரு நூலின் பிளவுபோன்று நுண்ணிதாகிய சிற்றிடையையும், பொற்குழைகளை ஏந்திய செவியைத் தொடுகின்ற இணை விழிகளையுமுடைய தெய்வப்பெண் போல்வாய், ‘வானத்திற் பெய்யும் மழையினது வண்மை ஒரு கூறாம்! இவனது கைவண்மையோ அதற்கிரு கூறாம்,’ என்று யாவரும் அதிசயிக்கத்தக்க மிக்க வள்ளற்றன்மையும், அபிமானமாகிய ஆபரணத்தையுமுடைய சோழ மகாராஜா உன்னுடைய வாசலைத் தேடிவந்தால், அவர்மேல் என்ன குற்றமிருந்தாலும், அதையெல்லாம் பாராட்டுவது பெருமையா? அவரை வாயிலுக்குள் பிரவேசிக்க வொட்டாமல் தடுப்பது தர்மமா? உன்னைப் போலும் உயர் குடியிற் பிறந்த கற்புக்கணிகலமாகிய உத்தம ஸ்திரீகள் தம்முயிர்போலச் சிறந்த கணவர்கள் செய்த ஒருபிழை இருபிழைகளை க்ஷமிக்காமல், வன்மம் சாதிப்பார்களோ? தண்ணீருமல்லவோ மூன்று பிழை பொறுக்கின்றது. நீ இவ்வொரு பிழை பொறுக்கலாகாதா? ‘குற்றம் பார்க்கிற் சுற்றமில்லை, என்று சொல்லப்படுகின்றதே! ஆதலால், இதைக் குறித்துச் சீற்றம் செய்யலாமா? ‘தீராக்கோபம் போராய் முடியாதா?’ இஃதென்னை, உனக்குத் தெரியாதோ? கடல் கொதித்தால் விளாவு நீரெங்கே? உன் சித்தமிரங்கி நீ கொண்ட கோபத்தை நீயே தணித்துக் கொள்ளவேண்டும்!’ என்னும் கருத்தை உள்ளமைத்து, -என்ற பாடலைச் சொன்ன மாத்திரத்தில், படம் விரித்தாடுகின்ற பாம்பின்மேல் மாந்திரிகன் திருநீற்றை மந்திரித்துப் போட்டவுடனே அது படமொடுங்கி உக்கிரமாறினது போல ராஜமகிஷியின் கோபமானது தணிந்து சாந்தமாயிற்று. சோழமகாராஜன் அஃதறிந்து ‘படைமுகத்திலும் அறிமுகம் வேண்டும்,’ என்பதற்கிசையப் புகழேந்திப் புலவர் தன் தந்தையாரின் சம்ஸ்தானது வித்துவானென்கின்ற தாட்சணியத்தாலல்லவோ ராக்கினிக்கு நீங்காத ஊடல் நீங்கியது’ என்று அப்புலவர்மேல் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டு அன்று முதல் ஒரு குறையுமில்லாமல் அவரைப் பரிபாலித்து வந்தான். பார்க்க: விநோதரசமஞ்சரி 11.ஒட்டக்கூத்தர் ஈட்டியெழுபது பாடியது 13.புகழேந்திப்புலவர் நளவெண்பாப் பாடியது