உரிமையும் நன்மையும் இயைந்து வராமல் அவற்றினிடையே ஒருவகைப் போராட்டம் இருந்து வருகிறது. சிறுவர்களை உரிமையோடு வளர்க்கலாம் என்று முயல்கிறவர்கள், அவர்களை ஒழுங்குபடுத்த முடியாமல் துன்புறுகிறார்கள். கல்வி நிலையங்களில் உரிமையைப் போற்றினால், கல்வி தவிர மற்றத் துறைகளில் ஊக்கம் மிகுந்து உண்மைப் பயன் குறைந்து மாணவர்களின் ஆற்றல் சிதறி வீணாகிறது என்று சொல்கிறார்கள். குடும்பங்களில் உரிமை மிகுந்தால் போராட்டங்கள் தலையெடுப்பதையே காண்கிறேன். பெண்ணுரிமை என்பதும் இப்படிப் பட்டது தானே? தீமைக்கு வழிவகுத்து வைத்து, மனம் போன போக்கில் அலைய விட்டுவிட்டு, நன்மையை ஒதுக்கி விடுகிறதோ? இதுதான் உரிமையின் விளைவோ? ஆனால் இந்தக் காரணத்தால் குழந்தை உரிமை முதலியவற்றை வெறுத்துப் பழிக்கவும் முடியவில்லை. தீமையைக் குறைத்து நன்மையைப் பெருக்க இவற்றில் வழி இல்லையா என்பதுதான் தெரியவில்லை. ஏழெட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, எதிர்வீட்டாரின் பெண்ணுக்குத் திருமணம் நடப்பதை ஒட்டி அவர்களின் கிராமத்திற்குப் போயிருந்தோம். அப்பாவும் நானும் மட்டுமே போயிருந்தோம். அம்மாவுக்கு உடல் நலம் இல்லாத காரணத்தால் வரவில்லை. அந்தக் கிராமத்தில் குளத்தங்கரையில் ஒரு சாவடி இருந்தது. அதன் தாழ்வாரத்தில் ஏழைக் குடும்பம் ஒன்று தங்கியிருந்தது. குளத்தின் கரையில் பழைய ஆழமரங்களும் அரசமரங்களும் வளர்ந்து படர்ந்து நிழல் தந்த காட்சி அழகாக இருந்தது. அதனால் பார்க்கலாம் என்று நானும் அப்பாவும் போயிருந்தோம். அப்போது அந்த ஏழைக் குடும்பத்தின் துன்பக் காட்சியைக் கண்டு வருந்தினேன். பித்தளைப் பாத்திரங்களுக்கு ஈயம் பூசுவதைத் தொழிலாகக் கொண்டவன் அவன். அவனுடைய மனைவி என்னைவிட வயதில் சின்னவள் தான்; இருபத்து மூன்றோ நான்கோ வயது என்று சொன்னாள். அவனுடைய தொழிலுக்குத் துணையாக அவளையும் அவன் அழைத்துக் கொண்டு ஊர் ஊராகக் கிராமங்களில் சுற்றி ஈயம் பூசிக் கூலிவாங்கி வயிறு வளர்த்து வந்தான். பித்தளைச் சாமான்களைத் தேய்ப்பது, நெருப்பில் கரி இட்டுப் பற்றவைப்பது, அதற்கு காற்று ஊதுவது, ஈயம் செலவாகி விட்டால் அடுத்த பெரிய ஊர்க்குப் போய் ஈயம் வாங்கி வருவது முதலான பல தொழில்களை அவள் செய்து அவனுக்குத் துணையாக இருந்துவந்தாள். பாதிவேலை அவள் செய்தாள் என்று சொல்லலாம். இத்தனைக்கும் இடையில் அவள் குழந்தைகளைப் பெற்று வளர்க்கும் கடமையும் குழந்தைகளுக்கும் கணவனுக்கும் சமைத்து உணவளிக்கும் கடமையும் செய்து வந்தாள். நான்கு குழந்தைகள் அந்தச் சாவடியின் தாழ்வாரத்தில் எலிக் குஞ்சுகள் போல் பெரியதும் சிறியதுமாக இருந்தன. இவைகளை எல்லாம் எப்படிக் காப்பாற்றி இவ்வளவு வேலையும் செய்கிறாளோ என்று வியப்பும் அடைந்தேன்; இரக்கமும் கொண்டேன். ஒரு மூலையில் நான்கு மூங்கில் குச்சிகள் முள்போல் கூரிய முனைகள் உடையனவாக இருந்தன. அவை என்ன என்று கேட்டேன். "ஓய்வுநேரத்தில் எங்கள் வீட்டுக்காரர் மீன் பிடிப்பதற்குத் தூண்டில்கள்," என்றாள். ஒரு பொழுது போக்கும் இருக்கிறது, அதுவும் வயிற்றுக்கு உதவக் கூடியதாக இருக்கிறது என்று எண்ணி வியப்புற்றேன். அப்பா சிறிது தொலைவிலேயே நின்று கொண்டார். நான் மட்டும் அணுகிச் சென்று அங்கிருந்த சாமான்களைப் பார்த்தேன். சமைப்பதற்கு உதவும் சட்டி முதல், குழந்தைகளுக்குப் பால் ஊட்டும் பாலாடை வரையில், அகப்பை, கரண்டி, பாய், கந்தல், தகரக்குவளை, அடுப்புக்கரி, விறகு ஆகும் குச்சிகள், ஈயம் பூசும் கருவிகள் முதலிய எல்லாம் இருந்தன. "எந்த ஊர்?" என்றேன். தாம்பரத்துக்குப் பக்கத்தில் ஏதோ ஒரு கிராமம் என்று சொன்னாள். "அங்கே வீடு இருக்கிறதா?" "ஒரு பொத்தல் குடிசை இருக்கிறது." "நிலம்?"