வானென்ற கலிதகரி யாச்சு தாச்சு  மருவியதோர் சாத்திரத்தி னாலே யப்பா  கோனென்ற தன்னிடத்தே யொன்று மில்லை  கூடி நின்று போனதில்லை யென்றே யெண்ணி  வேனென்ற நிர்க்குணமும் வேறொன் றில்லை  வேதாந்தசித் தாந்தமென்றார் கௌச மாச்சே ஆச்சப்பா நேமத்தைச் சொல்லக் கேளு  அறைகுவேன் நன்றாகப் பூரணந்தான் 