"இழந்தபாண் டியன்பரிசைத் தருவார்க் கென்னை இழந்துபோ வேன் என்று முரசம் எங்கும் முழங்கியஓர் சேதியினை அறயீீர் போலும்! முயலாமே இத்தனைநாள் கழித்தீர் போலும்! பழம்பெரிய பாண்டியனார் பேழைக் குள்ளே பகைவர்தமை ஒழித்திடுமோர் குறிப்பும் உண்டு! கொழுத்தபுகழ் உமக்குண்டு கொண்டு வந்தால்! கொடைகொடுத்த தாகும்இந் நாட்டுக்" கென்றாள்.  பேழையின தடையாளம், பறிபோய் விட்ட பின்னிலைமை, முன்னிலைமை, பூதச் சேதி ஆழஉரைத் திடலானாள் அன்னம்! வேலன் அத்தனையும் கேட்டிருந்தான். "நானோ மெத்த ஏழைமகன்; நரிக்கண்ணர் ஆணை எங்கே யானெங்கே, ஆயினுமென் கடமை உண்டு. பேழையினைக் கொண்டுவந்து தருவேன்; அன்றிப் பேருலகில் உயிர்வாழேன்" என்றான் வேலன். 