பருகின, பரந்து பாய்ந்த நிலாச் சுடர்ப் பனி மென் கற்றை, நெரியுறு புருவச் செங் கண் அரக்கற்கு, நெருப்பின் நாப்பண் உருகிய வெள்ளி அள்ளி வீசினால் ஒத்தது அன்றே. 109 மின் நிலம் திரிந்தது அன்ன விழுநிலா-மிதிலை சூழ்ந்த செந்நெல் அம் கழனி நாடன் திரு மகள் செவ்வி கேளா, நல் நலம் தொலைந்து சோரும் அரக்கனை, நாளும் தோலாத் துன்னலன் ஒருவன் பெற்ற புகழ் என-சுட்டது அன்றே. 110 கருங் கழல் காலன் அஞ்சும் காவலன், கறுத்து நோக்கி,