பாசம் உடலாய்ப் பசு அதுவும்தான் உயிராய்  நேசமுடன் நீ பொருளாய் நின்றனையே பூரணமே (98)  ஏதில் அடியார் இரங்கி இகத்தில் வந்துன்  பாதம் அதில் தாழப் பரிந்தருள்வாய் பூரணமே (99)  நானே நீ நீயே நான் நாம் இரண்டும் ஒன்றானால்  தேனின் ருசியது போல் தெவிட்டாய் நீ பூரணமே (100) முடிவில் ஒரு சூனியத்தை முடித்து நின்று பாராமல்  அடியில் ஒரு சூனியத்தில் அலைந்தேன் பூரணமே (101) 