இன்னே இன்னே பன்னி இரந்தான் இகல் வேந்தன்; தன் நேர் இல்லாத் தீயவள் உள்ளம் தடுமாறாள், முன்னே தந்தாய் இவ் வரம்; நல்காய்; முனிவாயேல், என்னே? மன்னா! யாருளர் வாய்மைக்கு இனி? என்றாள். 34 கைகேயின் உரைகேட்ட தயரதன் மூர்ச்சித்து பின் தெளிந்து பேசுதல் அச் சொல் கேளா, ஆவி புழுங்கா, அயர்கின்றான், பொய்ச் சொல் பேணா வாய்மொழி மன்னன், பொறை கூர, 'நச்சுத் தீயே பெண் உரு அன்றோ?' என, நாணா,