     பொய்யவனேனைப் பொருள் என ஆண்டு ஒன்று பொத்திக் கொண்ட      மெய்யவனே விட்டிடுதி கண்டாய் விடம் உண்மிடற்று      மையவனே மன்னும் உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசே      செய்யவனே சிவனே சிறியேன் பவம் தீர்ப்பவனே. 111      தீர்க்கின்றவாறு என் பிழையை நின்சீர் அருள் என்கொல்என்று      வேர்க்கின்ற என்னை விடுதி கண்டாய் விரவார் வெருவ      ஆர்க்கின்ற தார்விடை உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசே      ஈர்க்கின்ற அஞ்சொடு அச்சம் வினையேனை இருதலையே. 112