தளர்ந்த சிந்தை தம் இடையினும் நுடங்கிட, உயிரொடு தடுமாறி, களம் தவா நெடுங் கருவியில், கைகளில், செயிரியர், கலைக் கண்ணால் அளந்த பாடல் வெவ் அரவு தம் செவி புக, அலமரலுறுகின்றார். 190 'புரியும் நல் நெறி முனிவரும், புலவரும், புகல் இலாப் பொறைகூர, எரியும் வெஞ் சினத்து இகல் அடு கொடுந் திறல் இராவணற்கு, எஞ் ஞான்றும் பரியும் நெஞ்சினர் இவர்' என வயிர்த்து ஒரு பகை கொடு, பனித் திங்கள் சொரியும் வெங் கதிர் துணை முலைக் குவை சுட, கொடிகளின் துடிக்கின்றார். 191 சிறுகு காலங்கள் ஊழிகள் ஆம் வகை, திரிந்து சிந்தனை சிந்த,