கரத்துவசப் பாவிமலர் தூற்றுவர் நான் ஆற்றுவனோ காட்டிலேழு மரத்துவசத் தொரு கணையால் எய்த வெங்கடேசு ரெட்டன் மருவா நாளிற் சரத்துவசக் குரங் கெனவே தனித்திருந்து முடியாது சாற்றி னேனே. நிலமாது திலகனெங்க ளிளசை வெங்கடேசு ரெட்ட னின்னைப் பார்த்த பலமாது வதனமும் பொற்பசலை கொண்டாய் மகளேபெண் படையா மேகங் குலமாது ரங்கமென்ற கிள்ளையின்மேன் மாரன்வருங் குறியைப் பார்த்துச் சொலமாது கிலுங்கையிலே  தொடுவளையுந் தோற்றுகின்ற துணிவு தானே. கலக்கடமா னத்தொனியை முழக்கமன மலைந்தடையார் கால்சாய்ந் தோடப்