'தொய்யில் துறந்தார் அவர்' என தம் வயின்,  நொய்யார் நுவலும் பழி நிற்பத் தம்மொடு  போயின்று, சொல், என் உயிர். பாடல்: 25 (வயக்குறு) வயக்குறு மண்டிலம் வடமொழிப் பெயர் பெற்ற  முகத்தவன் மக்களுள் முதியவன் புணர்ப்பினால்,  'ஐவர்' என்று உலகு ஏத்தும் அரசர்கள் அகத்தராக்,  கை புனை அரக்கு இல்லைக் கதழ் எரி சூழ்ந்தாங்குக், 