தன்னை நினைந்து வெகுவாய் உருகுவர் தாரணியில்  உன்னை நினைந்திங் குனைப் பூசியாத உலுத்த ரெல்லாம்  என்னை யிருந்து கண்டாய் இறைவா கச்சி ஏகம்பனே (38)  கடுஞ்சொலின் வம்பரை ஈனரைக் குண்டரைக் காமுகரைக்  கொடும்பவ மேசெய்யும் நிர்மூடர் தம்மைக் குவலயத்துள்  நெடும்பனை போல வளர்ந்து நல்லோர்தம் நெறியறியா  இடும்பரை ஏன்வகுத் தாய் இறைவா கச்சி ஏகம்பனே (39)  கொன்றேன் அனேகம் உயிரை எல்லாம் பின்பு கொன்று கொன்று