வண்டலு மழுக்குஞ் சேறு முதிரமு மாறா வாசல் உண்டத னிருப்பைக் கண்டு பெருங்களி யுள்ளங்கொண்டு கண்டன ரிளைஞ ரெல்லாங் கதியெனக் கருது வாரே. (104) கரத்தொருவன் கணைதொடுக்க மேற்பறக்கும் ராசாளி கருத்துங் கண்டே உரைந்துசிறு கானகத்தி லுயிர்ப்புறா பேடுதனக் குரைக்குங் காலை விரைந்துவிடத் தீண்டவுயிர் விடும்வேடன் கணையால்வல் லூறும் வீழ்ந்த தான் செயலே யாவதல்லாற் றன்செயலால் ஆவதுண்டோ வறிவுள் ளோரே. (105) கொல்லுலை வேற்க யற்கண் கொவ்வையங் கனிவாய் மாதே