அங்கதன், பதினாயிரம் அயில் கணை அழுந்த, சிங்க ஏறு இடியுண்டென நெடு நிலம் சேர்ந்தான்; சங்கம் ஏறிய பெரும் புகழ்ச் சாம்பனும் சாய்ந்தான், துங்க மார்பையும் தோளையும் வடிக் கணை துளைக்க.	171 நீலன், ஆயிரம் வடிக் கணை நிறம் புக்கு நெருங்க, காலனார் முகம் கண்டனன்; இடபன் விண் கலந்தான்; ஆலமே அன்ன பகழியால், பனசனும் அயர்ந்தான்; கோலின் மேவிய கூற்றினால், குமுதனும் குறைந்தான்.	172