மெள்ளவந்து என்னுட் புகுந்து மெய்த்தவம் புரிந்தபின்  வள்ளலென்ன வள்ளலுக்கு வண்ணமென்ன வண்ணமே (289)  வேதமொன்று கண்டிலேன் வெம்பிறப்பு இலாமையால்  போதம் நின்ற வடிவதாய்ப் புவனமெங்கும் ஆயினாய்  சோதியுள் ஒளியுமாய்த் துரியமொடு அதீதமாய்  ஆதிமூலம் ஆதியாய் அமைந்ததே சிவாயமே (290) 300 வரை சாண் இரு மடங்கினால் சரிந்த கொண்டை தன்னுளே 