மன்றல் தாங்கிய மலரவன், வாசவற் கூவி, 'துன்று தாரினோன் சுரருடன் துருவினை துடரச் சென்று, மற்று அவன்-தருக' என வணங்கினன், சென்றான்.	101-1 'எனக்கும், எண்வகை முனிவர்க்கும், இமையவர் உலகம்- தனக்கும், மற்று இவள் தாய் என மனக் கொளத் தகுதி; மனத்தின் யாவர்க்கும் மறு அறுத்திடும் இவள் மலராள்; புனந் துழாய் முடிப் புரவலன் நீ; நிறை புகழோய்!' 	110-1 போர் மறவன்