பின்னர், 1. சகல சப்தமய அர்த்தமயப் பிரபஞ்சங்களுக்கும் மூலகாரணமாய்ச் சர்வமந்திர சாரபூதமாயுள்ளது ஓங்காரம் எனவும், 2. ஆரியவேதம் ஆரம்பமாகும் போதே ஓம் என்று தொடங்கிச் சென்றமையால், தமிழ்வேதமும் ஆரிய வேதம்போல எத்தகையோராலும் பாராட்டப்படத்தக்கது எனவும் வற்புறுத்தும் பொருட்டுப் பிரணவத்தின் பிரதமாட்சரத்தைத் தகரத்தோடு புணர்த்தித் திருமுறையை ஆரம்பித்தனர், அன்றியும், நம் காழிச்செல்வரது முதல் திருமுறையின், முதலடியின், முதன்மொழியின், முதல்எழுத்தாய இவ்வோங்காரம் பின்னர்ச் சேக்கிழார் சுவாமிகள் அருளிச்செய்த பன்னிரண்டாந்திருமுறையான திருத்தொண்டர் புராணத்தின், இறுதிச்சருக்கத்தின், இறுதிச் செய்யுளின், இறுதி அடியின், இறுதியெழுத்தாகிய மகரத்தோடு புணர்ந்து ஓம் என முடிய வேண்டியிருத்தலின், தமிழ் வேதமாகிய பன்னிருதிருமுறைகளும், பிரணவத்தில் தோன்றிப் பிரணவத்தில் ஒடுங்குமெனவும், பிரணவவாச்சியர் சிவபெருமான் எனவும் அறிவுறுத்தியவாறாயிற்று. அல்லாமலும், மக்களது செவியின் அமைப்பை உற்றுநோக்கிப் பண்டைத்தமிழர் ஓங்காரத்துக்கு வரிவடிவு கண்டறிந்தமையானும், தாம் இனி ஓதப்போகும் வேதவோசையைக் கவர்வது செவியேயாதலானும், ஓங்காரத்துக்கும் செவிக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை நோக்கித் தோடுடைய செவியன் என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். அல்லதூஉம், சிந்தையும் மொழியுஞ் செல்லா நிலைமைத்தாய அந்தமில் இன்பத்தழிவில் வீடு எய்துதற்கு அவனருள் உபகரிப்பினல்லது அடையப் பெறாமையின், அவ்வருளே திருமேனியாகவுடைய அம்பிகையின் ஆபரணமாகிய தோட்டினை முதற்கண்ணெடுத்து வியந்தருளினார்.”   -(சிவஅருணகிரி முதலியாரவர்கள் குறிப்பு) பதிகப் பாடல்: 02 முற்ற லாமையிள நாகமோ டேன முளைக்கொம் பவைபூண்டு வற்ற லோடுகல னாப்பலி தேர்ந்தென துள்ளங் கவர்கள்வன்