கறங்கு வெள் அருவி ஓலின் துஞ்சும்  பிறங்கு இரும் சோலை நல் மலை நாடன்  மறந்தான்; மறக்க; இனி, எல்லா! நமக்குச்  சிறந்தமை நாம் நற்கு அறிந்தனம்; ஆயின், அவன் திறம்  கொல் யானைக் கோட்டால் வெதிர் நெல் குறுவாம் நாம்.  வள்ளை அகவுவம் வா, இகுளை! நாம்  வள்ளை அகவுவம், வா;  காணிய வா - வாழி தோழி! - வரைத் தாழ்பு - 