சில்நிரை வால்வளைப் பொலிந்த  பல்மாண் பேதைக்கு ஒழிந்ததென் நெஞ்சே! 	17 அம்மூவனார் என்னும் புலவர் பாடிய பாடல் இது. தலைமகன் தன் நெஞ்சோடு பேசிக்கொள்வது போலவும், தன் பாங்கனுக்குச் சொல்வது போலவும் இந்தப் பாடல் அமைந்துள்ளது. பாடல் தரும் செய்தி அவள் உப்பு விற்றாள். ஒரு படி உப்புக்கு ஒரு படி நெல் என்று விலை வைத்தாள். அவன் கேட்டான். கடலில் விளையும் உப்புக்கு அந்த விலை சரி. உன் உடம்பில் விளையும் உப்புக்கு விலை என்ன? - என்றான். அவள் நின்றாள். என்னை விலைக்குக் கேட்கும் யாரையா நீர் என்றாள். அத்துடன் என்னைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்துப் புன்முறுவலும் பூத்தாள். அந்தப் பார்வையிலும், சிரிப்பிலும் என் நெஞ்சம் பலிபோய்விட்டது. உப்பு விற்கும் கணநிரை வாழ்க்கை எனக்குச் சரிவருமா என்றும் கணக்குப் பார்க்கிறது. பொருளியலும் வாணிகமும் உமணப் பெண் 'நெல்லும் உப்பும் நேரே, ஊரீர்! கொள்ளீரோ' என்று கூறி விற்பாள். ஒரு படி நெல்லுக்கு ஒரு படி உப்பு என்ற மதிப்பீட்டில் பண்டமாற்று வாணிகம் அக்காலத்தில் நடந்துவந்ததை இதனால் உணரமுடிகிறது. உமணர் வாழ்க்கை