துண்டங் கொண்டு பரலைச் சொரிந்த பழமெனப் பாவனை பண்ணிக் கொத்தி உழையுழை ஒதுங்கி யோடிப் போலிக் கூச்சங் காட்டுமிக் குருகுகா தலியே! ஆடவர் காத லறைதலுந் தையலர் கூடமாய்க் கொள்ளலும் இயல்பே போலும்! வாணீ! மங்காய்! வாழி நின்குணம்!  (40) ஒருதினம் இவ்வயின் உனையான் கண்டுழி