 “அரசர் கொடுக்கும் தண்டனைக்கு நான் அஞ்சவில்லை. இத்தனை காலம் ஆகியும், உண்மை அறியவில்லை. அரசர்குலம் வாழ்க!” என்றான், நாராயணன்.  அரசன், படைத்தலைவனை நோக்கி, “நீதியிலிருந்து தவறவில்லை. இவனுக்குச் சரியான தண்டனைதான் அது. விரைவாகக்கொண்டுபோய், இவனைக் கழுவில் ஏற்றுக” என்று கூறினான்.  அதுகேட்ட வீரன்: “அரசரின் கட்டளைப்படியே செய்கிறேன். வாருங்கள் குடிலரே!” என்று குடிலனை அழைத்தான். அரசன் வீரனைக் கோபத்துடன் நோக்கத் “தாங்கள் கூறியனவெல்லாம், குடிலருக்குத்தான் பொருந்தும்; வேறுயாரும் தவறுசெய்யவில்லை” என்று கூறினான். குடிலன் அரசனைப் பார்த்துக் “கேட்டீர்களா அரசரே, இக்கெடுபயலின் கொடுமொழியை!” என்று அலறினான். அரசன், வீரனைச் சினந்து, “இவனையும் கழுவில் ஏற்றுங்கள்” என்று அங்கு இருந்த சேவகர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அப்பொழுது இன்னொரு வீரன், “அப்படியானால், பதினாயிரம் கழுமரம் வேண்டும்” என்றான். இவ்வமயம், வாயிற் சேவகன் வந்து, சுந்தர முனிவர் அரண்மனை வந்திருப்பதாகவும், அரசரைக் காணவிரும்புவதாகவும் தெரிவித்தான். அரசன், அமைச்சனிடம், “குடிலரே! தண்டனையை நீர்நடத்தும்; நாம் போய்வருகிறோம்” என்று கூறி எழுந்தான். குடிலன், “இவர்களை விட்டுவிடுங்கள்” என்றான். “விடமுடியாது” என்றான், அரசன். “அப்படியானால், தாங்களே ஆணையை நடத்துங்கள்” என்றான் அமைச்சன். “நல்லது நடத்துவோம். நாம் வருகிறவரையில், இவர்கள் இருவரையும், சிறையில் அடைத்துவையுங்கள்” என்றுசொல்லி, அரசன், முனிவரைக் காணச்சென்றான். அமைச்சன், தன் சேவகனான சடையனை அழைத்து, “இவர்களைக் கொண்டுபோய்ச் சிறையில் அடைத்துவை” என்று கட்டளையிட்டு, உடனே பலதேவனை அழைத்துக்கொண்டு, வேகமாய்ப் போய் ஒளிந்துகொள்கிறான். குடிலனுடைய சேவகர்களை, மற்ற சேவகர்கள் துரத்தி விடுகின்றனர். குடிலனைத் தேடுகின்றனர்.  நாராயணன் சேவகர்களை அழைத்துக் குழப்பத்தைத் தடுத்து, அமைதி உண்டாக்குகிறான். சேவகர், அரசன் அநீதியாக விதித்த தண்டனைக்காகச் சினங்கொள்கின்றனர். நாராயணன், அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி, அமைதிகொள்ளச்செய்கிறான். குடிலனும், பலதேவனும் ஒளிந்துகொண்டே, வெளியில் நிகழ்கிறதைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர். அவ்வமயம், ஒரு சேவகன் வந்து, அரசன் அழைப்பதாகக் கூறுகிறான். அரசனிடம், குடிலனும் பலதேவனும் போகின்றனர். மனோன்மணீயம், நான்காம் அங்கம், நான்காம் களம் கதைச்சுருக்கம் முற்றிற்று.