தையலவளே னென்ன நாணொடு வணங்கியென் றன்பிழை பொறுத்திடென்றே சங்கரன் உரைத்திடத் திருவுள மகிழ்ந்த சிவசங்கரி உமைக்காக்கவே. (1) அரனவன் இடத்திலே ஐங்கரன் வந்துதான் ஐயவென் செவியைமிகவும் அறுமுகன் கிள்ளினா னென்றே சிணுங்கிடவும் அத்தன் வேலவனை நோக்கி விரைவுடன் வினவவே யண்ணனென் சென்னியில் வளங்குகண் எண்ணினனென வெம்பிடும் பிள்ளையைப் பார்த்துநீ யப்படிவிகடம் ஏன்செய்தாயென மருவுமென் கைந்நீள முழமளந்தா னென்ன மயிலவன கைத்துநிறக  மலையரையனு தவவரும் உமையவளை நோக்கிநின் மைந்தரைப் பாராயெனக்