நீ விரைவில் போஉன்றன் குடிசைக் கென்றான். நீலியவள் குலுக்கென்று சிரித்துச் சொல்வாள்:  "ஊருக்குள் பூதமெனப் புளுகி னோரின் உள்ளத்தை நினைத்துநான் சிரித்தேன்; அன்னார் நேருக்கு நேரடையும் தீமை தன்னை நினைத்துநான் சிரித்திட்டேன்; என்றன் வாழ்வில் சீருக்கு வாய்த்திருக்கும் அன்பே, பூதச் சிறுசெய்தி நம்புகின்றீர் உம்மைக் கண்டால் தேருக்குச் செப்பனிட்ட முட்டுக் கட்டை          சிரிக்குமெனில் நான்சிரித்தல் வீணே" என்றாள்.   "உன்னகத்தை யறிவதற்கே இதனைச் சொன்னேன் உயிர்வகையில் பூதம்என ஒன்று மில்லை; தன்னகத்தில் வளர்ந்துவரும் மடமை யின்பேர் தன்னடியால் நடவாத பூத மென்று சொன்னகற்றோர் மொழியினைநான் ஒப்பு கின்றேன். தொன்மைஎனும் உச்சியிலே அறிவால் வாழ்ந்த