 அன்னவனின் திருத்தோளும் அகன்ற மார்பும் அழிவுற்ற தைஎண்ணி அழுவே னாநான்?   அருமைமகள் தனக்கேற்ற அன்ப னோடும் ஆணிப்பொன் கட்டில்எனும் சேற்றி னுள்ளே  எருமைஎனக் கிடந்தின்பம் நுகரு கின்ற எழில்நாளை நான்காணப் பெறேனோ என்ற  பெருமாட்டி மொழிஎண்ணி அழுவே னாநான்? பிள்ளைக்கு நஞ்சூட்டும் தாய்போல் அந்த  நரிக்கண்ணன் வஞ்சித்துக் கொன்ற போது நாளற்றுப் போனதெண்ணி அழுவே னாநான்?   எதிரெதிரே இருதழற்பந் துகள் சுழன்றே  இருப்பதுபோல் கதிர்நாட்டான் வேழ நாட்டான்  அதிர்கின்ற மெய்ப்பாடும் சுழற்றும் வாளும் கட்புலனுக் கப்பாலாய் விசைகொள் ளுங்கால்  முதியஓர் காலாள்போல் தாடி மீசை முடித்துநான் அங்கிருந்தேன்; நரிக்கண் ணன்தான்