குரவ னாகுங் குணங்குடி யான்றனைப் பரவி னார்க்குப் பவப்பிணி யில்லையே  (35)  (நிலைமண்டில ஆசிரியப்பா) இல்லையோ உளதோ இடையென மருண்டும் முல்லையின் அரும்பே முறுவலென் றுரைத்தும் கொங்கையைச் செம்பொனிற் குடமென வியந்துஞ் செங்கையைக் காந்தள் செழுமலர் என்றும் விழியைக் கூர்நெடு வேற்படை யென்றும்