உடல்சுமக்கும் உரல்போலும் இடையை, வானின் உச்சிஅதிர் மின்னலிலும் அச்ச மென்றும் கொடுங்குள்ள வாத்துநடை அன்ன மென்றும் குறுகியசெக்  குலக்கைக்கால் வாழை என்றும் இடும்பையிலே இடும்குதிகால் சுவடி என்றும் ஈரித்த வெள்ளடிதா மரைப்பூ என்றும் கெடும்படியே சொல்லிவைத்தார் புலவர், நேரில் கிழக்கினையும்  மேற்கென்று கிளத்து வார்போல்!  கண்ணுக்கு மையிட்டும் காதில் மூக்கில் கல்லிழைத்த நகையிட்டும், சிக்க றுக்க ஒண்ணாத குழலுக்கு மலர்கள் இட்டும் உரைநாணும் உடலுக்குத் திரையை இட்டும் பெண்ணென்று  வந்தவளை இட்ட வெல்லாம் பிரிப்பாரேல் காண்போர்கள் சிரிப்ப ரன்றோ? மண்ணுக்கு வைத்தசுமை; வாழ்வின் நஞ்சு மங்கையரை வெங்கனவாய் மதித்தார் மேலோர்! 