துன்று கரு நறுங் குஞ்சி எயினர் கோன்; துண்ணென்றான். 28 வற்கலையின் உடையானை, மாசு அடைந்த மெய்யானை, நற் கலை இல் மதி என்ன நகை இழந்த முகத்தானை, கல் கனியக் கனிகின்ற துயரானைக் கண்ணுற்றான்; வில் கையினின்று இடை வீழ, விம்முற்று, நின்று ஒழிந்தான். 29 'நம்பியும் என் நாயகனை ஒக்கின்றான்; அயல் நின்றான் தம்பியையும் ஒக்கின்றான்; தவ வேடம் தலைநின்றான்; துன்பம் ஒரு முடிவு இல்லை; திசை நோக்கித் தொழுகின்றான்;