என்னுமடியை இயற்றிச் சொல்ல, காளிதாசன் அதனைக் கேட்டு, ‘பிறவிக்குருடன் முன்னர் ஒரு பெண் ஆடையின்றி வந்தால் தோஷமாமோ?’ என்னும் கருத்தமைந்த, என்னுமிக் கடையடியை உத்தரபாதமாகச் சொல்லி அச்சுலோகத்தைப் பூரணஞ்செய்தான். இதைக்கேட்ட மாத்திரத்தில் எல்லாமறிந்த லீலாவதி மந்தஹாசஞ் செய்தாள். அதனைக் குறிக்கொண்ட அரசன், நாம் நினைத்ததற்கும் இவள் புன்னகை செய்ததற்கும் பொருத்தமாயிற்று! ஆயினும், பெண்களுடைய மனநிலையை யாவர் உணர வல்லவர்?’ என்று மனத்துள் மதித்துக்கொண்டு, கோபாதிகனாகிக் குற்றமற்ற காளிதாசனை நோக்கி, ‘ ஏ, காளிதாசா, நீ எனக்கு மிக்க நண்பனாயிருப்பினும், அதனை நான் பொருட்படுத்துகின்றிலேன்! நீ பிராமணனாயினை; அதனால் உன்னைச் சிரச்சேதம் பண்ணாது விடுகிறேன்! இனி நீ எனது தேசத்தில் ஒரு சிறிது நேரமுமிருத்தலாகாது! என் தேசத்தை இக்கணத்திற்றானே விட்டு அகலக்கடவை! மறு மாற்றமின்றித் தூர நட,’ என்று கடிந்து சொன்னான். இவ்வாறே பாவிகளாகிய அக்கவிவாணருடைய ஏவலின் வழிச்செய்த மகாதுஷ்டையாகிய பாங்கியினது வஞ்சவுரையினால் அரசன் வெகுண்டு, நிரபராதியாகிய காளிதாசன் மேலும், லீலாவதி மேலும் அபவாதமேற்றி, லீலாவதியை யாதுஞ்செய்யாது, காளிதாசனைத் தனது சமுகம்விட்டு ஓட்டினான். காளிதாசனும் அது தெய்வசம்மதமென நினைத்து, விலாசவதி வீடுபோய்ச் சேர்ந்தான். இவ்வாறு வீடுபோய்ச் சேர்ந்த காளிதாசனை விலாசவதி எதிர்சென்றுபசரித்து அழைத்துப்போய்ப் பஞ்சணை மீதிருக்குமாறு செய்து, தானும் அருகிலுட்கார்ந்து, அவனை நோக்கி, ‘என் பிராணநாதரே, எந்நாளும் இவ்வளவு சீக்கிரமாக அரண்மனையை விட்டு வீட்டுக்கு வராத நீர், இன்று வந்த காரணம் யாது? உமது முகம் புலந்திருப்பது யாதுபற்றி?’ எனக் கேட்டனள். அது கேட்ட காளிதாசன், அவள் முகத்தைப் பார்த்து, ‘பிரியாய், உன்னைப் பிரிதற்குக் காலம் வந்ததே! உன்னை எவ்வாறு பிரிந்தாற்றுவேன் என்பதே என் மனத்தை அராவுவது,’ என்றான். அதுகேட்ட விலாசவதி, இடியேறு கேட்ட நாகம் போல நடுநடுங்கி, ‘ஐயோ! என் பிராணநாதரே, இவ்வுரைகளை என்னிடத்தில் மனங்கூசாது எவ்வாறு கூறத் துணிந்தீர்? நீர் பிரிந்தால், என் உயிர் தரிக்குமோ? அன்பரே, இன்று அரசன் சமுகத்தில் நடந்தது யாது? அடியாளுக்கு ஆதியோடந்தமாகக் கூறும்,’ என்ன, காளிதாசன் அவளை நோக்கி, ‘நங்காய்! என் சத்துருக்களாகிய வித்துவான்கள் செய்த வஞ்சகத்தினால் அரசன் மயங்கி, என்னைத் தனது தேசத்தினின்றும் ஓடிப்போகுமாறும், போகாது தரிக்கின் சிரபங்கதண்டம் அடையுமாறும் கடிந்து ஆஞ்ஞாபித்து விட்டான். ஒன்றை நாம் நினைத்திருக்க மற்றொன்று வந்து கூடுவதும், அங்ஙனமன்றி அதுவே வருவதும், நினையாமலிருக்க நன்மைகள் வந்து சேருவதும் ஈசன் விதிப்படியன்றி, நமது எண்ணபடியன்று; ஆதலால், யான் அரசனுடைய ஆஞ்ஞைப்படி அந்நியதேசம் போகப் பிரியாவிடை கொடுப்பாயாக,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்னுமிச் சுலோகத்தையும், ‘நொய்தாகிய புல்லானது கற்றையாகத் திரண்டு முறுக்கப்பட்டபோது, மதங்கொண்ட யானைகளையும் கட்டற்கு வாய்ப்பது போல, புன்கவிகளாகிய சத்துருக்களுடைய திரண்ட பொறாமையால், யான் இவ்வாறு துன்பத்திற்கு ஆளாயினேன்!’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்னுமிச்சுலோகத்தையும் சொன்னான். இவைகேட்ட விலாசவதி, குறுமுறுவல் கொண்டு, ‘இதற்குத்தானா அஞ்சினீர்! அஞ்சாதீர்! நீர் எனது வீட்டிலேதானே சகலவித சுகங்களோடும் மறைந்து வாசஞ்செய்யலாகும்; ஆதலால், நீர் பரதேசஞ் செல்ல வேண்டுவதில்லை,’ என்றாள். நன்றென்று கூறிக் காளிதாசனும் அதற்கிசைந்து, அங்கேதானே இருப்பானாயினன். இப்படியிருக்கையில் ஒருநாள்... இப்படியிருக்கையில் ஒருநாள் அரசனுடைய தேவி லீலாவதி, நிலாமணி முற்றத்திலே குறுநடை கொண்டான். அப்போது மாலைக் காலமாதலின், காளிதாசன் மாறு வேஷம் பூண்டு புவனேஸ்வரி ஆலயத்திற்குப் பூஜை காணுமாறு வீதி வழியே சென்றான். அவனுடைய நடையினால் அவனைக் காளிதாசனென உணர்ந்த லீலாவதி, அரசனிடம் போய், ‘என் பிராண நாயகரே, நீவிர் என்னுடன் வந்து சல்லாபித்திருத்தற்கும் நேரங்காணாதவராகிச் சிறிது காலம் காளிதாசருடன் நட்ட நண்பு இப்போது யாதாயிற்று?’ என்று கேட்டாள். அரசன் அவளை நோக்கி, ‘பிரியாய், காளிதாசன் தினந்தோறும் பாங்கியுருத்தரித்து, அந்தப்புரத்துக்கு வந்து உன்னுடன் ரமித்துப் போகின்றான் எனக் கேள்வியுற்ற நான், அதனை நிச்சயிக்கும் பொருட்டுச் சில காலத்திற்கு முன்னர் ஒருநாள் சுரங்கொண்டேன் போல நடித்துப் படுத்திருக்கையில், காளிதாசனும் நீயும் நேர்முகமாய் என் முன்னர் வர நேர்ந்ததை நீயுமறிவையன்றோ? அப்போது நான் சொன்ன முற்பாதிச் சுலோகத்துக்குப் பிற்பாதியாகக் காளிதாசன் கூறியதைக் கேட்டு, நீ மந்தஹாசம் செய்தமையால், நான் சந்தேகித்து, அவனை ஊரைவிட்டு ஓடுமாறு கட்டளையிட்டேன்; உன்னைத் தாட்சணியத்தால் கொலைசெய்யாது விடுத்தேன்; இதுவே காளிதாசனை நான் பிரிந்ததற்குக்காரணம்,’ என்றான். அதுகேட்ட தேவி, ‘நாயகரே, நன்று சொன்னீர்! உம்மால் தழுவப்படும் என் தேகம் பிறர் தேகத்தைத் தீண்டுதற்கும் ஒருப்படுமா? மாதர்களெல்லோரும் உம்மைச் சேருதற்குத் தவஞ்செய்ய முன்னை ஊழ்வலியால் எனக்குக்கிடைத்த கிட்டுதற்கரிய உமது சேர்க்கையை நான் தள்ளிவிட்டுப் பிறனொருவனைத் தேடப்புகின், என்புத்தி என்ன புத்தியாமோ! இனியான் இருந்தென்ன, இறந்தென்ன! ஆ! ஜகதீசா! என் பதிவிரதா தர்மத்தை இக்கணத்தில் நாட்டேனாகில், உயிர்விடுவதில் ஐயமில்லை,’ என்றாள்.