கேட்டார்ப் பிணிக்கும் குணங்கள் என்பதனைப் பரிமேலழகர், “அக்குணங்களாவன: வழுவின்மை (வழு-குற்றம், குற்றமில்லாத சொற்கள்), சுருங்குதல் (சுருக்கமாகக் கூறல்), விளங்குதல் (பிறருக்கு விளங்கும்படியாகக் கூறல்), இனிதாதல் (இனிமை), விழுப்பயன் தருதல் (உயர்ந்த பயனைத்தரும் சொற்கள்) என்றிவை முதலாயின” என விளக்குவர். அறனும் பொருளும் அருள்வது: ஒரு சொல்லைச் சொல்லும் திறனறிந்து சொல்லவேண்டும்; அதனைக் காட்டிலும் மேம்பட்ட அறனும் பொருளும் இல்லை. வெல்லும் சொல்: என்கின்றார். நாம் சொல்லுகின்ற சொல்லைப் பிறிதொரு சொல்லால் வேறொருவர் வெல்லுகின்றபடி இல்லாமல் ஆராய்ந்து சொல்லுதல் வேண்டும் என்று அழகுபடக் கூறுகிறார் சொல்வேந்தர் வள்ளுவப் பெருந்தகை. ‘சொல்’ எனும் சொல்லை வைத்து இங்குச் சொல்விளையாடல் புரிகின்றார் வள்ளுவக் கலைஞர். சொல் என்ற சொல்லே பின்னும் பலமுறை வருவதால் இது ‘சொற்பொருட் பின்வருநிலை அணி’ என்று இதனை அணியிலக்கண நூலார் கூறுவர். வேட்பச் (விரும்பும்படியாக) சொல்க!