வல்லையின் அணுக வந்து வணங்கினன், வாலி மைந்தன்; 'சில்லி அம் தேரின் மேலான், அவன் அமர் செவ்விது அன்றால், வில்லியர் திலதம் அன்ன நின் திருமேனி தாங்கப் புல்லியன் எனினும், என் தோள் ஏறுதி, புனித!' என்றான்.	181 'ஆம்' என, அமலன் தம்பி அங்கதன் அலங்கல் தோள் மேல் தாமரைச் சரணம் வைத்தான்; கலுழனின் தாங்கி நின்ற கோமகன் ஆற்றல் நோக்கி, குளிர்கின்ற மனத்தர் ஆகி, பூ மழை பொழிந்து வாழ்த்திப் புகழ்ந்தனர், புலவர் எல்லாம்.	182