காண்டம்- நூலின் பெரும்பிரிவு. பெரிய வுருவங்களின் பிரதிபிம்பத்தைத் தன்னுள்ளே செவ்வையா யடக்கி இனிதாகக் காட்டுகின்ற சிறிய கண்ணாடிபோல, சிலவெழுத்துக்களாலாகிய செய்யுளில், பலவகைப்பட் டகன்ற பொருள்களைச் செவ்வையாக அடக்கி, நோக்குவார்க்கு இனிதாக அப்பொருள்களை விளங்கச் செய்து, குற்றமின்மையாற் சொல்வன்மை பொருள்வன்மைகளும், ஆழமுடைமையாற் பொருணுணுக்கங்களும் சிறந்து வருகையால் இது சூத்திரம் எனப்படும். “சில்வகை யெழுத்திற் பல்வகைப் பொருளைச், செவ்வ னாடியிற் செறித்தினிது விளக்கித், திட்ப நுட்பஞ் சிறந்தன சூத்திரம்” என்பது விதி. இலக்கணம்- லக்ஷணம் என்னும் வடசொற் றிரிபு. இலக்கண மெட்டாவன: தன்வயத்தனாதல், தூயவுடம்பினனாதல், இயற்கையுணர்வினனாதல், முற்று முணர்தல், இயல்பாகவே பாசங்களினீங்குதல், வரம்பிலின்பமுடைமை, வரம்பிலாற்றலுடைமை, பேரருளுடைமை என்பனவாம். இறைவன் - (ஈடுமெடுப்புமில்லாத) தலைமைப்பாடுடையவன். இதில் ‘இறைவற்றொழுது’ எனத் தெய்வ வணக்கமும், ‘எழுத்திலக்கணக் காண்ட மியம்புவல்’ எனச் செயப்படுபொருளுங் கூறியவாறு காண்க. யான் எழுவாய், இயம்புவல் பயனிலை. எழுத்திலக்கணக் காண்டம் செயப்படுபொருள். எல்லாம் வல்ல இறைவனை வணங்கலால் எடுத்துக்கொண்ட நூல் இனுது முடியுமென்பது கருதி ‘இலக்கண மெட்டமை யிறைவற் றொழுதெழுத், திலக்கணக் காண்ட மியம்புவல் யானே’ என்று தொடங்கியதனால், இது நுதலிப்புகுதல் என்னு முத்தி. ௧. எழுத்திலக்கணக் காண்டம்  1. எழுத்துப் படலம்   