“எல்லாம் வந்து விட்டன. சமுகத்தைப் பிரிவதற்கு என் மனம்  இடங்கொடுக்கவில்லை. தமிழ்த் தொண்டு முன்னே இழுக்கிறது. ராத்திரி நான்  பால் அருந்தியபோது சமுகத்தின் அன்பை நினைந்து மனங்கசிந்தேன்.  மறுபடியும் பார்த்து விட்டுப் போக வேண்டுமென்ற ஆசையால் வந்தேன்.  விடைபெற்றுக் கொள்ளுகிறேன்” என்று சொல்லி நின்றேன். “நமக்கும் வருத்தமாகவே இருக்கிறது. எந்தச் சமயத்தில் ஓய்வு  நேருமோ அப்போதெல்லாம் வந்து இங்கே தங்கி எங்களுக்குத் தமிழமுதை  ஊட்டலாம்” என்று அவர் அன்பு கனியச் சொன்னார்.