 மண்காண முகில்கிழித்து நிலவு வந்து மற்றவர்கள் நமைக்காண வைத்தல் காண்பாய்!  புண்காண இடருற்றுக் கிடக்கின் றோமே! புறஞ்சென்று நலங்காண வகையு மில்லை!  பண்காணும் மொழிஅன்னம் தனையும், பெற்ற படிகண்ட பிள்ளையையும் இந்நாள் என்றன்  கண்காணு மோஎன்றான்! துன்பத் துக்கோர் கரைகாணா மற்கிடந்தார் இருவர் அங்கே. இயல்  39           நரிக்கண்ணனை வேழ மன்னன் சீறினான்.   திகழ்வேழ மன்னனுடன் அமைச்சன், அன்னம், செயலுடையார் திருமன்றில் அமர்ந்திருந்தார்!  அகம்வேறு பட்டநரிக் கண்ணன் அங்கே அழைத்தபடி வந்துநின்றான்; வணக்கம் செய்தான்!