மடுத்த பாவாணர் தக்கோர் மறையவ ரிரப்போர்க் கெல்லாம் கொடுத்தெவர் வறுமை யுற்றார் கொடாது வாழ்ந்த வரியார் மண்மேல் எடுத்து நாடுண்ட நீருமெ டாதகாட் டகத்து நீரும் அடுத்த கோடையிலே வற்றி யல்லதில் பெருகுந் தானே. பாடல்: 64 (உணங்கியொருகால்) உணங்கி யொருகால் முடமாகி யொருகண் ணின்றிச் செவியிழந்து வணங்கி நெடுவா லறுப்புண்டு மன்னு முதுகில் வயிறொட்டி அணங்கு நலிய மூப்பெய்தி யகல்வா யோடு கழுத்தேந்தி