அரண்மனையிலே கன்னிமாடத்திலே, நிலாமுற்றத்தில், குமரி மனோன்மணி உலவுகிறாள். நடு இரவு. வாணியும், அருகில் இருக்கிறாள். அறையில் படுத்திருக்கும் செவிலி, “ஏனம்மா, நடு இரவில் எழுந்து உலாவுகிறாய்? கண்விழித்தால், உடம்பு சூடுகொள்ளும். படுத்து உறங்கு” என்றாள். “எனக்கு, உடம்பு வியர்க்கிறது; இங்கேயே இருக்கிறேன். நீதூங்கு” என்று மனோன்மணி சொல்லி, “வாணி! உனக்கும் தூக்கம் பிடிக்கவில்லையோ” என்று கேட்டாள்.  “கண்விழித்து எனக்குப் பழக்கம்” என்றாள், வாணி.  “அன்றிற் பறவைகள் ஏன், இப்படி இரைகின்றன! முனிவர் அறையில், ஓசை கேட்கிறது; நாள்தோறும், நிலத்தைத் தோண்டுகிறது போலச் சந்தடி கேட்கிறது. இன்று, ஊரிலும், சந்தடியாக இருந்தது. என்ன காரணம்?” என்று மனோன்மணி கேட்டாள். வாணி, சேரன் படையெடுத்துவந்த செய்தியைச் சொல்லாமல், உரையாடலை, வேறு பக்கமாகத் திருப்புகிறாள்.  “தாங்கள் கண்டது கனவுதானா?” என்று கேட்டாள்.  “நான் கண்டது கனவும் அல்ல, நனவும் அல்ல” என்றாள், மனோன்மணி.  “அவரைக்கண்ணால் கண்டதில்லையோ?”  “இல்லை. ஆனால், கண்ணிலேதான் இருக்கிறார். நீ, ஓவியம் எழுதவல்ல சித்திரலேகையாக இருந்தால், அவரைப்போலப் படம் எழுதிக்காட்டுவாய்.”