சீயும் குருதிச் செழு நீர் வழும்பும் செறிந்தெழுந்து  பாயும் புடவை ஒன்றில்லாத போதுபகல் இரவாய்  ஈயும் எறும்பும் புகுகின்ற யோனிக்கு இரவுபகல்  மாயும் மனிதரை மாயாமல் வைக்க மருந்தில்லையே (14)  சிதப் பனிக்குண்டு சிக்கெனக் கந்தை தினம் இரந்து  நீ துய்க்கச் சோறு மனைதோறும் உண்டு நினைவெழுந்தால்  வீதிக்கு நல்ல விலைமாதர் உண்டு இந்த மேதினியில்  ஏதுக்கு நீசலித்தாய் மனமே என்றும் புண்படவே (15)