��ணைப் பறித்துக் கொண்டானே’ என்று ஆத்திரத்தோடு கூவினான். ‘நான் ஒரு முட்டாள் ஏமாந்தேன்’ என்று அழுதான். ‘அழாதே கண்ணு. அதனதன் தலைவிதிப்படி நடக்குது; நாமென்ன செய்வது’ என்று இராமி தேறுதல் கூறினாள். தேறுதல் கூறும் கட்டத்தோடு முடிந்துவிடுமா, முந்தானையால் அவன் கண்ணீரைத் துடைத்தாள். ‘உன்னை இழந்தேனே’ என்று கூறியபடி அவளை அவன் அணைத்துக் கொண்டான். ‘போதும் கண்ணே! நாம் கொடுத்து வைத்தது அவ்வளவுதான்’ என்று அவள் புலம்பினாள். அவள் கண்ணீரை அவன் துடைத்தான். அதரத்தின் துடிப்பை முத்தமிட்டு அடக்கப்பார்த்தான். முடியுமா? அவர்கள் இன்பக் கேணியில் இடறி விழுந்தார்கள். பிறகு வருத்தமடையவுமில்லை. முதலியார் புவனேஸ்வரி பூஜையில் இருக்கும் சமயமெல்லாம் ஏகாம்பரம் இராமியுடன் சல்லாபித்துக் கொண்டிருப்பான்! பூஜைக்குப் பிறகு வேதம் படித்துவிட்டு வீடு திரும்புவார், சாமர்த்தியசாலியான ஆறுமுகம். அவர் வீட்டுக்குள் வந்ததும் இராமி சுடுமூஞ்சிக்காரியாவாள்! பகுப்பு: அண்ணாதுரையின் சிறுகதைகள் ஒரு நாள் மாலை, நான் கடற்கரை முன்பு கண் மூடி மௌனியாக உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தேன். கண் மூடுவதும், மௌனியாவதும், கனவு காண்பதும் சகஜந்தானே! “வைஸராயைப் பார்த்தாயோ, இல்லையோ?” என்று கேட்டுக் கொண்டே யாரோ என் முதுகில் ஒரு தட்டுத் தட்டவே, கண் விழித்துத் திரும்பிப் பார்த்தேன். பல மாதங்களாக என் கண்களில் தென்படாதிருந்த என் நண்பன் சுந்தரம் சிரித்துக் கொண்டே நின்றான். “இல்லை, சுந்தரம். நீ பார்த்தாயோ?” என்று நான் வினவினேன். “அவர் என்னைப் பார்க்காமல் கூட இருப்பாரா? போன வாரத்தில் கூட, ‘வீரர் வில்லிங்டன்’ என்று முதல் தரமான தலையங்கமொன்று எழுதினேனே, தெரியாதா?” என்றான். எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. சுந்தரம் டிப்டி கலெக்டராக இருப்பதாகச் சொன்னால் கூட நான் நம்பத் தயார். ஆனால், பத்திரிகாசிரியராக இருப்பதாகச் சொன்னபோது, கொஞ்சங்கூட நம்ப முடியவே இல்லை. “தலையங்கம் யார் எழுதினது?” என்று நான் வினவினேன்.