புகுந்து கொண்டது. நான் இயற்றிய செய்யுள் திரிபாக அமைந்தது. நான் அதை முடித்துத் தம்பிரானிடம் சொல்லிக் காட்டினேன். “மருத மரத்து நிழலூடு வெள்ளை மணலிருப்பும் பொருத மரப்பொன்னுப் பிள்ளைவெங் காவல் புரிந்துஞற்றும் விருதம ரற்புத வூற்று டலும்நிதம் மேவப்பெற்றால் கருத மரக்க னரமாத ரோடிருக் கையினையே.” மருதமரத்தின் நிழலுக்கிடையில் உள்ள வெள்ளை மணலாகிய இடமும் யாருடனும் போராடி முழங்கும் முழக்கத்தையுடைய பொன்னுப் பிள்ளை