ஊன் எலாம் பகழி, நின்றோர் உயிர் எலாம் பகழி, வேலை மீன் எலாம் பகழி, ஆக வித்தினன்-வெகுளி மிக்கோன்.	196 மறைந்தன திசைகள் எல்லாம்; வானவர் மனமே போலக் குறைந்தன, சுடரின் மும்மைக் கொழுங் கதிர்; குவிந்து, ஒன்று ஒன்றை அறைந்தன, பகழி; வையம் அதிர்ந்தது; விண்ணும் அஃதே; நிறைந்தன, பொறியின் குப்பை; நிமிர்ந்தன, நெருப்பின் கற்றை.	197 'முற்றியது இன்றே அன்றோ, வானர முழங்கு தானை? மற்று இவன் தன்னை வெல்ல வல்லனோ, வள்ளல் தம்பி?