 சேவகர் மனங்கலங்கிப் “பெருமான் அடிகளே! தாங்கள் கூறுவது என்ன!... என்று கேட்கின்றனர்.  “அரசன் என்றும், அடிகள் என்றும் என்னைக் கூறாதீர். பாண்டியன் போர்க்களத்தில் இறந்து போனான். நான், வேற்று மனிதன்” என்றான் பாண்டியன்.  “அரசர் பெருமானே! வெற்றுரை வழங்காதீர். அதோ பாரும், அவர்கள் கண்ணீர் விடுகின்றனர்” என்றான், நாராயணன்.  “ஏன் வருந்துகிறீர்கள்? வாருங்கள், வாருங்கள்” என்றான், அரசன்.  “சூரியனைக் கண்டால் அல்லவா, தாமரைகள் மலரும்? அரசர்பெருமானே வருந்தினால், எங்களுக்கு வாழ்வு ஏது?” என்றான், சேவகன். அதைக்கேட்ட அரசன் திடங்கொண்டான். சேவகர்களுக்கு ஆறுதல் கூறத் தொடங்கினான்: “வீரர்களே! துன்பம் ஏன்? துயரம் ஏன்? போரை இழந்து விட்டோம் என்றா எண்ணுகிறீர்கள்? நமது படை அழியவில்லை; கோட்டையும் அழியவில்லை. இனியும் போர் செய்வோம்! வெல்லுவோம், புகழை நிலைநாட்டுவோம்.”  நாராயணன், “அதற்கென்ன ஐயம்? அரசே! தாங்கள் இப்போது கூறியவை, முழுவதும் உண்மை. நீரின் ஆழத்திற்கு ஏற்பத் தாமரைத் தண்டு உயர்ந்து வளர்ந்து மேலே வருவதுபோல, ஒருவருடைய ஊக்கத்தின் அளவாகத்தான், அவருடைய மேன்மையும் வளர்கிறது. அடிக்க அடிக்க மேலெழும்பும் பந்துபோல, மேன்மேலும் முயற்சி செய்தால், இன்பம் உண்டு. அரசே, தாங்கள் கூறியபடியே மனத்து ஊக்கமும், தளராமுயற்சியும், தகுந்தவர் உதவியும் இருக்குமானால், ஊழையும் வெல்லலாம்; போர்வெல்வதோ அரிது?” என்று கூறினான். அவ்வமயம், குடிலனும் பலதேவனும் அவனிடம் வருகின்றனர்.  அரசன் உற்சாகத்துடன் உயிரோடிருப்பதைக் கண்டு குடிலன் வியப்படைகிறான். ‘தகுந்தவர் உதவி’ என்று நாராயணன் கூறியது என்ன என்று தனக்குள் ஐயுறுகிறான். தான் மிகுந்த வருத்தம் அடைந்தவன்போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஒருபுறம் ஒதுங்கி நிற்கிறான். அரசன், குடிலனையும் பலதேவனையும் கண்டு, அழைக்கிறான். குடிலன், சூதுவாது தெரியாதவன் போலவும், உண்மையாக உழைப்பவன் போலவும் பேசுகிறான். தன்மகன் பலதேவனை அருகில் அழைத்து, அவன் மார்பில் உள்ள காயத்தைக் காட்டுகிறான்.  “இது என்ன காயம்? அம்புபட்ட காயம்போல் தெரியவில்லையே” என்றான் அரசன்.