'நீட்டித்தாய்' என்று, கடாஅம், கடும் திண் தேர்,	 பூட்டு விடாஅ நிறுத்து. பாடல் 67	 (கார் முற்றி) கார் முற்றி, இணர் ஊழ்த்த கமழ் தோட்ட மலர் வேய்ந்து,	 சீர் முற்றிப், புலவர் வாய்ச் சிறப்பு எய்தி, இரு நிலம்  தார் முற்றியது போலத், தகை பூத்த வையை தன்  நீர் முற்றி, மதில் பொரூஉம் பகை அல்லால், நேராதார்  போர் முற்று ஒன்று அறியாத புரிசை சூழ் புனல் ஊரன் -	