ஈர மிருக்க மரமிருக்க இலைக ளுதிர்ந்த வாறேது வாரங் கொண்டு வழக்குரைத்து மண்மே னின்று வலிபேசி ஓரஞ் சொன்ன குடியதுபோ லுதிர்ந்து கிடக்குந் தம்பியரே. (94) வல்லியந் தனைக்கண் டஞ்சி மரந்தனி லேறும் வேடன் கொல்லிய பசியைத் தீர்த்து ரட்சித்த குரங்கைக் கொன்றான் நல்லவன் றனக்குச் செய்த நலமது மிக்க தாகும் புல்லர்க டமக்குச் செய்தா லுயிர்தனைப் போக்கு வாரே. (95) தன்மானங் குலமானந் தன்னைவந் தடைந்தவுயிர் தங்கண் மானம்