குருட்டுக்கண் தூங்கியென்ன, விழித்தென்ன?தெய்வ பத்தியில்லாதவர்கள் கங்காஸ்நானஞ் செய்தாலும், வனவாசம் பண்ணினாலும், மலைக்குகைக்குள்ளே கண்ணைத் திறவாமல் யோகத்திலிருந்தாலும், முத்தியடையமாட்டார்கள். ஆமை, மீன், தவளை முதலானவைகள்  கங்கா ந்தியில் உற்பவித்து, அக்கங்கக்குள்ளேதானே மூழ்கியிருந்தும்; யானை, புலி, கரடி முதலியவைகள் காட்டில் உற்பத்தியாகி அக்காட்டினிடத்திலேயே வாசஞ் செய்தும்; பகற்குருடாகிய கோட்டான், மரப்பொந்துக்குள்ளேதானே கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தும் என்ன பிரயோஜனம்? தத்துவ விசாரணை செய்து,, தாடி சடை வளர்த்து, தலையை முண்டித்து, தண்ட கமண்டலமேந்தி, தவவேடம் பூண்டிருந்தும், தெய்வத்தியானமில்லாதவர்க்கு என்ன பயனுண்டு? அவர் கொண்ட கோலம் அலங்கோலமான பேய்க்கோலம், அல்லது பிணக்கோலமே! தெய்வத்தை அஞ்சலியாத கை, நெற்குற்றும் உலக்கை; அல்லது வீட்டு உத்திரக்கை. தெய்வத்தைப் பணியாத முடி கழனியில் நடும் நாற்றுமுடி, அல்லது கம்பள நார்முடி, தெய்வத்தைத் தரிசியாத கண், பனங்காய் நுங்குக்கண், அல்லது பாம்புப்புற்றுக்கண். தெய்வத்தை வாழ்த்தாத வாய், மலஜலமோடுங் கால்வாய், அல்லது சுண்ணாம்புக் காளவாய். தெய்வ ஸ்தலத்தைத் தேடிச்செல்லாத கால், கொல்லைப் பரண்கால், அல்லது பந்தலுக்கு நாட்டுங்கால். தெய்வஸ்துதியைக் கேளாத செவித்தொளை, பருத்த நுகத்தொளை, அல்லது பாழான சாரத் தொளையாம். காற்றுக்கெதிரே ஏற்றிய விளக்குப்போல அடிக்கடி அலைந்து, ஓயாமலோடும் பம்பரம் போல இடைவிடாது சுழன்று, ஒரு வேலையுமில்லா விட்டாலும் நிற்க நேரமில்லாமல் திரியும் நாய்போல அரைக்கணமும் தங்காது காடு மலை கானாறுகளெல்லாங் கடந்து, லோகலோகமெங்கும் ஓடியுழல்கின்ற பொல்லாத மனமென்னுங் குரங்கு, அஞ்ஞானமாகிய வெறிகொண்டு, ஆணவமாகிய மரத்திலேறி, பலவகை வண்ணமாகிய இலைகள் செறிந்த ஆசையாகிய கிளைகளைத் தாவி, தீவினையாகிய கனிகளைக் கொள்ளை கொண்டு, சேஷ்டை செய்யவொட்டாமல், அதனை நிராசையாகிய கயிற்றினாற்கட்டி, விடயவாதனை இல்லாமல் அடக்கி வைத்தாலும், தெய்வத்தை உணரும் ஞானமில்லாதவர்களுக்கும் மோக்ஷத்திற்கும் வெகு தூரமே! என்றுஞ் சொல்லியிருக்கின்றதே! தெய்வநிலை இத்தன்மைத்தென்று அத்தெய்வத்தின் அருளைக் கொண்டறிந்தாலன்றி, மற்றொரு விதத்தில் தெளியக் கூடாமையால், யானை கண்ட குருடர் போலவும், என்றாற் போலவும், உலகத்திலுள்ள பற்பல சமயத்தாரும் புற்பல அவசரமாகத் தாம் தாம் கண்டதையே பொருளென்று மதித்து, அதற்குத் தக்க யுத்தி சாதனங்களைக் கொண்டு சாதிப்பார்கள். அதை விரிக்கிற் பெருகுமாதலின், அது நிற்க. ஔவையானவள், புகழேந்தியார் என்னும்புலவரை நோக்கி, தன் ஐந்து விரலையுமுடக்காமல் நெருக்கி உள்ளங்கையைக் குவித்தும், ஐந்து விரலையுமுடக்கிப் பிடித்தும், கடைவிரலிரண்டையும் முடக்கி மற்ற மூவிரலையுங் கோணமாக நிறுத்தியும்,, நால்விரல் முடக்கிச் சுட்டுவிரலை ஊர்த்துவமாக நிறுத்தியும், ஐந்துவிரலையும் குவித்தும் காட்டி, ‘இந்த ஐந்து சமிக்கியைக் குறித்து ஒரு வெண்பாப் பாடவேண்டும்,’ என்ற மாத்திரத்தில், அவர்,