அந்தமுறு தேசிகர்த மாணையை மறந்தோன்  சந்தமுறு வேதநெறி தாண்டினவிந் நால்வர்  செந்தழலின் வாயிடை சேர்வதுமெய் கண்டீர். (68) நாரிகள் வழக்க தாயி னடுவறிந் துரைப்பார் சுத்தர் ஏரிபோல் பெருகி மண்மே லிருகணும் விளங்கி வாழ்வார்  ஓரமே சொல்வா ராகி லோங்கிய கிளையு மாண்டு தீரவே கண்ணி ரண்டும் தெரியாது போவார் தாமே. (69) துப்புறச் சிவந்த வாயா டூயபஞ் சணையின் மீதே 