தன் மணிக் கழுத்தில் சார்த்தும் அளவையில் தடுத்து, நாயேன், பொன் அடி வணங்கி நின்று, நின் பெயர் புகன்ற போழ்தில்,	39 '"வஞ்சனை அரக்கர் செய்கை இது" என மனக்கொண்டேயும், "அஞ்சன வண்ணத்தான்தன் பெயர் உரைத்து, அளியை, என்பால் துஞ்சுறு பொழுதில் தந்தாய் துறக்கம்" என்று உவந்து சொன்னாள் - மஞ்சு என, வன் மென் கொங்கை வழிகின்ற மழைக் கண் நீராள்.	40 'அறிவுறத் தெரியச் சொன்ன, பேர் அடையாளம் யாவும், செறிவுற நோக்கி, நாயேன் சிந்தையில் திருக்கம் இன்மை