 தென்பாண்டி நாட்டான்பால் என்மூ தாதை சிறைச்சோழ னைவென்று பெற்ற தான  என்பாண்டி யன்பரிசை எனக்க ளிப்போன் எவனெனினும் அவனுக்கே உரியோள் ஆவேன்.  அன்பாண்டா ரே, இதுஎன் உறுதி யாகும்; அருள்புரிய வேண்டு" மென்றாள் தெருள்உள் ளத்தாள்.   "காற்றுக்கும் ஆடாமல், கனல்த னக்கும் கரியாமல் நன்முறையில் முப்ப ழத்தின்  சாற்றுக்கு நிகரான மொழியா ளே! நீ சாற்றுமொழி ஒவ்வொன்றும் நோக்கும் போது  நுாற்றுக்கொன் றேஅன்றோ மானே! உன்றன் நுண்ணறிவால் நீயுரைத்த வாறு நானும்  ஏற்றுக்கொண் டேனது போல் ஆகட் டும், தீர்ப் பிது"வென்றான் மதிபெற்ற வேழ மன்னன். இயல் 42 