திருக்குறள் 207 (எனைப்பகை) எனைப்பகை யுற்றாரு முய்வர் வினைப்பகை வீயாது பின்சென் றடும் எனைப் பகை உற்றாரும் உய்வர் வினைப் பகை வீயாது பின் சென்று அடும் (07) பரிமேலழகர் உரை (இதன்பொருள்) எனைப் பகை உற்றாரும் உய்வர்= எத்துணைப்பெரிய பகையுடையாரும் அதனை ஒருவாற்றால் தப்புவர்; வினைப் பகை வீயாது சென்று அடும்= அவ்வாறுஅன்றித் தீவினையாகிய பகை நீங்காது புக்குழிப் புக்குக் கொல்லும். பரிமேலழகர் உரைவிளக்கம் "வீயாது- உடம்பொடு நின்ற உயிருமில்லை" என்புழியும், வீயாமை நீங்காமைக்கண் வந்தது.