எழுந்து, 'என் நாயகனே! துயர் ஏது எனாத் தெளிந்திலேன்; இது செப்புதி நீ' எனா, அழுந்தினாள்; பின்னர் அரற்றத் தொடங்கினாள். 29-1 அன்னாள் இன்ன பன்னி அழியத் துயரால், மன்னர் மன்னானவனும் இடரின் மயங்கி, 'மைந்தா! மைந்தா! முன்னே வனம் ஏகிடல் நீ முறையோ? முதல்வா! முறையோ? என்னே, யான் செய் குறைதான்?' என்றே இரங்கி மொழிவான்: 53-1 உணர்வு ஏதும் இலாள் உரையால் உரைசால் குமரன் நெடு நாள்