காலை ஆவது அறியார்,	 மாலை என்மனார் மயங்கியோரே!	 120	 அருள் தீர்ந்த காட்சியான், அறன் நோக்கான், நயம் செய்யான்  வெருவுற உய்த்தவன் நெஞ்சம் போல், பைபய	 இருள் தூர்பு, புலம்பு ஊரக், கனை சுடர் கல் சேர -	 உரவுத் தகை மழுங்கித் தன் இடும்பையால் ஒருவனை  இரப்பவன் நெஞ்சம் போல் புல்லென்று, புறம் மாறிக்  கரப்பவன் நெஞ்சம் போல், மரம் எல்லாம் இலை கூம்பத் -	