அதிலிருந்து தோன்றிய நாதமோ, அப்படிச் சாதாரணமாயிருக்கவில்லை. ‘வல்லவனாடிய பம்பரம் போலச்’ சாதுரியமும் மாதுரியமும் செவிக்குக் குளிர்ச்சியுமாயிருந்தது. அந்த நாதம் அவ்வீணைக்கே இயல்பாயுள்ளதோ, அல்லது அதை வாசித்த மார்ட்டின் சீமன்சன் துரையின் கைவாசியோ, நம் கவர்னரவர்களுடைய சபாமண்டபக் கட்டுக்கோப்பின் வளமோ, என்னவோ தெரியாது! எனினும், நால்வகை யாழில் ஒன்று தானோ! அல்லது சரசுவதி, சித்திரசேனன், தும்புரு, நாரதர் ஆகிய நால்வருடைய களாவதி, கச்சளா, மகதி, பிருகதி ஆகிய வீணைகளில் ஒன்றுதானோ! அவ்வீணையின் இசை யாழுக்குரிய ஏழ்வகை நரம்பிசையோ! அந்நரம்பிசைக்கு உவமையாகச் சொல்லப்பட்ட குயிலிசை முதலியனவோ! அவ்விசையின் சுவை கரும்பின் சுவையோ! கதலி பலா மா முதலிய கனிகளின் சுவையோ! பால் தேன் பாகு ஆகிய இவைகளின் சுவையோ! யாதென்று நிரூபிக்கிறது! அவர் அந்த வீணையைத் துருவன், மட்டியம், ரூபகன், ஜம்பை, திரிபுடை முதலிய சப்ததாள நவதாளங்களும், காலம், மார்க்கம், கிரியை முதலிய தசதாளப் பிரமாணங்களும். சுரங்களும் பேதியாமல் அந்தந்த ஸ்தானந்தோறும் ஊசலாடுவது போல அவரது கைவிரல்கள் விசையாய்ச் சென்று உலாவ, அதிற் பலவித கானங்களும் நவநவமாய்த் தோன்றும்படி உசிதமாக வாசிக்குமளவில், யோசிக்குமிடத்தில், அந்தக் கானம் இந்துக்களுக்குள் வழங்கும் குறிஞ்சி முதலிய ஐந்திணைக்குரிய ஐவகைப் பண்களிலும், பகற்பண் ஒன்பது, இராப்பண் ஒன்பது, பொதுப்பண் மூன்று ஆகிய இருபத்தொரு பண்களிலும், பயிரவி முதலாகிய முப்பத்திரண்டு ராகங்களிலும் சம்பந்தப்பட்டதாகச் சொல்வது சரியன்று; சொன்னாலும் ரசமாயிராது. பின்னை என்னவெனில், தேவகானமே இதுவென்று மதிக்கத் தக்கதாயிருந்தது. அவர் வாசித்த பிறகு மிஸ்டர் கோல் துரை என்பவர் வந்து, சிற்சில பண்புகள் இராகங்களை அக்கினிப் பிரளயத்தில் உய்ந்திருந்த மனிதனுடைய சீர் நிர்வாகங்களைக் குறித்த புதுமையான ஒரு பாடலுடனே சம்பந்தப்படுத்தி, என்கிறபடி வயிறு குழிதல், முகம் அழுகின்ற பாவனையாகத் தோன்றல், புருவம் நெளித்தல், தலை நடுக்கல், விழி புரளல், தொண்டை வீங்கல், பை வி்ரித்தாற்போல வாயை ஆவென்று திறத்தல், அடிக்கடி பல்லைக் காட்டல் என்னும் அங்க விகாரங்கள் இல்லாமலும், என்கிறபடி வெடிப்பாகக் காணுதல், மூக்கினால் ஒலித்தல், இரட்டை ஒலியாய்த் தோன்றல், அளவு கடந்து ஒலித்தல், ஓசை இளைத்தல், பெருமூச்சு எறிதல் முதலாகிய குற்றங்கள் சாராமலும், எடுத்த விஷயத்துக்கேற்ற சில பாவகளை மாத்திரம் காட்டி நயமாகப் பாடினார். அதனை அந்தச் சபையில், இருந்து கேட்டவர் அநேகர், ஒருமிக்கப் பன்முறையும் கைகொட்டிப்புகழ்ந்தார்கள். நான் அதுபற்றி அவர்களிற் சிலர் பஞ்சவர்ணக்கிளி கொஞ்சுகின்றது என்றும், சிலர் இளங்குயில் கூவுகின்றது என்றும், சிலர் கின்னர மிதுனம் பாடுகின்றது என்றும், பலவகையாக நினைத்து ஆனந்தமாகிய ஆவேசத்தால் தங்கள் சரீரத்தைத் தாங்கள் மறந்து அப்படி ஆரவாரித்தார்கள் என்று எண்ணி, அத்தருணத்தில் நான் ‘சத்தியப்பலந்து சங்கீதம்,’ என்னும் பழமொழியை நினைந்து வியந்து சந்தோஷித்தேன். பின்னர் ஹேர்.ஏ.சீமான்துரை ஆனவர் நாகசுரம் போன்ற ஒரு தொளைக்கருவியை எடுத்து வாயில் வைத்து, அதன்துவாரங்களைத் தமது விரல்களால் அடைத்தும் திறந்தும் லயை முதலானவை பிறழாமல் குரலை நெருக்கிப் பெருக்கி, லகு, குரு, துரிதம், அனுதுரிதம் ஆகிய மாத்திரை பிசகாமல், ஆரோகண அவரோகணமாகத் தீம்பால் தேம்பாகு முக்கனி சர்க்கரை கற்கண்டுகளும் ஒக்கக் கலந்து ஊட்டுவது போல இன்பமாக வாசித்தார். அப்போது நம் கவர்னர் அவர்களுடைய துணைவராகிய காப்டன் ராபர்ட்துரை அவர்கள், கரடி பிடிக்கும் புதுமையான சிரிக்கத்தக்க ஒரு பாடலைப் பாடி, நர்த்தனஞ் செய்வது போலச் சிறிதுநேரம் அழகுடனே அபிநயித்தார். அந்த அபிநயத்தில் அவரது பூர்ண சந்திரன் போன்ற முகநயமும், செங்காந்தள் மலர்போன்ற கரநயமும், தாமரை போன்ற விழிநயமும், மற்ற அவயவ நயமும் மிகு நன்னயமாயிருந்தமையால், அங்குள்ளவர் அனைவரும் தத்தம் கண்ணும் கருத்தும் இதரவிஷயத்தில் செல்லாமல், பிரமித்தாற்போலப் பலகாறும் நோக்கிக் கைபுடைத்து அதிசயித்தார்கள். அவர் பாடும்பொழுது குரல் ‘ஓசையானது’ மணியோசையோ! மகிடிக்குழலோசையோ! சிலம்போசையோ! சங்கோசையோ!’ என்று கருதும்படி இருந்தது. அதன்பிறகு, மிஸ்ஸர்ஸ் மேயர் துரைசானி ஆனவர், பியானோ என்னும் வாத்தியம் வாசித்தார். அந்தத் துரைசானியின் கைவிரைவையும், வாசிக்கும் சாதுரியத்தையும் கண்டு என் கண் களித்தது. அவ்வாத்திய ஓசையைக் கேட்டுச் செவி களித்தது. அவ்விருதிறத்தையும் ஓர்ந்து மனம் களித்தது, எனது அங்கம் புளகாங்கம் ஆயிற்று ஆதலால் அதை யாது நிர்ணயிக்கிறது! மறுபடியும் மார்ட்டின் சீமன்சன் துரை வந்து வீணை வாசித்தார். அதுகேட்டு, இது என்ன! புல்லாங்குழல் இசைபோலவும், திருச்சின்னம் போலவும், குடமுழாப் போலவும், எக்காளம் போலவும், மற்றும் பற்பல விதமாகவும் இருக்கின்றதே?’ என்று நினைத்து, நான் ஆனந்தப் பிரவாகத்தில் மூழ்கினேன். மற்றவர்களும் அப்படியே சந்தோஷ சாகரத்தில் குளித்தார்கள் என்று நிச்சயிக்கின்றேன். இப்படி இருக்கையில் அவர் ஓரறைக்குள் சடுதியிற்போய் மறைந்திருந்தார். அவர் திரும்பி வரும்படி சபையார் நெடுநேரம் ஓயாது கைகொட்டிச் சைகை செய்தார்கள். அவர்கள் இஷ்டப்படி திரும்பிவந்து வீணை வாசித்தார். இவ்வீணையின் சாரசத்திற்கு ஒவ்வாமையால்தானோ சர்க்கரைப்பாகு இளகித் தோன்றுவது, பால் வெளுத்துக் காண்பது, கரும்பு கரணை கரணையாகக் கண்டிக்கப்படுவது, கனி கிளிகளின் மூக்கினால் கொத்தப்படுவது, வீணையில் வல்லவர்களாகிய கந்தருவர்கள் அந்தரத்தில் பறப்பது?’ என்று நினைத்து மனம் உருகி நான் பரவசமானேன். அதைக்குறித்துச் சொல்வது என் தரமன்று. அம்மட்டில் முதற்பகுதி முடிந்தது.