 “இனிநடக்க வழியுமிலை; இனித்துயரு மில்லை,  இதுவேநம் மிடம்மைந்த! இக்கனலி னருகே பனிபொழியும் வழிநடந்த பனிப்பகல இருந்து,  பலமூல மிதுபுசிக்கிற் பறக்குமுன திளைப்பே.  (15) தந்நாவி லொருவிரலைத் தாண்டவறி யாமல்,  சாகரமும் மலைபலவுந் தாண்டியலை கின்றார். என்னேயிம் மனிதர்மதி!” எனநகைத்து முனிவன்,  இனியகந்த முதலனந்த இனம்வகுத்தங் கிருந்தான்.  (16)