கட்டடாநீ சிக்கெனக் களவறிந்த கள்ளனை (199)  அல்லிறந்து பகலிறந்து அகம் பிரமம் இறந்துபோய்  அண்டரண்ட மும்கடந்த அனேகனேக ருபமாய்  சொல்லிறந்து மனமிறந்த சுக சொருப உண்மையைச்  சொல்லியாற என்னில்வேறு துணைவரில்லை ஆனதே (200) 210 வரை ஐயிரண்டு திங்களாய் அடங்கி நின்ற தூமைதான்  கையிரண்டு காலிரண்டு கண்ணிரண்டும் ஆகியே 