நிரை வளை முன்கை என் தோழியை நோக்கிப்,  படி கிளி பாயும் பசும் குரல் ஏனல்  கடிதல் மறப்பித்தாய் ஆயின், இனி நீ  நெடிது உள்ளல் ஓம்புதல் வேண்டும்; இவளே  பல் கோள் பலவின் பயிர்ப்பு உறு தீம் கனி  அல்கு அறைக் கொண்டு ஊண் அமலைச் சிறுகுடி  நல்கூர்ந்தார் செல்வ மகள்.  நீயே, வளியின் இகல் மிகும் தேரும், களிறும் 