அதற்கிவர்கள், ‘இஃதென்னை புதுமை? குருவேறின குதிரைக்கும் ஆயமுண்டா? வியாபார சம்பந்தமா? உத்தியோக சம்பந்தமா? அவையெல்லாமல்லவே! எங்கள் குரு முதிர்ந்த வயதாய்ச் சரீரம் தளர்ந்திருக்கின்றதனால், கால் நடையாய் நடக்க மாட்டாததைக் கண்டு, ஒரு புண்ணியவான் தருமத்துக்குக் கொடுத்த குதிரையாக்குமிது! இதற்கு ஆயம் வாங்கினை நாங்கள் எங்குங் கண்டதில்லை! ஆனாலும், அநியாயம்’ என்று அவர்கள் கூச்சல் போட, அவன், ‘அநியாயமோ, நியாயமோ, எனக்கொன்றுந் தெரியாது; பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டுத்தான் போகவேண்டும்,’ என்று மத்தியானமட்டும் மறியலில் வைத்து, ‘விடமாட்டேன்!’ என்றதனால், தப்பிப் போக வேறே வழி காணாமல், ‘நாம் கொடாக் கண்டராயிருந்தாலும், இவன் விடாக்கண்டனாயிருக்கிறானே! ஐயோ! வீண் தண்டமிது!’ என்று ஐந்துபணங் கொடுத்தார்கள். அவன் விட்டுவிட்டான். குரு, குதிரையில்லாவிட்டால் இந்தச் சஞ்சலம் வரமாட்டாதல்லவா!’ என்று மிகவும் தம்மைத்தாமே வெறுத்துக்கொண்டு, பின்பு இளைப்பாறும்படி ்சீஷர்களுடனே கிட்ட இருந்த சாவடிக்குப் போனார். அங்கே எதிர்ப்பட்ட ஒரு கிருகஸ்தனோடே குருவானவர் தாமே வலுவில் முறையிட்டுக் கொள்ளத் தொடங்கினார். ‘அப்பா, நான் பிறந்த நாள்தொட்டு இதுவரையிலும் ஒருக்காலும் குதிரையேறினதில்லை. ஒரு நாளுஞ் சிரியாதவன் திருநாளிற் சிரித்தான்,’ என்பது போல, இன்றைக்குத்தான் முதல் முதல் குதிரையேறி வந்தேன், வந்த இடத்தில் இந்த அநியாயம் நடந்தது! இப்படி நீதியில்லாமல் வழி பறிக்கிற கள்ளனைப் போல நிஷ்டூரமாய்ச் சம்பாதிக்கிற பணம் ஆருக்காவது நன்மையாயிருக்குமாழ என் வயிறெரிய வாங்கின பணம் அவனுக்குச் செரிக்குமா? நெருப்பாய் மூளாதா?’ என்றார். அதுகேட்டு அவன், ‘ஐயா, பெரியவரே, இது காலத்தின் சுபாவம்; இந்நாளிற் பணமே குரு, பணமே தெய்வம், ‘பணமென்றால் பிணமும் வாய்திறக்கும்,’ என்பது முன்பு கேட்டோம்; இப்போது ‘பணம் பந்தியிலே, குலம் குப்பையிலே’ என்பதற்குச் சரியாய்ப் பணத்தைவிட வேறே உறவும் சினேகமும் இல்லாயாக்கும்,’ என்றார். இதற்கேற்கக் குருவும், ‘அப்பா, இந்தக் காலத்திலே கஷ்டத்தில் அரைக்காசு கிடக்கக் கண்டாலும் அதை நாக்காலே நக்கியெடுக்கக் கூசார்கள்!’ என்று சொன்னார். அவனும், ‘சந்தேகமா! அப்படி நக்கியெடுக்கும்பொழுது அஃது அவர்களும் நாறாதையா! இதற்கு ஓர் அத்தாக்ஷி கேளும்,’ என்று சொல்லுகிறான்: ‘ஓர் ராஜா பணத்தாசையினாலே தன்சீமையில் ஒரு பொழுதும் இல்லாத வரியெல்லாம் ஏற்படுத்தி வைத்து, அதன் பின்பு மூத்திரவரியும் விதித்தான். இஃது அவன் மகனுக்குச் சம்மதியாமல், ‘குடிகளிடத்தில் இந்த நாறுகிற வரிகேட்டு வாங்குகிறது லச்சைக் கேடாயிருக்கிறது!’ என்று தகப்பனுக்குச் சொல்ல, ராஜா மகனுக்கு அப்பொழுது மறுமொழி சொல்லாமலிருந்து, பல நாள் போக வைத்து, வரிப்பணம் பொக்கசம் நிறையச் சேர்ந்தபின், மகனை அழைப்பித்து, அந்தப் பணத்தை முகரச்சொல்லி, ‘நாறுகிறதோ?’ என்று கேட்டான். மகன் வெறொன்றும் நினையாமல் ‘நாறவில்லை, மணக்கிறது,’ என்றான். இராசா, ‘இது மூத்திரவரிப் பணமாக்கும்!’ என்றான். கேட்டீரோ? பணம் வந்தாற் போதும்! அஃது எப்படி வந்தாலும் பாரமன்று ஐயா!’ என்றான். இவ்வாறு பல பேச்சுகள் பேசிக்கொண்டிருந்து பொழுது போக்கின பின் சாயங்காலத்தில் மீளவுங் குதிரையெறிப்போய் ஒரு பட்டிக்காட்டிலே தங்கினார்கள். அன்றிராத்திரி, குதிரையைக் கட்டாமல் மேய விட்டுக் காலமே பயணத்துக்குத் தேடினபோது அகப்படாமையால், மூர்க்கன் வீட்டுக்கு வீடு நுழைந்து பார்க்கையில், அதை ஒருவன் தன் வளைவில் கட்டி வைத்திருந்தான். இவன் அதை விடச் சொன்னபோது, அவன், ‘இராத்திரி முப்பது நாழிகையும் என் பயிரில்மேய்ந்தது; எனக்கு வெகு சேதமாயிற்று; அதனாற் பரிச்சேதம் விடமாட்டேன்,’ என்றான். அதைக்குறித்து அடுத்த ஊர் நாட்டானே போய் நயமாய்ச் சொல்லி அமர்த்தியும், அவன் ‘பயிர்ச்சேதம் கொடுத்தால்தான் நான் குதிரையவிடச் சம்மதிப்பேன்,’ என்றான். நாலுபேருங் கூடிக் குதிரை மேய்ந்த கொல்லையைப் பார்த்து, மிதித்தது மேய்ந்ததெல்லாம் மதித்துப் பத்துப்பணத்துச் சேதம்எட்டுப்பணத்துச் சேதம் உண்டென்று சொல்லக் கடைசி்யிலே தீர்ந்தபடிக்கு நாலு பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு குதிரையை விட்டுவிட்டான். குருவேவென்றால், வெகுவாய்ச் சலித்துக்கொண்டு, ‘நமக்கு, இந்தக் குதிரை என்னத்துக்கு? இது வந்ததனாலே பணச்செலவுகளெத்தனை? சஞ்சலங்களெத்தனை? சங்ககைக் கேடுகளெத்தனை? இவைகளெல்லாம் நமது மகிமைக்குத் தகா அப்பா!’ என்று கால் நடையாய்ப் போகத் துணிந்தார். அதற்குச் சீஷர்கள், ‘ஆ! ஆ! அது சரியன்று!’ என்றும், ‘கால்நடை நடக்க உம்மாலாகாது,’ என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அவ்விடத்தில் ஒரு வள்ளுவப்பண்டாரம் இவையெல்லாங் கேட்டுக் கிட்டவந்து, ‘கவலைப்பட வேண்டாவையா,’ என்றான். மேலுமவன், ‘இந்தக் கஷ்டங்களெல்லாம் குதிரையைப் பிடித்த தோஷத்தினால் வந்தனவாக்கும்! செலவோடே செலவாக எனக்கு ஐந்து பணங் கொடுத்தால், நான் கிரகசாந்தி செய்து, அந்தத் தோஷத்தை நிவர்த்தியாக்கி விடுகிறேன்,’ என்றான். இவர்கள் செலவுக்காக அஞ்சிப் பார்ப்பது காரியமென்றென்று நினைத்துப் பணங்கொடுக்கச் சம்மதித்துத் தோஷத்தைக் கழிக்கச் சொன்னார்கள். அப்பொழுது அந்த வள்ளுவன், ‘இவர்கள் நமது வலையிற் சிக்கினார்கள். ஆகையால், இவர்களைச் சந்தேகமில்லாமல் நாம் ஏய்க்கலாம்,’ என்று நிச்சயித்துப் பணத்தை முன்னே கொடுக்கச் சொல்லிக் கழற்றிக்கொண்டு, அவர்கள் கண்ணுக்கு முன்பாகப் பலவிதத் தாட்டோட்டமான சடங்குகளைச் செய்து, நாநாவிதப் பச்சிலையும் பறித்து அபிமந்திரித்து எறிகிறது போலக் குதிரைமேல் எறிந்து உரக்கப் பேசாமல், மெதுவாய் மிணமிணவென்ற சத்தமாக, ‘ஆ! ஊ! ஐயும் கிலியும் சௌவும் ஓம் சுவாக!’ என்று அனேகமுறை உச்சரித்து, மும்முறை குதிரியைப் பிரதக்ஷிணம் வந்து, வால் முதல் தலை பரியந்தம் அதைத்தடவி, அதன் ஒற்றைக் காதைக் கையினாற் பிடித்துக் கொண்டு, இந்தக் காதிலேயாக்கும் தோஷமெல்லாம் தங்கி நிற்கிறது; இப்படிப்பட்ட தோஷத்தைக் கழிக்கத்தான் அந்நாளில் அந்தக் காதை அறுத்தார்கள். இப்பொழுது இந்தக் காதையும் அறுத்துப் போட்டால், இந்நாளில் வந்த தோஷமும் அற்றுப்போம்,’ என்றான். உடனே வெட்டரிவாளைத் தீட்டிக்கொண்டு அந்த ஒரு காதையுந் திடீரென்று அறுத்துத் தோஷந் தொடராதபடி தூரக்கொண்டுபோய் ஆழக் குழிதோண்டிப் புதைத்து, மேலே மண்போட்டுக் குறிசெய்துவிட்டு வந்தார்கள். இதிலே அன்றெல்லாம் சென்றதனால், மறுநாட்காலையில் வெகு தொந்தரவுபட்டு மடத்துக்குச் சென்றார்கள்.