முந்து நூல்களில் காப்பியம் என்னும் வடமொழிப் பெயர் இன்றேனும் ஆசிரியர், “வடசொற் கிளவி வட எழுத்து ஒரீஇ, எழுத்தொடு புணர்ந்த சொல் ஆகும்மே” (தொல்காப்பியம் எச்சவியல் 5) என்றார்; ஆகும்மே என்ற இலேசினான் உய்துணரற்பாலதனை மாணாக்கன் ஐயம் தீர்த்தற்கு என்றே பின்னும் “சிதைந்தன வரினும் இயைந்தன வரையார்’’ (தொல்காப்பியம் எச்சவியல் 6) என்றார் எனக் கொள்க. அன்றியும் பெரியதனைப் பெருங்காப்பியம் என்றே கூறி மறுக்கவேண்டும் ஆதலானும், சான்றோர் செய்யுட்களிலும் “கூத்தியர் இருக்கையும் சுற்றியதாகக் காப்பிய வாசனை கலந்தன சொல்லி” (பெருங்கதை 4-3 அடி 43-45) என இரண்டாம் ஊழியதாகிய கபாடபுரத்தின் (1) இடைச் சங்கத்துத் (2) தொல்காப்பியம் புலப்படுத்திய மாகீர்த்தியாகிய நிலந்தரு திருவிற் பாண்டியன் அவைக்களத்து அகத்தியனாரும், தொல்காப்பியனாரும், இருந்தையூர்க் கருங்கோழி மோசியாரும், வெள்ளூர்க் காப்பியனாரும், சிறுபாண்டரங்கனாரும், மதுரை ஆசிரியன் மாறனாரும், துவரைக் கோமகனும், கீரந்தையாரும் என்று இத் தோடக்கத்தார் ஐம்பத்து ஒன்பதின்மர் உள்ளிட்ட மூவாயிரத்து எழுநூற்றுவர் தம்மால் பாடப்பட்ட கலியும் குருகும் வெண்டாளியும் முதலான செய்யுள் இலக்கியம் ஆராய்ந்து செய்த உதயணன் கதையுள்ளும் “கருதுவது அங்கு ஒன்று உண்டோ காப்பியக் கவிகள் காம எரி எழ விகற்பித்திட்டார்” (1585) எனச் சிந்தாமணியுள்ளும், “நாடகக் காப்பியம் நன்னூல் நுனிப்போர்” (19-80)  என மணிமேகலையுள்ளும், பிறவற்றுள்ளும் கூறினமையானும் சொற்றொடர்நிலை, பொருட்டொடர்நிலை என்னும் தொடர்நிலைச் செய்யுட்கும் காப்பியம் என்று பெயர் கூறுதலும் ஆசிரியர் கருத்து என உணர்க. சிலப்பதிகாரம் 'தோல்' என்னும் வனப்பு ஆகும்  இதனுள் முன் கூறிய வனப்பு என்பது பெரும்பான்மையும் பல உறுப்பும் திரண்டவழிப் பெறுவதோர் அழகு ஆதலின் பல செய்யுளும் உறுப்பாய்த் திரண்டு பெருகிய தொடர்நிலைச் செய்யுட்கு இவ் எட்டும் அலங்காரம் ஆயின. ஆகவே இக் காப்பியத்துக்கும் ‘தோல்’ என்பது ஒரு சொல்-அலங்காரமாகவே உணர்க. கதை அன்று, காப்பியமே  இனி, இதன் செய்யுள் காதை என்று வழங்குதலின் கதையை உடையது காதை ஆம் ஆகலின், ஆசிரியம் வெண்பா,  வெண்கலிப்பா என்னும் இவற்றோடு சிறுபான்மையான் ஒருசார் கொச்சகக்கலி மயங்கி வருதலானும், காண்டம் எனக் குறி பெறுதலானும் இதனைக் கதை என்றல் வலியுடைத்து என்பார்க்கு அற்று அன்று; கதை என்பது பொய்ப்பொருள் புணர்த்துக் கூறுவது; என்னை? “கதை எனக் கருதல் செய்யான் மெய் எனத் தானும் கொண்டான்” (சீவகசிந்தாமணி 2144) என்றமையானும், வழக்கினுள்ளும் இது ஒரு கதை என்ப ஆகலானும், “நாடகக் காப்பியம்” (மணிமேகலை 19-80) என்றலானும், கதை என்பது அல்லது. இனி அது நல்ல புலவரால் பொருளொடு புணராப் பொய்ம்மொழியால் நாட்டப்பட்டு வருவது ஆகலின், இஃது அவ்வாறு அன்றி யோனி என்னும் நாடக உறுப்பும், நாடகமும் தழுவி உள்ளோன் தலைவனாக உள்ளதொரு பொருள்மேல் சித்தரிக்கப்படாது பட்டாங்கு கிளந்து பலவினப் பாட்டான் வருதலின் ஈது அன்னது அன்று என்பார்க்குக் காப்பியம் என்றலும் ஆம். பேரியாழும் இசையிலக்கண நூல்களும்  இனி, இசைத்தமிழ் நூலாகிய பெருநாரைப் பெருங்குருகும் பிறவும் தேவலிருடி நாரதன் பஞ்ச பாரதீயம் முதலா உள்ள தொன்னூல்கள் இறந்தன. நாடகத் தமிழ்நூலாகிய பரதம் அகத்தியம் முதலாக உள்ள தொன்னூல்களும் இறந்தன. பின்னும் முறுவல் சயந்தம் குணநூல் செயிற்றியம் என்பனவற்றுள்ளும் ஒருசார் சூத்திரங்கள் நடக்கின்ற அத்துணை அல்லது முதல் நடு இறுதி காணாமையின் அவையும் இறந்தன போலும். இறக்கவே வரும் பெருங்கலம் முதலிய பிறவுமாம். இவற்றுள் பெருங்கலமாவது பேரியாழ்; அது கோட்டினது அளவு பன்னிரு சாணும், வணர் அளவு சாணும், பத்தர் அளவு பன்னிரு சாணும், இப் பெற்றிக்கு ஏற்ற ஆணிகளும், திவவும், உந்தியும் பெற்று ஆயிரம் கோல் தொடுத்து இயல்வது; என்னை?  “ஆயிரம் நரம்பிற்றது ஆதியாழ் ஆகும், 