சந்தித்தாளைய மேனினஞ் சித்திர சத்ரமேவும் விநாயக தூதனே, (87) இது ஒரு அகப்பொருள் பாடல். 'சித்திர சத்திரம்' என்பது ஓர் ஊர். அந்த ஊர் விநாயகனைத் தூது விட்டதன் விளைவாகத் தலைவி தன் ஊடல் தணிந்து தலைவனை ஏற்றுக்கொண்டதாக இந்தப் பாடலின் கருத்து அமைந்துள்ளது. கந்தி என்பது ஒரு கடல் பயிரினம். அதன் தாளை அடுத்து சங்கு இனம் முத்துகளை ஈன்றன. அந்த முத்துக்களைத் தன் கச்சு ஆடையில் தன் கைகளால் கோத்து வரிந்து கட்டிக்கொண்டு இந்த 'முலைச்சி' மருட்டுகிறாள். விநாயகனே! அவளைப் பார் ஐயா. அவள் உன் பாதத்தை வணங்குகிறாள். இனி என்னைக் கைவிடாமல் என் மஞ்சத்திலே இருக்கச்செய். (என வேண்டினேன்) ஐய! அவளும் என்னைச் சந்தித்தாள். திருக்கோலம் பாரதத்தை மருவ வகழ்ந்தும் காணாச் சிவனுக்கேற்பப் பெருக்கோலம் பாரதத்தை யகற்றென மானே மதவேள்  பிறங்கத் தூண்டும் மருக்கோலம் பாரதத்தை மருவும் உணவையும் மாற்ற மருவியுன்னைத் தெருக்கோலம் பாரதத்தைப் பொருவ வைத்தான் வினாயகனாம் சீர்மையோனே. (88)  இதுவும் வினாயகன் மீது பாடப்பட்ட அகப்பொருள் பாடல். திரிபு-அணியாக எதுகை வர ஆசிரியர் தன் தமிழ்ப் புலமையைக் காட்டிப் பாடிய பாடல். 