விண்ண கத்தின்மீச் சென்றனன் கடவுளர் வெருவ.	85 613	 வான கத்திடை நிற்புறு சூரபன் மாவாந் தான வர்க்கிறை வாள்கொடே ஈர்ந்துதன் மெய்யின் ஊன னைத்தையும் அங்கிமேல் அவியென ஓச்சிச் சோனை யொத்ததன் குருதியை இழுதெனச் சொரிந்தான்.	86 614	 சோரி நெய்யவா ஊன்களே அவியவாச் சூரன் வீர மாமகம் புரிவுழித் தனதுமெய்ம் மிசையூன் ஈர ஈரவே முன்னையின் வளர்தலும் இதுகண்