மெய் உறக் குருதித் தாரை விசும்பு உற, விளங்கி நின்றது- ஐயனை, கங்குல் மாலை, அரசு என அறிந்து, காலம், கை விளக்கு எடுத்தது என்ன-கவந்தத்தின் காடு கண்டான்.	145 ஆள் எலாம் இழந்த தேரும் ஆனையும் ஆடல் மாவும், நாள் எலாம் எண்ணினாலும் தொலைவு இலா நாதர் இன்றி, தாள் எலாம் குலைய ஓடித் திரிவன, தாங்கல் ஆற்றும் கோள் இலா மன்னன் நாட்டுக் குடி எனக் குலைவ கண்டான்.	146 மிடல் கொளும் பகழி, வானின் மாரியின் மும்மை வீசி,