கச்சில் கிடக்கும் கன தனத்தில் கடைக்கண்கள் பட்டே  இச்சித் திருக்கின்ற ஏழை நெஞ்சே இமவான் பயந்த  பச்சைப் பசுங்கொடி உண்ணா முலை பங்கர் பாதத்திலே  தைச்சுக் கிடமனமே ஒரு காலும் தவறில்லையே (58)  மானார் விழியைக் கடந்தேறி வந்தனன் வாழ்குருவும்  கோனாகி என்னைக் குடியேற்றிக் கொண்டனன் குற்றமில்லை  போனாலும் பேறு இருந்தாலும் நற்பேறிது பொய்யன்று காண்  ஆனாலும் இந்த உடம்போடு இருப்பது அருவருப்பே (59) 