“என்ன புஸ்தகம் அது?” என்று கேட்டார் அவர். “சீகாழிக் கோவை.” “ஏது?” “கனகசபை ஐயருடையது.” “எப்போது வாங்கி வந்தீர்?” “இப்போதுதான்.” “இந்த வெயிலில் ஏன் போக வேண்டும்? அவர் லேசில் தரமாட்டாரே! என்னிடம் சொல்லியிருந்தால் நான் வருவித்துக் கொடுத்திருப்பேனே.” அக்கோவையைப் பாடங் கேட்க வேண்டுமென்றிருந்த வேகம் என்னை அவ்வாறு செய்யத் தூண்டியதென்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார். ஆதலின் அதை உடனே பாடஞ் சொல்லத் தொடங்கினார்.