கோனென்ற குருவருளைப் பணிந்து கொண்டு  குறிப்பறிந்து பூரணத்தின் நிலையைப் பாரே நிலையாத சமுத்திரமே சுழுத்தி யாச்சு  நின்றிலங்கும் வாசியைத்தான் வெளியிற் சேரு  தலையான அக்கினிப் படியே சேரு  சத்தியமாய் ரவிமதியைக் கூடச் சேர்த்து  மலையாமல் ஏகபரா பரனே யென்று  மனமயங்கி அண்டவுச்சி தன்னைப் பார்க்க 