"எங்கே இடம் விசாலமாக இருக்கும்?" என்று தேவி எழுந்து நின்று சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். "அந்த நடு ஹாலுக்குள்ளேயே போவோமே" என்றார் கடவுள். "சரி" என்று உள்ளே போய்க் கதவைச் சாத்திக்கொண்டார்கள். சில விநாடிகளுக்கெல்லாம் உள்ளிருந்து கணீரென்று கம்பீரமான குரலில் இசை எழுந்தது. மயான ருத்திரனாம் - இவன் மயான ருத்திரனாம்! கதவுகள் திறந்தன. கடவுள் புலித்தோலுடையும் திரிசூலமும் பாம்பும் கங்கையும் சடையும் பின்னிப் புரள, கண்மூடிச் சிலையாக நின்றிருந்தார்.