எண்ணா வியவா இரங்கும் அவுணர்தமைக் கண்ணார நோக்கிக் களிப்புற்று நின்றனனே.	109 637	 நின்றதொரு காலை நிருத ருடன்அரற்றித் துன்றுதுயர் மூழ்கிச் சோர்கின்ற சீயமுகன் நன்றெனுயிர் போக நானிருப்ப தேயிங்ஙன் என்று கடிதுமனத் தெண்ணி எழுந்தனனே.	110 638	 அன்ன திறல்அவுணன் ஆயிரமென் றுள்ளஅகன் சென்னிபல வுந்தனது செங்கைவா ளால்ஈர்ந்து