என்று பாடி விடை தந்தனர். ஓரூரில் ஒரு குறவனுக்கு... ஓரூரில் ஒரு குறவனுக்கு இரண்டு மனைவியர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களுள் இளையாள் மேல் குறவன் மோகமுடையவனாயிருந்தான். ஒருநாள் குறவன் வேற்றூருக்குப் போய்வரவேண்டி மனைவியர்களை நோக்கி, ‘நான் அன்பாக வளர்க்கும் இப்பலாவை நீங்கள் இருவரும் பத்திரமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்,’ என்று சொல்லிப் போயி்னன். அவன் போன பிறகு இளையாள அம்மரத்தை வெட்டிவிட்டுக் குறவன் வந்தபோது மூத்தாள்மேற் பழி சுமத்தினள். நிரபராதியாகிய மூத்தாள், கணவன் என்ன செய்வானோவென்று துக்கித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஔவையார் அப்போதங்குத் தற்செய்லாய் வந்து, அவள் குறைகேட்டுப் ‘பயப்படாதே!’ என்று சொல்லிப் பலாத்தழைக்கும்படி, என்று பாடின மாத்திரத்திலே வெட்டுண்ட மரம் தளிர்த்துத் தழைத்தது. மற்றொரு காலத்திற் பாண்டியன் அக்காலத்திலுள்ள சங்கப் புலவர்முதலிய சகல வித்துவான்களுடைய கல்வித் திறத்தினைப் பரீசிலிக்க எண்ணமுடையவனாய், மாற்றுயர்ந்த செம்பொன்னாற் செய்த நான்கு பருத்த கொலுசுகளில் தொங்குகின்ற ஓர் ஊஞ்சற்பலகையை அமைத்து, அதன்மீது திரளாகப் பொற்குவையிட்டு, ‘இந்நான்கு கொலுசுகளும் அற்றுவிடும்படி இன்ன தினத்தில் யாராயினும் பாடுவார்காயின், அவருக்குத் தகுந்த மரியாதையுடன் இப்பொற்குவியலைப் பரிசாகக் கொடுப்போம்,’ எனச் சகல தேசங்களிலும் பறையறைவித்தான். இச்சங்கதி கேள்வியுற்ற வித்துவசிரோமணிகள் யாவரும் முன்னிற்க அஞ்சி வருந்தினர். அத்தருணத்தில் அவ்வழியே வந்து ஔவையார் கேட்டு, உள்ளே நுழைந்து, பின்வருஞ் செய்யுட்களில் ஒவ்வொன்றைச் சொல்ல, ஒவ்வொரு சங்கிலியாக நான்கும் அறுந்து விழுந்தன: பின்பு ஒருநாள் ஸ்திரீகளின் நடவடிக்கைகளைச் சிலர் இகழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதைச் செவியுற்ற ஔவையார், அதனைப் பொறாராகி, என்றொரு பாடலைப்பாடி, அவர்கள் வாயடங்கச் செய்தார்.