ஒரு நாள் ஒரு சீஷன் குருவின் உபதேசத்தைக் கேட்டவுடனே, ‘சுண்ணாம்பிலிருக்கிறது குக்ஷம்; குக்ஷத்திலிருந்து மோக்ஷம்’ என்று அறியும் அறிவில்லாமையால், இஃதென்னை ஆச்சரியம்? ஆருக்குத் தெரியாது அண்டை வீட்டுக்காரன் பெயர்? முன்னமே சொல்லலாகாதா?’ என்று சொன்னதாகவுஞ் சொல்லுகிறார்களே! ‘கூரையேறிக் கோணற்சுரைக்காய் அறுக்காத குருக்களா நாளை வானத்தைக்கீறி வைகுந்தம் காட்டப் போகிறவர்?’ என்று குருவைப் பரிகாசஞ் செய்த சீஷனுமிருந்தான் அல்லவா? இவ்விதமான அபக்குவர்களுக்கெல்லாம் பந்தம் நீங்குமா? ஆசாரியர் சீஷனைத் தேடி வர, அவரைக் கண்ட மாத்திரத்தில், ‘கும்பிடப்போன தெய்வம் குறுக்கே வந்தது,’ என்று எண்ணி, அதிசீக்கிரமாக எழுந்திருந்து, எதிர்கொண்டு போய்த் தீர்க்கதண்டன் சமர்ப்பித்து, கை கட்டி வாய் பொத்தி உபசரியாமல் குந்தியபடி இருந்து, ‘ஏண்டா குருக்களே எங்கடா வந்தாய்? சாமி! சாமி! தெண்டம் ஐயா!’ என்ற கர்வபுஞ்சமாகிய சர்வ மூடனைப் போலக் குருவை அசட்டை பண்ணினவன் அதோகதி அடைவான். கடவுள் செய்ந்நன்றி கடவுளானவர், தமது திரேதுக கிருபையினாலே, மூலப்பிரகிருதியில் அழுந்திக் கட்டுப்பட்ட ஆத்துமாவுக்குக் கரசணாதி அவயவங்களைக் கொடுத்துப் பூமியில் ஜனிப்பித்து, போஷித்து, பரிபாலித்து, பரமாத்துமாவாகிய தமக்கும் ஜீவாத்துமாவுக்கும் உள்ள தாரதம்மியம் இவ்வகைப்பட்டவென்று வேதாகமங்களின் மூலமாக விளக்கி, பூனையானது தன்னைத் தழுவத்தெரியாத சத்தியற்ற குட்டியைத் தன் வாயினாற் கவ்விச் செல்வது போல’ தம்மை ஆஸ்ரயித்து வழிபாடு செய்ய அறியாத சத்தியற்ற ஆத்துமாவானது அறிந்து வழிபடச் செய்தும், குளவியானது அற்ப ஜந்துவாகிய புழுவினைத் தன்னுருவாக்குவது போல, தமது திவ்விய சொரூபத்தை அது மருவப்பண்ணியும், உலகத்தார் மேகத்திற்கு ஒரு நன்மையும் செய்யாதிருந்தும், அம்மேகம் அவர்களுக்கு க்ஷேமமுண்டாக மழையைச் சொரிவது போல, கடவுளானவர் ஆத்துமாவினிடத்திற் கைம்மாறு வேண்டாது அடைதற்கரிய அசாத்தியமாய் ஒப்பற்ற பெரிய வீட்டின்பத்தை அடையும்படி செய்யும் மகோபகாரத்தை, ‘வான்செய்த நன்றிக்கு வையகமென் செய்யும்? அதை மறந்திடாதே,’ என்றபடி எப்பொழுதும் மறவாது தியானிக்க வேண்டும். தெய்வபக்தியே தீவினையாகிய உளையைக் கடந்து செல்லும் ஊன்றுகோல்; தெய்வதரிசனமே பிறவிக்கடலின் கரை காணும் நாவாய்; தெய்வத்தியானமே முத்தியாகிய மேல் வீட்டிலேறும் நூலேணி; தெய்வத்தின் அருளுதயமே அஞ்ஞான இருளையொழிக்கும் ஆதித்தியோதயம்; தெய்வ வணக்கமே நரக வாயிலை அடைக்கும் தாழ்; தெய்வத்தை வாழ்த்தும் வாழ்த்தே பாசவிலங்கைத் தறிக்கும் கருவியாம். தெய்வபத்தி உதிக்காமல் உலகபாசம் ஒழியென்றாலும் ஒழியாது. தெய்வத்தைத் தொழாமற் பாவநிவாரணமாகிறது பிரயாசம். தெய்வத்தை ஆராதிப்பதல்லவோ தவஞ்செய்கை? அதற்கு அந்நியமாகச் செய்வனவெல்லாம் அவஞ்செய்கையே. ஒரு நொடிப்பொழுதாவது தெய்வத்தைத் துதியாத நாவுக்குப் பரிசுத்தமேது? தெய்வசிந்தனையினாலன்றிச் சித்தசுத்தி சொப்பனத்திலும் வருமா? சுயகாரிய துரந்தரனுஞ் சுவாமிகாரியம் ‘வழவழ’ கனுமாயிருப்பவனுக்குத்? தெய்வ கடாக்ஷம் எவ்வாறு கிடைக்கும்? ‘குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடுமிடத்தில்,’ என்கிறார்களே! சூரிய ரஸ்மி பாயாததும், காற்று வீசாததுமாகிய இடமுமிருக்கலாம். கடவுளின் வியாபகத்திற்கு அந்நியமோ, ஒன்றுமில்லை. ஆதலால், அவருக்கு அகம் புறம் எங்கும் கண்; எங்கும் செவி; எங்கும் வாய்; எங்கும் முகம். சகலாண்ட சராசரமும் அவருடைய திருவுருவமாம். அதனால், அவர் காணாத காட்சியும், அவர் கேளாத கேள்வியும், அவர் பேசாத பேச்சும், அவர் அறியாத விஷயமுமில்லை. அதுபற்றி எவர்களும் அவராணையை மீறிக் குற்றஞ்செய்யவும், செய்த குற்றத்தை மறைக்கவும், ஒருவிதத்திலாவது அவரை வஞ்சிக்கவுங்கூடா, என்றாலும், எக்காலமும் அவர் திருவுள்ளத்திற்குப் பாங்காய் நடக்கின்ற பத்தர் செய்த குற்றத்தை மாத்திரம் அவர் கண்டும் காணாமலும், உணர்ந்தும் உணராமலுமிருப்பார். சிலர் தமக்குவருத்தம் சம்பவித்த காலத்தில், தாம் செய்த எல்லாம் குறையாயிருக்க, ‘நானென்ன குறை செய்தேன்?’ என்றும், தாம் செய்த சதியை நினையாமல், ‘என்னளவில் தெய்வம் சதி செய்ததே!’ என்றும், ‘அதை வணங்குகிறதுதான் ஏதுக்கு? அதற்கென்ன கண்ணில்லையா?’ என்றும், ‘சாற்றுக்கில்லாத வாழைக்காய் பந்தலிலே கட்டித் தொங்கவிருக்கிறதோ? இப்படிப்பட்ட ஆபத்துக்கு உதவாமல் தெய்வம் இனியென்னதான் சாதிக்கவிருக்கிறது?’ என்றும், தெய்வத்தை நிந்திப்பார்கள். அது நன்மையே அன்று.