 “பகைவர், அகழியைத் தூர்க்கவில்லை. நமது படையின் பிணம் தூர்த்தது” என்றான், நாராயணன்.  “போர்க்களத்தில், உன்னைக் கண்டோம். அங்கேயா உன்னுடைய கோட்டைக் காவல்?”  “அரசர்பெருமானைக் காக்க அங்கு வந்தேன்.” அரசன், பலதேவனுடைய காயத்தைக் காட்டி, “உன் கபடநாடகம் நன்றாக இருக்கிறது! அவன் நெஞ்சில் புண் பார்த்தாயா? அது எப்படி வந்தது?”  “அது வந்த காரணத்தை அவனே அறிவான்” என்றான், நாராயணன்.  “உனக்குத் தெரியாதா?” என்று அரசன் மீண்டும் கேட்க, நாராயணன், “இவன் பக்கத்தில் இருந்து ஒரு சேவகன், தன் கையிலிருந்து ஒரு பொன்காப்பைக் காட்டி, ‘நீ என் தங்கைக்குச் செய்த இழிவை இப்படித் தீர்த்துக்கொள்கிறேன்’ என்று சொல்லி, வேலினால், இவன் நெஞ்சில் குத்தினான் என்று பலர்சொல்லக் கேட்டேன்” என்று கூறினான்.  அப்போது குடிலன், தன் கையில் இருந்த பொற்காப்பைக் காட்டிக் கூறுகிறான். “நன்றாயிருக்கிறது. இது அரண்மனைக்குரியது. இதோ, அரண்மனை முத்திரை, இதில் இருக்கிறது. வாணியுங்கூட, இதில் கலந்திருக்கிறாள் போல் தெரிகிறது. அரசே! விடைகொடுங்கள், நாங்கள் போகிறோம். எங்கள் மேல் வஞ்சகர் பழிசுமத்துகிறார்கள்” என்று கூறித் தன் கைவிரலில் அணிந்திருந்த அமைச்சு மோதிரத்தைக் கழற்றி நீட்டுகிறான்.  அரசன் நாராயணனை நோக்கி, “எவ்வளவு சூது? உத்தமன் போல நடித்தாய்! கள்ளன்! தீம்பன்! சுவாமித்துரோகி! அமைச்சரே! சேவகரே! நாராயணன் நன்றிகெட்ட பாதகன்! நாம் இட்ட கட்டளையை மறந்து, கடமை தவறினான். நமது அரண்மனையில் இருந்த பொற்காப்பைத் திருடினான். அதனை ஒருத்தனுக்குக் கொடுத்துப் பலதேவனைக் கொல்லத்தூண்டினான். உத்தரவு இல்லாமல், போர்க்களத்தில் வந்து, யானைப்படை, தேர்ப்படை, குதிரைப்படைகளைக் கலைத்துக் குழப்பம் செய்து, நமக்குத் தோல்வியை உண்டாக்கினான். இவனைக் கொண்டுபோய்க் கழுவேற்றுங்கள். நமது ஆணை!” என்றான்.