வெவ் உயிர்ப்போடு நீண்ட விம்மலன், வெதும்பும் நெஞ்சன், 'செவ்வியின் தொடர்ந்த அல்ல செப்பலை, செல்வ!' என்னா, எவ் உயிர்ப் பொறையும் நீங்க இரங்கி நின்று, இனைய சொன்னான்:	209 'ஆயிரம் தோளினானும், வாலியும், அரிதின், ஐய! மேயின வென்றி விண்ணோர் சாபத்தின் விளைந்த; மெய்ம்மை; தாயினும் தொழத் தக்காள்மேல் தங்கிய காதல்-தன்மை நோயும் நின் முனியும் அல்லால், வெல்வரோ நுவலற்பாலார்?	210 'நாடு உளதனையும் ஓடி நண்ணலார்க் காண்கிலாமல்,