கரடக் களிற்று அண்ணலே வல்லை மாநகர்க் காளத்தியே. (56) கவியாகு மாதினைப் பெற்றோன் புலவன் கற்றோன் அனையாம் செவியாரக் கேட்டங்கு உணர்வான் சகோதரன் செந்தமி.ழ்க்கு தவியா வருமை யறிவான் பதியவன் தான் இலையேல் புவியாகு மண்ணுக்குள் என் பலமாம் அந்தப் பூங்கொடிக்கே. (57) சேராத வேடன் செருப்பால் அடிக்கவும் தீண்ட உந்தண் நீர்வாய் உமிழவும் உச்சிட்டம் போடவும் நீண்டசிலைத் தாரால் அடிக்கவும் கண்ணீர் ததும்பவும் தாய் தமர்கள்