மூன்று என நின்ற தன்மைக் குணங்களின் உயிர்கட்கு எல்லாம் சான்று என நின்ற மானச் சிறுவனைத் தலைப்பட்டாட்குத் தோன்றிய உவகைக்கு ஆங்கு ஓர் எல்லையும் சொல்லற்பாற்றோ? ஈன்ற போது ஒத்தது அன்றே, எதிர்ந்த போது ஒத்த தன்மை!	119-10 இணை மலர்த் தாளின் வீழ்ந்த இலக்குவன் தன்னை ஏந்தி, பணை முலைப் பாலும், கண்ணீர்த் தாரையும் பாய, நின்றாள்; பிணை எனத் தகைய நோக்கின் சீதையை, பேடை அன்னத் துணையினை, உலகில் கற்பின் பெருங் கதித் துறையை, கண்டாள்	119-11