- என்று சொன்னதையும் நினையாமற் போனாமே! அவைகளை நினையாவிடினும், ஒரு காலத்தில் தாமிரவருணி நதியின் வடகரையில் வசித்திருந்த யோகியொருவர் வளர்த்த நாயொன்று தென்கரையிலுள்ள ஆழ்வார் திருநகரிக்குப் பிரதிதினமும் மத்தியானவேளையிற்போய், வீதியிலிருக்கும் வைஷ்ணவர்களுடைய உச்சிஷ்டத்தைத் தின்று வயிற்றை நிரப்பிக் கொண்டு வருகிற வழக்கப்படி, ஒரு நாள்  போய்த் திரும்பி வர நேரப்பட்டதனால், யோகியானவர், ‘நாய் இன்னும் வரவில்லையே!’ என்று ஆற்றோரத்தில் வந்து பார்க்கும் பொழுது, அந்நாய் நட்டாற்றில் வருகையில் அகஸ்மாத்தாய் வெள்ளம் வந்தமையால் நீந்திக் காலோய்ந்து போய் நீரில் அமிழ்ந்து கிளம்பிற்று. அத்தருணத்தில் அதன் கபாலம் வெடித்தது, அந்தரத்தின் வழியாய் நாயின் ஆத்துமாவாகிய ஜோதியானது எழுந்து, அமாவாசை இருளில் அனேகம் மத்தாப்புக் கொளுத்தினது போலப் பிரகாசித்ததைப் பிரத்தியக்ஷமாகப் பார்த்து, ‘அசேதனமாகிய நாயும் பெறுதற்கரிய பேறு பெற்றதே! இஃதென்னை சாதனத்தை உடையதாயிருந்தது? ஒன்று மில்லாதிருந்தும், ஆழ்வார் திருநகரியின் உச்சிஷ்டத்தை உண்டதனாலல்லவோ இப்படிச் சம்பவித்தது! இது தபசிகள், யோகிகள், ஞானிகள் முதலானவர்களுக்குஞ் சித்திக்க மாட்டாதே!’ என்று நினைத்து, மனமுருகிக் கண்ணீர் விட்டு அழுது, அவர், - என்பது முதலாகச் சில பாடல்களாய் ஆழ்வாரை ஸ்தோத்திரித்ததையாவது, அல்லது வல்லப தேவன்என்னும் பாண்டியன் சபையிற் பெரியாழ்வார் கிழியறுத்துப் பரத்துவ நிர்ணயஞ் செய்தபொழுது நாம் கர்வபங்கப்பட்டதையாவது நாம் நினைக்கவேண்டுமே! அப்படியுஞ் செய்யாமற் செருக்கினால் ஆழ்வார் விஷயத்தில் அபசாரப்பட்டோமே! அவர் திருவாய்மொழியையும் அவமதித்தோமே!’ என்று எண்ணியெண்ணி அனுதாபப்பட்டுப் பின்பு அவர்களெல்லாம் நிகர்விகளாய், அவ்வபசாரத்தை ஆழ்வார் க்ஷமிக்கும்பொருட்டு அவருடைய மகிமை தங்கிய பிரபாவத்தைக் குறித்து, - என்று பாடி ஸ்துதி செய்தார்கள். சங்கப்புலவர்கள் அத்தனைபெயரும் ஆழ்வார் விஷயத்தில் பாடிய பாடல்களெல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று ஒரு சொல்லாவது, ஓரெழுத்தாவது, எழுத்தின் உறுப்பாவது, அசை சீர் தளை முதலியவைகளிற் ஏதாவது சிறிதும் பேதமில்லாமல் இவ்வொரு பாடலின்படியே இருக்கக்கண்டு ‘இஃதென்னை அற்புதம்!’ என்று அதிசயப்பட்டு, பின்பு அவரது திருவாய்மொழியின் ஏற்றத்தைப் பற்றி, -என்றும், - என்றும் சிற்சில கவிகள் பாடி ஸ்தோத்திரஞ்செய்து, அவ்வாழ்வாருக்கு அன்றுமுதல் விருதுகூறல் முதலிய சகல விபவங்களும் முன்னிலும் விசேஷ நிராடங்கமாய் நடக்கும்படி செய்தார்கள் என்பதாம். இது நிற்க. சடகோபரந்தாதி பாடி முடிந்தவுடனே ஸ்ரீரங்கநாதன் சந்நிதியிற் கடல் போல விசாலமும் மலைபோல உன்னதமுமாகிய பெரிய ஆயிரக்கால் மண்டபத்திற் சதுர்சாஸ்திர பண்டிதர்களாகிய சம்ஸ்கிருத வித்துவான்களிலும், பூரண பாண்டித்தியமுள்ள தமிழ்க் கவிஞர்களிலும், உபய கவிகளிலும் வைதிக சம்பிரதாயத்தையுடைய ஸமார்த்தர், மாத்துவர் வைஷ்ணவர்களென்னுந் திரிமதஸ்தர்களிலும், ராஜாக்கள் பிரபுக்கள் முதலானவர்களிலும் வெகு பெயர்கள் திரண்டு நிறைந்திருக்க, பிரபத்தி நிஷ்டாபரராகிய ஸ்ரீமந்நாதமுனிகள் திருவோலக்கத்திற் கம்பர் தெய்வ வணக்கஞ் செய்து, அவையடக்கமும் கூறிக் கிரமமாக இராமாயணத்தை அரங்கேற்றினார். அரங்கேற்றும் பொழுது, ஆரணியத்திற் சூர்ப்பநகை மூக்கறுக்கப்பட்டு இராவணனை நினைத்துக்கொண்டு புலம்பினதைச் சொல்லிய பாடல்களில் ஒன்றாகிய,