     மாறுபட்டு அஞ்சு என்னை வஞ்சிப்ப யான்உன்மணி மலர்த்தாள்      வேறுபட்டேனை விடுதி கண்டாய் வினையேன் மனத்தே      ஊறும் மட்டே மன்னும் உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசே      நீறுபட்டே ஒளி காட்டும் பொன்மேனி நெடுந்தகையே. 115      நெடுந்தகை நீ என்னை ஆட்கொள்ள யான் ஐம்புலன்கள் கொண்டு      விடும் தகையேனை விடுதி கண்டாய் விரவார் வெருவ      அடும்தகை வேல்வல்ல உத்தரகோச மங்கைக்கு அரசே      கடும் தகையேன் உண்ணும் தெள்நீர் அமுதப் பெருங்கடலே. 116