அந்நியமனப்படி அவர்கள் கம்பரை அழைத்துப்போய்ச் சுவாமிக்குத் திருமஞ்சனமுதலானவைகளுஞ் சமர்ப்பித்து, பிரணவாகார விமானத்தில் சேஷசாயியாய் எழுந்தருளிய அப்பிரணவப் பொருளான்ஸ்ரீரங்கநாதனையும், ஸ்ரீரங்கநாயகியாரையும் அவர் சேவிக்கும்படி செய்து, அவருடைய இராமாயண புஸ்தகத்தைச் சுவாமி திருவடியிற் சமர்ப்பித்து, அவருக்குத் திருமாலை தீர்த்தம் பிரசாதம் ஸ்ரீசடகோபம் முதலானவைகளுஞ் சாதிப்பித்து, விசேஷ மரியாதை நடப்பித்தார்கள். அவைகளைக் கம்பர் பெற்றுக்கொண்டு, ‘அன்று நான்பிறந்திலேன்,’ என்று திருமழிசைப்பிரான் அருளிச் செய்தபடி, கீழப்போன ஜன்மங்களனைத்தையும் அறிவின்றி அவலமாய்க் கழித்ததனால் அப்பொழுதெல்லாம் அடியேன் பிறந்தேனல்லேன்; இப்பொழுது ஜன்ம சாபல்யமாகிக் கிருதர்த்தனாகும்படி சதாசாரிய கடாக்ஷம் வாய்க்கப் பெற்றமையால், இந்த ஜன்மமே உத்கிருஷ்டமான ஜன்மம்; என் பாக்கியமே மகா பாக்கியம்!’ என்று நெஞ்சு குழையச் சரீரம் புளகிக்கக் கண்களில் ஆனந்த பாஷ்பம் பெருகப் பரவசமானார். இஃது இராமாயணம் பாடிய இடத்தையும், அரங்கேற்றிய ஸ்தலத்தையும் காலத்தையும் குறித்து ஸ்ரீரங்கத்தாரில் ஒருவர் பாடியது. இது கவிச்சக்கிரவர்த்தி என்னும் பட்டப்பெயரைக் குறித்து ஒருவர் பாடிய சாற்றுக்கவி. -என்பது முதலாக மற்றுஞ்சிலர் பாடிய சாற்று கவிகளை மேற்படி ராமாயண புஸ்தகத்திற் காண்க. இப்படிச் சாற்று கவி கொடுக்கப்பட்ட பின்பு, கம்பர் ஸ்ரீமந்தாதமுனிகளையும் முற்றுமுள்ள பிரபன்னர் முதலானவர்களையுஞ் சேவித்து, அவர்களிடத்தில் நியமனம் பெற்றும் கொண்டு, நம்பெருமாள் கோயிலிருந்து திருவெண்ணெய் நல்லூருக்கு வந்து, சடையப்ப முதலியாரைக் கண்டு பேசி அவருக்குத் தாம் அரங்கேற்றிய செய்திகளையெல்லாம் விவரித்து, அவரால் உபதேசிக்கப்பெற்று, அங்கிருந்து உறையூருக்குப் போய்க் குலோத்துங்க சோழனைக் கண்டார். அவன் கம்பரை நோக்கி, ‘அரங்கேற்றப்போய் வெகுகாலமாகிறதே! இவ்வளவு காலஞ் சென்றது என்ன விதத்தால்?’ என, அவனுக்கு அங்கே நடந்தவைகளையெல்லாம் ஆதியோடந்தமாகச்சொல்ல, அரசன், ‘அப்படியா!’என்று ஆச்சரியப்பட்டு, ‘இது விஷயத்தில் வெகு பிரயாசைப்பட்டீர்! பட்டாலும், உமக்கும் காவியத்திற்கும் மிகுந்த சிறப்புண்டாயிருக்கிறது!’ என்று சொல்லிச் சந்தோஷப்பட்டு, ‘நல்லது! இவ்விடத்தில் நானும் நம்முடைய முதலியாரும் மற்றுமுள்ளவர்களும் ஒருமுறை உமது வாக்கினாலே இராமாயணம் முழுவதும் கிரமமாகப் பிரசங்கிக்கக் கேட்க வேண்டாவா?’ எனக் கம்பர், ‘தடையென்ன? அப்படியே செய்யலாம்,’ என, அரசன், பாண்டியன் சேரன் முதலானவர்களுக்குப் பதிரிகை மூலமாக இந்தச் சமாசாரந் தெரிவித்துச் சகலமானவர்களையும் தன் தேசத்தில் வரவழைத்துச் சபை கூட்டுவிக்க, அச்சபை நடுவிற் கம்பர் வந்திருந்து, தமது கற்றுச்சொல்லி கையேடு பிடித்து வாசிக்க, பிரசிங்கத் தலைப்பட்டார்: - என்னும் வரைக்காட்சிப் படலத்துப் பாடலைச்சொல்லி, ‘மிதிலைக்குப் போன தசரத மகாராஜன் சேனையிலுள்ள மிருகமதங்கம், ராஜமதங்கம், பத்திர மதங்கம் என மூவகையாகப் பகுக்கப்பட்ட யானைக்குள்ளே ஒரு யானையானது, தான் செல்லும் வழிகளிலே ஏழிலைப் பாலை மரம் புஷ்பித்து யானை மதம் நாறக் காற்றின் வழியே மோப்பம் பிடித்து, அங்குசம் நிமிர்ந்து போம்படி பாகன் மஸ்தகத்திற் குத்தி குத்திக்குத்தித் திருப்பியும் திரும்பாமல் காட்டுக்குள் ஓடி, அவ்வேழிலைப் பாலையைப் பிடுங்கித் தரையுடனே மோதிப் பொடிப்பொடியாக முன்னங்கால்களால் தேய்த்தது,’ என்று பிரசங்கிக்கக்கேட்டு, அங்கிருந்த குடகு தேசாதிபதி கம்பரை நோக்கி, ‘ஐயா, அனேகந்தலைமுறையாக யானைகளைப் பிடிப்பதும் போஷிப்பதும் விக்கிரயிப்பதும் எங்கள் குலத்தொழிலாயிருப்பதனால், யானைகளின் சாதி குணம் செய்கை உற்பத்தி ஸ்தானம் முதலானவைகளைப் பலகாலும் ஆராய்ந்து அறிந்துவரும் பெருவழக்கமுடைய எங்களுக்கு, இந்நாள்வரையில் ஏழிலைப்பாலை யானைமத நாற்றம் நாறுகிறதென்பதும், அது யானைக்கு விரோதமாயிருப்பதென்பதும் தெரியா; இப்படிப்பட்ட அபூர்வமான விஷயத்தையும் நீங்கள் அறிந்து சொன்னதைக் குறித்து நானென்னசொல்லமாட்டுவேன்! ஆந்திரபாஷையில் ‘ரவியெருகடிதாவு கவியெருகுனு’ என்பது வாஸ்தவந்தான்,’ என்று சொல்லிக் கம்பரை மெச்சி, அவருக்கு அதற்காக ஒரு கடகம்¶ யானை வெகுமதி செய்தான். (¶கடகம்=பன்னிரண்டு; யானைத்திரளுமாம்.) அப்பால்,