செந்தழல் போல் வீசுதினிச் சேர்ந்தணை வாய் வேலவனே கந்தமலர்ச் சோலைவண்டுங் கார்க்குயிலுந்- தொந்தமுடன் பாடுது வம்புந் தும்பும் பார்மத னுந்தும் வந்துஞ் சாடுது வம்புந் தும்பிந்தா. வாகந்தா வல்ல வென்றால் வாகந்தா ராகிலுந்தா சோகந்தான்  மீறிவனைத் தோய்ந்திடவே- நாகஞ்சேர் மாலையிந்து சோலைவண்டு மாரனம்பு சூழநொந்திவ் வேழை தெஞ்சமே கலங்கினாள்.