நோயெனும் தீயில் விட்டில் பூச்சிகள் போல அவர்கள் சிறகெரிந்து விழ மீதியிருக்கும் இந்தச் சில நாட்களில் தமிழைக் கற்பித்தலும் கற்றுக் கொள்ளுதலும்தான் அவர்கள் இருவருக்கும் வாழ்க்கை இலட்சியம் என்று விதிக்கப் பட்டிருப்பதாக அவருக்குத் திடீரெனத் தோன்றியது.  "பரமா! தாத்தா ஒனக்குத் தமிழ் சொல்லிக் குடுக்கிறேன். கத்துக்கிறியா?" என்று கேட்டார். "ஐ நோ ஹவ் டு ஸபீக் டமில்!" என்றான். வியந்தார். "எப்படித் தெரியும்?" என்று கேட்டார். "மை ஃபாதர் டோட் மீ!" மேலும் வியந்தார். அந்த முரடனா? வாழ்க்கையில் உன்னதமான எதையும் அறிந்து கொள்ளும் திறமையற்ற அந்த அப்பனா தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறான்? "சரி! என்ன சொல்லிக் குடுத்தார் உங்கப்பா?" என்று கேட்டார். "மை ஃபாதர் ஆல்வேய்ஸ் சேய்ஸ் "போடா மடையா!"