இனியிருந்து பெரும்பயனென்? இவ்வழலே கதி”யென்று,  எரியுமழல் எதிரேநின் றிசைத்தமொழி முழுதும் முனிசெவியிற் புகுமுனமே மூதுருவம் விளக்கி,  முகமலர்ந்தங் கவளெதிரே முந்திமொழி குளறி...  (47)  “சிவகாமி! யானுனது சிதம்பரனே” என்னச்,  செப்புமுனம் இருவருமற் றோருவம் ஆனார்! எவர்தாமுன் அணைந்தனரென் றிதுகாறும் அறியோம்.  இருவருமொன் றாயினரென் றேயறையும் சுருதி.  (48)