இம்மாதிரியான சமூகப் பின்னணியில் தான், 1973-ல் அருள் சுப்பிரமணியத்தின் அவர்களுக்கு வயது வந்துவிட்டது போன்ற ஒரு நாவல் எழுதப்பட்டிருக்க முடியும், பிரசுரமும் பெற்றிருக்க முடியும். தனி மனித உறவுகளில் மனித நேயம் இன்னும் வற்றிவிடவில்லை. அத்தகைய ஒரு சோகம் எண்பதுகளில் தான் நிகழ விருந்தது. ஒரு தமிழ் இளைஞன் தனக்கு கொழும்புவில் கிடைத்த அரசு வேலையை ஏற்றுக்கொள்ள திரிகோணமலையிலிருந்து கொழும்பு செல்கிறான். அங்கு ஒரு சிங்கள குடும்பத்தில் பணம் கொடுத்து இருக்க இடமும், உண்ண உணவும் பெறும் விருந்தாளியாகச் சேர்கிறான். அந்த சிங்கள குடும்பத்தில் ஒரு விதவை, அவளுடைய மகள், இருவரும் இவ்வாறு பெறும் வாடகைப் பணத்தில் பிழைப்பவர்கள். நாளடைவில் அக்குடும்பத்துக்கு அந்த தமிழ் இளைஞனை ரொம்பப் பிடித்துப் போகிறது. அவன் பேரில் தம் அன்பைச் சொரிகிறார்கள். மற்ற சிங்கள வாடகை விருந்தினர்களை விட அந்தத் தமிழ் இளைஞனையே அதிகம் விரும்புகின்றனர். ஒரு நாள், அறியன் என்னும் அந்தத் தமிழ் வாலிபன், வீட்டில் தனியாக இருக்கும் அந்தப் பெண்ணிடம் உறவு கொள்கிறான். அந்தப் பெண் கர்ப்பமடைகிறாள். தன் தவற்றுக்குப் பிராயச் சித்தமாக, அவளை மணந்து கொள்கிறான்.  தன் இளம் புது மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு தன் பெற்றோர்களுக்கு அவளை அறிமுகப்படுத்த  அவன் திரிகோணமலைக்குப் போகிறான். அவன் கொழும்புவில் ஒருத்தியை மணம் செய்து கொண்டதாகவோ, அவள் கிறிஸ்துவப் பெண் என்றோ அவன் அவர்களுக்கு தெரியப்படுத்தியவனில்லை. இருக்கிற சிக்கல்கள் போதாதென்றால், அவள் சிங்களப் பெண் என்பது இன்னுமொரு சிடுக்கு. அவன் வீடு சேர்ந்த பின் தான் தன் லட்சியங்களின் உலகம் யதார்த்த உலகிலிருந்து எவ்வளவு அன்னியப்பட்டது என்பது தெரிகிறது. பின் என்ன? வீடு அல்லோலப் படுகிறது.  அவன் பெற்றோர்கள் அவனுக்கும், அவனது தங்கைக்கும் பார்த்து ஏற்பாடு செய்திருந்த கல்யாண சம்பந்தங்கள் முறிந்து போகின்றன. அதுமட்டுமல்ல, அவனது தங்கையின் எதிர் காலமே இந்த முறிவு காரணமாக பாழ்பட்டு விட்டது போலத் தோன்றுகிறது. இவன் செய்த தவறான செய்கையால், இவனது குடும்பமே, அந்த சமூகத்தினால் பகிஷ்கரிக்கப்பட்டு தனித்துப் போகின்றனர். தனி மனிதரின் நல்ல குணங்கள் கசந்துவிட்ட சமூக உறவுகளைச் சரிப்படுத்த முடிவதில்லை.  தமிழ் சமூகத்தின் இன எதிரியாகிவிட்ட ஒரு சிங்களப் பெண்ணை மணந்தது அவன் செய்த முதல் குற்றம். அவன் அத்தோடு நிற்காமல், அந்த இன எதிரியை, தன் வீட்டுக்கே வாழ அழைத்து வந்தது இன்னம் பெரிய குற்றம். தேசீய பரிமாணத்தில் தமிழரின் இன எதிரியை தன் குடும்பத்துக்குள் கொணர்ந்தது ஏற்கனவே இருக்கும் இனப் பகைக் கசப்பை இன்னும் தீவிரமாக்கும் செயல்தான் அவன் மனைவி தமிழ் சமூகத்தோடு ஒன்றி வாழ முடியாது. அவன் குடும்பமும் அவன் மனைவியை தம்மோடு சேர்த்துக் கொள்ள முடியாது. அவனும் சிங்கள சமூகத்தின் அங்கமாக தன்னை இணைத்துக் கொள்ள முடியாது. ஆகவே இருவரும் அவரவர் சமூகத்திலிருந்து மட்டுமல்ல, எல்லோருடனுமே அன்னியப்பட்டுப்போய் ஒதுக்கப்பட்டு விட்டார்கள். ஆனால் இப்போதைக்கு ஒரு நகரம் சாத்தியமாக்கும் தனிமையில் அவர்கள் காலம் தள்ளுவது சாத்தியமாகலாம். அதை ஒரு வேளை அவன் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம். அவன் தன் தங்கையை அவள் திரிகோணமலையில் பட்டு வரும் அவமானத்திலிருந்து மீட்டு, கொழும்பு நகரத்திற்கு தன்னுடன் அழைத்துச் செல்லத் தீர்மானிக்கிறான். பெற்றோரிடமிருந்து தூர விலகி இருந்தால், அவர்களுக்கு அவன் மீது இருக்கும் வெறுப்பும், கோபமும் ஒரு வேளை தணியக்கூடும். காலம் அதைச் செய்யக் காத்திருக்க வேண்டும். கடைசியில், அவன் பெற்றோர்கள் நடந்தது நடந்தது தான், அதை இனி மாற்ற இயலாது என்ற காரணத்தால், அதை ஒப்புக்கொள்ளும் முகமாக, அவர்களை ரயில் வண்டி நிலயம் வரை சென்று வழியனுப்புகின்றனர். தேசீய பரிமாணங்களில் பரஸ்பர பகைமைத் தீயை ஊதி ஊதி கொழுந்து விட்டெரியச் செய்யும்  காரியங்கள் இரு சமூகங்களிடையே பிளவையும், கசப்பையும் வளர்த்திருந்தாலும், தனி மனிதர்களின் அன்றாட அண்டை உறவுகளில் மனித நேயமும் நட்பும் நிலவியதை சிருஷ்டி இலக்கியங்கள் பிரதி பலித்தன. இந்நாவலின் பாத்திரங்களிடையேயான உறவுகளில் வெளிப்பட்ட சினேக பாவமும் மனித நேயமும் கற்பிக்கப்பட்ட சமாச்சாரங்கள் இல்லை, அவை உண்மை. அதே போல் தேசீய தளங்களில் நிலவிய முரண்களும், போராட்டங்களும் சித்தரிக்கப்பட்ட கரிய  தடித்த கோடுகளாலான சித்திரங்களும் உண்மையைப் பிரதிபலிப்பன தான்.  ஆனால் பின் தொடர்ந்த எழுபதுகள் இந்த மனித நேயத்தையும் சினேக பாவத்தையும் இல்லாதாக்கிவிட்டன. சமூகத்தின் கூட்டுத் தளத்தில் இருந்த பகைமையும் கசப்பும் தனி மனித உறவுகளிலும் கசிய ஆரம்பித்தன. எல்லாத் தளங்களிலும், எல்லா முனைகளிலும் போர் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு விட்டது. ஆனால் போர் எனத் தொடங்கி விட்டதால் அதை எந்த திட்டமிட்ட வரையறைக்குள்ளும் கட்டுப் படுத்த முடியாது போகிறது. வரலாற்றில் நிகழ்ந்த எந்த போரும் முன்னதாகத் தீட்டிய வரைபடத்தில் திட்டமிட்டது போல் நிகழ்ந்ததில்லை. 