அவன், ‘அப்படியே ஆகட்டும்!’ என்றும் தன் கையிலேந்திய வச்சிரவுலக்கை போலப் பருத்து நீண்ட இருப்புப்பூண் கட்டப்பட்ட தடியை அவர்களுக்குக் காட்டி, நான் சொன்ன மந்திரத்தை இதிலேதான் இருக்கிறது; நீங்கள் வரிசையாய் நின்று முகத்தைச்சுளிக்காமல் சந்தோஷமாக ஒரு பிரார்த்தனை செலுத்துதல் போலக் கும்பிட்டுக்குனிந்து, இந்தத்தடியால் முதுகில் ஆளுக்கு ஓர் அடிபட்டுக் கொண்டு உடனே அவனவன் தன்பெயரைச் சொல்லி எண்ணிக்கொண்டு வந்தால், ஆறு பேரும் இவ்விடத்தில் இப்பொழுதே பிரத்தியக்ஷமாக வந்திருக்கச் செய்வேன்!’ என்றான். அவர்கள், ‘நல்லது!’ என்று சம்மதித்தார்கள். மந்திர வித்தைக்காரன் அவர்களை வரிசையாக நிறுத்தி, அந்தத் தடியால் ஓங்கித் தன் கைகூசாமல் முதல்முதல் குருவின் நடுமுதுகைப் பார்த்து மிகவும் உரமாக ஓர் அடி போட்டான். அவர், ‘அப்பாடா! போதும்1 போதும்1 நான்தான் பரமார்த்தகுரு!’ என்றார். அவன், ‘ஒன்று,’ என்றான். இந்தப் படியே எல்லாரையும் ஒவ்வோர் அடியடிக்க, அவர்களில் ஒருவன், ‘நான் மடயன்,’ என்றும், ஒருவன், ‘நான் மட்டி’ என்றும், ஒருவன், ‘நான் மூடன்’ என்றும், ஒருவன், ‘நான் மிலேச்சன்,’ என்றும், ஒருவன், ‘நான் மூர்க்கன்’ என்றும் வெவ்வேறாகத் தங்கள் பெயர்களைச் சொல்லவும், அவன் கணக்கேற்றவும், அப்பொழுதில் ஆறு பெயரில் ஒருவனுங்குறையால் இருக்கக் கண்டு, ‘சரி! சரி!’ என்று ஒத்துக்கொண்டார்கள். பின்பு அவ்வறுவரும் ஆச்சரியப்பட்டு, மாயவித்தைக்காரனாகிய வழிப்போக்கனை மெச்சித் துதித்துச் சொன்னபடி அவனுக்குப் பணத்தை அவிழ்த்துக் கொடுத்துவிட்டுப் போனார்கள். 2. குதிரை முட்டை வாங்கியது பரமார்த்த குருவும் ஐந்து சீஷர்களும், மடத்துக்குச் சென்றபின்பு ஆற்றிலே தாங்கள் பட்ட அவதியைப் பலகாலும் சொல்லிச் சொல்லி விசனப்பட்டார்கள். அப்பொழுது மடத்தைப் பெருக்கிக்கொண்டிருந்த ஒருகண் குருட்டுக் கிழவி, நடந்தவைகளையெல்லாம் விவரமாகக் கேட்டுக் கைகொட்டி நகைத்து, ‘ நீங்கள் ஆற்றைத் தாண்டி வந்தவுடனே உங்களை எண்ணிக் கணக்கேற்றின வகையிலே மோசம் வந்தது; தன்னையாகிலும் வேறொருவனையாகிலும் தப்பவிட்டெண்ணினாற் கணக்குத் தப்புத்தான்; ஆனாலும், போனது போகட்டும்; இனி வேறெந்தச் சமயத்திலாவது இப்படிப்பட்ட மோசச் சங்கடம் வாராதபடிக்கு உங்களுக்குச் சகாயமாகச் சுளுவாய் நானோர் உபாயஞ் சொல்லுகிறேன்; காட்டிலே முட்டை முட்டையாய்க் கிடக்கிற காளைமாட்டுச் சாணத்தைப் பொறுக்கி எடுத்துவந்து, நன்றாய்ப் பிசைந்து கூட்டி, நிலத்திலே அடைபோலத் தட்டி, எல்லாரும் சக்கரம் போல அதைச் சுற்றியிருந்து, நுனிமூக்குச் சாணத்திற்படக் குனிந்து அழுத்தி நிமிர்ந்து, பிறகு சாணியில் பதிந்திருக்கிற குழிகளை எண்ணினால், கணக்குத் தப்பாமல் இத்தனை பேரென்று வெகு சுளுவாயறியலாமே! கேளுங்கள்; அறுபது எழுபது வருஷத்துக்கு முன்னே பத்துப்பெண்டுகள் கூடின இடத்திலே தாங்கள் கணக்கேற்றின வகை இதுவே, இதையறியாமல் ஏன் வீணாய்ப் பிரயாசைப்பட்டீர்கள்?’ என்றாள். அவர்கள், ‘இது நல்ல உபாயந்தான்! பணத்துக்குஞ் செலவில்லை; இது நமக்குள் ஒருவனுக்குந் தோன்றாமற் போயிற்று’ என்று பின்பு குருவுடனே, ‘எல்லாக் காரியத்துக்கும் ஒரு குதிரை வாங்கினால் உத்தமம்; ஐயா, எப்படியாகிலும் உமக்குக் குதிரை சம்பாதித்துக் கொடுக்கவேண்டுமென்று எங்களுக்கு இஷ்டமாயிருக்கிறது,’ என்பதாகச் சகலருஞ்சொல்ல, குரு, ‘ஒரு குதிரை விலை எவ்வளவாயிருக்கும்?’ என, அவர்கள், ‘நூறு பொன் அல்லது ஐம்பது பொன்னிற் குறையாது,’ என்று சொல்லக்கேட்ட பொழுது, ‘அம்மாத்திரத்துக்கு அவகாசமில்லை,’ என்று குருவானவர் சொன்னார். இந்தப்படி அவர்கள் பலநாளும் ஆலோசனை செய்து கொண்டிருக்கையில் மேய விட்ட கறவைப்பசு ஒருநாள் பொழுது சாயுஞ்சமயத்தில் வீட்டுக்கு வாராததைக்கண்டு ஊரிலெங்கும் போய்த் தேடினார்கள்; தேடினவிடத்திலும் அகப்படாததனால், மறுநாள் மட்டி என்பவன் கிராமாந்தரங்களிலே சென்று தேடினான். மூன்றுநாள் மட்டுந் தேடி எங்குங் காணாமல், மடத்துக்கு வந்து குருவை நோக்கி, ‘ஐயா, பசுவைக் காணேன்! ஆகிலும், அது பெரிதன்று; சொற்ப விலையில் நமக்குக் குதிரை அகப்பட்டது!’ என்று சந்தோஷமாய்ச் சொன்னான். ‘அஃதெப்படி?’ என்று குருவும் ஆசையோடு கேட்க, ‘காணாமற் போன கறவைப் பசுவைத் தேட ஊருக்கூர், வனத்துக்கு வனம், கொல்லைக்குக் கொல்லை போய் எல்லாஞ் சோதித்து வருகையில், தேவரீருடைய கடாக்ஷ விசேஷத்தால், ஒரு பெரிய ஏரிக்கரைச் சார்பிலே நாலைந்து கோளிகைக் குதிரை (பெட்டைக் கழுதைகள்) மேயவுங் கிடக்கவுங் கண்டேன்; அருகே போகப் போக நான் எந்த நாளும் காணாதவைகளும் என் இருகையாலுந் தழுவக்கூடாதவைகளுமாகிய  குதிரை முட்டைகளைக் கண்டு, ‘இவைகளென்ன? குதிரை முட்டைகளோ, அல்லவோ!’ என்று சந்தேகப்பட்டு, அங்க வந்த ஒருவனைக் கேட்க, அவன், ‘குதிரை முட்டைகளே,’ என்றும், ‘ஒவ்வொன்றின் விலை அதிகமில்லை; நாலைந்து பொன் மாத்திரந்தான்,’ என்றும் எனக்குச் சொன்னான்; ஐயா, இது நல்ல சமயம்! சுலபத்திலே ஜாதிக்குதிரைகள் கிடைக்கின்றன; அவைகள் நாமெப்படி வளர்க்கின்றோமோ, எப்படிப் பழக்குகின்றோமோ, அப்படிக்கெல்லாம் எளிதாய் இணங்கத் தக்கவைகளாகும்,’ என்று மட்டி சொல்ல, எல்லாரும் அதுவே சம்மதியாகி, அவனோடே மடயன் என்பவனைக் கூட்டிக் கையில் ஐந்துபொன் கொடுத்துத் தாமதியாமல் உடனே பி்ரயாணப்படுத்தி அனுப்பினார்கள். சொன்னபடி மட்டியும், மடயனும் குதிரைமுட்டை வாங்கப் புறப்பட்டுப் போனபிறகு, இங்கே மூடனென்பவன் தன் மனத்தில் ஒரு சந்தேகத்தை நினைத்துக்கொண்டு வந்து, மூர்க்கனையும் மிலேச்சனையும் குருவையும் பார்த்து, ‘கேட்டீர்களா! ஒரு சமாசாரம்; மட்டி மடயன் இருவரும் போயிருக்கிறதனால் அவசியம் தடையில்லாமல் நல்ல ஜாதிக் குதிரை முட்டை வருமென்று வைத்துக்கொள்ளுவோம்; வந்தால், அடைகாத்த பிறகல்லவோ முட்டை பரிபாகிக்கும்? பரிபாகித்த பின்பல்லவோ, குதிரைக்குட்டியைக் காணக்கூடும்? ஆனாலும், ஆர் அடைகாக்கிறது? அப்பா1 எனக்கு ஒன்றுந் தோன்றவில்லை! அஃது இருகையாலுந் தழுவக்கூடாத அத்தனை பெரியதாய் இருக்கிறதென்றானே! பத்துப் பதினைந்து கோழிகளை வைத்தாலும் போதாது; அவைகள் நிற்கவுமாட்டா; அப்புறம், இதற்குப் போம் வழியென்ன? சொல்லுங்கள்,’ என்றான்.