 பதுங்குகறுப் புடைபூண்டு வேந்தை மாய்த்தான் பதைத்தேனே அதைஎண்ணி அழுவே னாநான்?   நானிருந்தேன் காலாட்கள் பலரி ருந்தார் நடுவினிலே வேழநாட் டரசன் நின்றான்.  மேனிமிர்ந்த கரியஉடைக் காலாள் வந்து மெல்லிதனை நரிக்கண்ணன் வெட்டிச் சாய்த்த  ஊன்நடுங்கும் செய்தியினைச் சொன்னான். மன்னன் உளம்நடுங்க மற்றவர்கள் உடல்ந டுங்க  நானிருந்து மன்னவனைத் தேற்றுங் கால்என் நல்லுயிர் ஒடுங்கியதற் கழுவே னாநான்?   பழநாள்பாண் டியன்உன்றன் மூதா தைக்குப் பரிசளித்தான் இந்நாட்டை! அதைக்கு றிக்கும்  முழுநீளப் பட்டயமும் உடைபூண் வாளும் மூடியஅப் பேழையும்போ யிற்றே அந்தோ!  இழந்ததனால் பேழையினை, அழகு மிக்க இந்நாடு நின்உரிமை என்ற உண்மை