பஞ்ச காலத்திற் பிள்ளைவிற் பார்கள்போல் ப்ரபந்தம் விற்றுப் பரிசு பெறாமலே நெஞ்சம் வாடி இளைத்துநொந் தேனையா! நித்த நின்மல நின்னடி தஞ்சங்காண் செஞ்சொல் நாவலர் போற்றவெந் நாளிலும் செழித்து வாழரி யில்நர சிங்கமே” என்ற பாட்டைக் கூறிக் கதறினார். பஞ்சகாலத்திற் பிள்ளை விற்பார்கள் போல் கவிதையை மனிதருக்கு வீணே அர்ப்பணம் செய்த குறை நீங்க அவர் தம் வாழ்வு முழுவதையும் நரசிங்க மூர்த்தியின் சேவையிலே போக்கி இன்புற்றார். ஐயாவையங்காருக்கு ஐந்து குமாரர்கள் இருந்தார்கள். எல்லோரிலும் இளையவரே சடகோபையங்கார். அந்த ஐவரும் தமிழிலும் சங்கீதத்திலும் பயிற்சி யுடையவர்களே.