பசுந்தாள் தோன்றி மலர்நனி மறித்து நெட்டெறி ஊதை நெருப்பொடு கிடந்து மணிபுறம் கான்ற புரிவளை விம்மி விதிப்பவன் விதியா ஓவம் நின்றெனஎன் 	(5) உள்ளமும் கண்ணும் நிலையுறத் தழீஇனள் உவணக் கொடியினன் உந்திமலர்த் தோன்றிப் பார்முதல் படைத்தவன் நடுத்தலை அறுத்து புனிதக் கலன்என உலகுதொழக் கொண்டு