ஏதத்தையுங் குயினா தத்தையுந் தனக்கிண்ணத்தினால் மோதத்தையுந் துயிலா தத்தையும் மயன்மூட்டு தென்றல் வாதத்தையுந் தரியா தத்தையுஞ் சொல்லி வாதத்தையே. (5)  போதம் என்னும் ஞானத்தை விரும்பும் மயிலைக் (மயிலம்) குன்றில்  வாழும் குழந்தை என்னோடு போரிடும் மனமதன் செய்யும் துன்பம், கூவிக் காமம் மூட்டும் குயிலின் நாக்கு, (நான் சொன்னதைக் கேட்டுப் பின்னும் பின்னும் அவன் பெயரையே சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்) தூங்காத என் வளர்ப்புக் கிளி (தத்தை), மயன் மூட்டும் தென்றல் (தீ), என்னோடு வாதம் செய்யும் என்னைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆகியவற்றைத் தடுத்து நிறுத்த ஆணையிட்டுச் சொன்னால் நல்லது.   வண்டாங் கிசைபயின் மாலையன் வேலப்பன் மைந்தனிதி கொண்டான் கிளையை வளர்த்தான் குழந்தைக் குவட்டின் மின்னே பண்டாங் கிசையினண் மால்கொண்டு பாம்பன்குளத்தினடுக் கண்டாங்கியைக் கிழித்தாலென்ன பாவம் கருதுவதே. (6)