தீட்டு வாள் அனைய கண் தெரிவை, ஓர் திரு அனாள், ஆட்டில்நின்று அயர்வது ஓர் அறு தலைக் குறையினைக் கூட்டி, 'நின் ஆர் உயிர்த் துணைவன், எம் கோனை, நீ, காட்டுவாயாதி' என்று, அழுது கை கூப்பினாள்.	46 ஏந்தினாள் தலையை, ஓர் எழுத அருங் கொம்பு அனாள்; காந்தன் நின்று ஆடுவான் உயர் கவந்தத்தினை, 'வேந்த! நீ அலசினாய்; விடுதியால் நடம்' எனா, பூந் தளிர்க் கைகளான், மெய் உறப் புல்லினாள்.	47