உள்ளக் கவலை யெலாம் விள்ளும் போதும் உனது மனம் எள்ளத் தனை இரங்காது இருந்தா யெளியேன் இனிமேல் தள்ளப் புரத்தினில் என்றாலும் போவது தானிலைப் பொன் வள்ளத் தமுது உண்ணும் கிள்ளாய் கடம்பவன வல்லியே. (39) எப்படி யெப்படிச் சொன்னாலும் நானிரங்கேன் எனவே அப்படி யப்படி நீயிருக்கின்ற அதிசயத்தை இப்படி யிப்படி யென்றாகிலும் எனக்கே தெரியச்  செப்படி செப்படி யம்மா மதுரைச் சிவா நந்தியே. (40)