பிரியு நீரொற்றி யெடுத்தபி னயனம் பிறங்கிடா திருக்க வுஞ்செய்தாய் புரியு மன்புடையா ரேத்திடு நின்றன் புகழினுக் கிணையெ வன்புகல்வேன் சுரிய மர்குழலார் மருவிடுந் தருமைச் சொக்க நாதப் பரசிவமே 61 போற்றபி டேககங் காளங்கள் சுத்தி புரிந்திடா ததனிடைக் கங்கை யூற்றிய கருவி யோடுதங் கரமு மொன்று பட்டெடுத் திடப்படாம லாற்றிய வதனாற் கண்டவர் யாருமச் சமிக்கடைந் திடச்செய்தாய் தூற்றலில் கவிஞர் போற்றிடுந் தருமைச் சொக்க நாதப் பரசிவமே	62 அயலிடம் வைத்த நிவேதனக் கனியை யருந்தியே லந்த வன்வயிறு