"ஏன், கானா? நாம் இருவரும்..." என்று தழுவிக் குழைந்து அவன் கண்களில் உற்று நோக்கினாள். இருவரும் ஐக்கியப்பட்ட வாழ்க்கையின் கனவு அவள் கண்களில் தவழ்ந்தது. "காவேரி! உனக்காக நான் போகிறேன்...!" "என்ன, கானா, எனக்காகவா?" "இல்லை கண்ணே, நமக்காக" ... சற்று மௌனம். இருவரும் தழுவி நிற்கின்றனர். அந்த மௌனத்தில் அவர்கள் அறிந்தது எவ்வளவோ. சோழ சமஸ்தானம். அந்தகன் கொலுவில் உல்லாசமாக இருக்கிறான். பக்கத்தில் அவனது பிரியை - அதாவது, மரியாதையாக வைப்பு - வாஸந்திகை என்ற ஆந்திரப் பெண். மற்றப் பக்கத்தில் அடைப்பைத் தொழில் புரியும் பணிப்பெண்கள். இடையில் மெல்லிய கலிங்கம். மேலே முத்துவடக் கச்சு.