இருபதம் தேறா இருள்உளம் ஆமென இவள்உளம் கொட்ப அயல்உளம் களிப்ப அரும்பொருட் செல்வி எனும்திரு மகட்கு 	(15) மானிட மகளிர் தாமும்நின் றெதிர்ந்து புல்இதழ்த் தாமரை இல்அளித் தெனவும் உலகுவிண் பனிக்கும் ஒருசய மகட்கு தேவர்தம் மகளிரும் செருமுகம் நேர்ந்து வீரம்அங்கு ஈந்துபின் விளிவது மானவும் 	(20)