தள்ளுண்டு நின்றாடித் தடைபடுவது எக்காலம் (218)  தான் என்ற ஆணவமும் தத்துவமும் கெட்டொழிந்தே  ஏன் என்ற பேச்சும் இலாது இலங்குவதும் எக்காலம் (219)  நான் அவனாய்க் காண்பதெல்லாம் ஞானவிழியால் அறிந்து  தான் அவனாய் நின்று சரண் அடைவது எக்காலம் (220) தான் அந்தம் இல்லாத தற்பரத்தின் ஊடுருவில்  ஆனந்தம் கண்டே அமர்ந்திருப்பது எக்காலம் (221)  உற்ற வெளிதனிலே உற்றுப் பாரத்து அந்தரத்தே 