நசை தர வந்தோர் இரந்த பொருள்களை மழைபோல் கைம்மாறு கருதாமல் வழங்கவே ஆடவர் பொருள் தேடிவர இல்லாளைப் பிரிந்து செல்வர்.  பாலைநில மறவர் உணவு கறையான் புல்லரிசியைத் தன் புற்றில் சேர்த்து வைத்திருக்கும். புற்றைக் கிண்டி அந்த விதைக்காத அரிசியை எடுத்து உணவு சமத்துக்கொள்வர். இப்படிப்பட்ட வறண்ட நிலத்தில் இளைப்பாறும்போது தன்னை அவர் நினைக்கமாட்டாரா என்று தலைவி ஏங்குவதாக இந்தப் பாடல் அமைந்துள்ளது. பாடல்:372 (அருந்தெறன்) பெருந்தேன் தூங்கும் நாடுகாண் நனந்தலை  அணங்குடை வரைப்பிற் பாழி ஆங்கண்  வேண்முது மாக்கள் வியனகர்க் கரந்த 