35 சவுல் ஆண்டவருக்கு ஒரு பலிபீடம் எழுப்பினார். அதுவே அவர் ஆண்டவருக்கு எழுப்பிய முதல் பலிபீடம். 36 அதன்பிறகு சவுல் "இரவில் பெலிஸ்தியரைக் பின் தொடர்ந்து சென்று விடியற்காலை வரை அவர்களைக் கொள்ளையடிப்போம்; அவர்களுள் ஒருவரையும் விட மாட்டோம்" என்றார். அதற்கு வீரர்கள், "உமக்கு நல்லதெனப் பட்டதைச் செய்யும்" என்றார்கள். குருக்களோ, "நாம் இங்கே கடவுளை அணுகுவோம்" என்றார்கள். 37 சவுல் கடவுளை நோக்கி, "நான் பெலிஸ்தியரைப் பின் தொடரலாமா? அவர்களை இஸ்ரயேலிடம் ஒப்படைப்பீரோ?" என்று கேட்டார். 38 ஆனால் அன்று அவர் மறுமொழி கூறவில்லை. எனவே சவுல், "வீரர்களின் தலைவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் இங்கே வாருங்கள்; இன்று இப்பாவம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்று கண்டறியுங்கள். 39 இஸ்ரயேலை விடுவிக்கும் ஆண்டவர்மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன். இதற்குக் காரணமாக என் மகன் யோனத்தானே இருந்தாலும் அவன் கட்டாயம் சாவான்" என்றார். எனினும் எவனும் மறுமொழி கூறவில்லை. 40 மேலும் அவர் இஸ்ரயேலர் அனைவரையும் நோக்கி, "நீங்கள் ஒருபக்கம் இருங்கள். என் மகன் யோனத்தானும் நானும் ஒரு பக்கம் இருக்கிறோம்" என்று கூற, வீரர்களும், "உமக்கு நலமெனத் தோன்றியதைச் செய்யும்" என்று சவுலிடம் சொன்னார்கள். 41 ஆகவே சவுல், "இஸ்ரயேலின் கடவுளாகிய ஆண்டவரே! முழு உண்மையை வெளிப்படுத்தும்" என்று மன்றாட, யோனத்தான் மீதும் சவுல் மீதும் சீட்டு விழுந்தது; வீரர்களோ தப்பினர். [2] 42 பிறகு சவுல், "எனக்கும் என் மகன் யோனத்தானுக்கும் இடையே சீட்டுப் போடுங்கள்" எனச் சொல்ல, யோனத்தான்மீது சீட்டு விழுந்தது.