ஊரவர் கவ்வை உளைந்து ஈயாய், அல்கல் நின்	 தாரின் வாய்க் கொண்டு முயங்கிப், பிடி மாண்டு,	 போர் வாய்ப்பக் காணினும் போகாது கொண்டு, ஆடும்  பார்வைப் போர் கண்டாயும் போறி; நின் தோள் மேலாம்  ஈரம் ஆய் விட்டன புண்;	 கொடிற்றுப் புண் செய்யாது, மெய்ம் முழுதும் கையின்  துடைத்து, நீ வேண்டினும் வெல்லாது கொண்டு, ஆடும்  ஒட்டிய போர் கண்டாயும் போறி; முகம் தானே	