பூனை வாய் எலியைப் போலும் புவியில் நைந்து அலைந்தாய் ஞானத்  தேனைவாய் அருந்தி முத்தி சேர்ந்திடச் சிவத்தை நோக்கி  ஊனுளே நாகை நாதர் உற்றிட மறவாய் நெஞ்சே  மித்திர குருக்கள் சொல்லை மெய்யென்று கல்லை வைத்துப்  பத்திர புட்பம் சார்த்திப் பணிந்திடும் பாவை நீதான்  சித்திரப் பதுமை போலும் செய்தொழில் ஒடுங்கி நின்று  புத்தியாய் நாகை நாதர் பொன்னடி போற்று நெஞ்சே உப்போடு புளிப்பும் கைப்பும் உணர்வினால் அறிந்து நீதான் 