ஆத்திகன்:அவர்கள் 'அவர் சர்வஞ்ஞர், சர்வேச்வரர், சர்வநியந்தரர், சர்வாந்தர்யாமி, சர்வகற்பிதர்' என்றும், 'கோடைகாலத்தில், கானலில் வருந்தி இளைத்து வெயர்த்துத் தாகித்துச் சோகித்து வந்தவர்களுக்குக் குளிர்ந்த தாமரை ஓடையும், அதனருகில் வடநிழலும் போலத் தன்னால் பிறரால் தெய்வத்தால் வருவனவாகிய மூவகைத் தாபாக்கினியால் தகிக்கப்பட்டு, சனனவிடாய்கொண்டு மூர்ச்சித்து, வேறு கதியின்றித் திருவுளமே தஞ்சமென்று உண்மையாய் நம்பிவந்து ஆசரித்தவர்களுக்குத் தாமே ரட்சகராய், கருணாநிதியாய், ஆபத்பாந்தவராய், தீனசகாயராய், இளங்கன்றுக்கிரங்கும் பசுப்போலவும், அருங்குழந்தைக் குருகும் அன்னைபோலவும் திருவுளமிரங்கி, அவர்கள் பாவித்தவண்ணம் அப்பொழுதே தோன்றி, அவர்களைக் கைநழுவ விடாது அஞ்சேலென்று ஆதரித்து, இம்மையிற் சகல பாக்கியமுந் தந்து, மறுமையில் ஈடும் எடுப்பும் இல்லாத மோட்சசாம்பிராச்சியத்தையும் அருளிச் செய்வார்' என்றும் சொல்லுகிறார்கள். நாத்திகன்: ஆட்சி என்ன? ஆத்திகன்: தொன்றுதொட்டு நெடுங்காலமாக எவ்வகையோரும் கடவுளின் கட்டளைக்கு உடன்பட்டு, அவரையாசரித்து ஆராதித்து வருவதே. நாத்திகன்: 'குத்தாத காதுக்கு ஊனமில்லையே'; அதுபோலப் பரமாத்மாவானவர், சீவாத்மாவுக்கு விதிவிலக்குகளைக் கற்பிக்காமலிருந்தால், அவ்வாத்துமா துக்கமின்றித் தன்னிஷ்டமாயிருக்குமே. 'சும்மா கிடக்கிற தாரையை ஊதிக்கெடுத்தான் தாதன்' என்பதுபோல, அதற்கு அவைகளைக் கற்பித்ததனாலல்லவோ 'கொப்பத்தில் வீழ்ந்த யானையும் வலையிற் சிக்கிய மானும் போல' வினை வசப்பட்டுச் சங்கடப்பட வேண்டி வந்தது. ஆத்திகன்:ஒரு மண்டலாதிபதி தன் இராச்சியதார் தனது ஆணைக்கு அமைந்து நடக்கவிரும்புபவனே அல்லாமல், அவர்களை அவர்களிஷ்டப்படி விடமாட்டான் அல்லவா? அதுபோலக் கர்த்தாவும் சீவாத்துமாக்கள் தமது கட்டளைக் கமைந்து நடக்கவேண்டுமெனத் திருவுளங்கொண்டு அவைகளுக்கு விதிவிலக்குகளை ஏற்படுத்தி, மேற்கூறிய அரசனைப் போல விதிப்படி நடந்த ஆத்துமாக்களை இரட்சித்தும் நடவாதவைகளைத் தண்டித்தும் வருகின்றார். நாத்திகன்: 'சுமப்பவனல்லவோ அறிவான் காவடிப் பாரம்?' எது எப்படியானாலும் கடவுளுக்கென்ன? அவர் முகவுல்லாசமாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அது ஆத்துமாக்களுக்கல்லவோ பெரிய தலைச்சுமையா யிருக்கிறது? இதனால் அவருக்குத் தோஷம் சம்பவியாதா? ஆத்திகன்: அரசன் தீங்கு செய்வாரைத் தண்டிப்பதனால் அவனுக்குத் தோஷமுண்டா? இல்லையே; அதுபோலக் கடவுளுக்குத் தோஷமில்லை. துஷ்டநிக்கிரகஞ் செய்வது பயிர்க்குக் களையெடுப்பது போலல்லவா? நல்லது, ஒருவனுக்குப் பால் பழங்களுடனே அறுசுவை யுணவும் அமைத்து உண்ணென்றால், அதை உண்டு பசி தணித்துக் கொள்வது தகுதியாயிருக்க, அவனுண்ணாமற் பசியால் வயிறெரிந்து வருந்தவேண்டிய தென்னை? புதுக்குடத்திற் பூரித்து வாசனையூட்டிக் குளிரவைத்து இளநீர் போல மதுரமாய்த் தெளிந்த நன்னீரைப் பருகக்கொடுத்தால், அதனைப் பருகித் தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளாமல் நாவறழ்ந்து நெஞ்சுலர்ந்து உழலவேண்டியதென்னை? பூந்தேனொழுகிப் புதுமணங்கமழ, வண்டின மொய்த்து மகிழ்ந்திசைபாட, நாண்மலர் பூப்பப் பால்நிலாக் காய, அதுபோல, வெண்மணலார்ந்து தண்ணிழல் வாய்ந்து, தென்றல்வீசுஞ் செழும்பூஞ் சோலை இருக்க, அதன்கட் சேர்ந்து, தாபத்தை நீக்கிக் கொள்ள நினையாமல், 'உள்ளடிசிவக்க வெள்ளிடை வெயிலில், விதிர்விதிர்த்துடலம் வெயர்த்து வெதும்ப' ஓயாது நடந்து நாய்போல அலைய வேண்டியதென்னை? பரம காருண்யராகிய கடவுள், சீவாத்மாவானது மோக்ஷமாகிய பரமலாபத்தைப் பெற்றுச் சுகிக்கும் பொருட்டு அதற்கு உபயுக்தமாக எல்லாப் பிறப்பிலுஞ் சிறந்த மானிடப் பிறப்பையும், தியானிக்க மனதையும், தரிசிக்கக் கண்ணையும், அஞ்சலிக்கக் கையையும், வணங்கத் தலையையும் துதிக்க வாக்கையும் கொடுத்ததுமல்லாமல், விதிவிலக்குகளைத் தெரிந்துகொள்வதற்குக் கருவியாக வேதத்தையும், அவ்வேதத்தை ஆராய்ந்துணர்வதற்கு உணர்வையும், உணர்ந்தபடி ஒழுகத்தக்க சக்தியையும் கடாக்ஷித்தும் இருப்பதனால், அந்தப்படி நடந்து அப்புருஷார்த்தத்தைப் பெறுவது யுக்தமாயிருக்க, அவ்வாறு நடவாமல், ஆற்றைக் கடக்க ஓடத்தைக் கொடுத்தால் முகத்துவாரத்துக்கு நேரே அவ்வோடத்தை ஓட்டிக்கொண்டுபோய், ஆழமாகிய நடுக்கடலிற் பாய்ந்து, அவமே கவிழ்ந்து மாய்வாரைப் போல, கடவுளாணையை மீறிப் பேராசையாகிய பேய் பிடித்தாட்ட, துக்கத்துக் கிடமாகிய மண், பெண், பொன் முதலியவைகளைப் பெரும் பொருளாகக் கருதி, தனக்குக் கடவுளருளிய அகக்கரணம் புறக்கரணங்களையெல்லாம் வியர்த்தமாய் அவ்விஷயத்திற்கே அனுகூலமாம்படி உபயோகப்படுத்தி, கடவுள் விஷயத்தில் மிகவும் அபசாரப்பட்டு மகா அபராதியாகி, 'அடாது செய்தவர் படாது படுவர்' என்றபடி அதோகதியில் ஆழ்ந்து கெட்டொழிந்தால், அது அந்த ஆத்மாவின் குற்றமேயல்லாமல் கடவுளுக்கென்னை? குற்றமாமோ? அவரோ, இயல்பாகவே தோஷமில்லாதவர். அவர்மேல் தோஷஞ் சாட்டுவது பெருந்தோஷமே. ❖❖❖ஐயோ!நான்...