நாத்திகன்: ஐயோ! நான் இடும்பைக் கீன்ற தாய்போன்ற குடும்பச் சேற்றிலாழ்ந்து, பெண்டு பிள்ளை பண்ட பதார்த்தங்களையே சதமென்றெண்ணி, விழலுக்கிறைப்பது போல, அவற்றிற்கே உள்ளநாளெல்லாம் உழைத்து, வைதிகத்தைப் பகைத்து, லௌகிக லோலனாய்த் தினையளவாவது தெய்வசிந்தை யில்லாமல் வியர்த்த னானேனே! பள்ளமிறைத்தவர்களுக்கல்லவோ பங்குண்டு? உழுகிற காலத்தில் ஊர்திரிந்து அறுக்கிற காலத்தில் அரிவாளையெடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டலா என்ன கிடைக்கும்? ஆயினும், இனிச் செய்வது என்னை? ஆத்திகன்: உனக்கிதுவரையிலும் இல்லாத அனுதாபம் இப்பொழுதுதான் உண்டாயிற்று; அதனால் கடவுளுக்குச் சித்தந் திரும்பிற்றென்று விளங்குகின்றது; உனக்கு அனுகூலகாலம் பிறந்தது; நீ ஒன்றுசெய்; நீர்க்குமிழி போலவும் மின்னல் போலவும் அநித்தியமாகிய சரீர ஸ்திதியை நினைத்து, உழப்பின் வாரா உறுதிகள் உளவோ கழப்பின் வாரா கையுற வுளவோ -என்பதையும் உணர்ந்து, வறிதிராமல் இயன்ற அளவும் விரைந்து முயன்று, சற்குருவைக் கண்டடைந்து, அவர் சந்நிதியில் உனது குறைகளையெல்லாம் விண்ணப்பஞ் செய்து, அவரனுக்கிரகிக்கும்படி நடந்துகொண்டு, நல்லுபதேசம் பெற்று, <poem><b>சிறுவரையே யாயினுஞ் செய்த நன்றல்லால் உறுபயனோ வில்லை யுயிர்க்கு</b></poem> -என்பதனையும் ஓர்ந்து, ஆசாரியர் நியமனப்படி தர்மந் தவறாது நடப்பதே நன்மையைப் பெறும் வழியாகும்' என்று ஆத்திகன் சொல்ல, அது நாத்திகனுக்குப் பசுமரத்திலறைந்த ஆணிபோல மனதில் தைத்துறுத்த, பள்ளமடையில் திருப்பிப் பாய்ச்சிய நீர்போல அக்கணமே அவன் அதற்குடன்பட்டு, மனந்திரும்பி, அவ்வண்ணமே செவ்வையாய் ஒழுகிக் கிருதார்த்தனாகி, சிலநாட் சென்ற பின்பு ஒருநாள் ஆத்திகனை வந்து கண்டான். அவன், இவனை உன்னுடைய க்ஷேமம் என்ன? என்று கேட்க,ஐயா, ஆத்திகரே! பூவோடு சேர்ந்த நாரும் மணம் பெற்றது போலவும், பரிசவேதியைச் சேர்ந்த சகலமான பொருளும் பொன்னானாற் போலவும், உமது சேர்க்கையினால் எனது துர்க்குணமெல்லாம் நீங்கிச் சுகப்பட்டேன். நீர் என்னளவிற் செய்த உதவியோ மேகம்போலக் கைம்மாறு கருதாது செய்த உதவியாயிருக்கின்றது. இதைக்குறித்து உமக்கு நானென்ன செய்யப்போகிறேன்'' என்று சொல்ல,  ஆத்திகன், 'நீர் எனக்கொன்றும் செய்யவேண்டியதில்லை. மேகமானது உப்புக்கடல் நீரையுண்டு உவரை மாற்றி அதனை நன்னீராக்கிப் பெய்ய, அந்நீர் மறுபடியும் கடலிற்போய் விழுந்து பழையபடி உவர்நீராய் விடுவதுபோல, ஏதோ தெய்வகடாக்ஷத்தினால் நீர் இப்பொழுது அனுசரித்திருக்கிற நன்மார்க்கத்தை விட்டுக் குணப்பேதப்பட்டுப் பூர்வமிருந்த பாழ்ங்குழிக்கொப்பாகிய துன்மார்க்கத்திற்றானே பின்னும் பிரவேசித்துப் பதிதராய் விடாமல், வைராக்கிய சித்தத்தோடிருப்பீரானால், அதுவே எனக்கு லட்சாந்தரம்' என்ன, நாத்திகன் நல்லதென்று அந்தப்படியே மர்க்கட முஷ்டியாய்ப் பிடித்த பிடி விடாதிருந்து நெறிதவறாது வாழ்ந்தான்.