பீடு டைய பிரமாபுர மேவிய பெம்மா னிவனன்றே. (01)  ‘தோ’ (த்+ஓ=தோ) எனத் தொடங்கியதன் நுட்பம்:  “இந்தத் திருப்பதிகம் , பூவாரும் சீர்காழிப்பொய்கைக்கரையிலே, பிரமவித்தியா தேவியாராய உமாபிராட்டியாரது சிவஞானப்பாலை உண்டருளிய ஆளுடைய பிள்ளையாராகிய திருஞானசம்பந்த சுவாமிகளை அவர் தந்தையாரான சிவபாத விருதயர் “எச்சில் பொருந்த இப்பாலூட்டினாரைக்காட்டுக” என்று கோபித்து மாறுகொண்டோச்சியபோது, பிள்ளையார் கண்களினின்றும் நீர்பெருகத் தம்மை ஆட்கொண்டு எதிர்நிற்கும் பெருமானாகிய தோணியப்பரைத் தமது வலத்திருக்கரத்தாற் சுட்டிக்காட்டி ஓதியருளியது. மன்னுயிர்களின் மாதவப் பயனாய்த்தோன்றிய நம் காழிப்பிரானார் தாம் ஓதியருளிய இந்தத் திருப்பதிகத்தின் முதலடியின் முதன்மொழியின் முதலெழுத்து தோ என்று அமைத்ததின் திருவுள்ளக்கிடை பலவாயிருப்பினும் அவற்றுள் சில வருமாறு:- 1. வேண்டுதல் வேண்டாமை இலனாகிய பரன் தெய்வத் தமிழ்மொழியில் மிக்க இனிதாயிருத்தலினாலே, தமிழ்ச்சொற்களினாலே ஆக்கப்பட்ட தமிழ்வேதம் மிகச்சிறப்புடைத்து எனவும், 2. ஐந்தெழுத்தோடு கூடியதமிழ் என்னுந் தனிமொழி அன்பருள்ளத்தை எளிதிலே உருகச்செய்து, இறைவன் திருவடிக்கண்படுத்தும் பேராற்றல் உடைத்து எனவும் விளக்க முதலில் த எனவும்,  3. மகா மந்திரமாகிய உயர் காயத்திரியின் அரும்பொருளாயுள்ளவர் பர்க்கன்  என்னுஞ் சப்தத்துக்குரிய சூரிய மண்டல அந்தர்யாமியாகிய ’சர்வகர்மபலதாதா’ என்னும் சிவபிரான் ஆதலின், அக்காயத்திரியின் முதலெழுத்து, த எனவும், 4. சகல வித்தைகளிலுஞ் சிறந்த தகரவித்தையில் உபாசிக்கப்படும் பரம்பொருள் சிவனேயாதலின், அவ்வித்தையின் முதலெழுத்து த எனவும், யாவருந் தெளிந்து உண்மையுணர்ந்து உய்யும்வண்ணம் முதற்கண் தகரத்தை எடுத்து ஓதியருளினார். (3-4) இதனால் ஆதித்தனிலும் புருடனிலும் உள்ளவன் ஒருவனே.