வான நாடியர் வயிறு அலைத்து அழுது, கண் மழை நீர் சோனை மாரியின் சொரிந்தனர்; தேவரும் சோர்ந்தார்; ஏனை நிற்பவும் திரிபவும் இரங்கின, எவையும் ஞான நாயகன் உருவமே ஆதலின், நடுங்கி.	199 முகைய நாள்மலர்க் கிழவற்கும், முக்கணான் தனக்கும், நகையும் நீங்கிய; திருமுகம், கருணையின் நலிந்த; தொகையுள் நின்றவர்க்கு உற்றது சொல்லி என்? தொடர்ந்த பகையில் பார்க்கின்ற பாவமும் கலுழ்ந்தது, பரிவால்.	200