வீயா விழுப்புகழ், விண்தோய் வியன்குடை,  ஈர்-எழு வேளிர் இயந்துஒருங்கு எறிந்த  கழுவுள் காமூர் போலக்  கலங்கின்று மாது, அவர்த் தெளிந்தஎன் நெஞ்சே. 	14 பாடல்: 136 (மைப்பறப்) 	 மைப்புஅறப் புழுக்கின் நெய்க்கனி வெண்சோறு  வரையா வண்மையொடு புரையோர்ப் பேணிப்,  புள்ளுப் புணர்ந்து இனிய ஆகத் தெள்ஒளி 