காய்ந்தன, 'நீதான் யாவன்? கருத்து என்கொல்? கழறுக!' என்ன, ஆய்ந்தவன் உற்றது எல்லாம் அவற்றினுக்கு அறியச் சொன்னான்.	61 கேட்டு அவை, 'ஐய! வேண்டிற்று இயற்றி, பின் கெடாமல் எம்பால் காட்டு' என உரைத்து, வாழ்த்திக் கரந்தன; கமலக்கண்ணன் வாள் தலை நேமி தோன்றி, மறைந்தது; மண்ணின்நின்றும் தோட்டனன், அனுமன், மற்று அக் குன்றினை, வயிரத் தோளால்.	62 'இங்கு நின்று, இன்னன மருந்து என்று எண்ணினால், சிங்குமால் காலம்' என்று உணரும் சிந்தையான்,