விபட்சன் ‘தேடாதழிக்கிற் பாடாய் முடியும்,’ என்பதனால், அது சரியன்று. அவ்வளவு ஆடம்பரமாகச் செய்யச்சொல்லி ஆரடித்தார்கள்? தங்களுக்கு உள்ள மட்டில், ‘தேகி’ என்று வந்தவர்களுக்கு ‘நாஸ்தி’ என்று சொல்லாமல், ஒரு கவளம் அன்னமாவது ஒருபிடி அரிசியாவது பிச்சை இடலாமே! பை பையாய்த் தூக்கிக் கொடுக்கச்சொல்லுகிறார்களா? தச்சன் அடத்த தலைவாசலெல்லாம் உச்சியிடிக்க உலவித்திரிந்தாலும், எச்சிற்கையாலும் காக்கையொட்டுவாரில்லாமல், பிச்சைக்காரரெல்லாம் பொச்சை வற்றி, இலச்சை கெட்டுப் போகிறார்களே! இஃதென்ன கொடுமை! ‘பிச்சையிட்டுக் கெட்டவர்களும் பிள்ளை பெற்றுக் கெட்டவர்களும்,’ உண்டோ? தான தர்மம் சுபட்சன் அக்காலத்திற் பணம் சம்பாதிக்கிற வகை தெரியாது. மேலும், ‘கணக்கனுக்கு உடற்பிறப்புப் பட்டினி,’ என்பது போல, வெகு பெயர்க்குச் சோம்பலும் கூடற்பிறந்ததாய் இருந்தபடியினாலே, ‘குண்டாங்கரணம் போட்டாலும் பிண்டச் சோற்றுக்கு வழியில்லாமல்’ உடம்பெடுத்தவர்களெல்லாம் ஓடெடுத்துத் திரிந்தார்கள். இக்காலத்திற் பொருள் தேடும் வழியைச் சிறு பிள்ளையும் அறிந்திருக்கிறான். சோம்பியிராமற் பற்பல தொழிலுஞ் செய்து, ‘முப்பது நாளும் போகப் பொற்பணமே வா,’ என்றால், அப்பணம் வீடு தேடி வர, யாவரும் சீமான்களாயிருக்கிறபடியினாலே, அவர்கள் மானங்கெட்டுப் பிச்சைக்குப் போவானேன்? என்றாலும், ‘குபேரன் பட்டணத்திலும் விறகுக்கட்டுக்காரனுண்டு,’ என்பது போலச் சில வறியவர்களுமிருக்கிறபடியினாலே அவர்களுக்குள் பாத்திராபாத்திர மறிந்து பிச்சையிடுகிறதுமின்றி, விசேஷமாக வெகு பெயர் தானதர்மமுஞ் செய்கிறார்கள். வேலைக்காரரும் யஜமானரும் விபட்சன் பூர்வகாலத்தில் யஜமானர்கள் வேலைக்காரருடைய கஷ்டமறிந்து பரிபாலித்தார்கள். அவர்களும் எஜமானர்கள் சொற்படி கேட்டு உண்மையாய் நடந்து வந்தார்கள். இக்காலத்தில் அப்படியில்லையே! சுபட்சன் அந்நாளிலேதான், ‘உழவுக்கேற்ற கொழு,’ என்பது போலக் ‘கோபமில்லாத துரைக்குச் சம்பளமில்லாத சேவகரா’யிருந்து, சிலர் ‘கெட்ட மாடு தேடுகிறதுமில்லை, மேய்த்த கூலி கேட்கிறதுமில்லை,’ எஜமானர்களும், ‘சருகரிக்க நேரமன்றித் தீக்காய நேரமில்லை,’ என்பதாக, வேலையாட்கள் காலை தொடங்கி மாலை வரையில் வேலை செய்தாலும், நாழிகைப் பொழுதிருக்கக் கண்டாற் ‘பால் கறக்கிற பசுவின் கன்றுக்குப் புல்லறுத்து வா,’ என்பார்கள். இந்நாளில் அப்படிப்பட்டவர்கள் நாணும்படி யஜமானர் பெரும்பாலும் வேலைக்காரரைப் பெற்ற பிள்ளைகள் போல எண்ணி, ‘அடித்த ஏருக்கும் குடித்த கூழுக்கும் சரி,’ என்று சொல்லாமல், வருத்தமறிந்து அபிமானித்துச் சம்பள விர்த்தி பண்ணிச் சம்ரக்ஷணை செய்து வருவார்கள். வேலைக்காரரும் அவர்களை அலக்ஷியம் பண்ணாமற் சாக்ஷாது பிதாவாகப் பாவித்துக் ‘குதித்துக் குதித்து மாவிடித்தாலும், குந்தாணிக்கொரு கொழுக்கட்டையுங் கிடையாது,’ என்பதாக, ‘எத்தனை பிரயாசைப்பட்டாலும் சொற்ப வரும்படி இல்லையே! என்று கழப்பாமல் அவர்கள் காலினால் ஏவிய வேலையைக் கையினாற்செய்து முடித்துத் தக்க சம்பளம் பெற்று ஜீவித்து வருகிறார்கள். விபட்சன் முற்காலத்தில் கடன் கொடுக்கல் வாங்கல் கிரமமாய் நடந்து வந்தன. இக்காலத்தில் அவை மிகவும் சீர்கெட்டிருக்கின்றன. கடன் கோடல் முதலியன