பேணி வலம் மேல் நோக்கி அவத்தில் நில்லு  திண்ணும் காய் இலை மருந்தும் அதுவே யாகும்  தினந்தோறும் அப்படியே செலுத்த வல்லார்  மண்ணூழி காலம் மட்டும் வாழ்வார் பாரு  மறலி கையில் அகப்படவும் மாட்டார் தாமே  ஒண்ணான உச்சிவெளி தாண்டி நின்று  உமையாளும் கணபதியும் முந்தியாகி  விண்ணொளியாம் அம்மரம் ஓம் அவ்வும் உவ்வும் 