4. கற்று ஆய்ந்து ஒழுகல் “கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக.”  - என்னும் குறளில், ஒருவன் கற்கவேண்டும் நூல்களைப் பழுதறக் கற்கக்கடவன்; என்று திருவள்ளுவநாயனார் அருளிச்செய்தமையால், உலகத்தில் அருமையும் பெருமையும் ஆனதாய், அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்னும் நால்வகைப் பயனையும் அடைதற்குரிய மக்கட்பிறப்பிற் பிறந்தவர்கள், பிறவாதவராய், விவேக சூனியத்தால் தர்மாதர்மங்களை அறியாத வேடர் போலவும்; மிருகம் பறவை முதலிய உயிருள்ளவைகளும், மண், கல் முதலிய உயிரில்லாதவைகளுமாகிய அஃறிணைபோலவும், நன்முயற்சி யின்றி வறிதிருந்து வாழ்நாள் கழியாமல், பிரதானமாகிய கல்விப்பொருள் செல்வப்பொருள் என்னும் இரண்டில் கல்விப்பொருளைத் தேடல் வேண்டும். கல்விப்பொருளாவது, செல்வப் பொருள் போல வெள்ளங்கொண்டு போகாததும், நெருப்பிலே வேகாததும், கள்வர் அபகரிக்காததும், காவல்செய்ய வேண்டாததும், அரசர்களால் வவ்வப்படாததும், தாயத்தாரால் பங்கிட்டுக் கொள்ள முடியாததும், விரும்பினவர்கட்கு எல்லாம் தடையின்றி வழங்கினாலும் மேன்மேலும் வளர்வதன்றிக் குறைவுபடாததுமாய், அஞ்ஞானமாகிய பிணிக்கு மருந்துமாயிருப்பதனால், அதனைச் செல்வப்பொருளினும் சிறந்ததாகக்கருதி, ‘இளமையிற்கல்’ என்று ஔவை சொன்ன வண்ணம் இளமைப்பருவத்திற்றானே உறுதியாக அவசியம் தேடல் வேண்டும். தேடுங்கால், கல்வி வரையறைப் படாததனால், அதனை முற்றக்கற்பதற்கு ஆயுள் நீடித்திராமையாலும், கற்பவர் சரீரமோ பிணிக்கெல்லாம் பிறப்பிடம் ஆகையாலும், முடியாமையால் கைவிட்டுவிடாமலும், அல்லது ‘கண்டது கற்கப் பண்டிதனாவான்’ என்பதொரு சாமானிய வாசகத்தை நம்பி, கண்டவெல்லாமாகிய மூடர்களுக்கேற்ற தந்தனப்பாட்டும், ரஞ்சனக்கூத்தும் உள்ளிட்ட புன்கல்வி கற்றுப் பொழுதுபோக்காமல், நீரைப் பிரித்துப் பாலைப் பருகும் அன்னப்பறவை போலச் சாஸ்திரங்களில் விசேஷ சாமானியங்களை யூகித்துச் சாராமிசந்தெரிந்து, இகபர சாதனமாய் எவற்றிலும் விழுமிதாகிய மெய்ம்மைக் கல்வி யையே உயிர்போலப் பெரும்பொருளாக விரும்பி, இலக்கிய இலக்கண சம்பிரதாயந் தெரிந்த நல்லாசிரியரைத் தேடி அடைந்து, அவரது சந்நிதானத்திற் செல்வர்முன் வறியர் ஏக்கற்றிருப்பது போல இருந்து, குறிப்பறிந்து ஒழுகி, அவர் கருணை கூர்ந்து கற்பிக்க, முறை வழுவாமலும், நெறி பிறழாமலும், பேய் போலப் பேருண்டியை இச்சியாமலும், பெரியம்மை  பிரசன்னமானாற் போலப் பெருந்தூக்கம் தூங்காமலும், ‘அம்பலம் தீப்பட்டது!’ என்றாலும், ‘அதைத்தான் சொல்வானேன், வாய்தான் நோவானேன்?’ என்று கெட்டொழிந்த முழுச்சோம்பரைப் போலச் சோம்பியிராமலும், அனைவரும் தன்னைத் ‘தம்பி பள்ளிக்கூடத்தான்’ என்று சொன்னால் போதுமென்று நினைத்துப் பிரதிஷ்டைக்காகக் குழப்புவான் போல விளையாட்டினால் குழப்பி விடாமலும், பலகாலும் மிக முயன்று ஐயந்திரிபற அமையக் கற்கவேண்டும். அதன்மேலும், ‘கேள்வி முயல்’ என்றமையால், உசிதமான பற்பல நற்கேள்வி கேட்க வேண்டும். அன்றியும், நுண்ணறிவுடையோர் நூல்கள் யாவையும் இனிதின் ஆராய வேண்டும். இவ்வாறு கற்றும் கேட்டும் ஆராய்ந்தும் பயின்றபின்னர்க் குப்பையைச் சீத்து விலையுயர்ந்த மாணிக்கத்தை ஆய்ந்தெடுப்பது போல, உண்மை துணிந்து, விலக்கத்தக்கவைகளை விலக்கிக் கொள்ளத்தக்கவைகளைக் கொண்டு அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அனுஷ்டித்தலாவது, 'பார்மினோ! பார்மினோ!' என்று தாயுமானவர் உரைத்தவாறு யாவரும் 'ஆ! ஆ!' இவனைப் பாருங்கள்! பாருங்கள்! இவன் பாடிப்படித்துப் பிரசங்கிப்பது முக்கனியும், சர்க்கரையும், பாலும் தேனும் கலந்து ஊட்டுவது போல மிக இனிதாயும், அற்புதமாயும், விநோதசாதுரியமாயும், பகைவரும் வெறுக்கத் தக்கதன்றி வியக்கத்தக்கதாயுமிருக்கின்றதே! இவன் என்ன சாரதா பீடமோ! கல்விக்கடலோ! கற்பனைக் களஞ்சியமோ! ஞானமணி விளக்கோ! அவதார புருஷனோ! உற்பாத பிண்டமோ! அம்மம்ம! ஆச்சரியம்! இவன் நிபுண சிரோமணியாயிருக்கிறான்!' என்று, தனது வித்தியா சாமர்த்தியத்தை மெச்ச வேண்டுமென்னும் வீண் புகழை விரும்பலாகாது; பின்னும் கல்வியில் தான் பிச்சையிட்டவர்களுக்கு உண்டென்று சொல்லும்படி பூரணமாகக் கற்றுணர்ந்த காலத்தும் பிறரை 'இவர் நமக்கெவ்வளவர் அஜகஜாந்தரம்!' என்று அவமதித்துக் கர்வியாமல், 'எந்தப்புற்றில் எந்தப் பாம்பு இருக்குமோ!' என்று எண்ணி, தன்னிலும் அதிகமாகக் கற்றவர்களைக் கண்டால் 'நெய்விட்டு விளக்கும் தீபத்தை நீர் விட்டு விளக்குவது போல இதுவரையில் நம்மை நாமே புகழ்ந்து வியந்தோமே!' சகல கலா வல்லவராகிய இவரது கல்விக்கு நமது கல்வி எம்மாத்திரம்? சதாமிசத்தில் ஏகாமிசங் காணுமா? கால்வாய் கடலாமா? அணுமேருவாமா? துரும்பு தூணாமா? எறும்பு யானையாமா? முட்டிக் காற்கழுதை பட்டவர்த்தனப் பரியாமா? என்று அஞ்சிப் பெட்டிப் பாம்பு போல அடங்கியிருக்கவேண்டுமே அல்லாமல், ஒருவருடனும் குதர்க்கஞ் செய்யலாகாது. தன்னிடத்தில் கற்றவர்கள் கேட்டவர்கள் எல்லாம் அக்கல்வி கேள்விகளால் பெரும்பயனடைய, 'குங்குமஞ்சுமந்த கழுதை'போலத் தானொரு பயனுமடையாமல், 'குளிக்கப் போய்ச் சேறு பூசிக்கொள்வது' போலக் காமாந்தகாரத்தில் மூழ்கி, முறைப்படி கொண்ட மனைவியை உறங்க வைத்துப் பரஸ்திரீகளை எந்நாளும் இச்சித்துக் குலஸ்திரீகளை எக்காலத்திலும் கற்பழிக்கலாகாது. உள்ளங் களிக்கக் கள்ளுண்டு கலங்கலாகாது. பரதிரவியத்தை விஷமென்று நினைக்க வேண்டுவதை விட்டு, ஊராருடைமைக்குப் பேராசை கொண்டு, மிதமில்லாமல் கொள்ளையிட்டுத் 'தம்பி தெள்ளுமணி, திருட்டுக்கு நவமணி' என்று இகழப்படலாகாது. 'தன்னுயிர் போல மன்னுயிரையும் நினைக்கவேண்டும்' என்னும் சீவகாருணியத்தை மறந்து, கொலை செய்து, பிரமகத்தியாதி மகா பாதகங்களைத் தேடி, அநேக கற்பங்கடந்தாலும் கரையேறப்படாத மீளா நரகத்திற்கு ஆளாகலாகாது. 'அப்பா, என் கலியாணப் பந்தலிலிருந்து புளுகாதே!' என்ற பெரும்புளுகனும் இவனுக்கிணையல்ல; இவன்புளுகு அண்ட கோளத்தையும் தூறிப் பாயும். ஆதலால், 'அண்டப்புளுகன்' என்ற சொல்லும்படி பொய்யைப் பொருளாகக்கொண்டு மெய்யைக் கைசோரவிடலாகாது. 'கோபம் சண்டாளம்,' ஆகையால், அது கிருஷ்ண சர்ப்பம் போலச் சீறியெழும்படி அதற்கு இடங்கொடுக்காமல், 'பொறுமை கடலிற் பெரிது' என்பதனால், அதனைப் பூஷணமாகப் பூண்டு கொள்ளவேண்டும். சித்திரவதை செய்வது போல, அடிக்கடி அவர்களென்ன தீங்கு செய்தாலும், எதிர்செய்யாமல், அவர்கள் நாணும்படி அவர்களுக்கு நன்மையே செய்யவேண்டும். 'எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம், உய்வில்லை செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.'. 'எவ்வகை அறங்களை அழித்தவர்க்கும் அப்பாவத்தினின்று நீங்கும் வழியுண்டு. ஒருவர் செய்த நன்றியை மறந்தவனுக்கோ அஃதில்லை. ஆதலால், அதனை மறவாது நினைக்கவேண்டும். எளியவர்களைத் திரணமாயெண்ணி அவர்களிடத்திலே வேம்பு போலக் கடுஞ்சொற் சொல்லாமல், தாழ்மையாய், எவர்களிடத்தும் இன்சொல்லே சொல்லவேண்டும். பகைவர், சினேகர், அயலார் என்னும் முத்திறத்தார்களுள் ஒருவர் பட்சஞ் சார்ந்து ஓரஞ்சொல்லமால், துலாக்கோல் போல நடுநிற்க வேண்டும். பறவைகளுக்குள் சண்டாளம் என்று இகழப்படுகின்ற அற்ப ஜந்துவாகிய காக்கைக்கும், காலையெழுந்திருத்தல், காணாமற் புணர்தல், மாலையிற் குளித்தல், அயலிடைப்புகாது மனையிடைப்புகுதல், உறவோடுண்டல், உறவாடல் என்னும் இவ்வறுவகை நற்செய்கைகளிருக்கின்றன.