நான்முகன் தாதைதான் தன் மகன் என்று நல்கி, விம்மி, பால் முலை சோர நின்ற பல் பெருந் தவத்தினாளை, கால் முதல் தொழுது, தங்கள் கட்டு இரும் பாவம் விட்டார், மான் முயல் உருவத்தோடும் தோன்றிய வானோர் எல்லாம்.	119-12 அவ் வயின் விமானம் தாவி, அந்தரத்து, அயோத்தி நோக்கி, செவ்வையின் படரல் உற்ற, செகதல மடந்தையோடும்; இவ் உலகத்து உளோர்கள் இந்திரர் உலகு காண்பான், கவ்வையின் ஏகுகின்ற நீர்மையைக் கடுக்கும் அன்றே.	119-13