அ·து அவலம் அன்று மன;	 ஆயர் எமர் ஆனால் ஆய்த்தியேம் யாம் மிகக்;	 காயாம் பூம் கண்ணிக் கரும் துவர் ஆடையை,	 மேயும் நிரை முன்னர்க் கோல் ஊன்றி நின்றாய், ஓர்  ஆயனை அல்லை; பிறவோ அமரர் உள்	 ஞாயிற்றுப் புத்தேள் மகன்?	 அதனால் வாய்வாளேன்;	 முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்ன	