வாயார வாழ்த்தி நின்றேன்; மந்தாரம் முல்லைஇரு வாட்சிநீ யென்றுதலை மாலையின் அணிந்து கொண்டேன்; கோணுக்குள் வளர்கின்ற குயிலென் றுனைத்தினம் கோணாது பேணு கின்றேன்; குளிரான திங்களொடு கொண்டலென் றென்பவக் கோடையுந் தீர வந்தேன்; மாணிக்கம் வயிரமர கதமும்நீ யென்றென்