ஆசு இல் அங்கது கண்டு அவன் அரும் பதத்து ஊன்றக் கூசி, என் வலி குறைந்திலென், பாதலத்து அமர்ந்தேன்;	116-1 'அமர்ந்து, நீங்குதற்கு அருமை கண்டு, "அவன் பதம் அகத்தே சுமந்து, நீ தவம் புரிக!" எனச் சுக்கிரன் உரைப்ப, தமம் திரண்டு உறும் புலப் பகை சிமிழ்த்திடத் தருக்கி நிமிர்ந்து நின்றனென், நெடும் பகல் அருந் தவ நிலையின்.	116-2 'நின்று பல் பகல் கழிந்திட, நிமலன் நெஞ்சு உருகி, "நன்று, நன்று!" என நயந்து, எனை வரும்படி அழைத்து,