ஓவாப் பாடே. உணர்வேன்! உணர்வேன்! உழைப்போர் உழைப்பில் உழுவோர் தொழில்மிகும் உழுவோர்க் கெல்லாம் விழுமிய வேந்துநீ. எம்மண் ணாயினும் நன்மண் ணாக்குவை.  (70) விடுத்தனை யிதற்கா, எடுத்தவுன் யாக்கை. உழுதுழுது உண்டுமண் மெழுகினும் நேரிய விழுமிய சேறாய் வேதித் துருட்டி வெளிக்கொணர்ந் தும்புகழ் வேண்டார் போல,