அருளிலே பிறந்துதித்து மாயைருபம் ஆகியே  இருளிலே தயங்குகின்ற ஏழைமாந்தர் கேண்மினோ  பொருளிலே தவம்புனைந்து பொருந்திநோக்க வல்லிரேல்  மருள் அது ஏது வன்னியின் மறைந்ததே சிவாயமே (473)  தன்மசிந்தை ஆம் அளவும் தவமறியாத் தன்மையாய்க்  கன்மசிந்தை வெயில்உழன்று கருத்தமிழ்ந்த கசடரே  சென்ம சென்மம் தேடியும் தெளிவொணாத செல்வனை  நன்மையாக உம்முளே நயந்து காண வேண்டுமே (474) 