நின்றிருந்த சோதியை நிலத்தில் உற்ற மானிடர்  கண்டறிந்து கண்குளிர்ந்து காதலுற்று உலாவுவோர்  கண்டமுற்ற மேல் முனையின் காட்சி தன்னைக் காணுவார்  நன்றி அற்று நரலைபொங்கி நாதமும் மகிழ்ந்திடும் (349)  வயங்கு மோனச் செஞ்சுடர் வடிந்தசோதி நாதமும்  கயங்கள் போலக் கதறியே கருவூரற்ற வெளியிலே  பயங்கொடின்றி இன்றியே படர்ந்து நின்ற பான்மையை  நயங்கள் கோவென்றே நடுங்கி நங்கையான தீபமே (350)