சுபட்சன் முற்காலத்திலேதான் கடன் படுகிறவர்களுக்குக் கடன் வாங்கும் பொழுதுள்ள சந்தோஷம் தீர்க்கும் பொழுதில்லை, ‘கொடுத்ததைக் கேட்டால் அடுத்தது பகை,’ என்பதாக விரோதமுண்டாகிறது. அவர்களுட்சிலர் வட்டியையும் சிலம் முதலையும் புரட்டுகிறது. சிலர், ‘ஆறுமாதத்திற்கு வட்டியில்லை,’ என்கிறது; அப்புறம் ‘முதலேயில்லை,’ என்கிறது. கடன் கொடுக்கிறவர்களும் ‘தனம் இரட்டிப்புத் தானியம் முத்திப்பு’ என்பதற்கு மேற்பட்ட மேற்பட்ட கடுவட்டி, அல்லது வட்டிக்கு வட்டி வாங்குகிறது. சிலர் இது விஷயத்தில் மண்டையில் து்ணியைக் கட்டிக்கொண்டு சண்டைக்கு மார் தட்டுகிறது; இவை பெருவழக்காயிருக்கின்றன. அவையெல்லாம் இப்பொழுது ‘கழுதை தேய்ந்து கட்டெறும்பாயிற்று,’ என்பதாக முக்காலே மூன்றுவீசம் ஒழிந்து போயின.  விபட்சன் முற்காலத்தைப் போலத் துரைத்தனத்திற்குக் குடித்தனம் அமைந்து நடக்கிறதில்லை. சிறிது காலத்திற்கு முன்பு வட இந்தியாவில் உள்ளவர்கள், ‘தடிக்கு மிஞ்சின மிடா’ வாக ஏற்பட்டுத் துரைத்தனத்தாரைப் பகைத்தார்களே! குடித்தன வளமை சுபட்சன் வட இந்தியாவிலுள்ளவர்கள் அன்று பட்டபாடு யாவரும் தெரிந்ததுதானே? யானை மதர்த்துத் தானே மண்ணை வாரிப்போட்டுக் கொள்வது’ போல, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே கெடுத்துக்கொள்வதை அறியாமல், அகங்கரித்துத் ‘தூங்குகிற புலியைத் தட்டியெழுப்புவது’ போலச் சாதுக்களாயிருந்த துரைத்தனத்தாரைக் கோபமூட்டி, ‘வளர்த்த கடா கையிற் பாய்ந்த விதமாக’ எதிர்த்தது கண்டு துரைத்தனத்தார் அவர்கள்மேற் படையெடுத்த பொழுது ‘முயலை எழுப்பி விட்டு நாய் பதுங்கினது’ போல, அந்தத் துஷ்டர்கள் பதுங்க, இவர்கள் விடாது தொடர்ந்து அதம் பண்ணிக் கருவறுத்தார்கள். அப்பொழுது ‘விளக்கில் வீழ்ந்திறக்கும் விட்டில் போல’த் துரைத்தனத்தார் கையிற்சிக்கி அ்னேகர் மாண்ட செய்தியை அறிந்த சிலர்,  ‘இவர்கள் நம்மையுங் கொல்வார்கள்’ என்று அஞ்சி நடுங்கிக் ‘கொல்லைக் காட்டு நரி பல்லைக் காட்டுவது’ போலப் பல்லைக்காட்டிக் கெஞ்சிக் காலில் வந்து விழுந்து மன்னிப்புப் பெற்றார்கள். இக்காலத்தில் அப்படி ஆரும் கர்வப்பட்டு எதிர்ப்பாரில்லை. ‘நெருப்பை ஈ மொய்க்குமா?’ அதிகாரத்திற்குச் சகலமானவர்களும் பெட்டியிற் பாம்பு போல அடங்க, அபராதிகளாகாமல், சட்டப்படி தங்கள் குறைகளைச் சமயமறிந்து விண்ணப்பமெழுதி அறிவித்து, மருத்துவர் கொடுக்கும் மருந்தினாற் பிணியாளிகள் சொஸ்தமடைவது போலத் துரைத்தனத்தார் செய்யும்நீதியால் தீமை மாறி வேண்டிய நன்மைகளைப் பெற்று வருகிறார்கள். விபட்சன் அக்காலத்திலிருந்து உத்தம அரசர்களைப் போலவும், அவர்களின் ஆளுகையைப் போலவும் இக்காலத்திலுண்டா? பூர்வத்தரசர்... பூர்வத்தரசர் குணபேதம் சுபட்சன் அக்காலத்தரசர்களிற் சிலர் நிறைகல்வி கற்காமலும், அரசி்யற்றுமுறைமை இன்னதென்று குறியாமலும் சற்சன சகவாசஞ் செய்யாமலும், ‘துரியோதனன் குடிக்குச் சகுனியைப் போல’க் கிருத்திரமகுணமுள்ளவர்களையும், ‘குதிரை பிடிக்கச் சம்மட்டி அடிக்கக் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஏன் என்ன’த் தக்கவர்களையும் சேர்த்துச் சினேகித்துக் ‘குப்பையிற் கீரை முளைத்தாற் கப்பலுக்குக் காலாமா?’ என்பதையும் நினையாமல், அவர்கள் துர்ப்போதனையைக் கேட்டு, விசுவசித்து நடந்து, வாய் வயிறென்பது அறியாமல் தின்று கொழுத்து, ‘அறுப்புக் காலத்தில் எலிக்கு நாலு கூத்தியார்,’ என்பது போல, இவர்கள் பல கூத்திமாரைப் படைத்து, அவர்கள் மோகவலையில் அகப்பட்டு, மதி மயங்கி, எந்நேரமும் கேளிக்கையிலும் சங்கீதத்திலும் சூது விளையாட்டிலும் சிந்தை வைத்து, வீண் காலம் கழிக்கிறதேயல்லாமல், இராச்சியத்தில் நினைவு வருகிறதில்லை. ‘மயிலாப்பூர் ஏரி உடைந்தது,’ என்றால், ‘வருகிற கமிட்டிக்கு ஆகட்டும்,’ என்கிறதேயொழிய, ‘இது தாமதத்திற் செய்யத்தக்கதன்றே!’ என்று, தீர்க்காலோசனை செய்கிறதில்லை. ஒருவேளை அதைக் கட்ட முயன்றாலும், விரைவாக வேலையை நடத்த மாட்டாமையால், இவர்கள் கட்டுகிறதற்குள்ளே, ‘தேவடியாள் சிங்காரிக்கிறதற்குமுன் தேரோடி நிலையில் நின்றது,’ என்பதாக, ஏரி நீரெல்லாம் வியர்த்தமாய்ப் புறம்பாய்ந்து போய்விடும். அப்புறம், ‘நாய் வாழ்ந்தாலென்ன, பூனை தாலியறுத்தாலென்ன?’ என்பார்களே, அந்தப்படி, ‘ஆர்கெட்டாலும் ஆர் சுகப்பட்டாலும் நமக்கென்ன?’ என்றிருப்பார்கள். ஒருவரையொருவர் குத்திக் கொலைசெய்தாலும், கேள்வி முறையில்லை. இவர்களுடைய குற்றங்களை, ‘மாமியாருக்கு உடை குலைந்தால் வாயினாலும் சொல்லக்கூடாது, கையினாலும் காட்டக்கூடாது,’ என்பதாக, யாவரும் இவர்களுக்கு அறிவிக்கக் கூடாது. ஒருவர் சொற்புத்தியும் கேளாமற் சுயபுத்தியுமில்லால் இருக்கையிற் சத்துருக்கள் வந்து வளைத்துக் கொள்ள இராச்சியத்தை அவர்கள் வசம் ஒப்பித்துவிடுவார்கள். அப்பால் அது ‘நந்தன்படவேடும், நாயடுத்த அம்பலமும்,’ ஆய்விடுகிறது.