கன்னலிலே சாறெடுத்துத் தமிழ்கு ழைத்துக் கனிஇதழாற் பரிமாறும் இனிய சொல்லாள் அன்னத்தின் மேல்வைத்தான் நெஞ்சை வேலன், ஐயத்தை மேன்மேலும் உடையா னாகி.  விண்ணிடையே பன்னூறா யிரம்மீன் கட்கு வெண்ணிலவு போல்அந்த மங்கை, அன்னம் மண்ணிடையே பெண்ணினத்துக் கொருத்தி அன்றோ? வாழ்விடையே பெருவாழ்வு வாழ்ந்தாள்; என்றன் கண்ணிடையே மலர்க்காடா னாளே! உள்ளக் கருத்திடையே மணமானா ளேஎன் செய்வேன்! நுண்ணிடையாள் எனக்குத்தா னோஅல் லாது நோயிடையே சாகத்தான் பிறந்துள் ளேனோ!  தேனைப்போல் மொழியுடையாள்; அன்ற லர்ந்த செந்தாமரை மலர்போல் முகத்தாள்; கெண்டை மீனைப்போல் விழியுடையாள்; விட்ட திர்ந்த மின்னைப்போல் நுண்ணிடையாள்! யாவுங் கொண்ட