யாவர்க்கு மாம்இறை வற்குஒரு பச்சிலையாவர்க்கு மாம்பசு வுக்கொரு வாயுறையாவர்க்கு மாம் உண்ணும் போதொரு கைப்பிடியாவர்க்கு மாம்பிறர்க்கு இன்னுரை தானே. அற்றுநின் றார்உண்ணும் ஊணே அறன்என்னும்கற்றன போதம் கமழ்பவர் மானிடர்உற்றுநின்று ஆங்கொரு கூவல் குளத்தினில்பற்றிவந் துண்ணும் பயனறி யாரே. அழுக்கினை ஓட்டி அறிவை நிறையீர்தழுக்கிய நாளில் தருமமும்செய்யீர்விழித்திருந்து என்செய்வீர் வெம்மை பரந்துவிழிக்கஅன்று என்செய்வீர் ஏழைநெஞ்சீரே. தன்னை அறியாது தான்நலன் என்னாதுஇங்குஇன்மை அறியாது இளையர்என்று ஓராதுவன்மையில் வந்திடும்கூற்றம் வருமுன்னம்தன்மையில் நல்ல தவஞ்செய்யும் நீரே. துறந்தான் வழிமுதல் சுற்றமும் இல்லைஇறந்தான் வழிமுதல் இன்பமும் இல்லைமறந்தான் வழிமுதல் வந்திலன் ஈசன்அறந்தான் அறியும் அளவறி வாரே. தான்தவம் செய்வதாம் செய்தவத்து அவ்வழிமான்தெய்வ மாக மதிக்கும் மனிதர்கள்ஊன் தெய்வ மாக உயிர்க்கின்ற பல்லுயிர்நான்தெய்வம் என்று நமன்வரு வானே. திளைக்கும் வினைக்கடல் தீர்வுறு தோணிஇளைப்பினை நீக்கும் இருவழி உண்டுகிளைக்கும் தனக்கும் அக் கேடில் புகழோன்விளைக்கும் தவமறம் மேற்றுணை யாமே.  பற்றது வாய்நின்ற பற்றினைப் பார்மிசைஅற்றம் உரையான் அறநெறிக் கல்லதுஉற்று உங்களால் ஒன்றும் ஈந்தது வேதுணைமற்றண்ணல் வைத்த வழிகொள்ளு மாறே.