கவ்வை பெருகக் கரந்தென் மனத்திருந்தும்  செவ்வாய்ப் பெருந்தோட் டிருநுதலாள் – அவ்வாயில்  அஞ்சொன் மாரிபெய் தவியாள்  நெஞ்சம் பொத்தி நிறைசுடு நெருப்பே.  ஊரார் என்னைத் தூற்றுமாறு என் உள்ளத்தில் இருக்கும் அவள்   என்னிடம் இனிமையாகப் பேசி என் நெஞ்சைச் சுடும் தீயை அவிக்கவில்லையே பயந்தோர்ப் பழிச்சல்  இவட்பயந் தெடுத்தோர் வாழியர் நெடிதென 