சோகம் ததும்பித் துடித்த குரலுடனே, ‘அம்மனே போற்றி! அறங்காப்பாய், தாள்போற்றி! வெம்மை யுடைய விதியால் யுதிட்டிரனார் மாமன் சகுனியொடு மாயச் சூதாடியதில், பூமி யிழந்து பொருளிழந்து தம்பியரைத் தோற்றுத் தமது சுதந்திரமும் வைத்திழந்தார். சாற்றிப் பணயமெனத் தாயே உனைவைத்தார். சொல்லவுமே நாவு துணியவில்லை; தோற்றிட்டார்.