ஏமமும் சாமமற்றே இரவொடு பகலும் அற்றுச் சோமனார் பதியை விட்டுத் துறந்தவர் போவரன்றே. (16) போங்கள் போங்கள் என்று சொல்கிறீர்கள். போகத்தான் போகிறேன். என் புலன்கள் ஐந்தும் உன்னால் எல்லாம் 'ஆம்' என்று ஆசையால் கூறுகின்றன. அவை என்னை மதிப்பிடுகின்றன. சாமம் ஏமம், இரவு பகல் என்று இல்லாமல் எப்போதும் சோமம் என்னும் மது அருந்தும் சோமனாரை விட்டுவிட்டுத் துறந்து போய்விடுகிறேன்.  அடிசிற் கினியாளே அன்புடையாளே படிசொல் தவறாத பாவாய் – அடிவருடிப் பின்தூங்கி முன்எழுந்த பேதையே போதியோ என்தூங்கும் என்கண் இரா. (17) திருவள்ளுவ நாயனார் தன் மனைவி இறந்தபோது இதனைப் பாடியதாகச் சொல்கின்றனர்.