நினைத்திருந்தேன் மறந்துவிட்டேன் செங்க ரும்பை நெறித்தெடுத்த சாற்றுக்கற் கண்டு காய்ச்சப் புனைந்துவைத்தேன் முல்லையிலே கண்ணி ஒன்று புரிகுழலில் வைஎன்று தந்தாள் ஆத்தா! இயல் 55            அன்னம் வேலன் அன்புப் பேச்சுகள்.  ஆத்தாவே இவர்யார் என் றன்னம் கேட்டாள்! அவன்தான்என் மகன்என்று சொன்னாள் ஆத்தா. தீத்தாவும் கண்ணுடையார் வேழ நாட்டார் சிறைபிடிக்க வருகையிலே மறித்தே என்னைக் காத்தாரும் இவர்தாமோ? என்றாள் அன்னம். கடமைபுரிந் தான்இவனே என்றாள் ஆத்தா; வாய்த்தீரே மானத்தை உயிரைக் காக்க மறப்பரிது நும்நன்றி என்றாள் அன்னம்! 