சிலநாளில் அவர்கள் தெரிவித்தபடியே ஜாதகனுடைய தாய் காலஞ்சென்று போனாள். அதையறிந்தவுடனே வாண முதலியார் தமக்கு மரணம் சமீபத்திருப்பதையும், பிற்காலம் குழந்தைக்கு ஆதரவில்லாத்தையும் நிச்சயித்துணர்ந்து, தம்மிடத்தில் நெடுநாளாய்ப் பண்ணையாளாயிருந்து, அகமும் புறமும் ஒத்து நடந்த உண்மையுள்ள உத்தமனாகிய ஏகன் சாம்பானிடத்தில் அந்தக் குழந்தையையும் சொத்துகளையும் ஒப்புவித்து, அவன் முகத்தைப் பார்த்து, ‘கொல்லையிற் பூமிக்குள் அளவிறந்த திரவியம் புதைத்து வைத்திருக்கிறேன்; அதையும் நீயே கைக்கொண்டு, இப்பிள்ளையையும் உன் பிள்ளையாக வளர்த்துக்கொள்,’ என்று சொல்லிவிட்டுத் தேகவியோமானார். அப்பண்ணைக்காரன், தன் ஆண்டை சொற்படியே அவருக்குச் செய்யவேண்டிய உற்றுரிமை முதலிய கிரியைகளையெல்லாம் அக்குழந்தையைக் கொண்டு குறைவில்லாமல் செய்வித்து, வேளாளர் குலத்தில் நல்ல சங்பிரதாயஸ்தராகிய ஒருவரைக் கொண்டு, அப்பிள்ளைக்கு வேண்டிய உணவு முதலியவைகளை ஊட்டி வளர்ப்பித்து, ஐந்து வயதிற் பிரபல வித்துவானாகிய கம்பரிடத்தில் விடுத்துக் கல்வி பயிற்றுவித்து, அவன் பூரணபாண்டித்தியமுடையவனான காலத்தில், அப்பிள்ளையின் மரபில் தகுதியான பெண்ணைத் தேடி விவாகமுஞ் செய்வித்து, தன் எஜமானருடைய சொத்துகளில் அரைக்காசளவும் தான் இச்சியாமல், முழுமையும் எஜமானரின் பிள்ளைக்கு ஒப்புவித்துப் புதையலிருக்கும் இடத்தையுங் காண்பித்து, ‘இதையும் நீயே அனுபவித்துக்கொள்; எனக்கு ஒன்றும் வேண்டுவதில்லை,’ என்றான். அப்பிள்ளை பண்ணையாள் அப்பிள்ளை பண்ணையாள் காட்டிய இடத்திலுள்ள நிக்ஷேபதனத்தை வெட்டியெடுக்கப்போன சமயத்தில் அதைப் பூதங் காத்திருந்த்தனால், வெட்டினவன் மூக்கிலும் வாயிலும் உதிரம் பெருக, அவன் கீழே விழுந்து மூர்ச்சையடைந்தான். மேலும் கருங்குளவிகள் செங்குளவிகள் புறப்பட்டு, அருகிலே ஒருவரையும் அணுகவொட்டாமல் துரத்தத் தலைப்பட்டன’ அதனால், ‘இதற்கென்ன செய்வது?’ என்று மனமுருகியிருக்கையில், அன்றிராத்திரி பிள்ளையின் சொப்பனத்தில் அப்பூதம் வந்து, ‘நான் நெடுங்காலமாகக் கண்ணை இமை காப்பது போல இடைவிடாது பாதுகாத்திருந்த ஏழு கோடி திரவியத்தை எளிதாக நீ கைப்பற்றிக் கொள்வதெப்படி? எனக்குத் திருப்தியுண்டாகத் தயை உண்மை பத்தி முதலிய நற்குணங்களையுடைய ஒரு புருஷனைப் பலிகொடுத்தால், இந்தத் திரவியத்தைக் கொடுப்பதுமன்றி, நானும் உனக்குக் கைவசமாகி, உட் தொண்டு போல எப்பொழுதும் காலாலிட்ட வேலையைக் கையாற் செய்துவருவேன்,’ என்றது. அவன் விழித்துக்கொண்டு ஏகன் சாம்பானை அழைத்துத் தான் கண்ட கனாவை அவனுக்கு அறிவிக்க, சாம்பான், ‘அந்தப் பூத்ததிற்கு ஒரு நரபலி கொடுத்தால், ஏழுகோடி திரவியம் அகப்படுமென்பதற்குச் சந்தேகமில்லை; அதைக்குறித்து அவசியம் முயற்சிசெய்யத் தான் வேண்டும்,’ என, அது கேட்டுப் பிள்ளையாண்டான், ‘யாரைப் பலிகொடுக்கின்றது?’ என்று யோசிக்குமிடத்திற் பண்ணையாள், ‘யோசனையென்ன? தடையில்லாமல் என்னைப் பலி கொடுக்கிறதுதானே!’ என்றான். அப்பிள்ளை, ‘கிருஷ்ண! கிருஷ்ண! பெற்ற தகப்பனைப் பார்க்கிலும் என்னிடத்தில் அதிக பிரீதியுள்ளவனாகி என்னை வளர்த்து, எனக்குச் சகல யோக்கியதையுமுண்டாகும்படி மிகவும் பாடுபட்ட உன்னையா பலிகொடுக்கிறது? இது நன்றாயிருக்கிறது! எனக்கிப்பொழுது உள்ள திரவியமே போதும்; நானந்த ஜோலிக்கே போகிறதில்லை,’ என்றான். ஏகன், ‘இஃதென்னை! எத்தனை நாளிருந்தாலும் ஒரு நாளிறக்கத்தானே வேண்டும்? எப்படிப் பட்டவர்களுஞ் சாகாதிருக்க மாட்டார்களே! மண்ணிலே முளைத்த பூண்டு மண்ணுக்கு இரையாமல்லவா? நானிருந்து ஆரை ரக்ஷிக்கப் போகிறேன்? இறந்தேனானால், யசமானருக்கு ஏழு கோடி நிதி கிடைக்கிறதே!’ என்று நினைத்து, அன்றிராத்திரி ஒருவருக்குந் தெரியாமற் புதையலிருக்கிற இடத்திற் போய்க்கழுத்தை அறுத்துக்கொண்டு பூதத்திற்குப் பலியானான். அந்த க்ஷணமே பூதம் வாணமுதலியார் பிள்ளையின் சொப்பனத்திற்போய், உங்கள் பண்ணைக்காரன் எனக்கு இப்பொழுது பலியாய்விட்டான்; இனி நீவந்து உன் பிதா புதைத்துவைத்த ஏழு கோடி திரவியத்தையும் கைப்பற்றிக் கொள். நானுனக்குச் சொன்ன சொல் தவறாமல் இன்றுமுதல் தொண்டு செய்கிறேன்,’ என்றது. அவன் விழித்தெழுந்திருந்து அந்த இரவில் திரவியம்புதைபட்ட இடத்திற்போய், ஏகன் சாம்பன் கழுத்தறுபட்டுக் கிடக்கிற அலங்கோலத்தைக் கண்ணினாற் பார்த்து, மனம் பதைக்க, அவனுக்காகக் கண்ணீர் விட்டழுது, மெய்சோர்ந்து, பின்பு அவனைச் சிறப்பாக எடுத்துத் தகனம்பண்ணி, சஞ்சயனம் அந்திய கர்மம் முதலானவைகளும் தன் கையினாலேயே செய்துமுடித்து, அவன் செய்த நன்றியை மறவாதிருப்பதற்காக அவன் பெயரை முதலிலும், கம்பர் தனக்காசிரியராகையால் அவர் பெயரை இடையிலும், வாணர் தன்னைப் பெற்றவராகையால் அவர் பெயரைக்  கடையிலுஞ் சேர்த்து, அம்மூன்றும் ஒருமிக்கத்  பெயராக வழங்கவேண்டுமென்று ஏக கம்ப வாணன் எனத் தான் பெயரிட்டுக்கொண்டு அந்தப் புதையலை வெட்டியெடுத்துத் தன் வீட்டிற் சேர்ப்பித்துத் தன் தந்தையினும் அதிக தனிகனாயும் சகல ராசாக்களும் மதிக்கத்தக்க மகா பிரபுவாயும் கீர்த்தி பெற்றிருந்தான். சேர சோழ பாண்டியன் மூவரும் ஒரு தினம் ஏகம்பவாண முதலியாரைக்காண வேண்டுமென்று அவன் வீட்டுக்கு வந்து, ‘முதலியார் எங்கே?’ என்று உள்ளே ஆளனுப்பி விசாரிக்க, அவன் மனைவி, ‘கழனிக்குப் போயிருக்கிறார்,’ என்ற உத்தரஞ்சொல்ல, இவர்கள் அது கேட்டு, ‘முடி நடப் போயிருக்கிறாரோ?’ என்று அவன் குலத்தொழிலைக்குறிப்பித்து ஏளனம் பண்ணினது கண்டு, அவன் மனைவிக்கு அது சகியாமையால், அவள், ‘நம் முதலியார் முடிநடுவது மெய்தான்; ஆயினும், அவர் இந்தச் சொற்பமாகிய நாற்று முடியா நடுவார்? சேரசோழ பாண்டியர்களாகிய மூவேந்தருடைய முடிகளைப் பறித்தெடுத்து, அவர்கள் சேனைகளைக் கண்டதுண்டமாக்கி, யுத்தகளமாகிய கழனியில் அவற்றை எருவாக இட்டு, அது நிறைய சிவந்தரத்தமாகிய நீரைத்தேக்கி, ஏறும் பட்டவர்த்தன யானையாகிய பகட்டை விடுத்து, அதன் காலால் மிதிப்பித்துக் குழை சேறாக்கி, அச்சேற்றில் வரிசையாக நட்டு, வெற்றியாகிய வேளாண்மை செய்துவருகிறார்,’ என்ற கருத்துக்கேற்க, என்றொரு பாடலை எழுதிப் போக்கினாள். அப்பாடலை அவர்கள் படித்துப் பார்த்து, ‘அடா! இவன் இப்படிப்பட்ட ரணசூரனென்று நாமறியாமற் போனோமே! நல்லதாகட்டும்!’ என்று இறுமாப்புடனே போய்விட்டார்கள். அவர்கள் போன மாத்திரத்தில் ஏகம்பவாணன் வீட்டுக்கு வந்து, மேற்படி செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு அவர்கள் கர்வத்தை அடக்க வேண்டுமென்று தன்னிடத்திலுள்ள பூதத்தை அனுப்பி, ‘முன்னே சேரனைத் தூக்கி வா,’ என்றான். அது, சேரன்படுத்து நித்திரை பண்ணும்பொழுத கட்டிலோடே தூக்கி வந்து எதிரே விட்டது; அவனைச் சிலநாள் வரையிற் சிறைக்கூடத்தில் அடைத்து வைக்க, அவன் ‘நம் வாய்க்கொழுப்பாலல்லவா இப்படி வந்து விடிந்த்து! என்ற ஏகம்பவாணனுக்கு வருஷந்தோறும் இவ்வளவு திரவியம் பகுதி கட்டுகிறேனென்று ஒரு தொகை குறித்து உடம்படிக்கை செய்து இதமாக அவனிடத்திற் செலவு பெற்றுக்கொண்டு தன் தேசத்திற் போய்ச்சேர்ந்தான்.