தென்றல் உலலவுந் திருக்கடவூ ரெம்பெருமான் மன்றல் செறிந்தே மதுவூறும்- கொன்றைக்காப் பொன்பரவுந் திண்கொங்கை யிரண்டும் புண்பட நொந்துந் துன்பமிருந்தும் அனபுதிரண்டும் பெண்கொடிநெஞ் சஞ்சும். பாலனுக்கா வன்று பகடேறி வந்தெதிர்த்த காலனுக்குக் காலா கடவூரா- மேலோர் கரும்பு கொண்டங் கெதிர்ந்து வந்தங்கசன்  பெருஞ்சரங்கள் கண்டு மருண்டு நெஞ்சங் கலங்கு மென்றன் மான்.