என நான்காமடியைச் சொன்னான். இதனைக் கேட்ட அரசன் முன்னைய மூன்றடிகளைப் பார்க்கிலும் நான்காமடியே சொல்லிரசம், பொருளிரசம், சந்தரசம் முதலியவற்றான் விசிட்டமுற்றிருப்பது கண்டு மிக்க சந்தோஷமுடையனாகிக் காளிதாசனைப் பார்த்து, ‘நீர் சரஸ்வதியின் அமிசாவதாரமன்றி மற்றன்று. உமது திருவாக்கில் மாலைக் காலத்தை முற்றாக வருணித்தருளும்,’என்றான். அதற்குக் காளிதாசனும் நன்றென்றிசைந்து, ‘வியசனமிக்குள்ளவனுடைய கல்வியறிவு எவ்வாறு மழுங்குமோ அவ்வாறு தாமரைப் பூவின் காந்தியும், அந்நியதேசத்தையடைந்த மானி எவ்வாறு கீழ்மையடைகிறானோ அவ்வாறு வண்டுகளும், கொடுங்கோல் மன்னன் எவ்வாறு உலகத்தை வருத்துகின்றானோ அவ்வாறு இருளும், உலோபிகளிடத்துள்ள செல்வம் எவ்வாறு சன்மார்க்கத்தில் பிரயோஜனப்படாதோ அவ்வாறு கண்களும் இருக்கின்றன,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்னும் இச்சுலோகத்தைச் சொல்லி முடித்தான். இதனைக் காளிதாசன் சொல்லுந்தோறும் அரசனுக்குண்டான பெருமகிழ்ச்சி இத்துணையதென்று சொல்லுதளெளிதன்று!‘இதற்குக் கைம்மாறாக உமக்கு யான் செய்யத்தக்கது யாதுமென்னிடத்திலில்லையே!’ என்று காளிதாசனைக் கட்டித் தழுவுவான்; ‘உம்மோடு சமமாக யான் வீற்றிருக்கத் தக்கவனோ!’ என்றுகூறிக் கீழே அவனுடைய பாதங்களினருகே உட்காருவான்; அவனுக்கு உபசாரங்கள் பல செய்வான்; ‘நீர் சிறியேனைத் தேடி வர என்ன தவம் செய்தேன்!’ என்பான்; யான் பெற்ற பேறு போல உலகத்தில் யாவன் பெற்றான்?’ என்பான். இவ்வாறே அரசன் அவனைப் பலவாறு புகழ்ந்து கொண்டாடி உபசரித்தான். என்றபடி, கல்வியறிவினது அருமை பெருமைகளை ஆராய்ந்தும் கேட்டும் சீர்தூக்கியுமறிய வல்ல பிரபுக்களே வித்துவான்களைக் கனம் பண்ணுவார்கள். மாணிக்கத்தினது பெருமையை அறியாதாரிடத்தில் மாணிக்கத்தை விற்கப் போகும் இரத்தினவணிகர் போன்று, இந்நாளில் வித்துவான்கள் தமது கல்வித்திறமையைக் கல்வியென்னுஞ் சொல்லையேனும் செவ்வனே அறியாத போலிப்பிரபுவினிடம் காட்டப் போய் மதிப்பிழந்து மீள்வர். கல்வித்திறமை காட்டி நன்கு மதிப்பும் பரிசும் பெற விரும்புவோர், சந்திரனையுங் கங்கையையுந் தரித்த கடவுளைப் பாடுக. இந்நாளிலே போஜன் அவனன்றி மாற்றியாவனுள்ளன்? அது நிற்க. அப்பாற் காளிதாசன்... அப்பாற் காளிதாசன் தன்னை அரசன் மிகவும் உபசாரஞ்செய்து கனப்படுத்துவதைச் சகிக்க முடியாதவனாய், அரசனைப் பார்த்து, ஸ்துதியாக ஒரு கவி சொல்லத் தொடங்கினான். அது வருமாறு: ‘ஒருவரை ஒருவர் உபசரிக்க வேண்டுவது சினேகம் உண்டாகும் வரையுமே! சினேகம் உண்டாய பின்னருமன்று. ‘உண்மையான சினேகருக்குச் செய்யும் உபசாரம் பரிகாசம் போலும்!’ என்னுங் கருத்துள்ள சுலோகம் இது! இதனைக் கேட்ட போஜன் மகிழ்ச்சி கூர்ந்து, அச்சுலோகத்திற்காகப் பொன்விளை நிலங்கள் சிலவற்றைக் காளிதாசனுக்குத் தத்தஞ் செய்தான்.