ஒருநாள் ஒருத்தியின் பிள்ளை காளமேகப்புலவரைக் கண்டு பயந்து, அழுதுகொண்டு தாய்க்குச் சொல்ல, அவள் ‘அட கொடுப்பான்!’ என்று வைததற்குப் பொறாது, அவர் பாடிய வகையால் அப்பிள்ளை இறந்துபோக, அவள்புருஷன் வேண்டுகோளுக்கிரங்கி, மறுபடி அந்தப்பிள்ளை பிழைக்கும்படி பாடிய செய்யுள்: ஒருகால் ஸ்ரீரங்கத்து வைணவர், ‘பெருமாள் உலகத்தை உண்டபோது சிவபிரான் எங்கேயிருந்தார்?’ என்றதற்குச் சொல்லிய செய்யுள்: மேற்படி வைணவர், விநாயகருக்கு நாமமிட்டுப் ‘பரம விஷ்ணுவே என்று இப்பிள்ளையார் நாமம் போட்டுக்கொண்டார்!’ என்றபோது பாடிய செய்யுள்: ஓரூரிலே திருக்கலியாண மகோத்ஸவங்கண்டருளி வதூவரர்களுக்கு மங்களம் உண்டாகும்படி சேஷையிட்டபோது, ‘சிவபெருமானும் விஷ்ணு பகவானுங் காக்க!’ என்று ஆசீர்வதித்த சிலேடை வெண்பா: சிவபரமாக இதன்பொருள்: மானேந்திய கரத்தையுடையவரும், பஞ்சாக்ஷர சொரூபியும், முன்னொரு காலத்திற் பிரமன் சிரசொன்றைக் கிள்ளியெறிந்தபோது தம் நகங்களையே வாளாகக் கொண்டவரும், உலகமெல்லாம் போற்றும் உமாதேவியை அகத்திலுடையவரும் ஆகிய சிவபிரானும், விஷ்ணுபரமாக சாரங்கம் என்னும் வில்லைக் கையிற் பிடித்திருப்பவரும், அழகிய சக்கராயுதந் தரித்தவரும், கம்சனுடைய அங்கத்தை வெட்டிய கூரிய வாளையுடையவரும், உலகெல்லாம் போற்றும் நீலமேனியரும் ஆகிய விட்டுணு மூர்த்தியும் உங்களை எப்போதும் அருள்மிகுந்து காத்திடுவர். பின்பு திருவாரூரில் வந்துசேர்ந்து, சிலநாள் வசித்திருக்கையில் ஒருநாள் தியாகரைத் தரிசிக்கும்படி கோயிலுக்குப் போன வேறொரு வித்துவான் சுவாமிமேல் சிலேஷையாக ஒரு பாடற்பாட வேண்டுமென்று நினைத்து, -என முதலடி மாத்திரந் தொடங்கி, அப்புறம் அமைக்க அவருக்குக் கருத்துத் தோன்றாமையால், அதை அந்தக்கோவில் மதிற்புறத்தில் எழுதிப்போய் மறுநாள் வந்து பார்க்குமளவில், அதன்கீழ்,