115	 தோழி! நாம், காணாமை உண்ட கடும் கள்ளை, மெய் கூர	 நாணாது சென்று நடுங்க உரைத்தாங்குக்	 கரந்ததூஉம் கையொடு கோள் பட்டாம், கண்டாய்; நம்  புல் இனத்து ஆயர் மகன் சூடி வந்தது ஓர்	 முல்லை ஒரு காழும் கண்ணியும், மெல்லியால்!	 கூந்தலுள் பெய்து முடித்தேன் மன்; தோழி! யாய்	 வெண்ணெய் உரைஇ விரித்த கதுப்போடே,	 அன்னையும் அத்தனும் இல்லரா, யாய் நாண,	