முதலில் அகல்யாதான் ஆரம்பித்தாள்:- "கோடி ரூபாய் கிடைச்சாலும் இனிமே இதுமாதிரி டிராவல் ஏஜென்ஸீலே வேலை பார்க்க மாட்டேன்." "பம்பாயிலே என் பிரதர் கம்பெனி 'எக்ஸிகியூடிவ்' ஆக இருக்கிறான். அவன் சிபாரிசிலே எங்கேயாவது 'ஸ்டெனோ' ஆகப் போயிடலாம்னு பார்க்கிறேன். இந்த ஊரே எனக்குப் பிடிக்கலே. ஐயாம் டயர்டு ஆஃப் திஸ் ஜாப்" என்றால் கிரேஸி. "கிரேஸி! நான் எத்தனையோ தடவை இந்த மாத்யூவை வார்ன் பண்ணியிருக்கேன். ப்ரீஃப் கேஸிலே கத்தை கத்தையா ஃபாரின் கரென்ஸியைத் திணிச்சுண்டு அலையாதே... மாட்டிண்டுடுவேன்னு... அவன் கேட்டாத் தானே? இன்னிக்கு மாட்டிண்டாச்சு..." "இதெல்லாம் 'நத்திங்' மாத்யூவுக்கு. இது கொசுக்கடி மாதிரித்தான். எப்படியாவது சமாளிச்சுத் தப்பி வெளியே ரிலீஸ் ஆகித் தொழில் நடத்துவான் பாரு! டேக் இட் ஃப்ரம் மீ... அகல்யா..." "அது ரொம்பக் கஷ்டம் கிரேஸி! இது ரொம்பப் பெரிய அஃபென்ஸ். அத்தனை சுலபமா விட்டுட மாட்டாங்க..." "எப்படியும் தொலையட்டும். நமக்கு இனிமே இந்த மாதிரி 'ஜாப்' வேண்டாம். ஸ்டிரெயிட் ஃபார்வர்டா ஒரு ஜாப், அது வசதிகளே இல்லாத வேலையானாலும் பரவாயில்லே, போதும்." "எல்லா வசதியான வேலையிலேயும் இப்படி வசதிக் குறைவான பல அபாயங்கள் இருக்கத்தான் இருக்கும்னு தோண்றது." "அப்படியானா அந்த வசதி நமக்குத் தேவையில்லே... ஒரு சாதாரண வேலை - நல்ல வேலை போதும்." மாத்யூவின் மேல் ஏற்பட்ட வெறுப்பில் ஒரு தற்காலிக நெருக்கம் அவர்களிடையே உண்டாகியிருந்தது.