ராஜா அந்த ஒற்றைச் சிலம்பைக் கையிலே வாங்கிப் பார்த்து அதிசயப்பட்டு, 'அடா,உன்னிடத்திலிருக்கிற சிலம்பையும் கொண்டுவா, பார்ப்போம்!' என்று அம்பட்டனுக்குக் கட்டளையிட்டான். அவன், 'இதேது! கிணறு வெட்டப் பூதம் புறப்பட்டாற்போல வந்து விடிந்ததே!' என்று திகில் கொண்டு, கால்கைகள் உதறலெடுக்க, வாய் குழற, 'இல்லை சுவாமி!' என்றான். கம்பர், 'அடா, தம்பீ, அது நமக்கேன்? அம்மாளுக்கும், சும்மா கொடுத்துவிடு' என்றார். அவன், 'இல்லை அண்ணா!' என்றான். அத்தருணத்தில் அரசன் பக்கத்திலிருந்து இராணி, அதைத் தனக்கு வாங்கிக்கொடுக்க வேண்டுமென்று தன் நாயகனுக்குச் சமிக்கை காட்டினாள். சேரன் அதுபற்றி மறுபடி நாலைந்து ஆவர்த்தி, 'சிலம்பைக்கொண்டுவா' என்று வற்புறுத்திச் சொல்லியும், அவன் முன்சொன்னபடியே 'இல்லை' என்ன, கம்பர், 'அடா தம்பீ, கள்ளிக்கு முள்வேலியும், கழுதைக்குக் கடிவாளமும் ஏதுக்கு? அதுபோல, மயிர்வினைஞராகிய நமக்கு வச்சிரச் சிலம்பேன்? 'குடிக்கிறது கூழ், கொப்பளிக்கிறது பன்னீரா?' எடுக்கிறது சந்தைக் கோபளம், ஏறுகிறது தந்தப்பல்லக்கா?' வேண்டா! எடுத்துக் கொடுத்துவிடு,' என்ன, அவன், 'சத்தியமாயில்லை!' என்றனன். ராஜா, 'இவன் பரிச்சேதம் இல்லையென்று ஆணையிடுகிறானே!' என்னக் கம்பர், 'சுவாமி, இவன் மிகவும் நெஞ்சழுத்தக்காரன். இளமையிலேயே இவன் சுவாபம், அஞ்சாமற் பொய்யாணை இடுகிறதுதான்' பொய்ச்சத்தியம் இவனுக்குத் தயிருஞ்சோறும்; இப்படிச் சாந்தமாய்க் கேட்டாற் கொடுப்பானா? மிதித்துப் பிடுங்கினாலல்லாமல் 'மயிலே, மயிலே, ஓர் இறகு கொடு' என்றாற் கொடுக்குமா? அதுபோல, இவனைக் கேட்கிறபடி கேட்க வேண்டும்,' என்றார். தக்ஷணமே அரசனாணையால் ஏழெட்டுப் புளிய மிளார்க்கட்டுகள் வந்து விழுந்தன. அவனைப்பிடித்துக் கம்பத்தில் இறுகக்கட்டி அப்புளிய மிளாரைக் கொண்டு உடம்பெல்லாம் உதிரமொழுகும்படி பொத்தினார்கள். அம்பட்டன் அடி பொறுக்கமாட்டாமல், 'கட்டவிழ்த்து விட்டால் உள்ளதைச் சொல்லுகிறேன்!' என்றான். என்ற மாத்திரத்தில், அவனை அடியாமற் கட்டவிழ்த்து விட்டுக் கேட்க அவன், 'அம்பலத்திற் பொதியவிழ்த்தது போல, யதார்த்தத்தைச் சொல்லிவிட்டான். எப்படியெனில், 'இவரெங்கள் தமயனுமல்லர்; நானிவர் தம்பியுமல்லன். இவருடைய பூர்வோத்தரமே எனக்குத் தெரியாது. குரங்குக் குட்டி கையைத் தேய்க்கிறது' போல, இந்த சமஸ்தானத்து வித்துவான்கள் இவர்மேற்பொறாமையால், என்னைக் கொண்டு இப்படியெல்லாஞ் செய்வித்தார்கள்; எனக்கு அவர்கள் எழுதிக்கொடுத்த உடன்படிக்கை இருக்கிறது, பாருங்கள்' என்று அதை அரசன் சமுகத்திற் கொண்டுவந்து வைத்து, மற்றுமவர்கள் செய்யத்துணிந்த துராக்கிருதங்களை எல்லாம் பட்டோலை படிப்பது போலப் பகிரங்கமாகச் சொன்னான். சேரன், 'இது இவனால் விளைந்ததன்று; வித்துவக்காய்ச்சலாற் சம்பவித்தது. 'எய்கிறவனெய்தால், அம்பென்ன செய்யும்?' என்று அம்பட்டன்மேல் மூண்ட கோபத்தை ஒருபடியாகத் தணித்துக்கொண்டு அந்த வித்துவான்களுடைய துரோக சிந்தையைக்குறித்து நெஞ்சு புழுங்கி, 'நம்மாலே பரிபாலிக்கப்பட்ட இவர்கள் நமக்கே தீங்கு செய்தார்களல்லவா!' என்று அவர்களை எல்லாம் கழுவேற்ற நிர்ணயித்தான். அதையறிந்து அந்த வித்துவான்கள், 'இந்தப் பேரிடிக்கு எவ்விதத்தால் தப்புவது! என்றபடியல்லவோ சம்பவித்தது!' என்று பயந்து யாவரும் கூடி ஆலோசித்தும் தப்புவதற்கு வேறோர் உபாயமும் காணாமையால், தங்கள் தங்கள் மனைவிமார்களை அடைப்பைக்காரன் காலிலே போய் விழுந்து வேண்டிக்கொள்ளும்படி அனுப்பினார்கள். அந்த ஸ்திரீகள் தலைவிரி கோலமாய் வந்து புலம்பி, முன்றானையை விரித்து, 'மாங்கல்ய பிக்ஷை தரவேண்டும்!' என்று கேட்க, கம்பர் அவர்களுடைய துக்கமுகத்தைக் கண்டு, நெஞ்சுருகி, அழுகுரலைக் கேட்டுச் சகிக்காமல் இரக்கங் கூர்ந்து, 'பாக்கியவதிகளே! அழவேண்டா; உங்கள் நாயகன்மார்களுடைய பிராணனை நான் அவசியம் காப்பாற்றுவேன்! நீங்கள் அஞ்சாதிருங்கள்,' என்று அபயப்பிரதானம் பண்ணி, அவர்களை அனுப்பிவிட்டு மகராஜனைப் பார்த்து, 'ராஜசேகரரே, உலகத்தில் மாதா, பிதா, குரு, புரோகிதர், புராணிகர், வேதப்பிராமணர், தபசிகள், வித்துவஜனர், விகடகவிகள், சுத்தவீரர், தனாபதிகள், தூதர்கள், சுற்றத்தார், பிணியாளர், வறியவர், பாலர், அடைக்கலம் புகுந்தோர், போகமாதர் என்னும் இந்தப் பதினெட்டுப் பெயர்களும் செய்த குற்றத்தைப் பாராட்டி அதற்காக அவர்களைத் தண்டிப்பது அரசர்களுக்கு மனுநீதியன்று. ஆதலாலும், மேலும் அவர்களும் நானும் வித்துவான்களாயிருப்பதனாலும், அவர்களுக்கு வந்த அவமானம் எனக்கு வந்ததாம். ஆகையால், நீங்கள் கிருபை செய்து அவர்கள், தெரியாமற் செய்த குற்றத்தை மன்னிப்பதே உங்கள் கௌரவத்திற்கும், தயைக்கும் தகுதி,' என்று கோபம் தணியும்படி நயவசனமாகச் சொல்ல, அரசன் சீற்றமாறி, விதித்த தண்டனையை மன்னித்துவிட்டுக் கம்பரை நோக்கி, 'இந்த வச்சிரச்சிலம்பு உமக்கெப்படிக் கிடைத்தது?' என்றான். கம்பரானவர், 'கேளீர், சக்கிரேஸ்வரரே! இச்சிலம்பைத் தரிக்கின்ற உத்தமியை நீங்கள் தரிசிக்க வேண்டுமென்னும் விருப்பம் உங்களுக்குண்டாயிருந்தால், அழைப்பிக்கிறேன்,' என்று சொல்லி, விசாலமாகிய ஒரு மண்டபத்தில் முத்துப் பந்தல் சிறப்பித்து, சந்தனத்தைப் பனிநீரிற் குழைத்து மெழுகி, நவரத்தினப் பொடிகளாற் கோலமிட்டு, வாழை கமுகுகள் நாட்டி, மலர் மாலை தூக்கி, நெய் விளக்கேற்றி, முற்பக்கத்தில் முகமல் திரைபோட்டு அப்பந்தலுக்குள் மரகத விமானம் ஒன்றை அலங்கரித்து வைத்து, அதில் மாணிக்க பீடம் அமைத்து அவன்மேல் தங்கக் கலசஸ்தாபனஞ் செய்து அக்கலசத்தில் ஜகன்மாதாவாகிய சாரதையை ஆவாகனம்பண்ணி, சங்கமுதலிய வாத்தியங்கள் கோஷிக்க கந்த புஷ்ப தூப தீப நைவேத்தியங்களைக் கொண்டு ஆகமவிதிப்படி பத்தி விசுவாசத்துடனே அர்ச்சித்துப் பூசித்து அஞ்சலித்து, கலைமகள் மூலமந்திரத்தைப் பிரணவ நமக சகிதமாகப் பற்பல உருச்செபித்து திரைப்புறத்திலிருந்து நூதனமாகச் சரஸ்வதிமேல் ஓர் அந்தாதி பாடி, வசனரூபமாகவும், 'தவளஸ்வரூபி' தவளபத்மாசனி, தவள பூஷணி, புவன காரணி, புஸ்தாக பரணி,' என்று ஸ்தோத்திரித்த மாத்திரத்தில் அப்பந்தலின் திரைக்குள் அந்த ஞானசிரோமணியாகிய பரதேவதை சர்வாபரண பூஷதையாய், எத்திசையிலும் மனோக்கியமான மந்தார பாரிஜாத திவ்விய பரிமள வாடை வீசும்படி எழுந்தருளித் தாம் தாமென்று மத்தளம் முழங்க, வலக்கை மகர வீணை வாசிக்க, இடக்கை அபிநயிக்க ஒற்றைக்காற் சிலம்பு கலீர் கலீரென்று சப்திக்க, அடிபெயர்த்து அற்புத நடனஞ் செய்யத் தலைப்பட்டாள். அதை அரசன் முதலானவர்கள் அறிந்து சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து பணிந்து, பிரமானந்தத்தில் மூழ்கிப் பரவசமானார்கள். அப்பொழுது நாமகள், 'எங்கடா கம்பா சிலம்பு?' என்றாள். என்றவுடனே கம்பர், அரசன் கையிலிருந்த சிலம்பை வாங்கிச் சாரதையின் இடப்பாதத்திற்கு நேரே நீட்டினார். அஃது அந்தத் திருவடியிற் போயேறின மாத்திரத்திற் கலைவாணி அந்தர்த்தானமாய்ப் போய்விட்டாள். பிறகு சேரன் கம்பரைப் பற்றிச் சமுசயித்து, 'நீரார்?' உம்முடைய பூர்வோத்தரமென்ன? உண்மையைச் சொல்லவேண்டும்,' என்று வேண்ட, கம்பர் தாம் இன்னாரென்பதும், தமக்கும் சோழனுக்கும் விரோதமுண்டானதும், அவனுடைய தேசத்தைவிட்டுத் தாம் வந்ததும், மார்க்கத்தில் நடந்த செய்தியும் சாங்கோபாங்கமாகச் சொல்லக்கேட்டு அரசன் அதிக சந்தோஷமாய் ஆச்சரியப்பட்டு, மகா வித்துவானாகிய அவர் தனக்கு அடைப்பைத் தொழில் செய்ததனிமித்தம் விசனமுற்று, அன்றுதொட்டு அவரை முன்னிலும் மிக்க செல்வமும் சிறப்புமாக வைத்திருந்தான். ★★★அவ்வண்ணம் கம்பர்.... அவ்வண்ணம் கம்பர் சேரனிடத்திலிருக்க, சோழன் நெடுநாளாகக் கம்பர் முகத்தைக் காணாமையால், தாய் முகத்தைக் காணாத சிசுப்போலவும்,மழை முகத்தைக் காணாத பயிர்போலவும், கணவர் முகத்தைக் காணாத கற்புடை மடவார்போலவும், போர் முகத்தைக் காணாத சுத்தவீரர் போலவும், கொடுப்போர் முகத்தைக் காணாத இரப்போர் போலவும் ஏக்கமுற்று, 'ஐயோ! நான் தீர்க்காலோசனை பண்ணாமலும், கொஞ்சமாவது தாட்சணியமில்லாமலும் கண்டித்துப் பேசி, என் தேசத்தைவிட்டுப் போய்விடும்!' என்றதனாலல்லவோ, வித்துவ ரத்தினமாகிய கம்பர் என் சமுகத்தை விட்டு விலகிப் போனார்? இனி என்றைக்கு அவர் முகத்தைக் காண்பேன்! அவரில்லாத சபை, தாமரையில்லாத தடாகமும், சந்திரனில்லாத வானமும், நதியில்லாத நாடும், துதியில்லாத நாவும், ஞானமில்லாத கல்வியும், கற்பில்லாத பெண்டிரும், தெய்வத்தியானமில்லாத நெஞ்சும், புத்திரபாக்கியமில்லாத இல்வாழ்க்கையும், செங்கோலரசனில்லாத நகரமும்போலச் சிறப்பிழந்திருக்கின்றதே! அவரெங்கே போனாரோ! எவ்விடத்திலிருக்கிறாரோ! இன்னதேசத்திலிருக்கிறார் என்று எந்த மகானுபாவனாவது வந்து சொல்லக் கேட்பேனோ!' என்று தன் சபையாருடனே சொல்லித் துக்கப்பட்டு அஷ்டதிக்கிலுமுள்ள அந்தந்தத் தேசங்களுக்குத் தூதர்களை அனுப்பிப் பலநாள் தேடியும் செய்தி தெரியாமல் தடுமாறிப் பின்பு தெய்வகதியாய்ச் சேர மகா ராஜனுடைய சம்ஸ்தானத்திலிருக்கிறாரென்று சிலர் வந்து சொல்லக் கேள்விப்பட்டு, அதை உள்ளபடி தெரிந்து கொண்டு, 'இந்த நிரூபங் கண்ட நாழிகைக்குத் தயைசெய்து வரவேண்டும்' என்று கம்பருக்கு ஒரு நிரூபமும் 'தாமதமில்லாமல் எப்படியாவது நீர் கிருபை கூர்ந்து கம்பர் கவிச் சக்கரவர்த்தியாரை அனுப்புவிக்க வேண்டும்,' என்று சேரனுக்கு ஒரு விண்ணப்பமுமெழுதி ஓராள் வசம் அனுப்பினான்.