குண்டலக் குழை முகக் குங்குமக் கொங்கையார், வண்டு அலைத்து எழு குழல் கற்றை கால் வருடவே, விண்டு, அலத்தக விரைக் குமுத வாய் விரிதலால், அண்டம் உற்றுளது, அவ் ஊர் அழுத பேர் அமலையே!	42 கதிர் எழுந்தனைய செந் திரு முகக் கணவன்மார் எதிர் எழுந்து, அடி விழுந்து, அழுது சோர் இள நலார் அதி நலம் கோதை சேர் ஓதியோடு, அன்று, அவ் ஊர் உதிரமும் தெரிகிலாது, இடை பரந்து ஒழுகியே!	43