பொரு களிறு அன்ன தகை சாம்பி, உள் உள்  உருகுவான் போலும், உடைந்து?  தெருவின் கண் காரணம் இன்றிக் கலங்குவார்க் கண்டு, நீ  வாரணவாசிப் பதம் பெயர்த்தல், ஏதில,  நீ நின் மேல் கொள்வது, எவன்?  அலர் முலை, ஆய் இழை நல்லாய்! கதுமெனப்  பேர் அமர் உண் கண் நின் தோழி உறீஇய  ஆர் அஞர் எவ்வம் உயிர் வாங்கும்; 