‘குணங்கடந்த போதக் கடலெங்கள் தென்குருகூர்ப் புனிதன் கவியோர் பாதத்தின்முன் செல்லுமோ?’ (அதாவது, ஸ்ரீமந்நாராயணன் சடகோபனுடைய கவியின் ஒரு பாதத்தைக் கடக்கமாட்டான்) என்பது என்னையெனில், பாண்டி நாட்டிலுள்ள திருக்குருகூர் என்னும் திவ்யதேசத்தில் ஆழ்வாருக்குக் கோயிலிலும் வீதிப்புறப்பாட்டிலும் வெகுகாலமாக ‘வேதந் தமிழ்செய்த மாறன் சடகோபன்’ என்பது முதலாகப் பற்பல விருது கூறித் திருச்சின்னம் ஊதிவருவதையும், பிரமோற்சவங் கண்டருளப்பண்ணுவதையும் பற்றி ஒரு காலத்தில் மதுரைச் சங்கத்தார் கர்வத்தால் அசூயை கொண்டு, ‘இந்த ஆழ்வார் பத்தரேயல்லாமல் பகவானல்லவே! இவருக்கு விருது கூறித் திருச்சின்னம் ஊதுவதும் உற்சவம் நடத்துவதும் வியர்த்தமே! இஃது ‘அணிற்பிள்ளையின் தலைமேலே அம்மிக்கல்லை வைக்கிறது போல’ இருக்கிறது. இவர் பாடின திருவாய்மொழி என்ன சங்கமேறிய செய்யுளா? அதை வேதத் தமிழென்று அவ்வளவாகச் சிலாகிப்பது தகுதியல்லவே!’ என்று வாய்மதம் பேசி அபசாரப்பட்டார்கள். அத்தருணத்தில் ஆழ்வார் திருநகரியிலிருந்த வைஷ்ணவர்களுக்கு மனஞ்சகியாமல் பதைத்தமையால் குருகைப்பிரான் சந்நிதியிற்போய் அவர்கள் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சேவித்து, ‘ஆழ்வாரே, உம்மையும் உமது திருவாய்மொழியையும் அவமதித்த சங்கத்தாருக்குக் கர்வபங்கமாம்படி தேவரீர் ஏதாவது பிராயச்சித்தஞ் செய்வித்தாலொழிய, அடியோங்கள் எழுந்திருக்கக் கடவோமல்லோம்,’ என்று தீர்க்க வைராக்கிய சித்தர்களாய் மூன்றுநாள் வரையில் ஸ்நானம் அனுஷ்டானம் ஜபம் ஹோமம் வேதபாராயணம் பகவதாராதனம் முதலானவைகளும் இல்லாமற் கிடையாய் எழுந்திராதிருந்தார்கள். அதுபற்றி ஆழ்வார் ஒரு விருத்த பிராமணனாகி வந்து, ‘ஆர்காணும் மூன்று நாளாக இந்தக் கோயிலின் வாசலிற் கிடக்கிறவர்கள்? என்ன நிமித்தத்தால் இப்படிச் செய்வது?’ என்று கேட்க, அவர்கள், ‘நம்மாழ்வாரையும் அவரது திருவாய்மொழியாகிய திராவிட வேதத்தையும் சங்கத்தார் இகழ்ந்த படியினாலே அவர்களுக்கு ஆழ்வார் யாதேனும் பிராயச்சித்தஞ் செய்விக்க வேண்டும் என்பது எங்கள் அபிமதம்,’ என்ன, பிராமணன் ‘இந்தக் கலி காலத்திலும் அப்படி நடக்குமா? இஃதென்னை பைத்தியம்!’ என, வைஷ்ணவர்கள், ‘நடந்தால் எழுந்திருக்கிறோம், நடவாவிட்டால் இங்ஙனமே அன்னபானாதிகள் இல்லாமலிருந்து பிராணனை விட்டுவிடுகின்றோம்,’ என்ன, ஆழ்வார் அவர்கள் மனோநிச்சயத்தை அறிந்து, குறுநகை கொண்டு, ‘நீங்கள் சடகோபர் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியில் இன்ன பாடலின் இத்தனையாம் பாதத்தை ஒரு சிறு நறுக்கில் எழுதிக் கொண்டுபோய்ச் சங்கப்பலகையின்மேல் வையுங்கள், உங்கள் அபீஷ்டப்படி நடக்கும்,’ என்று சொல்லி அந்தர்த்தானமாய்விட்டார். வைஷ்ணவர்கள் திருக்குருகைப் பிரானாரே இத்தன்மையாக எழுந்தருளினாரென்று தெரிந்து, அவர் அருளிச்செய்தபடி செய்தார்கள். அவர்கள் அந்தத் திருவாய்மொழிச் செய்யுளிடியை எழுதிய ஒரு சிறு முறியைக் கொண்டுபோய் வைத்த மாத்திரத்தில் சங்கப்புலவர்கள் ஏறியிருந்த பலகையானது பொற்றாமரைத் தடத்தில் ஆச்சரியமாய் மூழ்கிவிட்டது. அதிலிருந்த புலவர்களெல்லாம் நீரில் திடீரென்று விழுந்து அமிழ்ந்து, தத்தித் தடுமாறி எழுந்து மெல்ல நீந்திக் கரை சேர்ந்து பார்க்கும்பொழுது, அமிழ்ந்த பலகை உடனே குபீரென்று கிளம்பித் தன்னிடத்தில் வைக்கப்பட்ட சிறு முறியை மாத்திரம் ஏந்திக்கொண்டு மிதந்தது. அவர்களதை எடுத்து, அதில் எழுதியிருக்கிற ஆழ்வாரருளிச்செய்த ஆயிரப் பிரபந்தத்தின் தொண்ணூற்றைந்தாந் திருவாய்மொழியில், என்னும் முதற்கவியின் முதற்பாதத்தை வாசித்தறிந்து, ‘உலகெலாம் உள்ளடக்கிய கண்ணன் கழலிணைகளைத் தன்னிடத்தில் அடங்கிய இச்சிறு முறிக்கு இடங்கொடுத்த சங்கப்பலகை இதனோடு சமான ஸ்கந்தமாக நமக்கும் இடங்கொடுக்குமா? கொடாதாலால், நம்மை அகற்றிவிட்டது,’ என்றும், ‘சகல வேத சாஸ்திரங்களையும் பிறராற் கற்பிக்கப்படாமல் தாமே உணர்ந்த சாக்ஷாத் பகவதாமிசமாகிய ஆழ்வாருடைய தெய்விகமான பாண்டித்தியத்திற்கு நமது பாண்டித்தியம் சதாமிசத்தில் ஏகாமிசமுங் காணாதே!’ என்றும் நினைத்துத் துக்கித்து, மற்றும் திருவள்ளுவர் குறள் செய்த காலத்தில் அவரும் ஔவையும், இடைக்காடரும் சந்தித்த சமயத்தில் வள்ளுவரை நோக்கி மற்றை இருவரும், ‘நீர் செய்த நூல் எத்தன்மையது?’ என்று வினவ, அவர் ‘அகஸ்தியராற் பிரசித்தம்பண்ணப்பட்ட இயல் இசை நாடகம் என முத்திறத்ததாகிய தமிழும், என்னாற் செய்யப்பட்ட குறளும், உடைய நங்கையின் திருக்குமாரராகிய சடகோபர் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியின் புத்திர ஸ்தானமாகிய வழி நூலாம்,’ என்னும் கருத்தை உள்ளமைத்து, - என்று சொன்னதையும்; அதுகேட்டு ஔவை, ‘அர்த்த பஞ்சகத்தையும் சதுர்வித புருஷார்த்தத்தையும் அறப்பால் முதலிய முப்பாலுள் அடக்கி அமைக்கப்பட்ட உண்மைப் பொருளாகிய எவ்வகைப்பட்ட வேதங்களுக்கும் சம்மதமான மேலான பொருளைக் குளிர்ச்சி தங்கிய தாமிரவருணி தீரத்திலிருக்கும் திருக்குருகூரிற் காரி முதலியார் புதல்வராய் அவதரித்த நம்மாழ்வாரது திருவாய்மொழியாகிய திராவிட வேதமென்று சிலர் சொல்லுவார்கள்; நான் அவர்கள் சொல்லை மறுத்து அக்குறளை இந்த உலகிற்குத் தாயாகிய ஸ்ரீமந் நாராயணனாற் பிரமனுக்கு உபதேசிக்கப்பட்டு வந்த கீர்வாண வேதமென்றே சொல்லுவேன்’ என்னுங் கருத்தை உள்ளிட்டு, - என்று சொன்னதையும்; இடைக்காடர், ‘திராவிடவேதமாகிய சேய்மொழியையும், கீர்வாண வேதமாகிய தாய்மொழியையும் ஆய்ந்து சொல்லுமிடத்தில் இரண்டும் ஒன்றேயாம்; திருவாய் மொழியை யாவரும் சங்கையின்றிச் சிறந்த வேதமென்றே சொல்லுவார்கள். திருவாய்மொழியைப் போலச் சிறந்த நூல்கள் அனேகம் உண்டென்று சிலர் குதர்க்கஞ் செய்தாலும், நானவர்களை மறுத்து, அவைகளும் இந்தக் குறளும் அத்திருவாய்மொழியினது சாயையிருப்பவை களென்றே சொல்லுவேன்,’ என்னுங் கருத்தை அடக்கி,