எச்சமறும் என்றால் அறு. 	49 ஆதாயம் கருதி வலிமையானவன் பக்கம் சேர்ந்துகொண்டு அழிவழக்கு பேசுபவன் வழக்குடையான் அழும் கண்ணீரால் கால்வழி அற்றுப்போவான் என்பது அறுதியிட்ட முடிபு. வெண்பா 46 முதல் 50 [ஓர் அரசன் மகள் ஒரு அரசிளங் குமரனைக் கல்வியறிவில்லாதவன் என்று அயாமல், "ஓர் அறச்சாலையில் இன்ன காலத்தில் நீ வந்தால் நான் வருகிறேன்" என்று எழுதினாள். அதை அவன் கல்வியரிவுள்ள ஒருவனுக்குக் காண்பித்தனன். அவன் அதன் கருத்தையறிந்து அரசிளங்குமாரனை "நீ இவ்விடத்தில் இருந்தால் அரசன் உன் தலையை வெட்டுவான்" என்று அவனைப்போகச்செய்து, தான் அக்காலத்தில் அந்த அரசிளங்குமாரனைப்போலக் கோலங்கொண்டு அங்கிருந்தனன். அரசன் மகள் அவ்வாறே வந்து பிறன் என்று அறியாமற் கூடிய பின்பு, தெரிந்து தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்து, வருகிறவர்களைத் துன்பப்படுத்திக்கொண்டிருந்தாள்; அவ்வறச்சாலைக்கு ஔவையார் ஒருநாள் வந்தனர். அவரையுஞ் சாமந்தோறும் துன்பஞ்செய்யத் தொடங்கியபோது நான்கு சாமத்திலும் பாடியன.] வெண்பா விருகாலிற் கல்லானை வெள்ளோலை கண்பார்க்கக் கையால் எழுதானைப் – பெண்பாவி பெற்றாளே பெற்றாள் பிறர்நகைக்கப் பெற்றாளே எற்றோமற் றெற்றோமற் றெற்று. 	50