உன்மனம் ஒடுங்கியே உன் உள்ளொளி கண்டாற் பின்னைச்  சென்மமும் இல்லை அந்தச் சிவத்துளே சேர்வாய் நாளும்  பொன்மகள் புகழும் நாகை நாதரைப் போற்று நெஞ்சே  செம்பினில் களிம்பு போலச் சீவனும் சடமும் கூடி  நம்பின உடலைக் கண்டு நல்லுயிர் வடிவம் காணாய்  வெம்பிய காம மாயை விட்டு மெய்ப் பொருளைத் தேடிக்  கும்பிய நாகை நாதர் கூத்தாடல் காண்பாய் நெஞ்சே  இலவு காத்திருந்த பட்சி ஏங்கியே பறக்கு மாபோல் 