 துய்யகதிர் நாட்டுரிமை பேழை யோடு  தொலைந்ததையும் பொறுத்ததுண்டு; பொறாத தீமை  செய்துவந்தான் என்மாமன் எனறால் இந்தச்  சிறியஉளம் பெருந்துயரைப் பொறுப்ப துண்டோ?   உடன்பிறந்தா ளைவெட்டி, அன்னோள் ஆவி ஒப்பானி ன் உடல்சாய்த்தே இப்பால் என்னைத்  தொடர்ந்தழிக்க எண்ணினவன் மாமன் என்றால், சுரந்தபால் இருந்தருந்திப் பரந்து லாவும்  நெடும்பன்றிக் குட்டிகள்போல் மக்கள் யாரும் நிறையன்பால் உடன்பிறந்தார் என்று ணர்த்தக்  கிடந்துதவம் புரிகின்ற உலகில் இந்நாள் கேடிழைக்கும் உறவெனும்சொல் கேட்ப தேயோ?   ஒப்புரைக்க முடியாத அன்னை என்னை ஒருக்கணித்து மார்பணைத்து மேனி யெல்லாம்  கைப்புறத்தில் ஆம்படிக்குத் தழுவி என்றன் கண்மறைக்கும் சுரிகுழலை மேலொ துக்கி