மானமே நெய்யா மறம்விறகாத் – தேனிமிரும்  கள்ளவிழ் கண்ணிக் கழல்வெய்யோன் வாளமர்  ஒள்ளழலுள் வேட்டா னுயிர்.   தன் அரசன் வாலுலகம் சென்றுவிட்டான் என்று   அவனது மெய்காப்பாளன்   தன் வாளைத் துடுப்பாக்கிப்பொண்டு   தன் மானத்தை நெய்யாக்கிக்கொண்டு   தன் மறத்தை விறகாக வைத்து 