வாடி வாயது மூடி, மௌனமாய்  (20) வருந்தி யிருந்ததாய்க் கண்ட கனாவும் நேற்றன் றோவெனக் கியம்பினை! நெஞ்சில் தோற்றிய தெல்லாம் இங்ஙனஞ் சொல்லும் பேதாய்! இன்றெனக் கென்னோ ஓதாய் உன்றன் உளமுறு துயரே!  (பா-1) செவிலி உன்பிதா உலகாள் வேந்தன் அன்பாய்ச் சொல்லாய் என்னில் துப்பிதழ் துடித்துச்