கூரிய அடிமூலத்தின் குண்டலிக் கனலை மூட்டி  வீரிய விருந்துணாத வெளிவீடு தன்னில் சென்றே  ஆரிய நாகை நாதர் அடியிணை தொழுவாய் நெஞ்சே  ஐவகைப் பூதம் தொண்ணூற்றாறு தத்துவங்கள் ஆட்டும்    தெய்வம் உன்னிடத்தில் இருக்கத் தேசத்தில் அலைந்தாய் நீதான் பொய்வசத் தேகபந்தம் போக்கி மெய்ப் பொருளை நோக்கி  ஐவர் ஓரிடத்தில் கூடும் ஆனந்தம் அறிவாய் நெஞ்சே  ஊனமாம் உடலம் பொய்யென்று உணர்ந்து மெய்யறிவைக் கண்டு 