என ஆங்கு,  பின் ஈதல் வேண்டும், நீ பிரிந்தோள் நட்பு - என நீவிப்  பூங் கண் படுதலும் அஞ்சுவல்; தாங்கிய  அரும் துயர் அவலம் தூக்கின்,  மருங்கு அறிவாரா மலையினும் பெரிதே!  49	 கொடுவரி தாக்கி வென்ற வருத்தமொடு  நெடு வரை மருங்கின் துஞ்சும் யானை,  நனவில் தான் செய்தது மனத்தது ஆகலின், 