       நரிகள் மண்ணைத்தூற்றும் இடுகாடு; வேலன்  அங்குச் சென்றான் அலறி.  எங்குள்ளாய் உடன்வைத்துக் கொள்வாய்" என்றே இட்டதோர் பேழைதனைத் தோளில் ஏற்றி அங்குள்ள புன்னையினை எண்ணி வேலன் அழுதபடி ஓடுகின்றான்! முழுநி லாவும் பொங்குதுயர் காணவும்பொ றாத தாகி மறைந்ததுவே போய்க்கரிய முகிலுக் குப்பின்! மங்காமல் விழிக்கும்நரி மண்ணை எற்ற வருகின்ற இடுகாட்டிற் புன்னை யின்கீழ்  பிணமேடு தனைக்கண்டான்; நெஞ்சி ரண்டாய்ப் பிளந்ததுபோல் திடுக்கிட்டான்! ஆவி தன்னைத் தணலேறிச் சுட்டதுபோல் துடித்தான்! காணத் தாங்காது கைவிரைந்து விழித்தான் கண்ணை! மணல்மீது தான்வைத்தே பேழை தன்னை மற்றுமொரு முறைகண்டான்! கனவோ அன்றி