தாய் செய்ந்நன்றி தாயானவள் பத்து மாதம் கர்ப்பத்திற் சுமந்து வருந்திப் பெற்று, கண்திறவாமல் இறகு முளையாமல் இருக்கிற சிறு குஞ்சுகளைப் பறவைகள் தமது சிறகின் கீழ்ச் சேர்த்து அணைப்பது போல, ஈ மொய்க்காமலும், எறும்பு கடியாமலும், குருகு பறவாமலும், வெயில் படாமலும், காற்று வீசாமலும், பனி பெய்யாமலும், மார்பிலும் தோளிலும் வயிற்றிலும் அணைத்து, என்ற பாட்டிற் சொன்னபடி முலையூட்டி, மூக்குச்சிந்தி, நாசியூதி, செவியுருவி,நீராட்டி, நெற்றிக்கு நிலக்காப்பிட்டு, விழிக்கு அஞ்சனந்தீட்டி, பல பணிகளும் பூட்டி, கன்னங்கிள்ளி, உச்சி மோந்து, கண்ணோடு கண் வாயோடு வாய், முகத்தோடு முகம் வைத்துக் கொஞ்சி, முத்தாடி, அருந்தனம் போலப் பாவித்துப் பொற்றொட்டிலிட்டு, என்று தாலாட்டிச் சீராட்டி நாடோறும் வாயது கையது கொடுத்துப் போஷித்து, தன் கன்றுக்கிரங்குங் கறவை போல நெஞ்சிரங்கி, நோயணுகாது மருந்தளித்துப் பத்தியமிருந்து, கண்ணை இமை காப்பது போல அபாயம் வராமற்காத்து, நாளொருமேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்த்து, பெற்ற தாயென்று குறியாமல் தன்னைக் கைப்பிடித்தலாகிய செயற்கரிய குற்றத்தைச் செய்தாலும் அதை அப்படி நினையாமல், பிறருடனுஞ் செல்லாமல், தன் புருஷனுக்குத் தெரிய வொட்டாமல், தானுந் தண்டியாமல், ‘ஐயோ! மகனுக்குப் பித்தம் தலைமண்டை கொண்டுவிட்டதே!’ என்று துக்கப்பட்டு, பித்தசாந்திக்கேற்ற சாதனங்களை அடுத்துச் செய்து, பின்பு, ‘இப்படிச் செய்தானே!’ என்பதையும் கடுகளவாவது நினையாமல் அன்பாய்ப் பாலிப்பதையும்- தந்தை செய்ந்நன்றி தந்தையானவன், பசியாமல் ஊணும் உடையுந்தந்து, துஷ்ட சகவாசஞ் செய்யவாவது, ஓடியொளித்துத் தூர்த்தனாய்த் திரியவாவது, சூதாடிப் பொய்பேசிப் புறங்கூறவாவது தாசி காந்தனாய் வேசி வீடு நுழையவாவது, துர்வியாச்சியந் தொடுக்கவாவது தன்னிச்சையாய் விடாமல் அடக்கி, என்று நினைத்து, பின்பு வியசனப்படுதற்கு ஏதுவாகத் தன்னை மூடனாய்ப் போகவொட்டாமல், இதந்தெரிந்து ஐந்து வயதிலே கல்விக்கழகத்தில் விடுத்துப் பூரண பண்டிதனாகக் கல்வி பயிற்றுவித்து, சபையாரெல்லாம் பூஜ்யதை பண்ணத்தக்க யோக்கியனாம்படி செய்வதையும் மறவாமல், ‘அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்’ என்பதனாலும், ‘தந்தை தாய்ப்பேண்,’ என்பதனாலும், அவர்களைத் தெய்வமாக எண்ணி, இகழாமல் வணங்கி, அவர்களுக்குக் கீழமைந்து, அவர்கள் குற்றங்களைப் பிறரறியாது மறைத்து, ‘தாய்சொலிற் சிறந்த வாசகமில்லை,’ என்றும், ‘தந்தைசொல் மிக்க மந்திரமில்லை,’ என்றுஞ் சொல்வதனால், அவர்கள் சொல்லைக் கடவாமற் சிரசா வகித்து, மாதுரு பிதுரு வாக்கிய பரிபாலகனாய் தாய்தந்தையர் போஷித்தது போல, ஒன்றாலொன்றுங் குறைவில்லாமற் அன்புடனே தானும் அவர்களைப் போஷிக்கவேண்டும். பெற்றவர்களுக்குப் புத்திரனன்றிப் போஷகன்  வேறே யார்? குழந்தைப் பருவத்தில் தானிச்சைப்பட்டுக் கேட்ட பதார்த்தங்களை எல்லாம், தனக்கு அவர்கள் பிரியத்துடன் வழங்கியது போல, வார்த்திகத்தில் அவர்கள் ஆசைப்பட்ட பண்டங்களை எல்லாம், தன்னைக் கேளாததற்கு முன்னமே குறிப்பறிந்து தான் அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டுமன்றோ? ‘தாயிடப் பிள்ளையிடத் தானே மனமகிழ,’ என்கிறார்களே!