தடையறியாத் தகையினதாய்த் தன்னிகரில் லதுவாய்த் தத்துவங்க ளனைத்தினுக்குந் தாரகமா யவைக்கு விடையறியாத் தனிமுதலாய் விளங்குவெளி நடுவே விளங்குகின்ற சத்தியமா மேடையிலே யமர்ந்த நடையறியாத் திருவடிகள் சிவந்திடவந் தெனது நலிவனைத்துந் தவிர்த்தருளி ஞானவமு மளித்தாய் கொடையிதுதான் போதாதோ வென்னரசே யடியேன் குடிசையிலுங் கோணாதே குலவிநுழைந் தனையே. (04) பாடல் 05 (இறையளவுந்) இறையளவுந் துரிசிலதாய்த் தூய்மையதாய் நிறைவாய் இயற்கையதா யநுபவங்க ளெவைக்குமுத லிடமாய் மறைமுடியோ டாகமத்தின் மணிமுடிமேன் முடியாய் மன்னுகின்ற மெய்ஞ்ஞான மணிமேடை யமர்ந்த நிறையருட்சீ ரடிமலர்கள் சிவந்திடவந் தடியேன் நினைத்தவெலாங் கொடுத்தருளி நிலைபெறச்செய் தனையே