இதைக்கேட்ட ஔவையார், ஒட்டக்கூத்தரைநோக்கி ‘உம்பாவில் ஒரு மதி குறைந்ததே!’ என்று சிலேடையாக, என்று கூறிப் பின்பு புகழேந்தியாரை நோக்கி, ‘நீரும் அவ்வண்ணமாகப் பாடக் கடவீர்,’ என்றார். அவரும் நற்றாய் இரங்கற்றுறையி்லேயே,  (வெங்கட் பிறை= பிறைமதி; கரும்பு இறை=கரும்பிறை= மன்மதன்; அப்பிறைக்கும்=அப்பு+இறைக்கும்= நீர் சொரியும், அப்பு= நீர்/கண்ணீர்) என்று ஒரு பாவில் மூன்றுபிறை வரும்படியாகப் பாடினர். இதனைக்கேட்டு ஒட்டக்கூத்தர் வெட்கி அன்றுமுதலாகக் கர்வமடங்கியிருந்தனர். தென்னாட்டிலே ஒருநாள் ஔவையார் அதிக பசியால் வருந்து, ஒரு சமுசாரி வீட்டுத் தெருத்திண்ணையில் மிகுந்த இளைப்போடு வந்திருந்தனர். அப்போது வெளியே வந்த வீட்டுக்காரனை ஔவையார் கண்டு, ‘அப்பா, எனக்கு மெத்தப் பசியாயிருப்பதால், உங்கள் வீட்டிலிருந்து கொஞ்சம் கூழாயினும் வார்த்தால் உண்டு பசியாறிப்போவேன்?’ என்றார். மிகவும் சாதுவான அந்த இல்லோன் அவருடைய பரிதாப வார்த்தைக்கிணங்கி, ‘பெண்ணின் குணமறிவேன்; சம்பந்தி வாயறிவேன்,’ என்பதற்கேற்பத் தன் பெண்சாதி குணத்தைத் தான்றிந்தவனாகையால், ஔவையாரை ்வீட்டிற்குள் அழைத்துப் போகாமல், தெருத்திண்ணையிலேயே இருக்க வைத்துத் தான் மாத்திரம் உள்ளே நுழைந்து பிடாரியைப் பெண்டாகக் கொண்டாற் போன்ற மனையாளிடத்திற்சென்று, அவருடைய உத்தரவின்பேரில் அங்கேயிருந்து, அவளுக்குத் தன்மேல் விசுவாசமுண்டாகும்படி இச்சக வார்த்தைகளைச் சொல்லி, மெல்ல முகந்துடைத்துத் தான் ஒரு பெண்போல அவளுக்குத் தலை சீவி, சிக்கறுத்து, பேன்பார்த்து, ஈருருவி, அதிக பயபத்தியுடனே, ‘எங்கே கோபித்துக் கொள்கிறாளோ!’ என அஞ்சிச் சமயம் பார்த்து மெய்ந் நடுங்கி நாக்குழற, மெல்ல உதட்டோடு உதடு அசைய, ‘ஒரு பழுத்த கிழவி கொஞ்சங்கூழுக்கு வந்திருக்கிறாள்,’ என்ற சங்கதியை அவள் காதிற்போட, உடனே அவள், ‘ஏவாயனைக் கண்டாளாம், ஏணிப்பந்தம் பிடித்தாளாம்,’ என்கிறபடி, தன் புருஷன் மேதைக் குணத்தைப் பார்த்துத் தீயில் விழுந்த நாகம்போலச் சீறிப் பூதம் போல ஆர்ப்பரித்து, ‘உன் பவிஷுக்கு விருந்து ஒரு கேடா? உனக்குத் தொலைக்கிறதுமல்லாமல் ஊருக்குத் தொலைக்கவா?’ என்று பேய்ப் பாட்டுகளைப் பாடி, ஆசையெல்லாம் தீர வட்டித்துக் கழிநீர்ப் பானையை ஏந்திவந்து, அவன் தலையிலே அபிஷேகஞ் செய்து, திருவலகு (துடைப்பக்கட்டு) கொண்டு வெண்சாமரை வீசி, சுளகு (பழமுறம்) எடுத்து ஆ்லவட்டம் பரிமாறி, பரிவேட்டை விடுவதுபோல அவனை வீட்டிற்குந் தெருவுக்குமாகத் துரத்தித் துரத்தி யடித்தாள். அப்போது வீட்டுத்தலைவன் பெண்டாட்டிகொண்டு திண்டாட்டப்படுவதைக் கண்டு, ஔவையார் அதிக இரக்கமுற்று, என்கிற செய்யுளைப் பாடினார்; பிறகு கணவன் மிகவும் வேண்டிக்கொள்ள, அவள் சற்று மனமிரங்கி அன்னமிட்டபோது,