இனிப் பொருள்கள் முரணியவழி வலியவற்றான் மெலியவை கண்டிக்கப்படும் எனக்கொள்க. எல்லாநெறியும் இறைவனாற் செய்யப்பட்டமையான் விசேடம் இன்மையின், அவற்றுள், ஒன்றற்கொன்று வன்மை மென்மை கூறின், இதுவே மாறுகொளக் கூறலாமால் எனின், அற்றன்று; அவற்றைப் பின் வழிப்படுத்து நூல்செய்தோர் தாரதம்மியத்தானே அவற்றிற்கு வன்மை மென்மை கூறுதல் அமையுமாகலின். பின்னூல் செய்தார் அவ்வந்நெறியிற் கூறும் பொருள்களை அம்மொழியின் தாற்பரியம் அறியாது மயங்கி அவற்றோடு மாறுகொளத் தொகுத்தும் விரித்தும் செய்தார் ஆகலின், அவை மென்மை எனப்பட்டன. மாறுகோள்இல் கூற்றின் எல்லாம் பிரமாணமேயாம். இனி வேதத்தினும் சிவாகமத்தினும் இந்திரன் முதலியோர் அவ்வாறு வழிப்படுத்து வேறுநூல்  செய்யாது, வேதத்திற்கு வியாசர் முதலியோரும், ஆகமத்துக்குப் பிரணவர் முதலியோரும் போலச் சம்பிரதாய மாத்திரமே விளக்கினார் ஆகலின், அவ்விரண்டனுள் வன்மை மென்மைகள் கூறுதல் பொருந்தாமையின், அவற்றுள் ஒரோவழி மாறுகோள் போலத் தோன்றியவழி, வேதவாக்கியங்கள் தம்முள் மாறுபட்டவழிக் கருத்துவேறுபாடு பற்றிக் கூறியது எனத் தெரிந்துரைத்துக் கொள்வதுபோல, அவை முரணாதவாறு தெரிந்துரைத்துக் கொள்வதன்றி அவை ஒன்றானொன்று மறுக்கப்படா என்க. மற்றொருவகை நோக்கு இவ்வாறன்றி, இன்னும் ஒருவாற்றான் விடுக்குமாறு:- சாருவாகம் முதலிய எல்லாச் சமயமும் பரமசிவனாற் செய்யப்பட்டமையின் பிரமாணமேயாம் ஆயினும், அவற்றுள், முதற்கண் மிகவும் மந்த உணர்வினராய் உலக இன்பமே பெரும்பயன் எனவும், தமக்குப் புறம்பாகிய மக்கள் முதலியோரே ஆன்மா எனவும், அபிமானம் செய்து உழலும் அதிகாரிகளுக்குப் பரமசிவன் இரங்கித், துன்பம் முதலியவற்றோடு விரவுதலான் உலக இன்பம் பேருறுதிப் பயன் அன்று எனவும், மக்கள் முதலியோர் ஆன்மா அல்லர் எனவும் உணர்த்தி, அவர்கள்உணர்வு அவ்வளவின் நிலைபெறுத்தற்பொருட்டு, நுட்பப்பொருள் உணர்த்தப்புகில் கொள்ளமாட்டாமையால் தூல உடம்பே ஆன்மா எனவும், அவ்வுடம்பு நசித்தலே பேருறுதிப் பெயன் எனவும் அறிவுறுத்தருளினான். பின்பு அங்ஙனம் அறிவுறுத்த நெறியே ஒழுகிப் பரமசிவன் திருவருட்கு உரியராய் மலசத்தியிற் சிறிது நீங்கி, உடம்பே ஆன்மா உடம்பு நசித்தலே பேருறுதிப்பயன் என்பவற்றின் ஐயப்பாடு தோன்றிய அதிகாரிகளுக்கு, உடம்பு முதலியன ஆன்மா அல்ல என்று மறுத்தற்பொருட்டுப் புத்தநூல் அறிவுறுத்தருளினான். இவ்வாறே மேலும் சோபானமுறையான் உபதேசித்தருளியது என மாறுபாடின்மை உணர்ந்து கொள்ளப்படும். இங்ஙனம் சாருவாகம் முதலிய நூல்களைச் சோபான முறையாற் கொள்ளவே, அதிகாரி தாரதம்மியத்தான் மேலுள்ள நூல்கள் கீழுள்ள நூல்களை மறுக்குமுகத்தால் தோன்றினவாகலின், மாறுகோளில்லை என்பதூஉம், அவையும் ஒருவாற்றாற் பிரமாணமேயாம் என்பதூஉம் போந்தமை உணர்க. இது, தைத்திரியத்தில் அதிகாரி பேதம்பற்றி “அன்னமய கோசம் பிரமம்” என்றும், அதனை மறுத்து மேல் அதனிற் சூக்குமமாகிய “பிராணமய கோசம் பிரமம்” என்றும், அதற்குமேல் “மனோமய கோசம் பிரமம்” என்றும், அதற்குமேல் “ விஞ்ஞானமயகோசம் பிரமம்” என்றும், அதற்குமேல், “ஆனந்தமய கோசம் பிரமம்” என்றும், ஒன்றற்கொன்று சூக்குமமாய் உணர்த்துதல் போலவும், கவுசிதக உபநிடதத்தில் அதிகாரி பேதத்தால் இந்திரன் தைத்தியனுக்குத் தன்னையே பிரமமாகக் கூறியது போலவும் கொள்க. அங்ஙனம் புல்லை எதிரே காட்டி ஆக்களைப் பிடிக்குமாறு போலச், சோபானமுறைமை பற்றிக் கூறியது என்பதூஉம், அவை எல்லாம் ஒருவாற்றான் பிரமாணம் என்பதூஉம் சூதசங்கிதையிற் காண்க. இங்ஙனம் கூறியவாற்றானே, வேதமும் சித்தாந்த சைவாகமும் என்னும் இரண்டுமே உத்தமநூல் எனவும், ஏனைச் சாருவாகம் முதல் பாஞ்சராத்திரம் இறுதியாகிய நூல்கள் எல்லாம் இவ்விரண்டனோடும் மாறுபட்டவழி மறுக்கப்படும் எனவும், அவற்றுள்ளும் வழிநூல் செய்தார் தாரதம்மியத்தான் கீழ்க்கீழ் நூல்கள் மேல்மேல்நூல்களான் மறுக்கப்படும் எனவும் உணர்ந்துகொள்க. பார்க்க: