முருந்தேய் எயிறொடுதார் பூப்பித்து - இருந்தே,  அரும்(பு)ஈர் முலையாள் அணிகுழல்தாழ் வேய்த்தோள்  பெரும்பீர் பசப்பித்தீர் பேர்ந்து. (116)  கதநாகம் புற்றிடையக் காரேறு சீற மதநாகம் மாறு முழங்கப் - புதல்நாகம்  பொன்பயந்த வெள்ளி புறமாகப் பூங்கோதாய்!  என்பசந்த மென்தோள் இனி. (117)  கார்தோன்றிப் பூவுற்ற காந்தள் முகைவிளக்குப் 