தமிழ் மருத்துவர்களை ‘ஆயுள்வேதர்' என்று இளங்கோ வடிகள் குறிப்பிடுகிறார். “ஆயுள் வேதமாகிய வைத்திய நூல்கள் தமிழில் அளவிறந்த அளவில் இருக்கின்றன. சித்தர்கள் பதினெண் மரும் ஆயுள் வேத நூல்களை இயற்றியிருக்கின்றனர். அவற்றில் பெரும்பாலானவை இப்போதும் உள்ளன. சமஸ்கிருத மொழியிலும் ஆயுள்வேத நூல்கள் மிகுதியாக இருக்கின்றன. தமிழ் ஆயுள்வேதமும் சமஸ்கிருத ஆயுர்வேதமும் வேறு வேறானவை. தமிழ் ஆயுள் வேத நூல்கள் பலவற்றை இன்றும் தஞ்சை சரசுவதிமகால் நூல்நிலையத்தில் காணலாம் என்று உ.வே. சாமிநாதய்யர் கருத்துத் தெரிவிக்கின்றார். 1927 வரை சித்த மருத்துவம் என்ற பெயர் இன்மையால்' இன்றைய ‘தமிழ் மருத்துவம்' ‘ஆயுள்வேதம்' என்றே வழங்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. பண்டைக்காலத் தமிழகத்தில் மருந்து பண்டைக்காலத் திராவிட மக்களாகிய தமிழர்கள், மருந்தையும் மருந்துப் பொருளையும் பயன்படுத்துவதில் வளர்ச்சியடைந்த நிலையில் சிறந்து காணப்பட்டார்கள் என்பதற்கு, சிந்துவெளி நாகரிகம் பற்றிய அகழாய்வில் கிடைத்துள்ள பொருள்கள் சான்றாக அமைகின்றன. இன்றைய தமிழ் மருத்துவர்களும் ஆயுர்வேத மருத்துவர் களும் மருந்துப் பொருளாகப் பயன்படுத்துகின்ற சிலாசித்து' மான்கொம்பு, பவழம்' தாளகம் போன்ற மருந்துப் பொருள்கள் அங்கே கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால், வேதகாலத்திற்கும் முன்பாகவே பழந்திராவிட மருத்துவம், இந்தியா முழுவதும் பரவி இருந்திருக்கிறது. அது பின்னாளில், மொழி, இடம், கொள்கை ஆகியவற்றிற் கேற்பப் பிரிந்து சித்த மருத்துவம், ஆயுர்வேதம் என இரண்டு நிலைகளில் வளர்ந்தது என்பர். அறுவை மருத்துவக் கருவி புதை பொருள் அகழாய்வு ஆராய்ச்சியின்படி, சிந்து, கங்கைச் சமவெளிகளில் வாழ்ந்திருந்த பழந்திராவிட மக்கள், அறுவை மருத்துவத்துக்காகச் செப்புக் கத்திகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர் 2 என்பது தெரியவருகிறது. அறுவை மருத்துவத்துக்காகச் செம்பைப் பயன்படுத்தினால்' அது பக்க விளைவுகளை ஏற்படுத்தாது என்னும் அறிவியல் உண்மையைப் பண்டைய தமிழர் அறிந்திருந்தனர் என்பது பெறப்படுகிறது. புதைந்த நாகரிக இனத்து மக்கள் மருந்து, மருத்துவம்' அறுவை மருத்துவம் ஆகியவற்றை அறிந்தும் பயன்படுத்தியும் வந்திருந்தனர் என்பதை உறுதிப் படுத்துகிறது. அறுவை மருத்துவம்