'கைப்படுக்கப்பட்டாய் சிறுமி! நீ மற்று, யான்  ஏனை பிசாசு, அருள் என்னை நலிதரின்,  இவ் ஊர்ப் பலி நீ பெறாஅமல் கொள்வேன்'  எனப் பலவும் தாங்காது வாய் பாடி நிற்ப -  முது பார்ப்பான் அஞ்சினன் ஆதல் அறிந்து, யான், எஞ்சாது  ஒரு கை மணல் கொண்டு, மேல் தூவக் கண்டே  கடிது அரற்றிப் பூசல் தொடங்கினன், ஆங்கே,  ஒடுங்கா வயத்தின், கொடும் கேழ்க், கடுங்கண் 