அறம் பெருகுந் தனிச்செங்கோன் மாயன்றொண்டை யங்கனிபோற் சிவந்துதிரு முகத்துப் பூத்து மறிந்துளதே பவளவாய் மருங்கி லாடும்  வல்லியிடை மணிமுறுவன் முத்துச் சால நெறிந்துளதே கருங்குழலங் குவளை கண்க ணெடியவேய் தொடியதோ ணேர்ந்து வெம்மை  செறிந்துளவே முலைசிலையே புருவ மாகி யவர்நம்மைச் சிந்தைநோய் திருத்தினாரே.