"குருவானவர், ஆமை தானிட்ட முட்டைகளை இடைவிடாது நினைப்பது போல, சீஷனுக்குப் பரிபாகமுண்டாக வேண்டுமென்று தமது திருவுள்ளத்தில் நினைத்தும், மீன் தன் சினையை நோக்குவது போலச் சீஷனது அஞ்ஞானம் நீங்க அவனிடத்திற் கிருபா நோக்கம் வைத்தும், பறவை தானீன்ற அண்டத்தைச் சிறகினாலணைப்பது போலத் தேகபந்த மொழியக் கரத்தினால் அவனைப் பரிசித்தும், தமது சந்நிதானத்தில் இருக்கச் செய்து, அவன் முகத்தை நோக்கிப் பின்வருமாறு தத்துவங்களைப் போதித்தார்: ‘சித்து, அசித்து, ஈஸ்வரன் என மூன்று தத்துவங்குண்டு; அம்மூன்றனுள், சித்தென்பது ஆத்துமா; அசித்தென்பது சரீரம்; ஈஸ்வரனென்பது கடவுளாம். ‘மேற்படி ஆத்துமா, அணுவாய் நித்தியமாய்க் கிஞ்சித்துவமுடையதாய்ச் சுதந்தரமில்லாதிருப்பது; சரீரம், அநித்தியமாய்ச் சடமாயிருப்பது; கடவுளோ, விபுவாய், நித்தியராய், நியந்தாவாய், சர்வஞ்ஞராய், சர்வசுதந்தரராய், சர்வ சத்தராய், சர்வ பரிபூரணராயிருப்பவர்.- இந்தச் சரீரம், பிருதிவி முதலாகிய ஸ்தூல பூதங்களும், சப்த ஸ்பரிச முதலாகிய சூட்சும பூதங்களும் சேர்ந்தானது; இச்சரீரம் நீயன்று; ஆத்துமாவே நீ! இச்சரீரமோ, உனக்கு அந்நியமாயிருந்தும் உன்னை வந்தடைந்தது; அவிவேகத்தால் நீயல்லாத தனுகரணங்களை நீயென்றும், உன்னுடையவை அல்லாத புவனபோகங்களை உன்னுடையவை என்றும் அபிமானித்து, பல பாவங்களையுஞ்செய்து உழலவேண்டிவந்தது. ‘இதற்கு நிவர்த்தி எங்ஙனம்?’ எனில், பொறிகளாகிய மத யானைகளைப் புலன்களின்மேற் செல்லவொட்டாமல், அறிவென்னும் அங்குசத்தால் அடக்கி, நெஞ்சமாகிய குதிரையைப் பகிர்முகமாகிய செண்டு வெளியில் ஓடவிடாது, பத்தியாகிய கடிவாளத்தை இறுக்கி, வைராக்கியமென்ற தளையைப் பூட்டி, அந்தர்முகத்தில் நிறுத்தி, பரமகாருணியராகிய கடவுளைத் தியானித்து, அவருக்கடிமை பூண்டு, ‘அற்றது பற்றெனில் உற்றது வீடு,’ என்ற வண்ணம், அகங்கார மமகாரமாகிய பற்றுகளை வாசனையோடே கைவிட்டு, துஷ்கிருத்தியங்களைச் செய்யாது, கடவுள் ஆணைக்கமைந்து, அவருடைய திருவடித் தொண்டு செய்து, உனக்கொன்றுமில்லையென்னும் உபாய பரதந்திரனாயொழுகினால், பந்தங்கெட்டு, மோக்ஷம் காணியாட்சியாகும்’ என்று அநுக்கிரகித்து, மனமுதலாகிய திரிவித கரணங்களாலும் காணப்படாத கடவுளைக் காட்டிக் கொடுத்த அவரது உபதேசத்தை மறவாது சிந்தித்து, சதாகாலமும் அவர் கிருபைக்குப் பாத்திரமாயிருக்க வேண்டும். குருவைச் சாமானியராக நினையாமல், மானைக்காட்டி மானைப் பிடிப்பது போல மாநுடவுருக்கொண்டு வந்தவராகப் பாவித்து, அவர் வாக்கிலிருந்து வரும் மந்திரத்தைக் கேவலம் மனிதர் வாய்ச்சொல்லாக மதியாமல், கடவுளது திருவாக்கி்லிருந்து தொன்று தொட்டுப் பரம்பரையாய் வந்த பரமார்த்தமென்று உண்மையாக மதிக்கவேண்டும். எப்படிப்பட்ட மகாத்துமாக்களானாலும், குருவார்த்தைக்கு எதிர் வார்த்தை பேசாமலும், குரு வாய்மொழியைக் கடவுள் திருவாய்மொழியாக நம்பினாலல்லவோ அவர்களுக்கு அனேக கற்பங்கழிந்தாலும் அழியாது நித்தியமாயிருக்கின்ற மோக்ஷசித்தியுண்டு! நம்பாதவர்களுக்கு என்ன வுண்டு? குரூபதேசமே காமக்குரோதாதி உட்பகையைச் சேதிக்கின்ற வாளாயுதமென்றும், குருப்பிரசாதமே கடவுள் வரப்பிரதாசமென்றுஞ் சிந்திக்கவேண்டும்.  எங்கும் குருவில்லாத வித்தையில்லையாதலால், எப்பொழுதுங் குருவைத் தொடர்ந்து ஆஸ்ரயிக்க வேண்டுமல்லவா? குரு பாதமே கதியென்று சமுத்திரத்தில் இறங்கினவனுக்கு, அச்சமுத்திரம் கணுக்கால் ஆழமாயிருந்ததென்றும் ‘என் பாதமே கதி,’ என்றிறங்கினவன் அதில் அமிழ்ந்து இறந்தானென்றுஞ் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோமே!