என்று பாடிய பாடலுள்ளும், என்ற செய்யுளுள்ளும், தெய்வமொன்றென்றும் சொல்லுகின்றதனாலும், காரியமாகிய பணியும் பாண்டமும் பலவாயினும், காரணமாகிய பொன்னும் மண்ணும் ஒன்றாய் விளங்குவதனாலும், தெய்வமொன்றென்றே வேண்டுமல்லது, பலவென்று பிரமிக்கலாகாது. அரசன்.... அரசன் செய்ந்நன்றி அரசனானவன், உலகத்திற்கு அன்பிற்சிறந்த தாய்போலத் தோன்றி, மன்னுயிர் யாவையுந் தன்னுயிர் போலக் கருதி, என்றவண்ணம், தன்னாலாவது, தன்பரிசனத்தாலாவது, பகைவர்களாலாவது, திருடர்களாலாவது, மற்றை உயிர்களாலாவது சிறிதுங் கொலை, களவு முதலாகிய உபத்திரவம் அணுகாமல், குடிகளுக்கு க்ஷேமமுண்டாகும்படி, முறை பிசகாது செங்கோல் செலுத்தி, பிரஜைகளிடத்திற் கடுஞ்சொற்சொல்லாமலும், கடுந்தண்டம் விதியாமலும், அரவரவர் தாரதம்மியமறிந்து, பக்ஷபாதமில்லாமல், தயையாப் பரிபாலனஞ் செய்கின்றதை மறத்தலாகாது. ஆரைப் பகைத்தாலும் அரசனை மாத்திரம் பகைக்கலாகாது; அரசவையிலிருந்து வறிதே அடிக்க நகைப்பதும், பரிகாசம் செய்வதும், ஒருவர் செவியிலொருவர் இரகசிய சமாசாரம் சொல்வதும், அரசனுக்கெதிரே அடக்கிமில்லாதிருப்பதும், அரசனோடெதிர்த்து அவனை அலட்சியமாகப் பேசுவதும் வீண் போகாமல், திரவிய நஷ்டத்தையும், மான பங்கத்தையும், பிராண சேதத்தையும் வருவிக்கும், ‘செங்கோலுக்கு முன்னே சங்கீதமா?, திருக்குறள், என்றுஞ் சொல்லுகின்றதே!