தேனென்றும் கரும்பென்றும் செப்பரிதாய் மனமும் தேகமுமுள் ளுயிருணர்வுந் தித்திக்குஞ் சுவையே வானென்றும் ஒளியென்றும் வகுப்பரிதாம் பொதுவில் வயங்குநடத் தரசேயென் மாலையுமேற் றருளே! (21) பாடல்: 22 (எட்டிரண்டும்) எட்டிரண்டும் என்னென்றால் மயங்கியவென் றனக்கே, எட்டாதநிலை யெல்லாம் எட்டுவித்த குருவே கட்டிரண்டுங் காட்டாதே துரியநிலை நடுவே, சுகமயமாய் விளங்குகின்ற சுத்தபரம் பொருளே மட்டிதுவென் றறிவதற்கு மாட்டாதே மறைகள் மவுனமுறப் பரம்பரத்தே வயங்குகின்ற ஒளியே தட்டறியாத் திருப்பொதுவில் தனிநடஞ்செய் அரசே, தாழ்மொழியென் றிகழாதே தரித்துமகிழ்ந் தருளே! (22) பாடல்: 23 (சாதிகுலஞ்சமய)