அதிமதுர கவிராமன் முதலானவர்கள் அதை வாங்கி வாசித்து, ‘இதை எழுதினவன் காளமேகம் என்பவனா? பாம்புக்குப் பல்லிலும், தேளுக்கு வாலிலும் ஏகதேசமாக விஷமிருக்குமென்பார்கள்; இவனுக்கு உடல்முழுதும் விஷமயமாயிருக்கிறது; ஆதலால், இவன் பொல்லாத துஷ்டனென்றும், அகங்காரமே கால் கை முதலிய உறுப்புகளாய் உருவெடுத்து வந்தவனென்றும், கண்டவர்கள் மேலெல்லாம் வம்புந் தும்புமாக வசைபாடுகிறவனென்றும், இவனுடைய சமாசாரம் முன்னமே நமக்குக் கேள்விதானே! அப்படியிருக்க இப்பொழுது நம்மையும் அவர்களைப்போல இலேசாக நினைத்துக்கொண்டு கொஞ்சமாவது மதிப்பில்லாமல் வாய்க்கு வந்தபடியெல்லாந் தூஷித்துச் சீட்டுக்கவி எழுதினான் பார்த்தையா! இப்படிப்பட்டவனைச் சும்மா விடப்போமோ? ‘கொட்டினாற் றேள்; கொட்டாவிட்டாற் பிள்ளைப் பூச்சி,’ அல்லவா? ஆதலால், இவனைச் சிலிர்க்கச் சிலிர்க்க வலித்து மானபங்கப்படுத்தித் தக்க சிக்ஷை செய்வித்தாலொழிய, இவன் அடங்கமாட்டான்,’ என்று தங்கள் அரசனுடனும் ஆலோசித்து, நாலு பெயர் சேவகர்களை விடுத்து, ‘அந்தக் காளமேகமென்பவன் எங்கேயாவது ஓடியொளித்தும் போகப்போகிறான்! இந்த நொடிக்குள்ளே கைப்பிடியாகப் பிடித்து வந்து ஒப்பிக்க வேண்டும்!’ என்ன, அந்நால்வரும் போய்ப் பெரும்புலிகள் போல அவரைச் சுற்றிக்கொண்டு, ‘நீ சும்மா வருகிறையா, உன்னைப் பிடித்துக் கட்டிக்கொண்டு போக வேண்டுமா?’ என்றார்கள். புலவர், ‘நீங்களார்? என்னை எங்கே அழைக்கிறீர்கள்?’ என்ன, அவர்கள், ‘நாங்கள் திருமலைராயன் சேவர்கள்’ அவரிடத்திற்குத்தான் உன்னை அழைக்கிறோம்,’ என்ன, இவர், ‘அங்கு ஏதுக்காக வரச்சொல்லுகிறீர்கள்?’ என்ன, சேவகர், ‘நீ எங்கள் ராஜசம்ஸ்தானத்து வித்துவான்களைத் தூஷித்தையே! அதற்காகத்தான்,’ என்ன, இவர், ‘பின்னையொன்றுஞ் செய்யவில்லையே! இதற்குத்தானா பிடிக்கிறதுங் கட்டுகிறதும்? என்னைத் தொடவேண்டா; தூர நில்லுங்கள், நானே வருகிறேன்,’ என்று கடையில் எலுமிச்சம்பழமொன்று வாங்கிக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ராஜசமுகத்தை நோக்கி வரும்போது இதற்குள் அவ்விடத்தில் அதிமதுரகவி என்பவன் அறுபத்து நாலு கண்டிகைக் காரரையும் பார்த்துக் ‘காளமேகமென்பவன் இவ்விடத்திற்கு வந்தால், அவன் அரசனருகிற் கிட்டிச் செல்லாதபடி நீங்களெல்லோரும் நெருங்கி உட்கார்ந்து உங்களாசனத்தை விட்டெழுந்திராமலிருங்கள்,’ என்று திட்டஞ்செய்து, பின்பு ராஜாவை நோக்கி, ‘அந்த வம்பனை நீங்கள் வாவென்றழையாமலும், அவனுக்கு ஆசனங் கொடாமலும், சன்மானஞ் செய்யாமலுமிருக்க வேண்டும்,’ என்று சொல்லி எச்சரிக்கையாயிருந்தான். அப்படியிருக்கையிற் புலவர் பெருமான். . . அப்படியிருக்கையிற் புலவர் பெருமான் வந்து பார்த்து, ‘நாம் உட்பிரவேசிக்கக் கூடாமல் இங்கே ஏதோ மித்திரபேதம் நடந்திருக்கிறது!’ என்று கிரகித்துக்கொண்டு, தம் உட்செல்லாமல் ஆஸ்தான வாசலண்டையிலிருந்தபடியே ‘இதற்கேற்ற உபாயமொன்று செய்ய வேண்டும்,’ என்று ஒரு சுலோகம் சொல்லி, அரசனை ஆசீர்வதித்து, அந்த எலுமிச்சம்பழத்தை அவனுக்கெதிரே நீட்டினான். பிராமணர்கள் ஆசீர்வாதம் பண்ணி அக்ஷதையாவது புஷ்பமாவது மற்றேதாவது கொடுக்க வந்தால், வாங்காமலிருப்பது விதியல்லவே! அதுபற்றி அவன் தன்கையை நீட்டினான். நீட்டிய கையில் இந்த எலுமிச்சம்பழம் போய்ச் சேரவேண்டுமே! அதனால், யாரும் விலகி வழிவிட்டார்கள்; காளமேகப் புலவர் தாராளமாக அச்சபை நடுவே சென்று அதை வேந்தன் கையிற்கொடுக்க அவன் வேண்டா என்று சொல்லாமல் வாங்கிக்கொண்டதன்றி, அவருக்கு ஆசனங்கொடுக்கவும், ‘உட்காரும்’ என்று சொல்லவுமில்லை. அது தெரிந்து ஜம்புகேசுரத்தின் திசையை நோக்கி மானசிகமாக ஸ்ரீஅகிலாண்டவல்லி விமானத்தைத் தரிசித்துச் சாரதையை தியானித்து, -என்பதை முதற்கொண்ட முப்பது வெண்பாவிற் ‘சரசுவதிமாலை’ என ஒரு பிரபந்தம் பாடினார். பாடிய மாத்திரத்தில் வாணி கடாக்ஷத்தால் திருமலைராயனிருந்த ஆசனம் ஒருபுறத்தில் வளர்ந்து இடங்கொடுக்க, அதில் இவர் அவனுடன் சமான ஸ்கந்தமாக வீற்றிருந்தார். இவ்விதமாக ராஜசிங்காதனம் வள்ந்து இடங்கொடுக்க, இவர் அதன்மேலேறி உட்கார்ந்த தருணத்தில் அவர்களெல்லாம், ‘இஃதென்னை, மந்திரமோ! மாயமோ! அல்லது கண்கட்டு வித்தையோ!’ என்று பிரமிப்புடனே பார்க்கையில், புலவர் பெருமான் அந்தப் புலவர்களை,, ‘என்னை வைத்த கண் வாங்காமல் ஊடுருவிப் பார்க்கிறீர்களே! நீங்களார்? தெரியச் சொல்லவேண்டும்,’ என்று கேட்க, அவர்கள், ‘நாங்கள் இந்தச் சமஸ்தானத்திலிருக்கும் கவிராஜர்கள்,’ என்று உத்தரஞ்சொல்ல, இவர், ‘கவிராஜர்’ என்பதற்குக் குரக்கரசர் என இடக்கராகப் பொருள்கொண்டு குலுக்கென்று நகைத்து,, அவர்களை உல்லங்கனம் பண்ணும்படி, ‘ஓ!ஓ! புவியரசர் புகழப்படும் புலவர்களே!, நீங்கள் ஆரென்று உங்களைக் கேட்டால், கவிராஜர்கள் என்கிறீர்களே! கவிராஜர்களாயிருந்தால், உங்கள் ஜாதி சுவாபப்படி வாலிருக்க வேண்டுமே! அஃதெங்கே? வாலில்லாமையால், நீங்கள் வாலில்லாத குரங்குகளென்றல்லவோ சொல்லப்படுவீர்கள்? அப்படித்தானென்று ஒப்புக்கொண்டாலும், நீண்டு வளர்ந்து வலிபெற்ற நகமிருக்க வேண்டுமே! அஃதெங்கே? அல்லாமலும், நாலு காலிருக்க வேண்டுமே! அவை எங்கே? காலாகக் கையைப் பாவித்துக்கொள்ளலாமென்றாலும், பீளையிருக்க வேண்டுமே! அஃதெங்கே? சொல்லுங்கள்,’ என்னுங்கருத்தினை உள்ளமைத்து, -என்றொரு வெண்பாப் பாடினார். இதிற் குரங்குகளென்று இழித்துரைத்தாலும், அவர்களைப் போலத் தாமும் புலவராகையால் அந்தச் சுஜாதியபிமானம் போகாமற் ‘புவிராயர் போற்றும் புலவர்காள்!’ என்று சிறப்பித்தார். அதையவர்கள் அவ்விதமாக நினையாமல், ‘இவன் எட்டிக் குடுமியைப் பிடித்த இறங்கிக் காலைப் பிடிக்கிறவன் போல, இந்தப் பாட்டிலே நம்மையெல்லாங் குரங்குகளென்று பிரத்தியக்ஷத்திலேயே நிந்தித்து, அதனோடுகூடக் கொஞ்சம் முகஸ்துதியாகப் ‘புவிராயர் போற்றும் புலவர்காள்,’ என்றான்; முன்பு, சீட்டுக்கவியிலும் தூஷித்திருக்கிறான், இவனுடைய நெஞ்சுத் துணிவுதான் என்னை?’ என்று சிந்தித்துப் பிறகு இவரை நோக்கி, ‘இந்தச் சம்ஸ்தானத்தில் வெகுகாலமாய்ப் பெயர் பெற்றிருக்கின்ற எங்களை இன்று வந்து முளைத்த நீ ஆரென்று கேட்கிறையே! நீ யார்? சொல்,’ என்று கேட்டார்கள். இவர், ‘நாம் காளமேகம் என அறியீர்களா?’ என்ன, அவர்கள், ‘நீ காளமேகமா? நல்லது, காளமேகமென்பது கறுத்த மேகமாதலாற் பொழிய வேண்டுமே?’ என்ன, இவர், ‘பொழியத்தான் வந்தது,’ என்ன, அவர்கள், ‘எப்படிப் பொழிய வந்தது?’ என்னப் புலவர் சிரோமணி, ‘கழியினிடத்திற் செல்லுங் கடல் நீரானது உப்பு மயமாயிருப்பதென்று அதை ஒழித்து, சாஸ்திரமாகிய கடலில் அதன் சாரமாகிய நீரை முகந்து, அருவியாறு வழிந்தோடுகின்ற தமிழ் பிறந்த பொதியமலையிற் காலூன்றி, கடுமையாகிய கவிகளை ப் பாடுகின்ற புலவர்கள் மனத்தின்கண்ணே பயஞ்சனிக்க இடித்து, அவர்கள் காதுகள் செவிடுபடக் குமுறி, கண் கூச மின்னி, கவியாகிய மழை பொழியும்படி காளமேகமானது புறப்பட்டது,’ என்னுங் கருத்தை அமைத்து, -என்றொரு பாடல்பாடக்கேட்டு, அதிமதுரகவி என்பவன் அதிக ஆச்சரியங்கொண்டு, இவரை முன்னிட்டு, ‘வெள்ளைக் கவிபாடித் திரிகின்ற காளமேகமே! மூச்சுவிடுவதற்கு முன்னே முந்நூறு அல்லது நானூறு பாடல் பாடப் போகாதா? மூச்சுவிட்டாச்சுதென்றால், ஐந்நூறு பாடல்வரையிலும் ஆகாதா? இதற்கித்தனை பேச்சென்ன? சும்மா ஆடம்பரமாக உன்னுடைய கள்ளக்கவிக் கடையைப் பரப்ப வேண்டா; அந்த மட்டிலே அதைக்கட்டு,’ என்னுங் கருத்துத் தோன்ற,