பொய்யொடும் பகைத்து நின்ற குணத்தினான் புகுந்து மோத, வெய்யவன், தன் கைத் தண்டால் விலக்கினான்; விலக்கலோடும், கையொடும் இற்று, மற்று அக் கதை களம் கண்டது அன்றே.	134 கையொடு தண்டு நீங்க, கடல் எனக் கலக்கம் உற்ற மெய்யொடு நின்ற வெய்யோன், மிடலுடை இடக் கை ஓச்சி, ஐயனை அலங்கல் ஆகத்து அடித்தனன்; அடித்த ஓசை, ஒய்யென வயிரக் குன்றத்து உருமின் ஏறு இடித்தது ஒத்த.	135 அடித்தவன் தன்னை நோக்கி, அசனி ஏறு அனைய தண்டு