'சண்ட வான் கிரண வாளால் தயங்கு இருட் காடு சாய்க்கும் மண்டலத்து உறையும் சோதி வள்ளலே! மறையின் வாழ்வே! பண்டை நான்முகனே ஆதி சராசரத்து, உள்ளப் பள்ளப் புண்டரீகத்து வைகும் புராதனா! போற்றி, போற்றி! 7 '"கள்ளமாய் உலகம் கொள்ளும் கருணையாய்! மறையில் கூறும் எள்ளல் ஆகாத, மூலத்து யாதுக்கும் முதலாய் உள்ள வள்ளலே! காத்தி" என்ற மா கரி வருத்தம் தீர, புள்ளின்மேல் வந்து தோன்றும் புராதனா! போற்றி! போற்றி! 8