ஊட்டா நின்ற கண்ணினன் யானச் சுறுமாற்றல் காட்டா நின்றாய் நம்முயிர் கூற்றன் கைக்கொள்ள மாட்டான் என்றே எண்ணினை கொல்லோ வலியில்லாய்.	249 451	 என்றான் வானத் தேறென ஆர்த்தான் இவன்நேரே நின்றால் வாரான் என்று நினைந்தே நெடுநீலக் குன்றா மென்னப் பாலகன் முன்னங் கொலைவேலான் சென்றான் பாசம் வீசுவ தற்குச் சிந்தித்தான்.	250 452	 எறிந்தான் பாசம் ஈர்த்திடல் உற்றான் இதுபோழ்தில்