தட்டு நிறைந்ததும் கோயிலுக்கு நடக்கையில் இளவட்டக்கூட்டம் கிறுக்கனை வழிமறிக்கும். ஒரு ஆள் பீடி கொடுக்கும். கிறுக்கன் கையால் வாங்க மாட்டான். தட்டில்தான் போட வேண்டும். நீராரத் தண்ணீரில் பீடி அசிங்கமாய் மிதக்கும். எடுத்து துடைத்து காதில் சொருகிக் கொள்வான். சமயத்தில் காய வைத்து மடியிலிருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்து பற்ற வைப்பான். ஒரு நாள் மடியிலிருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்தான். குச்சியில்லை. இளவட்டங்களைப் பார்த்தான். ஒரு ஆள் தீப்பெட்டியை அவன் கைக்கு நேரே நீட்டி ‘இதையாச்சுங் கையிலே வாங்கிக்க’ என்றான். கிறுக்கன் கையை நீட்டவில்லை. தட்டை நீட்டினான். தீப்பெட்டி நீராரத் தண்ணீரில் மிதந்தது. சட்டென்று எடுத்து ரெண்டு ஓரங்களையும் தேய்த்து விட்டுப் பற்ற வைத்தான். இளவட்டங்கள் என்னென்னவோ செய்து பார்த்தும் கிறுக்கனின் கை நீளவில்லை. தட்டுதான் நீண்டது. கிறுக்கனுக்கு நாற்பது வயதிற்கு மேல் இருக்கும். பேச்சு கொஞ்சம்தான். அதுவும் முன் பின்னாய் குழறிக் குழறி வரும். கிட்ட வந்தால் ஏழூரு நாத்தம் நாறும். ஒரு நாள் இளவட்டங்களும் ஊர் ஆள்களுமாய் சேர்ந்து தெகத்தி கொண்டு போய் ஊருணிக்குள் முங்க விட்டார்கள். ஒரு முங்கோடு தண்ணீரிலிருந்து வெளியில் வந்து தரையில் உட்கார்ந்தான். கிழிந்த சட்டையையும் வேட்டியையும் களைய சொல்லி எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்கவில்லை. அப்புறம் யாரும் அவனை குளிக்க வைக்கவில்லை.. இருட்டு நேரத்தில் கோயில் பக்கமாய் நடந்து செல்ல எளகின மனசுக்காரன் எவனாலும் முடியாது. இருட்டில் முனி நடமாடத் தொடங்கி விடும். யார் எதிர்பட்டாலும் திரும்ப நின்று பிடரியில் அடிக்கும். ரத்தம் ரத்தமாய் கக்கி சாவன். பொம்பிளைகள் ராத்திரிகளில் உட்கார்ந்து ஊர்க்கதை உலகக்கதைகளெல்லாம் பேசுவார்கள்; ஒரு பேச்சாவது முனியசாமி மகிமையைப் பற்றி பேசாமல் மகாநாடுகள் முடிவதில்லை. வாய்பார்க்க வரும் நண்டு சுண்டுகளுக்கு அவைகளைக் கேட்டு நெஞ்சு குலை நடுங்கும். ஒரு சமயம் பண்ணந்தையிலிருந்து ஒரு நடு வயது ஆள் மொட்டைவண்டி நிறைய நெல்லை ஏற்றிக் கொண்டு இந்த ஊருக்கு வந்து கொண்டிருந்தான். கோயில் பாதையில் முனி நடமாட்டம் இருக்கும் என்பதை தெரியாத ஆள் அண்டை அசலில் உண்டா? சாவடிப் பாதையில் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு பொயிருக்கலாம். சுத்து பாதையில் போவானேன் என்று கோயில் பாதையில் ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான். கொயில் நெருங்க அருவாய் ஏதேதோ தெரியவும் ஆளுக்கு அடிவயிறு கலங்க ஆரம்பித்து விட்டது. வெரட்டிக் கொண்டு ஓடிவிடலாம் என்று மாட்டு வாலை முறுக்கியிருக்கிறான். நாலு கால் பாய்ச்சலில் வண்டி வந்து கொண்டிருக்கிறது.  ஒரு சொடக்கு போடும் நேரத்தில் கோயிலை தாண்டி விடலாம். ஆனால் திடீரென்று ரெண்டு மாடுகளும் எதையோ பார்த்து மிரண்டு திமிறிப் பூட்டாங் கயிற்றை அறுத்துக் கொண்டு ஊருணிப் பக்கம் ஓடின. வண்டிக்காரன் ஏறிட்டு பார்த்தான். மேக்கால் அந்தரத்தில் நிற்கிறது. வண்டியில்ருந்து இறங்கியிருக்கிறான், என்ன பார்த்தானோ ஏது பார்த்தானோ முழிச்சது முழிச்சபடி வாயிலிருந்து கட்டி கட்டியாய் ரத்தம் கக்கி கிடந்தான். கீழ் வீட்டு வள்ளி அம்மாச்சி கண்ணால் பார்த்தது இது. ஒரு நாள் காளங்கரைப்பக்கம் வெறகு பொறக்கப் போயிட்டு வரும்போது பொழுது அடையத் தொடங்கிவிட்டது. ‘இன்னுந்தான் இருட்டலியே பொழிது மசமசவென்ற நேரந்தானே; கோயில் பாதையிலேயே போய் விடலாம்’ என்று ஓட்டமும் நடையுமாய் தலையில் விறகுக் கட்டோடு வந்து கொண்டிருந்தாராம். கோயிலுக்கு நேரா வரும்போது ‘கறுப்பா’ என்னவோ ஒன்னு வழியை மறைத்திருக்கிறது. இது முனியய்யாதன் என்று வள்ளி அம்மாச்சிக்கு அனுமானம். கும்பிடக்கூடக் கை வரவில்லை. கும்பிட்டிருந்தால் ஒரு வெளை அது தன் பாதையில் பொயிருக்கும். கும்பிடுவோன்று கையைத் தூக்கினால் கை இரும்பாய் கனக்கிறது. எதிரே அது மலை போல் நிற்கிறது. ஒரு பாக்கு கடிக்கிற நேரம்தான். சடாலென்று தலை குப்புற விழுந்து விட்டது அம்மாச்சி. கோயில் காரியமாய் வந்த கூழுப்பிள்ளைதான் தூக்கி நிறுத்தி விபூதி பூசிக் கூட்டி வந்தார். பத்து நாள் படுக்கையில் கிடந்து சௌகரியம் ஆனது.