கூவி, இங்கு அறிவது கொள்கை ஆகுமால்.	91-1 மோதி வந்து அடரும் சீய முனிவினுக்கு உடைந்து, வேடன் மீது ஒரு மரத்தில் சேர, வேண்டு உரை அரிக்குச் சொல்லி, பேதம் அற்று இருந்தும்? அன்னான் பிரிந்த வஞ்சத்தை ஓர்ந்தும், காதலின் கனி காய் நல்கிக் காத்ததும் கவியது அன்றோ?	116-1 என்ன முன் பருதிமைந்தன் எழுந்து அடி வணங்கி, 'எந்தாய் சொன்னதே துணிவது அல்லால், மறுத்து ஒரு துணிவும் உண்டோ? உன் உளத்து உணராது ஏது? உனக்கு அரிது யாதோ?' என்னாப்