தன்னை மிதித்துத் தராதலத்திற் போக்கியே, பொன்னையவள் அந்தப் புரத்தினிலே சேர்க்காமல், நெட்டை மரங்களென நின்று புலம்பினார். பெட்டைப் புலம்பல் பிறர்க்குத் துணையாமோ? பேரழகு கொண்ட பெருந்தவத்து நாயகியைச் சீரழியக் கூந்தல் சிதையக் கவர்ந்துபோய்க் கேடுற்ற மன்னரறங் கெட்ட சபைதனிலே கூடுதலும் அங்கேபோய்க் ‘கோ’வென் றலறினாள்.