அவர் சோழனைத் துறந்து போகும்பொழுது தமது வீட்டாருடனுஞ் சொல்லாமல், வஸ்திரமும், வழிச்செலவுக்கு வேண்டும் பணம் காசுகளும், உணவுக்கு வேண்டும் சாமக்கிரியைகளும் கொண்டுபோகாமல், வெறுங்கையுடனே போய், ஓர் ஊரில் பெண்ணரசாயிருக்கும் வேலி என்பவள் வீட்டைச் சார்ந்தார். அவள், ஒரு மண்சுவர் கட்டுவிக்க யத்தனித்து, 'இந்தச் சுவரைக் கட்டி முடித்தவர்க்குக் குறுணி நெல் கொடுப்பேன்,' என்று பிரசித்தம் பண்ணியிருந்தாள். அதைத் தினமொருவராக வெகுபெயர் வந்து கட்டித் திரும்புகையில், அங்குள்ள ஒரு பிரம ராக்ஷசால் தள்ளப்பட்டு அது விழுந்து போகிறது; அப்புறமவர்கள் கூலி வாங்காமற் போய்விடுகிறது. இப்படி அனேக நாளாய் நடந்து கொண்டிருக்கையிற் கம்பர் அந்த மோசத்தை அறியாமல், அவளிடம் போய்ப்பேசி, மண் வெட்டி மேற்படி சுவரைக் கட்டிமுடித்து, வேலியைக் கூலி கேட்க வந்தார். அவள், 'சுவர் வைத்தாயிற்றா?' என்றாள். இவர், 'ஆயிற்று,' என்று சொல்ல, 'அப்படியா! அதைப் பார்ப்போம்! வா' என்று சீக்கிரமாய் வந்து பார்வையிடும்பொழுது அது விழுந்து கிடக்க, 'சுவர் விழுந்து போனதனாற் கூலி கொடுக்க மாட்டேன்; நாளைவந்து சுவரைக் கட்டி வேலையை எனக்கு ஒப்புக் கொடுத்தால்தான் கொடுப்பேன்', என்றாள். கம்பன் அன்றிரவு பட்டினியாயிருந்து, மற்றைநாள் சாயங்காலம் வரையில் இடுப்பொடியக் கஷ்டப்பட்டுக் கட்டிக் கூலி வாங்கி வருகிறதற்காக ஓரடியெடுத்து வைக்கையில் சுவர் விழுகின்ற குறிப்பறிந்து, என்று ஒரு கொச்சகக் கலிப்பா பாடினார். அதைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் அந்தப் பிரமராக்ஷசு, இவர் மகா பண்டிதராயிருக்கிறார்!' என்று பயந்து, விலகிப் போய்விட்டது. சுவர் விழாமல் நின்றது. கம்பர் அந்தச் செய்தியை வேலிக்குத் தெரிவிக்க, அவள் பார்த்து அதிசயப்பட்டு, 'நீரார்?' என்று கேட்க, 'நான் கூலியாள்தான்' எனக்குச் சொன்னபடி நெல் கொடு,' என்ன அவளதைக் கொடுத்து, 'இவ்விடத்திலேதானே இரும்,' என்று உபசரித்தாள். கம்பர் அதை மறுத்துவிட்டு, அத்தேசத்தைக் கடந்து சென்றார். ★கம்பர் அப்பால்... கம்பர் அப்பால் வெகுதூரம் போகையில் அதிக பசியாயிருந்ததனால், ஒரு கோமுட்டி கடையிற்போய், 'ஐயா, செட்டியாரே, பசியாயிருக்கிறது! எனக்குக் கொஞ்சம் அவல் கொடும்,' என்றார். அவள் கோமுட்டியாகையால், 'பொதிக்கு அளக்கிறதற்குள்ளே சத்தத்திற்கு அளக்கச்சொல்லுகிறது போல, கடை போணியாகாததற்கு முன்னே உனக்குக் கொடுக்கச் சொல்லுகிறையோ? நல்லதாயிற்று! அட, இல்லை போ!' என்றான். இவர் அப்புறஞ் சிறிதுதூரம் போய்ச் செக்கான் எள்ளாடுவது கண்டு, 'அப்பா, பசிக்குக் கொஞ்சம் பிண்ணாக்குக் கொடு,' என்றார். அவனும் கொடுக்கவில்லை. அதற்கப்பால் ஒரு பிராமணன் வீட்டைக் கண்டு, 'பிராணன் போகிறது! தாகத்திற்குத் தண்ணீர் தரவேண்டும்,' என்றார். அவன், 'சூத்திரனுக்கு வார்த்த தீர்த்த சேஷம் பிராமணருக்கு அருகமாமோ? போ போ!' என்று துரத்தினான். இவரென்ன செய்வார்! பசியும் தாகமும் சகிக்கக்கூடாமையால், மிகவும் இளைப்புடனே வெயிலில் அலுத்துப்போய் ஒரு மரநிழலிற் சோர்ந்து படுத்திருந்தார். அங்கே ஏருழுகிற வேளாளனொருவனுக்குப் பழையது வந்தது. அவன் சாப்பிடப்போகிற சமயத்தில் இவர் போய்க் கையேந்தினார். அவன் அந்தப் பழஞ்சோற்றை இவர் கையிலே போட்டு உண்ணச்சொல்லி உபசரித்தான். இவருண்டு பசி தீர்ந்த பிறகு, - என்று ஒரு பாடல் பாடினார். பின்பு வேளாளன் இவருண்டு மீந்த உணவைத் தானுண்டு கையலம்பிக்கொண்டு, மேழிபிடித்து முன்போல உழுகையில், அந்தக் கொல்லைக்குள் கலப்பைக்கொழு செல்லும் படைச்சாலிற் கணீர் கணீரென்று ஓர் ஓசை உண்டாயிற்று. அவன், 'இது என்ன!' என்று சந்தேகித்து, மண்வெட்டி கொண்டு, நிலத்தை வெட்டிச் சோதிக்குமளவில்,  பூமிக்குள் ஒரு பெரிய தவலை இருந்தது. அதை எடுத்துப் பார்த்தபொழுது, அதுநிறையத் திரவியமிருக்கக் கண்டு வேளாளன் பேரானந்தமடைந்து, 'இவர் நான் பகிர்ந்திட்ட பழையதை யுண்டு ஒரு கவி பாடினார். அந்த வாக்கு விசேஷத்தினாலே தலைமுறை தலைமுறையாய்த் தரித்திரப்பட்டுக் கொண்டிருந்த எனக்கு இந்தப் புதை பொருள் கிடைத்தது. இவராரோ, மகாத்துமாவாயிருக்கிறார்!' என்று இவரைத் தன் வீட்டுக்கு அழைத்துப்போய், ஷட்ரச பதார்த்தத்துடனே பஞ்சபட்சிய பரமான்னமிட்டுப் போஜனஞ் செய்யச்சொல்லி உபசரித்து, இரண்டுமூன்று நாள் வைத்திருந்தான்.