அரியசூள் பொய்த்தார் அறன்இலர்என்றுஏழையம்யாங்கு அறிகோம் ஐய  விரிகதிர் வெண்மதியும் மீன்கணமும் ஆம்என்றே விளங்கும் வெள்ளைப் புரிவளையும் முத்தும்கண்டு ஆம்பல் பொதிஅவிழ்க்கும் புகாரே எம்மூர். காதலர் ஆகிக் கழிக்கானல் கையுறைகொண்டு எம்பின் வந்தார் ஏதிலர் தாமாகி யாம்இரப்ப நிற்பதையாங்கு அறிகோம் ஐய மாதரார் கண்ணும் மதிநிழல்நீர் இணைகொண்டு மலர்ந்த நீலப் போதும் அறியாது வண்டுஊச லாடும் புகாரே எம்மூர். மோது முதுதிரையால் மொத்துண்டு போந்துஅசைந்த முரல்வாய்ச் சங்கம்