வித்தாய் மரமாய் வெளியாய் ஒளியாய் நீ  சத்தாய் இருந்த தரம் அறியேன் பூரணமே (66)  தத்துவத்தைப் பார்த்து மிகத் தன்னை அறிந்த அறிவால்  உய்த்து உனைத்தான் பாராமல் உய்வாரோ பூரணமே (67)  ஒன்றாய் உயிராய் உடல்தோறும் நீ இருந்தும்  என்றும் அறியார்கள் ஏழைகள் தாம் பூரணமே (68)  நேற்று என்றும் நாளை என்றும் நினைப்புமறப் பாய்ப்படைத்தும்  மாற்றமாய் நின்ற வளம் அறியேன் பூரணமே (69) 