ஒக்க விடவே நினைந்தேமால் உம்மைக் கண்டோ ரிறைதாழத்தோம் தக்க திதுநம் வரன்முறையுந் தமியேந் துயரு மெனமொழிந்தான்.	8 652	 மொழிந்த காலை அங்கண்நின்ற முக்கண் இறைநும் முன்னோன்போல் ஒழிந்து நீரும் மாயாதே உமது சூரன் தனையின்னே அழிந்த தீயுள்நின் றெழுவித் தருள்செய் கின்றாம் அதுகாண்டிர் கழிந்த சோகம் விடுதிரெனாக் கங்கை தன்னை நினைந்தனனே.	9 653	 முன்னாள் அம்மை அங்குலியின் முளைத்த கங்கை தனிலெங்கோன் மின்னார் சடையிற் கரந்தனவே யன்றி மகவான் விரிஞ்சன்மால்