குழையக் கொடியோர் நாவே காதல ரகலக் கல்லென் றவ்வே. என்பது, பருவம் கண்டு ஆற்றாளாகிய கிழத்தி உரைத்தது. பாடியவர் பரணர். செய்தி வேப்பம் பூ பூத்திருக்கிறது. (வேனில் காலமே வந்துவிட்டது) அவர் இல்லாமல் நான் தனித்திருக்கும் காலமாகவே அது கழிந்துவிடுமோ? என் காதலர் பிரிந்துள்ளார். ஊரே 'கல்' என்று (கலகல வென்று) பேசுகிறது. அவர்கள் நாக்கு அருகிப் போகட்டும். ஆற்றங்கரையில் வெண்ணிற கிளையில் பழுத்திருக்கும் ஒரு அத்திப் பழத்தை ஏழு குளிறுகள் மிதித்துத் தின்னாமல் அழுகுமாறு போல அழுகிப் போகட்டும். - என்கிறாள் தலைவி. தலைவி - அத்திப்பழம். ஊரார் - குளிறுகள் என்பன இறைச்சிப்பொருளால் கருத்தை உணர்த்தின. அத்திமரம்