அனுபோக நிருவிகற்பச் சமாதி யாச்சே  ஒண்ணியல்லோ சொரூபத்திற் வயிச்சு நின்றே  உற்றிருந்த அகண்ட விர்த்தி காற்றில் தீபந்  தண்ணியல்லோ வுப்புண்டாற் போலே மைந்தா  சாதகமா யுன்னுருவங் கெட்டுப் போச்சே போச்சதுவுங் கடிகையொன்று தானாய் நின்றாற்  புகழான பெருமை சொல்ல வென்றாற் கூடா  ஆச்சதவு மவுனமுற்று வாயை மூடி 