கொடிக்குநிகர் இடையாளே கதிர்நாட் டாட்சி கொள்ளுநாள் இதுஅன்றோ! என்றாள் ஆத்தா.  வாயோரம் "உயிர்வாங்கும் சிரிப்பு" மின்னி வழிகின்ற வேலவனின் திருமு கத்தில் மாயாத என்நெஞ்சம் சென்று சென்று மாய்வதனை இவ்வையம் அறிவ துண்டோ? தீயோரும் என்நிலைமை அறிந்தால், என்றன் திருப்பேழை தாராரோ எனத்து டித்துப் பாயோரம் ஆத்தாவின் மடியின் மீது தலைசாய்த்துப் படுத்தபடி பலநி னைத்தாள்.  நான்குநாள் ஆயினவே! பேழை தன்னை நாட்டாரில் ஒருபேதை கண்ட தாயும் நான்கேட்க வில்லையே மலர்மு கத்தில் நறைபெருக்கும் இதழானைப் பெறுவ துண்டோ? வான்முகிலில் பெருங்கடலின் கீழ்ப்பால் இந்த வையத்தில் பெருங்காட்டில் இருப்ப தாக