தேவரும் முனிவர்தாமும் சிந்தையின் இரக்கம் சேர, தா அரும் பொறையினான் தன் அறிவினால் தகையத் தக்க ஆவலும் துயரும் தீர, அரற்றினான் பகு வாய் ஆர,	3 வீடணன் புலம்பல் 'உண்ணாதே உயிர் உண்ணாது ஒரு நஞ்சு; சனகி எனும் பெரு நஞ்சு உன்னைக் கண்ணாலே நோக்கவே, போக்கியதே உயிர்; நீயும் களப் பட்டாயே! எண்ணாதேன் எண்ணிய சொல் இன்று இனித் தான் எண்ணுதியோ? -எண் இல் ஆற்றல் அண்ணாவோ! அண்ணாவோ! அசுரர்கள்தம் பிரளயமே! அமரர் கூற்றே! 4