பானமான வீதியில் பசைந்த செஞ் சுடரிலே  ஞான மானமூலையில் நரலை தங்கும் வாயிலில்  ஒனமான செஞ்சுடர் உதித்ததே சிவாயமே (333)  உதித்தெழுந்த வாலையும் உயங்கிநின்ற வாலையும்  கதித்தெழுந்த வாலையும் காலையான வாலையும்  மதித்தெழுந்த வாலையும் மறைந்து நின்ற ஞானமும்  கொதித்தெழுந்து கும்பலாகி ஹூவும் ஹீயும் ஆனதே (334)  கூவுமுகியும் மோனமாகி கொள்கையான கொள்கையை 