போஜராஜனுடைய பிரிய கவிகள், காளிதாசன், பவபூதி, தண்டி என்னும் மூவரே. இவருள் காளிதாசனே சிரேஷ்ட நண்பன். இவன் இற்றைக்கு ஆயிரத்தி நானூறு வருஷங்களுக்கு முன்னர் இருந்தவன் என்பது அனேகர் துணிபு. இக்கவிசிரேட்டன் கல்வியாலான்ற பெரியோனாயினும், பரத்தையர் கமனத்தை நீக்காதவனென்பதைக் கேட்க அனேகர், குற்சிதமெய்துவர். அரசன் இவன்மேல் இடையிடையே வெறுப்புற்றிருந்தமைக்கும் அதுவே காரணம். அரசன் அங்ஙனம் வெறுப்புக்காட்டியும், காளிதாசன் அப்பரத்தையர் கமனத்தைக் கைவிட்டிலன். பரத்தையென இங்கு யாம் பேசுவது பரத்தையுருக்கொண்டு போந்து இவனுடன் நிறை தவறாது சுகித்திருந்த அரசகுமாரியை அன்று; இவனுக்கு மரணகாரணயிருந்ததும், பரத்தையர் கமனமே. இவன் ஈற்றில் அரசனைப் பிரிந்து தனக்குரிய அரசகுமாரி வீட்டுக்குப் போகாது நவீனமாக ஒரு பரத்தை வீடு போய்ச் சேர்ந்திருந்தான். அப்போது அரசன் இவனுடைய வரவை நெடுநாளாகப் பார்த்திருந்தும், வெளியாகாமை கண்டு, நவீனமாக ஒரு சுலோகப் பாதியைச் செய்து, ‘இதனைப் பூரணஞ்செய்ய வல்லாருக்கு என்னரசிற்பாதி கொடுப்பேன்,’ என்று முரசறைவித்தான். அச்சுலோக பாதம் வருமாறு: ‘தாமரை மலரினிடமாகக் குவளைகள் உற்பத்தியாகிக் கலந்திருப்பது காணப்படுகின்றது,’ என்னுங் கருத்துள்ள,  என்பது. அதனை அப்பரத்தை மாது காளிதாசனுடைய பள்ளியறையிலே கால்மாட்டுச் சுவரிலே மையினால் வரைந்து விட்டாள். அவன் நித்திரை விட்டெழுந்த போது எதிரில் இச்சுலோக பாதம் புலப்பட்டது. உடனே அவன் இதன் உத்தர பாதத்தை எழுதிப் பூரணஞ்செய்து போயினன். அது, ‘ஏ பெண்ணே! போஜனது முகமாகிய தாமரை மலரிலே நயனமாகிய குவளைமலர்கள் காணப்படுகின்றனவே,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்பது.அது கண்டு பரத்தை மாது பொருளவாவின்வாய்ப்பட்டுச் சிந்திப்பாளாயினள்; ‘இவனை நாம் கொல்லோமாயின், நமக்கு இராச்சியஞ் சித்திக்காது. எப்படியும் இவனே இச்சுலோகம் செய்தானென்பது அரசனுக்குப் புலப்படும். புலப்படவே, அரசனும் பரிசுகொடுக்க உடன்படான். ஆதலால், இன்றிரவில் இவனைக் கொலைசெய்து, முற்றத்தில் புதைத்துவிட்டு, நாளையுதயத்திலே சுலோகத்தோடு அரசன் சமுகத்திலே புகுவோம்’ என இவ்வாறு சிந்தித்து முடிவுசெய்து கொண்டு, காளிதாசன் சயனித்தவுடன் வாளால் அவனைக்கூறிட்டு முற்றத்தில் புதைத்துவிட்டு, அடுத்த நாட்காலையில் சுலோகத்தோடு அரசன் சமுகஞ்சேர்ந்தாள். அதனை அரசன் கண்ட மாத்திரத்தில் ‘இஃது யாவர் செய்தது?’ என்று வினவ, அப்பாதகி, ‘தானே செய்தேன்,’ என்றாள். அதுகேட்ட அரசன், விம்முதமுற்று, ‘பாதகீ, கொன்றையா?’ என்று அதட்டி வினவ, பாதகி திகைத்தாள். அரசன் அவளைச் சிறைப்படுத்திவிட்டு, அவள் வீட்டுக்குச்சென்று பரிசோதிக்கையில், அவனுடைய உடலத்துண்டங்கள் அகப்பட்டன. அரசன் தான் பெற்றிருந்த ஒரு தெய்விக வரத்தினால் காளிதாசனுடைய தலையையெடுத்துக் கையில் ஏந்திக் கொண்டு, ‘நடந்ததைச் சொல்!’ என்ன, அதுவும் நிகழ்ந்தவாறு கூறியது. அப்பால் அரசன் துக்கசாகரத்தில் மூழ்கித்தேறி, அபக்கிரியைகளை முடிப்பித்தான். அவளையுங் கொல்வித்தான். ஈற்றில் அரணனும் தானும் கொலை செய்து கொண்டு இறந்தான். இவற்றைக் கேள்வியுற்ற வித்தியா குரோசம் என்னும் அரசகுமாரியும், வேசியுருக்கொண்டு காளிதாசனை இணைபிரியாத சுகித்திருந்தவளுமாகிய கற்பின் மிக்காள், அரசன் இறந்தவிடத்துக்கோடி, அவளையுங் காளிதாசனையுமெழுப்பிச் சிறிது காலம் உச்சீவித்து வாழ்ந்திருக்கச் செய்தாள் எனக் கன்ன பரம்பரையாகப் பலர் கூறுகின்றனர். இஃது அப்பிரமாணியம். வேறு சிலர் இன்னும் பலவாறு கூறுப.