வேதக் கொழுஞ் சுடரை நாடி, நெடு மேல்நாள், ஓதத்தின் ஓடும் மதுகைகடவரை ஒத்தாள். 64 துண்டப் பிறைத் துணை எனச் சுடர் எயிற்றான்; கண்டத்திடைக் கறையுடைக் கடவுள், கைம்மா முண்டத்து உரித்த உரியால், முளரிவந்தான் அண்டத்தினுக்கு உறை அமைத்தனைய வாயாள். 65 நின்றாள் நிமிர்ந்து, அலை நெடுங் கடலின் நீர் தன் வன் தாள் அலம்ப, முடி வான் முகடு வவ்வ;