உய்த்தனை கொணர்தி, உன் தன் ஓங்கு அரு மகனை' என்ன, அத் தலை அவனை ஏவி அழைத்தலின், அணைந்தான் என்ப, கைத்தலத்து உவரி நீரைக் கலக்கினான் பயந்த காளை. 146 அங்கதன் தந்தையைக் கண்டு புலம்புதல் சுடருடை மதியம் என்னத் தோன்றினன்; தோன்றி, யாண்டும் இடருடை உள்ளத்தோரை எண்ணினும் உணர்ந்திலா தான், மடலுடை நறு மென் சேக்கை மலை அன்றி, உதிர வாரிக் கடலிடைக் கிடந்த காதல் தாதையை, கண்ணின் கண்டான். 147