எரியெச்சில் ஏழுமுனி யெச்சிலும் போவேந் திழையாள் கரியெச்சில் போன்றனள் விக்கிரமச் சோழன் கனைத்த கன்றின் புரியெச்சில் உண்ட புயல் வண்ணன் எச்சிற் புரந்தரனே. வாக்கு மனமும் உடையான் ஒன்னார் தமணி முடிநீ ராக்குந் திறமை யிருங் கோளன் வெற்பில் அயனடுக்கம் போக்கும் புனிதனுங் கந்தனும் மாலும் புரந்தரனும்  நாக்குங் கழுத்துந் தலையும் இல்லாள் பகை நானல்லவே. காயுங் கரடுஞ் சுரமீ தென்றும் காட்டிய கையுஞ் சொன்ன