மனையாளும் மக்களும் வாழ்வும் தனமும் தன் வாயில் மட்டே  இனமான சுற்றம் மயானம் மட்டே வழிக்கேது துணை  தினையாமளவு எள்ளளவாகிலும் முன்பு செய்ததவம்  தனையாள என்றும் பரலைகம் சித்திக்கும் சத்தியமே (12) அத்தமும் வாழ்வும் அகத்து மட்டே விழியம் பொழுக  மெத்திய மாதரும் வீதி மட்டே விம்மி விம்மி இரு  கைத்தலம் மேல்வைத்து அயும் மைந்தரும் சுடுகாடு மட்டே  பற்றித் தொடரும் இருவினைப் புண்ணிய பாவமுமே (13)