மறுநாள் இந்தச் செய்தியைக் குலோத்துங்க சோழராஜன் அறிந்து, ஒட்டக்கூத்தரையும் புகழேந்தியாரையும் அழைத்து, ‘நீங்கள் சாமானியர்கள் அல்லரே! தமிழில் அகத்தியர், தொல்காப்பியர், அவிநயர் முதலானவர்களாலும் சங்கப்புலவர்களாலும் உண்டாக்கப்பட்டுத் தொன்றுதொட்டு வழங்கிவரும் அரிய பெரிய நூல்களாகிய இலக்கணங்களையும், பாரகாவியமாகிய பாரதராமாயணம் முதலிய இலக்கியங்களையும் வழுவறக் கேட்டும் ஆராய்ந்துமிருக்கின்ற வித்துவ சிரேஷ்டர்களாகையால், நீங்கள் அறியாததொன்றுண்டோ? அதனால் உங்களுக்கு நான் சொல்லத்தக்கது என்ன இருக்கின்றது? ஆயினும், ‘குற்றமற்ற புராதனமாகிய நூற்கேள்வியையும் கூரிய அறிவினையுமுடைய புலவர் சிரோமணிகளுள் பலர் கூடி ஒருவர்க்கொருவர் விரோதமின்றித் தாம் தாம் பயின்ற சாஸ்திரங்களின் நுட்பமாகிய விஷயங்களை எடுத்து உத்தேச லக்ஷண பரீக்ஷைகளால் வாதித்து, அவற்றின் சாரத்தைக் கண்டுணர்ந்து சந்தோஷிக்கின்ற இன்பத்தைப் பார்க்கிலும், வானத்தின்கண் தேவர்கள் வாசஞ்செய்யும் சுவர்க்கத்திற்சென்று அங்கனுபவிக்கும் இன்பமானது என்ன விசேஷம்? அப்படி விசேஷப்பட்டதாயிருக்குமானால், அதை நாம் சுருதி யுத்தி அனுபவங்களாற் காண்போம்,’ என்னுங் கருத்தை அமைத்து, நாலடி நானூற்றில் முனிவர்கள் அருளிச்செய்த, -என்ற செய்யுளின் தாற்பரியமென்ன, நீங்கள் அறியாததோ? அவ்வண்ணம் ஒருவரையொருவர் நேசித்து வித்தியா விஷயத்தைக் குறித்துச் சாம்பாஷித்து ஆனந்திப்பதை விட்டு, வியர்த்தமாய்ப் பகைக்கலாமா? -என்றுஞ் சொல்லப்படுகின்றதே! மேலும், உங்களைப் போன்றவர்கள் கோபத்தைப் பாராட்டலாமா? கோபஞ்சண்டாளமல்லவா? ‘கோபம் வந்தது கிணற்றிலே விழுந்தாற் சந்தோஷம் வந்து எழுந்திருக்கலாமா?’ கூடாதே! ஆதலால் இதுவரையில் நடந்ததெல்லாம் போகட்டும்! இன்று முதல் என்மேல் தயை செய்து நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் விரோதமில்லாமல், ஒருதாய் வயிற்றிற் பிறந்த சகோதரரைப் போல அந்நியோந்நியமாய் நேசித்து மனமொத்திருப்பதே அழகாம்,’ என்று சொல்லி, இருவரையும் சமாதானப்படுத்திப் பின்பு அவர்களை நோக்கி, ‘நீங்கள் இந்நாட்டிலுள்ள திருவையாற்றை அடுத்த திருநெய்த்தானம் என்னும் ஸ்தலத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் நெய்யாடியீசரைக் குறித்து, ‘நெய்த்தானத்தானை சேவித்தே’ என்பது மகுடமாய் வரும்படி சந்த விருத்தமாக ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பாட்டுப் பாடுங்கள்’ என்றான். ஒட்டக்கூத்தர் ‘நல்லது!’ என்று, விக்கல்கண்டு அஞ்சி நடுங்கி உடலைவிட்டு உயிரானது அப்புறப்பட்டுப் போய்விட்டால் அதற்கு முன்பு நகமுஞ்சதையும் போலப் பிரிவில்லாமற் பரிவுற்றிருந்த தாய் தந்தை பெண்டு பிள்ளை முதலிய சுற்றத்தாரெல்லாம் அருமையாச் சீராட்டிப் பாராட்டிப் போற்றி வளர்த்த உடம்பைச் சுடலைக்குக் கொண்டுபோய்க் காஷ்டத்திலேற்றிச் சாம்பராக்கிவிட்டு, அங்கொருவரும் தங்காமல் அந்தக்ஷணமே திரும்பித் தாமிந்த ஊருக்குள் வந்து சேர்ந்து, ‘செத்தவன் வாயிலே மண்; இருந்தவன் வாயிலே சோறு,’ என்பதற்குச் சரியாய் உண்டுடுத்துச் சுகித்திருக்கின்றார்கள்; இப்படிப்பட்ட ஈனஸ்திதியிலிருக்கின்ற இக்காயத்தின்கண் இச்சை வைத்து இதைப் போஷிக்கும் நிமித்தம் பொருளைத் தேடிவந்து அறஞ்செய்யாமல் வீட்டிற் புதைத்து வைக்கின்றவர்களே, சைவசித்தாந்தப்படி ஆத்துமாக்களின் இளைப்பொழித்தற்பொருட்டுச் சங்கார கிருத்தியஞ் செய்து, சகல சராசரங்களும் மாய்ந்தொடுங்கிய மயானத்தின்கண் அஸ்திமாலை அசைந்தாடவும், பேய்கள் கூடியாடவும், ஜடாமகுடத்திலிருக்கும் கங்கை அலையெறிந்தாடவும், வலக்கையிலேந்திய மழுவானது ஜுவாலித்தாடவும், காதிலணிந்த சர்ப்பக் குழைகள் நெகிழ்ந்தாடவும், ஆடுகின்ற திருநெய்த்தானத்துப் பரமசிவனைத் தரிசித்து வணங்கி, நெறிவழாது நிற்கக்கடவீர்கள்,’ என்ற கருத்தை அமைத்து, -என்பதாக ஒரு பாடற் பாடினார். புகழேந்திப் புலவர், ‘அகங்கார மமகாரங்களை மேற்கொண்டு பாசத்திரயமாகிய போராட்டத்தில் அகப்பட்டு, ஒருவிதத்திலும் மரணத்தைக் கடக்கும் உபாயத்தைக் காணாமல், யமனுக்கிரையாகும்படி இருப்பவர்களே, ‘பிறகு ஆகட்டும்’ என்றுநினைத்து, உங்கள் வாழ்நாளில் ஒரு கணப்பொழுதாயினும் வீணாகக்கழியும்படி வறிதேயிராமல், முந்தி விரைந்து, மந்திரதந்திரம் வழுவாமற் பூசை புரிந்து, பிரதக்ஷிணம் பண்ணி, கடல் போலும் வற்றாத நெடிய நீரோடைகளிலுள்ள பாரைமீன்கள் விசைகொண்டெழும்பி வரம்பில் மேகமண்டலத்தை அளாவியிருக்கின்ற கமுகமரத்தில் தாவியேறிப் போய்ப் பாக்குக்குலைகளை உதிர்த்து, அங்கிருந்து திரும்பி வயலில் விளைந்த நெல்லின் அடியில் விழுந்து, துள்ளித் துடித்து, அந்நெற்கதிர்களைச் சிதறி, அவ்விடத்தை விட்டெழுந்து அதனருகில் ஆலையாடிக் காய்ச்சப்படும் கரும்பின் இரசப்பாகிற்போய் உழவர்கள் வாய்க்கினிய உணவாம்படி விழுகின்ற வளப்பம் மிகுந்த திருநெய்த்தானத்தின் நெய்யாடிப் பிரானை நெஞ்சுற நினைத்து, தலையுற வணங்கிப் பத்தி சேராமல் நிற்கக்கடவீர்கள்,’ என்னும் பொருளை அடக்கி, -என்றொரு பாட்டுப் பாடினார். அவ்விரண்டும் சொல், பொருள், கற்பனை, கருத்துக்களில் ஒன்றற்கொன்று உயர்வு தாழ்வில்லாமற் சிறந்திருக்கக்கண்டு, சோழராஜன் மகிழ்ச்சி கூர்ந்து, அவ்விருவர்க்கும் சம்மானம் பண்ணினான். பிறகு ஒரு நாள் சோழ மகாராஜன், ‘முன்பு நாம் சிவபரமாக இரண்டு பாடற் பாடுவித்தோமே! இப்பொழுது விஷ்ணு பரமாகவும் பாடுவிக்க வேண்டும்,’ என்று நினைத்து, ஒட்டக்கூத்தரையும் புகழேந்தியாரையும் நோக்கி, ‘திருக்குறுங்குடியில் நம்பியென்று நாமஞ்சார்த்திக் கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கும் பெருமாள் பேரில், ‘இன்னார்க்கிடம் இன்னது,’ என வல்லோசையில் தலைக்கு ஒவ்வொரு பாட்டுப் பாடுங்கள்,’ என்றான். என்றவுடனே ஒட்டக்கூத்தர், ஐராவதம், புண்டரிகம், வாமனம், குமுதம், அஞ்சனம், புஷ்பதந்தம், சர்வபௌவமம், சுப்பிரதீபம் என்னும் பெயரினையுடைய அஷ்டதிக்கஜங்களும் திடுக்குற்றுத் துக்கித்து அலறி நிலைபெயர்ந்தோடக் கறுத்த கடலில் தைத்துருவும்படி பாணப்பிரயோகஞ் செய்த இராம்பிரானாய் அவதரித்த திருமலுக்கு வாசஸ்தானமாவது பருத்த மதுரமாகிய கரும்பு முதிர்ந்து ‘கணுவெடித்து அதிலிருந்து முத்துத் தெறித்துத் திறந்த வண்ணமாயிருக்கின்ற கொக்கின் வாயில் வந்து விழ, அம்முத்தை அது விழுங்கி அடிக்கடி விக்கிக் கக்காநின்ற சோலை சூழ்ந்த திருக்குறுங்குடி என்ற திவ்விய தேசம்,’ என்னும் பொருளை அமைத்து,