குறிப்பு:  1. திருக்குறள், 943.  அலகுபெறுதல் - எண்ணிக்கை பெறுதல். உண்க அஃதிலார் என்பதில், உண்|க என்பது நேர்நேர்-தேமா; அஃ|துடம்|பு என்பது நிரைநிரைநேர்-கருவிளங்காய். இங்கு மாமுன் நிரைவந்த இயற்சீர் வெண்டளை. ஆய்தம் இங்கு அலகுபெற்றது. அஃ- என்பது இருகுறில், நிரையசை. 2. திருக்குறள், 236. ‘தோன்றுக வஃதிலார்’ என்பதில், தோன்|றுக - நேர்நிரை-கூவிளம்; வஃ|திலார்-நேர்நிரை-கூவிளம். விளம் முன் நேர் வந்து இயற்சீர் வெண்டளை ஆயிற்று. இங்கு வஃ- என்பதில் ஃ மெய்யெழுத்து போல நின்று, குறில்மெய் என நேரசையாயிற்று. செய்கை-புணர்ச்சியிலக்கணம். செய்கை நோக்கி ஆசிரியர் தொல்காப்பியர். சார்பெழுத்தென்று குற்றியலிகரம், குற்றியலுகரம், ஆய்தம் என்ற மூன்றை வகுத்தார். மற்றவை செய்யுளியலை நோக்கி ஈண்டுக் கொள்ளப்பட்டன.  தம்மொடு தாம் சார்ந்தும், இடம் சார்ந்தும், இடமும் பற்றுக்கோடும் சார்ந்தும் விகாரத்தால் வருதலின் சார்பெழுத்தாயின என்று கூறுவர் மயிலைநாதர்.