ஊரார் இவ்வயின் உற்றதொன் றறியாச் சீராய் முடியுநம் சிங்கச் செருதிறம்!  (190) மீண்டோம் என்றுனித் தூண்டிலின் மீனென ஈண்டவன் இருக்குக, இருக்குக. வைகறை வரும்வரை இருக்கில் வந்தவிவ் வஞ்சியர், ஒருவரும் மீள்கிலர். ஓர்கால் இக்குறி தனக்கே தட்டிடில் தப்புவன் என்பதே   (195) எனக்குள துயரம், அதற்கென் செய்வோம்!