அவனது கரங்கள் இருகூறாகப் பிளந்து கிடந்த சிகையை அவள் கழுத்தில் சுற்றுகின்றன, இறுக்குகின்றன. "ஆமாம்! என்னுடையவள்!" என்ற வார்த்தைகள் அவன் வாயிலிருந்து வருகின்றன. அவள் கண்கள் மூடியபடிதான்... அதரத்திலும் அந்தப் புன்சிரிப்பு. அந்தத் தழுவல், அவனைத் தன்னுள் அழுத்திய கை இன்னும் அவனை இழுப்பது மாதிரி அழுத்துகின்றது... அந்த நிலையில்... அவ்வளவுதான். அந்த இரண்டு துளிகள் என்ன நினைத்தனவோ? அன்று அவனை அணைத்த வண்ணமே இரவு கழிகிறது. அவள் எப்படி விலகுவாள்? உயிர் இருந்தால்தானே. அன்று இரவு அவள் விலகவில்லை.