'நாயகன் உரையான் வாயால்; நான் இது பகர்வென்' என்னா, தாயென நினைவான் முன்னே கூற்றெனத் தமியள் வந்தாள் 107 கைகேயியை வணங்கி இராமன் பணிவுடன் நிற்றல் வந்தவள் தன்னைச் சென்னி மண்ணுற வணங்கி வாசச் சிந்துரப் பவளச் செவ்வாய் செங்கையின் புதைத்து, மற்றைச் சுந்தரத் தடக் கை தானை மடக்குறத் துவண்டு நின்றான் - அந்தி வந்து அடைந்த தாயைக் கண்ட ஆன் கன்றின் அன்னான். 108 கைகேயின் வஞ்சக உரை