மாத்திரைப் போதும் மனத்தில் வையாதவர்--வண்மை, குலம்,  கோத்திரம், கல்வி, குணம், குன்றி, நாளும் குடில்கள் தொறும்  பாத்திரம் கொண்டு பலிக்கு உழலாநிற்பர்--பார் எங்குமே.  அன்னையே! அபிராமி! உன்னையே பாடி, உன்னையே வணங்காமல், மின்போலும் ஒளியுடைய நின் தோற்றத்தை ஒரு மாத்திரை நேரமாகிலும் மனதில் நினையாத பேர்களுக்கு, என்ன நேரும் தெரியுமா? அவர்கள் கொடைக்குணம், சிறந்த குலம், கல்வி குணம் இவையெல்லாம் குன்றி, வீடு வீடாகச் சென்று, ஓடேந்தி உலகெங்கும் பிச்சை எடுத்துத் திரிவர்.  பாரும், புனலும், கனலும், வெங் காலும், படர் விசும்பும்,  ஊரும் முருகு சுவை ஒளி ஊறு ஒலி ஒன்றுபடச்  சேரும் தலைவி, சிவகாம சுந்தரி, சீறடிக்கே  சாரும் தவம், உடையார் படையாத தனம் இல்லையே. 