அதுகேட்டு அவன், ‘நம்மை இவள் கேலி செய்கிறாள்! என்று வெட்கப்பட்டு, ‘இனி, எப்படிச் சம்பவித்தாலுஞ் சம்பவிக்கட்டும் மானம் போனபிறகு பிராணனிருந்து பிரயோஜனமென்ன? உலோபி யென்று மாத்திரம் பெயரெடுக்கலாகாது; கர்ணராஜன் அவன் தேடிய புண்ணியத்தையுமல்லவோ தானம் பண்ணினான்!’ என்று நினைத்து, அந்த நொடியில் தான் தரித்திருந்த வேப்பமாலையைக் கழற்றிக் கொடுத்துவிட்டான். அவர்கள் அவனுயிரைக் கொண்டு போவது போல அதை வாங்கிப்போய், ஏகம்பவாணனிடம கொடுத்தார்கள். அவன் அதைப் பெட்டியிற் பதனப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டு அந்தப் பெண்களுக்கு உசிதமான வெகுமதி செய்தனுப்பிவிட்டுப் பூதத்தை அழைத்து, ‘வேப்பமாலையைத் தொட்டல்லவா பாண்டியனைத் தீண்டக் கூடாதென்றிருப்பாய்? இப்பொழுது அவன் சிகை என் கையிற் சிக்கிக்கொண்டது! இனி நீ பயமில்லாமற் போய் அவனைப் பிடித்த பிடியிற் கொண்டுவா,’ என்றார். அவன் சொன்னது சொல்லாததற்கு முன்னே அது சங்கையின்றிச் சென்று, தூக்கி வந்துவிட்டது. ஏகம்பவாண முதலி, காலுக்குங் கைக்கும் விலங்கிட்டுப் பாண்டியராஜனை அருஞ்சிறையில் வைத்தான். அவன் முதலிக்குப் பிரிய வசனங்களைச் சொல்லியும் பிரமாணிக்கங்கள் பண்ணியும் தன்னை விடாமையால், தன்மனையாளுக்குச் செய்தி அனுப்பி, ‘இந்தச் சிறை விடுவிக்கும்படி ஏகம்பவாண முதலியாரை நீயாவது இரந்து கேட்கவேண்டும்,’ என்ன, அவள் ஏகம்பவாணனுடைய ஔதாரியத்தைச் சிறப்பிக்கத் தொடங்கி, அதன் வழியாய் அதன் பராக்கிரமத்தைக் குறிப்பித்து, என்றொரு பாட்டுப் பாடியனுப்பினாள். அதை அவன்படித்துப் பார்த்து, அதில், ‘மிக்க வேகத்தையுடைய பரிமாவை நடாத்துகின்ற நகுலராஜனையொத்த ஏகம்பவாண முதலியாரைப் பாடி அவரிடத்தில் யானை குதிரை குடை கொடிமுதலாகிய பலவகைப்பட்ட பரிசு பெற்று வருகின்ற கவிஜனர்களை முன்பு அம்முதலியாருடனே எதிர்த்துத் தோற்றுத் தத்தம் விருது முதலானவைகளை இழந்த அரசர்கள் பார்த்து, ‘இந்தப் புலவர் பிடித்துக் கொண்டு போகின்ற குடை நான் பிடிதிருந்தது; இவரேறிய தண்டிகை நானேறியது; இவர் தரித்த கவசம் நான் தரித்தது; இவரேந்திய துவஜம் நான் கைக்கொண்டிருந்தது; இவர் ஊர்ந்து வரும் யானை என்னுடைய யானை; இவர் ஆரோகணித்த புரவி என்னுடைய புரவி,’ என்று சொல்லி, அனுதபிப்பார்கள், என்னும் பொருள் தோன்றக் கண்டு, அதிசயித்துச் சீற்றமாறிச் சந்தோஷத்துடனே பாண்டியனை உடன்படிக்கை செய்யச்சொல்லிச் சிறைவிடுத்தான். அன்றுதொட்டு, அவ்வுடன்படிக்கையின்படி அவனும் மற்றை அரசர்களும் ஏகம்பாணனுக்குப் பிரதி வருஷமுந் தவறாமற் பகுதி கட்டி வந்தனர். ஒருபுலவன் கவிபாடிப் பரிசுபெற்று வருகையில் அவனை இசைப்புலவனொருவன் கண்டு, அரசனென்று ஐயுற்று, தேர் யானை புரவி முதலிய சதுரங்கக் கூட்டங்களைத் திறைப்பொருளாகப் பெற்றுவருகின்ற புலவர் சிகாமணியே, உமது தேசம் எது? உமது நாமம் யாது? தெரியச் சொல்ல வேண்டும்,’ என்று வினவ, அப்புலவன் அவனை நோக்கி, ‘வீணையைக் கையிற்கொண்டு வாசிக்கின்ற பாணரே! வாரும் வாரும்! இந்தச் செய்தியைக் கேளும்; நான் அரசனல்லேன்; நீரும் நானும் கல்வியால் ஒத்த குலத்தினரே; மகத நாட்டிற்குத் தலைவரும், தென்னாற்றூரைப் பரிபாலிப்பவருமாகிய ஏகம்பவாண பூபதி மனமகிழ்ச்சி கூர்ந்து கொடுத்த அனேக வரிசைகள் பெற்று வருகின்ற புலவன்தான்; நீரும் இப்படிப்பட்ட பரிசு பெற்று வரலாம். அவரிடத்திற் சீக்கிரமாகப் போம்; அப்பிரபு வசிக்கும் சந்திரகாந்தக் கற்பதித்த முற்றங்களிலும் முத்துப்பதித்த சிகரங்களையுடைய மாட மாளிகை கூட கோபுரங்களிடத்தும் ஆத்தி மரமிருக்கின்றது; உயர்ந்த வேப்பமரம் இருக்கின்றது; வளர்ந்த பனைமரம் இருக்கின்றது; அதனருகில் அரசமரம் இருக்கின்றது; இவை அரச ஸ்தானத்தை அறியத்தக்க அடையாளங்கள்,’ என ஓர் ஆற்றுப்படையாய்ப் பொருளமைத்து, என்பது முதலாகப் பற்பல புலவர்கள் உசிதமான பாடல்கள் பாடிப் பாமாலை சூட்டவும் அவனதிக பிரபலமாக வாழ்ந்திருந்தான். பார்க்க: 14.காளமேகப்புலவர் சரித்திரம் 16.ஔவையார் சரித்திரம் விநோதரசமஞ்சரி