(ஆரணன்= பிரமன்; களிப்பாக்கு= களிப்பதற்கு) ஒருவர், ‘சிட்டுக்குருவிக்கும், சிவனுக்கும் சிலேஷித்துப் பாடவேண்டும்,’ என்ன, ‘இதற்கு ஒரு பாடலா!’ என்று வாய்மொழியாகச் சொன்ன உத்தரம்:இதன்பொருள்: ‘சிட்டுக்குருவிக்குப் பிறப்பு இறப்பிலே,’ என்றும், ‘சிவனுக்குப் பிறப்பு இறப்பு இல்லை,’ என்றும் கூறியவாறு. இவ்வாறு அவர்கள் கொடுத்த சமிசைகளுக்கெல்லாங் காளமேகப் புலவர் யமகண்டத்தின் உறிமேலிருந்தபடி அகிலாண்ட நாயகி அநுக்கிரகத்தாற் பெரும்பான்மை பாடல்களாகவும், சிறுபான்மை வாய்மொழியாகவும் உத்தரஞ் சொன்னதேயன்றிச் சிறிதாவது தவறியதென்று நினைக்கவும், அதுபற்றி அவர்கள் உபத்திரவப்படுத்த எத்தனிக்கவும் இடங்கொடாமற் சாதித்துப் பின்பு உறியைவிட்டிறங்கினார். அவ்வதிசயத்தைப் பிரத்தியட்சமாகக் கண்டும், திருமலைராயனாவது, அதிமதுர கவியாவது, அறுபத்து நாலு தண்டிகைப் புலவர்களாவது, ‘இவர் சாரதா விக்கிரமாக அவதரித்த மகாத்துமா,’ என்று நினையாமலும், சன்மானம் பண்ணாமலும், பொறாமையை மேற்கொண்டு அவரை உபேட்சித்தனர். அதனாற் புலவர் சிரோமணியாகிய காளமேகக்கவிக்கு மனமெரிந்து, சகிக்கக்கூடாமல், மண்மாரி பொழிந்து திருமலைராயன் பட்டணம் அழியும்படி வசை பாடிய செய்யுள்: பின்பு புலவர்பெருமானானவர் பின்பு புலவர் பெருமானானவர், ‘மதியாதார் வாசலை மிதியாதிருப்பது கோடி,’ என்பதை நினைத்து, ‘இனித் திருமலைராயன் பட்டணத்தைத் திரும்பியும் பார்க்கலாகாது!’ என்ற வைராக்கியத்தினால், முத்து வாங்கி வரும்படி மோகனாங்கி சொன்ன சொல்லையும் பொருள் செய்யாமல், அந்தக்ஷணமே அவ்விடத்தினின்றும் நீங்கி, முன்போலவே ஸ்தல யாத்திரை பண்ணிக்கொண்டு போகையில், கும்பகோணத்தில் சமாராதனையில் சாப்பிடும்போது, தமக்கெதிரில் இருந்துண்ணுஞ் சோழியப்பிராமணன் ஒருவன் குடுமி அவிழ்ந்து இலையில் விழுந்தது; அவன் அதை எடுத்து உதறினான்; அப்போது எச்சிற் சாதம் காளமேகப்புலவர் இலையில் விழ, அதுகண்டு வெகுண்டு பாடிய செய்யுள்: நாகைப்பட்டினம் காத்தான் வருணகுலாதித்தன் சத்திரத்திற் காளமேகப்புலவர் போஜனஞ் செய்து போம்படி பசியுடன் வெகுநாழிகை பரியந்தங் காத்திருந்து சாப்பிட்டபோது நிந்தித்துப் பாடி, காத்தான் வேண்டுகோளுக் கிணங்கி அதையே துதியாகப் பாடியது: நிந்தையாக இதன்பொருள்: சத்திக்கின்ற கடல்சூழ்ந்த நாகைப் பட்டினத்திலிருக்கும் காதான் வருணகுலாதித்தன் சத்திரத்தில் உண்ண வருகிறவர்களுக்குச் சூரியாஸ்தமன காலத்தில் (பொழுதுபோனபோது) சமைக்க அரிசி வந்து சேரும்; அதைக் குற்றி சுத்திசெய்து, சமையல் செய்யுமுன் சனசத்தம் அடங்கியுறங்கும். (நடுராத்திரியாகும்). அப்படிச் சமைத்த சோற்றில் ஓர் அகப்பைச் சாதம் கொண்டுவந்து உண்போர் இலையில் பரிமாறுவதற்கு முன்னம் சுக்கிரோதயமாம், (பொழுதுவிடியும்) என்றபடி. துதியாக இதன்பொருள்: க்ஷாமா காலத்தில் அரிசி வந்துகொண்டே இருக்கும்; அதனைச் சுத்திசெய்து சமைக்கச் சமைக்க ஊரிலுள்ளார் உண்டு திருப்தியடைவர்; சமைத்து இலையிலிடப்படும் ஓர் அகப்பை அன்னத்தைக் கண்டமாத்திரத்திற் சுக்கிரனும் இதன் வெண்மைக்குமுன் தனது பிரகாசம் என்னவென்று கேட்க ஓடிப்போவான் என்றபடி.