வாதக்கோன் ஆனையென்றான் வையைக்கோன் பிள்ளையென்றான் யாதவர்கோன் யாதேனும் இல்லையென்றான் – ஓதக்கேள் வாதக்கோன் சொல்லதிலும் வையைக்கோன் சொல்லதிலும் யாதவர்கோன் சொல்லே இனிது. 	44 வாதக்கோன் = உடலில் ஓடும் மூச்சு. வையைக்கோன் = உடலில் வைகும் உயிர். யாதவர்கோன் = உடலுக்கு வரும் துன்பம். மூச்சு தன் உடலை ஆனை என்றது. உயிர் தன் உடலைத் தன் பிள்ளை என்றது. துன்பம் தான் குடிகொண்டுள்ள உடலுக்கும் தனக்கும் எந்த உறவும் இல்லை என்றது. எண்ணிப்பார்த்தால், துன்பம் சொல்வதுதான் உண்மை. அந்தத் துன்பமே என்னிடமிருக்கும் இன்பம். வெண்பா 41 முதல் 46 சுற்றும் கருங்குளவி சூரைத்தூ றாயிரம்பேய் எற்றும் சுடுகா டிடிகரையின் – புற்றில்