கம்பமாமா வென்றே நற்களியா மென்றாள், கைம்மா வென்றேன் சும்மா கலங்கினாளே. (2)  இராமன் என்பவன் மழை போலக் கொடை வழங்கும் வள்ளல். இந்தப் புலவர் பாணர் குடியில் பிறந்தவர். அவனைக் கண்டு பாடினார். அவன் புலவருக்கு யானை ஒன்றைப் பரிசாகத் தந்தான். புலவர் யானையுடன் வீடு திரும்பினார். அவரது மனைவி பாணி 'என்ன கொண்டுவந்தாய்' என வினவினாள். புலவர் யானையைக் குறிக்கும் சொற்களை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்ல மனைவி அதனை வேறு வகையாகப் புரிந்துகொண்டு பேசுகிறாள். (இந்தப் பாடலில் யானையைக் குறிக்கும் சொற்கள் சிலேடையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன) புலவர் களபம் (யானை, சந்தனம்) என்றார். மனைவி பூசிக்கொள் என்றாள். புலவர் மாதங்கம் (யானை, மா தங்கம்) என்றார். மனைவி (இனி நமக்குக் குறைவு ஒன்றும் இல்லை) வாழ்ந்தேம் என்றாள். புலவர் வேழம் (யானை, கரும்பு) என்றார். மனைவி தின்னும் என்றாள். புலவர் பகடு (யானை, எருது) என்றார். மனைவி ஏரில் பூட்டி உழவு செய்க என்றாள். புலவர் கம்பமா (யானை, கம்பு மாவு) என்றார். மனைவி களி கிண்டி உண்ண உதவும் என்றாள். புலவர் கைம்மா (கையை உடைய விலங்கு) என்றார். மனைவி (நமக்கே உணவு இல்லாதபோது யானைக்கு உணவு வழங்குவது எப்படி என்று எண்ணிக்) கலங்கினாள். இல்லெனுஞ் சொல்லறியாத சீகையில் வாழ், தன்னைப்போ யாழ்ப்பாணன் யான் பல்லைவிரித் திரந்தக்கால் வெண்சோறும், பழந்தூசும் பாலியாமற் கொல்ல நினைந்தே தனது நால்வாயைப், பரிசென்று கொடுத்தான் பார்க்குள்  தொல்லையென தொருவாய்க்கு நால்வாய்க்கு, மிரையெங்கே துரப்புவேனே. (3)  இல்லை என்னும் சொல்லையே அறியாத வள்ளல் ஒருவன் (இராமன்) சீகை என்னும் சீர்காழியில் வாழ்ந்து வந்தான். பாணனாகிய இந்தப் புலவர் அவனிடம் சென்றார். 'யான் யாழ் மீட்டும் பாணன்' என்று சொல்லிப் பல்லைக் காட்டிக் கெஞ்சி இரந்தார். கொஞ்சம் சோறும் பழந்துணியும் அவனிடமிருந்து எதிர்பார்த்தார். அவனோ அவற்றைக் கொடுக்காமல் தொங்குகின்ற வாயை உடைய யானை ஒன்றைக் கொடுத்தான். எனது ஒருவாய்க்குச் சோறி இல்லாத நான் (நாலு வாய்க்கு - சிலேடைப் பொருள், நால் = தொங்கு வாய், யானை) நால்வாய்க்கு இரை தர என்ன செய்வேன். கொடை தந்து கொல்கிறான். - என்று பாடுகிறார் புலவர்.  முன்னா ளிருவர்க்கும் யாக்கை யொன்றாக முயங்கினமால்