(இரவு! அவள் மாடியில் நின்றபடி, தான் வரச்சொல்லியிருந்த காதலனை எதிர்பார்க் கிறாள் அவன் வருகின்றான்.) காதலன் என்மேல் உன்றனுக்கு எத்தனை அன்படி என்உயிர் நீதான்! என்னுடல் நீதான்! உன்னை யன்றிஇவ் வுலகின் ஆட்சியும் பொன்னும் வேண்டேன், புகழும் வேண்டேன் காத்திருப் பேன்எனக் கழறினை வந்தேன் பூத்திருக் கும்உன் புதுமுகம் காட்டினை.