அவனுடைய நன்மலை நாடு எப்படிப்பட்டது? தோழி பொடிவைத்துப் புகழ்கின்றாள். அந்நாட்டின் இயல்பைக்கூறுகின்றாள். அந்தமலைநாட்டில் மலைச்சாரல்; மலைச்சாரலோ குளிர்ச்சியும் நறுமணமும் மிக்கது. அங்கு காற்றில்ஆடும் மூங்கில்கள் வரிசையாக அச்சாரலில் வளர்ந்துள்ளன. அங்கு மரையா எனும் காட்டுப்பசுக்கள் பல்வேறுமரங்களின் இலைகளை விரும்பி உண்டு (கவலையற்று) உறங்குகின்றன. அத்தகு இயல்புடையது நின்மலைநாடு என்கின்றாள். உள்ளுறை:  தனக்கு (காட்டுப்பசுவிற்கு) பயன்படாது ஓங்கிவளர்ந்த மூங்கிலையுடைய குளிர்ந்த மலைச்சாரல்! என்றாலும், காட்டுப்பசு தனக்குப் பயன்படுகின்ற இலைகளைத் தேடியுண்டு (அந்தமூங்கிலின்மீது வெறுப்படையாது) அச்சாரலில் தூங்குவதுபோன்று, நினக்குப் பெரிதும் பயன்படாத மூப்புடைய காலத்திலும், உன்மேல் அன்புடையவள் என்ற ஒன்றைக்கருதி அவளைப் புரிந்துகொண்டு, இன்பமாக இவள்மேல் அன்புவைத்து நடப்பாயாக என்ற உள்ளுறை இதனுள் அமைந்துள்ளது உணர்ந்து மகிழத்தக்கது. இன்று இவள் உனக்குப் பலவகையிலும் ஐம்புல இன்பங்களை வாரிவழங்கும் இளமைததும்ப இருக்கின்றாள். எனவே, இன்றுநீ இவளைப் போற்றி அன்போடு வைத்துக்கொள்வது ஒன்றும்பெரிதன்று. இப்பொழுது இவளிடமிருந்து பெறும் இன்பத்தைப் பெறமுடியாத முதுமைக் காலத்திலுங்கூட (வயதான காலத்திலும்) -இவளைப் புரிந்துகொண்டு- இவளின் அன்புஎன்ற ஒன்றைக் கருதி இவளைப் போற்றிப் பாதுகாப்பாயாக. (உன்னைவிட்டால் இவளுக்கு இனி யார்இருக்கின்றார்கள்?) இதுவே நான் உனக்குக்கூறுவது, என்கின்றாள் தோழி. பாடல் 116 (யானயந்) யானயந் துறைவோ டேம்பாய் கூந்தல்யான் நயந்து உறைவோள் தேம்பாய் கூந்தல் வளங்கெழு சோழ ருறந்தைப் பெருந்துறைவளம் கெழு சோழர் உறந்தைப் பெரும் துறை