மட்டார் குழல் அங்கயல் கணம்மே யிம்மட்டென்று தொகைக் கெட்டா தெனது துயரம் நினபால் சொல்லியே சலிக்க ஒட்டார நீசெய்யல் ஆகாது பாருன் அடிமை தன்னை நட்டாற்றில் கைவிட்டிடாதே பழிவெகு நாணிறகுமே. (33) விரித்தான் சடையை மகாமேரு வாசுகி வில்லை விட்டுச் சிரித்தான் புரத்தை யெரித்தான் பரகுரு தேசிகன் முன் உரித்தான் கரியை யுடுத்தான் பகிரண்டத் துள்ளுலகும் பரித்தான் மதுரை தரித்தான் சவுந்தர பாண்டியனே. (34)