-என்னும் பாடலிலும்;கிளுகிளுப்பு, அக்காண்டத்திற் கும்பகருணன் வதைப்படலத்தில், ‘இராவணன் அசோகவனத்தில் இருக்கையிற் கும்பகருணன் மடிந்தான் என்ற செய்தியைச் சுகசாரணர் ஓடிவந்து சொல்லக்கேட்டுத் தன் குரலோசை வானத்தளவும் எட்டும்படி அவனது பெயரைச் சொல்லிக் கூவி அழைத்து, முன்பு கைலாசகிரியை எடுத்த காலத்தில் அதை உமாபதியானவர் கண்டு திருவடியினால் அழுத்த, அம்மலையின்கீழ் அகப்பட்டு மூட்டுப்பூச்சி போல நசுங்கித் தான் அழுத காரணத்தால் தனக்குண்டான இராவணன் என்னும் பெயர்ப்பொருளை வெளியிட்டான். (அழுதான் என்றபடி, ராவணம்- அழுமோசை.) அது கண்டு சீதையானவள் ஆதொண்டைக் கனி போன்ற வாயிதழ் துடிக்க, சரீரம் மயிர்க்குச்செறியத் தனக்குள்ளே மிகவுஞ் சந்தோஷித்தாள்,’ என்பதைச் சொல்லிய, -என்னும் பாடலிலும் குறிக்கப்பட்டுள்ளன,” என்றார். அவைகளை அம்பிகாபதி கேட்டுச் சந்தோஷித்து, “நான் கையொப்பம் அல்லது சாற்றுகவி கொடுப்பது விசேஷமன்று,” என்று ஸ்தோத்திரமாக, - என ஒரு கவி பாடிக் கொடுக்க, அதைக் கம்பர் ஸ்ரீரங்கத்தாருக்கு அறிவிக்கப் போனவிடத்தில், வைஷ்ணவ சமயாசாரியர்க்குள்ளே பரமாசாரியாராகிய ஸ்ரீமந்நாத முனிகள் எழுந்தருளியது கண்டு, அவருடைய திருவடிகளிலே சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து சேவித்துத் தமது கருத்தை விண்ணப்பஞ் செய்ய,அவர் கம்பர் பாடிய இராமாயணத்தைக் கடாட்சித்தருளி, அது சொற்சுவை பொருட்சுவை செறிந்ததாயும் பகவத் விஷயமானதாயும் அற்புதமாயிருப்பது நோக்கி, ‘இவருடைய புலமை கேவலம் மானுஷிகமாயிருக்கவில்லை!’ என்று அதிசயித்து, ‘இந்தக் காவியத்தை அவசியம் பிரசித்தம் பண்ணுவிப்பது நமது கடமை’ என்று திருவுளங் கொண்டு, கம்பரை மண்டப கைங்கரியம் ஒன்று செய்யச் சொல்லி நியமித்து, அதை அவர் செய்து முடித்தவுடனே சுபதினம் பார்த்து அரங்கேற்ற எத்தனமாயிருக்கையில், நம்பெருமாளாகிய ஸ்ரீரங்கநாதர் அர்ச்சகன் முகத்தால் ஆவிர்ப்பவித்து, ‘கம்பா! நீ நம் சடகோபனைப் பாடினையோ? பாடினால்தான் நாம் உமது இராமாயணத்தைத் திருவுளம் பற்றுவோம்; அல்லாவிடில், அது நமக்கு அங்கீகாரமாகாது பிள்ளாய்,’ என்றார். அதைக்குறித்துப் பின்னடியார் பாடிய பாடல், - என்பது. ஸ்ரீரங்கநாதர் அருளிச்செய்தது கொண்டு கம்பர் ஆழ்வார் விஷயத்தில் நூறு கட்டளைக் கலித்துறையில் ‘வேதத்தின் முன்செல்க’ என்று தொடங்கி ஆழ்வாரந்தாதி அல்லது சடகோபரந்தாதி என்னும் ஓரந்தாதி பாடினார். - என்பது அவ்வந்தாதியின் முதற்பாடல். இம்முதற்பாடலுக்குப் பொருள் வருமாறு: ‘புராதனமாயும், சர்வத்திற்கும் மூலகாரணமாயும், மேலானதாயும் ஜோதி ஸ்வரூபமாயும் விளங்காநின்ற ஸ்ரீமந்நாராயணன் வேத சாஸ்திரங்களுக்கெல்லாம் அதீதனாகையால், அவன் அவைகளைக் கடந்து சென்றாலும் செல்லட்டும்; அன்றியும் உண்மைநிலை கண்ட பிரமன் முதலானவர்களுடைய குற்றமற்ற ஞானத்தின் முடிவைக் கடந்து சென்றாலுஞ்செல்லட்டும்; ஏய குணமில்லாத ஞான சமுத்திரமாய்த் தென்திசைக்கண் தாமிரவருணி நதி தீரத்திலுள்ள திருக்குருகூரில் அவதரித்த பரிசுத்தனாகிய எங்கள் சடகோபன் அருளிச்செய்த கவியின் ஒரு பாதத்தைக் கடந்து செல்வானோ? செல்லமாட்டான்,’ என்பதாம்.