பேணான் துறந்தானை நாடும் இடம் விடாய் ஆயின் -  பிறங்கு இரு முந்நீர்! - வெறு மணல் ஆகப்  புறம் காலின் போக இறைப்பேன், முயலின்	 அறம் புணை ஆகலும் உண்டு.	 துறந்தானை நாடித் தருகிற்பாய் ஆயின், நினக்கு ஒன்று  பாடுவேன், என் நோய் உரைத்து.	 புல்லிய கேளிர் புணரும் பொழுது உணரேன் -  எல்லி ஆக, 'எல்லை' என்று ஆங்கே, பகல் முனிவேன். 