அகன் உறப் பொலிந்த வள்ளல் கருணையால் அழுத கண்ணன், 'நகம் நிறை கானின் வைகும் நம் இனத்தவரும் அல்லர்; தகை நிறைவு இல்லா உள்ளத்து இராவணன் தந்த ஒற்றர்; சுகன், இவன்; அவனும் சாரன்' என்பது தெரியச் சொன்னான்.	28 கல்விக்கண் மிக்கோன் சொல்ல, கரு மன நிருதக் கள்வர், 'வல் விற் கை வீர! மற்று இவ் வானரர் வலியை நோக்கி, வெல்விக்கை அரிது என்று எண்ணி, வினையத்தால் எம்மை எல்லாம் கொல்விக்க வந்தான்; மெய்ம்மை; குரங்கு நாம்; கொள்க!' என்றார்.	29