தலைவன் தன் நெஞ்சோடு பேசுகிறான். இன்று இவளோடு மெத்தையில் படுத்திருக்கிறேன். நாளை? பொருள் தேடச் செல்ல உள்ளேன். அங்குள்ள மக்கள் என்னோடு பொருந்தி இருப்பார்களோ மாட்டார்களோ? கூட்டம் கூட்டமாகச் செல்லும் சாத்து மக்களையே அம்பெய்து வீழ்த்துபவர்கள் அவர்கள். (நானோ தனியே செல்ல உள்ளேன்) அங்கே பீர்க்கங் கொடி படர்ந்திருக்கும் முதிர்ந்த முருங்கை மரத்தில் யானை தன் முதுகை உரசிக்கொள்ளும். (அது முரியும்) எனவே அங்குள்ள பழஞ் சுவர்களில் உரசும். அது இடிந்து விழும். அந்தச் சுவர்களில் எழுதப்பட்டிருக்கும் கடவுள் ஓவியங்களும் அழியும். எனவே அந்தக் கடவுளுக்குக் கொடுக்கும் பலிப் படையலும் இல்லாமல் போகும். அங்குப் பானாய் துள்ளி விளையாடும். இடிந்த சுவர்களில் கறையான் புற்று ஏறியிருக்கும். அங்குள்ள பொதியில் என்னும் பொது இடத்தில்தான் நான் தூங்கவேண்டி யிருக்கும். இப்படியெல்லாம் தலைவன் தன் நெஞ்சோடு பேசுகிறான்.  பானாய் = ஓநாய் யாமம் நும்மொடு கழிப்பி, நோய்மிக,  பனிவார் கண்ணேம் வைகுதும், இனியே:  ஆன்றல் வேண்டும் வான்தோய் வெற்ப!  பல்ஆன் குன்றில் படுநிழல் சேர்ந்த 