ருக்மிணியும் கரத்தை இழுக்கவில்லை. இழுக்க இயலாதபடி வலுவிழந்தாள். கூச்சமும், நாணமும் முகத்தைச் சிவக்கச் செய்தன. "நீங்கள் இப்படிக் கேட்டால்..." "சொன்னால்தான்..." "சீமா" என்று மெதுவாக அவன் காதுடன் காது வைத்துக் கூறினாள்... அதரங்கள் என்றும் மலராத விதம் மலர்ந்தன. சீமாவின் கரங்கள் அவள் இடையில் மெதுவாகச் சுருண்டன. அவள் இடையிலிருந்த குடம் கை சோர்ந்து மணலுக்கு நழுவியது. "ருக்மிணி! நான் சொன்னபடி கேட்பாயோ!" "இன்னும் சந்தேகமா? நீங்கள் கூப்பிடும் இடத்திற்கு வருகிறேன்."