கன்னங் கருங்காகக் கூட்டம்வரக் கண்ட தங்கே. கூட்டத்தைக் கண்டஃது கும்பிட்டே தன்னருகோர் பாட்டுக் குருவிதனைப் பார்த்து நகைத்ததுவே. சின்னக் குருவி சிரிப்புடனே வந்தாங்கு கன்னங் கருங்காக்கை கண்ணெதிரே யோர்கிளைமேல் வீற்றிருந்தே“கிக் கிக்கீ;காக்காய் நீ விண்ணிடையே போற்றியெதை நோக்குகிறாய்? கூட்டமங்குப் போவ தென்னே?:” என்றவுட னே காக்கை-“என் தோழா! நீ கேளாய்,