மண் டுற்ற மலிர் நோன்றாள், தண் சோழ நாட்டுப் பொருநன், அலங்கு உளை அணி இவுளி நலங் கிள்ளி நசைப் பொருநரேம்; பிறர்ப் பாடிப் பெறல் வேண்டேம் அவற் பாடுதும், ‘அவன் தாள் வாழிய!’ என! நெய் குய்ய ஊன் நவின்ற பல்சோற்றான், இன் சுவைய