இவ்வெட்டனுள் சீயகங்கன் எனவே ஆக்குவித்தோன் பெயரும், தொகை வகை விரி எனவே வழியின் வகையும், மாண்பொருள் முழுவதும் எனவே பயனுக்குப் பயனும் பெறப்பட்டன. ஏனைய இந்நூலுள் வந்துழி வந்துழிக் காண்க. பயனுக்குப் பயனாவது, (வெண்பா):  “எழுத்தறியத் தீரும் இழிதகைமை தீர்ந்தான் மொழித்திறத்தின் முட்டறுப்பா னாகும் - மொழித்திறத்தின் முட்டறுத்த நல்லோன் முதனூற் பொருளுணுர்ந்து கட்டறுத்து வீடு பெறும்.” -என்பதனால் காண்க. எனவே, முதல் நூற்பொருள் உணர்தற்கு முறையானே இது கருவி நூல் என்பது பெறப்பட்டது. முதல் நூல் என்றது அறம் முதலிய நான்கினையும் உணர்த்தும் நூலையென அறிக. எழுத்து என்றது இயற்றமிழை. அது, “எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப” என்பதனாலும் உணர்க. இசைத்தமிழும் நாடகத்தமிழும் இவ்வியற்றமிழ்போல முதல் நூற்பொருளுணர்தற்குக் கருவியானமையின், இயற்றமிழொன்றுமே கூறினார்; ஆயின் இயற்றமிழை அரும்பொருளைந்து எனக் கூறினமையின், இந்நூலுட் கூறிய, பொருள் யாப்பு அணிகள் என்னும் மூன்று அதிகாரங்களும் அக்காலத்துள்ளன போலும். ஈண்டுக் கேட்பிப்போர் இயற்றமிழ் வல்ல ஆசிரியர். படலம் நுதலியது இவ்வதிகாரம் என்னுதலிற்றோவெனின் என்பது. ஓத்து நுதலியது இவ்வோத்து என்னுதலிற்றோவெனின் என்பது. சூத்திரம் நுதலியது இச்சூத்திரம் என்னுதலிற்றோவெனின் என்பது. படலத்திற்கு இயைபு மேலையதிகாரத்தோடு இயைபுடைத்தாயிற்று என்பது. ஓத்திற்கு இயைபு மேலையோத்தினோடு இயைபுடைத்தாயிற்று என்பது. சூத்திரத்திற்கு இயைபு மேலைச் சூத்திரத்தோடு இயைபுடைத்தாயிற்றென்பது. இவை, நூன்முகத்துக்குக் காட்டப்படுதலேயன்றிப் படல முகத்தும், ஓத்து முகத்தும், சூத்திரமுகத்தும் காட்டப்படும். இவையெல்லாம் பாயிரமேயாம். பிறவும் இவ்வாறே கண்டுகொள்க.