அங்கயற்கண்ணம்மையைத் தரிசிக்கும்பொழுது, ‘இந்த உலகத்தில் நான் நல்லபுதுமையொன்று கண்டேன்! அதைச் சொல்லவா? சொல்லவா? சொல்லவா? சொன்னாற் பெண் பாவமாகிறதே! ஆணுக்கவக்கேடு செய்தாலும், பெண்ணுக்குப் பிழைசொல்லலாகாதே, ஆதலால் அடக்கவேண்டும் அல்லவோ? எப்படிச் சொல்லுகிறதென்றால், மலிந்தாற் கடைக்கு வரும் என்பதனாலும், ‘அள்ளாது குறையாது; இல்லாது பிறவாது’ என்பதனாலும், அடக்குவதனாற் பயனில்லை, சொல்லத்தான் வேண்டும்; அஃதென்னையெனில், ‘செல்வம் நிறைந்த மதுரைப்பதியிலுள்ள  மீனாக்ஷியானவள்,  ‘அரைக்காசுக்குப் போன மானம் ஆயிரம் பொன் கொடுத்தாலும் வாராது’ என்பதையும் எண்ணாமல், பேதைமைக் குணத்தால், பாண்டியனிடத்திற் குதிரை விற்கவந்தவனைச் சேர்ந்து, விக்கினேச்சுரனென்னும் யானைக்கன்றைப் பெற்றாள்,’ என்னும் கருத்தை அமைத்துப் பாடிய, -என்பதும், ஒருகாலத்தில் தமக்கு வியாதி கண்டு அது மணிமந்திர ஔஷதங்களால் நிவர்த்தியாகாமையால், வைத்தீசுவரன் கோவில் மண்ணையெடுத்து, ‘இது வினைதீர்த்தான் மருந்து!’ என்று உட்கொண்டவுடனே பரிகாரமாகுமென்பதை உணர்ந்து, அத்தலத்திற்கு வந்து, அவ்வாறு செய்து சொஸ்தமடைந்த பொழுது, காளமேகப்புலவர், ‘தொண்டர்களுக்குப் பகுத்திட்டு அவர்களுடன் தாமுமொருவராயிருந்து விருந்துண்டருளிய புள்ளிருக்கு வேளூரில் வசிக்கும் எமது நாதரானவர், உலகத்திற் பிரபல வைத்தியராயேற்பட்டிருந்து, எவர்க்கும் கண்ட வியாதிகளையெல்லாம் நாள்தோறும் தப்பாமல் தீர்த்து வருகின்றார், பார்த்தீர்களா! அதற்காக அவர் கொடுக்கும் மருந்தை ஆராய்ந்து பார்த்தால், அஃதென்னை கட்டுச்சரக்கா, காட்டுச்சரக்கா? கடைச்சரக்கா? அது ஒன்றுமன்று; சுத்த மண்தான்; ஆனாலும், அவருக்குக் கைவாசியுண்டு போலக் காண்கிறது?’ என்னும் கருத்தையமைத்துப் பாடிய, -என்பதும், திருநாகை என்னும் ஸ்தலத்திற் சிவதரிசனஞ் செய்யப்போனவிடத்தில், திறமான சங்கதப் பயிற்சியும் சாரீர வளமுமில்லாத ஒரு தேவடியாள் தம்புரு மீட்டிக் குரலெடுத்துப் பாடக் கேட்டபொழுது, அதிகர்ணகடூரமாய்ச் சகிக்கக்கூடாமலிருந்த நிமித்தம் தமக்கு வெறுப்புண்டாகி, யாவரும் வாழ்த்தாநின்ற நாகைப்பதியிலிருக்கும் அழகுள்ள, தேவடியாளானவள், தன் பாழ்த்த குரலை எடுத்துப் பாடினாள்; பாடக்கேட்டவுடன், நேற்றுக் கழுதையைக் காணாமல் ஊரெங்குந்தேடி அலைந்துகொண்டிருந்த வண்ணானானவன், ‘என் கழுதையைக் கண்டேன்!’ என்று சந்தோஷித்தோடே கட்டியிழுத்துப் போம்படி வைக்கோற்பழுதையைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு சீக்கிரமாக ஓடிவந்தான் பார்!’ என்னுங் கருத்தையமைத்துப் பாடிய, -என்பதும், திருவிடைமருதூர் என்ற ஸ்தலத்தில் சிவதரிசனம் செய்யுமளவில், ‘குளிர்ச்சி தங்கிய தேன் பொருந்திய சோலை சூழ்ந்த மருதூரிலெழுந்தருளியிருப்பவரே! அந்த நாளிற் கண்ணப்ப நாயனார் தமது வாயில் வைத்துத் தின்று சுவை பார்த்தூட்டிய மானிறைச்சி முதலிய கறியும், சிறுத்தொண்ட நாயனார் அன்பிற் பாகமாகச் சமைத்திட்ட பிள்ளைக்கறியும், உமக்குப் போதாவோ? உமது வயிறென்ன சானோ, சமுத்திரமோ? நீர் பன்றிக்குட்டியையும் ஏதுக்கு நெருப்பிலிட்டுத் தீர்த்தீர்? சொல்லுவீராக,’ என்னும் கருத்தையமைத்துப் பாடிய,