நம்புதல் எல்லாம் துன்பமே தருவது.  (210) நம்பினோம் நாரா யணனை, அதற்கா வம்பே செய்தான் மாபா தகனவன் நட்பே நமக்கிங் குட்பகை யானது! முனிவரோ முதுநகர் விடுத்தநாள் முதலா மனத்திடைக் களங்கம் வைத்துளர், அஃதவர்  (215) விளம்பிய மொழியே விளக்கிடும், நன்றாய் ஆரா யாமுனம் அனுப்புதல் தவறே.