இவைகளைக் கேட்ட போஜராஜன் சொல்லுதற்கரிய மகிழ்ச்சி கூர்ந்து, முன்போலவே மீண்டும் அக்ஷரலக்ஷமாகவே பொன்னை வாரி வழங்கினான். இவ்வாறு சில தினங்கள் கழித்து வருகையில் ஒருநாள் சதுர்வேதங்களையும் ஐயந்திரிபறக் கற்று வல்லவராகிய பிராமணர் சிலர் போஜனுடைய குணாதிசயங்களைக் கேள்வியுற்று அவனுடைய நகரஞ் சேர்ந்தார்கள். அங்கே வந்த மாத்திரத்தில் அரசனைக் காணப்போகும்போது அவனுக்குப் பிரீதியாகிய ஒரு பொருளுடன்போய்க் காணுவதன்றோ அழகென்னும் எண்ணம் தோன்றிற்று. தோன்றவே, அரசனுக்குப் பிரீதியாகிய பொருள் யாதென்று வினாவியபோது, கவியே அவனுக்குப் பிரீதியான பொருளென அறிந்து, அவ்வாறே கவியொன்று செய்யத் தொடங்கித் தனியிடந்தேடி எல்லாருங்கூடிப் பலவாறு யோசித்து ஈற்றில் ஒருவாறு முதலிரண்டடிக்கும் பொருள்தேடி, அப்பொருளுக்கேற்ற பதங்களை ஆராய்ந்தமைத்தனர். பிறகு, யாதும் புலப்படவில்லை. பலவாறு யோசித்தும் ஒன்றுந் தோன்றாமையால், கவலை மிகப்பெற்று, ‘இன்றைக்கு இது முடியாது; நாளை பார்ப்போம்,’ என்று கூறி வெளியே போயினர். அங்ஙனம் போகையில், காளிதாசன் நாள்தோறும் புவனேஸ்வரி ஆலயத்துக்குப் போய் வரும் வழக்கப்படி அங்குப் போய்த் தரிசனை முற்றி மீண்டு வந்தான். அச்சமயத்திலே ‘காளிதாசகவி இவன்தான்,’ என ஒருவன் அவ்வேதியர்க்குக் காளிதாசனைச் சுட்டிக்காட்டினான். காட்டியதும், வேதியர் காளிதாசனை அணுகி, ஆசி கூறினர். அதற்குப் பிரதியாகக் காளிதாசனும் வந்தித்தான். அதன் பின்னர் அவ்வேதியர்கள் அவனைப் பார்த்து, ‘உத்தம கவியே, யாம் உத்தரதேசத்தோம், வேதங்களிலே யாம் அறியாதது யாதுமில்லை. அச்செல்வம் எங்களிடமிருந்தும், யாம் முன்னைநாட் செய்த தவக்குறைவால் இச்சென்மத்தில் போஜனத்துக்கு அலைபவர் ஆயினோம். எமக்கோ, கவி செய்யும் வல்லபமில்லை. அன்றியும், உன்போலும் உத்தமகவிகளுக்கே அரசன் மழை போலத் திரவியங்களை வழங்குகின்றானாம். எம் போலும் வேத விற்பனரைக் காணின் யாதுசெய்வானோ! அறியோம். ஆயினும், அவனைக் காணப்புகும்போது அவனுக்குப் பிரீதியாகிய ஒரு பொருளைக் கொடுத்துக் காண்பதே மரபாகலின், அவனுக்குவப்பாகிய கவியொன்று செய்துகொண்டு போகக் கருத்துற்றோம். கருத்துற்றும் எங்கள் கருத்துப்படி கவி முடியவில்லை. பாதி கவிமாத்திரம் ஒருவாறு அமைந்தது. அப்பால், அடுத்த பாதியையும் முடித்து முழுக்கவியாக்க எமக்கு யாதும் தோன்றவில்லை. ஆதலால், அதன் குறையை நீயே முடித்துத் தருக. அதற்கு உனது சம்மதம் எப்படி?’ என்றார்கள். அதுகேட்ட காளிதாசன், அவர்கள் மேல் கிருபை கூர்ந்து, ‘அந்தணர்காள், நீங்கள் அமைத்த கவியைச் சொல்லுங்கள் கேட்போம்,’ என்றான். அவர்களும் உடனே அக்குறைக்கவியைச் சொன்னார்கள். அது, ‘போஜராஜராகிய இந்திரரே, எமக்குப் போஜனம் கொடும். அதுவும் நெய் பருப்புடனிருக்க வேண்டும்,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்பது. அதுகேட்ட காளிதாசன் குஞ்சிரிப்புற்று, ‘நன்றாயிருக்கிறது! உங்கள் வேண்டுகோளின்படி மற்றைய அடிகளையும் முடித்துத் தருகிறேன்; எழுதிக் கொள்ளுங்கள்,’ என ஆஞ்ஞாபித்து, ‘கார்காலத்துச் சந்திரகாந்தி போலும் வெள்ளிய எருமைத்தயிருஞ் சேர்த்துக் கொடுப்பீராக,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்னும் கடையடிகளைச் சொன்னான். பின்னர் வேதியர்கள் அக்கவியை மனனம் பண்ணிக்கொண்டு அரசனுடைய சமுகம் சேர்ந்தார்கள். அரசனுமவர்களை உபசரித்து, ‘நீங்கள் வந்த காரியம் யாது?’ என்று வினவ, வேதியர் அரசனைப் பார்த்து, ‘மண்டலேஸ்வரரே, ஒரு கவி செய்து கொண்டு வந்தோம். அதனைச் சிரவணம் செய்தருளுவீராக,’ என்று வேண்டினார்கள். கவிப்பிரியனாகிய அரசன் களிகூர்ந்து, வேதியரைப் பார்த்து, சொல்வீர்களாக,’ என்றான். அவர்கள், ‘இன்று நமது மிடி நீங்கிற்று’ என்று உள்ளத்தில் எண்ணிக் கொண்டு, அக்கவியை எடுத்துப் பாடினார்கள். அரசன் அதனைக் கேட்டுப் புன்னகை கொண்டு, ‘நீர் செய்து வந்த கவியில் முன்னைய அடிக்கு யாதுங் கொடுக்கத் தக்கதன்று; பின்னைய அடிக்கே பெரும்பொருள் கொடுக்கத் தக்கது; அவ்வாறே அக்ஷரத்துக்கு லக்ஷம் பொன் மேரையாகப் பெற்றுக்கொண்டு செல்லுமின்,’ என்று கூறினான். வேதியர்கள், ‘குருடனுக்கு வேண்டியது கண்’ என்றாற் போல, ‘எவ்வடிக்காயினுமாகுக! எமக்கு வேண்டுவது திரவியமே,’ என மனத்துள் மதித்துப் பொன்னை வாங்கிப் பொதியாக்கிக் கொண்டு தம்மில்லத்துக்கு ஏகினார்கள். அப்பால் காளிதாசன் அரசன் சமுகம் புகுதலும், அரசன் அவனைப் பார்த்து, ‘இக்கவியின் கடையடியை இயற்றிக் கொடுத்தவர் நீரன்றோ? என்று  வினாவ, காளிதசன் அரசனைப் பார்த்து ‘அதர இனிமையையும், ஸ்தன காடின்னியத்தையும், நேத்திரத்தினது கூர்மையையும், கவிரசத்தையும் அனுபவித்தவரே அறிவர்,’ என்னுங் கருத்துள்ள, என்னுமிச் சுலோகத்தையெடுத்துக் கூறினான். அதுகேட்ட அரசன், ‘உண்மை! உண்மை!’ என்று மெச்சி, அவனையும் அவனுரையையும் உச்சிமேற் கொண்டான். இப்படி அரசன் தினந்தோறும்... இப்படி அரசன் தினந்தோறும் காளிதாசன்மேலதிகரித்த அன்பு கொண்டு அவனைச் சன்மானித்து வருநாளில், ஒருநாள் அரசன் சமுகத்தில் காளிதாசன் புக, அரசன் வழக்கத்திற்கு மாறாக எழுந்து மரியாதை செய்யாமலும் இனிய சொற்சொல்லாமலுமிருந்தான். அது கண்ட காளிதாசன் முகமும் மனமும் கறுத்து, ‘இதுகாறுமில்லாத இவ்வவமதிப்புக்குக் காரணமென்னை?’ என்று சிந்தித்து நின்றான். அப்போது வித்துவான்கள் செய்துவருகின்ற மித்துரு பேதமே இங்ஙனம் அரசன் செய்தமைக்குக் காரணமாமன்றி, வேறு யாம் யாதேனும் அரசனுடைய அதிருப்திக்கேதுவாகச் செய்ததொன்றில்லையே! அதனை அரசன் தானே உணர்ந்து கவலட்டும்,’ என மனத்துட் சமாதானஞ் செய்துகொண்டு சபையை விட்டு நீங்குமளவில், அங்கே ஒரு தராசு இருக்கக் கண்டு, அதனைப் பார்த்துச் சொல்லுவான் போன்று, சிலேடையாக ஒரு சுலோகஞ் சொன்னான். அது வருமாறு: ‘ஓ, தராசே, உனது செயல் மிகவும் வியக்கற்பாலது! பெரிய வஸ்துவைக் கீழாகவும் சிறிய வஸ்துவை மேலாகவும் செய்கின்றனையே! இஃதென்னை?’ என ஒருவாறும், ‘ஏ நியாயாதிபதி, பெரியோரைக் கீழாகவும் சிறியோரை மேலாகவும் மதிக்கின்றனையே! உனது நியாயாதிபதித்துவமிருந்தபடி என்னை?’ என மற்றொருவாரும் பொருள் கொள்ளத்தக்க,