ஈயாமை என்ப 'எருமை எறிந்தொருவர் காயக்கு லோபிக்கும் ஆறு'. தத்தமக்குக் கொண்ட குறியே தவமல்ல செத்துக சாந்து படுக்கமனன் - ஒத்துச் சகத்தனாய் நின்றொழுகும் சால்பு தவமே 'நுகத்துப் பகலாணி போன்று'. உள்ள தொருவர் ஒருவர்கை வைத்தக்கால் கொள்ளும் பொழுதே கொடுக்கதாம் - கொள்ளார்