ஐயமும் புலிக்குக் காட்டி யடவியிற் றுரத்துங் காலை பையவே நரிக்கோ ளாலே படுபொரு ளுணரப் பட்ட வெய்யவம் மிருகத் தானே கொன்றிட வீழ்ந்த தன்றே. (116) மங்கை கைகேசி சொற்கேட்டு மன்னர்புகழ் தசரதனும் மரண மானான் செங்கமலச் சீதைசொல் ஸ்ரீராமன் கேட்டவுடன் சென்றான் மான்பின் தங்கையவள் சொற்கேட்ட ராவணனும் கிளையோடு தானு மாண்டான் நங்கையர்சொற் கேட்பதெல்லாங் கேடுவரும் பேருலகோர் நகைப்பர் தாமே. (117) ஆதியா மிருவர் நட்புக் கவமதிர் புற்ற வர்க்குள்