மண்ணுடல் பசந்து கறுத்தது விண்ணமும் 	(25) ஆற்றாது அழன்று காற்றின் முகம்மயங்கி உடுஎனக் கொப்புள் உடல்நிறை பொடித்தன ஈங்கிவற் றடங்கிய இருதிணை உயிர்களும் தம்முடன் மயங்கின ஒடுங்கின உறங்கின அடங்கின அவிந்தன அயர்ந்தன கிடந்தன 	(30) எனப்பெறின் மாலை என்னுயிர் உளைப்பதும் அவர்திறம் நிற்பதும் ஒருபுடை கிடக்க