மண் களிக்கும் பச்சை வண்ணமும் ஆகி, மதங்கர்க்குலப்   பெண்களில் தோன்றிய எம்பெருமாட்டிதன் பேரழகே.  ஏ, அபிராமி! உன்னை என் கண்கள் களிக்குமாறு கண்டு கொண்டேன். கடம்ப வனம் என்னும் பதியில் உறைந்த அபிராமி அன்னையே! நின் பேரழகைக் கண்டு கொண்டேன். பண்ணும் விரும்புகின்ற குரல், வீணை தாங்கிய அழகிய கரங்கள், திருமுலை தாங்கிய திருமார்பு, மண்மகள் மகிழும் பச்சை நிறம் - இவைகளெல்லாம் கொண்ட மதங்கர் எனும் குலத்தில் தோன்றிய பேரழகானவளே! உன்னைக் கண்டு கொண்டேன்.  அழகுக்கு ஒருவரும் ஒவ்வாத வல்லி, அரு மறைகள்  பழகிச் சிவந்த பதாம்புயத்தாள், பனி மா மதியின்  குழவித் திருமுடிக் கோமளயாமளைக் கொம்பு இருக்க--   இழவுற்று நின்ற நெஞ்சே.-இரங்கேல், உனக்கு என் குறையே?  அபிராமித் தேவி எவருக்கும் இணையில்லாத திருமேனியழகுடையவள். வேதப் பொருளிலே திருநடம் புரிந்த சிவந்த பாதத் தாமரைகளை உடையவள். குளிர்ந்த இளம்பிறையைத் தன் திருமுடிகளில் சூடிய கோமளவல்லி, இனிமையான கொம்பான தேவி இருக்க, நெஞ்சே! ஊக்கம் குறைந்து, ஏக்கம் கொள்ளாதே! உற்ற இடத்தில் ஊன்று கோலாக அன்னை இருக்க உனக்கு ஏன் குறை? 