பின்னாட் பிரியன் பிரியை யென்றாயினம் பேசலுறும் இந்நாட் கொழுநன் மனைவி யென்றாயின மின்னமுமோர் சின்னாளி லெப்படியோ வையநீயின்று செப்புகவே.(4)  புலவர் தன் மனைவியோடு பேசுவதாக அமைந்துள்ள இந்தப் பாடல் நிலையில்லாத வாழ்க்கைப் பருவங்களைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. முன் நாளில் (களவு காலத்தில்) ஒருவருக்குள் ஒருவராக நம் உடம்பைப் புகுத்திக்கொண்டு ஓருடம்பாய்க் கிடந்தோம். பின்னர் நான் பிரியன் என்றும் நீ பிரியை என்றும் ஆனோம். இப்போது கணவன் மனைவி என்று வாழ்கிறோம். சில நாள்களுக்குப் பிறகு (ஒருவர் காலமானால்) நம் வாழ்வு என்ன ஆகுமோ? வாழுமிலங்கைக் கோமானில்லை மானில்லை ஏழுமரா மரமோ வீங்கில்லை- ஆழி அலையடைத்த செங்கை யபிராமா வின்று சிலையெடுத்த வாறெமக்குச் செப்பு. (5)