யாணர் நல்மனைக் கூட்டு முதல் நின்றனென்! இமைத்தோர் விழித்த மாத்திரை, ஞெரேரெனக், குணக்கு எழு திங்கள் கனைஇருள் அகற்றப், பண்டுஅறி வாரா உருவோடு, என் அரைத் தொன்றுபடு துளையடு பருஇழை போகி, நைந்துகரை பறைந்தஎன் உடையும் நோக்கி, ‘விருந்தினன் அளியன், இவன்’ எனப், பெருந்தகை நின்ற முரற்கை நீக்கி, நன்றும்