விளங்குஞானம் மேவியே மிக்கோர் சொல்லைக் கேட்பிரேல்  களங்கமற்று நெஞ்சுளே கருத்து வந்து புக்குமே (404)  நாலுவேதம் ஓதுகின்ற ஞானம் ஒன்று அறிவிரோ  நாலுசாமம் ஆகியே நவின்றஞான போதமாய்  ஆலம்உண்ட கண்டனும் அயனும் அந்த மாலுமாய்ச்  சால உன்னிநெஞ்சுளே தரித்ததே சிவாயமே (405)  சுற்றம் என்று சொல்வதும் சுருதி முடிவில் வைத்திடீர்  அத்தன் நித்தம் ஆடியே அமர்ந்திருந்தது எவ்விடம் 