நாவிரிப்பப் பாங்கி நடுச்செவியேற்-றியாவரிதை வாங்கிக் கிடப்பார்கள் என்பாள்போல் மண்ணிலுற்றத் தூங்கிக் கிடந்தாள்மெய் சோர்ந்து உதையன் தொல்லை ஒழிந்தது துணிபல்ல வம்மான் துயர்எய்தல் என்றே மணிபல்ல வம்சேர்த்தாள்! வாட்டம்-தணித்தாள். தணிமே கலைதான்! மணிமே கலையைப் பிணியானப் பித்தன் இனி. 	245