பல் நாளும் படர் அடப், பசலையால் உணப்பட்டாள்  பொன் உரை மணி அன்ன, மாமைக் கண் பழி உண்டோ -  இன் நுரைச் செதும்பு அரற்றும் செவ்வியுள், நின் சோலை -  மின் உகு தளிர் அன்ன, மெலிவு வந்து உரைப்பதால்?  என ஆங்கு,  பின் ஈதல் வேண்டும், நீ பிரிந்தோள் நட்பு - என நீவிப்  பூங் கண் படுதலும் அஞ்சுவல்; தாங்கிய  அரும் துயர் அவலம் தூக்கின், 