வளரத் தொடினும், வெளவுபு திரிந்து, விளரி உறுதரும் தீந்தொடை நினையாத் தளரும் நெஞ்சம் தலைஇ; மனையோள் உளரும் கூந்தல் நோக்கி, களர கள்ளி நீழற் கடவுள் வாழ்த்திப் பசிபடு மருங்குலை, கசிபு, கைதொழாஅக், ‘காணலென் கொல் ?’ என வினவினை வரூஉம் பாண ! கேண்மதி, யாணரது நிலையே;