 “இது புதுமை.”  “அது இருக்கட்டும். வாணி! உன்பாட்டைக் கேட்டு நெடுநாளாயிற்று. இப்போது, ஒரு பாட்டுப் பாடு” என்றாள், மனோன்மணி.  “என்பாட்டைத்தான், எல்லோரும் தெரிந்திருக்கிறார்களே! உங்கள் பாடுதான், ஒருவருக்கும் தெரியாது.”  “வாணி! இப்போது, இது பற்றிப் பேசவேண்டாம். இதையெல்லாம் மறக்க, நீ ஒரு பாட்டுப் பாடு” என்று மனோன்மணி வெதும்பினாள். வாணி, அதற்கிணங்கி, வீணை வாசித்துக்கொண்டு, சிவகாமி சரிதத்தைப் பாடுகிறாள். அவள் பாடிய சிவகாமியின் கதை இதோ:- சிவகாமியின் கதை காடெங்கும், திசை தெரியாமல் அலைந்து திரிந்து அலுத்துப்போன ஒரு வாலிபன், காட்டில், ஒருமுனிவரைக் கண்டு வணங்கிக் கூறினான்: “அடிகளே! வழிதெரியாமல் அலைகிற அடியேனுக்கு, ஒரு வழிகூறவேண்டும். அளவைக் குறிக்காமலே நிழலை அளப்பது போல, இந்தக் காடு முழுவதும் அலைந்து திரிந்தேன். காடோ, முடிவில்லாமல் வளர்ந்து கொண்டே போகிறது. இரவும் வந்துவிட்டது; இனி, நடக்கவியலாது. நான் தங்க ஓர் இடம் காட்டியருள வேண்டும்” என்று கேட்டான்.  வாலிபனின் வேண்டுகோளைக் கேட்ட முனிவர் கூறினார்: “வீடு என்றும், மடம் என்றும் எனக்குக் கிடையாது. ஏகாந்தப்பெருவெளிதான், என்னுடைய வீடு. ஆசையெல்லாம் துறந்த வீரர்கள்தாம், என் வீட்டை அடையமுடியும். இங்கே, பாயும் பூவணையும் கிடையா. பாலுணவு கிடைக்காது. இளைஞனே! நீ விரும்பினால், என்னுடன் வா; இல்லையானால், நீ விரும்பிய இடம் போய்க்கொள்.” இவ்வாறு முனிவர் கூறியதைக் கேட்ட வாலிபன், ஏதோ ஒரு நினைவு தூண்ட, முனிவரை வணங்கி, அந்த முனிவரைத் தொடர்ந்து பின்னாலே நடந்தான். கரிய திரைச்சீலைகள் திசைதெரியாமல் மூடிக்கொண்டதுபோல, இரவு வந்தது; வானத்திலே, விண்மீன்கள் வெளிப்பட்டு, ஒன்றோடொன்று ஏதோ இரகசியம் பேசிப் புன்முறுவல் பூப்பது போலத் தோன்றின. இணைபிரிந்த அன்றிற்பறவைகள், ஏங்கிக் கூவின. வௌவால்கள் பறந்தன. மின்மினிப் பூச்சிகள் மினுமினுத்து, வெளிச்சந் தந்தன.அந்த இருண்ட காட்டிலே, பாம்பின் தலையில் உள்ள மாணிக்க மணியும், யானைகளின் வெண்மையான தந்தங்களும், புலிகளின் அனல்போன்ற விழிகளும் ஒளிகொடுத்தன. ஊசி சென்ற வழியே நூல் செல்வதுபோல, முனிவரைப் பின்தொடர்ந்து வாலிபன் நடந்தான். முனிவர், புதர்களில் நுழைந்தும், மலையேறியும், குகையில் இழிந்தும், ஆற்றைக்கடந்தும் நடந்தார். வாலிபனும், பின்தொடர்ந்து சென்றான். கடைசியில் அவர், ஒரு வெளியான இடத்திற்கு வந்தார். அங்கு நெருப்பு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. முனிவர், அருகில் இருந்த விறகுகளை எடுத்து, நெருப்பில் போட்டார். இளைஞனைப் பார்த்து, “வழிநடந்த இளைப்பும், பசியின் களைப்பும் அகல, நெருப்பருகில் இருந்து, இக்காய்கனி கிழங்குகளை அருந்து” என்றுகூறிப் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் அருகில் வைத்தார். யோகமுறையினால் மனத்தை அடக்கத் தெரியாதவர்கள், மனச்சாந்தியைப் பெறுவதற்கு, மலைகளையும் கடல்களையும் தாண்டி அலைகிறார்கள்; என்னே! மனிதரின் அறிவு” என்று கூறி நகைத்தார்.