“கூற்றம் குதித்தலும் கைக்கூடும்” (நோற்றலின்  ஆற்றல் தலைப்பட் டவர்க்குல்) என்றும் “சூலம் பிடித்து எமபாசஞ் சுழற்றி தொடர்ந்துவரும்  காலன் தனக்கு ஒரு காலமும் அஞ்சேன்” என்று சொல்லுகிறதும், எமனை வென்றதாகக் கருதுகின்றதும் ஆகிய இடம். நான் உயிரல்ல என்பதைக் கண்டவன் சாவுக்கு அஞ்சமாட்டான். இறப்பும் பிறப்பும் ஒரு நாடகமெனக் காண்கிறான். சாவுக்குப் பயப்படாத அவன் எதையும் சாதிக்கும் சக்தி பெற்றவனாகி விடுகிறான். ஆதி சக்தி பெற்ற மன்னர்களே மகான்களாக இருந்து பண்டைய தமிழுலகை நடத்தி வந்தார்கள்.  அக்காலத்தியவர்தான் திருவள்ளுவ நாயனார். அவர் அதற்கிணங்க படைச் செருக்கில், எமனே எதிர்த்து நின்றாலும் போர் செய்யத் திறமை பெற்றிருக்க வேண்டுமென்ற ராணுவத்தின் பெருமையை கூறுகின்றார். அத்தகைய சாதனையை இன்றைய தமிழில் வியாக்கியானம் செய்வது குறைந்து வருகின்றது. இநத் நிலையில் கடவுள் வணக்கத்தைக் குறை கூறும் குணம் ஏற்பட்டு வருகின்றது. பழமையின் பெயரால் ஆபாசங்கள் மலிந்து வருவதை யாரும் ஆதரிக்க முடியாது. அதற்காக பழமையின் நோக்கத்தை முற்றிலும் குறைகூறக் கூடாது. உதாரணமாக மதுரையிலுள்ள எழுகடலின் இன்றைய நிலையைக் கொண்டு, காலரா நோயை உண்டாக்குவதற்கே எழுகடல் அக்காலத்தில் தோண்டப்பட்டது என்று. கூறலாமா? வீடு ஒழுகல் என்று வீட்டையே அழிக்கலாமா?