ஆரணிய காண்டத்திற் ‘சரபங்கப் படல’த்தில், சரபங்கர் ஆசிரமத்துக்குச் சென்று அவரிடத்தில் தான் குறித்துப்போன செய்தியைப் பற்றிப் பேசிப் பயன்படாமையால் திரும்பிவரும் இந்திரன் தனக்கெதிரே ஸ்ரீராகவர் வரக்கண்ட மாத்திரத்தில் ஆனந்த பரவசமாய் அவரை ஸ்துதி செய்கையில், - என்ற பாடலைக்குறித்து, ‘குற்றமற்ற அண்டங்களையெல்லாம் அளவு கருவிகளாக, திருநாபிக் கமலத்தின் வழியாக நீ ஈன்றருளிய சதுமுகப் பிரமன் அளவுகாரனாக, அவன் தன் வாழ்நாளாகிய ஒரு கற்ப காலமேயன்றி அனேக கற்பகாலம் உன் கடாக்ஷத்தால் முடிவின்றியிருந்து உன் கல்யாண குணங்களைத் தானியராசிகளாகக் கொண்டு அளந்தால், அவற்றுள் ஒரு ராசியாயினும் மாளாது; அப்படி மாளாதிருக்கின்ற அனந்தமாகிய பெருங்குணத்தையுடைய புருஷோத்தமனே! பூர்வம் பூமியே தயிர்த்தாழியாக, தண்ணீரே தயிராக, பெரிய மந்தரகிரியே மத்தாக, தாமரை மலர்போன்ற உன் திருக்கைகள் நோவக் கடலைக்கடைந்து அமுதத்தை எடுத்து, ‘பள்ளமிறைத்தவனுக்குப் பங்கு’ என்ற பழமொழிப்படி, எங்களுடனே கூடப் பாடுபட்ட அசுரர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்க நியாயமுண்டாயிருந்தும், அவர்களுக்குக் கொடாமல் எங்களுக்கு மாத்திரம் கொடுத்தருளினாய்; அப்படிச் செய்தது உனக்கு நாங்கள் அடிமையாயிருப்பது பற்றியோ? வேதாகமங்கள் ஆத்துமாக்கள் எல்லாம் அனாதியே ஈசுவரனுக்கு அடிமையென்று பிரதிபாதிக்கின்றதை நோக்குமிடத்தில், அவ்வசுரர்கள் தாம் உனக்கடிமையாகாது ஒழிந்திருப்பதுண்டோ?’ என்பதாகப் பிரசங்கிக்கக் கேட்டு சடையப்ப முதலியார், ‘பரமாத்துமனுடைய சுகுணங்களைத் தானியராசியாகவும், பிரமனை அளவுகாரனாகவும் உருவகப்படுத்தினது மிகவும் அழகாயிருக்கின்றது!’ என்று பரம சந்துஷ்டி அடைந்து, கம்பருக்கு அன்று முதல் அவருடைய ஆயுள் வரையிற் பிரதி வருஷமும் ஊசிபோன்ற நல்ல சன்னச்சம்பா நெல் பப்பத்துக் கரிசைக்குக் குறையாமற் கொடுத்து வந்தார். கிட்கிந்தா காண்டத்தில், ‘வாலி வதைப்படல’த்தில், இராமபாணம் வந்து மார்பில் தைத்த சமயத்தில், - என்ற பாடலைக் குறித்து, வாலி இராகவனைப் பார்த்து, அப்பா, இரகு நாயகா, இராக்கதர்கள் வந்து உன் மனைவியை அபகரித்துக்கொண்டு உனக்குக் குற்றஞ் செய்துபோனால், உன் விஷயத்தில் அப்படி அபராதிகளானவர்களைச் சிட்சியாமல், ‘அடுப்பெரியாத கோபத்தை அம்மையார் மேல் காட்டுவது போல’ காட்டிலே நிரபராதியாயிருக்கின்ற குரங்குகளுக்கு ராஜாவாகிய என்னைக் கொல்லும்படி நீ வாசித்தறிந்த மநுநீதி ஏதாவது சொல்லியிருக்கின்றதுண்டோ? உங்கள் வமிசத்திற்கு இயற்கையாயிருக்கின்ற ஜீவகாருணியத்தை எங்கே சிதறிவிட்டாய்? என்னிடத்தில் என்ன தோஷங் கண்டாய்? கௌரவத் தாழ்வாகிய பழிக்கு நீ உடன்பட்டையேயானால், இனிப் புகழென்பதைப் பரிக்கத்தக்கவர்கள் ஆரிருக்கிறார்கள்?’ என்று சொல்லக்கேட்டு, ஸ்ரீராமன் அவனை முன்னிட்டு, ‘அடா வாலி, அரக்கர் செய்த குற்றத்தைக் குறித்து நானுன்னைக் கொன்றதாக நீ தவறாய்ச் சொல்லுகிறாய்; உன்னைக் கொன்றது அதைப் பற்றியன்று; மேலும் நான் இரக்கத்தைக் கைவிட்டதாய்ப் பேசினாய்; நல்லது! துர்ச்சனர்களுக்கு இரக்கம் காட்டலாமா? என்னிடத்திலே என்ன பிழை கண்டாய்?’ என்று கேட்டாய்; சுக்கிரீவன் மனைவியை அபகரித்ததை மறந்து போயினையோ? பழியை நான் தேடிக் கொண்டதாய்ச் சொல்லவந்தாய்; துஷ்டநிக்கிரகஞ்செய்வது பயிர்க்குக் களையெடுக்கிறது போல அல்லாமல் ஒரு பொழுதும் பழிபாவம் ஆகாதென்பதை அறியாயோ?’ எனச் சொன்னதாகப் பிரசங்கித்தார். சபையிலிருந்தவர்கள் கம்பரை நோக்கி, ‘சுவாமி, பின் புறத்திற் பதுங்கியிருந்து வாலியின்மேற் பாணப்பிரயோகஞ் செய்தது, வீரதர்மமா?’ என, கம்பர், ‘இந்தக்கேள்வி வாலியே கேட்டிருக்கிறான்,’ என, ‘அவர்கள் அஃது யாது?’ என, ‘வாலி சுவாமியை எதிரிட்டு, ‘இராமா! நான் சுக்கிரீவன் மனைவியை அபகரித்ததாகச் சொன்னையே, தம்பி பெண்சாதியை அண்ணன் சுதந்திரிப்பதற்குப் பாத்தியம் இல்லாமற் போயிற்றா? அதற்காக நீ என்னைக் கொல்ல ஏற்பட்டது அநியாயந்தானே!’ என சுவாமி, ‘இஃதென்னை முறை கேடான பாத்தியம்? நீ என்ன சொன்னாலும் அக்கிரமஞ் செய்தவர்களை அரசர்கள் தண்டியாமல் விடமாட்டார்கள்,’ என, வாலி, ‘மிருகங்களுக்கு முறையென்பதும், முறை கேடென்பதும் உண்டோ? இல்லையே! ஆதலால், இஃது அக்கிரமம் அன்று,’ என, சுவாமி, ‘மிருகம் இப்படிக்கெல்லாம் நியாயங்கேட்குமா? கேளாதாகையால் நீ சொல்வது சரியன்று,’ என, வாலி, ‘அஃதிருக்கட்டும்; நாங்கள் இருவரும் தொந்தயுத்தஞ்செய்கையில் நீ என்னைக் கொல்வது தர்மமா?’ என, சுவாமி, ‘தன் கன்றைப் புலியடிக்க வரும்பொழுது பசு அப்புலியைப் பாயாமல் அதனிடத்திற் கன்றைக் காட்டிக் கொடுத்திருக்குமோ?’ என, வாலி, ‘தமயன் தம்பிகளாயிருக்கும் எங்கள் இருவருக்குள் நீ ஒருவன் பக்ஷத்தில் நட்பும், மற்றவன் பக்ஷத்தில் பகையும் பாராட்டலாமோ?’ என, சுவாமி, ‘சுக்கிரீவன் வந்து என்னை அபயம் என்று அடுத்தபடியினாலே உதவிசெய்து  அவனை ரக்ஷித்தேன்; நீ அவனுக்குத் தீங்கு செய்ததனால் உன்னைச் சிக்ஷித்தேன்’ என, வாலி, ‘செங்கோல் முடி முதலான ராஜசின்னங்களையும் அதிகாரத்தையும் பரதனுக்குக் கொடுத்துவிட்ட நீ, என்னைத் தண்டித்தது எவ்விதத்தால்? என, சுவாமி, ‘என் அதிகாரமுதலானவைகளையும் பரதனுக்கு நான் கொடுத்துவிட்டாலும், அவன் சித்திரகூட பர்வதத்திற்கு வந்து என்னைக் கண்டபொழுது வனத்தில் ராக்ஷசர் முதலிய துஷ்டாத்துமாக்களைக் கண்டாற் சிக்ஷியாமல் விடவேண்டாவென்று எனக்கு ஆக்கியாபித்திரிக்கிறான்,’ என, வாலி, அப்படியானால் எனக்கெதிரே வந்து போர்செய்யலாமே! பின்னிருந்து அம்பெய்தது என்னை?’ என, சுவாமி, ‘திருடனைப் பதுங்கிப் பிடித்தாலல்லவோ அவன் அகப்படுவான்?’ என, மற்றும்  இவ்வாறு அனேகம் கேள்விகள் வாலி கேட்க, அவைகளுக்கெல்லாம் சுவாமி தக்கபடி உத்தரஞ்சொல்லியிருக்கிறார்,’ என்று சொல்ல, யாவருஞ் சந்தோஷித்தார்கள். -என்கிற சுந்தர காண்டக் ‘காட்சிப் படல’ப் பாடலைக் குறித்து, ‘ஆஞ்சநேயர் அசோகவனத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் பிராட்டியை ஒரு மரத்தின் மேலேறி, ‘இவர் எப்படிப்பட்ட ஸ்திதியில் இருக்கிறாரோ! அறிவோம்,’ என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், அவள் வேறோர் எண்ணமுமின்றிச் சர்வதா சுவாமியினிடத்திற் சிந்தை வைத்தவளாய், அவரைச் சொப்பனத்திலும் மறவாமல், உலகத்தில் யாவராயினும் ஒருவரை யொருவர் நேசிக்குங்கால், குணம் கல்வி செல்வம் ஈகை வீரம் புகழ் ஞானம் ஒழுக்கம் முதலியவைகளில் மிக்குயர்ந்தவர்களையே நேசிக்க வேண்டுமென்பது முக்கிய தர்மமாயிருக்க, உத்கிருஷ்டமாகிய க்ஷத்திரிய குலமும், சரஸ்வதியும் நாணத்தக்க பூரணமான கல்வியும், குபேர சம்பத்திலும் அதிகமாய் அளவிடப்படாத சம்பத்தும், கற்பகம் போன்ற மாறாத ஈகையும், எவர்களாலும் வெல்லப்படாத வீரமும், அண்டமுற்றும் அளாவிய புகழும், திவ்விய ஞானமும், இடையறாத நல்லொழுக்கமும் உடையவராகிய சக்கிரவர்த்தித் திருமகனார் ஆழமாகிய நீரையுடைய கங்காந்தியிற் படவு ஓட்டுகின்றவனும், மேற் சொல்லிய கல்வி முதலானவைகளில் ஏழையுமாகிய குகனென்னும் வேடனைக் கங்கைக்கரையிற் கண்டு, தமது மேன்மையையும் அவனது கீழ்மையையும் பொருள் செய்யாமல் நேசித்த காலத்தில் அவனுக்கும் தமக்கும் வேறுபாடில்லாமல் ‘என் தம்பி, உன் தம்பி என்றும், ‘என் பெண்சாதி உன் மைத்துனி,’ என்றுஞ் சொல்லி, அன்பு பாராட்டிய அந்தக் கடல்போலும் பெரிய நட்பை நினைத்து வருந்தத் தலைப்பட்டாள்,’ என்று பிரசங்கித்தார். அதுகேட்டு, அங்கிருந்தவர்களிற் சிலர், ‘சுவாமியானவர், சகலத்தையும் கைவிட்டு வனத்திற் பிரவேசித்த சமயத்தில் மிகவுந் தாழ்ந்த ஸ்திதியில் இருந்தபடியினாலே ‘காலத்திற்க்கேற்ற கோலம்’ என்பதாக, அங்கேவந்த கிராதனைத் தாரதம்மியம் பாராமற் சமான ஸ் கந்தமாக நேசித்தார்; அப்படியின்றி, மண்டலாதிபத்தியம் பெற்று அகண்ட சாம்பிராச்சியத்தை அனுபவிக்குங்காலத்தில் அவன் வருவானானால் இவ்வண்ணமே நடப்பாரா?’ என்ன, கம்பர் அவர்களை நோக்கி, ‘அந்த அதிசயத்தைச் சற்றுக்கேளுங்கள்; ஸ்ரீராகவர் பிதுர் வாக்கிய பரிபாலனம் பண்ணும்பொருட்டுப் பதினாலாண்டுங் கழித்துத் திருவயோத்திக்கு மீண்டும் போய் மகுடாபிஷேகம் பெற்று மகுடவர்த்தனர் பட்டவர்த்தனர் முதலாகிய பல அரசர்களும், பிரமசரியர் கிருகஸ்தர் வானப்பிரஸ்தர் சந்நியாசிகளாகிய பற்பலரும் சுக்கிரீவன் அங்கதன் அனுமன் முதலானவர்களும், வானர சேனைகளும் மற்றுமுள்ள சகல மகாஜனங்களும் புடைசூழ, பிரமபுத்திரராகிய வசிஷ்டரென்னுங் குலகுருவும், சுமந்திரன் முதலாகிய அனேக மந்திரிகளுஞ் சேர்ந்திருக்க, உன்னதானத்திற் சீதா சமேதராயெழுந்தருளியிருக்கும் பிரபலமான அந்த மகா வைபவத்தைப் பார்த்துப் பிராட்டியானவள் பிரமித்து, இப்படிப்பட்ட தருணத்திற் கங்கைக்கரையிற்கண்டு சினேகித்த வனசரனாகிய குகன் வந்தால், சுவாமியானவர் பழையபடியே அவனிடத்தில் அந்நியோந்நியமாக நட்புப் பாராட்டுவாரோ அல்லது சத்தியந் தப்பிப்போவாரோ! இவர் நிலைமை எங்ஙனமாமோ!’ என்று திருவுளத்தில் ஐயமுற்றிருக்கையில், தெய்வ யத்தனமாய்க் ‘குபேரன் பட்டணத்திலும் விறகு கட்டுக்காரனுண்டு’ என்ற பழமொழிப்படி, அயோத்தியில் நித்திய தரித்திரனாய்ப் பிச்சையெடுத்துச் சீவிப்பவனொருவன் இரகுநாயகரைக் குழந்தைப் பருவத்தில் வீதியிற்காணுந்தோறும் ஆசையுடனே எடுத்து அணைத்து முத்தமிட்டுக் கொஞ்சுபவன், இராமர் காட்டுக்குப் போன நாள்முதல் அழுத கண்ணுஞ் சிந்திய மூக்குமாயிருந்து, அவர் வந்த செய்தி அறிந்த மாத்திரத்தில் அதிசீக்கிரமாக ஓடிவந்து, சபாரத்தினமாய்ச் சிங்காதனத்தின் மேலிருக்கும் இராம சந்திரரைக் கண்டு, வாயிற் காவலாளிகள், ‘ஆரங்கே போகிறவன்!’ என்று கேட்குங் கேள்விக்கும் உத்தரஞ் சொல்லாமல் உட்சென்று, அச்சபை நடுவே புகுந்து தன் அசுத்தமாகிய காலினால் அனைவரையும் மிதித்துத் துவைத்துக்கொண்டு, சுவாமிக்கு அருகிற் கிட்டிச் சேர்ந்து, ‘அடா ராமா, நீ எப்பொழுது வந்தாயடா?’ என்று கட்டிக்கொண்டழுதான். சுவாமியும் அவனைக் கட்டிக்கொண்டழுது துக்கித்தார். இவ்வாறு அவனழத் தாமழக்கண்ட அரசர் முதலானவர்களும் ‘இதென்ன காரணம்! ஆரோபைத்தியம் பிடித்த பிச்சைக்காரன் திடுதிடென்று ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டழுதால், சுவமியும் அவனைக் கட்டிக்கொண்டழுகிறாரே! அவனைத்தொடர்ந்த பைத்தியம் இவரையுந் தொடர்ந்ததே! என்று பிரமிக்குஞ் சமயத்தில், அவன், ‘அப்பா, ஏன் சும்மா அழுகிறாய்? இனி, அழவேண்டா; முகம் வீங்கிப் போகிறது!’ என்று சொல்லித் தன் அழுக்குப்பற்றிய பீற்றல் துணியினாற் சுவாமி கண்ணைத் துடைக்க, அவர் துக்கமாறி எல்லாரையும் பார்த்து, ‘பதினான்கு வருஷத்திற்கு முன்பு இறந்த எங்கள் பிதாவாகிய தசரத மகாராஜாவை இன்று கண்டேன்!’ என்றார். அதுகேட்டு யாவரும், ‘இஃதென்னை ஆச்சரியம்! பிச்சைக்காரனைத் தம் பிதாவென்கிறாரே! இவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்தது மெய்,’ என்றே நிச்சயித்தார்கள். சுவாமி அவர்களை நோக்கி, ‘கேளுங்கள்; என்னை முனிவர்கள் பிரேம ஸ்வரூபனென்றும், தேவர்கள் நாதனென்றும் பந்து வர்க்கத்தார் இரகுநாதனென்றும், உலகாள்வோர் தாசரதியென்றும், எங்கள் மாமியார் வீட்டார் என் பெயரைச் சொல்லக்கூடாதாகையால் சீதாபதி என்றும், சினேகர்கள் இராமபத்திரனென்றும், மற்றுஞ் சிலர் இராமசந்திரனென்றுஞ் சொல்வார்கள்; எங்கள் பிதா மாத்திரம் ‘அட ராமா’ என்று அழைப்பதுண்டு; அந்தப்படியே இந்த மகாராஜனும் அழைத்தபடியினாலே எங்கள் பிதாவை இன்று நான் கண்டேன் என்பதாகச் சொன்னேன்,’ என்றார். அப்பொழுது யாவரும், ‘இவருக்குள்ள சௌலப்பிய குணம் மற்றாருக்குண்டு?’ என்று பலகாலுஞ் சொல்லி ஆனந்தித்தார்கள். பிராட்டியார் திருவுள்ளத்திலுதித்த சந்தேகமும் நிவர்த்தியாயிற்று,’ என்று சொல்லிப் பின்னுங் கம்பர், ‘சுவாமி தம் திரு நாமங்களைக்குறித்து அருளிச் செய்தபடியே முன்னோர்களால்,