ஏகா, அரக்கி குடர் கொண்டு, உடன் எழுந்தான், மா கால் விசைக்க, வடம் மண்ணில் உற, வாலோடு ஆகாயம் உற்ற கதலிக்கு உவமை ஆனான். 72 ஆர்த்தார்கள் வானவர்கள்; தானவர் அழுங்கா வேர்த்தார்; விரிஞ்சனும் வியந்து, மலர் வெள்ளம் தூர்த்தான்; அகன் கயிலையில் தொலைவு இலோனும் பார்த்தான்; முனித் தலைவர் ஆசிகள் பகர்ந்தார். 73 மாண்டாள் அரக்கி; அவள் வாய் வயிறுகாறும்