புதிய தலைமுறை பெண் எழுத்தாளர்களுக்கு இந்த வரம்புகள் ஒன்றும் பெரிய பிரச்சினயாக இருக்கவில்லை. அவர்களும் நக்ஷத்திரமாக வேண்டும், எழுத்தாளராகப் பேசப்படவேண்டும். பணம் சம்பாதிக்கவேண்டும் என்ற சையில் வந்தவர்கள்தானே அல்லாது, தமக்கென புதிதாக சொல்ல ஏதும் இருக்கிறது அதைச் சொல்ல வேண்டும் என்று வந்தவர்கள் இல்லை. பத்திரிகைகளில் பிரபலமானால் அதனால் கிடைக்கும் லாபங்கள் தரும் போதை பெரிது. பெண்களின் பெயர்களைப் புனைந்து கொண்டு எழுதும் ஆண் எழுத்தாளர்கள் படையினரின் புகழ்ச்சியில் தம் மீது தர்மம் காக்கும் எழுத்து சுமத்தப்படுவது பற்றி அவர்களுக்கு ஆக்ஷபனை இருக்கவில்லை. இப்பத்திரிகைகளின் கதைகளில் இறந்துவிட்ட ஒரு பெண்ணின் படம் விளக்கப்படமாக வரையப்பட இருந்தால், அப்படம் அப்பெண்ணின் சோகத்தைச் சொல்வதாக இராது. மல்லாந்து கிடக்கும் அப்பெண்ணின் அங்கலாவண்யங்களைக் கவர்ச்சியாக வரைந்து பெரிதுபடுத்துவதாக இருக்கும். இந்தப் பிராபல்ய ஆலாபங்கள் எதுவும் அம்பையைக் கவர்வதாக இருக்கவில்லை. அம்பைக்கு தனக்கென சொல்வதற்கு இருப்பதைச் சொல்ல எழுத நினைப்பவர். ஒரு சிறு பெண் தனக்கு சமூகத்தினால் கொடுக்கப்பட்ட இடம் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கியவர். அம்பை சிறகுகள் முறியும் என்று ஒரு நீண்ட கதை எழுதினார். ஒரு கணவன் மனைவிக்கு இடையே எழுந்த உறவுச் சிக்கல் பற்றி. தன் மனைவியையும் குழந்தையையும் கவனிக்க கணவனுக்கு நேரமும் இல்லை. சம்பாத்தியமும் இல்லை. கணவனின் அன்புக்கும் கவனிப்புக்கும் ஏங்கும் மனைவிக்கு அது கிடைக்காது போகவே இந்த தாம்பத்ய உறவுக்குத்தான் என்ன பொருள் என்ற கேள்வி அவள் மனத்தில் எழுகிறது. ஆனால் அதற்காக அவள் உறவை முறித்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறவில்லை. தனக்கு விதிக்கப்பட்டது இது தான் என்று அவள் சமாதானம் செய்து கொள்கிறாள்.  இந்தக் கதையை வைத்துக் கொண்டு அம்பை அணுகிய எந்தப் பத்திரிகையும் அதைப் பிரசுரிக்க  மறுத்துவிட்டது. பின் பல வருடங்கள் பிரசுரமாகாது கிடந்த அந்தக் கதை கணையாழி என்னும் ஒரு இடைநிலை (middle brow) பத்திரிகையில் பிரசுரமானது. அந்தக் கதையில் வரும் சாயா மாத்திரம் புனிதமான தாம்பத்திய உறவு அர்த்தமற்றுப் போயிற்றே என்று தனக்குள்ளே கூட நினைத்த பாவத்திற்காக தற்கொலை செய்து கொண்டிருந்தாலோ அல்லது வேறு எவ்விதத்திலாவது அவள் உயிர் துறந்திருந்தாலோ அக்கதையை நிராகரித்த எந்தப் பத்திரிகையும் தடை சொல்லாது  பிரசுரித்திருக்கும் என்று கேலிப் புன்னகையோடு அம்பை சொல்கிறார். ஹிந்து சமூகம் சுயமாகச் சிந்திப்பதற்கு ஒரு மனைவிக்கு சுதந்திரம் தராதது போலவே, பத்திரிகை உலகிலும் பெண் எழுத்தாளர்களுக்கு (பார்க்கப் போனால் ஆண் எழுத்தாளர்களுக்கும்தான்) தான் நினைத்ததை எழுதும் இடம் மறுக்கப்படுகிறது என்பது அம்பைக்குப் புரிந்தது. இரண்டு இடங்களிலும் ஆண்கள் இட்ட சட்டத்தின் வரம்புக்குள்தான் பெண்களின் இடம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. பெண்கள் அதன்படி நடக்கவேண்டும். தான் நினைத்ததை எழுத, தான் தானாக இருக்க தனக்கு சுதந்திரம் தரப்படவில்லையென்றால், ஆண் பத்திரிகை உலகம் தரும் 'நக்ஷத்திர' அந்தஸ்துக்கு எந்த அர்த்தமும் கிடையாது என்று அம்பை எண்ணினார். அம்பை என்னும் எழுத்தாளர், இடது சாரி சிந்தனையாளர், போராளி, தீவிர பெண்ணீயவாதி எல்லாம் அம்பை என்னும் ஒரு தனிமனிதரின் வெளிப்பாடுகள்தான்.  அம்பை என்னும் பழமையான ஆனால் இனிய பெயர் திராவிடரின், அவர்களுக்கும் முந்திய பழங்குடி மக்களின் தாய்த் தெய்வம் தென்னிந்திய தெய்வங்கள் வரிசையில் சேர்க்கப்பட்டுக் கிடைத்த பெயர். பழங்குடி மக்களின் பயங்கரத் தோற்றமும் சீற்றமும் கொண்ட தாய்த் தெய்வம், இப்போது கனிவும் தாயன்பும் கொண்ட தேவியாகி, ஒரு ஆண் தெய்வத்தின் துணையுமாகிவிட்டாள். ஸ்மிருதிகளும் புராணங்களும் அவளை ஏற்றுக்கொண்டு அம்பை என்று நாமகரணமும் செய்து விட்டன. அந்திமாலையின் அம்பை, தன் வளர்ச்சிப் பாதையில் தன் பழங்குடி காலத்திய தாய்த் தெய்வ அவதாரத்தை நினைவு கூர வேண்டியதாயிற்று.   அம்பை தன் சிறகுகள் முறியும் கதையில் அதைத்தான் செய்தார். அந்த முடிவு கதைக்கு முன்னர் எப்போதோ பிறந்திருக்க வேண்டும். வெகு காலமாக மனத்துள் கொதித்துக் கொண்டிருந்த  எண்ணங்கள் பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் பெறும்  இலக்கிய வடிவம்தானே கதை. முந்தைய தலைமுறைப் பெண்கள் அவர்கள் காலத்தில்  தமக்கு சுய சிந்தனையும், தம் கருத்துக்களைச் சொல்லி வலியுறுத்தும் உரிமையும் தமக்கு மறுக்கப்பட்டதை தமக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியாக அவர்கள் எண்ணவில்லை. அதுதான் இயல்பானது, காலம் காலமாக பின்பற்றப்படுவதும் சரியானதும் என்றே அவர்கள் உண்மையிலேயே நம்பினார்கள். அந்த நம்பிக்கைதான் முன் தலைமுறையைச் சேர்ந்தஅவர்கள் எழுத்திலேயும் பிரதிபலித்தது. ஆனால் அம்பையின் தலைமுறைப் பெண்கள் ஏன் அதற்குக் கட்டுப்பட வேண்டும்? அவர்களுக்கு அந்தப் பழைய நம்பிக்கைகள் எப்படி உண்மையாகும்? அவர்கள் அந்தப் பழம் நம்பிக்கைகளையே எழுதினார்கள் என்றால் அவர்கள் எழுத்து ஒரு முகமூடியா? அல்லது அவர்களது ஒப்புதல் ஒரு முகமூடியா? பின் அவர்கள் நிஜ முகம்தான் என்ன? இக்கேள்விகள் எல்லாம் தமிழ் சமூகத்தின் பெண் எழுத்தாளர்களைப் பற்றியும், சமூகத்தில் பெண்களின் இடம் என்ன என்பது பற்றியும், பின் தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண்கள் பற்றியும் ஆராயத் தூண்டின. அவர் இது பற்றிய கள ஆராய்வில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது தொடர்ந்து எழுதவும் செய்தார். 1000 பிரதிகள் கூட சிரமப்பட்டு விற்கும் இலக்கியச் சிறு பத்திரிகைகளில்தான் அவர் எழுத்துக்கள் பிரசுரமாயின. அவைதான் அவர் எழுத்துக்களை வரவேற்றன. ஆனால் அவை சன்மானம் ஏதும் தருவதில்லை. 