அழுவது போல விழுமிய பரல்மேல் ஒழுகும் தீம்புனல் ஓதையும் கேட்டுப் பழுதிலாப் பால்நிலா விழுவது நோக்கி இருவரும் மௌனமாய் நெடும்பொழு திருந்தோம்.  (60)  ‘கரையிடை அலர்ந்த காவியொன் றடர்த்தென் அருகே கொணர்ந்தெனக்(கு) அன்பா யீந்தனர். வருவதிங் கறியா மதியிலி, அதனைக் கண்ணிணை ஒற்றிலன்; உள்மணம் உகந்திலன்;