ஆறுண்டு தோப்புண்டு அணிவீதி அம்பலம் தானு முண்டு  நீறுண்டு கந்தை நெடுங்கோ வணமுண்டு நித்தம் நித்தம்  மாறுண்டு உலாவிமயங்கும் நெஞ்சே மனைதோறும் சென்று  சோறுண்டு தூங்கிப்பின் செம்மா இருக்கச் சுகமும் உண் டே (16)  உடுக்கக் கவிக்கக் குளிர்காற்று வெய்யில் ஒடுங்கி வந்தால்  தடுக்கப் பழைய வொரு வேட்டியுண்டு சகம் முழுதும்  படுக்கப் புறந்திண்ணை யெங்கெங்கு முண்டு பசித்து வந்தால்  கொடுக்கச் சிவனுண்டு நெஞ்சே நமக்குக் குறைவில்லையே (17  ) 