'ஒத்து அலைத்து, ஒக்க வீடி, உய்வினும் உய்வித்து, உள்ளம் கைத்தலை நெல்லி போலக் காட்டிலேன்; கழிந்தும் இல்லேன்; அத் தலைக்கு அல்லேன்; யான், ஈண்டு, "அபயம்!" என்று அடைந்து நின்ற இத் தலைக்கு அல்லேன்; அல்லேன்! இரு தலைச் சூலம் போல்வேன்!' 212 நிகழ்ந்தவை அறிந்து இராமன் வருந்துதல் அனையன பலவும் பன்னி, ஆகுலித்து அரற்றுவானை 'வினை உள பலவும் செய்யத்தக்கன;-வீர!-நீயும் நினைவு இலார் போல நின்று நெகிழ்தியோ? நீத்தி!' என்னா,