"என்ன செய்வது? எங்களை எழுதினவன் இப்படி எழுதி வைத்தான். இந்தச் சாவடியிலும் எங்களை இருக்க விட்டால் போதுமே. குழந்தைகள் அசுத்தம் செய்யுது என்று வேறே இடத்துக்குப் போகும்படியாகச் சொல்லிவிட்டுப் பூட்டுப் போட்டுப் போய்விட்டார்கள். இப்போது வேறு இடம் பார்த்து வருவதற்குத்தான் அவர் போயிருக்கிறார். வந்ததும் கூடையைத் தூக்கித் தலைமேல் வைத்துக் கொண்டு போய்விடணும்." இதைக் கேட்டதும் எனக்கு மிக வருத்தமாக இருந்தது. அந்தக் குழந்தைகளின் காட்சி இரங்கத்தக்கதாக இருந்தது. சின்ன குழந்தைகள் இரண்டுக்கும் உடம்பின் மேல் கந்தல் கூட இல்லை. பெரிய குழந்தைகள் இரண்டும் பெண்கள். இடுப்பில் கந்தல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. நான் பெண்ணாக பிறந்ததற்காக அப்பாவும் அம்மாவும் பட்ட கவலையை நினைத்துக் கொண்டேன். வீட்டுக்கு வாடகை கொடுத்து வேளைக்குச் சமைத்துச் சாப்பிட்டு நாகரிகமான உடை முதலியவைகளுடன் வாழ முடிந்த எங்கள் குடும்பத்தில் பெண்ணாகப் பிறந்த என்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டார்கள் என்றால், இந்த ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்த இரண்டு பெண் குழந்தைகளின் கதி என்ன என்று எண்ணினேன். அப்பா இருந்த இடத்திற்கு நகர்ந்து வந்து இதைப் பற்றிச் சொன்னேன். "நம் குடும்பங்களில்தான் இந்தக் கவலை. இவர்களுக்கெல்லாம் இந்தக் கவலை இல்லை. வேளைக்குச் சாப்பாடு, தங்க இடம், மானத்தை மறைக்கத் துணி இவ்வளவு இருந்தால் இவர்களுக்குப் போதும்." "அந்த அளவிற்கும் கிடைக்காமல் கவலைப்படுகிறார்களே அப்பா!" "அதனால் தான் பணம் வேண்டும் என்கிறோம் பணம் தான் வேண்டும் என்கிறோம். பணம் இல்லையானால் வாழ்க்கையே இப்படிப்பட்ட நரகம் தான்." "இவர்கள் பணம் வேண்டா என்று சொல்கிறார்களா? இல்லையே! கிடைத்தால் வைத்துக் காப்பாற்ற மாட்டார்களா? தெருவில் போட்டு விடுவார்களா? கிடைக்கவில்லையே!" "அதற்கு என்ன செய்வது?" சிறிது நேரம் கழித்து அவரே பேச்செடுத்தார். "பெண்களைப் பணம் உள்ள இடமாகப் பார்த்துக் கொடுக்க முயற்சி செய்கிறவர்கள் என்றும், குணம் கல்வி முதலியவைகளைப் பெற்றோர்கள் பார்ப்பதில்லை என்றும் நீ அன்று ஒருநாள் சொன்னாயே. இப்போது அதன் காரணம் தெரிகிறதா? தங்கள் வயிற்றில் பிறந்த பெண்கள் இப்படி ஆகக்கூடாது என்று தான் பெற்றோர்கள் பணம் உள்ள இடமாகப் பார்க்கிறார்கள்," என்றார்.