வண்டு ஏறு கோதை மடவாள் இவள் ஆகும் அன்றே. 145 'பூண்டு இப் பிணியால் உறுகின்றது, தான் பொறாதாள், தேண்டிக் கொடு வந்தனள்; செய்வது ஓர் மாறும் உண்டோ? காண்டற்கு இனியாள் உருக் கண்டவட் கேட்கும் ஆற்றால், ஈண்டு, இப்பொழுதே, விரைந்து, எங்கையைக் கூவுக' என்றான். 146 என்றான் எனலும், கடிது ஏகினர் கூவும் எல்லை வன் தாள் நிருதக் குலம் வேர் அற மாய்த்தல் செய்வாள், ஒன்றாத காமக் கனல் உள் தெறலோடும், நாசி,