மெய் கூர்ந்த பனியொடு மேல் நின்ற வாடையால்,  கையாறு கடைக்கூட்டக் கலக்குறூஉம் பொழுதுமன் -  'பொய்யேம்' என்று, ஆய் இழாய்! புணர்ந்தவர் உரைத்ததை;  மயங்கு அமர் மாறு அட்டு, மண் வௌவி வருபவர்,  தயங்கிய களிற்றின் மேல், தகை காண விடுவதோ -  பயம் கெழு பல் கதிர் பால் போலும் பொழுதொடு,  வயங்கு இழை தண்ணென, வந்த இவ் அசை வாடை?  தாள் வலம்பட வென்று, தகை நல் மா மேல் கொண்டு, 