 குடிலன் “ அது, உன்னால் ஏற்பட்டது” என்றான். பலதேவன், “அரசனைக் குத்திக் கொல்ல எண்ணினாய்; ஊழ்வினை, என்னைக் குத்திவிட்டது. அது யார் பிழை?” என்றான்.  குடிலன், “உன் பாழான வாயைத் திறக்காதே. ஊரிலே பகை வைத்துக்கொள்ளாதே என்று பலமுறை சொன்னேன். பகையை உண்டாக்கிக்கொண்டு, ஊழ்வினை ஊழ்வினை என்கிறாய்.”  பலதேவன், “காதல் செய்வது பகை உண்டாக்குவதோ? பாவி!”  குடிலன், “நீயும் உன்காதலும்! பேய்ப்பயல்! உன்னை நினைக்கும்போதெல்லாம், என் மனம் எரிகிறது. அருமையாகச் சேர்த்த பணத்தையெல்லாம் பாழ்படுத்திக் கொண்டு...”  பலதேவன், “பணம் பணம் என்று பதைக்கிறாய், பிணமே! என் நெஞ்சில் புண்பட்டு நிற்கிறேன், வீணாகப் பேசாதே” என்று சினந்து பேசிவிட்டுப் போய்விடுகிறான்.  குடிலன், “இதுவும் தலைவிதி! இவனுடன் பேசிப் பயன் என்ன? நான்செய்த சூழ்ச்சிகளெல்லாம் பாழாயின! போகட்டும்! இனிப் புதுவழியைக் காணவேண்டும். ஆம். நாராயணன் இருக்கும் வரையில், நமது நோக்கம் ஒன்றும் நிறைவேறாது. அவனை ஒழிக்கும் உபாயம் என்ன?” என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டே செல்கிறான். மனோன்மணீயம், நான்காம் அங்கம்: மூன்றாம் களத்தின் கதைச்சுருக்கம் முற்றிற்று.