தனியே யிருப்பள், தனியே சிரிப்பள்! விழிநீர் பொழிவள்; மெய்விதிர்த் தழுவள்; இங்ஙன மிருக்கில் எங்ஙனம் ஆமோ?  (160) வாணியும் யானும் வருந்திக் கேட்டும் பேணி யிதுவரை ஒருமொழி பேசிலள். அரசன் கேட்டும் உரைத்திலள், அன்பாய் முனிவநீ வினவியும் மொழியா ளாயின், எவருடன் இனிமேல் இசைப்பள்?