ஆதி படைத்தனன் ஐம்பெரும் பூதம்ஆதி படைத்தனன் ஆசில்பல் ஊழிஆதி படைத்தனன் எண்ணிலி தேவரைஆதி படைத்தவை தாங்கிநின் றானே. அகன்றான் அகலிடம் ஏழுமொன் றாகிஇவன்றா னெனநின் றெளியனும் அல்லன்சிவன்றான் பலபல சீவனும் ஆகிநவின்றான் உலகுறு நம்பனு மாமே. உண்ணின்ற சோதி உறநின்ற ஓருடல்விண்ணின் றமரர் விரும்பும் விழுப்பொருள்மண்ணின்ற வானோர் புகழ்திரு மேனியன்கண்ணின்ற மாமணி மாபோத மாமே. ஆரும் அறியாத அண்டத் திருவுருப்பார்முத லாகப் பயிலுங் கடத்திலேநீரினிற் பால்போல நிற்கின்ற நேர்மையைச்சோராமற் காணுஞ் சுகம்அறிந் தேனே. கர்ப்பக்கிரியை ஆக்குகின் றான்முன் பிரிந்த இருபத்தஞ்சாக்குகின் றானவ னாதிஎம் ஆருயிர்ஆக்குகின் றான்கர்ப்பக் கோளகை யுள்ளிருந்தாக்குகின் றான்அவன் ஆவ தறிந்தே. அறிகின்ற மூலத்தின் மேல்அங்கி அப்புச்செறிகின்ற ஞானத்துச் செந்தாள் கொளுவிப்பொறைநின்ற இன்னுயிர் போந்துற நாடிப்பறிகின்ற பத்தெனும் பாரஞ்செய் தானே. இன்புறு காலத் திருவர்முன் பூறியதுன்புறு பாசத் துயர்மனை வானுளன்பண்புறு காலமும் பார்மிசை வாழ்க்கையும்அன்புறு காலத் தமைத்தொழிந் தானே.