என்றும் வணங்குவது உன் மலர்த் தாள்.-எழுதாமறையின்  ஒன்றும் அரும்பொருளே. அருளே. உமையே. இமயத்து  அன்றும் பிறந்தவளே. அழியா முத்தி ஆனந்தமே.  அறிதற்கரிய பொருளே! அருளே உருவான உமையே! அக்காலத்தில் இமயமலையில் பிறந்தவளே! என்றும் அழியாத முக்தி ஆனந்தமாக விளங்குபவளே! உணர்தற்கரிய பெருமை வாய்ந்த வேதப் பொருளில் ஒன்றிய பொருளே! நான் நின்றாலும், இருந்தாலும், கிடந்தாலும், எந்நிலையில் இருப்பினும் நின்னையே நினைத்து தியானிக்கின்றேன். நான் வணங்குவதும் நின் மலர் போன்ற பாதங்களையே யாகும். ஆனந்தமாய், என் அறிவாய், நிறைந்த அமுதமுமாய்,  வான் அந்தமான வடிவு உடையாள், மறை நான்கினுக்கும்  தான் அந்தமான, சரணாரவிந்தம்-தவள நிறக்  கானம் தம் ஆடரங்கு ஆம் எம்பிரான் முடிக் கண்ணியதே. 