சென்றாங்கோர் தனியிடத்தே பசும்புல் மேட்டில் மேலைப்போம் பரிதியினைத் தொழுது கண்டான் மெல்லியலும் அவந்தொடைமேல் மெல்லச் சாய்ந்து பாலைப்போல் மொழிபிதற்ற அவளை நோக்கிப் பார்த்தனும்அப் பரிதிஎழில் விளக்கு கின்றான். 147 'பாரடியோ!வானத்திற் புதுமை யெல்லாம், பண்மொழீ!கணந்தோறும் மாறி மாறி ஓரடிமற் றோரடியோ டொத்த லின்றி