மற்றச் சுற்றத்தார் சினேகர் அயலார் முதலானவர்கள் செய்த நன்றியையும், சத்திரம் சாவடி தோப்பு துரவு, ஏரி வாவி குளம், சந்தி சதுக்கம் முதலியவைகளை உண்டாக்கினவர்கள் செய்த நன்றியையும் மறக்கலாகாது. மேலும், பொருளினால் வாக்கினால் சரீரத்தினால் எவரெவர் எவ்வளவு சொற்பமான உதவியைச்செய்தாலும், ‘இது எம்மாத்திரம்?’ என்று அற்பமாய் எண்ணாமல், அவ்வுதவி செய்யப்பட்ட காலம் காரணம் முதலியவைகளைப்பற்றி மிகப் பெரியதாகவே கொள்ள வேண்டும். என்று வழங்குகின்றதே! ‘ஆண்டியைக் கண்டால் லிங்கன், தாதனைக்கண்டால் ரங்கன்,’ என்பவரைப்போல, அவரவர்களுக்கு ஏற்றபடி நடந்து, அவர்களால் தமக்கு வேண்டிய உதவிகளை வேண்டியபடிக்கெல்லாம் பெற்றுக்கொண்டு, அவர்களுக்குப் பிரதியுபகாரஞ் செய்யவேண்டுமென்கிற எண்ணம் சிறிதுமின்றி, ‘அறுந்த விரலுக்குச் சுண்ணாம்பிடாமல்,’ லோபகுணத்தையே பெரும்பான்மையாகக்கொண்டு, ‘இடாள் தொடாள்; மனுஷர்மேற் செபித்த பிராணன்,’ என்ற பாவனையாக, விசுவாச காதகர்களாயிராமல் யதார்த்தமாக ஒரு நன்றி செய்தார்க்கு ஆபத்து வந்த காலத்தில் பெறுதற்கரிய தமது உயிரையாவது கொடுத்து அக்கடனைக் கழிப்பதுமன்றி, அவ்வொரு நன்றியினிமித்தம், அவர் அனேகம் பிழைகளைச் செய்தாலும், அவைகளையெல்லாம் பாராட்டாமற் பொறுத்துக்கொள்ளவும் வேண்டும். நீதிநூல், என்றுஞ் சொல்லுகின்றதே!  எந்த நன்றியை மறந்த பாவத்திற்கும் பிராயச்சித்தமுண்டு; ஒருவர் செய்த நன்றியை மாத்திரம் ஏற்றுக்கொண்டு, அந்நன்றி செய்தாரை அவமதிப்பது தர்மமன்று. பழத்தைக்குறித்து மரத்தைப் பாலிப்பது போலவும், பாலைக்குறித்துப் பசுவைப் போஷிப்பது போலவும், செய்த நன்றியைக் குறித்துச்செய்தாரையும் மறவாமல் நன்கு மதிக்க வேண்டும். ‘உப்பிட்டவர்களை உள்ளளவும் நினைக்க வேண்டும்’ என்கிறார்களே! பார்க்க: விநோதரசமஞ்சரி 7.காலபேத வியல்பு