'மை இல் மதியின் விளங்கும் முகத்தாரை  வௌவிக் கொளலும் அறன்' எனக் கண்டன்று;  அறனும் அது கண்டற்று ஆயின், திறன் இன்றிக்  கூறும் சொல் கேளான், நலிதரும்; பண்டு நாம்  வேறு அல்லம் என்பது ஒன்று உண்டால்; அவனொடு  மாறு உண்டோ, நெஞ்சே! நமக்கு?  63	 நோக்கும்கால், நோக்கித் தொழூஉம், பிறர் காண்பார்  தூக்கு இலி; தூற்றும் பழி என கை கவித்துப் 