வண்டு உளர் கோதை மாதர் மைந்தர்தம் வயிரத் திண் தோள் தண்டுகள் தழுவும் ஆசைப் புனற் கரை சார்கின்றாரும்; 9 அங்கு இடை உற்ற குற்றம் யாவது என்று அறிதல் தேற்றாம்; செங் கயல் அனைய நாட்டம் சிவப்பு உறச் சீறிப் போன மங்கை, ஓர் கமலச் சூழல் மறைந்தனள்; மறைய, மைந்தன், 'பங்கயம்', 'முகம்', என்று ஓராது, ஐயுற்றுப் பார்க்கின்றானும்; 10 பொன் - தொடி தளிர்க் கைச் சங்கம் வண்டொடு புலம்பி ஆர்ப்ப, எற்று நீர் குடையும்தோறும், ஏந்து பேர் அல்குல்நின்றும்