முரண் அன்று அழிய முனிந்த பெம்மானும், முகுந்தனுமே,  சரணம் சரணம் என நின்ற நாயகி தன் அடியார்,  மரணம் பிறவி இரண்டும் எய்தார், இந்த வையகத்தே.  திரிபுரத்தை நிலையென்று நினைத்த, தன்மையற்ற அசுரர்களை அழித்த சிவபெருமானும், திருமாலும் வணங்கக்கூடிய அபிராமியே! அன்னையே! உன்னையே சரணம் சரணம் என்று அண்டிய அடியார்களின் மரண பயத்தை ஒழிப்பாய்! அது மட்டுமல்ல; அவர்களைப் பொய்மையான இந்த உலக வாழ்வினின்றும் விடுவிப்பாய் (பிறப்பறுப்பாய்), பெருநிலை தருவாய்!  வையம், துரகம், மதகரி, மா மகுடம், சிவிகை  பெய்யும் கனகம், பெருவிலை ஆரம்,--பிறை முடித்த  ஐயன் திருமனையாள் அடித் தாமரைக்கு அன்பு முன்பு  செய்யும் தவமுடையார்க்கு உளவாகிய சின்னங்களே. 