என்னும் வெண்பாவால் தாம் காட்டிய குறிகளின் ஞானார்த்தத்தை வெளியிட்டனர். ஔவையார் தம் சகோதரரான திருவள்ளுவ நாயனாரினும் புத்தி நுட்பமுள்ளவர்; புருஷார்த்தங்கள் நான்கனுள் தர்மார்த்த காம்மென்னும் மூன்றையும் திருவள்ளுவ நாயனார் 1330 வெண்பாக்களினாற் சொல்லியதைக் கேட்டருளி, மோக்ஷத்தோடு புருஷார்த்தங்கள் நான்கையும் சேர்த்து, என்னும் வெண்பாவினால் விளக்கியருளினார். சங்கப்புலவர்கள் அத்திருக்குறளைச் சிறப்பித்துப் பாடியபோது அவருள் ஒருவராகிய இடைக்காடர், என்று பாடக்கேட்டு, ஔவையார், ‘அப்படியன்று, என்றிருப்பதே நேர்,’ என்று அக்குறளைப் புகழ்ந்தனர். ஒருநாள் ஔவையார் வேற்றூருக்குப் போய்த் திரும்பும் மார்க்கத்திற் பொழுதும் ஆனதால், ‘இன்றைக்கு இங்கே இரவைநீத்துப் போவோம்,’ என்று நினைத்து அவ்வூரிலிருந்தவர்களைப் பார்த்து, ‘ஐயன்மீர், படுத்துக்கொள்ள இங்கு இடங்கிடைக்குமோ?’ என்ன, அவர்களுட்சிலர், ‘அம்மே! இந்தப் பட்டணத்துக்கு மேலண்டை ஒரு திருவாசற்சாவடி இருக்கிறது; அதிற்படுக்க வேண்டிய மட்டும் இடமிருக்கின்றது; ஆனால், ஒரு பைசாசம் அதிலிருந்துகொண்டு படுக்க வருகின்றவர்களையெல்லாம் அறைந்து போடுகின்றது; ஆகையால், எவரும் அதிலே சேரப் பயப்படுகின்றனர்,’ என்றனர். அதைக்கேட்டு ஔவையார், ‘பேயைப் பேயடிக்கப் போகிறதோ!’ என்று சொல்லி, ஆங்கெய்திப் படுத்து நித்திரை போயினர். அந்நேரம் வெளியே போயிருந்த பெண்ணாவேசம் வந்து, ஔவையார் படுத்துக்கொண்டிருக்கிறதைக் கண்டு, மிகவும் ஆங்காரத்துடனே சாமந்தோறும், ‘எற்றெற்று’ என்று வந்து அறைந்து போகிற வழக்கப்படி முதற்சாமத்தில் தம்மை அறைய வருகிறதைக் கண்டு, ஔவையார் உறக்கம் நீங்கி விழித்துப் பார்த்து, என்று ஒரு வெண்பாப் பாடினர்.