'சிறந்த நின் கருணை அல்லால், செய் தவம் பிறிது இலார்மேல் புறம் தரு முனிவு சாலப் போதுமோ? புத்தேள்! நின்னை மறந்திருந்து உய்வது உண்டோ ? மலர்மிசை அயனைத் தந்த, அறம் தரு சிந்தை ஐய! அபயம், நின் அபயம்' என்றார்.	16-12 'ஐயனே! எமை ஆளுடை அண்டர் நாயகனே! மெய்யனே!' என, சரணில் வந்து, யாவரும் வீழ்ந்தார்; 'பொய்யினோர் செய்த பிழை பொறுத்தருள்!' என, போர் மூண்டு எய்ய நேரிலாச் சிலையினை மடக்கினன், இராமன்.	16-13