அவள் கரத்தில் முத்தமிட்டான். அவளைச் சுற்றியிருந்த கரங்களை மீட்டான். குழந்தை ருக்மிணி நாணத்தினால் தழுதழுத்த குரலில் மெதுவாக "நான்" என்றாள். சடக்கென்று சீமா விலக்கிக்கொண்டு "போய் வருகிறேன் கண்ணே" என்று வெகுவேகமாகச் சென்றான். ருக்மிணிக்குத் துக்கம் நெஞ்சையடைத்தது. அவன் முதுகில் வைத்த கண் மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். விம்மி விம்மி மூச்சு வந்து கொண்டிருந்தது. ஆற்றின் அக்கரையை அடைந்ததும் சீமா திரும்பிப் பார்த்தான். ருக்மிணி அவன் இருந்த திக்கில் கும்பிட்டாள். ருக்மிணியின் நெஞ்சில் மறுபடியும் மேகம் கவ்வியது.