-என்பது, இயலாகிய நற்குணங்களை ஒளியாதே என்பதாம். இதன்றியிலே தனக்கு இயன்ற மாத்திரம் முற்செனனத்திலே தான்செய்த நன்மைக்குத் தக்கதாய் கர்த்தா கொடுத்த பொருளை, இளைத்து வந்து கேட்ட பேர்க்கு இல்லையென்று ஒளியாமல் கொடுக்கவேணும் என்று சொல்லுவார் என்றவாறு. 4. ஈவது விலக்கேல் என்பது, ஒருவர் ஒருவருக்குச் சாற்காரமாகக் கொடுக்கிறதைத் தான் பொறாமையினாலே கொடாதே நீ என்று விலக்கலாகாது. கொடுக்கிறதை விலக்கித் தடுத்தவனும், தடுத்தவனுடைய சுற்றமும் உடுக்க வஸ்திரமும் உண்ணச் சோறும் கிடைக்காமல் அபகீர்த்திப்பட்டு வம்ச நாசமாய்ப் போவார்கள் என்பதாம். இதற்கு உதாரணம், "கொடுப்ப தழுக்கறுப்பான் சுற்றம் உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉ மின்றிக் கெடும்" (அழுக்காறாமை, குறள்: 166) 5. உடையது விளம்பேல் என்பது, தனக்கு உண்டான திரவியத்தையும் தான் பெற் குரு உபதேசத்தையும் தான் கண்ட சிவானுபவத்தையும் தான் செய்த நன்றியையுந் தனக்குத் தானே பெருமையாகத் தான் சொல்லிக் கொள்ளலாகாது. சொல்லிக்கொண்டால், தனக்குண்டானதும், தான் பெற்றதும், தான் கண்டதும், தான் செய்ததும் விறுத்தமாய்த் தனக்குதவாமல் வீணாய்ப் போம் என்பதாம். 6. ஊக்கமது கைவிடேல்