முண்டாசியைத் தொடுத்த தடியைப் பிடித்திருந்த ஒருவன் மாத்திரம் அதைக் கைவிட்டோடாமல் நின்றான். அவன் ஏரியின் அலையமர்ந்த பின்பு அதிலுள்ள பெரியமீன்கள் மெள்ள மெள்ள அணுகிக் கட்டுச்சாத மூட்டையைக் கடித்திழுத்த ஜாடையைக் கண்டு, கைச்சைகை செய்து  மற்றவர்களை அழைத்துக் ‘குதிரை இதோ இப்பொழுதுதான் இரையைக் கடிக்கிறது,’ என்றான். சற்று நேரம் போன பிறகு தலைப்பாகையை இழுக்கச் சீலையுஞ் சாதமும் போனதனால் பாகையுடனே கட்டின கருக்கரிவாளானது அங்கே முளைத்திருந்த ஏரிக்கோரையில் மாட்டிக்கொண்டது. அவன் அது குதிரை வாயில் மாட்டிக்கொண்டதாக நினைத்துக் ‘குதிரை வாயில் மாட்டின போதே குதிரை நம்முடையதாய் விட்டது,’ என்று சந்தோஷமாய்க் கூப்பிட, அனைவருங் கூடி வந்து தலைப்பாகையைப் பிடித்திழுக்கப் பாகை பழையதாகையால் அற்றுப்போயிற்று. எல்லோரும் ஒருமிக்க மல்லாக்காய்க் கீழே விழுந்தார்கள். இப்படி அவர்கள் விழுந்தறுவாயில் ஒரு கிரகஸ்தன் வந்து, ‘இஃதென்னை?’ என்று கேட்க, எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடச் சொன்னார்கள். அதுகேட்டு அவன் இவர்கள் மவுட்டியத்தைக் கண்டு கரைமேலே இருந்த குதிரையை வஸ்திரத்தினாலே மறைக்க நீருட்குதிரை மறைந்தது. அதை அவர்களுக்குக் காட்டி, அந்த மயக்கத்தை நீக்கினான். அப்போதவர்கள் தங்கள் குருவை அவனுக்குக் காட்டி, ‘ஐயா, எங்கள் குருசுவாமியானவர் தளர்ந்த வயதாகையால், ஏறிப் போவதற்குக் குதிரை ஆவசியகமாயிருக்கிறது; அது கொள்ளுதற்குப் போதுமான பணமில்லாததனாலே சுளுவிலே அதன் முட்டை வாங்கினோம்; அது சேதமாய் விட்டது; பின்பு வாடகை மாடு வைத்து அதனிமித்தம் வெகுவாகச் சஞ்சலப்பட்டோம்; இப்பொழுது இப்படியாயிற்று,’ என்று எல்லாம் விவரமாயவனுக்குச் சொன்னார்கள். அவன் அவர்கள் கபடமறியாத நல்ல மனிதர்களென்று கண்டு, மனமிரங்கி, ‘என்னிடத்தில் ஒரு நொண்டிக் கிழக்குதிரை உண்டு, இது உங்கள் வழிப்பயணத்துக்கு உதவும்; அதற்காக நீங்கள் பணங்காசு கொடுக்க வேண்டுவதில்லை; நான் இலவசமாகத் தருகிறேன், என்னூருக்கு வாருங்கள்,’ என்று  அழைத்துக்கொண்டு போனான். 5. குதிரையேறிப் போனது அந்த மனிதன் திரவியஸ்தனல்லாத ஏழையானாலும், தர்மிஷ்டனாகையால், அவர்களைச் சொன்னபடியே சமீபத்திலிருந்த தன்னூருக்கு அழைத்துக் கொண்டுபோய், அன்றி ராத்திரி அவர்களுக்கு நெய் பால் தயிர் முதலானவைகளிற் குறையில்லாமல் போஜனம் செய்வித்துச் சாப்பிட்ட பிறகு, வெற்றிலை பாக்குப் புகையிலை முதலானவைகளுஞ் சம்பிர்மமாய்க் கொடுத்தான். மறுநாட் காலையில் அவன் கொல்லை வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த நாட்டுத் தட்டாகிய ஒரு குதிரையைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்து குருவுக்கு முன்பாக விட்டு, அதை அவருக்குக் காணிக்கையாகக் கொடுத்தான். கொடுத்த குதிரையோ, வயது சென்ற கிழமும், ஒரு கண் பொட்டையும், ஒரு காது மூளியும், முன்காலில் ஒரு கால் நொண்டியும், பின் கால் முட்டிக் காலுமான ரூபமாய், அந்தக் கிழ குருவுக்குத் தக்க வாகனமாயிருந்தது. ‘எப்படி யிருந்தாலும், குதிரை பணச் செலவில்லாமல் இலவசத்தில் அகப்பட்டதே!’ என்று எல்லாரும் அதிக மகிழ்ச்சி கூர்ந்தார்கள். மட்டி குதிரையைச் சுற்றி வந்து தடவியும், மடயன் அதன் நொண்டிக்காலைப் பிடித்திழுத்து முறுக்கியும், மூடன் மொட்டை வாலைப் பற்றி உருவியும், மூர்க்கன் நொள்ளைக் கண்ணைத் துடைத்தும், மிலேச்சன் பசும்புல்லைக் கொண்டுவந்து வாயிலே கொடுத்தும் இவ்விதமாக அதை மிகவும் பாராட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதற்குமேல் குதிரை முஸ்திப்புத் தேடத் தலைப்பட்டார்கள். குதிரை கொடுத்தவன் பீற்றலாயிருந்த ஒரு பழஞ்சேணத்தைக் கொடுத்தான். அதிற்குதிரை வாலின்கீழ் மாட்டப்படும் பின்தட்டு வாரில்லாததனாற் பாலைக் கொடியைத் திரித்துக் கட்டினார்கள். அப்படியே கடிவாளத்துக்கு வாரில்லாமையால், ‘வழீயிலே கண்ட குதிரைக்கு வைக்கோற்புரி கடிவாளம்,’ என்ற பழமொழிப்படி பழுதையை முடிந்து வைத்தார்கள். தங்கப்பட்டையும் இறுக்கு வாரும் சம்பாதிக்க வெகு பிரயாசப்பட்டும் கிடையாததனால், மடத்துக்குச் சமீபத்திலிருந்து பேட்டைக்குப்போய், அவ்விரண்டும் முன்கால் பின்கால்களிற் கட்டுகிற அசாடி பிசாடிக்கயிறுகளும் வாங்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். இப்படி முஸ்திப்பெல்லாம் அமைத்த பின்பு குதிரைச்சவாரி  பண்ணுதற்கு ஜோதிஷ முறைப்படி வாரசூலையைத் தள்ளி, அமிர்தயோகமான சுபமுகூர்த்தம் ஒன்று நிருணயம் பண்ணினார்கள். அந்நேரத்தில் ‘ஊர் கூடிச் செக்குத் தள்ளுகிறது போல’ ஊராரெல்லாம் வந்து கூடிப் பேரிரைச்சலிட்டு வாழ்த்திப் பரமார்த்த குருவை முதல் முதற் குதிரைமேல் ஏற்றி வைத்தார்கள். அப்பொழுது, என்கிற படியே ஐந்து சீஷர்களில் ஒருவன் முன் புறத்திலிருந்து கடிவாளத்தைப்பிடித்திழுக்க, ஒருவன் பின்புறத்திலிருந்து வாலைப் பிடித்து முறுக்கி அதட்டியோட்ட, இருவர் பக்கங்களிலிருந்து குருவின் கால்களைக் கைலாகு கொடுத்துத் தாங்க, ஒருவன் முன்னே, ‘பரமார்த்தகுரு வருகிறார்! பராக்கு! எச்சரிக்கை!’ என்று கட்டியங் கூறிப் பராபரி பண்ணக் கிழக்குருவானவர், மகா சம்பிரமத்துடனே குதிரை சவாரி பண்ணினார்.  இந்தப் பஞ்சதாளக் குதிரையின்மேல் உல்லாசமாக உடல் பூரிக்க வெகுதூரம் போன பிறகு, நடுவழியில் வழிச்சாரி ஆயக்காரனொருவன் கண்டு, ஓடிவந்து, மறித்தான். இவர்கள், ‘ஏன் மறிக்கிறாய்?’ என்றார்கள். அவன், ‘குதிரைக்கு ஐந்து பணம் ஆயங்கொடுக்க வேண்டும்; அது கொடாமற் போகக் கூடாது’ என்றான்.