ஒருநாள் அந்தச் செட்டி தான் கடையிலிருந்து அவ்விடத்தில் வரக்கண்ட பண்டாரத்தை அழைத்து, ‘என் வீட்டில் இன்றைக்குப் பிக்ஷை பண்ண வேண்டுமையா,’ என்றான். அவனும் சம்மதித்ததனால், ‘இப்போது கடையிலே வேலையாயிருக்கிறேன்; நீர் என் வீட்டுக்குப் போய், என் மனைவியைக் கண்டு, இந்தச் செய்தி சொல்லி, நான் வருவளவும் எங்கும் போகாமல், அங்கேதானே தங்கியிரும்,’ என்றான். பண்டாரம் சந்தோஷமாய்ப் போய்ச் செட்டி சொன்னதை அவன் மனையாட்டியோடே சொன்னான். அதற்கவள், ‘இவனொருகாலும் இங்கே வாராதவனாக்கும்!’ என்று கண்டுகொண்டு, ‘ஐயா, மெத்த நல்லது! நீர் இங்கே தானே இரும்,’ என்று வீட்டுத் திண்ணை மேலே பாயைக் கொண்டு வந்து விரித்தாள். பிறகு உடனே வீட்டு முற்றத்தை நன்றாய்ப் பெருக்கி, எங்குஞ் சாணத்தைக் கரைத்துத் தெளித்துத் தீற்றி மெழுகித் தன் கால் கைகளையுஞ் சுத்தி செய்து ஆசாரத்தோடே நெல்லுக் குற்றுகிற உலக்கையைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டாள்; பிறகு அதில் நிறையச் சாம்பலைத் தடவித் தானும் அதைப் பூசிக்கொண்டு, நடு வாசலில் உலக்கையைக் கிடத்தி, அதற்கு எதிரே மூன்றுமுறை சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து வாயைத்திறந்து உரக்கப் பேசாமல், மந்திரஞ் சபிப்பது போல மிணமிண வென்றாள்; என்றதன் பின்பு உலக்கையைச் சாம்பல் போகும்படி துடைத்து, முன்னே அஃது இருந்த இடத்திலேதானே வைத்தாள். இவையெல்லாம் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பண்டாரம், வெகுவாக ஆச்சரியப்பட்டு, ‘இந்நாள் மட்டும் நான் எங்குங் காணாத அதிசயத்தை இப்போது இங்கே கண்டேன்! இஃது என்ன பூஜையம்மா!’ என்று கேட்டான். அதற்கவள், ‘ஐயா, இஃது எங்கள் குலதெய்வத்தின் விசேஷ பூஜையாக்கும்! இனிமேல் நீரும் நன்றாயறியப் போகிறீர்,’ என்று வீட்டுக்குள் நுழைந்து போகையில், ‘இஃது உன் தலைமேலேதான் வந்து விடியும்,’ என்று அமர்த்த சத்தமாய்த் தன்னிலே தான் சொல்லிக் கொள்வதுபோலச் சொல்லிக்கொண்டு போனாள். அப்படி மெத்தெனச் சொன்னாலும், அஃது அவனுக்குக் கேள்வியாக வேண்டுமென்று அவள் விரும்பினபடியே அந்தச்சொல் பண்டாரத்தின் காதிலே விழுந்தது. அப்போது அவன், ‘நான் தெய்வாதீனமாய்த் தப்பிப் பிழைத்தேன்,’ என்று எண்ணிக்கொண்டு, செட்டிச்சி வீட்டில் நுழைந்தவுடனே சத்தப்படாமால் எழுந்து இலகுவாய்த் தப்பிப்  போய் விட்டான். அவன் போன அடியிலே செட்டி வந்து, ‘நானனுப்பின பண்டாரம் எங்கேயடி?’ என்று கேட்க, அவளும், ‘நல்ல பண்டாரத்தை அல்லவோ இந்த விசை அனுப்பினீர்; அவர் வந்தவுடனே உலக்கையைத் தரச்சொல்லிக் கேட்டார்; அதற்கு நான் ‘இப்போது செட்டியார் வருவார்; அவருத்துரவில்லாமற் கொடுக்கப்படாது; சற்றே இரும்,’ என்று இதோ பாயையும் விரித்துப்போட்டேன் பாரும்; அவர் கேட்கமாட்டாமல், உடனே கோபித்துக்கொண்டு போய்விட்டார்,’ என்றாள். அது கேட்டுச் செட்டி, ‘அது அப்படியன்று, பண்டாரங்கள் என்ன கேட்டாலுங் கொடுக்கிறது எனக்குச் சம்மதிதானே! நீ அறியாயா?’ என்று சொல்லி, உலக்கையைக் கையிலெடுத்துக் கொண்டு பண்டாரத்தைத் தேடி அதைக் கொடுக்கும்படி தெருவிலே போனான். பண்டாரமும் நடக்குங் காரியத்தை முற்ற முடியக் காணும்பொருட்டு ஒரு தெரு முடுக்கில் ஒதுங்கியிருந்து உலக்கையோடே செட்டி வருவதைக் கண்டபோது, ‘இஃதேது! இவன் என் தலைமேலே பூஜை முடிக்க வருகிறானே!’ என்று பயந்து ஓட்டமெடுத்தான். செட்டியும் அதுகண்டு, ‘பண்டாரமே’ என்று அவனைப் பின்தொடர்ந்தோட, அவன் அதிக விசையாய் ஓடக் கடைசியில் செட்டிக்கு முதிர்ந்த வயதும் பெருத்த தொந்தியுமானதனால், இரைப்பெடுத்து ஓடமாட்டாமற் கால் சலித்து, அம்மட்டிலே நின்று, வீட்டுக்குத் திரும்பி விட்டான். ‘இதுதான் உலக்கைப் பூஜை. இந்தப் பூஜையை நான் உனக்கு ஜோசியஞ் சொன்ன அந்தப் பிராமணன் முதுகின் மேலே முடித்தால் ஆசனோஷ்ணமாகி, அவனுக்கேயல்லாமல் உமக்கு நாசம் வாராதையா,’ என்றான். அதற்குப் பரமார்த்த குருவும் சிரித்து, ‘உன்னை அசங்கதனென்று சொல்வது நியாயமே! நீ எப்போதும் சரசபரிகாசங்களே செய்து வருகிறாய்,’ என்றார். அவனும், குருக்கள் சிரித்ததாகக் கண்டு பரிகாசத்தை விட்டு, மீண்டுஞ் சொல்லத்தொடங்கினான். ‘ஐயா, பிராமணன் சொன்ன வசனம் உண்மைதான்; இருப்பிடத்தில் குளிர்மை கண்டால் சாவுக்கடையாளமென்றுது சரியே; ஆயினும், வேறு காரணமில்லாமல் ஆசனங் குளிர்ந்து போனால்தான் அவன் சொன்னபடியாகும்; நீர் தண்ணீரிலேயும் சேற்றிலேயும் விழுந்தீர்; அதனாலே இருப்பிடங்குளிர்ந்தது மெத்த அதிசயமோ! அப்போது குளிரேதேயிருந்தால்தான் அதிசயமாகும். இப்போது இந்த வீண் கவலையை விட்டுவிடும்; இனிமேல் சேற்றில் உட்காராமலும், தண்ணீரிலே வீழாமலும், மற்றொரு காரணமில்லாமலும் ஆசன சீதங்கண்டால், அத்தருணத்தில் ஜீவன் நாசம் கிட்டினதென்று நினைக்கலாம்; இஃது ஒழிய, மற்றதெல்லாம் அபத்தமையா,’ என்றான். அசங்கதன் சொன்னது குருவின் மனத்திலே தைத்து, நியாயம் போலத் தோன்றிற்று. ஆதலால், அவர் சற்றுத் தேறியெழுந்து, சாப்பிடவும் அங்கங்கே திரியவும் தலைப்பட்டார். இப்படிச் சிலநாட்போன் பிறகு ஒரு நாள் இராத்திரி நடு ஜாமத்திற்குமேற் கனமழை ஒரு பாட்டமாய்ப் பெய்தது. அப்பொழுது குருவின் படுக்கை மேலே அவரிருப்பிடத்திற்கு நேரே அடுத்தாற்போல, மோட்டி நீரொழுக்கு விழுந்தது. அஃது அதிக தூக்கத்தினால், அவருக்குத் தெரியாதே போயிற்று. மழையும், மழையொழுக்கும் ஒழிந்த பின்பு குருக்கள் மெய்ம்மறந்து நித்திரையோடே புரண்டு, தமது இருப்பிடத்தில் ஈரம் உறைக்கத் தூங்கிக் கிடந்தார். அப்படித் தாக்கின குளிர்மையினாலே திடீரென விழித்து மிகவும் இருப்பிடங் குளிர்ந்ததாகக் கண்டு ‘குளிர்மை பிறக்க இப்போது வெறொரு காரணமுமில்லையே! ஆகையால், நமக்கினிச் சாங்காலம் வந்தது,’ என்று நிச்சயித்தார். வந்த குளிர்ச்சிக்குச் சீஷர்களும் வேறு முகாந்தரங் காணாமையால், படுக்கையின் குளிர்மை முதலாய்க் குருவினிருப்பிடச் சீதத்தினால் வந்ததென்று நினைத்து, ‘முன்பிராமணன் சொன்ன ஜோசியத்தின்கருத்து நிறைவேறுங் காலம் இதுதான்,’ என்று நிச்சயித்தார்கள். குருவைக் காணவந்த சுஜாதி மனுஷரும் இவர்களோடொத்த புத்திமான்களாகையால், அவ்வாறே பேச, சொன்னதையெல்லாம் குரு ஒத்துக்கொண்டு, தம்மைக் குறித்துக் கேட்டவர் யாவருக்கும், ‘ஆசன சீதம் ஜீவன் நாசம்’ என்பதேயொழிய வேறே மறுமொழி உச்சரியாதிருந்தார்.