 வரக்குப் பையாநீ மருவா நாளெல்லாம்  சரக்குப் பையாமே தனம்.  கல்லும் உருத்தாது காலின் முட்டையாது  எல்லை மார்த்தாண்டன் சூடேறாது-தொல்லைவரு  மாலை யிருளில் வழி நடக்கக் கூசாது  காலில் செருப்பிருந்தக் கால்.  தந்தைபோய்த் தாய்போய்த் தமர்போயென் சுற்றமும்போய்  வெந்த புரியாகி விட்டேனே- முந்தவே