அருள்தனை தினமும் தேடி அரனடி அதனில் வைத்தால்  இருள்தனை அகற்றும் சோதி எம்பிரான் முன்னே வந்துன்  மருள்தனை மாற்றும் நாகை நாதரை வணங்கும் நெஞ்சே ஆண்டியின் வேடம் தானும் அறிவுடன் எடுத்திடாமல்  தூண்டிலில் மீனைப் போலத் துள்ளி வீழ்ந்து அலைந்தாய் நீதான்  வேண்டிய போது நாயன் மெல்லடி வெளித்தாய்த் தோன்றும்  தாண்டிய வாசி நாகை நாதரைத் தழுவாய் நெஞ்சே  சேற்றிலே நுழைந்து இருந்த சிறு பிள்ளைப் பூச்சி போலும் 