சுந்தரமுனிவர், “மனோன்மணீ! இங்கு வருக! மாலையைக் கையில் எடு. உன்மனத்தை, இறைவன் அறிவான். அவன் திருவருள், இன்னமும் உன்னைக் காக்கும்!” என்று கூறினார். மனோன்மணி, மணமாலையைக் கையில் ஏந்தி, வாடிய முகத்துடன், உயிரில்லாப் பாவைபோலத் திரைக்கு வெளியே வருகிறாள். அதேசமயம், எதிரிலிருந்த திரைச்சீலையிலிருந்து, புருடோத்தமன், திரைக்கு வெளியே வருகிறான். தான் கனவில் கண்டு காதலித்த உருவமே அது என்று அறிந்து, வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் பொங்க, மனோன்மணி, அங்கு விரைந்து சென்று, மாலையைப் புருடோத்தமன் கழுத்தில் இடுகிறான். புருடோத்தமனும், தான் கனவில் கண்டுவரும் பெண்இவள் என்று அறிந்து வியப்படைகிறான். எதிர்பாராத இந்நிகழ்ச்சியைக் கண்டு, எல்லோரும் அதிசயிக்கின்றனர். சுந்தரமுனிவர், “மங்கலம் உண்டாகுக!” என்று மணமக்களை வாழ்த்துகிறார். பலதேவன், “பிடியுங்கள் அவனை! கொல்லுங்கள்!” என்று கூவுகிறான். சுந்தரமுனிவர், அவர்களைத் தடுத்து அமைதி யுண்டாக்குகிறார். சேரன் சேனாதிபதி அருள்வரதனும், அவனுடைய வீரர்களும், புருடோத்தமனையும் மனோன்மணியையும் சூழ்ந்து நின்று காவல்புரிகின்றனர். எல்லோரும், “பாதகன்! படையுடன் இங்கேயும் வந்தான்!” என்கின்றனர். அருள்வரதன், விலங்குடன் தலைகுனிந்து நிற்கும் குடிலனைச் சுட்டிக்காட்டிக் கம்பீரமாக, “இதோ! உங்கள் பாதகன்!” என்று கூறினான். சீவகன், “குடிலரே! என்ன இது! அடிகாள்! இது என்ன சூது?” என்றான்.  “பொறு, பொறு! விரைவில் அறிவோம்” என்றார், முனிவர். புருடோத்தமன் பேசுகிறான்: “நாம், சூது ஒன்றும் செய்யவில்லை. சூதுசெய்தவன், உம்முடைய அமைச்சன்! சுரங்கவழி இருப்பதை என்னிடம் கூறி, இவ்வழியாக வந்து உமது நகரத்தைப் பிடிக்கும்படி, எம்மை அழைத்தான். உம் அரசையும் நாட்டையும், தனக்குக் கொடுக்கும்படி, என்னைக் கேட்டான். இவனுடைய சூதையும் துரோகத்தையும் உமக்குச் சொல்லி, உம்மைத் தெளிவிக்கவே, இவனைச் சுரங்கவழியாக, நாம் அழைத்துவந்தோம். வந்த இடத்தில், மணநிகழ்ச்சியைக் கண்டோம். இளவரசியை எதிர்பாராத விதமாகப் பெற்றோம்! இனி, உமது விருப்பம். சென்று வருகிறேன். உமக்கு விருப்பமானால், போர்க்களத்தில் சந்திப்போம்!” சீவகன், “குடிலரே! இது உண்மையா? சொல்லும்!” என்றான். குடிலன், பேசாமல், தலைகுனிந்து நிற்கிறான்.