அகஸ்தியருக்குப் பின்னால் வந்த புலவர்கல் சிலர் தமிழ் மொழியைக் கரடு முரடாக்க முயன்றதைப் பற்றியும் அவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறினேன். "கால்பார் கோத்து ஞாலத்தியக்கும் காவற்சாகா டுகைப்போன் மாணின் ஊறின்றாகி யாறினிது படுமே உய்த்தறேற் றானாயின் வைகலும் பகைக் கூழள்ளற் பட்டு மிகப்பத றிநோய்த் தலைத்தலைத்தருமே." இது போன்ற பாடல்கள் சிலவற்றை நான் சொல்லக் கேட்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள்.