உன்னை வெளியில் வைத்தே ஒளித்து நிற்பது எக்காலம் (162)  கடத்துகின்ற தோணிதனைக் கழைகள் குத்தி விட்டாற் போல்  நடத்துகின்ற சித்திரத்தை நான் அறிவது எக்காலம் (163)  நின்றநிலை பேராமல் நினைவில் ஒன்றும் சாராமல்  சென்ற நிலை முத்தி என்று சேர்ந்தறிவது எக்காலம் (164)  பொன்னும் வெள்ளியும் பூண்ட பொற்பதத்தை உள் அமைத்து  மின்னும் ஒளிவெளியே விட்டு அடைப்பது எக்காலம் (165)  கூட்டில் அடைப்பட்ட புழு குளவி உருக்கொண்டது போல் 