நயமுடைய இந்திரனை நாயகத் திட்டாய், வயமிக்க அசரரின் மாயையைச் சுட்டாய்; வியனுலகில் ஆநந்த விண்ணிலவு பெய்தாய், துயர்நீங்கி யென்னுளஞ் சுடர்கொளச் செய்தாய்; மயல்கொண்ட காதலரை மண்மிசைக் காப்பாய்; உயவேண்டி இருவருளம் ஒன்றுக் கோப்பாய்; புயலிருண் டேகுமுறி யிருள்வீசி வரல்போற் பொய்த்திரள் வருமதைப் புன்னகையில் மாய்ப்பாய்                         (ஜய)