நஞ்சு எனத் தகைய ஆகி, நளிர் இரும் பனிக்குத் தேம்பாக் கஞ்சம் ஒத்து அலர்ந்த செய்ய கண்ண! யான் காற்றின் வேந்தற்கு அஞ்சனை வயிற்றில் வந்தேன்; நாமமும் அனுமன் என்பேன்; 15 'இம் மலை இருந்து வாழும் எரி கதிர்ப் பரிதிச் செல்வன் செம்மலுக்கு ஏவல் செய்வேன்; தேவ! நும் வரவு நோக்கி விம்மல் உற்று அனையான் ஏவ, வினவிய வந்தேன்' என்றான்- எம் மலைக் குலமும் தாழ, இசை சுமந்து, எழுந்த தோளான். 16 இராமன் அனுமனைப் பாராட்டி, இலக்குவனுக்கு உரைத்தல்