தூக்கத்தில் எழுந்தமையால் மீட்டும் படுத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்ற  உணர்ச்சியே மேலோங்கி நின்றது.  ‘படுத்துக் கொண்டால் நான்கு மணிக்கு எழுந்திருக்க முடியுமா?  அயர்ச்சியால் நெடுநேரம் தூங்கி விட்டால் காரியம் அரைகுறையாக நின்று  விடுமே!’ என்று பலவிதமான சிந்தனைகள் எழுந்தனவே யொழிய எழுத  வேண்டுமென்ற வேகம் உண்டாகவில்லை. உலகமெல்லாம் குறட்டை விட்டுத்  தூங்கும் அச்சமயத்தில் ஓய்ந்து போன நிலையில் எனக்கு ஊக்கம்  ஏற்படுவதற்கு அனுகூலமான பொருள் யாதும் இல்லை.