வளையும் மண்டலப் பிறை என நின்றது, அவ் வரி வில்.	68 பச்சிமத்தினும், மருங்கினும், முகத்தினும், பகழி, உச்சி முற்றிய வெய்யவன் கதிர் என உமிழ, கச்சம் உற்றவன் கைத் துணைக் கடுமையைக் காணா, அச்சம் உற்றனர், கண் புதைத்து அடங்கினர், அமரர்.	69 மெய்யில் பட்டன பட, படாதன எலாம் விலக்கி, தெய்வப் போர்க் கணைக்கு அத்துணைக்கு அத்துணை செலுத்தி, ஐயற்கு ஆங்கு இளங் கோளரி, அறம் இலான் அறைந்த