என்னையே முற்றாய் விடு.	 விடேஎன்; தொடீஇய செல்வார்த் துமித்து, எதிர் மண்டும்	 கடு வய நாகு போல் நோக்கித் தொழு வாயில்	 நீங்கிச் சினவுவாய் மற்று.	 நீ நீங்கு, கன்று சேர்ந்தார்கண் கத ஈற்று ஆ சென்றாங்கு	 வன்கண்ணள் ஆய் வரல் ஓம்பு;	 யாய் வருக ஒன்றோ, பிறர் வருக; மற்று நின்	 கோ வரினும் இங்கே வருக; தளரேன் யான்,	