இப்போது அதனை உச்சரித்தான். 'கரோமி' (செய்கிறேன்) என்பதே அம்மந்திரம். கரோமி, கரோமி, கரோமி என்று மூன்று தரம் சொன்னான். காலிலே ஒரு பாம்பு வந்து கடித்தது.தாயே. உன் மந்திரத்தின் பயன் இதுதானா? என்று அலறினான்.அஞ்சாதே மந்திரத்தைச் சொல்லு, மந்திரத்தைச் சொல்லு. மந்திரத்தைச் சொல்லு. மந்திரத்தைச் சொல்லு,' என்று அசரீரிவாக்கு பிறந்தது. இந்தப் புதிய வாக்கைக் கேட்கும்போது அவனுடைய தாயின் குரலைப் போலே இருந்தது. கரோமி, கரோமி, கரோமி செய்கிறேன், செய்கிறேன். செய்கிறேன் என்று மறுபடி ஜபிக்கலானான்.குரு, குரு, குரு (செய்,செய்,செய்) என்றது அசரீரி. உடனே மூச்சையுள்ளே இழுத்து அமானுஷிகமான வேகத்துடன் கையை உதறினான். கைத்தளைகள் படீரென்று நீங்கின. உடைவாளையெடுத்தான். செய், செய், செய், என்று மறுபடி சத்தம் கேட்டது. பாம்பு கடித்த கால் விரலைப் பளிச்சென்று வெட்டி எறிந்து விட்டான். குரு, குரு, குரு என்ற சத்தம் மீண்டும் கேட்டது. உடம்பிலிருந்த துணியைக் கிழித்து, மண்ணிலே புரட்டி அதிக கால் ரத்தம் விரலிலிருந்து விழாதபடி சுற்றிக் கொண்டான்.