என்றுரைத்தான் குப்பன், இளவஞ்சி தான்மகிழ்ந்து சென்று பறித்தாள், திரும்பிச் சிறிதுவழி வந்தார்கள், அங்கோர் மரத்து நிழலிலே சிந்தை மகிழ்ந்து சிறக்க அமர்ந்தார்கள்; மூலிகையில் ஓர்இனத்தை முன்னே இருவருமாய்          [110] ஞாலத்துப் பேச்சறிய நாக்கிலிட்டுத் தின்றார்கள் வஞ்சிக்கும் குப்பனுக்கும் வையத்து மாந்தர்களின் நெஞ்சம் வசமாக நேரிலவர் பேசுதல்போல்