மாய நின் பண்பு இன்மை பிறர் கூறல் தான் நாணி;  என ஆங்கு,  இனையன தீமை நினைவனள் காத்தாங்கு,  அனை அரு பண்பினான், நின் தீமை காத்தவள்  அரும் துயர் ஆர் அஞர் தீர்க்கும்  மருந்து ஆகி செல்கம், பெரும! நாம் விரைந்தே!  45	 விடியல் வெம் கதிர் காயும் வேய் அமல் அகல் அறைக்,  கடி சுனைக் கவினிய காந்தள் அம் குலையினை, 