நினைவைப் பரவெளிமேல் நிறுத்துவது எக்காலம் (110) ஆர் என்று கேட்டதுவும் அறிவு வந்து கண்டதுவும்  பார் என்று சொன்னதுவும் பகுத்தறிவது எக்காலம் (111)  நினைக்கும் நினைவுதோறும் நிறைந்த பரிபூரணத்தை  முனைக்குமேல் கண்டு கண்ணில் முளைந்தெழுப்பது எக்காலம் (112)  முப்பாழும் பாழாய் முதற்பாழும் சூனியமாய்  அப்பாழும் பாழாய் அன்பு செய்வது எக்காலம் (113)  சீ என்று எழுந்து தெளிந்து நின்ற வான் பொருளை 