சுபட்சன் ‘பல உமி தின்றால் ஓரவிழ் தட்டாதா?’ என்று நினைத்துக்கொண்டு, இவ்விதத்தாற் காலம் பேதிக்கிறதென்பது, ‘ஆகாயம் விழுந்துவிட்டது,’ என்பது போல இருக்கிறது. பொதுவாய் ஆராயுமிடத்திற் சகல புவன சராசரங்களும் தோன்றி, வளர்ந்து, அழிவது அவற்றின் சுபாவ தருமமேயன்றி வேறல்ல; என்றாலும், பனம்பழம் முதிர்ந்து தன்னியல்பாய் உதிர்ந்து விழுஞ்சமயத்திற் காக்கை தன் சுபாவப்படி அதன்மேலேற, உடனே அப்பழம் விழுந்தது கண்டோர், ‘காக்கைதான் அதனைத் தள்ளியது,’ என்று சொல்கிற காகதாலிய நியாயமாக அவையெல்லாம் காலத்தோடு ஒத்து நிகழ்வதனாற் காலக்கிரமத்தினாலேயே அப்படியாகின்றன என்று உலகத்தாரால் விவரிக்கப்படுகின்றன. விபட்சன் நீர் காகதாலிய நியாயம் என்றல்லவோ சொல்லுகிறீர்? வையாகரணிகள் பெரும்பாலும் காலப்பெயர் அதனோடு சம்பந்தப்பட்டு நிகழும் பொருள் முதலியவற்றிற்கு ஆகுபெயராகி வழங்குகின்றதென்பதனால், அவ்வாறே அப்பொருள் முதலியவை பேதிப்பதைக் காலம் பேதிக்கின்றதென்றால் விரோதமென்ன? சுபட்சன் ‘சங்கிலே வார்த்தால் தீர்த்தமும், செம்பிலே வார்த்தால் தண்ணீருமா?’ ஒருவிதத்தில் இரண்டும் ஒன்றுதானே? இது ‘நரகடு காசிகி போயி நீள்ளு, நாலுகு பாலு சேசிநாடு கதா,’ என்பதாயிருக்கின்றது. இருந்தாலும், இருக்கட்டும், பொருள் முதலிய பேதிப்பது உண்மையே. அவற்றைக் காலத்தின் மேலேற்றி அது பேதிக்கின்றதென்று சொல்வதினும், காலத்திற்குக் காலம் அப்பொருள் முதலியவை பேதிக்கின்றன என்பதற்கு விரோதமொன்றுமில்லை. அதை வேண்டுமானால், ஊரெங்குமறியப் பறையறைந்து கொண்டு பேசும். அப்பொழுதும்,  ‘உற்றது சொன்னால்தான் அற்றது பொருந்தும்’. விபட்சன் இது சரிதான். இப்படியே செய்வோம். முற்காலத்தில் வற்றாச் சமுத்திரம் போலக் குறைவற்றிருந்த கல்வி செல்வம் கைத்தொழில் முதலானவைகள் கிருஷ்ணபக்ஷத்துச் சந்திரன் போல வரவரக் குறைந்து வருவதனால், அவை இன்னும் சிறிது காலத்திற்குள்ளே தேரை வால் போலச் சுத்த சூனியமாய்விடுமென்றல்லவோ நினைக்க வேண்டியிருக்கின்றது? சுபட்சன் என்ன சொன்னீர்! முற்காலத்தில் வற்றாத சமுத்திரம் போலக் குறைவற்றிருந்த கல்வி செல்வமுதலானவைகள் வரவரக் குறைகின்றனவென்றல்லவா? இது ‘ஓடிப்போன முயல் பெரிய முயல்,’ என்பதாயிருக்கின்றதே! இப்படிக் கலவைக்கீரை பறிப்பது போலக் கல்வி செல்வ முதலிய எல்லாவற்றையும் கலந்தெடுத்துப் பேசுவது கழச்சிக்காய் மயக்கத்திற்கு இடமாகும். பட்டுக்கத்தரித்தது போல ஒழுக்குப்பட ஒவ்வொன்றாக வகுத்து, துலை நிறை போல நிதானமாகச் சீர்தூக்கி, ‘பேசப் போகிறையோ, சாகப்போகிறையோ?’ என்பதையும் யோசித்து, மிகப் பயன்படும்படி பேச வேண்டாவா?எட்ட விபட்சன் வெண்காயத்தை உரிக்கவுரிக்க ‘ஈரவெண்காயத்திற்கு இருபத்தெட்டுப் புரை,’ என்றபடியே அது புரைபுரையாய் உரிவதேயல்லாமல், உள்ளே ஒன்றும் இல்லாதது போலச் சிலர் சொல்வதைப் பகுக்கப் பகுக்க ஒரு பயனுமில்லாததாய் முடியும். அது தெரிந்தும், அப்படிப் பேசப் பைத்தியமா? நாமென்ன வேலையற்ற வீணர்களா? களங்கமற்ற கண்ணாடி போலத் தெளிவுடையதாகவும், மறுணலூப்ற்? போலப் பயன் விளைவதாகவும் முதல் முதற் கல்வியைக் குறித்து நான் பேசுகிறேன் பாரும். கல்வி கல்வி