தன்க ணளியவாய் நின்றேற்க்குத் தார்விடலை  வன்கண்ண னல்கா னெனவாடும் – என்கண்  இடரினும் பெரிதா லெவ்வம்  படரினும் பெரிதாற் பாவியிப் பகலே.  அளியேனாய் நிற்கும் எனக்கு என் தார்விடலை நல்கவில்லை. அதனால் என் துன்பம் பெரிது. அவனை நினைப்பதைக் காட்டிலும் பெரிது. இரவுநீடு பருவரல்  புலம்பொடு வைகும் பூங்குழை கங்குற்  கலங்கினேன் பெரிதெனக் கசிந்துரைத் தன்று. 