    மலமாக் குரம்பை யிதுமாய்க்க மாட்டேன் மணியே உனைக்காண்பான்     அலவா நிற்கும் அன்பிலேன் என்கொண்டெழுகேன் எம்மானே. 58     மானேர் நோக்கி உமையாள் பங்கா வந்திங் காட்கொண்ட     தேனே அமுதே கரும்பின் தெளிவே சிவனே தென்தில்லைக்     கோனே உன்தன் திருக்குறிப்புக் கூடு வார்நின் கழல்கூட     ஊனார் புழுக்கூ டிதுகாத்திங் கிருப்ப தானேன் உடையானே. 59     உடையா னேநின்றனையுள்கி உள்ளம் உருகும் பெருங்காதல்     உடையா ருடையாய் நின்பாதஞ் சேரக் கண்டிங் கூர்நாயிற்