பல நாள், பல வாரம், பல திங்கள் இந்த எண்ணமும் கவலையும் மாறவில்லை. என் சோர்வையும் கவலையையும் எப்படியோ உணர்ந்த அப்பா, அவர் செல்லும் இடத்திற்கெல்லாம் அழைத்துச் சென்றார். காலம் படிப்படியே என் கவலையைக் குறைத்து வந்தது. அந்த ஊரில் நடந்த தோழியின் திருமணத்திற்குச் சென்று, அந்தக் குளத்தின் கரையில் நீரில் தாழ்ந்திருந்த கிளையைக் கண்டதும், கனவின் அதிர்ச்சி மீண்டும் தோன்றுவதுபோல் இருந்தது. அந்த ஏழைக் குடும்பத் தலைவியை - ஈயம் பூசுவோனுடைய மனைவியைக் - கண்டு அவளுடைய வாழ்க்கையை உணர்ந்த பிறகு பொதுவான ஒருவகை ஏக்கம் தான் மனத்தில் நீங்காமல் நின்றது. பகுப்பு:மு. வரதராசனின் புதினங்கள் திருவான்மியூர்ச் சிவனே சீதரனும் போற்றும் ஒருவா! புலித்தோல் உடையாய் - மருவார் கடுகை யணிவானே! நின் கண்ணருளால் என்றன் இடுக்க ணெல்லாம் தீர்த்தருளின்றே. அங்கமுற்றும் வெண்ணீ(று) அணியும் உன(து) அடியார்பால்