ஒரு நெறியில் நிற்கவல்ல உரமான நெஞ்சு உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதனால் படிப்பைப் பழித்துக் கூறலாம் என்றால், அதுவும் பொருத்தமாகத் தெரியவில்லை. குழந்தை தொட்டிலிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று எந்தத் தாயும் விரும்புவதில்லை. படிப்படியாக அது செங்கீரையாடித் தவழ்ந்து எழுந்து நின்று நடந்து ஆடி ஓடி வளரவேண்டும் என்று தான் எந்தத் தாயும் விரும்புகிறாள். குழந்தை தொட்டிலிலேயே கிடந்து, கைக்கு இனிய பொம்மைபோல் இருந்தால் நல்லது என்று எண்ணுவதால் பயன் என்ன? அது வளர்ச்சியை - இயற்கையான வளர்ச்சியைத் - தடுக்க விரும்பும் தவறான மனப்பான்மை ஆகும். பறவையாய்ப் பறக்கும் மனம் பெற்றும் ஒழுங்காக வாழ்க்கை நடத்துவதே சிறந்தது என்று கூறலாம். ஆனால் என்ன செய்வது? ஒழுங்காக வாழ்வது, படிப்புக் குறைந்தவர்களுக்கு எளிதாக இருக்கிறது. என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அரிதாக இருக்கிறது. நான் மற்றவர்கள் மதிக்கும்படியாக வாழ்கிறேன். மற்றவர்கள் வாய்திறந்து குற்றம் சாட்ட முடியாது. அவ்வாறு நெறியோடுதான் வாழ்க்கை நடத்துகிறேன். ஆனால், என் மனம் அப்படி இல்லை. அந்த வகையில் தான், படிப்பு இல்லாமலே ஒழுங்காக வாழ்வை நடத்தி அமைதியோடு மகிழும் ஏழை எல்லம்மாவின் வாழ்க்கையைப் போற்றுகிறேன். அவளுக்குப் புத்தகம் பல அறிமுகம் ஆகவில்லை. உலகமும் அவளுக்குத் தெரியாது. வீடு தெரியும்; தெரு ஒருவாறு தெரியும்; குடும்பக் கடமைகள் நன்றாகத் தெரியும். குழந்தைகள் அவளுடைய நெருங்கிய உறவு; கணவனே அவளுடைய பற்றுக்கோடு. இப்படி இருந்தால், அப்படிச் செய்திருந்தால் - இவரை மணக்காமலிருந்திருந்தால், அவரை மணந்து கொண்டிருந்தால் - இப்படிப்பட்ட எண்ணங்களே இல்லாமல் அவள் அமைதியாக வாழ்க்கை நடத்துகிறாள். என்னால் அது முடியவில்லையே? ஏன்? என் மனம் பல புத்தகங்களை அவற்றில் உள்ள பல வாழ்க்கைகளை - வாழ்க்கையின் சிக்கல்களைத் - தேவைகளை ஆராய்ந்து அறிந்து உலகத்தில் பலருடைய பழக்கத்தால் பலவகை வாழ்க்கைகளையும் அறிந்து, ஆராய்ச்சி நடத்தப் பழகிவிட்டது. அதனால் அமைதியுற முடியவில்லை. ஒரு நெறியைப் பற்றிக் கொண்டு மற்றவற்றை மறக்க முடியவில்லை. கல்லூரியில் இண்டர்மீடியட் வகுப்பில் சேர்ந்த போது எந்தப் பிரிவில் சேர்ந்து கற்கலாம் என்பதைப் பற்றிப் பெரிய ஆராய்ச்சி; ஏதோ ஒன்றில் சேர்ந்த பிறகு, அந்தப் பிரிவை எடுத்திருந்தால் இன்ன துறையில் போகலாம், இந்தப் பிரிவை எடுத்திருந்தால் இன்ன துறையில் நுழையலாம், தெரியாமல் இதை எடுத்துவிட்டோம் என்று தடுமாறுதல்; ஏதோ ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தோம், மற்றவை கிடைக்கவில்லை, என்ன செய்வது, இனி அவற்றைப் பற்றி எண்ணி ஏங்கக் கூடாது என்ற தெளிவும் உறுதியும் இல்லாமல் மனம் அலைதல் - இப்படி இண்டர் படித்தபோது இருந்தது மனத்தடுமாற்றம். இண்டர் தேறி பி.ஏ. வகுப்பில் சேர்ந்தபோதும், இந்தப் பிரிவா அந்தப் பிரிவா என்று தடுமாறினேன்; பிறகு பொருளாதாரப் பிரிவை எடுத்துப் படிக்க நேர்ந்ததும், பி.எஸ்.சி. எடுக்காமல் விட்டதைக் குறித்தும், பி.ஏ. வகுப்பில் வேறு பிரிவைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தவறியதைக் குறித்தும் எண்ணி வருந்தினேன். ஏதோ ஒன்றுதான் கிடைக்கும். இந்த உலகத்தில் நாம் விரும்பியபடி விரும்பிய ஒன்று கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது என்று என்ன அறிவுரை சொன்னாலும், மனம் அமைதியுறவில்லை. பி.ஏ. பட்டம் பெற்ற பிறகு தொழில் தேடிய காலத்திலும், அலுவலகத்திலும் கிளர்க் வேலைக்குச் செல்வதா, ரயில் நிலையத்தில் வழிகாட்டியாகச் செல்வதா, பி.டி. படித்துவிட்டு ஆசிரியராகச் செல்வதா என்று தடுமாறினேன். முன்னைய இரண்டும் ஆண்களோடு பழக வேண்டிய தொல்லை உள்ளவை என்று அம்மா தடுத்து விட்டார்; பின்னதற்குப் பண நெருக்கடி இடம் தரவில்லை என்று அப்பா தடுத்துவிட்டார். ஒரு சீமாட்டியிடம் செயலாளராக வேலை செய்வது நல்லது என்று அவளிடம் கொண்டுப் போய்ச் சேர்த்தார். அங்கு வேலை சேர்ந்த பிறகும், அந்த வேலைக்குப் போயிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்றும், இந்த வேலையில் சேர்ந்திருந்தால் அமைதியாக இருந்திருக்கும் என்றும் பலவாறு எண்ணித் தடுமாறினேன். இந்த விஞ்ஞானப் படிப்பும், மற்ற நூல்களின் படிப்பும், படித்தவர்களின் நட்பும் இல்லாதிருந்தால் அம்மாவைப் போல் எல்லாம் விதிப்பயன் என்று ஒரே நிலையாக அமைதியுற்றிருப்பேன். என் படிப்பு, எதற்கும் காரணம் கண்டு ஆராய்ச்சி நடத்தும் மனப்பான்மையை வளர்த்துவிட்டபடியால் இவ்வளவுதான் அமையமுடியும் என்றும், இதுதான் நம் வாழ்க்கை என்றும் மனம் நிலைத்திருக்க முடியவில்லை. படிக்காத ஏழைப் பெண் எல்லம்மா மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றி எண்ணாமல் ஏங்காமல் அமைதியாக வாழ்வதுபோல் என்னால் வாழ முடியவில்லை. இப்படித் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு அவளுக்கு இளமை முதல் எந்த நிலையிலும் எந்தத் துறையிலும் ஏற்படவில்லை. திருமணத்திலும் இல்லை. ஐந்தாவது வரையில் படித்தாள். அடுப்பங்கரையில் தேர்ச்சி பெற்றாள். எண்ணங்கள் வளர்வதற்கு முன்னமே தொழில் அமைந்துவிட்டது. ஏக்கங்கள் வளர்வதற்கு முன்னமே திருமணம் ஆகிவிட்டது. வெறுப்பும் சலிப்பும் ஏற்படுவதற்கு முன்னமே, ஒன்றன்பின் ஒன்றாய்க் குழந்தைக பிறந்து பாசங்கள் வளர்ந்து பிறர்க்காக வாழும் வாழ்வு இயல்பாக அமைந்துவிட்டது. படித்தவை, பழகியவை, அறிந்தவை எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட முடியுமானால், நானும் அவளைப் போல் வாழ முடியும். ஆனால் எப்படி மறக்க முடியும்? ஆகாத ஒன்று இது!