விரைந்து வந்து, சமந் தாங்கிய, வல்வேல் மலையன் அல்லன் ஆயின் நல்லமர் கடத்தல் எளிதுமன், நமக்கு’ எனத், தோற்றோன் தானும், நிற்கூ றும்மே, ‘தொலைஇயோன் அவன்’ என, ஒருநீ ஆயினை; பெரும! பெரு மழைக்கு இருக்கை சான்ற உயர் மலைத் திருத்தகு சேஎய் ! நிற் பெற்றிசி னோர்க்கே. 126