'செந்தாமரைத் தடங் கண் செவ்வி அருள் நோக்கம் அந்தோ! பிரிதுமோ? ஆ! விதியே! ஓ!' என்பார். 110 இலக்குவனின் கோபம் கேட்டான் இளையோன்; கிளர் ஞாலம் வரத்தினாலே மீட்டாள்; அளித்தாள் வனம் தம் முனை, வெம்மை முற்றித் தீட்டாத வேல் கண் சிறுதாய்' என யாவராலும் மூட்டாத காலக் கடைத்தீயென மூண்டு எழுந்தான். 111 கண்ணின் கடைத் தீயுக, நெற்றியில் கற்றை நாற,