சொன்ன விசாரம் தொலையா விசாரம் பன்ன விசாரம் பலகால் விசாரம் இப்பாவி நெஞ்சுக்கென்ன விசாரம் வைத்தாய் இறைவா கச்சியேகம்பனே’ என்று தமிழ்நூல் சொல்லுகின்றது. இந்த மூன்றும் கடந்த இடம்தான் விசாரம் கடந்த இடம்.  வேஷம் பல. ஆனால் நாடகக்காரர் அனைவரும் மனிதரே. நான் என்ற பொருள் ஒன்று உடல் வித்தியாசங்களில் நான் என்ற பொருள் பலமாதிரியாக இயங்குகிறது. நியமநெறிப்படி தனது சாதனைகளின்படியே சென்று புறக் கண்களன்றி அக்கண்களின் நோக்கத்தைப் பெற்றவர்களில் திருவள்ளுவர் போன்றோர் முதன்மையானவர். இப்பொழுது உங்களில் ஒருவரை நீர் யார்? என்று கேட்டால் உங்கள் தகப்பனார் பெயரைச் சொல்லி இன்னார் மகன் இன்னார் என்பீர்கள். நீங்கள் பெண்டு பிள்ளைகளை உடையவர்களாயிருந்தால் எல்லாரிடத்திலும் உங்கள் அபிமானம் இருக்கிறது. தீப்பற்றி எரிகிற வீட்டிலோ உங்கள் பெண்டு பிள்ளைகள் சிக்குகிற காலத்தில் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள நினைத்து வெளியிலிருந்து சத்தம் போடுவதைத் தவிர நெருப்பினுள் புகுந்து அவர்களை விடுவிக்கும் தைரியம் எல்லாருக்கும் வந்துவிடுவதில்லை. காரணம் தன் பெண்டு பிள்ளைகளைக் காட்டிலும் தன்னிடத்தில் அபிமானம் அதிகம். அதே சமயத்தில் உங்கள் கையில் பிளவை (கட்டி) புறப்பட்டால் அந்தக் கையை எடுத்தால் ஒழிய உங்கள் உயிருக்குச் சேதம் வரும் என்று வைத்தியர் கூறினால் கையையும் இழந்து உயிர் வாழத்தயாராகும் இச்சை. காரணம், அவையங்களைக் காட்டிலும் உயிரின்பேரில் அதிக அபிமானம். அச்சமயத்தில் பொறுக்க முடியாத நோயோ துன்பங்களோ வந்தால் நான் இப்படிக் கஷ்டப்படுவதைக் காட்டிலும் இறந்து போவதே மேல் என்று பிரார்த்தனை செய்து சாவதற்கும் பலர் தற்கொலை செய்யும் முடிவுகளும் செய்வதைக் காண்கிறோம். அப்போதுதான் உயிருக்கு அப்பாலிருப்பது நான், நான் உயிரல்ல என்பதை காணச் சந்தர்ப்பம் வருகிறது. அந்த இடம்தான் ஆன்மா சஞ்சரிக்கும் இடம். அதைத்தான் ஞானிகள் – கிருஷ்ணன் போன்றோர் பகவத் கீதையில், ‘நான் உயிரல்ல, உயிருக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு பொருள், நான் சாவதுமில்லை, பிறப்பதுமில்லை. என்று சொல்லுகிற இடத்திற்கு வருகிறார்கள். இந்நிலையை அடைந்த மகான்தான்,