சற்றாகிலும் தன்னைத் தான்றியாய் தனை ஆய்ந்தவரை  உற்றாகிலும் உரைக்கப் பொருந்தாய் உனக்கான நிலை  பற்றாய் குருவைப் பணியாய் பரத்தையர் பாலில் சென்று என்  பெற்றாய் மடநெஞ்சமே உனைப் போல் இல்லை பித்தனுமே (60) உளியிட்ட கல்லையும் ஒப்பிட்ட சாந்தையும் ஊத்தையறப்  புளியிட்ட செம்பையும் போற்றுகிலேன் உயர் பொன் னெனவே     ஒளியிட்ட தாள் இரண்டுள்ளே யிருந்துவதுள் இண்மை யென்று  வெளியிட்டு அடைத்து வைத்தேன் இனிமேல் ஒன்றும் வேண்டிலனே (61) 