ஆமாறு அறியான் அதிபஞ்ச பாதகன்தோமாறும் ஈசற்குந் தூய குரவற்கும்காமாதி விட்டோ ர்க்குந் தரல்தந்து கற்பிப்போன்போமா நரகில் புகான்போதங் கற்கவே. மண்மலை யத்தனை மாதனம் ஈயினும்அண்ணல் இவனென்றே அஞ்சலி அத்தனாய்எண்ணி இறைஞ்சாதார்ககு ஈந்த இருவரும்நண்ணுவர் ஏழா நரகக் குழியிலே. தீர்த்தம் உள்ளத்தின் உள்ளே உளபல தீர்த்தங்கள்மெள்ளக் குடைந்துநின் றாடார் வினைகெடப்பள்ளமும் மேடும் பரந்து திரிவரேகள்ள மனமுடைக் கல்வியி லோரே. தளியறி வாளர்க்குத் தண்ணிதாய்த் தோன்றும்குளியறி வாளர்க்குக் கூடவும் ஒண்ணான்வளியறி வாளர்க்கு வாய்க்கினும் வாய்க்கும்தெளியறி வாளர்தம் சிந்தையு ளானே. உள்ளத்தின் உள்ளே உணரும் ஒருவனைக்கள்ளத்தி னாரும் கலந்தறி வார்இல்லைவெள்ளத்தை நாடி விடும்அவர் தீவினைப்பள்ளத்தல் இட்டதோர் பத்துள் ளாமே. அறிவார் அமரர்கள் ஆதிப் பிரானைச்செறிவான் உறைபதம் சென்று வலங்கொள்மறியார் வளைக்கை வருபுனல் கங்கைப்பொறியார் புனல்மூழ்கப் புண்ணிய ராமே. கடலில் கெடுத்துக் குளத்தினில் காண்டல்உடலுற்றுத் தேடுவார் தம்மைஒப் பாரிலர்திடமுற்ற நந்தி திருவரு ளால்சென்றுஉடலிற் புகுந்தமை ஒன்றறி யாரே.