மகனும் உண்டாயது அன்றோ?--வல்லி. நீ செய்த வல்லபமே.  ஏ, ஆனந்தவல்லி அபிராமி! உனது கணவனாகிய சிவபெருமான் ஒரு காலத்தில் மன்மதனை அண்டமும், வானமும், பூமியும் காணும்படியாக எரித்தார். அப்படிப்படவருக்கும் நீ ஆறுமுகமும், பன்னிரு கைகளும் சிறந்த அறிவும் கொண்ட அழகனாகிய முருகனைப் பெற சக்தியைக் கொடுத்தாய். உன்னுடைய அன்புதான் என்னவோ!  வல்லபம் ஒன்று அறியேன், சிறியேன், நின் மலரடிச் செய்  பல்லவம் அல்லது பற்று ஒன்று இலேன், பசும் பொற் பொருப்பு--  வில்லவர் தம்முடன் வீற்றிருப்பாய். வினையேன் தொடுத்த  சொல் அவமாயினும், நின் திரு நாமங்கள் தோத்திரமே.  ஏ, அபிராமியே! பசுமையான பொன்மலையை வில்லாக உடைய சிவபிரானின் இடப்பாகத்தில் அமர்ந்தவளே! நான் அறிவே இன்னதென்று அறியாதவன். மிகவும் சிறியவன். நின் மலர்ப்பாதத் துணையன்றி வேறொரு பற்றுமில்லாதவன். ஆகையால் பாவியாகிய நான் உன்னைப் பாடிய பாடலில் சொற் குற்றங்கள் இருப்பினும், தாயே! நீ தள்ளி விடுதல் ஆகாது. ஏனெனில், அது உன்னைப் பாடிய தோத்திரங்களேயாகும்.  தோத்திரம் செய்து, தொழுது, மின் போலும் நின் தோற்றம் ஒரு 