நான் யாரை நம்புவது? என் அப்பா அம்மாவுக்குப் பிறகு எனக்காக வாழ வேண்டும் என்று அன்பு காட்டுபவர் யார்? திருமணம் வேண்டா, தனி வாழ்க்கையே நடத்தலாம் என்று அடிக்கடி மனம் துணிந்து எண்ணிய காலமும் உண்டு. அந்தத் துணிவு எப்படியோ காற்றில் பறந்துவிட்டது. அன்பு அறம் இயற்கை என்று என்னென்னவோ எண்ணங்கள் எழுந்து எழுந்து, ஒருவனும் ஒருத்தியுமாக வாழும் வாழ்க்கை கிடைத்தால் நல்லதுதான், கிடைத்தால் நழுவவிடக்கூடாது என்று என் மனம் நாளடைவில் மாறிவிட்டது. இந்த மனமாறுதல்தான் அந்த ஏழைப் பெண்ணைப் பார்த்ததும் ஏங்கும்படியாகச் செய்துவிட்டது.  எனக்கும் ஒரு நல்ல வாய்ப்புக் கிடைப்பதாக நெருங்கியது. நான் ஒருவனுக்குக் கிடைக்கும் பொருளாக இருந்தேன். ஆனால் அவன் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. அந்தப் பலராமன் கல்லூரியில் பி.ஏ. படித்தபோது என் உள்ளம் கவர்ந்தான். எனக்காகத் தன் வாழ்க்கையையே தியாகம் செய்வதாக உறுதி கூறினான். அவனை நான் ஒன்றும் உறுதிமொழி கேட்கவில்லை. ஒன்றும் கேட்டு அறியாமலே அவனை நம்பிவிட்டது என் அன்பு மனம். அவன் ஒருவகை உறுதிமொழியும் கூறாமலே இருந்திருந்தாலும், அவனை நான் நம்பிவிட்டிருப்பேன். அவனிடம் என் நெஞ்சம் அவ்வளவு ஈடுபட்டுவிட்டது. அவன் உள்ளத்தில் ஒன்று மறைத்துவைத்து, உதட்டளவில் உறுதிமொழி கூறியதாகக் குற்றம் கூறமுடியாது. உண்மையாகவே அவன் என்மேல் அன்பு கொண்டிருந்தான் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அவனுடைய தோற்றத்தில் இருந்த அவ்வளவு கவர்ச்சி அவனுடைய சொல்லிலும் இருந்தது. பொய்யான சொற்களாக இருந்தால், அத்தகைய கவர்ச்சி இருக்க முடியாது. உளமார அவன் அன்பு செலுத்தியதனால் தான், அந்தச் சொற்கள் என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தன. என்னுடைய வாட்டம், அவனுடைய வாட்டமாக இருந்தது. என்னுடைய மகிழ்ச்சி அவனுடைய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. என் முகத்தில் தோன்றிய ஒவ்வொரு குறிப்பும், அவனுடைய முகத்தில் சென்று உடனே பதியும் அளவிற்கு, அவனுடைய நெஞ்சம் என்னிடம் இருந்தது. அதனால் தான் என் மனத்தை அவனுக்காகப் பறிகொடுத்தேன். இன்னொரு வகையிலும் அவனுக்கும் எனக்கும் ஒற்றுமை இருந்தது. நான் என் பெற்றோர்க்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்தது போலவே, அவனும் தன் பெற்றோர்க்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்தான். ஆனால், என் பெற்றோர் எனக்குக் கொடுத்த அவ்வளவு உரிமை, அவனுக்கு அவனுடைய பெற்றோர் கொடுக்கவில்லைபோல் தெரிகிறது. நான் செய்ததும் தவறுதான். அவனை மட்டும் நன்றாக அறிந்து கொண்டேன். அவனுடைய ஊர், உறவு, குடும்பம், பெற்றோர் இயல்பு முதலியவற்றை ஆராயாமலே அன்பை வளர்த்தேன். ஒரு செடியை நன்றாக அறிவது என்றால், அதன் கிளைகளையும் கொம்புகளையும் மட்டும் அறிந்தால் போதுமா? இந்த அறிவு எனக்கு அந்தக் காலத்திலும் இல்லை. ஒரு செடியின் வாழ்வு, அது நிற்கும் மண்ணையும், சுற்றுப்புறத்தையும், அங்குக் காயும் வெயிலையும், வீசும் காற்றையும், பெய்யும் மழையையும், அங்குத் திரியும் ஆடு மாடுகளையும், வாழும் மக்களையும் பொறுத்து இருக்கிறது. ஓர் இளைஞனுடைய வாழ்வாக இருந்தாலும் இளம் பெண்ணின் வாழ்வாக இருந்தாலும், உள்ளத்தில் காதல் தோன்றியவுடன், எல்லாம் நிறைவேறி விட்டாற்போல் இளமை எண்ணிவிடுகிறது. இது இலக்கியத்தில் வரும் சில காதல் பகுதிகளை மட்டும் படித்துப் படித்து நம்பிவிடும் மூடநம்பிக்கை என்று தான் சொல்லவேண்டும். இலக்கியத்தையும் நன்றாக ஆராய்ந்தால் காதலர்க்கு வரும் இடர்ப்பாடுகள் தெளிவாக விளங்கும். இளைஞர் எவரும் எக்காலத்திலும் தம் உள்ளப் போக்கின்படி முழு உரிமையுடன் வாழ இந்த உலகம் இடம் தந்ததில்லை என்பது இலக்கியத்திலும் விளங்குகிறது. ஆனால், இளைஞர் மனம் அந்தப் பகுதிகளை மறந்துவிடுகிறது. எந்த நூலைப் படித்தாலும் மனம் அப்படித்தான் செய்கிறது. தனக்கு வேண்டிய கருத்துகளை - உடன்பாடான கருத்துகளை மட்டும் - மனம் உடனே எடுத்துக் கொள்கிறது; விரும்பாத கருத்துகளை விரைவில் மறந்துவிடுகிறது. என் மனமும் நூல்களை அப்படிப் படித்துப் பழகிய மனம்தான். அதனால் பலராமனைச் சுதந்தரமான இளைஞன் என்று கருதி, என் காதல் நிறைவேறிவிடும் என்று நம்பினேன். நான் படித்த ரோமியோ ஜூலியட் காதலின் முடிவையும், லைலா மஜ்னு காதலின் அவலத்தையும் என் மனம் எண்ணவில்லை. "செம்புலப் பெயல்நீர் போல அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந் தனவே" முதலான பாட்டுகளின் உணர்ச்சியில் மட்டுமே மனம் தோய்ந்துவிட்டது. ஆகவே, இனி எங்கள் வாழ்க்கையை எவரும் பிரிக்க முடியாது என்று எண்ணிவிட்டேன். பி.ஏ. தேர்வு முடிந்து தன் ஊர்க்குச் சென்றபோதும் அவன் என்னைத் தனியே கண்டு உறுதிமொழி கூறிவிட்டுச் சென்றான். அப்போதும் என் கண்களின் கலக்கத்தைக் கண்டதும், அவன் கண்கள் நீர் சொரிந்தன. அவனுடைய குரலிலும் துயரத்தின் சாயல் இருந்தது. இவ்வளவு அன்பு மிகுந்தவன் கைவிடுவான் என்று நான் ஒருபோதும் எண்ணவில்லை. இரண்டு திங்கள் கழித்து, தேர்வின் முடிவுகள் வெளிவந்த பிறகு, அவன் எழுதிய மகிழ்ச்சிக் கடிதத்திலும் இந்த உறுதியைத் தெரியப்படுத்தியிருந்தான். தன் பெற்றோரிடம் இன்னும் இதைப் பற்றிப் பேசவில்லை என்று எழுதியிருந்தான். விரைவில் தன் கருத்தைத் தெரிவித்து வேண்டிய ஏற்பாடு செய்யப்போவதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தான். அதற்குப் பிறகுதான் ஏமாற்றம் மெல்ல மெல்லத் தலையெடுத்தது. நான் வழக்கம் போல் வாரம் ஒருமுறை கடிதம் எழுதியிருந்தேன். ஆனால் இரண்டு வாரம் கழித்தும் அவனிடமிருந்து ஒரு கடிதமும் வரவில்லை. நான்கு வாரங்கள் ஆயின; ஐந்து வாரங்கள் ஆயின. எங்கேனும் வெளியூர்க்குச் சென்றானோ, என் கடிதங்கள் அவனுக்குச் சேரவில்லையோ, சேராவிட்டலும் அவனாவது கடிதம் எழுதலாமே, அவன் ஒருவேளை எழுதியிருந்தும் அந்தக் கடிதங்களை அப்பா என்னிடம் சேர்க்கவில்லையோ, அப்பா ஒருகாலும் அப்படிச் செய்யமாட்டாரே என்று நாள் தவறாமல் பலவாறு எண்ணி எண்ணிக் கவலைப்படத் தொடங்கினேன். என் கடமைகளில் ஊக்கமும் குறைந்தது; மனச்சோர்வால் உடல் நலமும் குன்றிவந்தது. அப்போதும் அவன் மேல் எனக்கு இருந்த அன்பும் நம்பிக்கையும் குறையவில்லை. பெற்றோர் தடை செய்திருக்கலாம், அவர்களோடு போராடிக் கொண்டு வருந்தும் நிலையில் மனம் சோர்வுற்றிருக்கலாம் என்று எண்ணினேன். ஒருநாள் வேறொரு வகையான எண்ணம் தோன்றியது. அந்த எண்ணத்தால் என் மனத்தில் விளைந்த திடுக்கிடும் துயரமும் இவ்வளவு என்று சொல்ல முடியாது. நான்கைந்து வாரமாக ஏதேனும் காய்ச்சல் கண்டு படுக்கையாய்ப் படுத்துவிட்டாரோ, நினைவு இழந்து நோயாய்க் கிடந்தால் எப்படி எனக்கு எழுத முடியும், நோய் அவரை என்ன செய்யுமோ? நிமோனியா அல்லது டைபாய்ட் போன்ற காய்ச்சல்கள் பொல்லாதவைகளாய் உயிருக்கே இடையூறாக முடிவதும் உண்டே என்று எண்ணினேன். எண்ணிய நான் தான் நோய்வாய்ப்பட்டேன்; படுக்கையில் படுத்தேன். திடீரென்று ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியாலும் தாங்க முடியாத துயரத்தாலும், எனக்குக் காய்ச்சல் கண்டுவிட்டது. என் நிலைமை அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பெருந்துன்பமாய் முடிந்தது. அடிக்கடி இரவில் வாய் பிதற்றியிருக்கிறேன். "உடம்பு எப்படி இருக்கிறது? இன்னும் கொஞ்சம் கஞ்சி சாப்பிடு. எழுந்து உட்காராதே, கவலைப்படாதே, ஏன் இப்படிக் கண்ணீர் விடுகிறாய்," என்றெல்லாம் பலவாறு நான் வாய் பிதற்றினேனாம். பெற்றோர் இவற்றை எல்லாம் கேட்டு ஒன்றும் அறியாமல் திகைத்திருக்கிறார்கள். என் உடம்பு சிறிது தேறிய பிறகு என்னிடம் சொல்லிக் கேட்டார்கள். என் வாய்பிதற்றல்களுக்குக் காரணமான கனவுகள் கொஞ்சமும் என் நினைவில் வரவில்லை. எனக்கோ காரணம் தெரியாது என்றும், கனவு ஒன்றும் காணவில்லை என்றும் பெற்றோரிடம் சொல்லிவிட்டேன். என் உடல் நோய் ஒருவகையாய்த் தீர்ந்தது, மனநோய் தீரவில்லை. படுக்கையை விட்டு எழுந்து நடமாடத் தொடங்கினேன். பெற்றோர்கள் எனக்குத் திருமணம் செய்விக்க வேண்டும் என்ற முயற்சியில் முனைந்து ஈடுபட்டார்கள். தெரிந்தவர்களைப் போய்ப் பார்த்து வலியச் சொல்லிவிட்டு வந்தார்கள். யாராவது இளைஞன் பட்டம் பெற்றவனாய் ஐம்பது அறுபது ரூபாய் வருவாய் உள்ளவனாய் இருந்தாலும் போதும் என்று முயன்றார்கள். "உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு முயற்சி? சும்மா இருங்கள். என் திருமணம் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்," என்று இடையிடையே சொல்லித் தடுத்துவந்தேன். என் தடை பயன் தரவில்லை. அவர்கள் விடாமல் முயற்சி செய்தவாறே இருந்தார்கள். அவர்களின் முயற்சியும் பயன் தரவில்லை. காதலுள்ளம் எனக்கு மேன்மேலும் சோர்வை வளர்த்து வந்தது. பணவுலகம் என் பெற்றோர்க்கும் சோர்வை வளர்த்து வந்தது. இப்படி என் குடும்பமே சோர்வின் வடிவமாக இருந்த நாள்களில் ஒரு நாள் இரவில் யான் கண்ட கனவு என் உள்ளம் உடையுமாறு செய்துவிட்டது. அந்தக் கனவில் பலராமனும் நானும் ஒரு குளத்தில் சாய்ந்துள்ள பெரிய கிளையில் உட்கார்ந்திருந்தோம். ஊஞ்சல் பலகைமேல் இருப்பதுபோல் இருந்தோம். கைகோத்து உட்கார்ந்திருந்தோம். அங்கே எப்படிச் சென்றோம் என்று ஒன்றும் விளங்கவில்லை. ஒருவர் ஒருவர் மேல் அன்பான பார்வை பார்த்து உயிர் உருக இருந்த போது, திடீரென்று அந்த மரக்கிளை முறிந்து ஆழமான நீரில் விழுந்தது. அவன் எப்படியோ நீந்திக் கரையருகே போய்க்கொண்டிருந்தான். நான் தத்தளித்தேன். அவ்வளவுதான். கனவு உடனே கலைந்துவிட்டது. விழித்தெழுந்து படுக்கையைத் தடவிப் பார்த்தேன். விளக்கெல்லாம் அணைக்கப்பட்டு, இருள் சூழ்ந்து கவிந்து கிடந்தது. வானத்தில் நிலவும் இல்லை; விண்மீனும் ஒன்றும் இல்லை, கனவில் உற்ற திடுக்கீட்டால் ஏற்பட்ட நெஞ்சத் துடிப்பு நெடுநேரம் நிற்கவில்லை. என் காதல் வாழ்க்கை இப்படிக் கனவிலும் துன்பமே தரக் கூடியதாக முடிந்துவிட்டதே என்று மிகமிக வருந்தினேன், படுக்கையில் புரண்டபடி விம்மினேன்; என் நெஞ்சில் அச்சமும் கவலையும் வளர்ந்தன. பலராமன் எப்படியோ கரையேறுவது, நான் ஆழ்ந்த நீரில் தத்தளிப்பது - இந்த இரண்டு காட்சிகளும் கனவாக இருந்தது போய், நனவின் உண்மையை உணர்த்துவன போல் ஆயின. அவன் எங்கோ எப்படியோ வாழ்க்கையை நெருங்குதல், யான் இருந்த நிலையிலேயே முறிந்து தத்தளித்தல் - இப்படித்தான் வாழ்க்கை முடிவதோ என்று எண்ணி எண்ணிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.