இதன் பின் பிள்ளையார் இல்லாத இடம் இல்லை. எந்த காரியம் தொடங்கினாலும் விக்னம் இல்லாது நடக்க அவன் துணை வேண்டியிருக்கிறது. எந்த புலவரும் வினாயகருக்கு வாழ்த்துப் பாடித்தான் தம் நூலை இயற்றத் துணிகிறார். பாரதி வரை. ஓம் சக்தி என்று தொடங்கினாலும் அடுத்தாற்போல் கணபதி ராயனின் இருகாலைப் பிடித்திடத்தான் அவர் மனம் செல்கிறது. அவர் எல்லா ஊருக்கும் எல்லைக்கடவுள் போல் கிவிட்டார். ஆனாலும், விக்னங்களை நாசம் செய்பவர், விக்னங்களையே தருபவராக சமூகத்தின் ஒரு பாலாரால், சில கட்சிகளால் கருதப்பட்டாலும், அவருக்குக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ள உருவே அந்த விளயாட்டுச் சிறுவனின் பிரதிமையே வேடிக்கை உணர்வைத் தருகிறது. மகாராஷ்டிரத்தில் ஒரு பெண்மணி இன்னும் ஒரு சில நூறு பிரதிமைகள் செய்துவிட்டால் 50,000 பிரதிமைகளைச் செய்த இலக்கை அடைந்து விடுவேன் என்கிறார். இவ்வளவு பிரதிமைகள் செய்த பழக்கத்தாலோ என்னவோ, கண்களைக் கட்டிக் கொண்டே கூட அவரால் பிரதிமைகளைச் செய்துவிட முடிகிறது. அதுவும் நவீன சிற்பிகளைப் போல வித விதமான படிமங்களில் வித்தியாசமான பிரதிமைகளை அவர் சில நிமிடங்களில் அவர் விரல்கள் செய்யும் மாயத்தில் ஒரு நவீன படிம வினாயகர் உருவாக்கி விடுகிறார். சென்னையில் கூட கடந்த வருடம் ஒரு வாலிபர் எண்ணற்ற வினாயக சிற்பங்களைச் சேகரித்து வைத்திருந்ததை ஒரு  தொலைக்காட்சியில் பார்த்தேன். கையில் கிரிக்கெட் மட்டை தாங்கிய வினாயகர், பந்தின் மேல் கால் வைத்து உதைக்கத் தயாராயிருக்கும் வினாயகர், பைக்கில் அமர்ந்த கோலத்தில், இப்படி பல தோற்றங்களில். பாண்ட்டும் சர்ட்டும் போட்ட வினாயகர் கூட இருந்ததாக ஞாபகம்.  சிற்பிகளுக்கும் வினாயகர் பிரதிமை தரும் உற்சாகமும், கற்பனைப் பெருக்கமும், பார்த்தவர்களுக்குத் தான் தெரியும். அந்த பிரதிமை வாய்த்திருப்பது அப்படி. என்னென்ன விதமாகவெல்லாம், அந்த உருவம் தரும் வாய்ப்புகளுக்கும் அப்பால் கற்பிக்கத் தோன்றுகிறது. நிறைந்த கவர்ச்சியும், அழகும் வாய்ந்த பிரதிமை அது. முக்கியமாக நடனமாடும் விக்னேச்வரர் சிற்பங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட ஒரு கவர்ச்சி நடராஜப் பிரதிமைக்கே உண்டு. எதுவானாலும், அதிலிருந்து மேம்பட்ட சிந்தனையையும், அழகுணர்வுகளையும் பெறுவது நமக்குள்ளிருந்து பிறக்க வேண்டும். அது நாம் எப்படிப்பட்ட ஆன்மா என்பதைப் பொறுத்துள்ளது.  பரஞ்சோதி கொணர்ந்த கொடை நம் சங்கீதத்தை, சிற்பக் கலையை, கவிதையை, வாழ்க்கையை, விழாக்களை சிறுவர்களின் விளையாட்டு மனத்தையும் கூடத்தான் வளப்படுத்தியுள்ளது. நமது மனக்கட்டமைப்பு வேறானால், அழிப்பதற்கு எதுவும் சாக்காகும். வெளி இணைப்புகள்  பகுப்பு:வெங்கட் சாமிநாதன் இன்று தமிழ் கூறு நல்லுலகம் உலகளாவியதாகியுள்ளது. பிரிட்டீஷ் சாம்ராஜ்யத்தில் சூரியன் அஸ்தமிப்பதில்லை என்று அன்று கர்வமாகச் சொல்லிக்கொண்டார்கள். இன்று அந்த அஸ்தமிக்காத சாம்ராஜ்யம் இல்லை. அதனிடத்தில் இப்போது நாம் சொல்லிக்கொள்ளலாம், தமிழ் கூறு நல்லுலகில் சூரியன் அஸ்தமிப்பதில்லை என்று. இதில் எவ்வளவு தூரம் தமிழகத் தமிழர்கள் கர்வம் கொள்ளலாம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கர்வம் கொளவதற்கு ஓரளவு சாத்தியமுண்டு எனில், அந்த ஓரளவைச் சாத்தியமாக்கியுள்ளது முதலில் புலம்பெயர்ந்த ஈழத் தமிழர்கள். பின் அவர்களைத் தொடர்ந்து புலம் பெயர்ந்த தமிழகத் தமிழர்கள்.  வான்கூவரிலிருந்து கொரியா, ஜப்பான் வரை தமிழர்கள் பரவியுள்ளார்கள். இது சமீபத்திய நடப்பு. ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக தமிழ் மக்கள் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக, பெரும்பாலும் தென் மாவட்டங்களிலிந்து தன்னிச்சையாகவும், கங்காணிகளால் மந்தையாகத் திரட்டப்பட்டும் பிரிட்டீஷ் கயானாவிலிருந்து மலேயா சிங்கப்பூர் வரை கூலிவேலை செய்யக் கிளம்பினார்கள். அவர்கள் இன்றும் அந்நிலையிலேயேவா இருப்பார்கள்? அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்ற தமிழ் பண்டிதர்களும் உண்டு. வியாபாரிகளும் உண்டு. கட்டிடக் கலைஞர்களும் உண்டு. இவர்கள் மட்டுமல்ல, அரசியல் வாதிகளும் சென்று வந்துள்ளார்கள் என்று லக்ஷ்மி எழுதிய சிங்கப்பூர் தமிழ் இலக்கியம் பற்றிய புத்தகத்திலிருந்து தெரிந்து கொண்டேன். தமிழர்கள் எங்கு சென்றாலும், அங்கு முருகனும் மாரியம்மையும் செல்வார்கள். தீமிதி, காவடி செல்லும். ஆனால், அங்கு தமிழும் செல்லும் என்பது கொஞ்ச காலம் முன் வரை நிச்சயமில்லாதிருந்தது. கொலம்பியாவுக்கும், பிஜி தீவுகளுக்கும், தென் ஆப்பிரிக்காவுக்கும் தமிழ் சென்றதில்லை. ஏன் என்பது எனக்குப் புரிந்ததில்லை. இங்கும் நம்மவர் ஏன் என்று தமக்குள் கேட்டுக்கொண்டதுமில்லை.  ஆனால் மலேசியாவுக்கு தமிழ் பண்டிதர்கள் சென்றிருக்கிறார்கள். தமிழ் வளர்த்துள்ளார்கள். செய்யுள் நூல்கள் இயற்றியுள்ளார்கள். கு. அழகிரிசாமி அங்கு சென்று சிறுகதை வகுப்புகள் நடத்தியிருக்கிறார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் என்று நினைக்கிறேன் இங்கிருந்து தமிழ் எழுத்தாளர்கள் இருவரோ என்னவோ, அழைக்கப்பட்டு, தரப்பட்ட கௌரவத்தை ஏற்று, அத்தோடு அங்கு தமிழின் புகழையும் தம் புகழையும் பரப்பி வந்துள்ளார்கள். கோவிந்தசாமி என்னும் கணினி அறிஞர் தமிழுக்கும் கணினிக்கும் இடையேயான உறவாடலை பெருமளவு சாத்தியப்படுத்தியுள்ளதாக சொல்கிறார்கள்.