விநோத ரச மஞ்சரி அட்டாவதானம் வீராசாமிச் செட்டியார் ஏகம்பவாணன் சரித்திரம் நிலவளம் நீர்வளம் பொருந்திய தென்தேசத்திலே வசித்திருந்த வேளாள குலதிலகனாகிய வாணன் என்பவன், ஆயிரம் ஏர் வைத்து விவசாயஞ்செய்து, வெகு திரவியஞ் சம்பாதித்துச் சீமானாய் வாழ்ந்திருக்கும் நாளில், அந்தப் பிரபுவுக்கு ஓர் ஆண்பிள்ளை பிறந்தது. அக்குழந்தைக்கு ஜாதகம் கணிக்கவேண்டுமென்று ஜோதிஷர்களுக்குச் சொல்ல, அவர்கள் தற்காலக் கிருக நிலையைப் பார்க்குமளவில், ஐந்திற் சூரியனிருக்க, அவனைச் சனி பார்ப்பதனாற் பிதிருகண்டமும், நாலிற் சந்திரனிருக்க அவனைச் சுக்கிரன்பார்ப்பதனாற் மாதிரு கண்டமுமாய் இருப்பதை அறிந்து, அவர்கள், ‘இதை எப்படி முதலியாருக்கு அறிவிப்பது!’ என்று மயங்கி வியசனமுற்றிருந்து, பிறகு சாஸ்திரத்துக்குத் தோஷஞ் சம்பவியாமலிருக்கும்பொருட்டு அதனை ஒருவாறு குறிப்பித்தார்கள். விவேக கோசரமுடைய அந்த முதலியார், ‘உள்ளதை நீங்கள் மறைப்பானேன்? எதுவும் ஊழின்படி நடக்கிறது! மாதுரு பிதிருகளின் நிரியாண காலத்தை மாத்திரம் திட்டமாய் அறிவிக்கவேண்டும், என்ன, அவர்கள் உள்ள வண்ணம் தெரிவித்த சமயத்தில், அவர், ‘உலகத்திற் சாதகம் விதித்தபடியே நடக்கின்றதா? இதை நம்புவது எப்படி? என்ன, ஜோதிஷர்கள், ‘வாத துர்ப்பலமேயொழியச் சமயதுர்ப்பலமில்லை என்பார்களே! அதுபோலச் சோதிடர்கள் செவ்வையாய் ஆராயாமையால், ஒருவேளை தப்பிப் போனாலும் போகலாம், சாஸ்திரம் தவறாகமாட்டாது; இதற்குத் திருஷ்டாந்தம் ஒன்றுண்டு’ என்ன, அவர், ‘அவர் அஃதெப்படி?’ என, ஜோதிஷர்கள் சொல்லத் தொடங்கினார்கள்: ‘பூர்வம் ஒரு வேந்தனுடைய சம்ஸ்தானத்தில் ஜோதிஷத்திற் பிரபல பாண்டித்தியமுடையவர் ஒருவரிருந்தார். அவருக்குச் சமானமாகப் பிரகஸ்பதியைத்தான் சொல்லவேண்டும். சிருஷ்டிகாலந் தொடங்கிக் கிழக்குமேற்காக உதயமாகி அஸ்தமிக்குஞ் சந்திர சூரியர் தெற்கு வடக்காக மாறி உதித்தொடுங்கினாலும் அவரெழுதுஞ் சாதகம் ஒரு பொழுதும் மாறுபடுகிறதே யில்லை. அப்படிப்பட்டவருக்கு அருமையாக ஒரு பெண்குழந்தை பிறந்தது; அதற்கு அவர் ஜாதகம் கணித்துப் பலாபலத்தைப் பார்க்கும்பொழுது, ‘விவாகமாகி சாந்தி செய்யப்பட்ட க்ஷணமே அந்தப்பெண் வைதவ்வியத்தையடையும்,’ என்றிருந்ததனால், அந்த ஜோதிஷர், ‘நம் குழந்தைக்கு இந்தக் கதியானால், நாமெப்படிச் சகித்திருப்பது!’ என்று துக்க சாகரத்தில் மூழ்கிப் பிறகு அப்பெண்ணை நாளொருமேனியும் பொழுதொருவடிவுமாக வளர்க்க, வளர்ந்துகொண்டிருக்கையில், மேற்படி செய்தி எங்கும் பிரசித்தமானதால், அவள் பிரவிடையாகுமளவும் அவளை விவாகஞ்செய்வார் இல்லாதது கண்டு, ஜோதிஷர், ‘ஐயோ? பிராமண ஜாதியிற் பெண்களுக்கு இளமையிலே தானே விவாகம் நடக்கிறது சம்பிரதாயமாயிருக்க, நம்முடைய பெண் பருவமுடையவளாகியும், பாணிக்கிரகணமாகாமலிருப்பது நாம் ஜன்மாந்திரத்திற் செய்த குறையோ? செலவெல்லாம் நாமே இறுத்துக் கன்னிகாதானமாகக் கொடுத்தாலுங் கொள்ளமாட்டோம் என்கிறார்களே! பெண்ணைப் பெற்றுக் கலியாணஞ் செய்விக்காமற் சும்மா வைத்திருப்பதும் தர்மமன்றே? என்ன செய்யலாம்?’ என்று அல்லும்பகலும் இதுவே சிந்தையாயிருந்தார். ஒருதினம் உத்திரதேசத்துப் பிரமசாரி பிராமணன் ஒருவன் இவர் கிருகத்திற்குப் ‘பவதி பிக்ஷாந்தேகி’ என்று உபாதானத்திற்கு வர, இவர் அவனைப் பார்த்து, ‘இங்கே ஒரு பெண்ணிருக்கிறாள்; அவளைப் பதினாயிரம் வராகன் ஸ்திதி வைத்துப் பதினாயிரம் வராகன் விலை மதிக்கத்தக்க பூஷணமிட்டு, ஒரு பெரிய வீடும் கட்டிக்கொடுத்து உனக்கு விவாகஞ்செய்விக்கிறேன், சம்மதிதானா?’ என்ன, அவனுக்குச் செய்தி தெரியாததனாலும், எளியவனாதலாலும், ‘பணமென்றாற் பிணமும் வாயைத் திறக்கும்,’ என்கிற பழமொழிப்படி, அவன் பணத்திற்கு ஆசைப்பட்டு, உடன்பட்டான். இவர் தம் பெண்ணை அவனுக்குத் தத்தம் பண்ணிச் சம்பிரமாக ஏழுநாள் வரைக்குங் கலியாணச் சடங்கு செய்வித்து எட்டாநாள் ருதுசாந்தி நடப்பித்தார். ‘அந்தப் பிராமணன் சயனக்கிருகத்தில் அன்றிரவு அப்பெண்ணுடன் கூடிச் சுகம் அனுபவித்தான். அவன், மலோபாதைக்குப் போய்வருகிறேன்!’ என்று தன் மனைவியிடம் சொல்ல, அவள் மேற்படி சங்கதி தெரிந்தவளாகையால், தூரத்திற் போகவிடலாகாது என்று தங்கள் கொல்லையிலேதான் சீக்கிரம் போய்வரச் சொன்னாள். அவன் அப்படியே போய் மலவிசர்ச்சனம் பண்ணி அக்கொல்லைக்கு அப்புறத்திலுள்ள மடுவிற்போய்ச் சௌசம் முடித்துக் கொண்டு திரும்புகையில், அதிலிருந்து ஒரு முதலை அவன் காலைக் கவ்விப் பிடித்தது. அப்பொழுது, பிராமணன், ‘நீ என்னை விட்டுவிடு,’ என்ன, முதலை, ‘என்ன, முதலை, ‘எனக்குப் பசியாயிருப்பதனால், விடமாட்டேன்,’ என்ன, அவன், ‘அப்படியானால் நல்லதுதான்; ஆயினும், புதியவளாக மணஞ்செய்யப்பட்ட என் பெண்சாதிக்கு ஒரு சொற்சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது; அதைக்குறித்து நான் போய் ஐந்து நிமிஷத்திற்குள்ளே வருகிறேன்’ என, முதலையானது, ‘நீ சொன்னசொல் தவறினால், தீபம் அணைந்து போன சமயத்திற் போஜனஞ் செய்தவன் போகின்ற கதியிற் போகிறேன்,’ என்று பிரமாணிக்கம் பண்ணினால் விடுவேன்,’ என, அவன் அப்படிச் சத்தியஞ்செய்து கொடுத்துத் தன் மனைவியிடத்திற் வந்து, அச்செய்தியைச் சொல்ல, அவள் பலவித்ததிலுந் தடுத்துங் கேளாமல், திரும்பிவந்து முதலையை அழைத்து, ‘என்னைஉண்டு உன் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்,’ என்றான். அது அதிக ஆசையுடனே விழுங்குகிற தருணத்தில் அவன் பெண்சாதி விளக்கை ஏற்றி ஒரு பாத்திரத்தில் மறைத்துப் புருஷன் பின்னே தெரியாமற் கொண்டுபோய் முதலைக்கு வெளிச்சம் தெரியும்படி காட்டி, அந்தக்ஷணமே பொட்டென்றணைத்து விட்டாள். அதுகண்டு முதலை, ‘ஹரிஹரி! இஃதென்னை பாவம்!’ என்று பிராமணன் காலை விட்டுவிட்டது. அவன், ‘நீ ஏன் என்னை விழுங்காமல் விட்டுவிட்டாய்?’ என, அது ‘சத்தியமென்பது உனக்கு மாத்திரந்தானா? எனக்கில்லையா? நான் இனி உன்னைத் தீண்டமாட்டேன்! சுகமாய்ப்போ!’ என்றது. மறுபடி இவனென்ன சொல்லியுங் கேளாமல் அதுவும் இவனும் வாதாடிக்கொண்டிருக்கையில், பிராமணத்தி கணவன் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குப் போய்விட்டாள். பொழுது விடிவதற்கு முன்னே பந்துக்கள், ‘ஜோதிஷர் மாப்பிள்ளை இறந்துபோயிருப்பான்; பிரேதத்தை மயானத்திற்குக் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பிக்க வேண்டும்,’ என்று அவருடைய வீட்டுத் தெருவாயிலில் வந்து கூட்டங்கூடியிருந்தார்கள். ஜோதிஷரோ, பெண்ணையும் பிள்ளையையும் இராத்திரி சயன கிருகத்தில் விடுத்த மாத்திரத்திற் சுடுகாட்டற் காஷ்டம் அடுக்குவித்து, பிணத்திற்கு உடுத்த கோடி வஸ்திரம் பாடை முதலானவைகளும் ஜாக்கிரதை செய்வித்திருந்து, காலையில் எழுந்து கதவைத் தட்டி மகளைக் கூவி, ‘அம்மா, உன் நாயகனுடைய க்ஷேமம் என்ன?’ என, அவள் கதவைத்திறந்தாள். மருமகன் சிறிதும் வாட்டமின்றி உயிரோடிருக்கப் பார்த்து, நடந்த செய்தியை விசாரத்தறிந்து, ஆச்சரியப்பட்டு, ‘ஓ!ஓ! சாஸ்திரம் பொய்த்துப் போய்விட்டது; ஆகையால் இனி ஜோதிஷ சாஸ்திரத்தை நம்புதற்கோ இடமில்லை; என் மாப்பிள்ளைக்கு அடுக்கிய காஷ்டத்தில் இப்புத்தகங்களையெல்லாம் வைத்து நெருப்பிட்டுக் கொளுத்திப் போடுகிறேன்!’ என்று நிச்சயித்து, அவைகளையெல்லாம் மேற்படி பாடைமேற் சுடலைக்கு எடுப்பித்துக் கொண்டுபோய்க் கட்டைமேல்வைத்துக் கொளுத்தப் போகிற சமயத்தில் பிரகஸ்பதி பகவான் ஒரு பிராமணப் பிள்ளையாக வடிவுகொண்டு எதிரே வந்து, ‘கட்டைமேல் வைக்கப்பட்டிருக்கிற இவை யென்னை?’ என்று கேட்க, சாஸ்திரி, ‘ஜோதிஷ புஸ்தகங்கள்,’ என்று சொல்ல, ‘இவற்றைக் கொளுத்த வேண்டிய நிமித்தம் என்ன?’ என, புத்திரியின் ஜாதகம் பொய்த்துப் போனதால், இவற்றாற் பயனில்லையென்று கொளுத்த யத்தனித்தேன்,’ என, பிரகஸ்பதி, ‘சாஸ்திரம் எக்காலதும் பொய்யாது; அஃது இருக்கட்டும், இப்பொழுது பிரகஸ்பதி எங்கிருக்கிறார்? சொல்லும் பார்ப்போம்,’ என, ஜோதிஷர் தற்கால லக்கினத்தைச் சோதித்துப் பார்க்குமிடத்தில் மற்றெங்குமில்லை என்றும், தம்முடனே பேசுகிறவரே அப்பிரகஸ்பதி என்றும் அறிந்து, ஐயமுற்றிருக்க, பிராமண வடிவாகி வந்த பிரகஸ்பதி, பின்னும் அவரை நோக்கி, ‘உம் புத்திரி உற்பத்தியான காலத்திற் பிரகஸ்பதி இருந்த சமயமென்ன?’ என, அவர், ‘கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தார்,’ எனத் தேவகுருவானவர், ‘கண்ணை மூடினது மெய்யே, ஆயினும் சிசு உற்பத்தி அப்பொழுதன்று, மூடித்திறந்த மாத்திரத்திலாகையால் உம் குமாரத்திக்கு வைதவியம் வருவதற்குக் காரணமில்லை’ என்று தெளிய உரைத்துத் தமது நிஜ ஸ்வரூபத்தையுங் காட்டிப் பின்பு அந்தர்த்தானமாய் விட்டார்,’ என்று சொன்னார்கள். அதுகேட்டு வாணமுதலியார், ‘அப்படியா! அன்றெழுதினவன் இனி அழித்தெழுதப் போகிறதில்லை! வருகிறது வரட்டும்!’ என்று நினைத்திருந்தார்.