சிவன் தன் வாயால் சிரித்ததும் அவனது நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து வெளிப்பட்ட தீ முப்புரம் எரித்தது.  செந்தூரப் பொடி தரும் மரத்தை உரித்து அதன் செந்நிறப் பட்டை ஆடையை உடுத்தான். வருத்தமுடன் வாடும் அடியாரின் பயத்தைப் போக்கி அவர்களுடன் இருந்தான். அமுதம் கடையும்போது நஞ்சு (ஆலகால விஷம்) வெளிப்பட்டது. அதனைக் கண்டதும் இருபுறமும் நின்று பாம்புக் கயிற்றை இழுத்துக் கடைந்த வானவரும் தானவரும் அஞ்சி ஓடினர். சிவன் அந்த நஞ்சை எடுத்து உண்டு அவர்கள் ஓடும் பயத்தைத் தீர்த்தான். ஆலங்குடி யானை யாலால முண்டானை ஆலங்குடியா னென்றார் சொன்னார் – ஆலங் குடியானே யாயிற் குவலையத்தா ரெல்லாம் மடியாரோ மண்மீ திலே . (104) 