 தனிமையில் இருக்கும் பூங்குழை இலவிலும் கலங்கிக் எசிந்து உருகுதலைக் கூறுவது.  பெண்மே னலிவுபிழையென்னாய் பேதுறீஇ  விண்மே லியங்கு மதிவிலக்கி – மண்மேல்  நினக்கே செய்பகை யெவன்கொல்  எனக்கே நெடியை வாழிய ரிரவே.  நிலவுடன் தோன்றும் இராப் பொழுதே! என்னைப் பெண் என்றும் பாராமல் துன்புறுத்துகிறாய். உனக்கு நான் பிழை செய்தேன். எதற்காக விடியாமல் நீண்டுகொண்டே இருக்கிறாய். கனவின் அரற்றல்  ஒண்டொடி மடந்தை யுருகெழு கங்குலிற் 