பெண்ணினத்தைத் தூற்றலுற்றான்; பெண்ணி னத்தைப் பெரிதென்னும் வையத்தை அருவ ருத்தான். கண்ணிழந்தான் போலிருந்தான்; எதையும் அங்குக் காணாமல் இருந்ததனால் காதல் தேனை உண்ணுவதும் தீர்ந்திட்டான். மெய்வெ றுத்தான்! உயிர்வெறுத்தான்! பெண்நெருப்பில் வீழ்தல் இன்றிப் பண்படுத்த முடியாதோ உலகை என்றான்! பலசொன்னான் முடிவான கருத்தும் சொல்வான்! இயல் 88      பெண்ணுலகை ஏசுகின்ற வேலனின் பின் அன்னம்             வந்து நின்று அழைத்தாள்.  முதுவையம்! தீச்செயலால் முடிந்த வையம்! முடிவிலொரு பயனில்லா வையம்! என்றான். அதுபோதில் பின்புறத்தில் அன்னம் வந்தே அடியோடு தீர்ந்ததுவோ ஆ ஆ என்றாள்!