ஆய்முத்துப் பந்தரின் மெல்லணை மீதுன் அருமிருந்து நீமுத்தந்  தாவென்றவர் கொஞ்சும் வேளையில் நித்தநித்தம் வேய்முத்த ரோடென் குறைகள் எல்லாம் மெல்ல மெல்லச் சொன்னால் வாய்முத்தம் சிந்தி விடுமோ நெல்வேலி வடிவன்னையே. (13) குதியான மனையுதைத்து உள்ளங் காலினிற் கூனிமிர மதியாகந் தேய்த்தவ் விலங்கேசன் மாமுடி பத்துநக நுதியான் மிதித்து முயலகன் மேனி நுறுங்க வின்னு மிதியா நின்றால் அருளெங்கே சொக்கேசர் தம் மெல்லடிக்கே. (14)