ஒரு மரத்தின் நுனிக்கொம்பிலே ஏறியிருந்தவர், அதனையும் கடந்து மேற்செல்ல முயன்றால் அதுவே அவரின் உயிர்க்கு இறுதியாகி விடும். எனவே, வினைவலி அறிதல் வேண்டும். இதனை, -என்று குறள் சுட்டுகின்றது. பொருள் அறிதல்: இறுதியாகப் பொருள்வலி அறிதலைப் பற்றிப் பேசுகின்றார். பொருள் வரும் வழியின் அளவு தெரிந்து அதற்கேற்ப ஈதல் வேண்டும். அதுவே பொருளைப் போற்றி வழங்கும் நெறியாகும். பொருள் வருகின்ற வழியின் அளவு சிறிதாயினும் அதனால் கேடு ஒன்றும் இல்லை, பொருள் போகும்வழி அகன்று பெரிதாக இருக்கக் கூடாது. அதாவது, வருவாய் சிறியதாயினும் பரவாயில்லை, செலவு அதிகம் கூடாது என்பதாம். தன் பொருளின் அளவு தெரிந்து வாழாதான் வாழ்க்கையானது, உள்ளது போல் தோன்றிப் பின் இல்லையாய், அந்தத் தோற்றம்கூட இல்லாமல் கெட்டுப்போகும். -எனும் குறள் இதனைத் தெரிவிக்கின்றது. இறுதியாக ‘உளவரை தூக்காத ஒப்புரவாண்மை’பற்றிக்கூறுகின்றார் உலகப் பேராசான். அதாவது, அளவினைப் பாராது செய்யும் எதுவும் உருப்படாது என்பதாம். 