நாளுக்கு நாள் இவர் இவ்விதமாக அடைந்த மிகுந்த மனக்கவலையும், சரீர பலவீனமும் தாங்கமாட்டாமல், ஒருநாள் அதிக சோகமாய்க் கிடந்தார். அப்பொழுது எல்லாரும், காகூவென்று கூச்சலிட்டுத் தலைமேற் கையை வைத்துக்கொண்டு, ‘ஐயையோ! எங்கள் ஆண்டவர் மாண்டாரே! மடிந்து போனாரே!’ என்று அலறி அழுது, சவச் சேமச் சடங்கு ஆரம்பஞ் செய்து, குளிப்பாட்டத் தொடங்கினார்கள். மடத்திலிருந்த பெரிய தொட்டி நிறையத் தண்ணீர் விட்டுக் குருவை உள்ளபடி பிரேதமென்றெண்ணி எடுத்து அதிலே போட்டு அமுக்கிச் சுற்றிப் பத்துப்பேர் கூடியிருந்து ஒருமிக்கத் தேய்த்துக் கழுவினார்கள். கழுவும் போதவருக்கு மயக்கந் தெளிந்தாலும், தண்ணீருக்குள்ளே மூச்சு விடமாட்டாமலும் கையையும் காலையும் அவர்கள் பிடித்து அமுக்குகிறதனால் சைகை காண்பிக்கக் கூடாமலும் மூடத்தனத்தினால் அந்த மடயர்கள் கையிலகப்பட்டுப் பராமார்த்த குரு அநியாயமாய்ச் செத்தார்! அதன் பின்பு அனைவரும் பெருங்கூட்டங்கூடி அவரை அலங்கரித்துப் பூந்தேர் கட்டி அதற்குள் அவரை முறித்துவைத்து, சம்பிரமமாகச் சங்கு தாரை முழங்க எடுத்துக் கொண்டு, முன்னும் பின்னும் இரு பக்கமும் சீஷர்கள் நெருங்கிவந்து, ‘ஆசன சீதம் ஜீவன் நாசம்,’ என்று ஆடிக்கொண்டு போய்ச் சமாதிக்குழி தோண்டி அதில் வைத்து அடக்கஞ் செய்தார்கள். பார்க்க: 16.ஔவையார் சரித்திரம்  18.சிறுகூனன் கதை விநோதரசமஞ்சரி விநோதரச மஞ்சரி