பெருமான் இவனென்று பேசி இருக்கும்திருமானிடர் பின்னைத் தேவரும் ஆவர்வருமா தவர்க்கு மகிழ்ந்தருள் செய்யும்அருமா தவத்தெங்கள் ஆதிப் பிரானே. ஈசன் அருளும் இறப்பும் பிறப்பையும்பேசி யிருந்து பிதற்றி மகிழ்வெய்திநேசமு மாகும் நிகழொளி யாய்நின்றுவாச மலர்க்கந்தம் மன்னிநின் றானே. விழுப்பமும் கேள்வியும் மெய்நின்ற ஞானத்துஒழுக்கமும் சிந்தை உணர்கின்ற போதுவழுக்கி விடாவிடில் வானவர் கோனும்இழுக்கின்றி எண்ணிலி காலம தாமே. சிறியார் மணற்சோற்றில் தேக்கிடு மாபோல்செறிவால் அனுபோகம் சித்திக்கும் என்னில்குறியாதது ஒன்றைக் குறியாதார் தம்மைஅறியாது இருந்தார் அவராவார் அன்றே. உறுதுணை யாவது உயிரும் உடம்பும்உறுதுணை யாவது உலகுறு கேள்விசெறிதுணை யாவது சிவனடிச் சிந்தைபெறுதுணை கேட்கிற் பிறப்பில்லை தானே. புகழநின் றார்க்கும் புராணன்எம் ஈசன்இகழநின் றார்க்கும் இடும்பைக்கு இடமாம்மகிழநின் றாதியை ஓதி உணராக்கழியநின் றார்க்கொரு கற்பசு வாமே. வைத்துணர்ந் தான்மனத் தொடும்வாய் பேசிஒத்துணர்ந் தான்உரு ஒன்றொடொன்று ஒவ்வாதுஅச்சுஉழன்று ஆணி கலங்கினும் ஆதியைநச்சு உணர்ந் தார்க்கே நணுகலு மாமே. கல்லாமை