-எனக் கொஞ்சங் குறைய இரண்டடி வரையிற் பாடினது அறிந்து, அவ்வரசன், ‘நமக்கு இவர் கல்வி கற்பித்த ஆசிரியராகையால், நம்மைத் துதிசெய்வது தகாது,’ என்று நினைத்து அதற்குமேல், -என மற்றிரண்டடியும் தானே பாடி அப்பாடலைப் பூர்த்திசெய்துவிட்டு, பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் முதலிய சோடசமகாதானமும், மன்னர் மந்திரிமார் முதலானவர்களுக்கு நாடு நகரம் யானை குதிரை வரிசைகளும், கவிபாடிய புலவர்களுக்குச் சொர்ணம் வஸ்திரம் பூஷணம் முதலிய பரிசும் தன் கையாற்கொடுத்து, அவர்களை உபசரித்தான். பிறகு அவன் தந்தை அவனை அந்தப்புரத்திற்கு அழைத்துப்போய், அரசு நடத்த வேண்டிய முறையைக் குறித்துச் சொல்லவேண்டிய பாரதூரமான புத்திமதிகளைச் சாஸ்திரியமாகவும் லோகாசாரமாகவுஞ் சொல்லி, அனந்தரம் தன் சம்ஸ்தான வித்துவானாகிய ஒட்டக்கூத்தரையும் பக்கத்திற் வைத்துக்கொண்டு, புதல்வனைப் பார்த்து, ‘அப்பா, குலோத்துங்கா! இப்பொழுது உனக்கு மகுடாபிஷேகஞ் செய்விதத்து போல விவாகமுஞ் செய்வித்து அவ்விவாக மகோற்சவத்தைக் கண்களிக்கப் பார்க்கிறதற்கு நான் தவஞ்செய்யாமற் போனேன்! ஆயினும், உனக்கொன்று சொல்லுகிறேன், கேள்: எனக்குப் பிற்காலம் நீ வெறெந்த வழியிலும் பிரவேசிக்க வேண்டா; நமது சூரிய குலத்திற்கும் சந்திர குலத்திற்குமே தொன்றுதொட்டுச் சம்பந்தம் நடந்து வருகிறது. அந்த முறைமையைக் கைவிடாதே, ‘பழங்கால் தூர்த்துப் புதுக்கால் வெட்டவேண்டா,’ பாண்டியன் மகளையே மணஞ் செய்துகொள்,’ என்று வற்புறுத்தி, ஒட்டக்கூத்தரை நோக்கி, ‘என் மனோரதத்தை நிறைவேற்றுவது உமது தலைமேல் வீழ்ந்த பாரம்,’ என்று சொல்லித் தன்மகனை அவர் கையில் ஒப்புவித்துப் பிறகு, ‘அதவா புத்திர சந்நிதௌ’ என்றபடி, தன் புத்திரன் தொடைமேல் தலையை வைத்துச் சயனித்த வண்ணமாய்ப் பிராணவியோகமானான். ஒட்டக்கூத்தர் அவ்வரசனுக்குச் செய்யவேண்டிய தகன சஞ்சயனாதி உரிமைக்கருமம் அனைத்தும் குலோத்துங்க சோழனைக்கொண்டு உலோபமில்லாமல் கிரமமாக நடத்திச் சிலநாள் கழிந்தபின்பு அவனுக்குப் பெண்பேசப் போக யத்தனித்து, ‘நாள் செய்வது நல்லார் செய்யார்,’ என்பதனால், தாம் நோக்கிப் போகுந் திசைக்குச் சூலம் யோகினி முதலிய தோஷமில்லாததாக ஒரு நன்னாட் குறித்து, அந்நாளில் நினைத்துப் போகுங் காரியம் அனுகூலிப்பதற்கு முற்குறியாக நல்ல சகுனமாகும்படி அனுக்கிரகஞ் செய்யவேண்டுமென்று தமது இஷ்டதெய்வத்தைப் பிரார்த்தித்து, சோழநாட்டிலிருந்து பாண்டிய தேசத்திற்குப் பிரயாணமாக முதல் முதல் அடியெடுத்து வைத்தார். வைத்தவுடனே வாயசம் வலமாயிற்று; அவர், ‘வாயசம் வலமானால் ஆயுசு விர்த்தியாகும்,’ என்றெண்ணி, அப்புறம் நடக்கையில் வலியன் இடமாயிற்று. அதைப்பார்த்து, - என்பதை நினைத்து, ‘உத்தமந்தான்!’ என்று அதற்கப்பாற் சிறிது தூரஞ் சென்றார். அங்கே காடை கட்டிற்று; அதைக்குறித்து, ‘காடை கட்டினாற் பாடை கட்டும்,’ என்பதை யோசித்துப் பிரமைகொண்டிருக்கையில், உடனே கட்டுக் காடை இடமாயிற்று. அது நோக்கிக் ‘கட்டுக்காடை இடமானாற் குட்டிச்சுவரும் பொன்னாகும் அல்லவா?’ என்று மகிழ்ச்சி கூர்ந்து பத்தடி நடந்தார். அப்பொழுது செம்போத்து வலமாயிற்று. அவர், ‘செம்போத்து வலமானால், சம்பத்துண்டாம்,’ என்று மனம் பூரித்து, அதைத் தாண்டிப் போகையில், கருடன் கட்டியது கண்டு, ‘இஃதென்னை!’ என்று சற்றுநேரம் அவ்விடத்திலேயே திகைப்பூண்டு மிதித்தவர் போலத் திகைத்து நின்று, ‘கட்டோடே போனாற் கனத்தோடே வரலாம்,’ என்பது ஞாபகத்திற்கு வந்தமையால், மனத்தைத் தைரியப்படுத்திக்கொண்டு, சிறிது தூரம் போகையில், முன்பு கட்டின கருடன் இடமாயிற்று; அவர் ‘கட்டி இடமானால், வெட்டி அரசாளலாம்,’ என்றும், ‘வெண்டலைக் கருடன் சென்றிடமானால், எவர் கையிற் பொருளுந் தன்கையிற் சேரும்,’ என்றும், பெரியோர்கள் சொல்லுகிறார்களே! அதனாற் குறைவு வாராதென்று கருதி விரைந்து செல்லுகையில், விச்சுளி வலமாயிற்று. அதைப்பற்றி, ‘விச்சுளி வலமானால், நிச்சயம் வாழ்வுண்டாம்,’ என்றுநினைத்துப் பிரதமத்தில் நாம் பிரார்த்தித்த வண்ணம் வலியன், விச்சுளி, செம்போத்து மூன்றும் சௌவியம்(வலம்) ஆகவும், கருடன், கட்டுக்காடை இரண்டும் அசௌவியம் (இடம்) ஆகவும் செல்லக்காணும்படி நமக்கு இந்தப் பஞ்ச சகுனமும் ஆனமையால், நினைத்த காரியம் இனித்தடையின்றி முடியுமென்பதற்கு யாதொரு சந்தேகமுமில்லை,’ என்று இடைவழியிலுள்ள காடு மலை நாடு நகர் ஆறு குளம் ஏரி மடுவெல்லாங் கடந்து, குடை, கொடி, யானை, சேனைகளுடனே நான்மாடக்கூடல் என்னும் மதுரைக்குச் சமீபமாய்ப் போகும் பொழுது, பாண்டியன், யாரோ பகையரசன் மதுரைமேற் படையெடுத்து வருகிறான்,’என்று தக்ஷணம் போர்க்கோலங் கொண்டு போய் எதிர்த்து நிர்மூலமாக்கும்படி தன் சதுரங்க பலமும் பிரயாணசன்னத்தமாகப் பேரிகை அறைவித்தான். அந்த அடியிலே வில் கட்கம் சூலம் பாசம் முசலம் சக்கரம் தோமரம் முதலிய ஆயுத பாணிகளாய், முடிகளோடு முடிகள் கழல்களோடு கழல்கள் நெருங்க, தேர்கள் யானைகள் குதிரைகள் மேலும் பாதசாரிகளாயும், நால்வகைப் படை வீரரும் பெருவெள்ளம் போல எங்கெங்கும் வந்து நிறைந்து எக்காளம், பேய்க்காளம், கொம்பு, பம்பை, தவுண்டை, துந்துபி முதலிய வாத்தியம் முழங்க யுத்தத்திற்கு ஆரம்பித்தார்கள். அதற்குள்ளே வேவுகாரர் போய் விசாரித்துப் போர்க்குரிய சின்னங்கள் இல்லாமை கண்டு, ‘ஒட்டக்கூத்தர் வருகிறார்!’ என்று தெரிந்து வந்து செய்தி அறிவிக்க, அரசன் சந்தோஷப்பட்டு, மந்திரியை அனுப்பி அழைத்து வந்து அவருக்கு விடுதி விட்டுப் போஜன தாம்பூலாதிகளுங் கிருதர்த்தியமாய் நடப்பிக்கச் சொன்னான். அப்படியே அவர் அவ்விடத்திற் சேர்ந்து, இரண்டொரு நாள் சுகித்திருந்து, சமயமறிந்து பாண்டியன் சமுகத்தை அணுகி, மரியாதையோடு ராஜதரிசனஞ் செய்தார். அரசன் வித்துவ சிரேஷ்டராகிய ஒட்டக்கூத்தருக்கு ஆசனங் கொடுக்கச்சொல்லி உபசரித்து, ‘வந்த காரியம் என்ன?’ என, இவர், ‘கம்புக்குக் களைவெட்டினதும் தம்பிக்குப் பெண்கொண்டது’மாக, ‘ராஜசேகரரே’ எங்கள் ராஜாதிராஜராகிய குலோத்துங்க சோழ மகாராஜாவின் பிதாவானவர், தமது தேகாவசானத்தில் நம்முடனே சுபச்செய்தியொன்று சொல்லியிருந்தார். அதை உங்களுக்கு அறிவிக்கவும், உங்களைத் தரிசிக்கவும் வந்தோம்,’ என்றுசொல்லிப் பின்பு அக்கருத்தை வெளியிட்டார். பாண்டியன் அதிசயித்துக் குறுநகை செய்து, ‘புலவர் பெருமானே, உங்கள் அரசனாகிய சோழன் பாண்டியகுலத்துப் பெண்ணைக் கொள்ளுத்தக்க பாத்திரனா? எங்களிலும் அவனுக்குள்ள ஏற்றமென்ன? சொல்லும்,’ என, ஒட்டக்கூத்தர், ‘சோழராஜாக்கள் ஏறும் மல்லகதி முதலிய ஐங்கதிகளையுடைய கோரம் என்று பெயர்பெற்ற பஞ்சகல்யாணியாகிய பட்டவர்த்தனப் புரவிக்குப் பாண்டியர் ஏறும் கனவட்டம் என்ற அஸ்வம் சமானமாகுமா? மாரிக்காலத்திலன்றிக் கோடைக் காலத்திலும் கடல்போல எங்கும் பரவிப்பெருகிப் பாய்ந்து பொன்கொழித்து அலையெறிகின்ற அகண்ட காவிரி யாற்றுக்கு வையையாற்றையோ நிகராகச் சொல்லுவது? சிவனது திருவுளத்துக்கு உவப்பாகச் சோழர்கள் அணியும் ஆத்திமாலைக்கு வேப்பமாலை நிகராகுமா? உலகத்தைச் சூழ்ந்து கவிந்து சகலாத்துமாக்களுடைய கட்புலனையும் மறைக்கின்ற அந்தகாரத்தைப் போக்கும் சூரியனுக்கு, அச்சூரியன்முன் ஒளி மழுங்கிப்போகின்ற சந்திரன் ஒப்பாகுமா? அதுபோல, மகா பிரசித்தமான சூரியகுலத்திற்குச் சந்திரகுலம் ஒப்பாகுமா? நிகரற்ற வீரமுடையவர்களுக்குள் அதிவீரனானவன் சோழனோ, பாண்டியரோ? வெற்றிபெற்ற சோழனது புலிக்கொடிக்குப் பாண்டியரது மீனக்கொடியோ இணையாவது? பொன்மாரி பெய்த மகிமை தங்கிய உறையூருக்குக் கொற்கைப் பதியோ உவமையாவது? பதின்மர் பாடப்பெற்ற திருவரங்க முதலாகிய பற்பல விஷ்ணு ஸ்தலங்களையும், ஜம்புகேஸ்வரம் முதலிய அனேக சிவ ஸ்தலங்களையும் தன்னகத்திற்கொண்டு, எக்காலத்தும் க்ஷாமென்பது அணுக இடங்கொடாமற் ஜீவாதாரமாகிய நெல் முதலிய விளைவு குன்றாத வளப்பம் மிகுந்த சோழநாட்டுக்குப் பாண்டிநாடு சரியாமோ?’ என்னும் பொருளை உள்ளமைத்து, அவ்வழியாற் சோழனுடைய பெருமை தோன்றும்படி, -என்றொரு பாடலைச் சொன்னார்.