பேரான அடியோடு முடியும்போச்சு அருமையென்ற குண்டலிக்குள் வராகி பூசை  அப்பனே கண்டமதில் அங்கெண் றூணு  புருவமையத் துள்ளேவும் மென்று கும்பி  போதமென்ற மவுன வித்தை கைக்குள் ளாச்சு  தருமவித்தை பிரகிருதி மூச்சா டாது  சகத்திரத்தெண் மலர்ப்பதத்திற் சார்ந்து நில்லே நில்லாத மூலிகையாற் காய சித்தி 