வஞ்சியவள் வேழனிடம் சென்றாள், "ஐயா மக்கள் எலாம் பூதத்தால் நடுங்கு கின்றார். நெஞ்சுறுதி கொண்டவரும் அதைஎ திர்க்க நினைப்பதில்லை தங்களின்பே ராணை எண்ணி! அஞ்சல்எனத் தாங்களுமோர் சொல்லைச் சொல்லி அருளுவதும் இல்லைஎனில் ஆர்தாம் காப்பார்? கெஞ்சுபவர் சார்பில்நான் கெஞ்சு கின்றேன் கெடுதலையைத் தீர்ப்பதும்நும் கடனே" என்றாள்.  முதலிலொரு சிறுபூதம் வந்த தென்றார்! முன்னிலுமு யர்ந்ததுவாய் மற்றொன் றென்றார்! கதிர்நாடு பட்டதுபஞ் சும்ப டாது கண்டாரும் காணாரும் சொன்ன சொல்லால் இதுபூதம் அதுபூதம் எனந டுங்கி இறப்பாரும் ஆனார்கள். புதுமை அன்றோ? புதுமன்னன் நாடாள வந்தான்; பூதம் போந்ததென ஓடிவிட்டான் கூட்டத் தோடு. 