பாதாரு கற்செற்ற வேல் விடுத்தால் என்பகையை அறுக் காதா மனம் இரங்காதா சிவகிரிக் காங்கேயனே. (21) காப்பிட்ட பிள்ளைக் கறிக்கிச்சைப் வையைக் கரைமேன்  மாப்பிட்டு வந்த மயிலேசனே மலையான நின்னைக் கூப்பிட்டு நின்று குனிந்தொரு கோலக் கொம்பால் தடவிப் பூப்பட்ட கண்ணிச் சயமாக்கினான் மைப்புயல் வண்ணனே. (22) உம்பரை வாழ்வித்த நஞ்சம் கொண்டோ மொண்புரம் எரித்த அம்பரை யேற்றிய சூலம் கண்டோ மருளுங் குறைவில்