என்றும் உழவே இனிது.” -எனவும் சொல்லப்படுகின்றதே! இப்படி யெல்லாம் இருந்தும், இக்காலத்தில் இந்து தேசத்தில் உத்தியோகஸ்தரல்லாத குடிஜனங்கள் பயிரிட்டுச் சீவனஞ் செய்வதைப் பார்த்தால், மிகவும் பரிதாபமாயிருக்கின்றது! அதை என்னவென்று நாவெழுந்து சொல்லுகின்றது! துணிந்து சொல்லப்புகுந்தால், ‘பன்னியுரைத்திடிலோ பாரதமாம்,’ என்பதாக விரியும்; ஆயினும், அதை இவ்விடத்திற் சுருக்கிச் சொல்லுகின்றேன். குடிகள் தங்கள் தேகபோஷணைக்காகப் பயிரிடத் தொடங்கினால், முதல் முதல், இது பள்ளத்தாக்கு, இது மேட்டுப்பாங்கு, இது சமநிலம்,’ என்றும், ‘இது செய்கால், இது கரம்பு, இது புறம்போக்கு,’ என்றும் நிலவளமறிய வேண்டும். ஏரிப்பாய்ச்சல், ஆற்றுக்கால் பாய்ச்சல் முதலான நீர்வளம் பார்க்கவேண்டும். காடழித்துக் கரம்பு திருத்த வேண்டும். காறு, கலப்பை, நுகம், வடம், ஆள், குண்டை முதலிய பலவுந் தேடவேண்டும். ஏர்கட்டி நிலத்தை உழ வேண்டும். அதற்குக் குப்பை, தழை முதலாகிய எருவிடல் வேண்டும். நன்செய் நிலங்களைப் பரம்படித்துச் சேடையாடிப் பண்படுத்த வேண்டும்.  பிறகு அதில் சீரகச் சம்பா, சிறுமணிச் சம்பா, சின்னச் சம்பா, பெரிய சம்பா, சன்னச் சம்பா, ஊசிச் சம்பா, இலுப்பைச் சம்பா, மல்லிகைச் சம்பா, கம்பன் சம்பா, கைவளச் சம்பா, குங்குமச் சம்பா, குண்டைச் சம்பா, கோடைச் சம்பா, ஈர்க்குச் சம்பா, புனுகுச் சம்பா, முத்துச் சம்பா, துய்ய மல்லிகைச் சம்பா, மோரன் சம்பா, மாலன் சம்பா, சீவன் சம்பா, செம்பிலிப் பிரியன், பிசானம், மலைகுலுக்கி, மடுவிழுங்கி, காடைக் கழுத்தன், செம்பாளை, பூம்பாளை, முட்டைக்கார், கடப்புக்கார், மோசனம், மணக்கத்தை, பிச்சவாரி, ஈசற்கோவை, இறங்கு மேட்டான், செந்நெல், வெண்ணெல் முதலான நன்செய்த் தானியங்களும்;  கோதுமை, வாற்கோதுமை, வரகு, கேழ்வரகு, மஞ்சட்சோளம், செஞ்சோளம், முத்துச் சோளம், காக்காய்ச் சோளம், கம்பு, சாமை, தினை முதலாகிய புன்செய்த் தானியங்களும்;  அவரை, துவரை, உழுந்து, கடலை, கறுப்புப்பயறு, பச்சைப் பயறு, கொள்ளு, எள்ளு முதலிய காய்த் தானியங்களும்; அவுரி, ஆமணக்கு முதலியவைகளும் விளைவிக்க விதை சம்பாதிக்க வேண்டும். அவைகளைக் கோட்டை கட்டி முளை கிளம்பச் செய்தாவது; அப்படிச் செய்யாமல், சும்மாவாவது விதைக்க வேண்டும் அல்லது நாற்றங்காலுக்கு நாற்றுவிடவேண்டும். அது வளர்ந்த பின், பிடுங்கி நடவேண்டும். சற்சனரைப் பாலிக்கும்படி துர்ச்சனரைப் பரிகரிப்பது போல, அதற்கு விரோதமில்லாமற் களையெடுக்க வேண்டும். நீர் பாய்ச்ச வேண்டும். பயிர் வளருங்காலத்தில் ஆடு, மாடு, பன்றி முதலிய மிருகங்கள் அழிக்கவொட்டாமல், சுற்றி வேலியிட வேண்டும். பூச்சிகளாற் சேதப்பட்டுப் போகாமல், அடிக்கடி பார்வையிட வேண்டும். 'பாராத உடைமை பாழ்,' அல்லவா? நன்றாய் விளைதற்கு வேண்டிய முயற்சிகளைச் சோம்பலில்லாமல் அடுத்தடுத்துச் செய்ய வேண்டும். கருக்கொண்டு விளைந்து மணிமுற்றிக் கற்புடை மகளிர்போலத் தலைவணங்கி மடியுங் காலத்தில், - என்பதனால், களவு போகாமற் கண்ணை இமை காப்பதுபோலப் பத்திரமாய்க் காக்க வேண்டும். விளைந்து மடிந்தபின் அதை ஒப்படி செய்வதற்குப் பிரயத்தனப்பட்டு, அறுக்கும் பருவமறிந்து அறுக்கவேண்டும். அறுத்த அரிகளைச் சுமைகட்டிக் கொண்டுபோய் மலைபோலப் பெரிய போர் போடவேண்டும். மாடுகளை தாமணியிற் பிணைத்து, அதை மிதிப்பிக்க வேண்டும். மிதிப்பித்தபின், வைக்கோலைப் பிரித்துப் பதரைத்தூற்றி, மணியை உடன்வாரக் கும்பலாகக் கூட்டிக் களத்தில் அம்பாரமாக்கிக் குறிமுத்திரை செய்ய வேண்டும். அதை அளந்து தொகையாக்கு, அதிற்கருமான், தச்சன், தட்டான், கணக்கன், குயவன், வண்ணான், அம்பட்டன், தோட்டி, தலையாரி' வெட்டியான் முதலானவர்க்குரிய களவாசம் போகத் துரைத்தனத்தாருக்குச் சேரவேண்டிய மேல்வாரத்தை யாதோர் ஆடங்கமும் இல்லாமல் சேர்த்துவிட வேண்டும். மற்றக் குடிவாரத்தில் பிள்ளையார் கோயில், சிவன் கோயில், பெருமாள் கோயில், ஐயனார் கோயில், மாரி பிடாரி காளி கோயில்களுக்கும், நம்பியான் குருக்கள், புரோகிதன் ஜோசியன், வைத்தியன், வாத்தியார், ஆண்டி, தாதர்களுக்கும்; களவாசத்துக்கும் இவ்வளவு இவ்வளவு என்று பகுத்துக் கொடுத்துவிட்டு மிகுந்த கொஞ்சந் தானியத்தைத் தங்கள் வீட்டுக்குக் கொண்டுபோய், அதனாற் பெண்சாதி பிள்ளை, தாய் தந்தை, தமையன், தம்பி முதலாகிய குடும்பத்தாரெல்லாரும் ஜீவனம் பண்ண வேண்டும் என்றால், அது ஆருக்குத் தானாகும்? எத்தனை நாளைக்குக் காணும்? இது, 'கடன் வாங்கியும் பட்டினி; கலியாணம் பண்ணியும் சந்நியாசம்' என்பதாயிருக்கின்றதே! பின்னும் வீட்டில் நடக்கின்ற கலியாணம், சோபனம், சீமந்தம் முதலாகிய சுபாசுபங்களையும்; வரிசை வண்மை, தான தருமம் முதலானவைகளையும் அந்தச் சொற்பப்பலனைக் கொண்டே நடத்த வேண்டும். அவைகள் எப்படித்தான் நடத்தப்படும்? 'பனி பெய்தோ கடல் நிரம்பும்? பனியிலே கப்பலோட்டலாமா? சமுசாரமோ சாகரமோ? என்கிறார்களே!