கழைதின் யானைக் கால் அகப் பட்ட வன்றிணி நீண்முளை போலச், சென்று அவண் வருந்தப் பொரேஎன் ஆயின், பொருந்திய தீது இல் நெஞ்சத்துக் காதல் கொள்ளாப் பல்லிருங் கூந்தல் மகளிர் ஒல்லா முயக்கிடைக் குழைக, என் தாரே! பாடல் 74 வேந்தனின் உள்ளம்!  பாடியவன்: சேரமான் கணைக்கா லிரும்பொறை 