-என்றொரு பாடலைச் சொல்லி, அவன் தன் பெருமையை வெளியிட்டுக் கவி சிரேஷ்டராகிய இவரை இழிவு செய்தபொழுது, இவர், ‘நீ மூச்சுவிடுவதற்கு முன்னே முந்நூறு நானூறு பாடல் வரையிலும், ஆச்சென்றால் ஐந்நூறு பாடல் வரையிலும் பாடுகிறதாகச் சொன்னையே! இஃதோராச்சரியமா? நான் சொல்வதைக் கேள், வாயைத் திறவாததற்கு முன்னே எழுநூறு எண்ணூறு பாட்டளவிலும், ஒருமுறை வாயைத்திறந்து மூடினால் ஆயிரம் பாட்டளவிலும் ஆகாவா? பாடுகிறதற்கு ஒருநிமித்தமுமில்லாத காலத்திற் சும்மாவிருந்தா லிருப்பேன்; ஆவசியகமுண்டாய்ப் பாட ஏற்பட்டேனானால், யானைத்துதிக்கை போலப் பெரிய தாரைகளாக வருஷிக்கும் மேகம் நான் என்று நினை பிள்ளாய்,’ என்னும் கருத்தையமைத்து, -என்பதாக ஒரு கவிபாடித் தமது வல்லமையைக் குறிப்பித்தார். அதை அதிமதுரகவி கேட்டு, ‘தூக்கி நிறுத்தடா, பிணக்காடாய் வெட்டுகிறேன்!’ என்பவனைப் போல, வெகு சாமர்த்தியமாகப் பேசுகிறானே! இவன் சொல்வது மெய்யாயிருக்குமா! அஃதேது! ‘ஆரத்தான் செத்தாலும் பொழுது விடிந்தால் தெரியும்,’ என்பது போல, இன்னுஞ் சற்று நேரத்திற்குள்ளே பொய் மெய் எல்லாம் பட்டப்பகலாய்த் தெரிய வருகிறது!’ என்று நினைத்துக் காளமேகப் புலவரை நோக்கிக் ‘கூரம்பாயினும் வீரியம் பேசேல்,’ என்பதை அறியாமல், ‘நீ இவ்வளவு வீரம் பேசுகிறையே! அரிகண்டம் பாடு, பார்ப்போம்!’ என்றான். இவர் ‘அரிகண்டமாவது என்னை?’ என, அவன், ‘கழுத்திற் கத்தி கட்டிக்கொண்டு, எதிரி கொடுக்குஞ் சமிசைக்கு இணங்கப் பாடுவதுதான்; அப்படிப் பாடுமிடத்தில் ஏதாவது தவறினால், அந்தக் கத்தியினாலேயே வெட்டுண்ண வேண்டி வரும்,’ என்ன, அதற்கு இவர் கைகொட்டிச் சிரித்து, ‘இது தானா அரிகண்டம் என்பது! இத்தனை சுலபமானதை ஒரு விஷயமாகத் தேடிச் சொல்லவந்தாயே! இதிலென்ன அருமையிருக்கிறது! இது நிற்க. யமகண்டம் பாடுகிறதல்லவோ மகா பிரயாசம்? அதைக் குறித்துப் பேசுவதுதான் கௌரவம்,’ என்று சொல்ல, அவன், ‘யமகண்டம் என்றும் ஒன்றிருக்கிறதா? அஃது எப்படிப்பட்டது?’ என்ன, இவர், ‘பூமியிற் பதினாறடி நீளம், பதினாறடி அகலம், பதினாறடி ஆழமாகச் சதுரத்திற்குச் சதுரம் ஒரு பெரிய குழிவெட்டி, அதன் நான்கு மூலையிலும் பதினாறடி இரும்புக் கம்பங்கள் நாட்டி, கம்பத்தின்மேல் நாலுபக்கத்திலும் இரும்பினால் நாலு சட்டமும், நடுவே ஒரு சட்டமும் போட்டு, நடுச்சட்டத்தில் உறிகட்டி, குழிக்குள் பருத்த புளியங்கட்டைகளை நெருங்க அடுக்கி, கட்டைக்குள் நெருப்பு மூட்டி, அது கனன்றெழுந்து சுவாலித்து எரிந்துகொண்டிருக்க, அந்நெருப்பில் ஆளுயரமான நெருப்புக் கொப்பறை நிறைய எண்ணெய் விட்டு அதில் அரக்கு, மெழுகு, குங்கிலியம், கந்தகம், சாம்பிராணிகளை நிரப்பி, அவை நன்றாய்க் காய்ந்து உருகிக் கொதித்துக் கொண்டிருக்க, நான்கு யானைகளைப் பாகர்கள் மதமேற்றிக் கொண்டுவந்து, கம்பத்திற்கு ஒவ்வொன்றாக மலைகளைப் போல நிறுத்தி வைத்திருக்க, பின்புறத்தில் வளையம் வைத்து, வளையத்திற் சங்கிலி கோத்து, நயத்த எழுகினாற் கூர்மையாகச் சமைத்துப் பளபளவென்று மின்னும்படி சாணை பிடித்த எட்டுக்கத்திகளைக் கழுத்தில் நாலும் அரையில் நாலுமாகக்கட்டிக்கொண்டு, கத்திகளின் புறத்திலுள்ள சங்கிலிகளை மேற்படி யானைகளின் துதிக்கையிற் கொடுத்து வைத்து, தான் கொப்பறைக்கு நேராகத் தொங்குகின்ற உறி நடுவில் ஏறியிருந்து, எவரெவர் என்னென்ன சமிசை கொடுத்தாலும் அவைகளை நொடியிலே தானே தடையின்றிக் குறித்த கருத்தின்படி இசைத்துப் பாடவேண்டும்; அவ்வாறு பாடும்பொழுது, எவ்வளவாவது வழுவுமானாற் சமிசை கொடுத்தவர்கள் யானை மேலிருக்கும் பாகர்களுக்குக் கண் சைகை காட்ட, அவர்கள் யானைகள் மஸ்தகத்தில் அங்குசத்தாற் குத்தி அதட்ட, அவை தமது தும்பிக்கையிற் கொடுக்கப்பட்டிருக்குஞ் சங்கிலிகளை விசையாயிழுக்க, இழுத்தவுடனே புலவர் கழுத்தும் அரையும் கத்திகளாற் கண்டிக்கப்பட்டுத் தலையொரு துண்டமும், அரைமுதல் காலளவும் ஒரு துண்டமுமாகி, அந்த எண்ணெய்க் கொப்பறையில் விழுந்து மாண்டு போகிறது; இப்படிப்பட்டது தான் யமகண்டம்,’ என்றார். காளமேகப் புலவர் இவ்வண்ணஞ் சொல்லக் கேட்ட மாத்திரத்தில், அதிமதுரகவி மனந்திடுக்குற்று, ‘அடா அப்பா! யமகண்டமென்பது இப்படிப்பட்ட கோரமானதா! இஃது உள்ளபடி யமகண்டத்திற்கு ஒப்பாயிருப்பதனாலேதான் இதற்கு இப்பெயர் கொடுக்கப்பட்டதாகக் காண்கிறது! இவ்வாறு செய்ய ஆராலேயாகும்? அசாத்தியம்! அசாத்தியம்!’ என்று தனக்குள்ளே எண்ணி அதிசயித்துப் பின்பு புலவர் பெருமானைப் பார்த்து, ‘நீ சொன்ன யமகண்டம் தகுதியானதுதான்! ஆயினும், சும்மா வாயினாலே டம்பமாகச் சொல்வதனால் என்ன பிரயோசனம்? ‘மாடு திருப்பினவனல்லவோ அருச்சுனன்?’ அதுபோல, சொன்னபடி செய்வதன்றோ கௌரவம்? ஆகையால், செய் பார்ப்போம்!’ என்றான். இவர், ‘சபாசு! ‘ஆடவிட்டு நாடகம் பார்க்கிறது’ போல, என்னைச் செய்யச்சொல்லிப் பார்க்கிறதென்னை? நீ முதல்முதல் இந்த விஷயத்தையெடுத்துப் பேசினதனாலும், வெகுநாளாக யாவருமறிய நடுத்தெருவிலே ‘அதிமதுரகவிராய சிங்கம் பராக்’கென்று விருது கூறிக் கொண்டு வருகிறபடியினாலும், செய்ய வேண்டிய கடமை உன்னுடையதே; அப்படியிருக்கக் ‘குரங்கு குட்டிக்கையைத் தோய்க்கிறது போல’ என்மேலே சார்த்தி, என்னைத் தூண்டிவிட்டு ‘நீ தப்பித்துக்கொள்ளப் பார்ப்பது சரியோ? இது, ‘விருதுகூறிவந்து செடியில்நுழைகிறது போலாகுமல்லவோ?’ என்றார். அத்தருணத்தில் அதிமதுரகவியும், அறுபத்துநாலு தண்டிகைப்புலவரும் திருமலைராயன் முன்னிலையில் ஒருசேரக்கூடி, ‘இவன் எதிரிகளை மதியாத துன்மார்க்கனாயிருக்கிறபடியினாலே, தந்திரமாக இவனையே அந்த யமகண்டத்தில் மாட்டி, இவனுடைய கொழுப்பை அடக்கவேண்டும்!’ என்று தங்களுக்குள் ஆலோசித்துக்கொண்டு, ‘அப்படிச் செய்யவேண்டுமென்று எங்களுக்கு ஆவசியகமில்லை, நீயே உன்னை அதீத சமர்த்தனென்று பெருமைப்படுத்தியும், எங்களை இழித்தும் சீட்டுக்கவி பாடியனுப்பினதனாலும், நாங்கள் சுளுவாக அரிகண்டம் பாடச்சொன்னால், ‘கிணற்றுக்குத் தப்பி தீயிலே பாய்ந்தது போல’ அதை விலக்கி, உன் வாயாலேயே யமகண்டம் பாடுகிறதைக் குறித்துப் பேசினதனாலும், நீதான் அந்தப்படிச் செய்யவேண்டும்!’ என்றார்கள். அவர்கள் அப்படிச் சொல்லக்கேட்டுப் புலவர் சிகாமணியானவர், ‘கல்வித்திறமும் கவிசாதுரியமுமில்லாத இவர்களை யமகண்டம் பாடச் சொல்லுகிறது, வீரமில்லாத பேடியைப் போருக்கழைக்கிறது போல அல்லாமல், வேறன்று; அதனால், நாமே அதைச் செய்துகாட்டி இவர்கள் இறுமாப்பை அடக்கவேண்டும்!’ என்று நிச்சயித்துக்கொண்டு, ‘நீங்கள் வருத்தப்பட வேண்டா, தலைகீழாகக் கரணம் போட்டாலும் இஃது உங்களால் ஆகத்தக்கதன்று; நானே செய்கிறேன், பாருங்கள்!’ என்று உடன்பட்டார். அவர் உடன்பட்ட மாத்திரத்தில் அவர்கள், ‘இனித் தாமதிக்கலாகாது,’ என்று யமகண்டத்தைக் குறித்து அவர் சொன்னபடி ஏவலாளர்களைக் கொண்டு ராஜாவின் சபாமண்டபத்திற்கு நேரிலே குழிவெட்டித் தழல் மூட்டி, எண்ணெய்க்கொப்பறை வைத்துக் குழிக்கு நாற்றிசையிலும் இரும்புக்கம்பம் நாட்டிக் கம்பத்தின்மேற் சட்டம் போட்டு, நடுச்சட்டத்திற் கொப்பறைக்கு மேலே உறி கட்டிப் பாகர்களால் யானைகளை மதமேற்றிக் கொண்டுவந்து கம்பத்திற்கு ஒவ்வொன்றாக நிறுத்தும்படி செய்தார்கள். புலவர் பெருமான் கழுத்திற்கும் அரைக்கும் கத்தி கட்டிக்கொண்டு, கத்திகளின் பின்னுள்ள வளையங்களிற் கோத்திருக்குஞ் சங்கிலிகளை யானைகளின் கையிற் கொடுத்துவிட்டுத் தாம் உறியின் மேலேறி முகமலர்ச்சியுடனே மண்டலித்திருந்து, திருமலைராயனுடைய அனுமதி பெற்றுக்கொண்டு, அதிமதுரகவி முதலானவர்களை நோக்கி, ‘இனி நீங்கள் காலதாமதஞ் செய்யாமல் உங்கிளிஷ்டப்படிக்குக் கொடுக்கவேண்டிய சமிசைகளைத் தடையின்றித் தாராளமாகக் கொடுக்கலாம்’ என்ன அவர்கள் இவருடைய தைரியத்தையும், முகவிலாசத்தையும் உறியேறிப் பயமின்றிக் கம்பீரமாக வீற்றிருப்பதையும் கண்டு, ‘அம்மம்ம! இவனுடைய தைரியந்தான் எப்படிப்பட்டது!’ என்று ஆச்சரியப்பட்டு, ‘நாமிதை முற்ற முடியப் பார்க்கவேண்டும்!’ என்று யாவரும் சமீபத்தில் வந்திருந்து, அவரவர் வெவ்வேறே மிகவும் அருமையாக ஆராய்ந்து தேடியெடுத்துத் தங்களிஷ்டப்படிக்கெல்லாம் நாநா விதமான சமிசைகள் கொடுக்க, அவைகள் எல்லாவற்றையும் அகிலாண்ட நாயகி அனுக்கிரகத்தாற் பொருள் செய்யாமலும், எவ்வளவேனும் இடர்ப்படாமலும் அநாயாசமாக அவர்கள் கொண்ட கருத்துக்கிணங்கும்படி சித்திரவிசித்திரமாய் நல்ல நயந்தோன்ற அதற்குத் தக்க அலங்காரங்களும் அமைத்து விரைவாகப் பாடினார். அதிமதுரகவியும், அறுபத்துநாலு. . . {{block_center|<poem>அதிமதுரகவியும், அறுபத்து நாலு தண்டிகைப் புலவர்களும் தனித்தனி கொடுத்த சமிசைகளும் காளமேகப் புலவர் பாடிய பாடல்களும்!</poem>}}