கமலாவா இது! நல்லா வளர்ந்து இருந்தாள். புதுசு போல இருந்தது அவள் பாவாடை சட்டை. வெள்ளைத் துணியில் பச்சைப் பூப்போட்டது. முகம் மலர சிரித்துக்கொண்டே ஆர்வத்துடன் என்னையே அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவர்களைப் பார்க்க சந்தோஷமாக இருந்தது.  அந்த அம்மாள் இன்னமும் என்னமோ சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். "ஐயா, நீங்க வீட்டுக்கு கட்டாயம் ஒருக்கா வரணும். அவரு இப்போ ஷி•ப்ட்லே இருக்காரு. உங்களை அவரும் பாக்கணும்னாரு. நீங்க ஒருக்கா வந்தா எங்க எல்லாருக்கும் சந்தோஷமா இருக்கும்யா....." "சரிம்மா, கட்டாயம் வரேன். ரொம்ப சந்தோஷம்மா" என்று சொன்னேன். சந்தோஷமாகத் தான் இருந்தது. மணிக்கு ஒரே திகைப்பு. "சாமி, நீங்க  பெரிய்யளுய்யா" என்று திகைப்பும் ஆச்சரியமும் மலங்க. எனக்கும் சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. கூடவே ஒரு உறுத்தலும். "சீ, ஒரு நிமிஷ கோபத்திலே என்னல்லாம் பேசீட்டேன்? என்று.  "இல்லே மணி, அவங்கதான் ரொம்ப பெரிய மனுஷங்கங்க. அந்த பொண்ணும் சரி, அவ அம்மாவும் சரி, நல்லதை மாத்திரம் தான் அவங்க நினைவிலே தங்கியிருக்கு. மற்றதெல்லாம் மறந்துட்டது பாருங்க. அது பெரிய விஷயம். ஒரு நிமிஷத்திலே நாங்க உங்களை விட பெரியவங்கன்னு அவங்க சொல்லலை. ஆனால் அதான் இப்போ நடந்திருக்கு..... " குறிப்புகள்  பகுப்பு:வெங்கட் சாமிநாதன் முகவுரை