'பொன்றப் பொருவேன், இனி' என்று, பொறாதான், ஒன்றப் புகுகின்றது ஒர் காலம் உணர்ந்தான், நின்று அப் பெரியோன் நினையாதமுன், நீலன் குன்று ஒப்பது ஒர் தண்டு கொணர்ந்து கொடுத்தான்.	239 அத் தண்டு கொடுத்தது கைக்கொடு அடைந்தான், ஒத்து அண்டமும் மண்ணும் நடுங்க உருத்தான், பித்தன் தட மார்பொடு தோள்கள் பிளந்தான்; சித்தங்கள் நடுங்கி, அரக்கர் திகைத்தார்.	240