சிறிது சிறிதுதன் சித்தந் தெளித்துத்  தானெனு நினைப்புந் தனக்கெனு மிச்சையும் ஓய்வுறச் செய்து,மற் றொன்றாய் நின்ற எங்கு நிறைந்தபே ரின்ப வெள்ளம்   (180) முங்கி யதனுள் மூழ்கிட யாரையும் பக்குவஞ் செய்யுநற் பள்ளிச் சாலை,இவ் இல்லறம் என்பதோர் நல்லுணர் வின்றி உடல்தின(வு) அடக்குமா உரைஞ்சிடு தடியென