-என்னும் பாடலையும்; ‘இப்படிப் பிரகலாதன் செய்த பிரதிக்கினையை இரணியன் கேட்டவுடனே, தன் பகுவாயைத் திறந்து, ‘நல்லது! நல்லது!’ என்று அதட்டி, தந்தங்களெல்லாம் குப்பென்று பிரகாசிக்கும்படி நகைத்து, உக்கிரத்துடனே தனக்கெதிரே இருந்த நெடிய வச்சிரத் தூணிற் பெரிய பர்வதத்தின்மேற் பிரளயகால இடி இடித்து விழுந்ததுபோல, வெற்றிபெற்ற புகழ் விளங்கிய தன் கையினால் ஓங்கி விசைகொண்டு ஓரறை அறைந்தான்; அறைந்த மாத்திரத்தில் சர்வாந்திரியாமி என்னும் தைத்திரியானவன் சிங்கவடிவு கொண்டு ஆர்ப்பவித்து, அந்தத் தூணைப் பிளந்து, அதில் நின்று, அஷ்டதிக்குகளையும் திறந்து, அண்டத்தையுங் கீறி, அப்புறத்திலும் ஓங்கி, அகிலபுவன சராசரங்களுந் திடுக்கிடும்படி கலகலவென்று சிரித்தான்,’ என்பதைக் கூறும், -என்கிற பாடலையும்; ‘ஜகத்ரக்ஷகன் சிங்கவடிவெடுத்துத் தூணைப் பிளந்து அதன் நடுவில் அவதரித்து, பிரசன்னமாய்ச் சிரித்தது கண்டு பிரகலாதன் ஆனந்தத்தால், ஆடிப் பாடி அழுதுதொழுதான்,’ என்பதைக் குறிப்பிக்கும், -என்கிற பாடலையும் வாசித்தார். வாசித்த மாத்திரத்தில் மோட்டழகிய சிங்கர் தமது திருக்கரங்களை நீட்டி, திருமுடியைத் துளக்கிப் பவளம் போலுஞ் சிவந்த வாயைத் திறந்து கடகடவென்று அந்த மண்டபமும் அதிர, அங்குள்ள சகல மகாஜனங்களும் நடுங்கச் சிரித்து ஆர்ப்பரித்தார். அப்பொழுது எல்லாரும் அதிசயித்து, ‘சிதம்பரத்திற் பாம்பு கடித்து இறந்த தில்லை மூவாயிரவர் பிள்ளை நாகபாசப் படலத்தை வாசிக்கப் பிழைத்தது. இங்கே இரணியவதைப் படலம் வாசிக்கச் சுதைவடிவாய் எழுந்தருளியிருக்கின்ற மோட்டழகிய சிங்கர் திருவுளமுவந்து, அவ்வுவப்பு யாவர்க்குந் தெரியும்படி சிரக்கம்ப கரக்கம்பமுடனே அட்டகாசமுஞ் செய்தார்; ஆதலால் இந்தக் காவியம் அதிக மகத்துவம் உடையது,’ என்றும், இம்மகத்துவம் சகலருக்கும் பகிரங்கமாக வேண்டும் என்றல்லவோ இந்நூலில் அந்தச் சந்தர்ப்பங் கண்டு அதற்குத் தக்கவாறு விசேஷார்த்தஞ் சொல்லிச் சமர்ப்பித்து வந்த ஸ்ரீமந்நாத முனிகளும் இது விஷயத்தில் மாத்திரம் வார்த்தை சொல்லாமல் மௌனமாயிருந்தார்?’ என்றும் எண்ணி, கம்பரைக்குறித்து மிகவும் மெச்சிக் கொண்டாடினார்கள். அதற்கு மேலும் அச்சபையில்உள்ள அறிஞர்கள் ஆங்காங்குக் கேட்ட கேள்விகளுக்கெல்லாம் ஏற்றபடி சமாதானஞ் சொல்லி, இராமாயணம் முழுவதும் வாசித்து முடித்த பின்பு ஸ்ரீமந்தாதமுனிகள், ‘இந்தக் காவியம் இவ்வளவு சிறப்புடையதாக இயற்றப்பட்டும், பாலில் விஷங் கலந்தாற்போல, இடையிடையே நரஸ்துதி பண்ணப்பட்டதனால் அல்லவோ, இங்கிருக்கும் வைஷ்ணவர்கள் அசூயை கொண்டு, தில்லை மூவாயிரவர் முதலியோருடைய கையொப்பம் வாங்கிவரும்படி இவரைப் பலவிடங்களிலும் ஓடியுழலச் செய்தார்கள்?’ என்று உய்த்துணர்ந்து, கம்பரை நோக்கி, ‘இதிகாசமாயும் பகவத் சரிதமாயும் இருக்கின்ற இதில் என்ன நிமித்தத்தால் நரஸ்துதி செய்ய வந்தது?’ என்று வினவ, கம்பர் திருவெண்ணெய் நல்லூர்ச் சடையப்ப முதலியார் இளமைமுதல் தமக்கு நெடுநாளாக அன்னவஸ்திராதிகள் கொடுத்து ஆதரித்ததையும், அவரது பிரயத்தனத்தால் திருவெண்ணெய் நல்லூரிலே இந்நூல் சொல்லப்பட்டதையும், அம்பிகாபதி விவாகத்திற் பாதபூஜை நடக்கும் சமயத்தில் சகலமான ஜனங்களும் வந்து நிறைந்திருக்கும் கலியாண வாசலில், மேற்படி முதலியார் வர, ‘ஆயிரம் பனை அப்பனுக்குப் பல்லுக்குத்த ஈர்க்குக் கிடையாது,’ என்பது போல கிராமாதிபதியாகிய அவருக்கு இடம் இல்லாததனால், அங்கிருந்தவர்களெல்லாம் எழுந்து அவரை, இங்கே வரலாம் இங்கே இருக்கலாம் என்று உபசரித்தபொழுது அவர், ‘நீங்கள் யாரும் எழுந்திருக்க வேண்டா; சும்மா விருங்கள்; எனக்கு இதோ இடமிருக்கிறது,’ என்று சொல்லி அவர்களை அங்கிருக்கச்செய்து, ஒருவரும் இருப்பதற்கு யோக்கியமின்றி ஒழிந்திருந்த சாக்கடை வரம்பின்மேல் நின்று கொண்டிருக்க, தாம் அவரைப் பார்த்து, ‘அத்தான், அவ்விடத்திலேயா இருக்கின்றீர்கள்? நல்லதிருங்கள்,’ என, அதுகேட்டு தம் மனையாள் சகிக்காமற் பரிதபித்து, ‘இத்துனை ஜனங்களுக்கும் இங்கே இடமிருக்க, எங்கள் அண்ணா அவர்களுக்கு மாத்திரம் அந்தச் சாக்கடையா கிடைத்தது?’ என்ன, ‘அடி பைத்தியக்காரி, உங்கள் தமையனாரை இந்த இடத்திலேயா வைக்கிறது! நான் வைக்குமிடத்தில் வைக்கிறேன்!’ என்று தாம் சொன்னதையும் விவரணமாக விண்ணப்பம் செய்து, ‘இக்காரணங்கள் அனைத்தையும் கருதித்தான் அந்தப் பிரபுவை அடியேன் இதிற் சொல்லி வைத்தேன்,’ என்றார். ஸ்ரீமந்நாதமுனிகள், ‘இஃது உபகார ஸ்மிருதி,’ என்று திருவுளங்கொண்டு, கம்பரை நோக்கி, ‘நீர் செய்வதெல்லாஞ் சரிதான்; உம்மாலே பாடப்பட்ட பதினாயிரம் பாடலுக்குள் நூற்றுக்கொன்று விழுக்காடு நூறு பாடலில் அவர் பெயரைச் சொல்லியிருக்கிறீரே? இப்படி மகா காவியத்தில் அடிக்கடி சொல்லுவது யுத்தமன்று; அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சாம்,’ ஆதாலால், ஆயிரத்துக்கொன்றாகப் பாத்துப்பாடலில் மாத்திரமிருந்தாற்போதும்,’ என்ன, கம்பர் அதுகேட்டு, ‘அருமைப்பட்டுப் பாடிய தொண்ணூறு பாடல் வீணாயப் போய்விடுகின்றனவே!’ என்று மனவருத்தப்படாமல், ‘சுவாமி, மகாபாக்கியம்! கற்பகமும் காமதேனுவும் நாணத்தக்க ஔதாரியமுடைய அந்தப் பிரபுவின் குணாதிசயம் அடியேனுடைய சிற்றறிவுக்கு எட்டாமையால், விலையுயர்ந்த மாணிக்கத்தைக் குருவிந்தக்கல்லுக்கு ஒப்பாக மதிப்பவரைப் போல அவரை நூற்றுக்கொருவராக மதித்தேன்; தேவரீர் ஆயிரத்துக்கொருவராக மதித்தது விசேஷமே!’ என்று சாதுரியமாகச் சொல்ல, ஸ்ரீமந்தாதமுனிகள் திருவுளமகிழ்ந்து, கிருபைகூர்ந்து, கம்பருக்கு,  ‘கவிச்சக்கரவர்த்தி’ எனப் பட்டப்பெயர் கொடுத்து, அவர் பாடின ராமாயணத்திற்கு அச்சபையிலிருந்த வித்துவஜனர்களிற் சிலர் சாற்றுக்கவி கொடுக்கவும், அதில் இரண்டு கவியை எடுத்துத் திவ்வியப் பிரபந்தத்தோடு சேர்க்கவும், அந்தத் திவ்யதேசத்தில் நடக்கும் உற்சவாதிகளில் அழகிய மணவாளன் திருவீதிப் புறப்பாடாகித் திரும்பிக் கோயிலுக்குட் செல்லும் போதெல்லாம் அப்பெருமானைக் கம்பர் கட்டுவித்த மண்டபத்தில் எழுந்தருளப்பண்ணித் திருவந்திக்காப்பு நடப்பிக்கவும், சடகோபரந்தாதியில் இரண்டு பாடலைத் திருக்குருகூரில் ஆழ்வார் சந்நிதியில் நித்தியப்படியாகச் சேவிக்கவும் வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டு, தமது கோஷ்டியிலுள்ள வைஷ்ணவர்களைக் ‘கம்பர் கவிச்சக்கரவர்த்திக்குப் பெருமாள் சேவை பண்ணுவித்து, ஸ்ரீ சடகோபம் முதலானவைகளும் பிரசாதியுங்கள்,’ என்று நியமித்தார்.