ஆணி அற்ற மாமரம்போல் ஆகினனே நெஞ்சமே (26)  கோத்துப் பிரகாசம் கொண்டுருகி அண்ட மெல்லாம்  காத்தப் படியே கயிலாயம் சேராமல்  வேற்றுருவப் பட்டடியேன் வெள்ளம்போல் உள்ளுருகி  ஏற்றும் கழுவில் இருந்த பிணம் ஆனேனே (27)  நிலைவிட்டு உடலை உயிர் நீங்கி அகலுமுன்னே  சிலை தொட்ட வேடன் எச்சில் தின்றானைச் சேராமல்  வலைபட்டு உழலுகின்றமான் போல் பரதவித்துத் 