கேட்டலும், நளன் என்று ஓதும் கேடு இலாத் தச்சன், கேள்வி வாட்டம் இல் சிந்தையான், தன் மனத்தினும் கடுகி, வல்லே நீட்டுறும் அழிவு இல்லாத யோசனை நிலையதாகக் காட்டினன், மதிலினோடும் பாசறை, கடிதின் அம்மா!	14-1 போயினன், அமலன் பாதம் பொருக்கென வணங்கி, 'இன்னே ஆயினது அணி கொள் பாடி நகர் முழுது, அமல!' என்றான்; நாயகன் தானும், வல்லே நோக்கினன் மகிழ்ந்து, 'நன்று!' என்று ஏயினன், எவரும் தம்தம் பாசறை இருக்க என்றே.	16-1