கொழுத்தான் வழக்குங் குழந்தையென் கொங்கையைக் கூருகிரால் அழுத்தாத வேளையில் வெந்நீர் பன்னீர் மதியும் மழல்சேர் கொழுத்தான் மதனுங் கொழுத்தான் பருவக் குறிப்பறிந்தே. (2)  குழந்தை என்னும் அவன் பழுத்த மரத்தை நாடும் பறவைகள் போல, பாவலர்க்கு அவர் கொழுக்கும்படி வழங்குவான். அவன் என் கொங்கையைத் தன் கூரிய விரல்களால் அழுத்தி நகத்தால் கீறாத வேளையில் மன்மதன் கொழுத்துப்போய் என்னோடு விளையாடுகிறான். வெந்நீரோ, பன்னீரோ, நிலவோ எதுவாயினும் என்னைச் சுட்டெரிக்கின்றன.    பொன்னார் மருமத்தன் பூம்பாவை வேலப்ப பூபனருள் மன்னா குழந்தைக் குருநாத நீத வரோதயனே பன்னாண் மலர்க்குழற் பின்னா ளென்னாளும் பரிந்தணைய நன்னா ளிந்நாள் வரச்சொன்னாண் மின்னாண் மணநாளென்னவே. (3)