பூண்ட வானரம் நின்றதும் புவியிடை மறிய, தூண்டி, மற்று அவன் இலக்குவன் தனக்கு இவை சொல்வான்:	233-1 அது கண்டார் அடல் வானவர், ஆசிகள் கூறித் துதி கொண்டார்; அடல் அரக்கனும் துணை விழி சிவந்து ஆங்கு, 'இது கண்டேன்; இனிக் கழிந்தது, உன் உயிர்' எனக் கனன்றே கொதி கொண்டான், அடல் சிலையினைக் குழைவுற வளைத்தான்.	240-1 புக்க போதில், அங்கு இலக்குவன் பொருக்கெனத் துயர் தீர்ந்து, அக் கணம் தனில் அரக்கர் தம் பெரும் படை அவிய,