உன்னச் செய்வது ஓர் முனிவு இன்மை மனம் கொளா உவந்தான்; பின்னைச் செம்மல் அவ் இளவலை, உள் அன்பு பிணிப்ப, தனனைத் தான் எனத் தழுவினன், கண்கள் நீர் ததும்ப.	111 கண்ணின் நீர்ப் பெருந் தாரை மற்று அவன் சடைக் கற்றை மண்ணின் நீத்தம் ஒத்து இழிதர, தழீஇ நின்று, 'மைந்த! எண் இல் நீக்க அரும் பிறவியும் என் நெஞ்சின் இறந்த புண்ணும் நீக்கினை, தமையனைத் தொடர்ந்து உடன் போந்தாய்	112 'புரந்தான் பெரும் பகைஞனைப் போர் வென்ற உன் தன்