குலோத்துங்க சோழனுடைய மந்திரியானவர், ‘இராகவரைத் திரிமூர்த்திகளில் ஒருவரல்லர் என்று இராவணன் என்னகாரணத்தாற் பூர்வபக்ஷம் பண்ணிக் கழித்தான்?" என்று கேட்க, கம்பர், ‘சிவனாயிருந்தால், மான், மழு, சதுர்புஜம், காளகண்டம், திரிநேத்திரம் இருக்க வேண்டுமே! அவை இல்லாமையாலும், அன்றியும் தான் கொடுத்த வரத்தைத் தானே அழிக்கமாட்டானாகையாலும், பிரமனானால் நான்குமுகமும், எட்டுக் கண்களும், தண்ட கமண்டலங்களும் இருக்கவேண்டும் ஆகையாலும், மேலும் அவன் தனக்குப் பாட்டனும் புரோகிதனுமாய் இருப்பதனால் விரோதஞ் செய்யான் ஆகையாலும், விஷ்ணுவெனிற் சங்க சக்கர கட்க கோதண்ட கதாயுதங்களைக் கையில் ஏந்தி வரவேண்டுமல்லவோ? அவை இல்லையே! ஆகையாலும், அவர்களை அல்லவென்று நிருணயித்தான்,’ என்றார். மேற்படி படலத்தில் தசக்கிரீவன் மடிந்தது கண்டு விபீஷணர் துக்கிக்கின்ற சமயத்தில், -என்ற பாடலைக் குறித்து, பாகைவரோடு எதிர்த்துப் போர்செய்து வென்று, முற்காலத்திற் பெற்ற வெற்றியாகிய பெண்ணையும், எண்ணிறந்த சாஸ்திரங்களைக் கற்றுப் பெற்ற கல்வியாகிய பெண்ணையும், வீரம் செல்வம் முதலாவைகள் காரணமாகப் பெற்ற கீர்த்தியாகிய பெண்ணையும் நெடுங்காலமாகப் புணர்ந்து சுகமனுபவித்து அவர்கள், ‘தம் நாயகன் இப்போழுது காமதுரனாக நெறி தவறிப் பரஸ்திரீ கமனம் பண்ணத் தலைப்பட்டான்,’ என்று மனத்தில் அஸூயை கொண்டு பிணங்கும்படி, பின்பு சிறப்புக்கெல்லாம் உற்பத்தி ஸ்தானமாயிருப்பளை, ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியின் அமிசமானவளை, பிரமாதி தேவர்களுக்கும் பெற்ற தாயாய் விளங்குகின்றவளை, தெய்விகமாகிய கற்பானது உருக்கொண்டு வந்த மகா பதிவிரதையென்னுஞ் சீதையைத் தழுவும்பொருட்டுத் துராசைகொண்டு, பெறுதற்கருமையான உயிரைக்கொடுத்துப் பிரதிபலனாக எக்காலத்தும் நீங்காத பெரும்பழியைத் தேடிக்கொண்ட மதி மயக்கமுடையவனாகிய இராவணா, நீ இராம பாணத்திற்கு இலக்காகித் தலைவேறு உடல் வேறுபட்டு விழுந்து, திக்கஜங்களின் கொம்புகள் ஒடிந்து பதிந்து சூரியனைப்போலப் பிரகாசிக்கின்ற உன் மார்பினாற் பூமியாகிய பெண்ணைத் தழுவிக்கொண்டு கிடக்கின்றையோ?’ என்று பிரலாபித்தார்,’ என்பதாகப் பிரசங்கித்தார். அதுகேட்டுச் சடையப்ப முதலியாருடைய தம்பியாரான சரராம முதலியார்கம்பரை நோக்கி, ‘இராவணன் மார்பில் யானைக் கொம்புகள் பதிந்திருப்பது வாஸ்தவமே; அம்மார்பு சூரியனைப்போலப் பிரகாசிக்கின்றதென்பது என்ன விதத்தால்?’ என, கம்பர், ‘இராவணன் அஷ்ட திக்கஜங்களுடனே யுத்தஞ் செய்த காலத்தில் ஐராவதமுதலாகிய அவ்வெட்டு யானைகளும் அவனை முட்டிக் கொம்புகளால் மார்பிலே குத்த அவைகள் ஊடுருவி முறிந்து மேடும் பள்ளமுமாயிருந்தது கண்டு, அவற்றை அவன் மயன்என்னும் தெய்வத்தச்சனுக்குக் காட்டி, இவற்றைப் பிடுங்கி எறிந்து விடுகிறையா?’ என, மயன், ‘பிடுங்க வேண்டுவதில்லை; வாள் கொண்டு அறுத்து, அரத்தினல் அராவி ஒப்பமாக இழைத்து, மேலே விலையுயர்ந்த மாணிக்கக் கற்களை அழகாகப் பதித்தால், அது ஒரு விசித்திரமான மதாணிப் பதக்கந் தரித்ததுபோல இருக்கும்,’ என்று சொல்லி, அப்படியே செய்தான்; அது சூரியனைப் போல ஜொலிப்பது பற்றி அங்ஙனம் சொல்லப்பட்டது,’ என்றார். மீட்சிப் படலத்தில், - என்றும், - என்றுஞ் சொல்லப்பட்ட பாடல்களைக் குறித்து, ‘பிராட்டியானவள் அக்கினிப் பிரவேசம் பண்ணினபொழுது அவளுடைய கற்பென்னும் நெருப்புத் தன்னைச்சுடத் தான் வெந்து நொந்தமையால், அவ்வக்கினி வந்து ஸ்ரீராகவரை நோக்கி, ‘வேதத்தின் முதற்றலைவனாகிய இராமசந்திரா! நான் பயந்தேன்! செம்பஞ்சுக் குழம்பூட்டிய மிருதுவான பாதத் தாமரையையுடைய இந்தச் சீதையைத் தொடுவதற்காக மிகவும் பயந்தேன்! கற்புக்கரசியாகிய இவள்மேல் உனக்கு உண்டாகிய கடுங்கோபத்தினால் விளைந்த இவ்விளைவுகளெல்லாம் எளிமையானவைகளோ? இவள் மனம் நொந்து சீற்றஞ் செய்வாளானால் உலகமெல்லாம் நிர்மூலமாய் விடுமேயல்லாமல், மழை பெய்யுமா? பூமி பிளந்து போமேயல்லாமல் தன்னிடத்திலுள்ள அகிலசராசரங்களையும் தாங்கி நிற்குமா? பாவந் தலையெடுத்து நிற்குமேயல்லாமல், தர்மமானது நெறி தவறாமற் செல்லுமா? பெரியோர்கள் தத்தம் உயிர்நிலை தேய்ந்து போனவர்களேயல்லாமற் பிழைத்திருப்பார்களா? மூலத்தாமரையில் வசிக்கின்ற பிரமனும் தன் படைப்புத் தொழிலுடனே மாண்டு போவானேயல்லாமல், உயிர்பெற்றிருப்பானா? சகலமும் அடியோடே நாசமாய்ப் போய்விடாவா? இதென்ன விபரீதம்’ என்றும் மற்றும் பலவாறாகவும் முறையிடுகையில், - என்ற பாடலைக்குறித்து, ‘பிரமனானவன் சுவாமிக்கு முன்னே வெளிப்பட்டு வந்து, ‘விஜயகோதண்டபாணியாகிய இராகவா, கேவலம் சஞ்சித ஆகாமிய பிராரத்த கர்ம வசத்தனாய்ப் பலகாலும் பிறந்து பிறந்து உழலுகின்ற பந்த சமுசாரியைப்போல, உன்னை நீ மதித்துப் பிரமிக்கின்றையோ? உனக்கு எக்காலத்திலும் உற்பத்தியென்பது இல்லையே! சகலமுத் தன்னிடத்திலே தோன்ற, தானொன்றிலும் தோன்றாத மகாமகிமை பெற்ற மூலப்பிரகிருதியானது, செம்பிற் களிம்பு போல அனாதியே உன்னிடத்தில் தோன்றி நிற்கின்றது; பின்பு அம்மூலப் பிரகிருதியிலிருந்து அகங்காரத்துவந் தோன்றுகின்றது; அதிலிருந்து சூக்ஷ்ம்பூதமாகிய தன்மாத்திரை தோன்றுகின்றது; அதிலிருந்து ஸ்தூல பஞ்சபூதங்கள் தோன்றப் பஞ்சீகரணப்பட்டுப் பிரபஞ்சத் தோற்றம் உண்டாகின்றது; கால முடிவில் அனைத்துந் தோன்றிய வண்ணமே ஒடுங்கி மாய்ந்து போகின்றன. இவை இவ்வாறு சங்கோச விகாசப்பட்டு மாய்ந்து போயும் ‘நீ மாத்திரம் எக்காலமும் மாயாதிருக்கின்றாய்’ என்றும்,