இருளிரவில் ஒருமூலைத் திண்ணையில்நான் பசித்தே இளைப்புடனே படுத்திருக்க எனைத்தேடி வந்தே பொருளுணவு கொடுத்துண்ணச் செய்வித்தே பசியைப் போக்கியருள் புரிந்தவென் புண்ணியநற் றுணையே மருளிரவு நீக்கியெல்லா வாழ்வுமெனக் கருளி மணிமேடை நடுவிருக்க வைத்தவொரு மணியே அருளுணவும் அளித்தென்னை ஆட்கொண்ட சிவமே அம்பலத்தென் அரசேயென் அலங்கலணிந் தருளே! பாடல்: 49 (நான்பசித்த) நான்பசித்த போதெல்லாந் தான்பசித்த தாகி நல்லுணவு கொடுத்தென்னைச் செல்வமுற வளர்த்தே ஊன்பசித்த இளைப்பென்றும் தோற்றாத வகையே ஒள்ளியதெள் ளமுதெனக்கிங் குவந்தளித்த ஒளியே வான்பதிக்கும் நெடுமாற்கும் நான்முகற்கும் அரிதாம் வாழ்வெனக்கே ஆகியுற வரமளித்த பதியே