வழுங்க லென்ற வறவோன்றனலர்கொள் பாதம் பெரிதேத்தித் தொழுங்கை யாளக் குணக்குன்றைத்துதிப்ப னென்று தொடங்கினாள். 136	வெள்ள மாரி தரித்தோய்நீவினையின் வாயி லடைத்தோய்நீ யுள்ள மாட்சி யுடையோய்நீயுயப்போம் வண்ண முரைத்தோய்நீ நள்ளென் யாமத் தியான்செய்தநவைக ளெல்லா நனிகண்டு மெள்ள லில்லாப் பெரியோய்நின்னிணையில் பாத மணைவல்யான். 137	மூட மூன்று முரைத்தோய் நீமுரண்செய் தோற்ற முனிந்தோய் நீ வீடுங் கட்டும் விரித்தோய் நீவினையி னின்பம் வெறுத்தோய் நீ