சந்தான மேருவென நிறைந்த  குமாரெட்ட னெனைத் தழுவா வாயா சந்தானமே தரிக்கக் கூடுதிலை யவன் மருங்கில்  சகியே நீபோய் சந்தான மேலேறியு பரிசெய்தாற் றீருமடி தனக்குத் தானே. திருமாலை யம்புதொட்ட சிலைமார னம்புவிக் குட்டிட வான்முல்லைத் திருமாலை யம்புயஞ் சூழ்குமார வெட்டமனைச் சேரச் செய்தாலுள்ள திருமாலை யந்தெளிந்து  சுபசோபனம் பொருந்திச் சிவனை நேசித் திருமாலை யந்தொறும்  போயுனை நினைத்துத் தெரிசிப்பேன் திருமின்னாளே. மாதங்கங்கோடி நிலவறைக்குள் ஒளித்தாலும் அந்தவழியே கம்ப 