அழலும்என் நெஞ்சம் கிடந்து. (காதல் நோயால் என் நெஞ்சு சதா கொதித்த வண்ணமாக இருக்கிறது. ஊரிரே என்னை உயக்கொண்மின்!) பாடல் 6 போரகத்துப் பாயுமா ! பாயா(து) ஒருபடியா, ஊரகத்து  மெல்ல நடவாயோ ! - பார மதவெங் களியானை மாறன் தன் மார்பம், - கதவங்கொண்(டு) யாமும் தொழ (இந்தக் கவி பெண்ணின் கூற்று என்பது மறைவாய் கிடக்கிறது. மார்பம் தொழ, கதவங்கொண்டு, என்னும் சொற்களை வைத்துத்தான் காதலுற்ற பெண் பேசுகிறாள். இப்படி காதலை மறைவில் வைத்துச் சொல்வதிலிருந்து ஒரு நாண பாவம் இருப்பதைத் தெளிவாக்குகிறது)