- என்ற வண்ணமாக அவன் சித்தங் கலங்குகையில், 'பட்ட காலிலே படும்; கெட்ட குடியே கெடும்' என்பற்கேற்கத் துரைத்தனத்தாருடைய தண்டற்சேவகர்கள் வந்து உழுது பயிரிட்டு அனுபவித்ததற்காகச் சேர வேண்டிய இறைப் பொருளைக் கட்டச் சொல்லி உபத்திரவப்படுத்த, அவன், 'இதற்கென்ன உத்தரஞ் சொல்லுகிறது!' என்று ஒன்றுந் தோன்றாமல் ஆந்தை போல விழிக்குமளவில், அவனுடைய ஆசாரியர் வந்து தமக்குக் குருதட்சிணை கொடுக்கவேண்டுமென்று கேட்க, 'இதேது தர்மசங்கடமாயிருக்கிறது! கொடாவிட்டால் அபசாரத்திற்கு இடமாகிறதே!' என்று அவன் பித்துக்கொண்டவன் போல எண்ணாததும் எண்ணுகையில், வித்தவஜனர்கள் அவன்மேல் கவிபாடி வந்து தியாகம் தரச்சொல்லிப் பிடிக்க, 'வித்துவான்களாகையால் இவர்கள் மனம் நோகும்படி செய்யக்கூடாதே!' என்று பலவிதத்திலும் இடர்ப்பட்டு, அவன் இருதலைக் கொள்ளிக்கு நடுவேஅகப்பட்ட எறும்பைப் போல முன்னும் போகாமல் பின்னும் போகாமல் தடுமாறித் தத்தளித்தான். அப்பொழுது அந்த நிர்ப்பாக்கியன் பட்ட சங்கடத்தையெல்லாம் மேற்சொல்லிய புலவர்களுள் ஒருவர், -என்று ஒரு பாடலாகப் பாடினார். உழுதொழிலைச் செய்வதற்கு வேண்டிய கருவிகளெல்லாம் அழியாத வச்சிரத்தினாலே செய்யப்பட்டிருக்கின்றனவா? காட்டிலுள்ள செத்த மரங்களினாலும் துருப்பிடிக்கும் இரும்பினாலும் செய்யப்பட்டவைகள் தாமே? ஆதலால், அடிக்கடி காறுகள் தேய்ந்துபோம். கலப்பைகள் முறிந்து போம். ஏரிலே கட்டப்பட்ட எருதுகள் கோமாரி மாரடைப்பான் கண்டு திடீரென்று செத்துப் போம். அல்லது கிழமாய்ப் போம். வேலையாட்களுக்கு வியாதி சம்பவிக்கும். அக்காரணங்களால் உழவுக்குத் தடையுண்டாம். அந்தச் சமயத்தில் வேறே கலப்பைகள்,  காறுகள், எருதுகள், ஆட்கள் ஆகிய இவைகளை நூதனமாகச் சம்பாதிக்க வேண்டிவரும். இவைகளைக் குறித்து அதிகப் பணம் செலவாகிறதும் சொல்லக்கூடாத கஷ்டம் நேருகிறதும் உண்டு. இந்தச் செலவெல்லாம் எவ்விதத்திற் கட்டி வரும்? இவ்வகைச் செலவுக்கும் சர்க்கார் தீர்வைக்கும் பணம் அவசரமாய் வேண்டியிருக்கிறதே! அதற்காகக் கூட்டிலும் குதிரிலும் சேர்த்து வைத்த உசிதமான பழையநெல் முதலியவைகளைக் காலவிலைக்குத் தக்கபடியன்றி, எட்டு மரக்காலுக்குப் பத்து மரக்காலும், பத்து மரக்காலுக்குப் பன்னிரண்டு மரக்காலுமாக நேர்ந்தவாறு விற்றுக் கொடுத்துவிட்டுத் தாங்கள் அநுசிதமான வரகு, சோளம் முதலானவைகளைச் சமைத்துப் புசித்தும், கம்பு கேழ்வரகுகளைக் காய்ச்சிக் குடித்தும், அவைகளுக்கும் வழியில்லாமல், வடித்த கஞ்சி, புளித்த காடி, பிண்ணாக்குகளினால் வயிற்றை நிரப்பி உடம்பு வளர்த்தும், அவை சரீரத்திற்கு ஏற்றுக்கொள்ளாமல், ஜுரம், குளிர், தலைநோய், வயிற்றுநோய்,காற்பிடிப்பு, கைப்பிடிப்பு, பித்தம், வாயு, மந்தம், பேதி உண்டாகி அவஸ்தைப் படும்பொழுது 'பால ஜோசியம், விருத்த வைத்தியம்' என்பதற்கேற்கச் சாஸ்திர மாத்திரம் அன்றிக் கைம்முறைகளிலும் நெடுநாட்பழகித் தாது முதலிய அஷ்ட பரீக்ஷையும் தெரிந்து நல்ல நிர்வாகத்தோடே 'ஆயிரங்காக்கைக்கு ஒரு கல்' எறிவது போல, பல பிணிக்கும் ஒருமருந்தே கொடுத்துச்சீக்கிரத்தில் சொஸ்தப்படுத்திப் பெரிய பெயர் பெற்ற மாக சமர்த்தனான பிரபல வைத்தியன் இந்த எளியவர்களுக்கு எங்கே கிடைக்கப் போகிறான்? அந்நேரத்திற் கண்ணிற்கு எதிர்ப்பட்ட கற்றுக்குட்டியை அழைப்பித்து அவனிடத்திற் கையைக் காட்ட, அவன் பார்த்து, 'அம்மம்ம! இது பொல்லாத அசாத்திய வியாதி! இதற்குத் தகுதியான பரமௌஷதப் பிரயோகம் பண்ணவேண்டும்!' என்று, பையிலிருந்து வீர பூர ரச பாஷாணங்களை எடுத்து, 'இது நாராயணாஸ்திரம், இது பிரமாஸ்திரம், இது பாசுபதாஸ்திரம், இது வச்சிர கண்டன குடாரம், இது பைரவி, இது சிந்தாமணி, இது அமிரத சஞ்சீவி என்று பெயர்களை மாத்திரம் பிரமாண்டமாகச் சொல்லிக் கைகொண்ட மட்டும் இழைத்து, மொத்தை மொத்தையாக வழித்து, நா 'சேத்திமாத்ரா வைகுண்ட யாத்ரா,' என்பதாகக் கூசாமற் கொடுத்துச் சாந்தி பண்ணத் தெரியாமல் உபத்திரவத்தை அதிகப்படுத்தி விட, அப்படியும் சங்கடப்படுவார்கள். இது நிற்க. ★★★முற்காலத்தில்... முற்காலத்தில் சேரன், சோழன், பாண்டியன் முதலான இந்துக்களுள் ஆளுகை செய்த அரசர்களெல்லாம் புஷ்பமானது வாடாமல் அதிலுள்ள தேனை வண்டு மிருதுவாகக் கிரகிப்பது போலக் குடிகளுக்கு வருத்தமில்லாமல் அவர்களிடத்தில் ஆறிலொரு கடமை வாங்கி வந்தார்களென்பது லோகப் பிரசித்தமாயிருக்கின்றது. ஆறிலொன்று என்பதன் விவரமென்ன? எனில், பயிரிடப்பட்டு விளைந்த தானிய மொத்தத்தை ஆறு பங்காகப் பகுத்து, அவைகளில், என்றபடி, பிதிரர்க்கு ஒன்றும், தேவர்க்கு ஒன்றும், விருந்தினருக்கு ஒன்றும், சுற்றத்தாருக்கு ஒன்றும், இல்வாழ்வானுக்கு ஒன்றுமாகப் பிரித்து ஐந்து பங்கைக் குடிகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, ஒரு பங்கை அரசர் தமக்குச் சேரவேண்டிய கடமைக்காக எடுத்துக்கொள்வதே. இது எவ்வளவு சகாயம்? இக்காலத்திலோ அப்படியில்லை. ஆயினும், 'காக்கையின் கழுத்தில் பனங்காயைக் கட்டினது' போலக் குடிகள் பரிக்கக்கூடாமல் அவர்கள்மேல் ஏற்றப்பட்ட அதிக பாரத்தை மனமிரங்கி ஒருவருக்கொருவர் சுலபப்படுத்துவது துரைத்தனத்தாருக்கு அவசியமான கடமைதான்.