-என்பதும், சித்திரை மாதத்தில் ஓரூருக்குப் பிரயாணம் பண்ணிப் போகையில் வழி நடுவிலுள்ள திருச்செங்கோட்டுச் சத்திரத்தில் ஒருநாளிராத் தங்கியிருக்கும் பொழுது, காற்று வீசாமல் தமக்கு அதிக வெப்பமாயிருந்தது கண்டு காளமேகப் புலவர், ‘பத்தசிரோமணியாகிய சிறுத்தொண்டரே! நீர் நமக்காக அரிந்து கறி சமைத்த பிள்ளையை நம்முடனே கூட உண்ணுதற்கு அழைத்து வாரும்,’ என்று சொல்லி, அப்பிள்ளையின் வரவை எதிர்பார்த்திருந்த சிவபெருமானுடைய திருச்செங்கோடென்ற இந்த ஸ்தலத்தில் இஃதென்னை ஆச்சரியம்! காசி கங்கையைக் கமண்டலத்தில் முகந்து கையிலேந்திய அகஸ்திய முனிவனுடைய பொதியமலையிலிருந்து உண்டாகும் தென்றற் காற்றை, ஒற்றைக் கொம்பினை ஏந்திய விநாயகமூர்த்தியின் பிதாவாகிய பரமசிவன் பூஷணமாகப் பூண்ட சர்ப்பந்தான் இப்பொழுது உணவாக உட்கொண்டு விட்டதோ! எப்பொழுதும் இயங்குகின்ற காரணத்தாற் சதாகதி என்று பெயர்பெற்ற காற்று இயங்காததென்ன மாயம்?’ என்னும் கருத்தையமைத்துப் பாடிய, [$.ஐம்மா=கால்; இங்குக் காற்று எனும் பொருளில் வந்தது.$] -என்பதுமாக, இந்தப்படிக் காளமேகப்புலவர் நவநவமாகக் கருத்தமைத்துக் கவிபாடி ஸ்தலதரிசனஞ் செய்து வருகையில், திருமலைராயன்  பட்டணத்திற் கல்வியில் மிகச் சிறந்தவர்களென்று அவ்வரசன் வியந்து கொடுத்த தண்டிகைப் பரிசுபெற்ற புலவர் அறுபத்துநால்வரும், அவர்களுக்குத் தலைவனுமாகிய அதிமதுரகவி என்பவனும், தமிழில் தங்களுக்குச் சமானம் ஒருவருமில்லையென்று அகங்கரித்து, உலகத்திலுள்ள மற்றப் புலவர்களையெல்லாம் மதியாமற் பலவாறாக நிந்தித்து அவமானப்படுத்தி வருகிறார்களென்றும், அதற்குத் திருமலைராயனும் உடன்பட்டிருக்கிறானென்றும் கேள்விப்பட்டு, ‘வித்துவான்களாயிருப்பவர்கள் ஆராயினுமென்ன? அப்படிப்பட்டவர்களை அவமதிக்கலாமா? அவர்களை இகழ்ந்தது நம்மை இகழ்ந்ததல்லவா? பூர்வம் ஒட்டக்கூத்தரென்பவர் ‘கற்றது கைம்மண்ணளவு, கல்லாததுலகளவு,’ என்றெண்ணாமல், தாமே வித்தையில் அதிகவல்லவரென்று மமதை கொண்டு நெஞ்சிரக்கமின்றிப் புலவர்களைச் சிரச்சேதம் பண்ணி வந்தது கண்டு, அக்காலத்தில் புகழேந்திப் புலவரானவர், அவருக்குத் தக்கபடி கர்வப் பிராயச்சித்தஞ் செய்வித்துப் புண்ணியந் தேடிக்கொண்டார்; அந்தப்படி இந்தக்காலத்தில் திருமலைராயன் சம்ஸ்தானத்திலிருக்கும் வித்துவான்கள், நான் நானென்று இறுமாப்புற்று ‘நக்குகிற நாய் செக்கென்றும் சிவலிங்கமென்றும் அறியாதது போல’ நல்லார் பொல்லார் என்று அறியாமலும், ‘அடுக்கும் அருமை உடைக்கும் நாய்க்குத் தெரியாதது போல’ப் பாடிய அருமை தெரியாமலும், பிரசண்ட கவிகளையெல்லாம் பழித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; இவர்களுடைய அகந்தையை நாம் போய் அவசியம் அழிக்க வேண்டும்,’ என்ற பிரதிக்கினையுடனே ஒரு நாள் அவ்விடத்திற்குப் போக யத்தனப்படுகின்ற சமயத்தில் அவரை மோகனாங்கி என்னும் தாசி கண்டு, ’திருமலை ராயன் பட்டணத்துத் துறைமுகத்தில் விசேஷமாய் முத்துக் குளிக்கிறதாகவும், அம்முத்து மற்றத் துறைகளில் குளிக்கப்படுகிற முத்துகளினும் மிகச் சிறந்ததாகவும், திருமலைராயனே அந்த வியாபாரஞ் செய்வதாகவும் சொல்லுகிறார்கள்; ஆகையால், அங்கேபோய்த் திரும்பி வரும்பொழுது மறவாமல் எனக்கு மார்பிலணியுங் கச்சுக்கு முத்து வாங்கிவரவேண்டும்,’ என்றாள். அது கேட்டு, ‘நல்லது! அப்படியே ஆகட்டும்!’ என்று சொல்லி, அவளிடத்திற் செலவுபெற்றுக் கொண்டு புறப்பட்டு, அப்பட்டணத்துக் கடைவீதியில் வந்தார். இவருக்கெதிரே, மேற்சொல்லிய அதிமதுரகவி என்பவன் தனக்குப் பின்னும் முன்னும் இருபக்கங்களிலும் அறுபத்து நாலு தண்டிகைப் புலவர்களும் வரிசை வரிசையாக நெருங்கிச் சூழ்ந்துவர, அவர்கள் நடுவில் நீலமலை ஒன்று, உரல்போலப் பருத்த கால்களும், பனைபோல நீண்ட துதிக்கையும், ஆலவட்டம் போலப் பரந்த செவிகளும் பிறைபோல வளைந்த கொம்புகளும், மலைச்சிகரம் போல உன்னதமாகிய மஸ்தகமும், சாமரைபோல அசைகின்ற வாலும், முளைத்து எழுந்து நடப்பது போல நடக்கின்ற மதயானைமேல், நவரத்தினமாகிய தவிசிட்டு ஏறி, துஜம் சத்திரம் சாமர முதலிய விருதுகள் பிடிக்க, கட்டியங்கூற, அதிக ஆடம்பரத்துடனே ராஜ சமூகத்தை நாடிவருவது கண்டு, தாம் அப்பால் விலகிப் போகாமல் அப்புலவர்கள் ஏறிவரும் தண்டிகைக் கணைகளின் மத்தியில் வந்து நிற்க, அதுகண்டு கட்டியக்காரன், தண்டிகைக் கணைக்குட்பட்டவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாயினும் அவர்கள் தங்கள் வாயினால் அதிமதுரகவி என்பவனுக்குரிய விருதைச்சொல்வது நெடுநாளைய வழக்கமாயிருப்பதனால் அவன் வழக்கப்படி இவர் மார்பிலே தன் கையிலிருந்த மான்தோற் பட்டையால் தட்டி, ‘அதிமதுர கவிராய சிங்கம் பராக்கென்று சொல்,’ என்றான். இவர், ‘இழவுக்கு வந்தவர்களையெல்லாந் தாலியறுக்கச் சொன்னால் அறுப்பார்களா? அது போலத் தெருவிலே போகிறவர் வருகிறவர்களையெல்லாம் இவன் பெருமையைச் சொல்லச்சொன்னாற் சொல்வார்களா? ஆயினும், இவன் பெற்ற பெருமைதானென்னை? துடைப்பக்கட்டைக்குப் பட்டுக்குச்சுக் கட்டியது போல, ‘அதிமதுர கவிராய சிங்கம்’ என்று பெயர்வைத்துக்கொண்டு விருது கூறி வருகிறானே! ‘இவன் பாடும் பாட்டென்னை, அத்தனை மதுரமானதா? தன்னைச் சிங்கமென்று சொல்வதைப்பற்றிக் கொஞ்சமாவது இவனுக்கு மனங்கூசவில்லையே! இவன் எத்தனை வித்துவான்களை ஜயித்தான்? இவையெல்லாம் வீண் புகழ்ச்சிதானே! இப்படிப்பட்டவன் வெட்கித் தலையிறக்கங்கொள்ளும்படி இவனைப் பரிகசிப்பதே யுக்தம்!’ என்று நினைத்துக் கட்டியங்கூறுவோனை நோக்கி, ‘அதிமதுரம் அதிமதுரமென்று உலகமெல்லாம் அறியும்படி பறைசாற்றினது போலப் பலமுறையும் எடுத்துச் சொல்லி இவனை மதுரந் தோன்ற ஸ்துதி செய்கின்றையே! இவனிடத்திலுள்ள புதுமை என்னை? இப்படிச் சொல்வதைப் பார்க்கிலும் காட்டிலுண்டாகிய சரக்கு, காரமில்லாத சரக்கு, தனியே பிரயோகிக்காமல் வேறு சரக்குகளுடனே கூட்டிப் பிரயோகிக்கப்படும் சரக்காகிய மலைக்குன்றிமணி வேரை உலகத்தார் தொன்றுதொட்டு அதிமதுரமென்று வழங்குவது சகஜமாதலால், நீ அதைக்குறித்துச் சொல்,’ என்னுங் கருத்தை அமைத்து, -என்றொரு பாடலைச் சொல்லி ஏளனம் பண்ணினார். அஃது அதிமதுரகவி என்பவனைத் தூக்கிப்போட்டாற் போலிருந்ததனால், அவன் ஆச்சரியப்பட்டு, ‘சிறிதாவது பயமில்லாமல் இவ்வளவு தைரியத்துடனே பகிரங்கமாக நம்மைப் பரிகசிக்கின்றானே! இவனார்?’ என்று அறியும்படி தான் ராஜசமூகத்திற்குப் போய்ச்சேர்ந்த மாத்திரத்திற் சேர்வைக்காரனொருவனை அழைத்து, ‘இன்னவிடத்தில் ஒரு பிராமணனிருக்கிறான், அவனுடைய பெயரென்ன, அவன் எங்கிருப்பவன் என்பதை விசாரித்து வா,’ எனச் சொன்னான். சேர்வைக்காரன் நேரிலே விசாரித்தபொழுது காளமேகப்புலவர், ‘என் பேர் ஊர் முதலானவைகளை வாய்ச் சொல்லாகச் சொன்னால் நான் சொன்னபடி நீ போய்ச்சொல்வது பிரயாசம், விவரமாய் ஏட்டில் என் கைப்பட எழுதிக் கொடுக்கிறேன்,’ என்பதாகச் சொல்லி, -எனத் தாம் ஆசுகவி பாடுந் திறத்தைச் சிறப்பித்தும் தமது பெயரை வெளிப்படையாகச் செப்பியும், திருமலைராயன் சம்ஸ்தானத்து வித்துவான்கள் செய்யும் அக்கிரமத்தைக் குறிப்பித்து அவர்களை இகழ்ந்தும் ஒரு சீட்டுக்கவி எழுதி, அதைச் சுருட்டிச் செந்திரிகம் போட்டு, ‘இதைக் கொண்டுபோய்க் கொடு’ என்று கொடுத்தனுப்பினார்.