பூமறைப்ப தைப்போலும் எழிற்கன் னத்தில் பொற்கொடிதன் அங்கைதனை ஊன்றி, நெஞ்சே நீமறைக்கா தேஉன்றன் இன்ப யாழை  நிகழ்த்தென்றாள்; உகுத்தஇசை உணர்வால் அள்ளித் தீமையிலா உயிர்பருகக் கிடந்தாள்; வையம் செந்தமிழி லக்கியத்தின் வருகை நோக்க.  மீதுயர்ந்த இருதோள்கள் ஒளியை வாரி வீசுகின்ற குன்றங்கள்! மறவன் தூக்கி ஊதுகின்ற வளைகொம்பின் புருவத் தின்மேல் உயர்நெற்றி அஞ்சாமை முழங்கும் கூடம்! மோதுகின்ற இளங்களிறு போல்ந டந்து முன்வாயிற் புன்னகையை விளைப்பான்! ஆனால் காதலில்லை அவன்கண்ணில்! தேன்பற் றாத கவின்மலரில் இடமிலைஎன் உயிர்வண் டுக்கே!  கிளிக்கழுத்தின் பொன்வரிபோல் அரும்பும் மீசை! கீழ்க்கடலின் மாலைவெயில் கலந்த நீல