துறை திறம்பாமல் காக்கத் தோன்றினான், வந்து தோன்ற, 82 கண்ணுற்றான் வாலி, நீலக் கார் முகில் கமலம் பூத்து, மண் உற்று, வரி வில் ஏந்தி, வருவதே போலும் மாலை; புண் உற்றது அனைய சோரி பொறியோடும் பொடிப்ப, நோக்கி, 'எண்ணுற்றாய்! என் செய்தாய்?' என்று, ஏசுவான் இயம்பலுற்றான்: 83 'வாய்மையும், மரபும், காத்து, மன் உயிர் துறந்த வள்ளல் தூயவன், மைந்தனே! நீ, பரதன்முன் தோன்றினாயே! தீமைதான், பிறரைக் காத்து, தான் செய்தால் தீங்கு அன்று ஆமோ?