அண்டாத சோகத் தழுங்கினான் வெய்யகனல் உண்டா னெனவீழ்ந் தயர்ந்தான் உணர்ந்தனனே.	13 1577	 என்றுமுறா இன்ன லிடைப்பட் டவன்எழுந்து சென்றுதன தன்னை திருத்தா ளிடைவீழா உன்றலைவன் யாண்டையான் ஓதாய்அன் னேயென்று நின்று புலம்பி நினைந்தினைய செய்கின்றான்.	14 1578	 அன்னைமுத லோரை அகல்வித் தொருசாரில் துன்னுதிரென் றேவித தொலையாத தானவரில்