காற்றே, போற்றி. நீயே கண்கண்ட பிரமம். அவன் தோன்றியபொழுதிலே வானமுழுதும் ப்ராணசக்தி நிரம்பிக் கனல்வீசிக்கொண்டிருந்தது. ஆயிரமுறை அஞ்சலிசெய்து வணங்கினேன். காற்றுத்தேவன் சொல்வதாயினன்: -- “மகனே, ஏதடா கேட்டாய்? அந்தச் சிறிய கயிறு உறங்குகிறதா என்று கேட்கிறாயா? இல்லை. அது செத்துப்போய் விட்டது. நான் ப்ராணசக்தி. என்னுடனே உறவு