மையாடு கண்ணியும் மைந்தரும் வாழ்வும் மனையும் செந் தீ  ஐயா நின்மாயை உருவெளித் தோற்றம் அகிலத்துள்ளே  மெய்யாயிருந்தது நாட்செல நாட்செல வெட்டவெறும்  பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய் மெல்லப் போனதுவே (52)  ஆயாய் பலகலை ஆய்ந்திடும் தூய அருந்தவர்பால்  போயாகிலும் உண்மையைத் தெரிந்தாயில்லை பூதலத்தில்  வேயார்ந்த தோளியர் காமவிகாரத்தில் வீழ்ந்தழுந்திப்  பேயாகி விழிக்கின் றனை மனமே என்ன பித்துனக்கே (53) 