     செழிகின்ற தீப்புகு விட்டிலின் சில் மொழியாரில் பல்நாள்      விழுகின்ற என்னை விடுதி கண்டாய் வெறி வாய் அறுகால்      உழுகின்ற பூமுடி உத்தரகோசமங்கைக்கு அரசே      வழிநின்று நின் அருள் ஆர் அமுது ஊட்ட மறுத்தனனே. 109      மறுத்தனன் யான் உன் அருள் அறியாமையின் என் மணியே      வெறுத்து எனை நீ விட்டிடுதி கண்டாய் வினையின் தொகுதி      ஒறுத்து எனை ஆண்டுகொள் உத்தர கோச மங்கைக்கு அரசே      பொறுப்பார் அன்றே பெரியோர் சிறுநாய்கள் தம் பொய்யினையே. 110