மான்சாயச் செங்கைமழுவலஞ் சாயவனைந்த கொன்றைத்  தேன்சாய நல்ல திருமேனி சாய்த்த சிவக் கொழுந்தே (1)  இல்லம் துறந்து பசிவந்த போது அங்கு இரந்து நின்று  பல்லும் கரையற்று வெள்வாயுமாய் ஒன்றில் பற்றுமின்றிச்  சொல்லும் பொருளும் இழந்து சுகானந்தத் தூக்கத்திலே  அல்லும் பகலும் இருப்பதென் றோ கயிலாயத்தனே (2)  சீனந்தனை யற்றுப் பிரியமும் தான் அற்றுச் செய்கையற்று  நினைந்ததும் அற்று நினையாமையும ற்று நிர்சிந்தனாய்த் 