உளத்தோ டுளஞ்சென் றொன்றிடிற் பின்னர்  (50) வியர்த்தமே செய்கையும் மொழியும்- “வாணி” என்றபேர் கேட்டனன்! யாரது? (உற்றுச் செவிகொடுத்து) காணின் நன்றாம். காரிகை யார்கொல்? (பலதேவனும், ஒரு நற்றாயும், தோழனும் தொலைவில் வர) சொல்வதென்! சூழ்ச்சியென்! கேட்குதும் மறைந்து. ( ‘ஆசிரியத்துறை’ச் செய்யுள்கள் மூன்றும், தன் மகளுடன் களவொழுக்கம் கொண்டிருந்த பலதேவன்,  இப்போது, அவன் வாணியை மணம் செய்யப்போகும் வதந்தியைக் கேட்ட ஒரு தாயின் கூற்று.)