'ஐயா! இளங் கோவே! ஆற்றுதியோ நீ' என்பார்; நெய் ஆர் அழல் உற்றது உற்றார், அந் நீள் நகரார். 104 'தள்ளூறு வேறு இல்லை; தன் மகற்குப் பார் கொள்வான், எள்ளூறு தீக் கருமம் நேர்ந்தாள் இவள்' என்னா, கள் ஊறு செவ் வாய்க் கணிகையரும், 'கைகேசி, உள் ஊறு காதல் இலள்போல்' என்று, உள் அழிந்தார். 105 'நின்று தவம் இயற்றித் தான் தீர நேர்ந்ததோ? அன்றி, உலகத்துள் ஆருயிராய் வாழ்வாரைக்