-என்ற ‘நாகபாசப் படல’ப் பாடலைக் குறித்துக் கம்பரானவர், ‘இந்திரஜித்து பிரயோகித்த நாகபாசத்தாற் கட்டுண்ட இளையபெருமாள் முதலானவர்களை நோக்கிப் பிரலாபிக்கின்ற ஸ்ரீராகவரைக் கருடன் கண்டு, ‘வேதஸ்வரூபியாகிய ஜானகி மனோகரா’ எவ்வகைப் பற்றுகளையும் கைவிட்டு உன் திருவடியே தஞ்சமென்று பற்றிய சேதனர்கள் உன்னைப்போல நித்தியராம்படி அவர்களுக்கு அப்பிராகிருதமாகிய திவ்விய சரீரத்தையேயன்றி, உனது வாழ்நாளையும் அளிக்கின்றாய்; நீ அங்ஙனம் அளித்துப் பின்பு உன் திருவுருவுக்கு அழிவும் வாழ்நாட்கு அவதியுமின்றிக் காலவரையறை கடந்து நிற்கின்றாய்; உன் தேக போஷணைக்காகத் தானியம், தனம், வஸ்திரம், பூஷணம், காணி, பூமி முதலிய பலவகைப் பொருள்களுள்ளும் ஒன்றையாயினும் முன்னுக்காவது பின்னுக்காவது வேண்டுமேயென்று தேடி வைத்துப் பாதுகாக்கின்றாயில்லை; அல்லது யாதேனும் ஒன்றைப் பெறும்பொருட்டு அதனிடத்தில் இச்சையும் வைத்திருக்கின்றாயில்லை; இப்படிப் பசையற்றிருந்தும், பல்லாயிரங்கோடி அண்டங்களிலுமுள்ள அகில சராசரங்களுக்கும் நீயே தாரகபோஷகமாகி, அவ்வாத்துமாக்களுக்குள் அந்தரியாமியுமாயிருக்கின்றாய்; மெய்யினாற் பரிசத்தை உணர்தலும், நாவினாற் சுவையை உணர்தலும், கண்ணினால் உருவத்தை உணர்தலும், மூக்கினாற் கந்தத்தை உணர்தலும், செவியினால் ஒலியை உணர்தலுமாகிய ஐம்புலவுணர்வும் அவற்றிற்காதியாகிய மனவுணர்வும், அதிற்கதிஷ்டானமாகிய உயிருணர்வும் அவ்வுயிர் இத்தன்மைத்தாயதெனவும், இவை அனைத்திற்குங் காரணமாய் அதீதப்பட்டிருக்கின்ற பிரமசாக்ஷாத்காரமானது அகண்ட பரிபூரண சச்சிதானந்த ஸ்வரூபமாயிருக்கின்றதெனவும், தத்துவ நியதி பண்ணிச் சுருதி குரு சுவானுபவங்களால் ஐயந்திரிபற உணரும் மெய்யுணர்வுமாகி விளங்குகின்றாய்; சர்வலோகங்களையும் சகல உயிர்களையும் திருவுதரத்துள் அடக்கி வெளியிடுகின்றமையாற் பெண்ணுருவாகியும், புருஷோத்தமன்எனப் பெயர் பூண்டமையால் ஆணுருவாகியும், அவை இரண்டுமல்லாத அலியுருவாகியும், அதிசயிக்கத்தக்க அதிரேக மாயையைக் கொண்டு இங்ஙனம் நடிக்கின்றாய்! உலகத்திலே இந்த அகடித கடனா சாமர்த்தியத்தை அறிந்து ஆனந்திக்குமவர்கள், ‘கர்த்தா போக்தா ஜனார்த்தனா’ என்று சாஸ்திரஞ் சொல்லுகிறபடி, உன்னையன்றி வேறில்லாமையாற் சித்திரக்காரன் பலவகைச் சித்திரங்களையும் தானே எழுதித் தானே பார்த்துக் களிப்பது போல, நீயே இயற்றி நீயே பார்த்து நீயே சந்தோஷிக்கவேண்டியிருக்கின்றது,’ என்று ஸ்துதி செய்தான்,’ எனப் பிரசிங்கக்கேட்டுச் சேரமகாராஜன் முதலானவர்கள் பிரமானந்தமடைந்தார்கள். சானகி ‘களங்காண் படல’த்தில், சீதையைப் புஷ்பவிமானத்தின்மேல் ஏற்றியுத்தகளத்திற்குக் கொண்டுவந்து அவளுக்குப் பிரமாஸ்திரத்தால் இறந்த இளையபெருமாள் முதலானவர்களையும் காட்ட, அவர்கள் இறந்தது கண்டு துக்கித்து மெய்ம்மறந்து மூர்ச்சைபோல இருக்கின்ற, பெரிய பெருமாளையும் பாரென்று ராக்ஷசிகள் காண்பித்தபொழுது, -என்பதைக் குறித்து, ‘பிராட்டியானவள் பிரமாஸ்திரத்தால் மற்றவர்களைப் போலச் சுவாமியும் பிராணவியோகமானார் என்று எண்ணித் தன் கனி வாயைத்திறந்து அழுத மாத்திரத்தில் சுவர்க்கத்திலுள்ள இந்திராணி முதலான மயில்போன்ற மாதர்களும் அழுதார்கள்; இடபவாகனத்தையுடைய சிவபிரானது வாமபாகத்தில் வசிக்கும் குயிலையொத்த உமாதேவியும் அழுதாள். தாமரைப் புஷ்பவனத்தில் வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீமகாலட்சுமியும் அழுதாள்; சத்தியலோகத்திலுள்ள கங்கையும் அழுதாள்; பிரமன் நாவிலிருக்கும் வாணியும் அழுதாள்; கமலதளம் போலும் விசாலமாகிய விழிகளையுடைய நாராயணன் தங்கையாகிய துர்க்கையும் அழுதாள்; இரக்கமில்லாத ராக்ஷசிகளும் தளர்ச்சி கூர்ந்து அழுதார்கள்,’ என்று கூறி, பின்னும், சீதையானவள் தன்னமிசமாகையால், அவள் படும்பாடு தான் படுவதாகத் தோன்றக்கண்டு இலக்குமி துக்கித்ததும், சுபாவத்திலேயே நீராந் தன்மையளாதலால் கங்கை துக்கித்ததும் சகஜமே; இந்திராணி முதலானவர்கள் துக்கமென்பதன் பெயரையும் அறியாமற் போகத்திலேயே சுகித்திருப்பவர்களாகையாலும், உமாதேவி மலைபெற்ற மகளாகையாலும், அன்றியும் சேதனகோடிகளை ரக்ஷிக்கும்பொருட்டு ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவின் கருணையே சீதையாகத் திருவுருக்கொண்டு இங்ஙனம் நடிக்கின்றதென்னும் உண்மையை அவளறிந்தமையாலும், சரஸ்வதி சீதைக்கு மருமகளும், சீதை அவளுக்கு மாமியுமாகிய முறைமை பற்றி, ‘மாமியார் செத்த ஆறாமாதம் மருமகளுக்குக் கண்ணிலே தண்ணீர் வந்தது,’ என்று சொல்லுகிறபடி, வாணிக்குச் சீதை விஷயத்தில் விரோதஞ் சம்பவிக்கலாமாகையாலும், துர்க்கை சயமகளும் நீலியுமாயிருப்பவளாகையாலும், அவ்விந்திராணி முதலானவர்களுடைய மனத்தில் இரக்கமென்பது மருந்துக்குங் கிடைக்காமாட்டாதென்று நிச்சயிக்கப்படுதலால், இவர்களுக்குத் துக்கம் ஜனித்தது அதிசயமே! ஆராயுமிடத்து அதுவுமோர் அதிசயமன்று, இராட்சசிகள் தர்மாதர்மம் பாராதவர்களும், மிகவும் கடின சித்தமுடையவர்களும், நரமாமிச பக்ஷணிகளும், இராவணனாகிய இராட்சசனால் ஏவப்பட்டுச் சீதையைச் சித்திரவதை செய்கிறோமென்று நெஞ்சந் துணிந்து எந்நேரமும் அவளை மொய்த்துச்சுற்றி உபத்திரவப்படுத்திக் கொண்டிருப்பவர்களுமாகையால், அவர்கள் அழுததே உள்ளபடி அதிசயம்!’ என்றும் கம்பர் பிரசங்கித்தார். பாண்டியராஜன், ‘சர்வோத்தமியாகிய ஜானகியுடனே ஜகத்காரணராகிய சுவாமியும் இத்தனை ஈடுபாடுகள் பட வந்தவெல்லாம், மேற்படி தேவஸ்திரீகளுக்கும் அவர்கள் நாயகன்மார்களுக்கும் இராவணாதியரால் நேரிட்ட உபத்திரவத்தை நிவர்த்திக்கும்பொருட்டேயாதலால், அவர்கள் அக்காரணத்தை நினைப்பார்களாயின், அவர்களைத் துக்கிக்க வேண்டாவென்று தடுத்தாலும் கேட்கமாட்டார்கள்; இந்த அரக்கிமார்களுக்கோ, அப்படிப்பட்ட ஆபத்துச்சம்பவிக்கவுமில்லை; அதனிமித்தம் இராமராவது சீதையாவது சகாயஞ் செய்யவுமில்லை. இப்படி ஓரேதும் இல்லாதிருந்தும், இவர்கள் துக்கித்தது வைதேகியின் துக்கம் சகிக்க முடியாமையினாலேயேயாதலால், அதிலும் இஃது உசிதமாம் என்றது மெய்தான்!’ என, அது கேட்டு அச்சபையிலிருந்தவர்கள் அசேஷமும், ‘எம்பெருமாட்டியாகிய ஜானகியைக் கொல்லத் துணிந்த யமராக்ஷசிகளே அவளது துக்கங் கண்டு சகிக்காமல் உள்ளுருகி அழுதார்களானால் அவளருமைத் திருமேனி எப்படிப் பதைத்திருக்க வேண்டும்! அவள் எவ்வளவு கண்கலக்கங் கொண்டிருக்க வேண்டும்! ஏதேது நினைத்திருக்க வேண்டும்! என்னென்று புலம்பியிருக்க வேண்டும்!’ என்று பலவாறாக எண்ணி, அப்பிராட்டி விஷயத்தில் விசேஷ பத்தி சிரத்தையுடையவர்களாதலால், தங்கள் மனங்குழைய முகம்வாட மெய்சோரக் கண்ணீர் ஆறாய்ப் பெருகத் தென்றல் முற்றிப் பெருங்காற்றானது போல, அவர்களுக்குத் துக்கம் வர அதிகரிக்க, அலறியழுதார்கள். அஃதறிந்து சடையப்ப முதலியார், ‘இஃதேது! மதுபிந்து கலகமாய் முடிந்தது! என்றார். கம்பர் விரைவாகக் கற்றுச்சொல்லியை மருத்துப்படலத்தை எடுத்து வாசிக்கச்சொல்லி, ‘அனுமான் சஞ்சீவி கொண்டுவந்தான்,’ என்றும், ‘அந்த வாடைபட்டு இறந்தவர்களெல்லாம் உயிர் பெற்றெழுந்தார்கள்,’ என்றும் பிரசங்கித்தார். பிறகு அழுதவர்கள் அவ்வியசனம் மாறிச் சந்தோஷித்தார்கள். சோழராஜன், ‘இவ்வதிசயம் குலசேகராழ்வார் இராமாயண காலக்ஷேபஞ் செய்தவாறாயிற்று,’ என்று சொல்லி நகைத்தான். கஜபதி என்னும் அரசன், ‘அஃதெவ்வாறு?’ என்று வினாவ, கம்பர், ‘பகவத் பாக்தர்களாகிய பன்னிரண்டாழ்வார்களுக்குள் சேரர் பிரானாகிய குலசேகராழ்வார் என்பவர், ஸ்ரீமந் வால்மீக ராமாயண காலக்ஷேபஞ் செய்து வருகையில், ஆரணிய காண்டத்தில் இராவணன் தங்கையாகிய சூர்ப்பநகை மூக்கறுப்புண்டு, ஜனஸ்தானத்திலிருந்த கர தூஷணாதியரிடத்திற் போய் முறையிட்டது கண்டு, அவர்கள் மகா உக்கிரத்துடனே எண்ணிறந்த சேனைகளைக் கூட்டிக் கொண்டு படையெடுத்து வந்த சமயத்தில், சுவாமியானவர் தமக்கொருவரும் துணையின்றித் தனியே யமகிங்கரர்களுக்கொப்பாகிய அத்தனை அரக்கர்கள் மேலும் போர்க்குச் சென்றாரென்று சொல்லக்கேட்டு, ஆழ்வார் இராமசரித்திரத்தில் அதிக பிரேமை உள்ளவராகையால், வெகுகாலத்திற்கு முன்பு நடந்த அந்தச் சரித்திரம் அன்றுதான் நடக்கிறதாக நினைத்துத் தமது திருமேனி பதைபதைக்க, ‘இஃதென்னை கொள்ளை! இளையபெருமாளாயினுங் கூடப்போகவில்லையா? அவர் இராகவரை விட்டு எங்கே போனார்?’ என, பௌராணிகர், ‘கோதாவரிதீரத்திற் பர்ணசாலையில் எழுந்தருளியிருக்கும் பிராட்டியாருக்குக் காவலாயிருக்கும்படி பெரிய பெருமாள் நியமிக்க, அந்நியமனப்படி அவரவ்விடத்திலிருந்து விட்டார்,’ என, ஆழ்வார், ‘ஆபத்துக் காலத்தில் சக்கரவர்த்தித் திருமகனாருக்கு லக்ஷ்மணரும் உதவி செய்கிறதற்கில்லை; அன்றியும், வேறோர் உபாயமுமில்லை; இரதம் முதலிய வாகனங்களுமில்லாமல் பாதசாரியாய்ப் போயிருக்கிறார், அவ்விராக்கதர்களோ, கொடிய துஷ்டர்கள்! இப்படிப் பலவிதத்திலுஞ் சங்கடமாயிருப்பதனால், கிளியை வளர்த்துப்பூனை வாயிற் கொடுப்பது போல, அந்தப் பாதகர்களிடத்தில் இரகுநாயகரை எப்படிக் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டிருக்கிறது! இந்நேரம் அவர்கள் அங்கே ‘அடித்தது ஆட்டம், பிடித்தது பெண்டாய்’ இருக்குமே! இத்தருணத்தில் நம்மாலேயான உதவியொன்றுஞ் செய்யாமற் சும்மா பார்த்துக்கொண்டிருக்கலாமா? ‘அண்டை வீட்டுச் சண்டை கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சி’ என்பதாக நாம் உபேக்ஷை செய்வது தர்மமல்லவே! என்று அனுதபித்து உக்கிராகாரமாய் உடனே தம் சேனைகளை அவர்கள்மேற் படையெடுத்துப் போம்படி ஆக்கியாபித்து, ரத கஜ துரக பதாதிகளாகிய சதுரங்க பலமும் ஜனஸ்தானத்தை நோக்கி முன்னே போக, தாம் போர்க்கோலம் கொண்டு பின்னே போக யத்தனித்தார். அத்தருணத்தில், ‘சுவாமியானவர் நிர்ப்பயமாகப் பிரபல யுத்தஞ் செய்து சத்துருக்கள் அத்தனை பேரையும் ஜயித்து ஜயசங்கம் முழங்கத் தேவர்கள் புஷ்பமாரி பொழியப் பர்ணசாலைக்கு மீண்டு வந்தார்,’ என்ற சந்தர்ப்பத்தை எடுத்துப் பிரசங்கிக்கேட்டு, ஆழ்வார் கோபாவேசந் தணிந்து, தெற்கு நோக்கிப் போன சேனைகளைத் திரும்பி வரும்படி நியமித்தார்,’ என்று கூற, கஜபதி ‘சேரர் பிரானுக்கு அப்பொழுது பகவத் சங்கமத்திற்குப் பிரிவு சம்பவிக்குமேயென்னும் பயம் விளைக்கத்தக்க பரம்பத்தி தலையெடுத்திருக்க வேண்டும்; அஃது அவருக்கும் ‘அன்பு பெறுகை அரும்பேறெனக்கு என்றான்,’ என்று முன்பு சொல்லப்பட்ட பிரகலாதனுக்குமன்றி மற்றாருக்குண்டு,’ என்று மனம் நெகிழப் புளகாங்கமுற்றான். - என்ற ‘மாயா சீதைப்படல’ப் பாடலைக் குறித்து, ‘இந்திரஜித்து மாயா சீதையைத் துணித்தெறிந்துவிட்டு, ‘இதோ நான் அயோத்திக்குப் போய் அங்குள்ளவர்களையும் அதம் பண்ணுகிறேன்!’ என்று சொல்லிப் போக்குக் காட்டி நிகும்பலைக்குப் போய்விட்ட தருணத்தில் ஸ்ரீராமர் அவன் மெய்யாகவே அயோத்திக்குப் போனதாகக் கேள்விப்பட்டு, ‘ஐயோ! நான் வனத்திற் பிரவேசித்தபொழுது, ஒப்பற்ற மாயாவியாகிய என்னைப் பிடித்த சனியானது, பிரமத்திலே என்னை நாட்டிலிருந்து காட்டில் ஓட்டிவிட்டது; ஆயினும், அது பெரிதன்றென்று நினைத்திருந்தேன்; உடனே அடியை மிதித்தாற் போல என்னைப் பெற்ற சாக்ஷாத் பிதாவாகிய தசரதமகாராஜாவுக்கு முடிவை யுண்டாக்கிற்று; பின்பு தெய்வாதீனமாய் அந்த நிர்மானுஷிகமான காட்டில் எங்களுக்குத் துணை வந்திருந்த மெய்யன்புடைய பெரிய பிதாவாகிய ஜடாயுவுக்குமரணத்தை விளைத்தது; அதன்பின்பு தான் பிறந்தது புகுந்ததுமாகிய பெரிய கடல் போன்ற குடும்பத்தை என்பொருட்டுக் கைவிட்டு ஆரைத்துறந்தாலும் புருஷனைத் துறக்கலாகாதென்றெண்ணி, ‘நீயே கதி’ என்று நம்பி என்னுடனே கூடவந்து என் சாயை போலப் பிரியாதிருந்த என் பிராண நாயகியாகிய சீதைக்கு மிருத்துவைக் கொண்டுவந்து விட்டது. அப்பாழ்ஞ்சனியானது, அம்மட்டிலேயாவது தொலைந்து போமென்று பார்த்தால், அப்படியும் தொலையாமல், ‘ஒருவன் செய்த தீவினை அவன் காலைச் சுற்றி வேரையறுக்கும்,’ என்ற பழமொழிப்படி பேதைமைக்குணத்தை உடைய பெண்டிராய்ப் பிறந்து அருமையாகிய தவஞ்செய்து எம்மைப் பெற்ற தாய்மார்களுக்கும், எனக்குப் பின் பிறந்த குற்றமற்ற வாற்சல்யமுடைய பரத சத்ருக்னர்களாகிய என் தம்பிமார்களுக்கும், தாய்போல என்னிடத்தில் அன்பு பாராட்டிய அயோத்தி மகா ஜனங்களுக்கும், அவ்வயோத்தியைச் சூழ்ந்திருக்கும் கோசல தேசத்திலுள்ள பிரஜைகளுக்கும் நாசத்தை வருவித்ததே!’ என்றும், ‘என்னைப் பெற்ற பிதாவாகிய தசரத மகாராஜா எளிதில் இறக்கிறவரா! கல்லால் அடித்தாலும் அவருக்குச் சாவு வாராதே! அப்படியிருந்தும், அவரை என் பிரிவாற்றாமையல்லவோ மாய்த்தது! ஜடாயுவானவர் சீதைக்காகப் பரிந்துபோய் எதிர்த்தது பற்றிக் கோபம் மூண்டமையால், அவரை இராவணன் கொன்றான்; ஆதலால், இவ்விரண்டும் ஒருவாறாகவாவது ஒப்புக்கொள்ளத்தக்கவையாயிருக்கின்றன; இந்திரஜித்துச் சீதையைக் கொன்றது ஏது நிமித்தத்தால்? பெண்பிள்ளையாகிய அவள் ஆண்பிள்ளையாகிய அவனுக்கு என்ன தீங்கு செய்தாள்? அஃது ஒன்றுமில்லை; அப்படி இல்லாதிருந்தாலும், அவளை இராவணன் அபகரித்ததை முன்னிட்டு நாங்கள் அவன்மேற் படையெடுத்துப் போராடி ராக்ஷசர்களில் அனேகரை மாய்த்ததாவது அதற்கு ஒரு நிமித்தமாக வைத்துக்கொள்ளப்படும்; நிரபராதிகளையும், இது விஷயத்தில் எவ்வளவும் சம்பந்தப்படாதவர்களாயும் கண்காணாத சீமையிலிருக்கின்ற பரத சத்ருக்கினர்கள் என்ன பொல்லாங்கு செய்தார்கள்? அவர்களையும் கபடமில்லாத தாய்மாரையும், யாதொன்றும் அறியாத ஊராரையும், நாட்டாரையும் சண்டாளன் கருவறுக்கப் போயிருக்கிறானே! இதற்கு ஏதுவென்ன? நானொருவன் பிள்ளையாய்ப் பிறந்து செய்த தீமையே சகலமானவர்களும் அவதிப்படும்படி இந்தப் பிரமாதத்தை விளைத்தது!’ என்றும் எண்ணாததெல்லாம் எண்ணிப் பிரலாபித்தார்,’ எனக் கம்பர், பிரசங்கிக்கேட்டுக் காந்தார தேசாதிபதி, இயற்கையிலேயே விருப்பு வெறுப்பு, சுகம் துக்கம், பெருமை சிறுமை முதலாகிய பற்றொன்றுமில்லாத நிர்மல ஸ்வரூபமாகிய பரப்பிரமமே இவ்வாறு துக்கித்தால், துக்கசமுத்திரத்திலேயே மூழ்கியிருக்கின்ற பிரபஞ்சத்தாரைப்பற்றி என்ன சொல்லுகிறது! என்று ஆராமைப்பட்டான். ‘இந்திரஜித்து வதைப் படல’த்தில், நிகும்பலையிலிருந்து வஞ்சகனாகிய இந்திரஜித்து இலக்குவனால் மாண்டபொழுது, அவன் தலையை அங்கதன் தூக்கிவந்து சுவாமி திருவடியின் கீழிட, அநுமன் முதலானவர்களுடனே இளையபெருமாள் வந்து அவரைச் சேவித்து நிற்கையில், -என்ற பாடலைக்குறித்து, ‘சுவாமியானவர் யமகாதகனாகிய அவ்விந்திரஜித்தைச் சுமித்திரை புதல்வன் கொன்றதைப்பற்றி அதிக சந்தோஷமடைந்து, அவனை நோக்கி, ‘தம்பி லக்ஷ்மணா, கொடுவிஷம் போலும் பொல்லாதவனாகிய இந்திரஜித்து உயிரோடிருக்கிறவரையில் இராவணாதி ராக்ஷசர்களை நான் ஜயிக்கிறதும், சீதையைச் சிறை மீட்கிறதும் சொப்பனத்திலும் இல்லை; அசாத்தியமென்றே நினைத்து ஏங்கியிருந்தேன், அந்தப் பரம துஷ்டனை மாய்த்து நீ செய்த சகாயத்தால் இனி இராவணாதியர் எனக்கொரு விஷயமேயல்லர்; இந்நொடியிலேயே அவர்கள் குலமுழுதும் பற்றற்றுப் போம்படி நிர்மூலப்படுத்திவிடுவேன். கம்பத்திற் கட்டப்பட்ட மதம் பொருந்திய செருக்கினையுடைய பெரிய பட்டவர்த்தன் யானையை ஏறி நடாத்தும் புவனசம்ரக்ஷகனாகிய ஜனகமகாராஜன் தவஞ்செய்து பெற்றெடுத்த பூங்கொம்பு போன்ற அழகிய மேனியையுடைய சீதையும் சிறை நீங்கி இன்றைத் தினமே என் பக்கலில் வந்து சேர்ந்தாள் என்பதாக மனம் குளிர்ந்தேன்; இப்படிப்பட்ட பேருதவி உன்னையன்றி மற்று ஆர் செய்வார்கள்? பரிமளம் பொருந்திய பத்மாலயத்தில் வாசஞ் செய்கின்ற பிரமன் படைத்த இவ்வுலகத்தில் ‘தம்பியுள்ளான் படைக்கஞ்சான்’ என்று நெடுநாளாக வழங்கிவரும் பழமொழியைக் கைகண்ட பலனாக எனக்கு அனுபவப்படும்படி செய்தாயே!’ என்று சொன்னார்,’ எனப் பிரசங்கித்தார்.