கூடிருக்க நீ போன கோலமென்ன கோலமே (14)  சந்தனமும் குங்குமமும் சாந்தும் பரிமளமும்  விந்தைகளாகப் பீசிமிகு வேடிக்கை ஒய்யாரக்  கந்த மலர் சூடுகின்ற கன்னியரும் தாம் இருக்க  எந்தவகை போனாய் என்று எண்ணிலையே நெஞ்சமே (15) காற்றுத் துருத்தி கடியவினைக் குள்ளான  ஊற்றைச் சடலத்தை உண்டென்று இறுமாந்து  பார்த்திரங்கி அன்னம் பசித்தோருக்கு ஈயாமல் 