அண்டத் தமரரும் மாயனும் வேதனும் அந்தணரும் பண்டெத்தனை தவம் செய்தனரோ மணப் பந்தலிலே துண்டப் பிறையணி சொக்கர் கைத்தாலிக்கு நீதுணிந்து கண்டத்தை நீட்டினையே கூடல் வாழும் கயல் கண்ணியே. (21) அற்பீன்ற தாயென்று உனைப் பணிந்தால் என்ன வதியெல்லாம் பொற்பீன்ற பூஷணம் போல் குறித்தாய் புகழ்க் கூடலில் வாழ் கற்பீன்ற கட்டிக் கரும்பே உனக்குக் கன்னெஞ்சது தான் வெற்பீன்ற வாசனையோ உள்ளவாறு விளம்பெனக்கே. (22)