விபட்சன் பூர்வத்தில் வித்துவான்களுக்கிருந்த மிக்க செல்வமும் சிறப்பும் பிரபுக்களுடைய அபிமான முதலியவைகளும் இப்பொழுதில்லையே! சுபட்சன் அந்த வெட்கக்கேட்டை வெளியிலே சொல்லவேண்டுமோ! அக்காலத்தில் சில வித்துவான்கள் மாத்திரமே செல்வமுதலானவைகளைப் பெற்றுச் சுகித்திருந்தார்கள். சில வித்துவான்கள் ‘எட்டாத பழத்தைப் பார்த்துக் கொட்டாவி கொள்வது’ போலப் பெருஞ்செல்வமுடையவர்களைப் பார்த்துப் பெருமூச்செறிந்து, ‘குழிப்பிள்ளையை நரி சுற்றுவது’ போல,அவர்களை விடாதடுத்திருந்தும் அவர்கள் கொடாத உலோபிகளாகையால், ‘கண்ணாடி நிழலிற்கண்ட பணம் கடனுக்குதவாதது’ போல, அவர்கள் பொருள் இவர்கள் ஆபத்துக்கு உதவாமல் வருந்தினார்கள். பின்னும் சிலர், ‘மெத்தப்படித்தவர்களுக்கு உண்கிற சோறு வெல்லம்’ என்பதற்குச் சரியாய் ஊணுக்குமுடைக்குமே தரித்திரப்பட்டார்கள். இவைகளுக்கு, என்பதனுள் சத்திமுற்றப்புலவர் வறுமையினால், இருக்க நல்லிடமும் உடுக்க ஆடையுமின்றி அலைந்தாரென்பதும், என்பதனுள், ஒரு வித்துவானானவர், ‘என்வீட்டில் அடுப்பு மூட்டவில்லை; என் வயிற்றிற் பசி துடிக்கிறது; பிரசவித்த என் மனைவிக்குத் தாரகம் பண்ண வழியில்லை; பிறந்த குழந்தைக்குப் பாலுமில்லை,’ என்று குமணராஜனிடத்தில் விசனப்பட்டாரென்பதும், என்பதனுள், ‘பொருளுடைய பிரபுக்களும் கல்வியை விரும்பவில்லை; வித்துவானைச் சன்மானிக்கவும் ஆதரிக்கவுமில்லை’ என்பதும் திருஷ்டாந்தமாகத் தோற்றுகின்றன. இந்நாளிற் கற்றவர்களுள் அனந்தம் பெயர் புஷ்களமான செல்வமும் சிறப்பும் பெற்றுப் பிரபுக்கள் முதலியோரால் அபிமானித்து ஆதரிக்கவும்பட்டு வருகிறது பிரத்தியக்ஷத்திலேயே தெரிய வருகிறதே! விபட்சன் அப்படியா! ‘வீட்டிளக்காரம் வண்ணான் அறிவான்,’ என்பதாகச் சத்திமுற்றப் புலவர் வறுமைப்பட்டதை அறிந்த நீர், பின்பு அவர் பாண்டியனாற் சன்மானிக்கப்பட்டு அதிக சம்பத்தைப் பெற்று வாழ்ந்திருக்கும் நாளில் ஒருநாள் அவன் அவரைத் தன் சமூகத்தில் வரவழைத்துக் குசலம் விசாரிக்குமளவில் அப்புலவர், என்றுபாடித் தமது க்ஷேமத்தை அறிவித்த செய்தி அறியாமற் போனதென்ன? சுபட்சன் ஆயினும், அஃதென்ன? ஏகதேசந்தானே? ‘ஏகராக்ஷ்யம் நகர்த்தவியம்,’ அல்லவோ?