கண்ணிணை புனலுகக் கலுழ்ந்து சோர்வுறாத் துண்ணென உணர்வுறத் துளங்கிச் சூழ்கனல் புண்ணுறு வோரெனப் புலம்பல் மேயினார்.	90 292	 வேறு பெண்ணுக் கணிகலமே பேராகுக் கோருருவே கண்ணுக் கணியே கமலத்துச் செந்திருவே மண்ணிற் புனல்படிந்தாய் வானதியும் ஆடுவதற் கெண்ணித் துணிந்தோ எமைவிட்டுப் போயினையே.	91