சாரம் உண்டு இருந்த சீதச் சந்தனம், தளிர், மென் தாதோடு, ஆரம், உண்டு எரிந்த சிந்தை அயர்கின்றான்; அயல் நின்றாரை 'ஈரம் உண்டு என்பர் ஓடி, இந்துவைக் கொணர்மின்' என்றான். 105 வெஞ் சினத்து அரக்கன் ஆண்ட வியல் நகர் மீது போதும் நெஞ்சு இலன், ஒதுங்குகின்ற நிறை மதியோனை தேடி, 'அஞ்சலை; வருதி; நின்னை அழைத்தனன் அரசன்' என்ன, சஞ்சலம் துறந்துதான், அச் சந்திரன் உதிக்கலுற்றான். 106 அயிர் உறக் கலந்த நல் நீர் ஆழிநின்று, ஆழி இந்து-