மகன் அல்லை மன்ற, இனி;  செல் இனிச் சென்று நீ செய்யும் வினை முற்ற,  அன்பு அற மாறி, 'யாம் உள்ளத் துறந்தவள்  பண்பும் அறிதிரோ' என்று, வருவாரை  என் திறம் யாதும் வினவல்; வினவின்,  பகலின் விளங்கு நின் செம்மல் சிதையத்  தவல் அரு செய் வினை முற்றாமல், ஆண்டு ஓர்  அவலம் படுதலும் உண்டு.