பூம் பொய்கை மறந்து உள்ளாப் புனல் அணி நல் ஊர!  அணை மென் தோள் யாம் வாட, அமர் துணை புணர்ந்து நீ,	 'மண மனையாய்!' என வந்த மல்லலின் மாண்பு அன்றோ -	 பொதுக் கொண்ட கவ்வையுள் பூ அணிப் பொலிந்த நின்	 வதுவை அம் கமழ் நாற்றம் வைகறைப் பெற்றதை;	 கனலும் நோய்த் தலையும், 'நீ கனம் குழை அவரொடு  புனல் உளாய்' என வந்த பூசலின் பெரிது அன்றோ -  தார் கொண்டாள் தலைக் கோதை தடுமாறிப் பூண்ட நின்	