நீயோர் ஆகலின், நின் ஒன்று மொழிவல்; அருளும் அன்பும் நீக்கி நீங்கா நிரயங் கொள்பவரொடு ஒன்றாது, காவல், குழவி கொள் பவரின், ஓம்புமதி! அளிதோ தானே; அது பெறல்அருங் குரைத்தே. விநோத ரச மஞ்சரி அட்டாவதானம் வீராசாமிச் செட்டியார் பல வளங்களும் நிறைந்த சொர்க்கம் போன்ற உறையூரிலே நீதிதவறாமற் செங்கோல் செலுத்தி வாழ்ந்திருந்த குலோத்துங்க சோழராஜனுடைய பிதா, நிரியாண தசையிற் புத்திரனுக்குப் பட்டாபிஷேகஞ்செய்விக்க யத்தனித்து, புண்ணிய நதி தீர்த்தங்களைக் கொண்டு மங்களஸ்நானஞ் செய்வித்து, விலையுயர்ந்த பீதாம்பரமுடுத்து, மகரகுண்டலம் முதலாகிய சர்வாபரணங்களும் பரிமள புஷ்பமாலைகளுந் தரித்து, சிங்காசனத்தில் ஏற்றுவித்து, சந்திரவட்டக்குடை கவிக்க, கவரி வீச, மங்கலச்சங்கம் முதலிய பற்பல வாத்தியம் முழங்க, வேதப்பிராமணர் ஆசி கூற, மகா சம்பிரமத்துடனே நவரத்தின மகுடஞ்சூட்டி, ராஜ முத்திரை மோதிரத்தை அவன் விரலில் அணிந்து, செங்கோலைக் கையிற் கொடுத்து, அரசர் அமைச்சர் முதலானவர்களுக்கும், ‘இவனிட்ட கட்டளைப்படி அனைவரும் நடக்கவேண்டும்,’ என்று ஆக்கியாபித்தான். அவர்களெல்லாம் பட்டத்தரசனாகிய குலோத்துங்க சோழனுக்குப் பாதகாணிக்கை வைத்து உபசரித்தார்கள். அவர்கள் யாவருக்கும் முன்னே ஒட்டக்கூத்தர் அவனுக்கு க்ஷேமமுண்டாக ஒரு கவி பாடவேண்டும் என்று,