அருஞ்சுரம் செல்வோர் சென்னிக் கூட்டும் அவ்வரை யிறக்குவை யாயின் மைவரை நாட வருந்துவள் பெரிதே. அரும்பெருள் செய்வினை தப்பற்கும் உரித்தே பெருந்தோள் அரிவை தகைத்தற்கும் உரியள் செல்லாய் அயினோ நன்றே மல்லம் புலம்ப இவள்அழப் பிரிந்தே. புதுக்கலத் தன்ன கனிய ஆலம்