'ஐயம் தீர்ந்து யார் கண்ணும் அரும் தவ முதல்வன் போல்	 பொய் கூறாய்' என நின்னைப் புகழ்வது கெடாதோ தான்-	 நல்கி நீ தெளித்த சொல் நசை என தேறியாள்	 பல் இதழ் மலர் உண் கண் பனி மல்கக் காணும் கால்!  'சுரந்த வான் பொழிந்தற்றாச் சூழ நின்று யாவர்க்கும்	 இரந்தது நசை வாட்டாய்' என்பது கெடாதோ தான்-  கலங்கு அஞர் உற்று, நின் கமழ் மார்பு நசைஇயாள்  இலங்கு கோல் அவிர் தொடி இறை ஊரக் காணும் கால்!	