என்று பாடினார். பிறகு வந்து வணங்கிய அவள் கணவனை நோக்கி, அவன் இல்வாழ்க்கையை இகழ்ந்து பேசி, அவன் துறவு பூண்டொழுகும்படி வற்புறுத்துமாறு அடியில் வருஞ்செய்யுட்களைப் பாடினார்: ஒரு நாள் சோழராஜன் தன் சம்ஸ்தான வித்துவான்களை அழைப்பித்து, ‘நீங்கள் நாளையவுதயத்துக்கு நாலு கோடிக்குப் பாடல் பாடி வரவேண்டும்,’ என, ஒன்றுந் தோன்றாது, அதிக வியாகூலத்துடனே அவரவர்கள் வீடுபோய்ச் சேர்ந்தார்கள். ஔவையார் அவ்வழியாக வரும்போது அவர்கள் விசனமுற்றிருப்பதைக் கண்டு, ‘ஏன் முகம் வாடி ஏக்கமுற்றிருக்கின்றீர்கள்?’ என்று கேட்க, அவர்கள், ‘அம்மணி, எங்களைச் சோழன் நாளையவுதயத்திற்குள்ளே நாலு கோடிக்குப் பாடல் பாடி வரும்படி ஆக்கியாபித்திருக்கிறான். இன்னும் ஒரு பாட்டுக்கு வழியில்லை. ஆதலின், இன்றிராத்திரிக்குள் நாலுகோடி எவ்வண்ணம் பாடப்போகிறோமென்று திகைத்திருக்கின்றோம்,’ என்றார்கள். அதைக்கேட்டு, ஔவையார், ‘புலவீர், நீவிர் வருந்துதல் ஒழிமின்! இதோ ஒருநொடியிற் பாடித் தருகிறேன்!’ என்று பின் வரும் பாடல்களைப் பாடிக் கொடுத்தனர். இப்பாடல்களைக் கேட்டவுடனே வித்துவான்கள் யாவரும் சூரியனைக் கண்ட தாமரை மலர்போல முகமலர்ந்து, பாடலைப் பெற்றுக்கொண்டு போய் அரசன் முன்வைக்க,  அரசன் மகிழ்வடைந்தனன். ஒருநாள் ஔவையார் காடுகளும் மலைகளும் அடர்ந்த மார்க்கமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது சுப்பிரமணியக் கடவுள் ஔவையாரை ஏமாற்றிப் பரிகாசஞ் செய்யவெண்ணி, எருமை மேய்க்குஞ் சிறுவனைப் போல உருவெய்தி, ஒரு நாவல் மரத்தின்மீதேறிப் பழங்களைப் பறித்துத் தின்று கொண்டிருப்பவர்போலக் காட்டியருளினார். ஔவையார் அந்த மரத்தடியில் வந்து, ஆயாசத்தால் உட்கார்ந்து, மரத்தின்மேல் இருக்கும் மாட்டுக்காரப் பையனைப் பார்த்து, ‘அடா, தம்பீ! எனக்கு மிகவும் ஆயாசமாயிருக்கிறபடியால் கொஞ்சம் நாவற்பழம் பறித்துப் போடு,’ என்று வேண்டினார். அதற்கு அந்தப் பையனாகிய சுவாமி, ‘கிழவியே! உனக்குச் சுடுகின்ற பழங்கள் வேண்டுமா, சுடாத பழங்கள் வேண்டுமா? சொல்’ என்றார். ஔவையார், ஆச்சரியப்பட்டு, ‘நாவற்பழத்திற் சுடுகின்ற பழமுமிருக்குமா?’ என்றாலோசித்து, ஒன்றுந் தோன்றாமையால், ‘அப்பா சுடுகிற பழம் எனக்கு வேண்டுவதில்லை, சுடாத பழமே வேண்டும்,’ என்றார். உடனே பையன் மரக்கிளைகளைக் கையால் பிடித்துக் குலுக்கி விட்டான். அதிலிருந்து கனிந்த பழங்களும் கனியாத பழங்களும் கீழே யுதிர்ந்தன. அப்போது ஔவையார், கனிந்த பழங்களிற் சிலவற்றைப் பொறுக்கிப் பார்த்து, அவைகளில் தரையிலிருந்த மணல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தமையால், அதை வாயினால் ஊதினார். அதைப் பார்த்த மாட்டுக்காரப் பையன்,  ‘கிழவி, சுடாத பழம் கேட்ட நீ, இப்போது சுடுகிற பழத்தைத் தின்னப் போகிறையே! வாய் வெந்துவிடப் போகிறது! நன்றாகவூதி ஆறினபின்னர்ச் சாப்பிடு,’ என்றான். ஔவையார் அப்போது சுடாதபழம் என்பது காயென்று தெரிந்துகொண்டு, ‘இக்கருத்து, முன்னமே நமக்குத் தெரியாமற் போயிற்றே!’ என்று வெட்கமுற்று, என்று ஒருவெண்பாப் பாடினர். இவ்வெண்பாவைக் கேட்டவுடனே மாட்டுக்காரப் பையனாயிருந்த சுப்பிரமணியக் கடவுளுக்கு ஔவையார்பால் அருள்மிக, மரத்தை விட்டிறங்கித் தம்முடைய நிஜரூபமெய்தி, அவர் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, ‘நான் உம்முடன் விளையாட வந்ததேயன்றி, இகழ்வதற்கன்று; உலகத்தில் உமக்குச் சமானமானவர்கள் யாரிருக்கிறார்கள்? ஆகையால் சந்தோஷமாய் இரும்,’ என்று சொல்லி, ‘உம்முடைய வாக்கால் உலோகோகாரமாக முக்கிய நீதிகளைச் சுருக்கமாக வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன், ஆனதனால் அவைகளைச் சொல்லக் கடவீர்,’ என, ஔவையார், ‘அஃதென்னை?’ என்று வினவ, சுப்பிரமணியக் கடவுள், ‘உலகத்தில் கொடியது, இனியது, பெரியது, அரியது இன்னின்னது என்று கூறவேண்டும்,’ என்றனர். ஔவையார் அதுகேட்டு, என்று நான்கு அகவல்களைப் பாடக்கேட்டுச் சுப்பிரமணியர் மிகவும் சந்தோஷமடைந்தவராய் ஔவையாரிடத்தில் விடைபெற்றுக்கொண்டு மறைந்து போயினர். ஒருநாள் ஔவையார் விநாயகக் கடவுளின் பூசையை விரைவாகச் செய்ய, அக்கடவுள், ‘வழக்கபடியன்றி விரைந்து பூசை செய்வது என்னை?’ என்று வினவ, ‘சுவாமி! சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரும், சேரமான் பெருமாள் நாயனாரும் ஆதியுலாவும், பொன்வண்ணத்தந்தாதியும் பாடி அவைகளை அரங்கேற்றும்படி கயிலாயத்திற்குச் செல்கின்றார்கள்; என்னையும் அழைத்தார்கள்,’ என, விநாயகர், ‘அவர்கள் சேர்வதற்குமுன் உன்னைக் கயிலாயத்தில் விடுவேன், கிரமப்படி பூசை செய்,’ என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். அவ்வாறே சாவதானமாகச் சீதக்களப என்று தொடங்கும் அகவல் பாடித் துதித்துப் பூசையை முடித்தார். உடனே விநாயகக் கடவுள் விஸ்வரூபங்கொண்டு, தமது துதிக்கையால் எடுத்துவிட, ஔவையார் கயிலாயத்தை அடைந்தனர். பின்பு வந்து சேர்ந்த அவ்விருவரும் ஔவையாரைக் கண்டு அதிசயப்பட்டுச் சேரமான் வினவியபோது,