ஐயோ! இதற்கென் செய்வன்! அரசன் உறுதியா நம்பினன்; சிறிதும் பிறழான். வெளுத்த தெல்லாம் பாலெனும் மெய்ம்மை யுளத்தான்! களங்கம் ஓரான். குடிலனோ சூதே யுருவாத் தோன்றினன். அவன்றான் ஓதுவ உன்னுவ செய்குவ யாவுந் தன்னயங் கருதி யன்றி மன்னனைச்   (290) சற்று மெண்ணான். முற்றுஞ் சாலமா