நானும் பரமேஸ்வரனும் ஒன்றாக அவன் ரூமிற்குச் சென்றோம். அவன் அந்தக் கையைத் தன் கட்டிலுக்குமேல் தொங்கவிட்டு, 'வாழ்வாவது மாயம்' என்று சுவரில் எழுதினான். எனக்கும் பக்கத்து அறைதான். நேரமாகிவிட்டதென்று விடைபெற்றுக் கொண்டு சென்றேன். இரவு இரண்டு மணி இருக்கும். நான் திடுக்கிட்டு விழித்தேன். எங்கோ கூப்பாடு. இரைச்சல். கண்ணை விழித்ததும் பரமேஸ்வரனின் வேலைக்காரச் சிறுவன் என் பக்கத்தில் நடுநடுங்கிக்கொண்டு என்னை எழுப்ப முயல்வதை யறிந்தேன். முகத்தில் பயம் என்று எழுதியிருந்தது அவன் தோற்றம். "எஜமான், கொலை..." என்று என்னவோ அவன் உளறினான்.