புன்னைமரம் மலர்குலுங்க நடந்த தென்ன புதுமையென நான்வியந்தேன்! இவ்வை யத்தில் மன்னுமிள வரசிஎனும் வாழ்வு வாய்ந்தாள் மலர்விழியால் அருட்பிச்சை கேட்பாள் என்னை! அன்னமவள் எனக்குத்தா னோஅல் லாமே அகம்நொந்து சாகத்தான் பிறந்துள் ளேனோ!  ஆடப்போம் புனலிலெலாம் அவளே; காற்றில் அசையப்போம்  பொழிலிலெலாம் அவளே; கண்ணால் தேடப்போம் பொருளிலெலாம் அவளே; நேரில் தின்னப்போம் சுவையிலெலாம் அவளே;வண்டு பாடப்போம் மலரிலெலாம் அவளே! மேற்கில் படுகதிரில் அவள்வடிவே காண்பேன் என்று வாடக்கண் துயிலாமல் இருந்தான் வேலன் மலர்ந்திட்ட காலையிலும் அவளைக் கண்டான். இயல் 77 