தள்ளின போழ்தின் னவையவை தன்னைத் தலைநிற்பார் கள்ளர்க ளன்மை காட்டலு மாமோ கருணையாற் பிள்ளைக ளேங்கப் பிறர்களுக் கீந்த பெருமைய்யீர். 566	நில்லா தாகக் கூறுத றன்னை நெறியென்றீர் பல்வகை யானும் பாழ்செய்து பின்னே பரிகாரஞ் சொல்லுவி ராயிற் சொல்லிய மெய்ம்மை துறவாமன் கொல்சின வேழங் குறிநிலை செய்த குணத்தின்னீர். 567	ஓதி யாது முயிரில்லை யென்ப துரைத்து நின்றாயேற்