வேய்ந்தது வாகை, வீரற்கு இளையவன் வரி வில்; வெம்பிக் காய்ந்தது, அவ் இலங்கை வேந்தன் மனம் எனும் காலச் செந் தீ.	155 காற்று உறழ் கலின மான் தேர் கடிதினின் கடாவி, கண்ணுற்று ஏற்றனன், இலங்கை வேந்தன்; எரி விழித்து, இராமன் தம்பி, கூற்று மால் கொண்டது என்னக் கொல்கின்றான், குறுகச் சென்றான்; சீற்றமும் தானும் நின்றான்; பெயர்ந்திலன், சிறிதும் பாதம்.	156 'காக்கின்ற என் நெடுங் காவலின் வலி நீக்கிய கள்வா! போக்கு இன்று உனக்கு அரிதுஆல்' எனப் புகன்றான்; புகை உயிர்ப்பான்,