    கையானை எங்குஞ் செறிந்தானை அன்பர்க்கு     மெய்யானை அல்லாதார்க் கல்லாத வேதியனை     ஐயா றமர்ந்தானைப் பாடுதுங்காண் அம்மானாய். 187     ஆனையாய்க் கீடமாய் மானுடராய்த் தேவராய்     ஏனைப் பிறவாய்ப் பிறந்திறந் தெய்த் தேனை     ஊனையும் நின்றுருக்கி என்வினையை ஒட்டுகந்து     தேனையும் பாலையுங் கன்னலையும் ஒத்தினிய     கோனவன்போல் வந்தென்னைத் தன்தொழும்பிற் கொண்டருளும்