 1195. தமையவை வருத்தினு மவைதமை யோம்புக.  நமக்கு அவை துன்பம் கொடுத்தாலும் நாம் அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.  1196. அருளுடை யார்மெய்ப் பொருளடை வதுதிடம்.  அன்புடையவர்கள் இறைவனை அடைவது உறுதி ஆகும்.  1197. அருள்பே ணாருள மருண்மிகு முண்மை.  அன்பு செய்யாதவர்களின் உள்ளத்தில் தெளிவு இல்லாமல் குழப்பம் மிகும் என்பது உண்மை ஆகும்.  1198. சுயநயச் செயலரு ளினையற வோட்டும்.  தன்னுடைய நலத்தைக் கருதிச் செய்யும் செயல்கள் அருளினை அறவே நீக்கும்.