நீட்டாண்மைக் காரி! எனக்கென்ன நீதருவாய்? என்று மொழிந்தான் எழுங்காத லால்குப்பன், முன்னே இலைகொடுத்தால் முத்தம் பிறகென்றாள்! என்கிளியே! நீமுத்தம் எத்தனைஈ வாய்என்றான், என்றன் கரத்தால்இறுக உமைத்தழுவி                     [85] நோகாமல் முத்தங்கள் நூறுகொடுப் பேன்என்றாள், ஆசையால் முத்தம்அச் சாரம் போடென்றான்; கேலிக்கு நேரம் இதுவல்ல கேளுங்கள்