"பொழிப்பெனப் படுவது பொருந்திய பொருளைப் பிண்ட மாகக் கொண்டுரைப் பதுவே" 'மறஞ்செய விரும்பேல்' என்பது, எதிரிடை. தருமஞ் செய்யவேண்டும் என்பது, 'கருத்துரை'. என்னை? "கவிப்பொருள் சுருக்கிக் காட்டல் தாற்பரியம்" என்றாராகலின். "அன்றறிவா மென்னா தறஞ்செய்க மற்றது பொன்றுங்காற் பொன்றாத் துணை" - என்பது தமிழ்வேதம். அறஞ் செய்யும் விருப்பம் எப்பொழுது உண்டாகுமோ எனின், உயிர்கள் பசி, அச்சம், பிணி, நீர்வேட்கை, கொலை, மானக்கேடு, சாக்காடு முதலியவற்றால் துன்பம் நுகரக் கண்ணுற்றபோதேனும், செவியுற்றபோதேனும், இங்ஙனம் நேரிடுமென அறிந்தபோதேனும் அருள்சுரந்து அறம்செய்யும் விருப்பம் உண்டாகுமென்க. என்னை பயனோ எனின், எல்லா உயிர்களிடத்தும் முழுமுதற்பரம்பொருள் உண்மையின், அத்தொடர்பு பற்றி அப்பரம்பொருளினது அருட்சுரப்பு அறம்செய்வாரிடத்தே உண்டாகும். அதுவே பயனென்க. தற்காப்பு நிமித்தம் விலங்கிற்குக் கொம்பும், குளம்பும், திண்ணியதோலும், செறிந்த மயிரும், வாலும் படைத்திருப்பதை நோக்கின் அப்பரம்பொருளினது பேரருளுடைமை யினிது விளங்குகின்றது. அக்கருத்தறியாமே அதனைக் கொல்கின்றனரே! பிற உயிர்கண்மாட்டும் இங்ஙனமே ஆராய்க. ஆராய்ந்து அவ்வழியே நிற்க.