எறிந்தன, எய்தன, எய்தி, ஒன்றொடு ஒன்று அறைந்தன, அசனியின் விசையின் ஆசைகள் நிறைந்தன, மழை என நெருக்கி நிற்றலால், மறைந்தன, உலகொடு திசையும் வானமும்.	127 அப் படை அனைத்தையும் அறுத்து வீழ்த்து, அவர் துப்புடைத் தடக் கைகள் துணித்து, சுற்றிய முப் புடை மதமலைக் குலத்தை முட்டினான்- எப் புடை மருங்கினும் எரியும் வாளியான்.	128