பொருளே, பொருள் முடிக்கும் போகமே, அரும் போகம் செய்யும்  மருளே, மருளில் வரும் தெருளே, என் மனத்து வஞ்சத்து  இருள் ஏதும் இன்றி ஒளி வெளி ஆகி இருக்கும் உன்தன்  அருள் ஏது.- அறிகின்றிலேன், அம்புயாதனத்து அம்பிகையே.  குவிந்த தனங்களையுடைய அபிராமியே! நீ பொருளாக இருக்கின்றாய் என்கிறார்கள். பிறகு அப்பொருளால் நுகரப்படும் போகமும் நீயே என்கிறார்கள். பிறகு அப்போகத்தால் ஏற்படுகின்ற மாயையாகவும் இருக்கின்றாய் என்றும், அம்மாயையில் தோன்றி விளங்கும் தெளிவாகவும் விளங்குகின்றாய் என்றும் கூறுகின்றார்கள்; இவ்வாறு பல கூறுபாடுகளாகவுள்ள நீயே என் மனத்தில் அஞ்ஞான மாயை அகற்றி தூய ஞான ஒளியை ஏற்றியிருக்கின்றாய். பரவொளியாய் விளங்கும் அபிராமியே! நின் திருவருளின் மகிமையை உணர மாட்டாது மயங்குகின்றேன்.  கைக்கே அணிவது கன்னலும் பூவும், கமலம் அன்ன  மெய்க்கே அணிவது வெண் முத்துமாலை, விட அரவின்  பைக்கே அணிவது பண்மணிக் கோவையும், பட்டும், எட்டுத் 