பின்பு ஔவையார் அக்கன்னிகைகளைத் தக்க வரனுக்கு மணம் பரிவிக்க வேண்டிக் கலியாணத்திற்கு வேண்டியனவெல்லாஞ் சித்தஞ் செய்வித்து, விநாயகக் கடவுளை, என்கிற வெண்பாப் பாடி வருவித்து, அவர் கைப்படத் தாஞ்சொல்லியபடி அடியில் வருமாறு ஓலை எழுதுவித்துச் சேரன், சோழன், பாண்டியன் முதலான சகல அரசர்களுக்கும் அனுப்பினர். அரசர்கள் இம்மணவோலை கண்டு, கவீஸ்வரியாரான ஔவையாரது வேண்டுகோளைத் தடுக்கவொண்ணாதெனக் கருதி, அதிக வினயத்துடனே சதுரங்க சேனைகளுஞ் சூழக் கலியாணத்திற்கு வந்தார்கள். விவாக முகூர்த்தமானவுடனே ஔவையார் அவர்களுக்கு அதிக பிரிய வசனங்களைச் சொல்லிச் சந்தன புஷ்ப தாம்பூலாதிகளால் தக்கபடி உபசரித்து, ‘அப்பன்மார்களே! நீவிரெல்லீரும் எப்படி இக்கிழவியை அருமை பெருமைப்படுத்தினீர்களோ, அப்படியே இவ்வேழை இடும் அற்ப உணவை உண்டு களிக்கும்படி வேண்டுகின்றேன்’ என்று மிக்க பரிவுடன் கேட்டுக் கொண்டனர். அதற்கவர்கள் பரிகாசமாய், ‘நீர் உணவு செய்விப்பது உண்மையேயாயின், இப்போது நுங்கு தருவித்தாற் புசிப்போம்,’ என்றனர். அது நுங்குண்டாவதற்கு அகாலமானபடியால், ஔவையார் அவர்கள் மநோமீஷ்டத்தை நிறைவேற்ற வேண்டி, வெட்டி விறகாயுலர்ந்து கிடந்த சில பனந்துண்டுகளை நோக்கி, என்று ஓர் ஐந்தடிக் கலித்துறை பாடினர். உடனே கீழே விழுந்திருந்த அப்பனந்துண்டங்கள் குருத்துவிட்டு வளர்ந்து, பச்சோலை சலசலவென்றசைய நுங்குக் குலைகளைத் தாங்கிக்கொண்டு நின்றன. அதைக்கண்டு அரசர்கள் வெட்கமும் சந்தோஷமும் அடைய, அங்கு வந்திருந்த எல்லாரும் அளவிடற்கரிய ஆச்சரியத்தை அடைந்தார்கள். பின்பு பெண்ணை நதியைப் பால் நெய்யாகப் பெருகி வரும்படி,  என்றும், வருணனைப் பொன் மாரி பெய்யும்படி,