 அரசன் தற்கொலை செய்து கொள்வான் என்று அஞ்சிய சேவகர்கள் அவனிடம் ஓடுகின்றனர். அவ்வமயம், நாராயணன், அவ்விடம் வருகிறான். நிலைமையை உணர்கிறான். “அரசே! இளவரசியார் மனோன்மணியைத் தாங்கள் மறந்துவிட்டீர் போலும்!” என்று கூறுகிறான். அதைக்கேட்ட மன்னன், தற்கொலை செய்து கொள்வதை விடுத்து, மனோன்மணியின் நிலையை உணர்ந்து, மூர்ச்சித்து விழுகிறான். நாராயணனும் சேவகர்களும், குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்தும், மெல்ல விசிறியும், அரசனை மூர்ச்சை தெளிவிக்கின்றனர்.  அரசன் தெளிந்து எழுந்து, “குழந்தாய்! குழந்தாய்! மனோன்மணீ!” என்று கூவித் துக்கத்தில் ஆழ்கிறான்.  நாராயணன், “அரசே! என்ன காரியம் செய்யத் துணிந்தீர்! தாங்கள் உயிரை விட்டால் இளவரசிக்கு ஆதரவு, யார் உள்ளனர்? தாங்கள் உயிர் விட்டபிறகு, இளவரசியார் உயிரோடிருப்பரோ?” என்று கூறி அரசனைத் தேற்றுகிறான்.  “ஐயோ! நான் என்னசெய்வது? இருதலைக் கொள்ளி எறும்புபோல, என் மனம்துடிக்கிறதே! போரில் புறங்கொடுத்து ஓடிவந்து, இன்னும் உயிரை வைத்துக் கொண்டிருப்பதோ மானம்?”  “பெருமானடிகளே! உயிரை மாய்த்துக்கொள்வது வீரம் அன்று. பெருந்துன்பம் நேரிட்டபோது, சுற்றத்தாரை விட்டு உயிர்நீப்பது வீரம் அன்று” என்றான், நாராயணன்.  “போர்க்களத்தில் ஓடியவனுக்கு, வீரம் என்ன இருக்கிறது” என்றான் அரசன்.  “இடம், காலம் கருதிப் போரில் பின்னடைவது வீரம்தான். சூழ்ச்சியுடன் சேர்ந்த வீரமே வீரம்! காலம், இடம் கருதிப்பின்வாங்குவது, வீரந்தான்; கண்ணை மூடிக்கொண்டு போரில் உயிர்விடுவது வீரம் அல்ல.”  “போதும் போதும், உமது நியாயம்! என் மகளுக்காக, என் உயிரை வைத்திருக்கிறேன். நான், இப்போது வெறும்மனிதன். அரசனும் அல்லன்; பாண்டியனும் அல்லன்” என்றுகூறிச் சேவகர்களை அழைத்து, “என்னுடன் இருங்கள்... ஏன் நிற்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டான்.