 “வாழியநின் மலரடிகள்! மௌனதவ முனிவ!  மனமிரங்கி அருள்புரிந்தோர் வார்த்தையெனக் கீயின் பாழடவி இதிற்சுழன்று பாதைவிடுத் தலையும்,  பாவியொரு வனையளித்த பலனுறுவை பெரிதே.   (1) சாரும்வரை குறியாது தன்னிழலை யளக்குந்,  தன்மையென நான்நடக்கத் தான்வளரும் அடவி ஆரிருளில் இனிநடக்க ஆவதிலை. உடல,  மாறும்வகை வீடுளதே லடையுநெறி யருளாய்.”   (2)