அவ்வெழுத்து மிவ்வெழுத்து மளவிநிற்குஞ் சீயெழுத்தும் யவ்வெழுத்தி னுள்ளே யடங்கிநிற்ப தெக்காலம்	140 எழுத்தெல்லா மாண்டிறத் தேகமாய் நின்றதிலே யழுத்தமாய்ச் சிந்தைதயைவைத் தன்புசெய்த தெக்காலம்	141 அருவா யுருவாகி யாதியந்த மாகிநின்று குருவாகி வந்தெனையாட் கொண்டருள்வ தெக்காலம்	142 நானென் றறிந்தவென்னை நானறியாக் காலமெல்லாந் தானென்று நீயிருந்து தனுவறிவ தெக்காலம்	143