முடிவது. மேலும், யான்வரும் வேளை இட்டமாம் நிட்டா பரரும் தனியாய் நிட்டைவிட் டெழுந்தார். இருவரும் அதனால் ஏதோ சிலமொழி ஓதிமற் றிருந்தோம்.  (275) ஈதோ உதயமும் ஆனதே, இனியென்? சுந்தரமுனிவர் விடிந்த தன்றிது; வெள்ளியின் உதயம். படும்படும்; மிகவும் பட்டீர் வருத்தம். உங்கள்பேச் சறிவோம், ஓயாப் பேச்சே!