கண்டனன்; மனம் எனக் களிக்கும் கண்ணினான். 62 'துண்ணெனும் அவ் உரை தொடர, தோகையும் பெண் எனும் பேதைமை மயக்க, பேதினால் உள் நிறை சோரும்' என்று, ஊசலாடும் அக் கண்ணனும் இளவலைக் கண்ணுற்றான் அரோ. 63 புன் சொற்கள் தந்த பகுவாய் அரக்கன் உரை பொய் எனாது, புலர்வாள் வன் சொற்கள் தந்து மட மங்கை ஏவ, நிலை தேர வந்த மருளோ? தன் சொல் கடந்து தளர்கின்ற நெஞ்சம் உடையேன் மருங்கு, தனியே,