மறு நாள் ஜன்னலுக்கு வெளியே "ஸார்" என்று குரல் கேட்டது. கமலா தான் நின்று கொண்டிருந்தாள். நான் முகம் உயர்த்தியதும், தீன குரலில், "எல்லாம் தீந்து போச்சுன்னு சொல்லீட்டாங்க ஸார்" என்றாள் அவள்.  எனக்கு வந்த கோபத்தில், "அதுக்கு என்னை என்ன செய்யச் சொல்றே. நீ இனிமே இங்கே வராதே. உங்களுக்கெல்லாம் கொஞ்சம் கூட இரக்கப்படக்கூடாது. எவ்வளவு நாளைக்கு நான் உங்களுக்கெல்லாம் சோறு போட முடியும்? இவ்வளவு நாள் உன் பேச்சைக் கேட்டேனில்லே. அது என் தப்பு. போ வேறே யார் கிட்டேயாவது போய்க் கேள். இனிமே இங்கே வராதே.." பொரிந்து தள்ளி விட்டேன். அவளுக்கு நான் இப்படி இரைந்தது அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கவேண்டும். பயத்தில் மூச்சு பேச்சற்றுப் போனாள். அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது போலும். கண்களைத் துடைத்துகொண்டே விசும்பும் குரல் கேட்டது. அவள் திருப்பிப் போய்க்கொண்டிருந்தாள்.  அதன் பிறகு அவளை நாங்கள் இருந்த பக்கம் பார்க்கவில்லை. முதலில் கொஞ்ச நாட்கள், அவள் என்ன செய்வாள் சின்னப் பொண். "கொடுக்கறாங்களே போய் வாங்கிட்டு வா" என்று அனுப்பப்பட்டால் அவள் என்ன செய்வாள்? ஒரு வேளை நான் அப்படிக் கத்தியிருக்கக் கூடாதோ, இதமாகச் சொல்லியிருக்கலாமோ என்றெல்லாம் மனது கிடந்து அலையும். பின்னர் எல்லாம் மறந்து விட்டது.  மூன்று நான்கு வருடங்கள். அலுவலகத்திலிருந்து ஹோட்டல் இருக்கும் கடைத்தெருவுக்குப் போகும் வழியில் இருந்த வெற்றிடத்தில் ஒரு சினிமாக் கொட்டகை வந்திருந்தது. ஆரம்பத்தில் அங்கு இங்கிலீஷ், வங்காளி, ஹிந்தி படங்கள் என்று தொடங்கினாலும், ஒன்றிரண்டு மாத காலத்துக்குள் அணைக்கட்டிலிருந்து வரும் தமிழ்க் கூட்டத்தைப் பார்த்ததும், பெரும்பாலும் தமிழ்ப் படங்களையே வரவழைக்கத்தொடங்கினான். பஞ்சாபி தான். இருக்கலாம். ஆனால் தமிழ்க் காசுதானே நிறைய வருகிறது!சாயந்திரமானால் திருவிழாக்கூட்டம் போல் தான் கூட்டம் அலை மோதும், தமிழ்ப் படம் காட்டப்படும் நாட்களில், அந்தக் கொட்டகையில் தான் நான் 'On the Water Front', பாதேர் பஞ்சலி, மேக் டாகே தாரா,  என்று பார்க்கக் கிடைத்த வாய்ப்பு, 'நாகேஸ்வர ராவ் நடித்த தேவ் தாஸ், பரா சக்தி என்று பாதை திரும்பியது. மூன்று நான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறை படம் மாறும். க, எப்போதும் அங்கு கூட்டம் சாலையை அடைத்துக் கொண்டிருக்கும்.  ஒரு நாள் அந்த கூட்டத்தினிடையே புகுந்து வெளியேறியதும், பின் தொடர்ந்து வந்த மணி, " சாமிநாதன், ஒரு பொண்ணு உங்களையே பாத்துட்டு இருந்துச்சுய்யா, "சார்" னு கூப்டாப்பல கூட இருந்துச்சு" என்றதும், சரிய்யா வாய்யா" என்று அலட்சியப்படுத்தியது, "இல்லே சாமிநாதன் விளையாட்டு இல்லே நிஜம்மாத்தான்" என்று சற்று கோபத்துடன் அடித்துச் சொல்லவே, நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். அந்த கூட்டத்தில் என்ன தெரியும்? சரி போகுது போகலாம். தேடினால், மறுபடியும் எதிர்ப்படுவா அந்தப் பொண்ணு" என்று சொன்னேன். அந்தக் கதை அன்றோடு முடிந்தது.  பின் ஒரு நாள் அலுவலகம் முடிந்தும் வெளியேறி சாலையைக் கடந்து கொண்டிருக்கும் போது, கூட வந்த மணி, "சாமிநாதன், அதோ பாருங்க, அந்த பொண்ணுதான், கூட ஒரு அம்மா வராங்க. அன்னிக்கு நான் சொல்லலே, உங்களையே பாத்துட்டு இருந்ததுன்னு, அது தான்" என்று சற்று தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ஒரு நடுத்தர வயது ஸ்திரீயும் கூட பதினைந்து வயது இருக்கும் பெண்ணும் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் அவர்களைப் பார்க்கிறோம் என்று தெரிந்ததும் சிரித்துக் கொண்டே "சார், சார்" என்று கூவிக்கொண்டும் எங்களை நோக்கி வந்தனர். கிட்ட வந்ததும், " சார், உங்களைத் தான் இத்தனை நாளா தேடிக்கிட்டு இருக்கோம். நாலு நா முந்தி இவதான் சொன்னா, கொட்டாகையண்டே சாரைப் பாத்தேன்னு, அது கூப்பிட்டுச்சாம், உங்க காதிலே விழலே..." அந்த அம்மா சொல்லிக்கொண்டே போனாள். அந்தப் பெண் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே இருந்தது. பாவாடை சட்டை தான். பளிச்சென்று முகம் மலர, என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.  "யாரும்மா நீங்க, எனக்குத் தெரியலையே, என்னை எப்படித் தெரியும்? என்னை எதுக்குத் தேடணும்.. "ஐயா, நீங்க மறந்திட்டீங்க போல. இந்தப் பொண்ணு தினமும் சொல்லிட்டு இருக்கும். நீங்க தெய்வம் போல காப்பத்தினீங்க. தினம் உங்க கிட்டேருந்து தான் சோறு வாங்கீட்டு வரும். அவரு கால்லே காயம்பட்டு ஆஸ்பத்திரிலே கிடந்தாருங்க; வேலை இல்லே. எல்லாரும் பட்டினி. என்ன செய்றதுன்னேதெரிலீங்க. ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுடோம். நீங்க மாத்திரம் அப்போ காப்பாத்தாட்டி, என்ன செஞ்சிருப்போமோ, தெரீலே, இப்ப அவர் காலு சரியாயிட்டுதுங்க. ரெண்டு பேரும் வேலை பாக்கறோம். அதை உங்களைப் பாக்கணும் பாக்கணும்னுட்டு இருந்தோம்ங்க. இவ கூட ரெண்டு மூனு தடவ  நீங்க இருந்த வீட்டுப்பக்கம் போய்ப் பாத்துச்சுங்க. பூட்டியிருக்குன்னு வந்து சொல்லிச்சு. நீங்க வீடு மாறி போயிட்டீங்க போல இருக்கு. அய்யா, நாங்க இப்போ நல்லா இருக்கோம்ங்க. ஒரு குறையும் இல்லே. அதாங்க, உங்களைப் பாத்து சொல்லணும்னுட்டு, பாக்கவே முடியலை........"