கண்ணன் றனக்குச் சரிவந்தோன். பொன்னைப் பொருவு மருமத்திற் புடைகொண் டெழுந்த வனமுலையாய், மின்னைச் சிரிக்கு நுண்ணிடையாய், வேய்த்தோட் கனகே யிவணிருப்போன் தன்னைப் போல வேறொருவர் தரணி தலத்தி லுள்ளாரோ? வென்னப் பேசும் நன்னியிவன்