முற்றுறு மும்மைச் செந் தீ, முப்புரம் முருங்கச் சுட்ட கொற்றவன் நெற்றிக் கண்ணின் வன்னியும், குளிர்ந்த அன்றே.	124 அண்டமும் கடந்தான் அங்கை அனலியும் குளிர்ந்தது; அங்கிக் குண்டமும் குளிர்ந்த; மேகத்து உரும் எலாம் குளிர்ந்த; கொற்றச் சண்ட வெங் கதிர ஆகித் தழங்கு இருள் விழுங்கும் தா இல் மண்டலம் குளிர்ந்த; மீளா நரகமும் குளிர்ந்த மாதோ.	125 வெற்பினால் இயன்றது அன்ன வாலினை விழுங்கி, வெந் தீ நிற்பினும் சுடாது நின்ற நீர்மையை நினைவில் நோக்கி,