உன்னையு முன்குலத் துதித்தநம் மனோன்மணி  (100) (வரிகள்:101-) தன்னையுஞ் சங்கரன் காக்க! தயாநிதே! அன்பும் அறனும் யாக்கையாக் கொண்ட நின்புதல் வியையான் காணநே சித்தேன் அத்திரு வுறையும் அப்புறம் போதற் கொத்ததா மோஇக் காலம்? உணர்த்தாய். சீவகன்: