எண்பதுகளில் இந்த போராட்டம் பெற்ற மூன்றாம் கட்ட வளர்ச்சியைத் தான் மூன்றாவது புத்தகமான, புதிய உலகம் பதிவு செய்துள்ளது. இப்புத்தகத்தின் முன்னுரையில், இதன் ஆசிரியர்  'கோவிந்தன்' தான் ஒரு இலக்கிய கர்த்தா அல்லவென்றும் அதனால் இதை நாவல் எனக் கருதத் தேவை இல்லை என்றும் சொல்லியிருக்கிறார், கோவிந்தன் நம்மைப்  போராடும் ஒரு இயக்கத்தின் உள்ளே அழைத்துச் சென்று அவ்வியக்கத்தின் குணச்சித்திரம் ஒன்றையும் அங்கு நடப்பவற்றையும், அவற்றிற்கான உந்துதல்களையும் இது காறும் அவற்றை மறைத்த திரையை விளக்கி வெளி உலகின் முன் வைக்கிறார். நிலவும் சூழ்நிலைகள், நிகழ்வுகள், அதன் பாத்திரங்கள் எல்லாம் உண்மை. ஒன்றும் கற்பித்துக் கதையாக்கப்படவில்லை. ஆசிரியரின், சம்பந்தப்பட்ட பாத்திரங்களின் பெயர்கள் மாத்திரம் அவர்களின் உயிர் காக்கும் பொருட்டு மாற்றப்பட்டு உள்ளன. இதன் ஆசிரியர் 'கோவிந்தன்' (இது ஒரு புனை பெயர் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை) இவ்வியக்கத்தின்  அரசியல் குழுவில் தீவிரமாக செயல்பட்டுள்ளார். போர்ப் பயிற்சியும் பெற்ற போராளியாகவும் இருந்திருக்கிறார். இந்த நாவலின் மையப்பாத்திரமாக உள்ள 'சங்கர்" என்ற பாத்திரத்தோடு அவர் தன்னை அடையாளப்படுத்துகிறார் என்று தோன்றுகிறது.  ஆயிரக்கணக்கான் ஈழத்தவர் தொடர்ந்து செய்து வருவது போல, தமிழ் மார்க்ஸீய போராளியான சங்கரும் ஈழத்தை விட்டு வெளியேறி ரகசியமாக ஒரு இரவில் படகில் ஏறி தமிழ் நாடு வந்து ஒரு போர்ப் பயிற்சி முகாமில் சேர்கிறார். அவருடைய தந்தையும் மார்க்ஸிஸ்ட் தான். அரசியல் போராட்டக்காரர். எனவே தன் மகனின் உணர்வுகளை தீவிரவாதத்தைப் புரிந்து கொண்டவர். தன் மகனுக்கு அவர் தந்த ஒரே புத்திமொழி, அவன் எந்த விடுதலை இயக்கத்தை, குழுவைச் சேர்கிறானோ அதற்கு விஸ்வாசமாக உழைக்கவேண்டும் என்பதே. ஆனால் அந்த விடுதலைப் போராட்ட இயக்கத்தில்  சேர்ந்த குறுகிய காலத்திற்குள்ளேயே அவன் தன் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய ஏமாற்றத்துக் குள்ளாகிறான். இயக்கத்திற்குள் நடப்பவற்றின் யதார்த்த சொரூபம், அவனுக்கு நேரடியாகவும், ஒருவருக்கொருவர் காதுக்குள் பரிமாறிக்கொள்ளும் ரகசியங்களாகவும் தெரிய வருகிறது.   புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களில் சிலர் ரகசியமாக, போதைப் பொருட்களை ஐரோப்பிய சந்தைக்குக் கடத்தி, ஈழப்போராட்டத்து நிதி உதவி தரப்படுகிறது, சாதாரண முணுமுணுப்பாக வரும் மறுப்புக்களைக் கூட சகித்துக் கொள்ளாத மேலிடம் மனிதாபிமானம் சற்றும் அற்று கொடூர சித்திரவதையைத் தண்டனையாகத் தருகிறது.  ஈழத்தில் போராடிக்கொண்டிருக்கும் காலத்தில் தியாக உணர்வுடனும், தம் வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூட சாத்தியப்படும் அளவு குறைத்துக்கொண்டும் இருந்த அதே விடுதலைப் போராட்டத் தலைமைகள், தமிழ் நாட்டில் கிடைக்கும் பாதுகாப்பின் சௌகரியத்தில் போராளிகளின் மேலிடத் தலைவர்கள் அனுபவிக்கும் ராஜபோக சுகவாழ்வு, இயக்கத்தில் நிலவும் தலைவர் வழிபாடு, இயக்கத்தில் நிலவும் தலைவரின் யதேச்சாதிகாரம், ஸ்டாலினஸ நடைமுறையை நினைவுபடுத்தும். கொஞ்சம் சந்தேகம் இருந்தால் கூட, அடிக்கடியும் பெரிய அளவிலும் நடைபெறும் கட்சி நீக்கம், இயக்கத்துள் நடக்கும் உள்விரோத சண்டைகள் எல்லாம் தெரிய வருகின்றன.  இப்புத்தகத்தின் பக்கங்களிலிருந்து வெளிப்படும் இயக்கத்தின் தலைவரைப் பற்றிய சித்திரம் அவரை இன்னொரு ஸ்டாலின் அவதாரமாகவே காட்சிப்படுத்துகிறது. அதிகம் படிப்பில்லாத, தந்திர புத்தி கொண்ட, சூழ்ச்சி மனமும், இரக்கமற்ற ஒரு இரத்த வெறியனின் சித்திரம் அது. இத்தகைய தலைமைக்கு எதிராக இருக்கும் குழுத் தலைமையோ, இயக்கத்திற்கு பெரும் பங்களிப்பு தந்தவர், அதன் போர்த் திறமை மிக்கவர், இயக்கத்தைக் கட்டமைத்துக் கொண்டு செல்லும் நிர்வாகத்திறமை உள்ளவர், லட்சிய தாகம் நிறைந்தவர், இயக்கத்திற்காக தியாகங்கள் செய்தவர், ஆனால் அவரும் கடைசியில் ஒழித்துக் கட்டப்படுகிறார். இவையெல்லாம் நமக்கு ட்ராட்ஸ்கி,. புகாரின் போன்றோருக்கு கிடைத்த துர்கதியை நினைவு படுத்தும். ஈழத் தமிழ் இயக்கப் போராளிகள் தமிழ் நாட்டில் தஞ்சம் புகுந்து, தமிழ் நாட்டினரின் பாதுகாப்பும் போர்ப்பயிற்சியும், நிதியும், இன்னும் பல உதவிகளும் பெற்று வரும் காலத்தில், தமிழ் நாட்டின் தமிழ் சமூகத்தினரைப் பற்றியும், இந்திய அரசாங்கத்தைப் பற்றியும், என்ன நினைக்கிறார்கள், பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று இப்புத்தகத்தில் பல இடங்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்திய அரசாங்கத்துடன் அவர்களது மனப்பான்மை என்னவாக இருக்கவேண்டும் என்பது பற்றி முகாமில் அடிக்கடி பேசப்படும். இயக்கத்தின் எல்லாத் தரப்பினரிடமும் ஒருமுகமாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு அடிப்படைப் பார்வை ஒன்று, அந்த அடிப்படை நோக்கில்  தான் எல்லா சர்ச்சைகளும், ஆலோசனைகளும் நடக்கும். இந்த அடிப்படைப் பார்வையை யாரும் மறுத்ததில்லை, கேள்வி எழுப்பியதில்லை. ஈழப் பிரச்சினையில் இந்திய அரசின் இயக்கத்தைப் பற்றிய அணுகுமுறை மேலாண்மை மனப்பான்மை கொண்டதாகவே இருக்கும். இதைப் போராளிகள் எப்போதும் நினைவில் கொண்டு எச்சரிக்கையாகவே இருக்கவேண்டும். இதற்கு பதிலாக போராளிகள் எப்படி நடந்து கொள்ளவேண்டும், எப்படி எதிர்வினையாக்க வேண்டும் என்பது போன்ற கேள்விகள் அடிக்கடி எழும். இதற்கு தலைவர் அளிக்கும் பதில், நாம் எச்சரிக்கையாக இருக்கும் அதே நேரத்தில், தற்போதைய தற்காப்பு தந்திரோபாயமாக, நாம் நட்புறவுடனேயே இருக்கவேண்டும். நாம் அவர்களது நோக்கங்களை சந்தேகிக்கிறோம், எச்சரிக்கையோடு இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டிக்கொள்ளாது, நாம் பழக வேண்டும்.  இயக்கத்தினரின் அடிப்படைக் கொள்கை இதுவாகத் தான் இருக்கவேண்டும். இன்னொரு விஷயம் பற்றியும் இயக்கத்தின் தலைவரிடமும், எல்லாத்தரப்பினரிடமும் வேற்றுமையின்றி நிலவும் பொது அபிப்ராயம், தமிழ் நாட்டு அரசியலின் தரக்கேட்டிற்கும், அதன் துர்நாற்றத்திற்கும் தாங்களும் இரையாகாது  எச்சரிக்கையாக இருக்கவேண்டும். அந்தக் குட்டையில் நாமும் மூழ்கிவிடக்கூடாது என்பதுதாகும். போராளிகள் சென்னை நகரத்தில் சுதந்திரத்துடன் எங்கும் செல்வார்கள். நகரத்தில் எங்கும் காணும் அசுத்தமும், குப்பை கூளங்களும், நகரத்தைப் பீடித்திருக்கும் சுவரொட்டி கலாச்சாரத்தின் உரத்த பாசமும் பற்றியெல்லாம் அவர்களிடையே கேலிப் பேச்சுக்கள் பரிமாறிக்கொள்ளப்படும். ஈழப் போராளிகள் யாரானாலும், தலைவரோ அடிமட்டத்தினரோ யாராயினும் அவர்களுக்கு தமிழ் நாட்டு அரசியல் வாதிகளும், அரசு அமைச்சர்களும்  தரும் மரியாதையும் ராஜோபசாரமும் அவர்களது பரிகாசப் பேச்சுக்களுக்கு இரையாகும். அவர்கள் தஞ்சம் அடைந்து பாதுகாப்பு பெறும் தமிழ் சமூகத்தையே அவர்கள் இழிவாகப் பார்க்கும் மனப்பான்மை தான் அங்கு நிலவியது. மத்திய அரசாங்கமானாலும் சரி, தமிழ் நாட்டு அரசானாலும் சரி, யாரையும் சுலபத்தில் ஏமாற்றி தங்கள் காரியத்தைச் சாதித்துக் கொள்ள முடியும் என்ற பொதுவான ஒரு முன் தீர்மானம் அவர்களிடம் இருந்ததும், இப்புத்தகத்தில் அடிக்கடி சொல்லப்படுகிறது.  எல்லா விஷயங்களைப்பற்றியும், அவரவரது மனப்பான்மைகள், செயல்கள் பற்றியுமான  இவ்வளவு விஸ்தாரமான ஆழ்ந்த அலசல்கள், சுய விமர்சனங்கள் செய்யும் இதன் ஆசிரியர், தானும் ஒரு மார்க்ஸிஸ்ட்டாக இருந்த போதிலும், ஸ்ரீலங்காவில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் செயல்பாடுகளைப் பற்றியோ ஈழப்போராட்டத்தில் அவர்களது கட்சிக் கொள்கைகள் பற்றியுமோ, வெகு கவனமாக எதுவும் பேசாது மௌனம் சாதித்து விடுகிறார். ஈழ இனப் பிரச்சினை என ஒன்றோ அதற்கான ஒரு நீண்ட போராட்டம் என ஒன்றோ இல்லாதது போலவே அந்தக் கட்சி கண்களை மூடிக்கொண்டு இருந்து வருகிறது. நாம் முதலில் பார்த்த மு. தளையசிங்கம், தாம் ஒரு மார்க்ஸிஸ்டாக இருந்த போதிலும், ஸ்ரீலங்காவின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளைக் கேலி செய்திருக்கிறார். ஈழ விடுதலைப் போராட்ட இயக்கத்தைப் பற்றியின் நோய்க்கான காரணங்களை, அதன் தலைமையின் குணப் பிறழ்ச்சியிலும், தான் பின்பற்றுவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் கம்யூனிஸ்ட் கொள்கைகளைக் கைவிட்டதிலும் தான் காண வேண்டும் என்பதே இப்புத்தகத்தின் ஆசிரியரான 'கோவிந்தனின்' பார்வையாக இருக்கிறது. ஷங்கர் என்னும் மத்திய பாத்திரத்திற்கு அடிக்கடி ஒரு சந்தேகம் எழுவதாக இப்புத்தகத்தில் சொல்லப்படுகிறது. இயக்கத்தின் தலைவரும் அவரது கூட்டாளிகளும் உண்மையிலேயே மார்க்ஸிஸ்ட்டுகள் தானா இல்லை, அவர்கள் மார்க்ஸீய வேடம் தரித்த வெற்று "தேசீய வாதிகள்" தாமா? என்பது தான் அந்த சந்தேகம். இந்தக் கேள்வியின் தோரணையிலேயே, சிரியரின் பார்வையில் "தேசீய வாதி" என்பதையே ஒரு வசைச் சொல் தான் போலும்.  தேசீய வாதிகளைச் சகித்துக் கொண்டு நட்புறவுடன் இருப்பதை ஒரு தாற்காலிக தந்திரமாகத் தான் இயக்கத்தின் தலைவர் மேற்கொண்டுள்ளார் என்று தெரிய வந்ததும் அவர் மனம் சமாதானம் கொண்டு விடுகிறது. 