ஒழுகுநுண் ணுசுப்பி னகன்ற வல்குல்			(5) தெளிதீங் கிளவி யாரை யோவென் அரிதுபுண ரின்னுயிர் வௌவிய நீயெனப் பூண்மலி நெடுந்தேர்ப் புரவி தாங்கித் தானம் மணங்குத லறியான் நம்மில் தானணங் குற்றமை கூறிக் கானற்				(10) சுரும்பிமிர் சுடர்நுதல் நோக்கிப் பெருங்கடற் சேர்ப்பன் தொழுதுநின் றதுவே.