தூவியால் தம்முடல் நீவிடில் சிரிக்குஞ்  (140) சிறுமிய ரென்னஅச் செழுநில நங்கை உழுபடைக் கொழுமுனை தொடுமுனங் கூசி உடல்குழைந் தெங்கும் உலப்பறு செல்வப் பயிர்மயிர் சிலிர்த்துப் பல்வளம் நகுவள், எனிலினி யானிங் கியம்புவ தென்னை? அனையவந் நாடெலாம் அரசமற் றுனக்கே உரித்தென அங்குள பாடையே உரைக்கும்.