1704	 ஞாயி றுற்றவவ் வளவையின் நனந்தலை உலகில் ஏயெ னச்செறி இருளெலாம் மறைந்திருந் தென்னச் சேய ரிக்கணி தந்திடு தௌ¤வில்கா மத்து மாயி ருட்டொகை யொடுங்கிய திந்திரன் மனத்துள்.	60 1705	 கையி கந்துபோய்த் தன்னுயிர் அலைத்தகா மத்தீப் பைய விந்திடு பாந்தள்போல் தணிதலும் பதைப்புற் றொய்யெ னக்கடி தெழுநதனன் நகைத்து¦ளி குற்றான் ஐய கோவிது வருவதே எனக்கென அறைந்தான்.	62