 கண்ணீரைக் கொட்டினாள் பொழுதுகண்டு இரங்கல்  நிற்ற லாற்றா நெடிதுயிர்த் தலமரும்  பொற்றொடி யரிவை பொழுதுகண் டிரங்கின்று.   நிற்றவும் முடியாத அவள் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு மாலைப் பொழுதில் வருந்துதல் இறையே யிறந்தன வெள்வளை யுண்கண்  உறையே பொழிதலு மோவா – நிறையைப்  பருகாப் பகல்கரந்த பையுள்கூர் மாலை 