 “யார் அஞ்சினார்? அப்படி நினைப்பது தவறு!” நாராயணன் நின்ற இடத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, “ஒரு சிறுவனை, இரண்டுநாள் போர்செய்து வென்றார்கள் என்று பிறர் கூறுவதற்கு அனுகூலமாகச் சிலர் சதிசெய்கிறார்களே என்றுதான் என்மனம் வருந்துகிறது. நாம், களத்தைவிட்டு வந்தது சரி என்று போர்முறையை அறிந்தவர்கள் ஒப்புக்கொள்வார்கள். வேட்டைநாய், ஒரே ஓட்டமாய் ஓடிக்கவ்வும். சிங்கம் பதுங்கிப் பாயும்; பாய்ந்தால் குறிதவறாது. நாம், மீண்டு வந்தது, மீனைப் பிடிக்கத் தூண்டிமுள்ளில் இரையை வைத்தது போலாகும். நாளைக் காலை, சேரனையும், அவன் சேனையையும் சின்னாபின்னம் செய்வோம். ஒருவேளை, நமது கருத்தை அறிந்து, இன்று இரவே, அவன் திரும்பிப் போய்விடுவானோ என்றுதான் அஞ்சுகிறேன்” என்று சமயத்துக்கு ஏற்றவாறு பேசினான், குடிலன்.  “என்னவானாலும் ஆகட்டும்! நாளைக் காலை போர்செய்வோம்” என்றான், அரசன்.  இச்சமயத்தில், சேரன் அனுப்பிய தூதுவன் ஒருவன் வந்தான். சேரன், சமாதானத்திற்குத் தூது அனுப்பினான் போலும் என்றான், குடிலன். வந்த தூதன், அரசனை வணங்கிக் கூறுகிறான்: “அருளுடைய மனமும், தெளிவுடைய அறிவும், வீரம் பொருந்திய உடம்பும் உடைய என்னுடைய அரசர் பெருமான், என்னைத்தூது அனுப்பினார். இன்று நிகழ்ந்த போரில், யார் வென்றவர் என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள். ஆகவே, ஒருகுடம் தாமிரவரணி நீரும், ஒரு வேப்பமாலையும் என் அரசருக்குக் கொடுத்துத் தாங்களும் அவர் ஆணைக்கு அடங்குவீரானால், வாழலாம். கோட்டை இருக்கிறது என்று கருதிப் போருக்கு வருவது, மண்குதிரையை நம்பி, ஆற்றில் இறங்குவது போலாகும். பொழுது விடிவதற்குள்ளாக வேப்பமாலையும், தாமிரவரணி நீரும் தருவீரானால், போர் நிற்கும்; இல்லையேல், போர் நிகழும். இரண்டில் எது தங்கள் கருத்தோ, அப்படியே செய்யுங்கள்.” தூதுவன் கூறியதைக் கேட்ட அரசன், “தூதுவா! நன்றாகச் சொன்னாய்! சிறுவனாகிய உன் அரசன், அடுத்த போரில் என்னநேரிடுமோ என அஞ்சி, உன்னைத்தூது அனுப்பினான் என்பது நன்றாகத் தெரிகிறது. நீ கூறியதற்கு விடை இது: சேரன்,தாமிரவரணி நீரையும் வேப்பமாலையையும் பிச்சை கேட்கிறான்: அவன் கேட்கும் பொருள்கள், எனக்குச் சொந்தம் அல்ல; அவை பாண்டியர் பரம்பரைச் சொத்து. அதைக்கொடுக்க நமக்கு உரிமை இல்லை. பொதுச்சொத்தைத் தானம் செய்வது முறையல்ல. நாளை, போர்க்களத்தில் சந்திக்கலாம் என்று சொல்லுக.”  “இந்த மறுமொழியைக் கேட்ட தூதன், “தாங்கள், நிலைமையைச் சற்றும் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. உமது வலிமையைப் பெரிதெனத் தவறாகக் கருதுகிறீர். எடுப்பார் கைப்பிள்ளையைப் போல் இருக்கிறீர். இன்று, சொற்ப நேரத்தில், எம் அரசர் வென்றதைச் சிந்தித்துப் பாரும்” என்று கூறினான்.  அருகில் இருந்த குடிலன், தூதுவனைப் பார்த்து, “நீ தூதுவன். கொண்டுவந்த செய்தியைச் சொல்லிவிட்டு, மறுமொழியைக் கொண்டுபோக வேண்டியவன் நீ. பழிச்சொற்களைப் பேசினால், உன் உயிர் போய்விடும்; உடனே போய்விடு” என்று கூறினான். “அப்படியே! இனிப் போரையன்றி வேறொன்றில்லை” என்று கூறித் தூதுவன் போய் விடுகிறான். சீவகன், “நீரும் தாரும் வேண்டுமாம்! மானம் போனபின், வாழ்வு எதற்கு? இதுகாறும், பாண்டியர்குலம் ஒருவருக்கும் அடிபணிந்ததில்லை. ஆற்றுநீரும், வேப்பமாலையும் கொடுத்துவிட்டு நாணம் இல்லாமல் உயிர்வாழ்வதைவிட, உயிர்விடுவதே மேல். குடிலரே! எதுவாயினும் ஆகட்டும். போருக்குச் செல்வோம். இப்போது, மனோன்மணியைக் கண்டு, அவளைத் தேற்றிவருவோம். நான் வருமளவும், இங்கேயே இரும்” என்று சொல்லி, இளவரசி மனோன்மணியைக் காணச்சென்றான். அரசன் சென்றபிறகு குடிலன், “இனி என்ன? உனக்குக் கேடுகாலந்தான். இரண்டுமுறை நீ தப்பினாய். அந்தத் தப்பிலிப்பயல் நாராயணன், உன்னைத் தப்பச்செய்து, என் சூழ்ச்சியைக் கெடுத்தான்” என்று சொல்லித் தன்மகன் பலதேவனைப் பார்த்து, “இதற்கெல்லாம் காரணம்...” என்று கூறியபோது, பலதேவன் குறுக்கிட்டு, இதுபோல உன் நெஞ்சில் வேல் பாய்ந்தால்,உனக்குத் தெரியும்” என்று கூறினான்.