செந்தா மரைத்தாளைத் தினந்தினமும் போற்றாமல்  அந்தரமாய் நின்றங்கு அலைந்தேன் நான் பூரணமே (86)  நீர் மேல் குமிழி போல் நிலையற்ற காயம் இதைத்  தாரகம் என்றெண்ணி நான் தட்டழிந்தேன் பூரணமே (87)  நெஞ்சம் உருகி நினைந்து உனைத்தான் போற்றிநெடு  வஞ்சகத்தைப் போக்க வகை அறியேன் பூரணமே (88)  எள்ளுக்குள் எண்ணெய் போல் எங்கும் நிறைந்திருந்து  உள்ளம் அறியாது உருகினேன் பூரணமே (89) 