வில்லினைக் குனித்து கணையினை வாங்கி புருவம் கண்ணென உயிர்விடப் பயிற்றி மலையினைத் தாங்கி அமுதினைக் கடைந்து 	(5) முலையென சொல்லென அவாவர வைத்து மெய்யினைப் பரப்பி பொய்யினைக் காட்டி அல்குல் இடையென நெஞ்சுழலக் கொடுத்து முண்டகம் மலர்த்தி மாந்தளிர் மூடி அடியென உடலென அலமரல் உறீஇ 	(10)