கரியவிழி தோன்றுதடா, நந்தலாலா; கேட்க மொலியி லெல்லாம், நந்தலாலா-நின்றன் கீத மிசைக்கு தடா, நந்தலாலா; தீக்குள் விரலை வைத்தால், நந்தலாலா-நின்னைத் தீண்டு மின்பந் தோன்றுதடா, நந்தலாலா. இந்தப் பாட்டடை மிகவும் மெதுவாக, ஒவ்வோரடியையும் இரண்டு தரம் சொல்லி இசை தவறாமல், தாளந் தவறாமல், கந்தர்வக் குழந்தை பாடுவது போல் அக்குழந்தை மிகவும் அற்புதமாகப் பாடி முடித்தது. கோபாலய்யங்காருக்கு மூர்ச்சை போட்டுவிடத் தெரிந்தது. அவர் தம்முடைய ஜன்மத்தில் இவ்வித சங்கீதம் கேட்டதில்லை; கனவில் கண்டதில்லை; கற்பனையில் எட்டியதில்லை. இதுதான் சுவர்க்கம் என்று கோபாலய்யங்கார் சொன்னார். எது? என்று பந்துலுவின் மனைவி கேட்டாள்.