         அவனிடம் தொடங்குகிறான் பொய்மூட்டைகளை  நரிக்கண்ணன்.   ஆத்தாவை, அன்னத்தைப் பேழை தன்னை அடையாளப் படிஎங்கும் படையா ளர்கள்  போய்த்தேட வகைசெய்து கொண்டி ருந்த பொல்லாத நரியானின் எதிரில், மன்னன்  கோத்தான முத்துலவு மார்பி னோடு குன்றுநடை கொண்டதுபோல் சென்று நின்றான்!  சாய்த்தானே நரிக்கண்ணன் மன்ன வன்பால் சரசரெனச் சொற்பெருக்கை, எழுந்து நின்றே.   "நாளும்எனைக் காப்பாற்றி ஆளாக் கிப்பின் நாற்படைக்கும் தலைவனென ஏற்ப டுத்திக்  கோளும்பொய் சூதுமிலான் எனஉணர்ந்து கொண்டு,பெருந் தொண்டெல்லாம் எனக்கே தந்து  நீளிஎனும் மன்னனைநான் போரில் வென்ற நினைவாகப் பரிசீந்த கனியே! உன்றன்