இடரிய ஏற்று எருமை நெஞ்சு இடந்து இட்டுக்	 குடர் கூளிக்கு ஆர்த்துவான் போன்ம்!	 செவி மறை நேர் மின்னும் நுண் பொறி வெள்ளைக்	 கதன் அஞ்சான், பாய்ந்த பொதுவனைச் சாடி,	 நுதி நுனைக் கோட்டால் குலைப்பதன் தோற்றம் காண்-  ஆர் இருள் என்னான், அரும் கங்குல் வந்து, தன்	 தாளின் கடந்து அட்டுத், தந்தையைக் கொன்றானைத்  தோளின் திருகுவான் போன்ம்!	