தனியே இருக்கும் குடிலன், தன்சூழ்ச்சி நிறைவேறியதைக் கண்டு மனம் மகிழ்ச்சியடைகிறான். மனோன்மணி, திருமணத்தை மறுப்பாளோ என்று நினைத்து அஞ்சுகிறான். “மறுக்கமாட்டாள்; விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும், மௌனமாக இருப்பாள்; மௌனம் ஒப்புதலின் அடையாளம் என்றுகூறித் திருமணத்தை நிறைவேற்றி விடலாம். நல்ல காலம்! நாராயணனும் சிறையில் இருக்கிறான்; முனிவர் வருவதற்குள் திருமணத்தை முடித்துவிட்டால், பிறகு, அவர் என்ன சொல்லமுடியும்? முனிவர், சுரங்கம் செய்திருக்கிறார் என்று அரசர் கூறினார். அதைப் பார்க்கவேண்டும் நமது ஆபத்துக் காலத்துக்கு, அது உதவியாக இருக்கும்... ஐயோ! இந்தச் சேவகர்களுக்கு, எவ்வளவு பணம் கொடுத்தோம். என்னென்ன வெகுமதி அளித்தோம்! நன்றிகெட்ட நாய்கள்! நமக்குப் பகைவராக உள்ளனர். அந்தப் படுபயல் நாராயணன், இனித் தப்பமாட்டான். என் சூழ்ச்சிகளையெல்லாம் நாசமாக்கினவன், அவன். இனி, அவன் கழுமரம் ஏறவேண்டியது தான்” என்று பலவாறு எண்ணுகிறான். மனோன்மணீயம், நான்காம் அங்கம், ஐந்தாம் களத்தின் கதைச்சுருக்கம் முற்றிற்று மனோன்மணீயம்: நான்காம்அங்கம், இரண்டாங்களத்தின் கதைச்சுருக்கம் மனோன்மணீயம் அங்கம் ஐந்து முதற்களம்- கதைச் சுருக்கம் அமைச்சன் குடிலன் அரண்மனையில் சுந்தரமுனிவர் அமைத்த சுரங்கவழியைக் கண்டுபிடித்து, அதன் வழியாக இறங்கிச் சென்றான். அவ்வழி, கோட்டைக்கும், சேரமன்னன் இருந்த பாசறைக்கும் இடையேயுள்ள வெளியிடத்தில் கொண்டுபோய் விட்டது. இரவுநேரம். குடிலனுக்குப் புதிய யோசனை உண்டாயிற்று. நேரே, சேரன் இருக்கும் பாசறைக்குச் சென்று, தன் எண்ணத்தைத் தெரிவித்தால், அதற்கு அவன் உடன்படுவான். ஆண்டுதோறும், தாம்பிரபரணி நீரும், வேப்பந்தாரும் அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தால், அவன், தன்னையே அரசனாக்குவான் என்று சிந்தித்தான். “பலதேவனுக்கும், மனோன்மணிக்கும் திருமணம் நடந்தால் என்ன? நடக்காவிட்டால் என்ன? இப்பொழுதே, என்னை அவன், எதிர்த்துப் பேசுகிறான். படைவீரர்கள் நம்மை வெறுக்கிறார்கள். சேரனைக் கண்டு வணங்கி நயமாகப் பேசினால், அவன் இணங்கிவிடுவான்! ஆ!ஆ! நமது அறிவே அறிவு! ஊழ் என்றும் தலைவிதி என்றும் பேசுவதெல்லாம வீண்பேச்சு! இந்தச் சுரங்கவழி, நமக்கு நல்லதாக அமைந்தது” என்று நினைத்துக்கொண்டே நடந்தான். நடந்து, சேரன் பாசறைக்கு அருகில் சென்றான். அவ்வமயம் சேரமன்னன் புருடோத்தமன், உறக்கம் இல்லாமல், அங்குத் தன்னந் தனியனாக உலாவிக் கொண்டிருந்தான். அவன், தன் கனவில் அடிக்கடி தோன்றும் நங்கையைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டே உலவுகிறான். அவனைக் கண்ட குடிலன் வியப்படைந்தான். “இவன் மனிதன் அல்லன். தேவனோ? கந்தருவன் போலக் காணப்படுகிறான்!” என்று எண்ணினான். சேர அரசன் புருடோத்தமன், மெல்ல நடந்து அவனிடம் வந்தபோது, குடிலனைக் கண்டான். அயலான் என அறிந்து, “யார்? உன் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டான்.