இரண்டாம் உழவன், “தந்தை செய்தவினை, அவன் மக்களைச் சேரும் என்பார்கள். வாணியின் வயிற்றெரிச்சல், பாண்டியனை விடுமா?” என்றான். முதல் உழவன், “விதி என்றுசொல்லிக் கடமை செய்யாமல் விடுவது மடமை! போர்வந்தால், நாட்டுக்காகப் போர்செய்வதே கடமை,” என்றான்.  “அரசன் சரியாக இருந்தால், நீ சொல்வது சரி. சாமி! நீங்களே சொல்லுங்கள். வாணியைத் தங்களுக்குத் தெரியாது போல் இருக்கிறது...” என்று நடராசனைக் கேட்டான். நடராசன் “தெரியும், தெரியும். நீங்கள் போங்கள்” என்றுசொல்லி, அவர்களை அனுப்பிவிட்டான்.  பிறகு தனக்குள் கூறிக்கொண்டான்: “பாமர மக்கள், தங்கள் மனம்போனபடி பேசுகிறார்கள். சூழ்ச்சியாக ஊகிப்பதும், அனுமானிக்கும் அளவும், முன்பின் காட்டிக் காரண காரியங்களைப் பொருத்திக் கூறுவதும், கேட்க மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், அவர்கள் சொல்வது முழுவதும் தவறு அல்ல. ‘அரசியல் இரகசியம், அங்காடி அம்பலம்’ என்னும் பழமொழி, சரியாகத்தான் இருக்கிறது. மண்குடத்தில் இருக்கிற நீர் கசிந்துகசிந்து வெளிப்படுவது போல, அரசர், அமைச்சர் முதலியவர்களின் மனத்தில் உள்ள இரகசியங்கள், அவர்களின் கண், முகம், நடை, மொழி முதலியவற்றின் மூலமாக வெளிப்படுகின்றன. பக்கத்தில் உள்ளவர்கள், அவற்றை அறிந்து, அவைகளுடன் தமது கருத்தையும் கலந்து, வெளியே தூற்றுகிறார்கள். ஆனால், இவர்கள் கூறியவையெல்லாம், குடிலனுடைய குணங்களுடன் பொருத்தமாக இருக்கின்றன. இந்தச் செய்தியையும் படைவந்த செய்தியையும் முனிவருக்குக் கூறுவோம்” என்று எண்ணிக்கொண்டு போகிறான். மூன்றாம் அங்கம்: இரண்டாம் களம் கதைச்சுருக்கம் முற்றிற்று. மூன்றாம் அங்கம் இரண்டாம் களம் இடம்: ஊர்ப்புறம் ஒருசார்.