'வரத்தின் ஆயினும், மாயையின் ஆயினும், வலியோர் உரத்தின் ஆயினும், உண்மையின் ஆயினும், ஓடத் துரத்தியால்' என, ஞான மாக் கடுங் கணை துரந்தான்- சிரத்தின் நான்மறை இறைஞ்சவும் தேடவும் சேயோன்.	123 துறத்தல் ஆற்று உறு ஞான மாக் கடுங் கணை தொடர, அறத்து அலாது செல்லாது, நல் அறிவு வந்து அணுக, பிறத்தல் ஆற்றுறும் பேதைமை பிணிப்புறத் தம்மை மறத்தலால் தந்த மாயையின் மாய்ந்தது, அம் மாயை.	124