ஐயனைக் காண்டலும், அணங்கு அனார்கள் தாம், மொய் இளந் தளிர்களால் முளரி மேல் விழும் மையலின் மதுகரம் கடியும் ஆறு எனக் கைகளின் மதர்நெடுங் கண்கள் எற்றினார். 167 தம்மையும் உணர்ந்திலர் தணப்பில் அன்பினால் அம்மையின் இருவினை அகற்றவோ அன்றேல், விம்மிய பேருயிர் மீண்டி லாமைகொல்? செம்மல் தன் தாதையிற் சிலவர் முந்தினார். 168