சென்று புக்கனன், இராவணன் எடுப்பு அருங் கிரி எனத் திரள் தோளான். 201 நிலம் துடித்தன; நெடு வரை துடித்தன; நிருதர்தம் குல மாதர் பொலந் துடிக்கு அமை மருங்குல்போல், கண்களும், புருவமும், பொன்-தோளும், வலம் துடித்தன; மாதிரம் துடித்தன; தடித்து இன்றி, நெடு வானம் கலந்து இடித்தன; வெடித்தன, பூரண மங்கல கலசங்கள். 202 புக்கு நின்று, தன் புலன் கொள நோக்கினன்; பொரு அருந் திரு உள்ளம் நெக்கு நின்றனன்; 'நீங்கும், அந்தோ இந்த நெடு நகர்த் திரு!' என்னா, 'எக் குலங்களின் யாவரே ஆயினும், இரு வினை எல்லோர்க்கும்