இவண்ஏழு நாட்களிலே பேழை காணா திருக்குமெனில் மாழைக்கே கதிர்நா டாகும்.  சிறுகுடிலில் நல்ஆத்தா இருந்தாள்! ஆங்கே தேனிதழாள் அன்னந்தன் விழிநீர் சிந்த இறையவனாம் வேழத்தான் சொன்ன வண்ணம் ஏழுநாள் போய்விட்டால் நாடும் போமே! அறையாயோ ஒருவழியை ஆத்தா என்றே அழுதிருந்தாள்! வீரப்பர், கதிர்நாட் டாச்சி பெறுவாய்நீ என்றாரே அவரைக் காணப் பெறுவேனோ எங்குள்ளார்? பேசாய் என்றாள்.  இடைத்துகிலால் கண்துடைத்தே அன்ன மேஎன் அன்புக்கு வாய்ப்பிடமே! என்து ணைவர் நொடிப்போதும் சோர்வின்றிப் பேழை தன்னை நோக்கும்விழி மூடாமல் தேடு கின்றார். துடிக்கும்நரிக் கண்ணனவன் ஒழிந்தான்; நீயே தொட்டவாள் அவன்குடியை அழித்த துண்டு.