ஆதிமுத லாகிநின்ற வரியென்னு மட்சரத்தை யோதியறிந் துள்ளே யுணர்வதினி யெக்காலம்	116 சாத்திரத்தைச் சுட்டுச் சதுமறையைப் பேயாக்கிச் சூத்திரத்தைக் கண்டு துயாறுப்ப தெக்காலம்	117 பஞ்சரித்துப் பேசும் பலகலைக்கெட் டாப்பொருளில் சஞ்சரித்து வாழ்ந்து தலம்பெறுவ தெக்காலம்	118 மலமுஞ் சலமுமற்று மாய்கையற்று மானமற்று நலமும் குலமுமற்று நானிருப்ப தெக்காலம்	119