பாடினாள் பேய்ப்பாட்டைப் பாரச் சுளகெடுத்துச் சாடினாள் ஓடோடத் தான்.- என்று ஒரு பாடலைப் பாடிப்போனாள். இவளும் பெண்பிறப்பிலே சம்பந்தப்பட்டாள் அல்லவா? கற்புடையவர்கள் இத்தன்மையாகிய துஷ்டைகள் முகத்தையும் பார்ப்பார்களா? இவர்களுடனும் பேசுவார்களா? நேசிப்பார்களா? வித்துவ சிரேஷ்டராகிய பொய்யாமொழிப் புலவர், பூர்வம் மதுரையில் முழுகிப்போன தமிழ்ச்சங்கத்தைப் பரிபாலனம் பண்ணும்படி அக்காலத்தில் அரசாண்டிருந்த வணங்காமுடி மாறன்  என்னும் பாண்டியனிடத்தில் பேசுவதற்கு அவனைத் தேடிப் போனபொழுது, அவன் கோவிலுக்குச் சுவாமி தரிசனம் செய்யப் போயிருக்கிறதாகக் கேள்வியுற்று, அவர் சொக்கநாதர் சந்நிதிக்குப் போனவிடத்தில், அவ்வரசன் சுவாமியைச் சாஷ்டாங்கமாகச் சேவித்துக் கொண்டிருக்கக்கண்டு புலவர் சிகாமணியவர்கள், குழற்கா லரவிந்தங் கூம்பக் குமுதம் முகையவிழ்ப்ப நிழற்கான் மதியமன் றோநின் றிருக்குலம் நீயவன்றன் அழற்கா லவிர்சடை மீதே யிருந்துமவ் வந்திவண்ணன் கழற்கால் வணங்குதி யோவணங் காமுடிக் கைதவனே. -என்னும் பாடலைப் பாடக்கேட்டு, அரசன் அவரை 'நீரார்?' என்ன, அவர் பொய்யாமொழி என்னும் தமது காரணப்பெயர் முதலிய பூர்வோத்தரத்தையும் தாம் கொண்ட கருத்தையும் வெளியிட, பாண்டியன், 'இவரோ சங்கத்தைப் பரிபாலிப்பவர்!' என்று எளிதாக நினைத்து, அங்குச் சங்கத்தார்க்குப் பிரதியாகச் சிலையினால் செய்து வைக்கப்படிருக்கின்ற விம்பங்களைக் காட்டி, 'நீர் பொய்யாமொழி என்றது மெய்யாகுமாயின், இந்த விக்கிரக ரூபமாயிருக்கும் சங்கப் புலவர் சிரக்கம்பம் கரக்கம்பம் செய்யப் பாடுக,' என, அவர்,