மனுவின் வழிநின் கணவற்கு உயிரும் உதவி, வசைதீர் புனிதம் மருவும் புகழே புனைவாய்; பொன்னே! என்றான். 41 மொய்ம் மாண் வினை வேர் அற வென்று உயர்வான் மொழியாமுன்னம் விம்மா அழுவாள், 'அரசன் மெய்யின் திரிவான் என்னில், இம் மாண் உலகத்து உயிரோடு இனி வாழ்வு உகவேன்; என்சொல் பொய்ம் மாணாமற்கு, இன்றே, பொன்றாது ஒழியேன்' என்றாள். 42 வசிட்டன் கைகேயியை கடிந்துரைத்தல் 'கொழுநன் துஞ்சும் எனவும், கொள்ளாது உலகம் எனவும்,