ஆய் தூவி அன்னம் தன் அணி நடைப் பெடையொடு -  மேதகத் திரிதரூஉம் மிகு புனல் நல் ஊர!	 தெள் அரிச் சிலம்பு ஆர்ப்பத், தெருவின் கண் தாக்கி, நின்	 உள்ளம் கொண்டு, ஒழித்தாளைக் குறை கூறிக் கொள நின்றாய்;  துணிந்தது பிறிது ஆகத், 'துணிவு இலள் இவள்' எனப்,	 பணிந்தாய் போல் வந்து, ஈண்டுப், பயன் இல மொழிவாயோ?	 பட்டுழி அறியாது, பாகனைத் தேரொடும்	 விட்டு, அவள் வரல் நோக்கி, விருந்து ஏற்றுக்கொள நின்றாய்; 