வாய் மடித்து, இரண்டு கையும் முறுக்கி, தன் வயிரச் செங் கண் தீ உக, கனகக் குன்றின் திரண்ட தோள் மழையைத் தீண்ட ஆயிர கோடி யானைப் பெரும் பிணத்து அமளி மேலான், காய் சினத்து அனுமன் என்னும் கடல் கடந்தானைக் கண்டான்	10 கண்டு, தன் கண்களூடு மழை எனக் கலுழி கால, 'உண்டு உயிர்' என்பது உன்னி, உடற் கணை ஒன்று ஒன்று ஆக, விண்டு உதிர் புண்ணின் நின்று மெல்லென விரைவின் வாங்கி, கொண்டல் நீர் கொணர்ந்து, கோல முகத்தினைக் குளிரச் செய்தான்	11