அம்பையின் இரண்டாம் கட்ட தீவிரத்தில் எழுதப்பட்ட சிறகுகள் முறியும் கதையில் மனம் முறிந்து போகும் சாயா தன் விதியை நொந்து கொள்கிறாள். ஆனால் தாம்பத்திய பந்தத்தை முறித்துக் கொள்ளவில்லை. அவள் வளர்ந்த விதம் அப்படி. அவள் ஆளுமையின் குணம் அப்படி. அதை மீறி அவளால் எதுவும் செய்திருக்க முடியாது. இதற்குப் பின் அம்பை எழுதிய கதைகளில் அவருடைய பெண்ணீய சிந்தனைகள் பெண்களின் வாழ்க்கைக் களன் முழுதையும் தன் பார்வைக்கு எடுத்துக்கொள்கிறது. ஒரு போராளியின் மேடையாக அல்ல, ஒரு அறிவார்த்த பார்வையாக அல்ல, ஒரு இலக்கிய வாதி தன் சீற்றத்திற்குத் தரும் கலை வடிவமாக. ஒரு பெண்ணிய எழுத்தாளராக அல்ல, சமூகத்தில் தான் கண்ணியத்துடன் கௌரவத்துடன் வாழும் உரிமை மறுக்கப்படும் ஒரு தனிமனிதராக. அடைபட்டுக் கிடக்கும் காலத்தையும், இடத்தையும் சூழலையும் விலக்கிப் பார்த்தால், அவர் எழுத்தின் அடிநாதம் காலம் காலமாக உலகெங்கும் காணும் அடக்குமுறைக்கு எதிரான குரல்தான். இதன் வெளிப்பாட்டுக்கு ஒரு புதிய மொழி தேவையாயிருந்தது. புதிய வெளிப்பாட்டு வடிவம் தேவையாயிருந்தது. அது அம்பைக்கே உரியதாக இருக்கவேண்டும். இதுதான் அம்பையின் எழுத்துக்களை   மற்ற பெண் எழுத்தாளர்களிடமிருந்து பிரித்துக் காட்டுகிறது. அவர்கள் எல்லாம் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட வட்டத்திற்குள் சலனிப்பவர்கள். அவர்களுக்குப் புதிய பாதைகள் தேவையில்லை. இவர்களிலும் ஒரு சில விதிவிலக்குகள் உண்டுதான். அவர்கள் குரல் கள் கிறீச்சிட்டுக் காதைக் கிழிப்பன அல்ல. அவர்கள் ஒரு திரிசங்கு நிலையில் இங்குமில்லை அங்குமில்லை என்று ஊசலாடுபவர்கள். பாதுகாப்பாக இயங்குகிறவர்கள். இரண்டு உலகங்களிலும் இருக்க விரும்புகிறவர்கள்.  இது வரை, கிட்டத்தட்ட இருபது வருட கால எழுத்து வாழ்வில் அம்பையின் இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்புகள் தமிழில் வெளிவந்துள்ளன. இவ்விரண்டு தொகுப்புகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்த ஒரு தொகுப்புஆ ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வந்துள்ளது, A Purple Sea என்ற தலைப்பில். இவை போக The Face Behind the Mask of Women in Tamil literature and Society and Women Writers என்ற தலைப்பில் அவரது ஆராய்ச்சி நூலும் வெளிவந்துள்ளது.  அம்பையின் எழுத்தில் இடம் பெறும் பெண்கள் உலகக் களம் தமிழ் பேசும் மக்களை மாத்திரம் வரம்பு கட்டியதல்ல. பர்மிங்ஹாமில் வாழும் சிலி நாட்டு அகதிப் பெண்களும் அவர் கதைகளில் இடம் பெறு கிறார்கள். பம்பாய் குடிசைப் பகுதிகளில் வாழும் தொழிற்சங்கத்தினரையும், ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் ஒரு கோடியில் வாழும் கிராமத்துப் பெண்களையும், தமிழ் நாட்டின் தெற்குக் கோடியில் தாமிரபரணி ஆற்றின் கரையில் இருக்கும் ஒரு அமைதியான கிராமத்துப் பெண்களையும் அம்பையின் கதைகளில் சந்திக்கலாம்.  இவர்களில் சில தம் மீது அடிமை போன்று சுமத்தப்பட்டிருக்கும் வேலைச் சுமையை பெருமிதத்தோடு எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கையில் ஒரு  சாவிக்கொத்து கிடைத்து விட்டால் அதுதான் அவர்கள் வாழ்க்கையின் சிகர சாதனை. அந்தஸ்தின் அங்கீகாரம். சமையலறையில் அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் பூரண அதிகாரத்தின் சின்னம் (வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமயலறை) சிலர் தம் மீது சொரியப்படும் அன்பையும் தம் பாதுகாப்புக்காக தாம் கட்டுப்பட்டிருக்கும் தளைகளையும் மிக சந்தோஷத்துடன் அனுபவிக்கின்றனர் (சந்திரா). சிலர் பயங்கரவாதிகள் என வேட்டையாடப்படுகின்றனர் (சிலி நாட்டு அகதிகள்).  கற்பழிக்கப்பட்ட ஒரு பெண், பல் வேறு தரப்பினர் தம் சுயநலனுக்காகவும் சித்தாந்த பலத்திற்காகவும் அவளை அவர்கள் சொல்படி தூண்டும்போது, புத்திசாலித்தனமாக விவேகத்தோடு அவள் மறுத்துவிடுகிறாள் (கறுப்புக் குதிரைச் சதுக்கத்தின் ரோஸா). ஒரு தாய்க்குத் தன் மகளுக்குத் திருமணம் செய்துவைத்து தன் சுமையைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆனால் அந்த எண்ணம் சுலபத்தில் நிறைவேறாதபடி அவள் பெண்ணின் கறுப்பு நிறம் தடையாக இருக்கிறது. (அம்மா ஒரு கொலை செய்தாள்) ஒரு பன்றி தன் விதியென அமைதியுடன் தன் மரணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறது. பலமற்றவனும் தற்கொலை பற்றி எண்ணிக்கொண்டிருப்பவனுமான ஒருவனையே ஒரு பெண் தேர்ந்து கொள்கிறாள்: காரணம் பரஸ்பர தேவையும் அதனால்  பிறக்கும் நெருக்கமும். அம்பை ஒரு தாய்த்தெய்வம். பயங்கர ரூபி. அவள் அழிப்பவள் புதியதை சிருஷ்டிப்பவள். அடக்குமுறைக்கு எதிரான அம்பையின் குரல் கலையாக மாற்றம் பெறுகிறது, அது ஒரு சிருஷ்டிகர வெளிப்பாடு. ஒரு வெகுஜனப் பத்திரிகை அம்பையின் கதை ஒன்றை பாராட்டுக் குறிப்புகளுடன் பிரசுரித்தது. ஆனால் முன்னதாக அம்பையிடமிருந்து அனுமதி பெறவில்லை. இதற்கு அம்பையின் பதில்: " என் அனுமதியின்றி எப்படி நீங்கள் என் எழுத்தைப் பிரசுரிக்கலாம். கேட்டிருந்தாலும் நான் உங்களை அனுமதித்திருக்க மாட்டேன். நீங்கள் பிரகடப்படுத்தியுள்ள என் எழுத்தைப் பற்றிய உங்கள் பாராட்டுக்களோடும் சரி, நீங்கள் வெளிக்காட்டாத உங்கள் பத்திரிகையின் நோக்கங்களோடும் சரி எனக்கு ஒப்புதல் கிடையாது" (இதே வார்த்தைகளில் அல்ல. வார்த்தைகள் என்னது - வெ.சா.) அம்பை தன் ஆரம்ப கால எழுத்துக்கள் அனைத்தையும் நிராகரிப்பது மட்டுமல்லாமல் அவற்றைப்பற்றி கேலியாகத் தான் எழுதுவார் (The Face Behind the Mask). இன்னமும் பழைய பாட்டையிலே எழுதிக்கொண்டிருக்கும், ஆனால் அது பற்றி பெருமைப் பட்டுக்கொள்ளும்  தன் தலைமுறை பெண் எழுத்தாளர்களைப் பற்றி அவரிடமிருந்து கடும் கண்டனமும் கேலியும்தான் பிறக்கும். அதே சமயம் புன்முறுவலோடு தன் பெண்மையின் கனிவையெல்லாம் கொட்டும் முகமும் அம்பைக்கு உண்டு. மூப்பதுக்களிலிருந்து ஐம்பதுக்கள் வரை தாங்கள் பழமையின் மதிப்புகளிலேயே ஊறி அவற்றையே உண்மையென நம்பி அந்த நம்பிக்கைகளை எழுதிய, இன்னமும் அவற்றில் நம்பிக்கை வைத்துள்ள முதிய பெண் எழுத்தாளர்களிடம் அவருக்கு நிறைந்த மரியாதை உண்டு. அவர்களை மதிப்பவர் அம்பை. அவர்களது நம்பிக்கைகள் அவருக்கு உவப்பாக இல்லாத போதிலும். 