மாதுளையே, கேளாய் மலர்ச்சோலை நீ, நான்தான். வாதுண்டோ என்றேன். மலர்க்கண் சிவந்துவிட்டாள்! பிள்ளைமான் ஓடிப் பெருமாட்டி மாதுளைமேல் துள்ளிவிழுந்து சுவைத்த சுவைக் கிடையில் தாயன்புப் பெட்டகத்தில் தாங்காத காதலுக்கு மாயமருந் தில்லை எனுங்கருத்து வாய்த்ததுவாம். மாதுளமும் அங்கு வருஷிக்கும் பேரன்பும் தீதின்றி வாழ்க செழித்து!