இராமனைக் கண்ட முனிவர் முதலியோர் நினைப்பும் பேச்சும் இனையராய் மகளிர் எல்லாம் இரைத்தனர், நிரைத்து மொய்த்தார்; முனைவரும், நகர மூதூர் முதிஞரும் இளைஞர் தாமும், அனையவன் மேனி கண்டார், அன்பினுக்கு எல்லை காணார், நினைவன மனத்தால், வாயால் நிகழ்ந்தது, நிகழ்த்தலுற்றாம்: 91 'உய்த்தது இவ்வுலகம்' என்பார்; 'ஊழி காண் கிற்பாய்' என்பார்; 'மைந்த! நீ கோடி எங்கள் வாழ்க்கை நாள் யாவும்' என்பார்; 'ஐந்து அவித்து அரிதின் செய்த தவம் உனக்கு ஆக' என்பார்;