-என்பதும், மாயூரத்தில் சுவாமி தரிசனஞ் செய்கையில், ‘தம் அன்பர்கள் விரும்பினவைகளையெல்லாம் வரையாது கொடுக்கும் உதாரகுணமுடையவரென்று சொல்லப்படும் மாயூரநாதருக்கு எத்தனைக் காலம் கைகொண்ட மட்டும் வாரிவாரி இறைத்தாலும் மாளாத இருப்பாக, மலையளவான வெள்ளியும், மலையளவான பொன்னுமிருக்கவும், மேலும் தெளிந்த அறிவினையுடைய உமாதேவியானவள் எப்பொழுதும் பக்கத்தில் வந்து, ‘உமக்கொரு குறைவுமில்லை; பயப்படவேண்டா, பயப்படவேண்டா,’ என்று கையமைத்து அபயதானம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கவும் அவர் ஏன் விஷத்தையுண்டார்? ‘நமக்கு எவ்வளவு பொருள் இருந்தாலும், ‘நின்று தின்றால் குன்றும் மாளும்’ என்பது பற்றியோ? அல்லது, ‘நமது சொத்தெல்லாம் நம்மட்டிலன்றி வல்லார் கொள்ளையாய்ப் போய்விடுகிறதே?’ என்பது பற்றியோ என்று நினைப்போமென்றால், அப்படியெல்லாமல்ல; தம்மை நோக்கி முறையிட்ட தேவர்களை ரக்ஷிக்கும்பொருட்டே விஷபானம் பண்ணினார்,’ என்னும் கருத்தை அமைத்துப் பாடிய, -என்பதும், வைத்தீசுரன் கோவிலிற் சுவாமி தரிசனஞ் செய்கையில், ‘ இந்தப் புள்ளிருக்கு வேளூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானே, முன்னாளில் மன்மதனை எரித்த அக்கினி உன் கண்ணிலிருக்கின்றது; தாருகாவனத்து ரிஷிகள் உன்னைக் கொல்லவிடுத்த அக்கினி உன்கையில் இருக்கின்றது; திரிபுரத்தைத் தகித்த அக்கினி உன் புன்னகையிலிருக்கின்றது; உனக்கு ‘அழலாடி’ என வழங்குங் காரணப்பெயருக்கேற்றபடி உன் திருமேனி முழுதும் அக்கினி சூழ்ந்திருக்கின்றது; இவ்வாறு அக்கினி மயமாயிருக்கின்ற உன்னை இந்தத் தையற்கலையுடுத்த பெண்ணனானவள் அச்சமின்றிச் சேர்ந்து எப்படித்தன் கலையுடன் தானும் வேகாமலிருக்கின்றாள்? இவளுக்கு அக்கினி ஸ்தம்ப வித்தை ஏதாவது தெரிந்திருக்கிறதோ? அதனால், அவ்வக்கினியை உஷ்ணிக்கவொட்டாமல் அடக்கி வைத்திருக்கின்றாளோ? எனக்குத் தெரியச் சொல்வாயாக,’ என்னுங்கருத்தை அமைத்துப் பாடிய, -என்பதும், திருவாரூரில் ஒரு விசேஷகாலத்திற் கோவிலுக்குப் போனபொழுது, அத்தருணத்திற் குருக்கள்மார் தியாகருக்கு வச்சிரபந்தம் சமர்ப்பித்துச் சாத்துபடி பண்ணிக்கொண்டிருந்ததனாற் சுவாமியைத் தரிசிப்பதற்குச் சற்று அவகாசப்பட்டது கண்டு, அவர், ‘அன்னப் பறவைகள் வசிக்கும் வயல்கள் சூழ்ந்த திருவாரூரில் வாழும் தியாகேசருக்கு, முற்காலத்தில் ஒப்பற்ற சிறுத்தொண்டர் புத்திரனைக்கொன்றும், மனுநீதி கண்ட சோழருடைய பிள்ளையைக் கொன்றும், பராக்கிரமமுடைய மன்மதனைக் கொன்றும், வைரமானது விட்டுப்போகாமல் இன்னமிருக்குமோ? என்ற மாத்திரத்தில் அந்த வச்சிரமாலை படீரென்று அறுந்து விழுந்தது. அஃதறிந்து, அவர்கள், ‘இவர் மகாத்துமா!’ என்று உள்நடுங்கி வந்து உபசரிக்க, இரண்டு துண்டாய் அறுந்து விழுந்த அவ்வச்சிரமாலை மறுபடி ஒன்றாய்ப் பொருந்திப் பிறந்தது போலாகும்படி, முன்பு, ‘இன்னம் வயிரமிருக்குமோ?’ என்று பாடினதைப் பின்பு ‘இன்னம் வயிரமிருக்குமே’ என்று திருப்பியமைத்துப் பாடிய, -என்றும், மற்றும், திருவாரூரிற் பிரமோற்சவ தரிசனஞ்செய்கையில், ‘செம்மையாகிய கமலைப்பதியில் வாழ்கின்ற தியாகேசனாரே!, உம் மைத்துனரானவர் தமக்கு ஒரு மாடாயினுமில்லாதிருந்தும், ‘காரடமல்ல கண்கட்டு வித்தையுமல்ல,’ யதார்த்தமாகவே பூமி முழுவதும் உழுதுபயிர்செய்து உண்டு சுகித்திருக்கின்றார், உமக்கு ஒரு வெள்ளைமாடிருந்தும், உழுது உண்ணத் திறமையில்லாமல் விஷத்தையுண்டீர்; அன்றியும், நீர் பெற்ற பிள்ளைகளின் தாய்க்கும் ஜீவனார்த்தத்திற்கு இரண்டுபடி நெல்லுக்கு வழியில்லாமற் பிச்சையெடுத்தீர்; உமது பண்டோலம் இவ்வளவிலிருக்க, இப்பொழுது உமக்கு உற்சவக்கொண்டாட்டமும் உண்டாயிற்றோ!’ என்னும் கருத்தையமைத்துப் பாடிய,