தெய்வப்புலமைத் திருவள்ளுவர் தம் தேசுயர் இல்லாள் வாசுகி என்னும் மாசற்றொளிரும் மணிவிளக்கொத்தவள் பொற்பு விளங்கிக் கற்பு வழுவாதில்லறம் நடாத்தி இன்புற்று வாழ்ந்து, மாண்ட பின்பு மயானத்திற் கொண்டுபோய்த் தகன சம்ஸ்காரம் தான் செயப்படுகையில், நெடுநாள் நகமுஞ் சதையும் போலவும், உடலும் உயிரும் போலவும் மனமொத்தும் பிரிவற்றிருந்த அருமை மனைவியைப் பிரிய வேண்டி வந்தமைபற்றி, அவர் துக்கசாகரத்தில் ஆழ்ந்து கண்ணீர்விட்டு, அவளை நோக்கி, வேழமுண்ட விளங்கனியாகி, 'சிற்பரால் எழுதரும் பொற்பாவை போல்வாளே, என் நாவிற்கினிய அறுசுவை உணவும் அமைத்து, என்னருகிலிருந்து என்னை உபசரித்து உண்பித்துப் போஷிக்கின்றவளே, என்னிடத்தில் அநவரதமும் மாறாத உள்ளன்புடையவளே, தெருவாயிற்படி கடவாதவளே, என் வாய்ச்சொல்லை எதிர்மறுத்துரையாது கடவுள் வாக்காகிய வேதம்போல உண்மையெனக் கொண்டு நடப்பவளே, இரவில் என் பாதத்தை நெடுநேரமாக வருடிக் கொண்டிருந்து, நான் நித்திரை செய்தபின்பு என்கால் மாட்டிலேயே சிறிது நேரம் நித்திரை செய்து, நான் விழிப்பதற்குமுன் விழித்து எழுந்திருப்பவளே, நீ இப்பொழுது என்னைவிட்டுப் பிரிந்து போய்விடுகின்றையே! இனி நான் எப்படிக் கண்ணுறக்கம் கொள்வேன்!' என்னும் கருத்தை உள்ளிட்டு, அடிசிற் கினியாளே! அன்புடை யாளே! படிசொற் கடவாத பாவாய்! - அடிவருடிப் பின்றூங்கி முன்னெழூஉம் பேதையே! போதியோ! என்றூங்கு மென்க ணிரா?'  - என்பது முதலாகிய சில செய்யுட்களைப் பாடி வியசனப் பட்டார். யோசிக்குமிடத்தில் தாமரையிலை நீரும் புளியம்பழ ஓடும்போல மனைவாழ்க்கையில் ஒட்டியும் ஒட்டாத மகாத்துமாவாகிய அவரும் அந்த மாதர்க்கரசியின் நற்குண நற்செய்கைகளினால் அல்லவோ சிலேஷ்டுமத்தில் அகப்பட்ட ஈயைப்போல அப்படிப் பரிதவிக்கும்படி வந்தது? 'மனையாலன்றோ தலை வெடித்ததாம்?' என்றும் சொல்லப்படுகின்றதே! பதிவிரதைகள் கணவனது பாதம் விளங்கிய நீரைக் கங்காதீர்த்தமாகவும், அவன் உண்ட மிச்சிலைத் தேவதா பிரசாதமாகவும், அவன் பாதசேவையைப் பரமார்ந்த தரிசனமாகவம், அவன் வாய்ச்சொல்லைக் குரூபதேசமாகவும் கொள்வதேயன்றி, வேறே தீர்த்தம் பிரசாதம், தரிசனம் மந்திரோபதேசம் உண்டென்று மதிப்பதில்லை. தங்கணவன், மற்ற புருஷர் அவனைக் கண்டு 'நாம் பெண்ணாய்ப் பிறந்தால், இந்த மகாபுருஷனைத் தழுவலாமே!' என்று விரும்பத்தக்க பேரழகுடையவனானாலும், இளங்காளை போலும் அதிக யௌவனமுடையவனானாலும், சுரபேத லயைபேதம் தெரிந்து நரம்போசையும் குரலோசையும் வேறுபடாது நயமாகப் பாடுகின்ற சங்கீத சாமர்த்தியனானாலும், தன்னை நோக்கிய பெண்களின் பார்வைகளையெல்லாம் கவர்கின்ற விசாலமாகிய கமலதளம் போன்ற அழகிய பார்வையுடையவனானாலும், ஆண் சிங்கம் போலும் பெருமித நடையுடையவனானாலும், மலைபோல அளவில்லாத பெருஞ்செல்வமுடையவனானாலும், தமக்கு அவன் சாட்சாத் அத்தை மகனானாலும், தாம் அவனுக்கு அம்மான் புத்திரிகளானாலும் பெண்களுக்குப் பெரும்பாலும் அந்நிய புருஷர்மேல் மணஞ்செல்லு மென்பதனால், சபலசித்தங்கொண்டு கற்பழியாது, அதனை உறுதிப்படுத்தி, நல்லொழுக்கத்தில் நீங்காது நிற்க வேண்டும்.