 புண்ணில் புளிப்பெய் தாற்போலப் புறநின்று அழகு பேசாதே*  பெண்ணின் வருத்த மறியாத பெருமான் அரையில் பீதக  வண்ண ஆடை கொண்டு* என்னை வாட்டம் தணிய வீசீரே.           1   பாலா லிலையில் துயில்கொண்ட பரமன் வலைப்பட் டிருந்தேனை*  வேலால் துன்னம் பெய்தாற்போல் வேண்டிற் றெல்லாம் பேசாதே*  கோலால் நிரைமேய்த் தாயனாய்க் குடந்தைக் கிடந்த குடமாடி*  நீலார் தண்ணந் துழாய்கொண்டென் நெறிமேன் குழல்மேல் சூட்டீரே.     2  கஞ்சைக் காய்ந்த கருவல்லி கடைக்க ணென்னும் சிறைக்கோலால்*