விட்டுப் பிடிப்பதென் மேதகு சோதியைத்தொட்டுத் தொடர்வன் தொலையாப் பெருமையைஎட்டும் என் ஆருயி ராய்நின்ற ஈசனைமட்டுக் கலப்பது மஞ்சனம் ஆமே. கல்வி குறிப்பறிந் தேன்உடல் உயிரது கூடிச்செறிப்பறிந் தேன்மிகு தேவர் பிரானைமறிப்பறி யாதுவந்துஉள்ளம் புகுந்தான்கறிப்பறி யாமிகுங் கல்விகற் றேனே. கற்றறி வாளர் கருதிய காலத்துக்கற்றறி வாளர் கருத்திலோர் கண்ணுண்டுகற்றறி வாளர் கருதி உரைசெய்யுங்கற்றறி காட்டக் கயல்உள வாக்குமே. நிற்கின்ற போதே நிலையுடை யான்கழல்கற்கின்ற செய்மின் கழிந்தறும் பாவங்கள்சொற்குன்றல் இன்றித் தொழுமின் தொழுதபின்மற்றொன்று இலாத மணிவிளக் காமே. கல்வி யுடையார் கழிந்தோடிப் போகின்றார்பல்லி யுடையார் பாம்பரிந்து உண்கின்றார்எல்லியுன் காலையும் ஏத்தும் இறைவனைவல்லியுள் வாதித்த காயமும் ஆமே. துணையது வாய்வரும் தூயநற் சோதிதுணையது வாய்வரும் தூயநற் சொல்லாம்துணையது வாய்வரும் தூயநற் கந்தம்துணையது வாய்வரும் தூயநற் கல்வியே. நூலொன்று பற்றி நுனியேற மாட்டாதார்பாலொன்று பற்றினால் பண்பின் பயங்கெடும்கோலொன்று பற்றினால் கூடாப் பறவைகள்மாலொன்று பற்றி மயங்குகின் றார்க்களே.