நினைவதே தெய்வமாகி நீ கண்டு நின்றாய் ஆனால்  செனனமாம் பிறவி போகும் சிவத்துளே சேர்க்கும் எங்கோன்  மனமகிழ் வாசி நாகை நாதர் தான் வணங்கு நெஞ்சே  ஆசையாம் பாச மாயை அறிவதை மயக்கி உன்னுள்  ஈசனைத் தேட ஒட்டாமல் இருக்கும் அவ்விருளைப் போக்கிக்  கோசமா குறியை நோக்கிக் குருபரன் வடிவைக் கண்டு  வாசமா மலரால் நாகை நாதரை வணங்கு நெஞ்சே கன்றதைத் தேடும் காறுங் காலியைப் போலே உன்னுள் 