ஏலவட்டம் ஆகியே இருந்ததே சிவாயமே (193)  சுக்கிலத் திசையுளே சுரோணிதத் தின் வாசலுள்  முச்சதுரம் எட்டுளே மூலாதார வரையிலே  அச்சமற்ற சவ்வுளே அரி அரன் அயனுமாய்  உச்சரிக்கும் மந்திரம் உண்மையே சிவாயமே (194)  பூவம் நீரும் என் மனம் பொருந்து கோயில் என் உளம்  ஆவிஓடி லிங்கமாய் அகண்டம் எங்கும் ஆகினால்  மேவுகின்ற ஐவரும் விளங்கு தூபதீபமாய் 