வெல்வான், நம்கோன்; தின்னுமின்; வம்!' என்பவர் மெய்யும், வல் வாய் வெய்யோன் ஏவலும், எல்லாம் மனம் வைத்தாள், நல்லாள்; நல்ல கண்கள் கலுழ்ந்தே நகுகின்றாள். 151-2 தீயோர் செய்கைதானும், இராமன் ஒரு தேவித் தாயாள் துன்பும், மாருதி கண்டே தளர்வு எய்தி, மாயாது ஒன்றே அன்றி, மனத்தே மலி துன்பத்து ஓயாது உன்னிச் சோர்பவன் ஒன்று அங்கு உணர்வுற்றான். 153-1 அனுமன் விஞ்சையால் அரக்கியர் உறங்குதல்=