புறப்படா; பூந்தார் வழுதி - புறப்படில், ஆபுகு மாலை அணிமலையில் தீயே போல் நாடறி கெளவை  தரும். (பாண்டியன் மேல் பெண்கள் வைத்த காதல் வெளியே தெரியாது. மாலை சூடிய பாண்டியன் பவனி வருவதற்காகப் புறப்பட்டு விட்டாலோ பசுக்கள் மேய்ச்சல் புலங்களிலிருந்து ஊரு்க்குள் புகும் மாலை நேரத்தில் ஊருக்குப் பக்கத்தில் உள்ள மலைச்சரிவில், நாட்டார் எல்லோரும் அந்த பெண்களது காதல் நோயைத் தெரிந்து, வம்பளப்பதற்கு வாய்விடும்) பாடல் 5 நீரும் நிழலும் போல் நீண்ட அருளுடைய  ஊரிரே ! என்னை உயக்கொண்மின் ! - போரிற்(கு) உழலுங்  களியானைப் பூழியர்கோக் கோதைக்(கு)