"ஏட்டி, மருதி! நீ எங்கெ, போறே!" என்றான். பிறகு என்ன! கங்காணிச் சுப்பன் 'வாட்டர் பால'த்திற்குப் போகிறானாம். அவளையும் கூப்பிட்டான். 'சரி'யென்று உடன்பட்டாள். "இந்தப் புள்ளெ யாரு?" "என்னுது!" "சவத்தெ அங்கெ ஏன் கொண்டாரே?" "அது செத்தாலும் என் கிட்டத்தான் சாகணும்!" பதிநான்கு வருஷங்கள் கழிந்தன. கங்காணிச் சுப்பனுடன் சென்ற மருதி இத்தனை காலமும் 'வாட்டர் பால'த்திலேயே கழித்துவிட்டாள். அங்கு இப்பொழுது மருதியின் ஸ்தானம் தேயிலைக் கூலி என்பதல்ல. சுப்பனின் மனைவி என்றே அழைக்கப்பட்டாள். பதிநான்கு வருஷங்கள் ஒருவனுடன் தன் வாழ்க்கையைப் பிணித்துக்கொண்ட பிறகாவது மனைவி என்ற அந்தஸ்து வரக்கூடாதா?