ஒருவர், ‘ஐந்து டுகரம் வரக் கும்பேசர் விஷயமாகப்பாடவேண்டும்,’ என, நிரனிறைப்பொருள்கோளாகப் பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: இளமரங்கள் அடர்ந்த சோலை சூழ்ந்த திருக்குடந்தைக்கு இறைவராகிய கும்பேசர், ஓ, கா, மா, வீ, தோ என்னும் இவ்வைந்து எழுத்தும் தனித்தனி பொருந்த அவை, ‘ஓடு, காடு, மாடு, வீடு, தோடு என்றாதலால், அவற்றுள் முறையே ஒன்றை அழகாகக் கையில் எடுப்பர்; ஒன்றில் நடனஞ்செய்வார்; ஒன்றன்மேல் ஏறுவர்; ஒன்றைத் தம் அன்பர்க்குக் கொடுப்பர்; ஒன்றைச் செவியில் அணிவர் என்பதாம். [தோடு- காதில் அணியும் நகை] ஒருவர், ‘பச்சை வடம், பாகு, சேலை, சோமன்’ என்னும் இந்நான்கு வஸ்திரபேதமும் வரும்படி ஒரு வெண்பாப் பாடவேண்டும்,’ எனப் பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: நெடுமால் மகாபிரளயத்தில் திருக்கண் வளர்ந்தருளியதும் (பச்சைவடம்), தாமரையாசனத்தையுடைய இலக்குமியின் சொல்லும் (பாகு), கண்ணபிரான் கோபிகளை நாணச்செய்யும் பொருட்டுக் கவர்ந்துகொண்டுபோய்க் குருந்தமரத்திலேறி ஒளித்து வைத்திருந்ததும் (சேலை), மலைமகளை இடப்பக்கத்திலுடைய சிவபெருமானது திருமுடியில் ஏறி இருப்பதும் (சோமன்), முறையே பச்சைவடம், பாகு, சேலை, சோமன் என்பனவாம்.  [@பச்சைவடம்- ஆலிலை; $சோமன்- சந்திரன்.] ஒருவர், பொன்னாவரையிலை, காய், பூ என்று பாடவேண்டும்,’ எனப் பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: ஸ்ரீமகாவிஷ்ணுவானவர், ஆடையாக உடுத்ததும் (பொன்), கிருஷ்ணாவதாரத்தில் மேய்த்ததும் (ஆ), இந்திரன் கல்மழை பொழிவித்ததினிமித்தம் குடையாக எடுத்ததும் (வரை), சயனத்திற்கிசையப் படுத்ததும் (இலை), அக்காலத்திற் கன்றுகொண்டெறிந்ததும் (காய்), அன்பினல் பலிச்சக்கரவர்த்தியிடத்தில் இரந்ததும் (பூ), முறையே பொன்னாவரை, இலை, காய், பூ. [†பொன்-பீதாம்பரம், ஆ-பசு, வரை-மலை, இலை-ஆலிலை, காய்-விளங்காய்,  பூ-பூமி.] கச்சிக்காவலர் என்னும் ஒருவர், ‘செங்கழுநீர்க்கிழங்கு என்று பாடவேண்டும்,’ எனப்பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: சாந்த குணத்தையுடைய கச்சிக்காவலனே! கேட்கக் கடவாய், சம்பந்தமூர்த்திகளுடனே வாது செய்த சமணர்களேறியதும் (செங்கழு), நாராயணன் பள்ளி கொண்டதும் (நீர்), பரமசிவன் சுந்தரமூர்த்திகளைத் தடுத்தாட்கொள்ளும் பொருட்டு எடுத்த உருவும் (கிழம்), விஷ்ணுவானவர் திருவடியால் அளந்ததுவுங் (கு) முறையே செங்கழுநீர்க்கிழங்கு என்பதாம். [‡கு-பூமி, நீர்க்கிழங்கு-இயல்பின் விகாரம்.] ஒருவர், ‘நா, நீ, நூ, நே என்று பாடவேண்டும்,’ என்னப் பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: ம், ல், ர், ண் என்னும் இந்நான்கு ஒற்றும் நா, நீ, நூ, நே என்னும் இந்நான்கிற்கும் தலைதடுமாற்றமாய் இறுதியாக, நாண், நீர், நூல், நேம் என வருமாயின், உமாதேவி இடப்பாகத்தில் எழுந்தருளிய சிவபிரானது அரையிலும், முடியிலும், மார்பிலும், கழுத்திலும் முறையே சேர்க்கப்படுவனவாகும். [நேம்- விஷம்; ‘மானார் விழியீர்’ என்பது, மகடூஉ முன்னிலை.] ஒருவர், ‘கணபதிக்கும் முருகனுக்கும் சிவனுக்கும் சிலேடையாக ஒரு வெண்பாப் பாடவேண்டும்,’ எனப் பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: விநாயகன், முகம் மாறுபட்டிருப்பதனாலும், முன்னே தொங்குகின்ற துதிக்கையினாலும், ஒரு கொம்பினை உடையனாயிருப்பதனாலும், வெல்லத்தின்கண் ஆவிர்ப்பவித்தலினாலும்; முருகன், ஆறுமுகத்துடனிருப்பதனாலும், நெருங்கிய பன்னிரண்டு கைகளினாலும் இந்தப் பூமியில் ஒப்பற்ற திருச்செங்கோட்டிருப்பதினாலும், நிலைபெற்ற சரவணப் பொய்கையில் அவதரித்தலினாலும்; சிவன், திருமுடியிற் கங்கையிருப்பதனாலும், முன்னே சேர்ந்திருக்கின்ற நான்கு கைகளினாலும், இவ்வுலகத்திற் கயிலைமலையிலிருப்பதனாலும், நெற்றிக்கண்ணைப் பொருந்துதலாலும் இம்மூவரும் தமக்குள் தம்முள் ஒருவரை ஒருவர் ஒப்பாவர். [ ‘சென்னிமுகம்’ என்பது இருபெயரொட்டு.] ஒருவர், ‘தை மாசி பங்குநி மாதம்’ என்று பாடவேண்டும்,’ எனப்பாடிய செய்யுள்:இதன்பொருள்: தையற்காரனுக்குச் செய்யென்று சொல்வதும் (தை), ஜலத்தை மறைத்தக்கொண்டிருப்பதுவும் (மாசு), சிவன் அடர்த்து உரித்ததும் (இபம்), விஷ்ணுவுக்கு உணவாயிருப்பதும் (கு), எங்கள் தலைவனைச் சேர்வதும் (நீ), பரமசிவன் இடப்பாகத்தில் வைத்ததும் (மாது) முடியில் தரித்ததும் (அம்) முறையே தை மாசி பங்குநிமாதம். [இபம்-யானை, நீ-நீத்தல், துறவு, முதனிலைத் தொழிற்பெயர். ‘நீ’ என்பது, ‘நி’ எனக் குறுக்கலாயிற்று. அம்-கங்கை.]