-என்று ஒரு பாடலைச் சொல்ல, அதுகேட்டுப் புகழேந்தியார், ‘இவன் அவ்வளவு சமர்த்தனா!’ என்று சிரித்து, ராஜாவைப் பார்த்து, ‘இந்தப் பாடலை வெட்டிப் பாடவோ, ஒட்டிப் பாடவோ?’ என்று கேட்க, அவன், ‘வெட்டிப் பாடவேண்டா, ஒட்டியே பாடும்,’ என்ன, அவர், ‘அந்த மான் முதலானவைகள் அவரே; புலி முதலானவைகள் நானே,’ எனப் பொருள்படும்படி, -என்று அப்பாடலையே ஒட்டிப் பாடினார். பாடியும், அரசன் ஒட்டக்கூத்தரிடத்தில் வைத்த தாக்ஷணியத்தாற் புகழேந்தியாரைச் சிறை மீட்க வேண்டும் என்பதை நினையாமற் போனான். அதற்குச் சிலகாலத்திற்குமுன் ஒரு வித்துவான் சோழன்மேல் பாட்டுப்பாடி வர, அரசன் அப்பாடலை வியந்து அவனுக்கு உசிதமான வெகுமதி செய்து, கொடி குடை எக்காளம் முதலிய விருதுகளுங் கொடுக்கக் கண்டு ஒட்டக்கூத்தர் பொறாமை கொண்டு, சோழனைப் பார்த்து, ‘கிழக்குத் தெற்கு மேற்கு வடக்கென்னும் நான்கும், இவற்றிற்கு இடையிலுள்ள கோணம் நான்கும், மேல் கீழிரண்டுமாகிய தசதிசைகளும் பதறிப் பயந்து நடுங்கிப்போக, நட்சத்திரங்களெல்லாம் பலபலவென்று உதிர்ந்து சிதறப் பகிரண்டத்தின் முகடு வரைக்கும் நீண்ட மந்தரகிரியாகிய மத்தைக்கொண்டு திருப்பாற்கடலைக் கடைந்து, தேவர்களுக்கு அமிர்தங் கொடுத்த ஸ்ரீமகா விஷ்ணுவின் அமிசமாகி அவதரித்துப் பூமண்டலமுழுதும் அரசாளப் பெற்ற மானாபரணனாகிய ராசசேகரா, பரமசிவன் பரிவு கூர்ந்து கொடுத்தருளிய முத்துப்பந்தலில் வசிக்கின்ற திருஞான சம்பந்தப் பிள்ளையார் பாடிய பாடலுக்கும், சூரபதுமன் முதலான அசுரர்களைக் கடிந்த சக்தி வேலைத் தாங்கிய முருகக் கடவுள் பாடிய பாடலுக்கும், பொதிய மலையில் எழுந்தருளியிருக்கும் முனி சிரேஷ்டராகிய அகஸ்தியர் பாடிய பாடலுக்கும், கொத்துக் கொத்தாயிருக்கின்ற சடையினையுடைய சிவபெருமான் பாடிய பாடலுக்கும், பதுமபீடத்தில் வீற்றிருக்கும் பிரமதேவன் பாடிய பாடலுக்குமே குடை, கொடி, காளம் முதலிய பல விருதுகளுங் கொடுக்கலாமேயல்லது இந்த அற்பமாகிய தமிழ்ப் பாடலுக்கெல்லாம் ஏன் கொடுக்க வேண்டும்?’ என்னும் பொருள் தோன்ற, -என்ற பாடலைச் சொல்லித் தடுத்து, அன்று முதலாகக் கவிபாடி வருபவர்களையெல்லாம் பிடித்துச் சிறைச்சாலையில் அடைப்பித்து, தேவி கொலுவிருக்கின்ற நவராத்திரி காலத்திற் சிறைக்கூடத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தி, அவர்களை இருவர் இருவராகக் குடுமியோடு குடுமி முடிபோட்டு இறங்கி நிற்கத் தேவிக்கு முன்பாக நிறுத்தி, பிடாரிக்குச் சோடிக்கடா வெட்டுவது போலச் சற்றும் இரக்கமில்லாமல் அவர்கள் தலைகளைப் பதைக்கப் பதைக்க வெட்டி வழக்கமாய்ப் பலிசெலுத்தி வருவதுண்டு. அதுபற்றி அந்த ஒட்டக்கூத்தரையும் ஒருவன் பாடும் பாட்டில் ஏதாவது குற்றம் கண்டவுடன் அவன் தலையில் நறுக்கென்று குட்டுவதுபற்றிப் பிள்ளைப் பாண்டியனையும், வாது செய்யும்பொழுது எதிரி தோற்றால் அவனது காதில் மாட்டிய துறட்டைப் பிடித்திழுத்துக் காதை ஒட்ட அறுப்பதுபற்றி வில்லிபுத்தூர்ஆழ்வாரையுங் குறித்து, -என்று பிற்காலத்தார் பாடியுமிருக்கின்றனர். அது நிற்க. மேற் சொல்லிய வழக்கப்படி அவர் அக்காலத்திலும் செய்ய எத்தனித்துப் புலவர்களில் அனேகரைப் பிடித்துச் சிறைச்சாலையில் அடைத்துவைத்தார். அச்செய்தி சிறைச்சாலையிலிருக்கும் புகழேந்திப்புலவர் அறிந்து, ‘ஐயையோ! சண்டாளன்! பாவமென்பதும் பழியென்பதும் பாராமல் தன்னைப்போன்ற புலவர்களை வெட்ட மனந்துணிந்தானே! இடை என்னவென்று சொல்லுகிறது!’ என்று விசனப்பட்டுப் பிறகு அவர்களையெல்லாம் கொலைக்குத் தப்புவிக்க வேண்டுமென்று, அவர்களில் நல்ல புத்திமான்களாகிய குயவனொருவன், அம்பட்டனொருவன், கருமனொருவன், வேளாளனொருவன், வண்ணானொருவன் ஆக ஐந்துபெயரைத் தெரிந்தெடுத்து, அவர்களுக்குச் சிறையிருப்பிலே தானே சம்பிரதாயத்துடனே இலக்கிய இலக்கணங்கள் பயிற்றுவித்து அதிக சமர்த்தர்களாகும்படி செய்தார். அவர்களையும் அவரிடத்தில் முறையாகக் கல்விகற்று மிக்க திறமுடையவர்களாயிருக்கையில் நவராத்திரி சமீபத்தது. சோழராஜன் ஆகாச முட்டப் பச்சைப் பந்தல் போட்டுக் கமுகு வாழை முதலியவைகளைக் கொண்டு அலங்கரித்துத் திருவிளக்கேற்றித் தேவியைக் கலசத்தில் ஆவாகனம் பண்ணி ஒன்பதுநாள் கொலுநிறுத்திப் பூசித்துவந்து, பத்தாநாளாகிய விஜயதசமியன்று உத்வாசனம் பண்ணுவதற்குப் பலிகொடுக்க யத்தனித்தான். அத்தருணத்தில் அந்தத்தேவி சந்நிதிக்கு முன்னே இரு பக்கத்திலும் இரண்டு நாற்காலி கொண்டுவந்து போடப்பட்டன. அவற்றுள் ஒன்றின்மேல் அரசனும், மற்றதன்மேல் ஒட்டக்கூத்தரும் கத்தியை உருவிக் கையிற் பிடித்த வண்ணமாய் எதிரெதிர் உட்கார்ந்தார்கள். ஒட்டக்கூத்தர் சிறைச்சாலைக் காவலதிகாரியை நோக்கி, ‘அங்குள்ள படித்த கடாக்களைக் பிடித்துக்கொண்டு வா,’ என்று சொல்ல, அவன் விசனப்பட்டுக்கொண்டே சிறைச்சாலைக்குப் போய்க் கதவைத் திறந்து, அதற்குள் அடைக்கப்பட்டவர்களை ‘வெளியே வாருங்கள்!’ என்றான். நூறுபெயர் வரையில், ‘இன்றைக்கு நமக்கு முடிவு சம்பவித்தது! இதற்கென்ன உபாயஞ்செய்கிறது!’ என்று கர்ப்பங்கலங்கிக் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டே வெளிப்பட்டார்கள். புகழேந்தியார், ‘இவர்களிற் பெரும்பான்மையர் சொற்பக் கல்வியுடையவர்களாயிருப்பதனால் அந்தக் காலாந்தகன் கேட்குங் கடினமான கேள்விக்கு உத்தரஞ் சொல்லத் தெரியாமல் விழிப்பார்களே! அதுகண்டு அவன் அநியாயமாய்ப் பதைக்கத் துடிக்க வெட்டியெறிவானே!’ என்று நினைத்து, அப்படிப்பட்டவர்களைப் பின்னே நிறுத்திச் சந்தேக விபரீதமறக் கல்விபயின்ற ஐவரையும் ஒருவர் பின் ஒருவராய் ஒட்டக்கூத்தருக்கு முன்னே போகும்படி திட்டப்படுத்தி அனுப்பினார். அவரால் அனுப்பப்பட்டவர்களிற் குயவன் பிரதமத்திற் போய் நின்றான். அப்பொழுது ஒட்டக்கூத்தர் தம்மைப் பெரிய மதயானையாகவும், அவனை ஒரு சிறிய முயற்குட்டியாகவும் பாவித்துக் கொண்டு, அவன் முகத்தைப்பார்த்து, ‘மோனை எதுகை முதலிய தொடையும், தொடை விகற்பமமுடைய வெண்பா, அகவற்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா என்ற பாவும், தாழிசை, துறை, விருத்தம் என்ற இனமுமாகிய யாப்பினையுள்ளிட்ட இயல், இசை, நாடகம் என மூவகைப்பட்ட தமிழாகிய மும்மதங்களைப் பொழிகின்ற இந்தக் கவியானைக்கு முன் அச்சமில்லாமல் வந்து எதிரத்து நிற்கின்ற நீ ஆரடா?’ என்பதற்கு, - என்றார். அதற்குக்குயவன், ‘நான் கூனையுங் குடத்தையுங் குண்டுசட்டியையும் பானையையும் பண்ணுகின்ற குசப்பையல்,’ எனவும், சிலேடையால், ‘தற்புகழ்ச்சியாக யானையென்று சொல்லுகின்ற உன்னுடைய மதத்தை அடக்குகின்ற அங்குசப்பையல்,’ எனவும் சொல்லுவதற்கு,