சின்னம் கிடந்த கொடிஞ்சி மான்தேர் நொச்சிப் பூவுதிர் நள்இருள் நடுநாள் விண்ணம் சுமந்து தோற்றம் செய்தென தன்கண் போலும் எண்கண் நோக்கி 	(20) கள்வரைக் காணும் உள்ளம் போலச் செம்மனம் திருகி உள்ளம் துடித்து புறன்வழங் காது நெஞ்சொடு கொதித்தனள் மாறாக் கற்பின் அன்னை