 “சொல்லிப் பயன் என்ன? அவர், சொல்புத்தியும் கேளார்; அருள்உள்ளம் இல்லாதவர். இன்று மாலையில் தாங்கள் விட்ட தூது வார்த்தையையும் ஏற்றுக் கொண்டாரில்லை. மக்களைப் போர்க்களத்தில் அனுப்பிக் கொன்று, நாட்டைச் சுடுகாடாக்கப் பார்க்கிறார். அடியேனுக்கு ஒரு வார்த்தை சொன்னால், பாண்டியனையும், கோட்டையையும், ஒரு நொடியில், தங்கள் வசம் ஒப்புவிக்கிறேன்.” இதைக்கேட்ட சேரன், ‘பாதகன், விசுவாச காதகன்!’ என்று தனக்குள் எண்ணிக்கொள்கிறான். குடிலன் தொடர்ந்து மேலும் சொல்லுகிறான்: “அரசே! பாண்டிய அரசன், தங்கள் கைவசமானால், அங்கு உள்ளவர் ஒருவரும், தங்களை எதிர்க்க மாட்டார்கள். திருநெல்வேலி தங்களுக்குரியதாய் விட்டால், மதுரையும், தங்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டுவிடும். பாண்டிய நாடு, தங்கள் அடிக்கீழ் ஒதுங்கும். அரசர் பெரும! அடியேனுக்கு அரசபதவி மட்டும் அருள் செய்வீரானால், தாங்கள் விரும்பியது போல, ‘நீரும் தாரும்’, என் தலைமேல் சுமந்துகொண்டு, தங்கள் வாயிலில் கொண்டுவந்து தருவேன். இராமன் வென்ற இலங்கையை விபீடணன் காத்தது போலப் பாண்டிநாட்டைக் காத்திடுவேன்!” என்றான். புருடோத்தமன், இவன் தந்திரசாலி, சாமர்த்தியமாகப் பேசுகிறான், என்று எண்ணிக்கொள்கிறான். குடிலன், “அரசனுடைய அந்தப்புரத்திற்குப் போக, ஒருவரும் அறியாத ஒரு சுரங்கவழி உண்டு. அவ்வழியாய்ப் போனால், அரசனைச் சிறைப்பிடிக்கலாம்” என்றான். புருடோத்தமன், “உண்மைதானா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே, “யார் அங்கே...” என்று அழைத்தான். சற்றுத் தூரத்திலிருந்து, சேனாபதி அருள்வரதன், விரைந்து வந்து வணங்கினான். “கைகால்களுக்குத் தளையிட விலங்குகள் கொண்டுவா” என்றான், புருடோத்தமன். குடிலன், “அரசர் பெருமானே! அடியேன் கூறுவது, முழுவதும் உண்மை.” என்று கூற, “சுரங்கவழி எங்கே இருக்கிறது? நீ, அவ்வழியாகத்தான் வந்தாயோ?” என்று கேட்டான், சேரன்.