-என்னும் பாடலைக் குறித்து, ‘பலநூல்களையும் கற்றுத்தெளிந்த பெரியோர்கள் கல்லாத முழுமூடர்களைச் சேர்ந்தாலும், அவர்களுடைய மயக்கமாகிய பேதைமைப் புத்தியையும் மாற்றித் தங்களைப்போல அறிவுடையவர்களாகச் செய்வார்களென்னுமிது ஆன்றோர் வழக்கமாதலால், சந்திர சைலத்தின் சாரலிலே பொன்னாற்செய்யப்பட்ட தேர்ச்சக்கரங்கள் உருண்ட இடந்தோறும் அப்பொன்னுருளைகள் தேய்த்துத் தேய்த்து ஓடுதலால், அந்தத் தேர்கள் அங்குள்ள இருண்ட கருங்கற்பாறைகளையும் தந்நிறமாக்கிவிட்டன,’ என்று பிரசிங்கத்தபொழுது, சோழன், ‘இந்தத் தர்மம் உம்மிடத்திலே தான் விளங்கக் கண்டேன்,’ என்ன, கருணாகர பாண்டியன், ‘அஃதென்னை?’ என்று கேட்க, சடையப்ப முதலியார் சொல்லத் தொடங்கினார்: ‘பூர்வம் சோழராஜாவின்மேற் கவிபாடிப் பரிசு பெறும் புலவர்களை ஒரு விறகுத் தலையன் பெண்சாதி பார்த்து, ‘இவர்களெல்லாம் ஒருவேலையுஞ்செய்து கஷ்டப்படாமற் பாட்டுப்பாடி எளிதிற் பணம் சம்பாதித்துச் சுகமாக ஜீவனஞ் செய்துவர, நம்முடைய புருஷன் மாத்திரங் காட்டுக்குப் போய்க் காலிற் கடுமுள் தைக்க, கட்டை வெட்டிக் கை காய்க்க, நாள்தோறும் மாடு போல உழைத்து விறகு விற்று அரை வயிற்றுக் கஞ்சிக்குமில்லாமல் அவதிப்பட வேண்டுவதென்னை? இதுவரையில் இந்த உபாயம் தெரியாமற் போயிற்றே!’ என்று தனக்குள்ளே சிந்தித்து, ‘காரிகை கற்றுக் கவிபாடு வதினும் - பேரிகை கொட்டிப் பிழைப்பது நன்று’ என்பதை அவள் சிறிதும் உணராமையால், அது சுளுவென்று நினைத்து, தன்  புருஷனை, ‘நீ சீக்கிரமாய்ச் சோழராஜனிடத்திற் பாட்டுப்பாடிக் கொண்டுபோ, நமக்கு நல்ல காலம் வந்தது!’ என்றாள். அவன், ‘எனக்கோ, பாட்டுத் தெரியாது; ஆயினும், பெரிதன்று; இதோ கற்றுக்கொண்டு வருகிறேன்,’ என்று தெருவிலே புறப்பட்டு வருகிற பொழுது, சில சிறுபிள்ளைகள் மரப்பாவைகளை வைத்து விநோதமாக விளையாடு மிடத்தில் அவர்கள், ‘மண்ணுண்ணி மாப்பிள்ளையே’ என்று சொல்லக்கேட்டு, அதை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டு அப்புறஞ் செல்லுகையில் ஒரு காக்கை, கா என்று  கத்தக்கேட்டு, ‘காவிறையே’ என்றும், ஒரு சோலையில் குயில் கூவக்கேட்டு, ‘கூவிறையே’ என்றும், ஒரு பிள்ளையார் கோயில் பெருச்சாளி ஓடக்கண்டு, அதைக்கல்லெடுத்து அடிக்கப்போய், ‘உங்களப்பன் கோயிற் பெருச்சாளி’ என்றும் பாடம் பண்ணிக்கொண்டு திரும்பும்பொழுது தன் சினேகன் ஒருவன் எதிர்ப்பட்டு, ‘எங்கேபோய் வருகிறாய்?’ என இவன் ‘பாட்டுக்கற்றுக் கொண்டு வரப்போனேன்; நீயும் கொஞ்சம் கற்பிக்க வேண்டும்,’ என, அவன், ‘அடா! கற்பிக்கிறதென்ன? கன்னா பின்னா மன்னா தென்னா வென்று பாடுகிறதுதானே!’ என, இவன் அதையும் பாட்டென்றே நினைத்து, முன்பு தான் விளையாட்டுப் பிள்ளைகளையும்,காக்கையையும், குயிலையும், பெருச்சாளியையும் பார்த்துக் கற்றுக்கொண்டதனோடு சேர்த்துக்கொண்டு, ‘இந்த மட்டிற் போதும்,’ என்று வீட்டுக்குப்போய், அதைத் தன் பெண்சாதியுடனே சொல்ல, அவள் கொஞ்சம் புத்திசாலியாகையால், ‘இதிற் சோழன் பெயரில்லை. அஃதவசியமாய் இருக்கவேண்டும்’ என்று இவனுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்த, ‘சோழங்கப்பெருமானே’ என்பதையும் அந்தப் பாட்டுக்கு அங்கிதமாகக் கடைசியில் வைத்துக்கொண்டு, அச்சமில்லாமல் ராஜசபைக்கு வந்து கம்பரைக்கண்டு கும்பிட, அவர் இவனை, ‘நீ யார்?’ என்ன, ‘நான் ராஜாவின்மேற் பாட்டுப்பாடி வந்தேன்,’ என்ன, அவர், ’இவன் விறகு தலையன்,’ என்றும், ‘நம்மைக் குறித்து ஆரோ சொல்லக்கேட்டு வந்து அடுத்தான்,’ என்றும், ‘அடுத்தவனைக் கைவிடலாமா? ஆசிரித சம்ரக்ஷணை செய்ய வேண்டுமல்லவா?’ என்றும் எண்ணி, அபிமானித்து, அவனுக்கு ராஜாவைக் காட்டிக் ‘கும்பிடு’ என்று குறிப்பித்து, அரசன் முதலானவர்களைப் பார்த்துப் ‘பெரியோர்கள் இப்படித்தான் நீறு பூத்த நெருப்புப் போலிருப்பார்கள். அவர்களை ஆரறியத்தக்கவர்கள்?’ என்றுசொல்லிச் சிவுக்கென்றெழுந்து தாமிருந்த ஆசனத்தில் அவனை, ‘இருமிரும்!’ என்று உபசரித்து, பிறகு, ‘நீர் பாடினை பாடலைச் சொல்லும்,’ என்றார். அவன் எள்ளளவும் அச்சமில்லாமல், தைரியத்துடனே  - என்று தான் கற்றுவந்த பாட்டை அசுவதாட்டியாய்ச் சொல்லக்கேட்டுச் சபையிலுள்ளவர்கள் யாவரும், ‘இது நல்ல பாட்டு!’ என்று சிரித்தார்கள். கம்பரானவர், ஒட்டக்கூத்தர் முதலான வித்துவஜனர்களை நோக்கி, ‘இது வெண்பா முதலிய பாக்களிலாவது, பாவினங்களிலாவது எதனோடு சம்பந்தப்பட்டது? இதன் பொருள் யாதென்று அறிந்து சொல்வதல்லவோ வித்துவ சாமர்த்தியம்? அதைவிட்டு நகைப்பதென்னை? பாடினவரைச் சொல்லச் சொன்னால் பிரயாசமில்லாமற் சாதுரியமாக நொடிக்குள்ளே சொல்லுவார்; ஆயினும் நூல் செய்தவனே உரை செய்கிறது சம்பிரதாயமன்று; அதுபற்றி இவரைச் சொல்லச் சொல்லுகிறது நியாயமன்று. ஆன்றியும் நாம் வித்துவான்களாயிருந்து பிறரைப் பொருள்சொல்லும் என்று கேட்டால் நமக்கென்ன பெருமையிருக்கிறது? நம்மிலே ஆராவது ஒருவர் சொல்வதே யுக்தம்,’ என்றார். அவர்கள் இவனெவனோ பைத்தியக்காரன், தன் வாயிலே வந்தபடி தாறுமாறாக எதையோ குழறினால், அதைப் பாடலென்றும், அதற்குப் பொருள் சொல்லவேண்டுமென்றும் சொல்லுகிறாரே! இவர் இவனிலும் பெரிய பைத்தியக்காரராயிருக்கிறாரேயல்லாமல் வேறல்லர். பொருள் சொல்லுங்களென்று பரீக்ஷிக்கிறது போல நம்மைக் கேட்கிறது என்னை? சொல்லத்தக்கதாய் இருக்குமானால் இவரே சொல்லலாகாதோ?’ என்று கம்பரை நோக்கி, ‘நீங்களே சொல்லலாம்,’ என, அவர், ‘உங்களுக்கு நானும் ஒருவனாகையால், நான் சொல்வது நீங்கள் சொல்வதுதான்; உங்கள் அபீஷ்டம் அப்படியிருக்கிறபடியினாலே நானே சொல்லுகின்றேன்,’ என்று கூறத் தொடங்கினார். ‘இப்பாடல் இடையிடையே சில சீர் குறைந்தியல்வதனால் இணைக்குறளாசிரியப்பாவாகும். இதன் பொருள்: மண்= பூமியை, உண்ணி= உண்டவனே!, மா= இலக்குமியின், பிள்ளையே= புதல்வனே, கா= கற்பகத்திற்கு, இறையே= தலைவனே, கூ= பூமிக்கு, இறையே= அரசனே, உங்களப்பன்= உங்கள் தந்தை, கோ=ராஜன், வில்= விற்போரில், பெரிசு= பெரிதாகிய, ஆளி= சிங்கம் போல்வாய், கன்னா= கன்னனே, பின்னா= தருமனே, மன்னா= நிலை பெற்றவனே, தென்னா= பாண்டியனை ஒத்தவனே, சோழங்கம்= சோழதேசமாகிய அங்கத்தையுடைய, பெருமானே= பெருமையுடையானே என்பதாம். இது பதவுரை. மகாவிஷ்ணு பிருதிவி பதி என்றபடி, உலகாள்பவனாதலால், ‘நீ விஷ்ணு அமிசம் பெற்றாய்’ என்பார்,, மன்னுண்ணி என்றும்; ‘குறைவற்ற செல்வமுடையாய்’ என்பார், மிக்க செல்வமுடையோனை லக்ஷ்மி புத்திரனென்னும் உலகவழக்குப் பற்றி, ‘மாப்பிள்ளையே’ என்றும், ‘போகத்தாற் சுரேந்திரனை ஒப்பாய்,’ என்பார், ‘காவிறையே’ என்றும், மக்களாய்ப் பிறந்தவர்களில் மிகச் சிறந்தோனாதலால், ‘நரேந்திரனே’ என்பார், ‘கூவிறையே’ என்றும், ‘நீயே அன்றி உன் தந்தை முதலினோரும் அரசாளப்பெற்றவர்தாம்,’ என்பார், ‘உங்களப்பன் கோ’ என்றும், ‘விற்போரிற் சிங்கம்போலப் புறங்கொடாது பகைவரை வெல்வாய்,’ என்பார், ‘விற்பெருச்சாளி’ என்றும், ‘பெருங்கொடை வள்ளலே’ என்பார், ‘கன்னா’ ஃன்றும், ‘பொறுமையிற் கன்னனுக்குப் பின்னானாகிய தருமனே’ என்பார், ‘பின்னா’ என்றும், ‘நெடுங்காலம் அழிவின்றி வாழ்வாய்’ என்பார், ‘பின்னா’ என்றும், ‘தமிழ்ப் புலமையிற் பாண்டியராஜனைப் போல்வாய்’ என்பார், ‘தென்னா’ என்றும், ‘மலை கடல் நாடு முதலிய தசாங்கத்தில் ஒன்றாகிய நாட்டிற் பெரியோய்,’ என்பார், ‘சோழங்கப் பெருமானே’ என்றும் கூறினார். இது பதசாரம். ‘உங்களப்பன்- எழுவாய், கோ- பயனிலை. அன்றியும், நீ தோன்றா எழுவாயும், விற்பெருச்சாளி- பயனிலையுமாம்,’ என்றும், ‘இச்செய்யுளில் இடை இடையே உவமை உருவகம் முதலிய சில அலங்காரங்களும் அமையப்பட்டன,’ என்றும், அவைகளையெல்லாம் எடுத்துக் காட்டி, வீரம் முதலிய எண்சுவைகளுந் தோன்றி அனைவர்க்குங் கார்ணானந்தத்தை விளைக்கும்படி அற்புதமாகப் பிரசங்கித்துச் சமர்ப்பித்தார்,’ என்றனர்.