ஒடித்தேன் அன்றே என் புகழ் நானே, உணர்வு அற்றேன்?' 216 புலம்பிய இராமன் அறிவு சோர்ந்து துயில்தல் என்று என்று ஏங்கும், விம்மும், உயிர்க்கும், இடை அஃகி, சென்று ஒன்று ஒன்றோடு இந்தியம் எல்லாம் சிதைவு எய்த, பொன்றும் என்னும் தம்பியை ஆர்வத்தொடு புல்லி, ஒன்றும் பேசான்; தன்னை மறந்தான், துயில்வுற்றான்.	217 தேவர்கள் இராமனுக்கு உண்மையை உணர்த்துதல் கண்டார் விண்ணோர்; கண்கள் புடைத்தார், கலுழ்கின்றார்;