‘பரிசு பெறலாம் என்று பாடிய நூல் அல்ல திருக்குறள்’. எம்மதத்தவர்க்கும், எக்குலத்தவர்க்கும், எந்நாட்டவருக்கும் பொதுவான நீதிகளை தரும் பெருமைபெற்ற நூல் குறள். பழமை, புதுமை இரண்டுக்கும் இடையே கடந்து போன இடைக்காலத்தில் எத்தகைய சிதைவுக்கும் உள்ளாகாது விளங்குவதிலிருந்தே இந்நூலின் பெருமையை உணரலாம்.  சிதைவு சக்திக்கு ஆளாகாது ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஞானிகள் உண்டு என்றும், அத்தகையோரில் ஒருவர் திருமூலர் என்றும் அவர் ஆண்டுக்கொரு பாடல் வீதம் 3000 வருடம் வாழ்ந்து 3000 பாடல்கள் பாடினார் என்றும் கூறப்படுவதை இன்றைய உலகம் அப்படியே நம்பிவிடாது. ஏனெனில் நாம் பெருமை பெற்ற அரசை பெறாது, புலைத்தன்மை பெற்ற அந்நிய நாட்டினரான, அதுவும் 6000 மைல்களுக்கு அப்பாலிருக்கும் அரசை தலைமையாகக் கொண்டு இடைக்காலத்திலே பெருமையின்றி வாழ்ந்திருக்கிறோம்.  மனிதச் சட்டையை விட்டு உதறிய பின்னரும் ஞானியர் ஆவி நிலையில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். அந்நிலையே பேதம் சிறிதுமற்ற பொதுநிலை. அதைக் குறித்தே, "நல்லார்க்கும் பொல்லார்க்கும் நடுநின்ற நடுவே காணார்க்கும் கண்டார்க்கும் கண்ணளிக்கும் கண்ணே" என்று பெரியோர் பாடியிருக்கின்றனர். மண்ணுலகு, வானுலகு இவைகளில் சஞ்சரிக்கும் அஷ்டமா சித்தியைப் பெற்றிருந்தனர் என்று ஹிந்து வேதம் கூறுகிறது. 