     பெற்றது கொண்டு பிழையே பெருக்கிச் சுருக்கும் அன்பின்      வெற்று அடியேனை விடுதி கண்டாய் விடிலோ கெடுவேன்      மற்று அடியேன் தன்னைத் தாங்குநர் இல்லை என்வாழ்முதலே      உற்று அடியேன் மிகத் தேறி நின்றேன் எனக்கு உள்ளவனே. 127      உள்ளவே நிற்க இல்லன செய்யும் மையல் துழனி      வெள்ளன் அலேனை விடுதி கண்டாய் வியன் மாத்தடக்கைப்      பொள்ளல் நல் வேழத்து விரியாய் புலன் நின் கண் போதல் ஒட்டா      மெள்ளனவே மொய்க்கும் நெய்க்குடம் தன்னை எறும்பு எனவே. 128