அவயம், நின் அவயம்!' என்னா, அடுத்து அடுத்து அரற்றுகின்றான்.	4 'ஆழி நீ; அனலும் நீயே; அல்லவை எல்லாம் நீயே; ஊழி நீ; உலகும் நீயே; அவற்று உறை உயிரும் நீயே; வாழியாய்! அடியேன் நின்னை மறப்பெனோ? வயங்கு செந் தீச் சூழுற உலைந்து போனேன்; காத்தருள் - சுருதி மூர்த்தி!	5 'காட்டுவாய் உலகம்; காட்டிக் காத்து, அவை கடையில் செந் தீ ஊட்டுவாய்; உண்பாய், நீயே; உனக்கும் ஒண்ணாதது உண்டோ? தீட்டு வான் பகழி ஒன்றால் உலகங்கள் எவையும் தீய