     எறும்பிடை நாங்கூழ் எனப்புலனால் அரிப்புண்டு அலந்த      வெறும் தமியேனை விடுதி கண்டாய் வெய்ய கூற்று ஒடுங்க      உறும் கடிப்போது அவையே உணர்வு உற்றவர் உம்பர் உம்பர்      பெறும் பதமே அடியார் பெயராத பெருமையனே. 129      பெருநீர் அறச் சிறுமீன் துவண்டு ஆங்கு நினைப் பிரிந்த      வெருநீர் மையேனை விடுதி கண்டாய் வியன் கங்கை பொங்கி      வரும்நீர் மடுவுள் மலைச்சிறு தோணி வடிவின் வெள்ளைக்      குருநீர் மதிபொதியும் சடை வானக் கொழு மணியே. 130