எஞ்சினன் வன்மை கூற்றன் இனைந்தனன் நிருதி எய்த்தான் தஞ்சமில் வருணன் வாயுத் தளர்ந்தனன் தனதன் சோர்ந்தான் நெஞ்சழிந் தனன்ஈ சானன் நிருதர்பேர் அரவஞ் சூழ.	11 539	 வள்ளுறு மெயிற்றுச் செங்கண் வலிகெழும் அவுணர் தானை வௌ¢ளம தேகப் பூழி விரிந்தெழீஇ யாண்டும் போகிப் பொள்ளென மெய்யே தீண்டிப் புறத்தெழில் அழித்த வானோர் உள்ளுணர் வழித்த தன்றே அனையர்கள் ஆர்க்கும் ஓதை.	12 540	 பேருமிவ் வவுணர் தானைப் பெருக்கின தணியின் முன்னர்