    விண்ணாகி மண்ணாகி இத்தனையும் வேறாகித்     கண்ணார் அமுதமாய் நின்றான் கழல்பாடிப்     பெண்ணே இப் பூம்புனல்பாய்ந்து ஆடேலோர் எம்பாவாய். 172     உங்கையிற் பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம்என்று     அங்கப் பழஞ்சொல் புதுக்கும் எம் அச்சத்தால்     எங்கள் பெருமான் உனக்கென்று உரைப்போம் கேள்     எங்கொங்கை நின்னன்பர் அல்லார்தோள் சேரற்க     எங்கை உனக்கல்லாது எப்பணியும் செய்யற்க