அக்காலத்தில் செல்வத்தில் சிறப்புற்று விளங்கியவன் வண்டன். வானுலகில் குபேரன் போல மண்ணுலகில் வண்டன். இவனை உலகமெல்லாம் போற்றியது. இவன் தூங்கெயில் கதவம் என்னும் கோட்டையின் காவலன். அந்தக் கோட்டையைக் கட்டியவன் கடவுள் அஞ்சி என்னும் கலைஞன். அதனை வானத்தில் கட்டினான். அதன் கதவு பக்கவாட்டில் திறக்காமல், மேலும் கீழுமாகத் திறக்கும்படி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அதனால் “தூங்கெயில் கதவம்” எனப்பட்டது. வண்டன் பருத்த, வலிமை மிக்க, முழவு போன்ற தோளை உடையவன். இந்த வண்டன் போன்றவன், இந்தச் சேரல்.  சேரலே! உன் மனைவி வானத்து மகளிருள் செம்மீன் (அருந்ததி) போன்ற கற்புடையவள். அது அறம்சால் கற்பு. தழைத்த கூந்தலை உடையவள். அந்தக் கருங்கூந்தலுக்கு விளக்குப் போல நெற்றியைக் கொண்டவள். வயிற்றுக் கொப்பூழ் வரையில் தொங்கும் பொன்னாலாகிய இழை (தாலி ஆகலாம்) அணிந்தவள்.  உன் படையில் இருக்கும் மறவர்கள் நிலம் அதிரும்படிப் பொருக்குச் செல்வர். வெற்றிமுரசை முழக்குவர். வேல்கள் மோதும் போர்க்களத்தில் அடக்கத்துடன் போர் புரிவர். போர்க்களத்தில் புறங்கொடுத்து ஓடுபவர்கள் மீது படைக்கருவிகளை எய்யமாட்டோம் என்னும் அறம் பூண்டவராய் வீரக் கழல் அணிந்தவர்கள்.  சேரல் நகைவர் என்னும் நண்பர்க்கு அரண் போல விளங்குபவன். பகைவர்களுக்குச் சூர்ப்பேய் போன்ற படையை உடையவன். இப்படிப் பலதிற மாட்சிச் சிறப்புக்களை உடையவன். பாட்டு - 32  மாண்டனை பலவே போர்மிகு குருசில்நீ மாதிரம் விளக்கும் சால்பும் செம்மையும் முத்(து)உடை மருப்பின் மழகளிறு பிளிற