அங்கம் கரையநின் றரற்றி “ஐயோ!   (250) எம்மையும் காத்த இன்னருள் இவரையும் செம்மையிற் காக்க” எனமொழி குளறி அழுதுவேண் டுவதே அன்றி விழுமிய முத்தியும் வேண்டார் தமக்கே.   (பா-2) (சுந்தர முனிவரும் நடராசரும் வர, கருணாகரர் நிட்டாபரர் இருவரும் எழுந்து வணங்க) சுந்தரமுனிவர் எல்லாம் நடராசரே! உமதுபே ரருளே! 