களவெனக் காணுதி. மற்றுநீ கழறிய உழிஞையங் குளதெனில் வழுதிபாற் பழுதில் நொச்சியும் உளதென நிச்சயம் கூறே. தூதன் ஐயோ! கைதவா! ஆய்ந்திலை உன்றன் மெய்யாம் இயல்பு. மிகுமுன் சேனையின்  (245) தீரமும் திறமும் உனதரும் வீரமும் கண்முற் படுமுன் கவர்ந்தசே ரற்கிம் மண்வலி கவர்தலோ வலிதென் றுன்னினை?