கொல் யானைக் கோட்டால் வெதிர் நெல் குறுவாம் நாம்.  வள்ளை அகவுவம் வா, இகுளை! நாம்  வள்ளை அகவுவம், வா;  காணிய வா - வாழி தோழி! - வரைத் தாழ்பு -  வாள் நிறம் கொண்ட அருவித்தே, நம் அருளா  நாண் இலி நாட்டு மலை;  ஆர்வுற்றார் நெஞ்சம் அழிய விடுவானோ -  ஓர்வு உற்று ஒரு திறம் ஒல்காத நேர்கோல் 