மூலத் துவாரத்து மூளும் ஒருவனைமேலைத் துவாரத்து மேலுற நோக்கிமுற்காலுற்றுக் காலனைக் காய்ந்தங்கி யோகமாய்ஞாலக் கடவூர் நலமாய் இருந்ததே. இருந்த மனத்தை இசைய இருத்திப்பொருந்தி இலிங்க வழியது போக்கித்திருந்திய காமன் செயலழித் தங்கண்அருந்தவ யோகங் கொறுக்கை அமர்ந்ததே. இலிங்க புராணம் அடிசேர்வன் என்னஎம் ஆதியை நோக்கிமுடிசேர் மலைமக னார்மக ளாகித்திடமார் தவஞ்செய்து தேவர் அறியப்படியார அர்ச்சித்துப் பத்திசெய் தாளே. திரிகின்ற முப்புரஞ் செற்ற பிரானைஅரியனென் றெண்ணி அயர்வுற வேண்டாபுரிவுடை யாளர்க்குப் பொய்யலன் ஈசன்பரிவொடு நின்று பரிசறி வானே. ஆழி வலங்கொண் டயன்மால் இருவரும்ஊழி வலஞ்செய்ய ஒண்சுட ராதியும்ஆழி கொடுத்தனன் அச்சுதற்க் கவ்வழிவாழி பிரமற்கும் வாள்கொடுத் தானே. தாங்கி இருபது தோளுந் தடவரைஓங்க எடுத்தவன் ஒப்பில் பெருவலிஆங்கு நொ஢த்தம ராவென் றழைத்தபின்நீங்கா அருள்செய்தான் நின்மலன் தானே. உறுவது அறிதண்டி ஒண்மணற் கூட்டிஅறுவகை ஆன்ஐந்தும் ஆட்டத்தன் தாதைசெறுவகை செய்து சிதைப்ப முனிந்துமறுமழு வால்வெட்டி மாலைபெற் றானே.