பசந்த, பசக்க, பசந்தாள் – என்று இச் சொல் வினை வடிவிலும் இவ் வதிகாரத்தில் கையாளப் பட்டுள்ளது. நோயும், பசலையும் – என்று கூறப்படுவதால் பசலை என்பது நோய் அன்று என்பது தெளிவாகிறது. பருவ காலத்தில் உடலில் தனிப் பொலிவு தோன்றும். உடலுறவுக்குப் பின் அது மேலும் பொலிவுறும். காதலர் பிரிந்து ஏங்கும்போது உடலின் கட்டழகு குன்றும். உடல் இளைக்கும். இதனைப் பசலை அல்லது பசப்பு என்றஃ கூறினர். முதல் குழந்தை கைப்பிள்ளையாக இருக்கும்போதே மற்றொரு குழந்தை பிறந்துவிட்டால் இரண்டாவது குழந்தை சவலைப் பிள்ளை. அக்குழந்தை தாயின் பாசத்துக்கு ஏங்கும். அதுபோல காதலனின் துணை கிட்டாதாஎன்று ஏங்கும் காதலியின் ஏக்கத்தைப் பசலை என்று வழங்கினரோ என்று எண்ண வேண்டியுள்ளது. காரணம், பிரிந்தவர் மேனியில் பச்சை தோன்றுவது இயல்பாகத் தெரியவில்லை. செய்திகளை மூடி மறைப்பதைப் – பசப்புகிறாள் அந்தக் கள்ளி – என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். காதலன் பிரிந்த கவலையைஅவள் பசப்பி மறைத்தாள் போலும். இப்படிப் பாவனையால் பசக்கும் (பாசாங்கு செய்யும்) அல்லது பசப்பும் (நடிக்கும்) மேனியைப் பசலை, பசப்பு என்னும் சொற்களால் குறிப்பிட்டனர் போலும். பசந்த பண்பு, மேனிமேல் ஊரும் பசப்பு,, என்னும் தொடர்கள் காதலியின் மேனியில் தோன்றும் மாற்றத்தை குறிப்பிடுகின்றன என்பது தெளிவு. மாற்றம் இளைப்பைக் குறிக்கிறது. இளங்குழந்தை == பச்சைக் குழந்தை – இளைப்பு – பசப்பு – இளமை = பசலை - - இப்படி இந்தச் சொற்கள் தோன்றி யிருக்குமோ என்று எண்ணத் தூண்டுகிறது.