சோமன் என்னும் பிரபுவின்மேற் பாடியது பாண்டியன் கலியாணத்திற் விருந்துண்டபோது பாடியது ஒரு புலவன் மண்ணைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு ‘இஃதென்னை?’ என்றபோது பாடியது ‘வாதநாடி யடங்கினால் ஒருநாளிலும், சிலேத்தும நாடி அடங்கினால் ஒரு நாழிகையிலும், பித்தநாடி அடங்கினால் ஒரு நிமிஷத்திலும் உயிர்நீங்கும்’ என்று பாடியது உலகத்தவரை நோக்கிப் பாடிய செய்யுட்கள்: ஔவையார் பந்தன்...  ஔவையார் பந்தன் என்னும் வைசியன்மேல் ஓரந்தாதி பாடி, அப்பிரபு நாகலோகஞ் சென்று அருமையாகப் பெற்று வந்த பொற்படாம் கொடுக்கப்பெற்று, அதை உடம்பிற்றரித்து, முதுமை நீங்கி இளமை பெற்று, அருநெல்லிக்கனியிற் பாதிப்பழம் பெற்று அதனையுண்டு வெகு காலம் ஜீவித்திருந்தனர் என்று சொல்லுகின்றனர். இவ்வாறே அசதி என்னும் கோகுல அரசன்மேல் ஒரு கோவை பாடிப் பல பரிசும்பெற்றனர். அக்கோவை சொன்னயம், பொருணயங்களால் மிகச்சிறந்தது எனச் சிற்சிலர் சொல்லுந் தனிக்கவி்களால் தெரிய வருகிறதே தவிர, அப்பிரபந்தம் முற்றும் பார்த்தவர் இக்காலத்துக் கிடைப்பது அரிது! அரிது! ஔவையார் கிரகதாச்சிரமஞ் சிறந்ததென்று மற்றவர்களுக்குப் போதித்து வந்ததேயன்றித் தாம் ஆயுள் பரியந்தம் விவாகமில்லாமலேயிருந்தனர். இவர் 240 வருஷங்களுக்கு அதிகமாகவே ஜீவித்திருந்ததாகச் சொல்லப்படுகின்றனர். அதனால், இவருடைய இயற்பெயர் மறைந்து, ‘முதியவள்’ என்கிற பொருளைத் தரும் ‘ஔவை’ என்னுஞ் சிறப்புப்பெயர் வழங்கி வந்ததாக நினைக்கப்படுகின்றது.