சாப்பிட்டுவிட்டு ரூமுக்குத்  திரும்பியதும் தண்ணீரில் மறுபடியும் உடம்பை அலம்பிக்கொண்டால் கொஞ்சம் உஷ்ணம் தணிந்த மாதிரி இருக்கும். பின் வேட்டியை மாத்திரம் கட்டிக்கொண்டு கட்டிலில் படுத்தால் று மணிக்குத்தான் விழித்தெழுவேன். சில சமயம் படித்துக் கொண்டிருந்தால் என்னையறியாது கண்ணயர்ந்து போகும். படித்துக் கொண்டிருந்தபோது ஜன்னல் அருகே ஏதோ நிழலாடியது. எழுந்து ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தால் ஒரு சிறு பெண், பார்த்தால் தமிழ்ப் பெண் போல இருந்தாள்.  பத்து பதினோரு வயதிருக்கும். அழுக்கு சட்டை பாவாடை, எண்ணெய் காணாத பரட்டைத் தலை. நின்று கொண்டிருந்தாள். எவ்வளவு நேரமாக நிற்கிறாளோ தெரியாது. பார்த்த பின்னும் ஏதும் பேசவில்லை. என்னம்மா, என்ன வேணும் என்று கேட்டேன். பதில் இல்லை. திரும்பக் கேட்டும் பதில் பேசவில்லை அவள். சரி என்று மறுபடியும் கட்டிலில் படுத்து படிக்கத் தொடங்கினேன். அவள் நகரவில்லை என்று பட்டது. படிக்கவும் ஓடவில்லை. வெளியில் அந்த வெயிலின் உக்கிரத்தில் ஒரு சிறு பெண் நின்று கொண்டிருக்கிறாள். மறுபடியும் எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டேன். 'சொல்லு என்ன வேணும்? பசிக்கிதா, காசு வேணுமா?" என்று கேட்டேன்.  அவள் கண்கள் நீர் கோர்த்து விட்டன. தயங்கித் தயங்கி விக்கிக் கொண்டே, "வீட்டிலே யாரும் சாப்பிடலை சார். அப்பாக்கு அணைக்கட்டிலே கால் ஒடிஞ்சு போச்சு. கட்டுப் போட்டு அனுப்பிச்சிட்டாங்க. அம்மாக்கு வேலை இல்லை. இத்தனை நாளா ஸ்பத்திரிலே அப்பாவோட இருந்தாங்க. நாங்க ரண்டு நாளா பட்டினி சார்." என்று அழுது கொண்டே சொன்னாள். மிகவும் பரிதாபமாக இருந்தது. "அழாதே. நான் ஒரு சீட்டு தரேன். இதை எடுத்துக்கிட்டு நான் வழி சொல்றேன். எங்க மெஸ்ஸ¤க்குப் போ. அவங்க சாப்பாடு தருவாங்க. சீக்கிரம் போ. இது மூடுற நேரம். இதோ பார் இடது பக்கம் இந்த மாதிரி சாரி சாரியா விடுங்க இருக்கு இல்லியா. அங்கேயிருந்து நாலாவது சாரி, முதல் வீடு. அங்கே ஒரு ஐயர் இருப்பாரு அவர்கிட்டே கொடு. எ•ப் 20 லே இருக்கறவரு கொடுதாருன்னு சொல்லு. என்ன?" தலையைத் தலையை ட்டிக்கொண்டிருந்தாள். "சரி உன் பேரென்ன? "ஊம் கமலாவா? சரி. நாளைக்கு ஏதாச்சும் பாத்திரம் எடுத்துட்டு வா. போ" என்று சொல்லி அனுப்பினேன்.  மறு நாள் கமலா வந்தாள், இரண்டு அலுமினியப் பாத்திரங்களோடு. இப்போது முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்சிரிப்பு. அன்பு காட்டும் பரிச்சயமான மனிதருக்குத் தரும் புன்சிரிப்பு. "ஐயரு ஏதாச்சும் சொன்னாரா? ஒன்னும் கஷ்டமில்லியே" என்று கேட்டேன். பதிலுக்கு அவளிடமிருந்து வந்தது மறுபடியும் ஒரு புன்சிரிப்பும், லேசான தலையாட்டலும் தான். மறுபடியும் ஒரு சீட்டு எழுதிக்கொடுத்தேன். போகும்போது புன்சிரிப்புடன் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே சென்றாள்.  இது கொஞ்ச நாள் தொடர்ந்தது. இதன் பின் பிரச்சினைகள் உருவாகத்தொடங்கின. இரண்டாம் நாள் இரவு சாப்பிடப் போன போது, மெஸ் ஐயர், மெதுவாக ரம்பித்தார். "சாமினாதன், இரக்கப் படறதெல்லாம் சரி. ஆனால் இப்படி எத்தனை பேர் இருக்கா? எல்லாருக்கும் நாம செய்ய முடியுமா? நீங்க அப்பா அம்மாக்கு பணம் அனுப்பவேண்டாமா? அப்புறம் அவா பாடு கஷ்டமா போயிடப்போறது. அதையும் பாத்துக்கோங்கோ?" அடுத்த இரண்டு நாள் கழித்து, "சாமிநாதன் நீங்க பண்றது நன்னா இல்லே. எனக்கென்னாச்சு, எனக்கு பணம் வரது. அதுக்கு மேலே நான் சொல்றதுக்கு இல்லே." என்றார். குரலில் கொஞ்சம் கடுமை தென்பட்டது.    அறையில் தான் ரகளை. அது கிண்டலாக வேஷம் தரித்து வந்தது. அந்தப் பெண்ணை வந்த முதல் நாள் தான் அவர்கள் தாமதமாக வந்ததால் பிரச்சினை இருக்கவில்லை. மறு நாளிலிருந்து சிலர் எனக்கும் முன்னதாகவும், என்னோடும், அல்லது சற்று முன் பின்னதாகவும் வந்தவர்கள், அந்தச் சிறுமி வருவது வாடிக்கையாகவே, ஒரு நாள் ஒருவன் சொல்வான், " சாமிநாத வள்ளலே, வாங்க, உங்க கொடைக்காக ஒரு ஏழை காத்திருக்கு" அறைக்குள் இருந்த மற்றவர்கள் சிரிப்பார்கள். நானும் அவர்கள் சிரிப்பில் கலந்து கொள்வேன். இன்னொரு நாள் " இரும்மா, கர்ண மகாராஜா முகம் கழுவிக்கிட்டிருக்கார். கூப்பிடறேன்" என்று காமெண்டரி மாறும். இன்னொரு நாள் " என்ன கர்ண மகாராஜா, இன்னும் உங்கள் பிரஜையைக் காணோமே? என்று வரும் ஒரு காமெண்டரி. ளைப் பொறுத்து, அவர் வாசாலகம், கற்பனை பொறுத்து கேலி வசங்கள், குரல் எல்லாம் வித வித ரூபங்கள் எடுக்கும். தமாஷாகத் தான் இருக்கும். "கேலி எல்லாம் இருக்கட்டும் சாமிநாதன், இது கட்டுபடி யாகுமா? யோசிச்சீங்களா" என்று அப்பப்போ யாராவது ஒருவன் ரொம்ப ஸீரியசாகக் கேட்பான். நியாயம் தான். ஆனால் மாதக் கடைசியில் தானே கொடுக்கணும். கொடுத்தால் போச்சு. அனேக செலவுகள் கடனிலேயே நடந்துவிடும். சம்பல்பூர் போய் சினிமா பார்க்கத் தான் காசு வேண்டும். பிரசினை இல்லை. ஒரு நாள் மெஸ் ஐயரே, கொஞ்சம் அதிகமாகவே கோபித்துக் கொண்டுவிட்டார். முகம் சரியில்லை. அவரும் நண்பர்களும் சொல்வது நியாயம் தான். ஆனால்   அந்தச் சிறுமியை எப்படி வெறுங்கையோடு போகச் செய்வது? மாதக் கடைசி வர, வர, என்னடா செய்யப் போகிறோம் என்று தான் இருந்தது. அய்யரும் "இந்த மாசம் பில் என்னவா இருக்கும்னு ஏதாவது ஐடியா இருக்கா சாமினாதன்? " என்று கேட்டார்.  அறையில் ஒரு நாள் ஒரு சர்ச்சையே நடந்தது. "அந்த பொண்ணு சொல்றது நிஜம் தான்னு என்ன நிச்சயம்? பிச்சை எடுக்கறதுன்னு ரம்பிச்சுட்டா பொய் என்ன, என்னன்னெல்லாம் நடக்கிறது, தெரியாதா சாமிநாதன்?" என்ற கேள்வியே திரும்பத் திரும்ப வந்தது. எனக்கு என்னவோ அந்தப் பொண் பொய் சொல்லும் என்று தோன்றவில்லை.  ஒவ்வொரு நாள் மாலையும் நண்பர்களோடு,  இரண்டு மூன்று மைல் தூரம் வெயில் தணிந்ததும் நடந்து செல்வது வழக்கம். ஒரு நாள் அணைக்கட்டுக்குச் செல்லும் ரோடு வழியாகப் போய்க்கொண்டிருந்த போது வலது பக்கம் உள்ள குளத்தின் எதிர்க்கரையின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த  மரத்தினடியில் ஒரு குடும்பம் உட்கார்ந்திருந்தது. அதில் ஒரு சிறு பெண், கமலாவா அது? மாம். கமலா தான். பக்கத்தில் அவளுடைய அம்மா, அப்பாவாக இருக்கவேண்டும். அவர்கள் நல்லாத்தானே இருக்காங்க' என்று தோன்றிற்று. ஸ்பத்திரிலே அப்பா, கால் அடிபட்டு, பட்டினி.. எல்லாம் பொய்யா? அந்தச் சின்னப் பொண்ணு என்னை முட்டாளாக்கீட்டது போல இருக்கே. த்திரமாக வந்தது. என் கிட்ட பொய் சொன்னது மட்டுமா? எல்லோரும் கிண்டல் பண்ணும்படியல்லவா ய்விட்டது? அத்தோடு மெஸ் ஐயரோட தர்மோமதேசம் வேறு. ஒன்றும் பதில் சொல்லமுடியாமல்.... கோபம் கோபமாக வந்தது. நாளைக்கு வரட்டும் இனிமேல் ஏமாறப் போறதில்லை. ரூமுக்குத் திரும்பினேன். "வெங்கட் நீங்கள்ளாம் சொன்னாப்பல அந்தப் பொண்ணு ஏமாத்திருக்குன்னு தோன்றது" என்றேன் நண்பனிடம். அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் என்னிடம் ஒரு பச்சாத்தாப உணர்வு போல. மௌனமாக எனக்கு இரக்கப்படுவது போல. "சரி முதல் தேதி வந்ததும் மெஸ் பில் கட்டணுமே, அதைப் பத்தி யோசி" என்றுதான் அவர்கள் சொல்ல முடிந்தது.