“ராம்!” தசரதர் ராமனை ராமா' என்று அழைத்தாரா, ‘ராம்” என்று அழைத்தாரா? இப்பவும் அழுகை வருகிறது. பயன்! நானும் கிழமாயாச்சு. பின்னோக்கில் நினைவோட்டம் கற்கண்டு நேரம். நல்ல சமயங்களின் நினைப்பில் என்னை அவ்வப் போது இழக்க நேர்ந்தாலும் அவைதான் அமுத நேரங்கள். உண்மையாகக் காத்திருந்த வேளைகள், இவை என் சொந்த நேரங்கள் அல்ல நம்ம நேரங்கள். தருணங்கள் திரும்பி வாரா. ஆனால் பெருந்திரு காத்திருப்பாள். தருணங்களின் மகிமையை அவள் அறிவாள். அவளே, அவளும் அதுதானே! ஸன்னதியுள் நுழைகையிலேயே ஒரு அமைதி மேலே படர்வதை யாரும் உணர முடியும். ஏலக்காய் வாசனை போல் லேசாகச் சோகம் கலந்த அமைதி.