மொழியாதும் புகலாது விழிமாரி பொழிய,  முகங்கவிழ வதிந்தகுறி முனிநோக்கி வினவும்,  “எழிலாரு மிளமையினில் இடையூறா திகளால்,  இல்லமகன்(று) இவ்வுருவம் எடுத்திவண்வந் தனையோ?  (21) ஏதுனது கவலை?உளத் திருப்பதெனக் கோதாய்,  இழந்தனையோ அரும்பொருளை? இகழ்ந்தனரோ நண்பர் காதல்கொள நீவிழைந்த மாதுபெருஞ் சூதாய்க்,  கைவிடுத்துக் கழன்றனளோ? மெய்விடுத்துக் கழறாய்.  (22)