 உடலில் பருத்திருக்கும் பார்வேந்தர் உன்னைக் கண்டு புறமுதுகிட்டு சத்தம், அபசத்தம் செய்யாமல் புறமுதிட்டு ஓடும்படி இரவு போல் கருநிறம் கொண்ட யானைமீதேறி வரும் சயதுங்கனே! சந்தக்கவி பாடும் புலவர்கள் என்னைக் கண்டால் வாழைத்தண்டு நார் போலக் கவிதைகளைப் பகுத்தளிக்கும் பித்தன் என்று கூறுவார்கள்.  ஒட்டக்கூத்தன் மானிற்குமோ விந்தவாளரி வேங்கைமுன் வற்றிச்செத்த கானிற்குமோ விவ்வெரியுந் தணன்முன் கனைகடலின் மீனிற்குமோ விந்தவெங்கண் சுறாமுனம் வீசுபனி தானிற்குமோ விக்கதிரவன் றோற்றத்திற் றார்மன்னனே. (14)  சோழ மன்னனே! வேங்கை முன்னர் மான் நிற்குமோ? எரியும் தீ முன்னர் காய்ந்து போயிருக்கும் காடு நிற்குமோ? கொடிய சுறா-மீனின் முன்னர் கடல் வாழ் மீன் நிற்குமோ? கதிரவன் முன் வீசும் பனி நிற்குமோ? - அப்படித்தான் என் முன் புகழேந்தி.  புகழேந்தி