 “பாக்கியம் இல்லை என்பதில்லை; அந்தக் கோணவாய்ச்சடையன், குடிலனிடம் ஏதோ சொல்லி, நம்மையெல்லாம் இங்கே வைத்துவிட்டான்” என்றான், இரண்டாவது வீரன்.  “என்னையும் அவன்கெடுத்தான். சண்டி சங்கரன் பகைவர் சேனையுடன் வந்திருக்கிறான். அவன், ஒருகாலத்தில், என்னையும் என்தாயையும் சந்தையில், பழித்துப் பேசினான். அவனைப் பழிவாங்கலாம் என்று இருந்தேன்” என்றான், மூன்றாவது வீரன்.  “சேரநாட்டினர், பிஞ்சில் பழுத்தவர்கள், வாயாடிகள். அவர்களை எனக்குத் தெரியும். நான் சனார்த்தனம், வைக்கம் முதலான ஊர்களுக்குப் போயிருக்கிறேன்” என்றான், நாலாம் வீரன்.  “சண்டி சங்கரனை நான் விடப்போதில்லை. அவனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, இந்த வாளுக்கு இரையாக்குவேன். அவன் போரில் செத்துக் கிடந்தால், அவன் தலையை நசுக்குவேன்” என்றான், மூன்றாவது வீரன்.  “சீச்சீ! பிணத்துடன் போரிடும் வீரனா நீ! மேலும், பொது எதிரியோடு நாட்டுக்காகப் போரிடுகிறோமே யல்லாமல், சொந்தப் பகைக்காகப் போரிடுகிறோம் இல்லை. நமது சுதந்திரத்தைப் பறிக்கவந்தபடியால், சேரநாட்டினருடன் போர் செய்கிறோம். இல்லையானால், அவர்களுக்கும் நமக்கும் பகை என்ன?” என்று கூறினான், முதல்வீரன். இச்சமயத்தில் நாராயணன், போர்க்கோலத்துடன் குதிரை ஏறி, அவ்விடம் வருகிறான். இவன், கோட்டைக் காவலர்களுக்குத் தலைவன். இவனை வரவேற்கின்றனர், இவனுக்குக் கீழ்ப்பட்ட இரண்டு படைத்தலைவர்கள். இங்கு எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்று நாராயணன் கேட்க, ஐயாயிரம் வீரர்கள் இருப்பதாகவும், இவ்வீரர்களுக்கு ஏற்ற இடம் இது அல்ல என்றும், போர்க்களம் அனுப்பப்பட வேண்டியவர்கள் அவர்கள் என்றும் கூறுகின்றனர்.  “வருந்த வேண்டாம். நமக்குக் கொடுத்த பணியைச் செய்வோம்” என்றான் நாராயணன்.  “வேண்டுமென்றே நம்மையெல்லாம் இங்கு வைத்திருக்கிறார், குடிலர்” என்றான் ஒரு சேனைத்தலைவன்.