 திணிதோளனைக் கண்டபோது அவள் நெஞ்சில் நப்பாசை ஊர்ந்தது.  கன்னவி றோளானைக் காண்டலுங் கார்க்குவளை  அன்னவென் கண்ணுக் கமுதமாம் – என்னை  மலைமலிந் தன்ன மார்பம்  முலைமலிந் தூழூழ் முயங்குங் காலே.  அவன் தோள் எனக்கு அமுதம் போல் தோன்றுகிறது.   அவன் மார்பு என் முலையைத் தழுவினால் அந்த அமுதத்தைப் பெறலாம்    அவள் நினைவு இவ்வாறு ஓடுகிறது.