தன்பொருட்டு வாழ்வானோர் ஏழை! மக்கள் தம்பொருட்டு வாழ்வானோர் செல்வன்" என்றான்.  "மின்னையும்பன் மலர்களையும் கொண்டி யாக்கை வேண்டுமென அமைத்ததென விளங்கும் அன்னம் தன்னையும்நான் அறியேனே! வேழ நாடு தனிலிருந்து வந்துள்ளேன் ஆத லாலே என்னையுந்தன் தொண்டரொடு சேர்த்துக் கொள்ள எழிலுடையாள் இடத்தில்நீ மொழிதல் வேண்டும்! பொன்னையும்வார்ப் படநுண்மை தனையும் வையப் புகழ்கொள்ளச் செய்திடும்பெண் ணழகு நங்காய்!  நலங்கெடவே கதிர்நாட்டை ஏப்ப மிட்ட நரிக்குத்தான் என்தந்தை அமைச்சன்! மெய்தான்! குலுங்குநகை முத்தாகக் கொழிக்கும் பெண்ணே! கொடியவனைத் தொலைப்பதென்றன் தந்தை நோக்கம் விலங்குபழக் கிடுவானின் வெள்ளா டொன்று வேங்கையிடம் நெருங்கையிலே மகிழ்வ துண்டோ?