கிணைமகள் அட்ட பாவற் புளிங்கூழ் பொழுதுமறுத் துண்ணும் உண்டியேன், அழிவுகொண்டு, ஒருசிறை இருந்தேன்; என்னே! இனியே, ‘அறவர் அறவன், மறவர் மறவன், மள்ளர் மள்ளன்,தொல்லோர் மருகன், இசையிற் கொண்டான், நசையமுது உண்க’ என, மீப்படர்ந்து இறந்து, வன்கோல் மண்ணி, வள்பரிந்து கிடந்தஎன் தெண்கண் மாக்கிணை