ஆ முனியா ஏறு போல் வைகல், பதின்மரைக்	 காமுற்றுச் செல்வாய்; ஓர் கண் குத்தி கள்வனை;	 நீ எவன் செய்தி, பிறர்க்கு?	 யாம் எவன் செய்தும், நினக்கு?	 கொலை உண் கண் கூர் எயிற்றுக் கொய் தளிர் மேனி,	 இனை வனப்பின், மாயோய்! நின்னின் சிறந்தார்	 நில உலகத்து இன்மை தெளி; நீ வருதி;	 மலையொடு மார்பு அமைந்த செல்வன் அடியைத்	