சிலந்தியிடை நூல்போல் சீவசெந்துக் குள்ளிருந்து  நலந்தனைத்தான் பாராமல் நலம் அழிந்தேன் பூரணமே (42)  குருவாய் பரமாகிக் குடிலை சத்தி நாதவிந்தாய்  அருவாய் உருவானது அறிகிலேன் பூரணமே (43)  ஒளியாய்க் கதிர்மதியாய் உள் இருளாய் அக்கினியாய்  வெளியாகி நின்ற வியன் அறியேன் பூரணமே (44)  இடையாகிப் பிங்கலையாய் எழுந்த சுழுமுனையாய்  உடல் உயிராய் நீ இருந்த உளவறியேன் பூரணமே (45)