-என்ற பாடலைச் சொல்லிப் பின்னுந் தனக்குள், ‘சோழனுக்கு இவன் வித்தியாகுருவாயிருப்பது பற்றி இவனை மிகவும்பெருமைப்படுத்தி, அவன் தன் சிங்காதனத்திற்கு மேலாக உயர்ந்த ஆசனத்தில் வைத்து இவனுடைய பாதத்தைத் தலைமேலே தாங்கிக் கொண்டிருக்கிற காரணத்தால், ‘குப்பையில் முளைத்த கொடி கூரைமேல் ஏறினது போல’ இவன் தன்னை அதிக சிலாக்கியப்பட்டவனாக நினைத்துக்கொண்டு கர்வித்து, ‘அதிகாரி வீட்டுக் கோழிமுட்டை குடியானவன் வீட்டு அம்மியையும் உடைக்கும்,’ என்பதாக, நம்மையெல்லாம் பொருள்செய்யாமல் கிரமத் தாழ்வாக நடத்துகிறான்!’ என்றெண்ணி, ஒட்டக்கூத்தரை நோக்கி, ‘உலகத்தில் எப்படிப் பட்டவர்களுக்கும் தம் குற்றம் தெரிகிறதேயில்லை; அதைக் குறித்து அரசரானவர் முன்பு தம்மிடத்திலுள்ள குற்றத்தைக்கண்டு களைய வேண்டும். அப்படிச் செய்தால், அவரைச் சிறிதேனும் குற்றமென்பது அணுகாது. அவர் எப்பொழுதும் நீதிமானாயிருப்பாரென்று சாஸ்திரமுஞ் சொல்லுகின்றதே! அதை நீங்கள் ஆராய்ந்தறியவில்லையோ?’ என்றான்.  அப்பொழுது அவர் கடுங்கோபங்கொண்டு, பின் விளைவதை உணராமல், ‘அடா, நீ எங்களுக்குச் சட்டக்கல்வி ஓத வந்தாயோ? நீ சொல்லுகிறதை யோசிக்குமிடத்தில், ‘முண்டையைப் பிடித்த கண்டமாலை,முருங்கையையும் கூடப் பிடித்தது’ போல, நாங்களும் தப்புப் பாட்டுப் பாடியிருக்கிறதாக அல்லவோ காணப்படுகின்றது! நல்லது! எங்கள் பாட்டில் நீ கண்ட வழுவென்ன, சொல்!’ என்று உருக்கிக் கேட்டார். வேளாளன், ‘அடங்காத பாம்புக்கு ராஜா மூங்கில் தடி,’ என்பதனால், இவன் குற்றத்தை இவனுக்கு எடுத்துக்காட்டினால்தான் இவன் கொட்டம் அடங்கும்; அல்லாவிட்டால், அடங்கமாட்டாது,’ என்று நினைத்து, ‘ஐயா, நீர் முன்பு சோழ மகாராஜாவின் மேற்பாடிய அண்டத்துப் பரணி என்னும் பிரபந்தத்தில் இந்தப் பிரமாண்டத்தையே நகரமாகவும், பூமியைச்சுற்றியிருக்கின்ற சக்கரவாளகிரியையே மதிலாகவும், அதற்கு உட்புறத்திலிருக்கின்ற சப்த சமுத்திரங்களையே அகழாகவும், பூமி மத்தியிலுள்ள மகாமேருவையே கோட்டைக் கொடிக்கம்பமாகவும், ரூபகப் படுத்தி வருணித்திருக்கிறீரே! அகழானது புறத்திலிருந்தலல்லவோ கோட்டைக்கு உறுதி? அகத்திலிருக்கிறதாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே! அதனால் என்ன பயன்? இது சரிதானா? சொல்லவேண்டுமானால், அண்டத்திற்கு அப்புறத்திலுள்ள பெரும்புறக்கடலைச்சொல்லலாமே! கம்பர் இராமாயணத்தில் நகரவருணனையில், -என்ற செய்யுளிற் பெரும்புறக்கடலை அகழாகச் சொன்னதையாவது பார்க்கவில்லையா? அல்லது கேட்கவுமில்லையா?’ என்றான். அந்தமட்டில் அக்கினிதேவனுக்கு அபிஷேகம் பண்ணினது போல, ஒட்டக்கூத்தர் முகங்கருகி, அவரைப் பிடித்திருந்த அகங்காரமாகிய துஷ்டப்பேய் விட்டுத் தொலைந்தது, அப்புறம் அவர், ‘மற்றவர்களை அழைத்துக் கேட்டால் அவர்கள் ஏதேது சொல்வார்களோ!’ என்ற அச்சத்தினால் நாவெழாமல் வாய் பூட்டப்பட்டது போல, ஒன்றும் பேசாமற் சும்மாஇருந்து, பிறகு, ‘இவர்களை நாம் சிறைப்படுத்தினது சனியனை விலைக்கு வாங்கினது போலிருக்கிறது!’ என்றும், ‘நமதுபெயரைக் கேட்டவர்களெல்லாம் இடியோசை கேட்ட சர்ப்பம் போல நடுங்குவார்களே! அப்படியிருக்க, இவர்களுக்கு இந்தத் தைரியமும் இவ்வளவு வல்லமையும் ஆராலே உண்டாயின? அந்தப் புகழேந்தி என்பவனாலேதான்; அவன் இப்படிப்பட்ட அற்ப மனிதர்களைக் கொண்டு, நம்மை அவமானப்படுத்தினானல்லவா? ஆகையால், அவனை அவன் உயிர்விடுமளவும் சிறைவிடச் செய்யவொண்ணாது, இவர்களையெல்லாம் வீணாகச் சிறைப்படுத்தி வைப்பதனால் நமக்குப் பிரயோஜனம் ஒன்றுமில்லை,’ என்று தமக்குள்ளே நிச்சயித்து, அவர்களைப் பார்த்து, ‘நீங்கள் இனித் தடையில்லாமல் சுகமாய் உங்கள் தேசத்துக்குப் போகலாம்’ என்று புகழேந்தியார் ஒருவர் தவிர இதரர்களை அனுப்பிவிட்டார். அவர்களனைவரும், ‘இதுவரையில் நம்மைப் பிடித்திருந்த பாழ்ஞ்சனியானது புண்ணியாத்துமாவாகிய புகழேந்திப் புலவராலே இன்றோடே நிவாரணமாயிற்று! நமக்காகச் சகாயப்பட்ட அவருக்கு வந்த விபத்து பகவானுடைய அனுக்கிரகத்தாற் சூரியனைக் கண்ட பனிபோலச் சீக்கிரம் நிவர்த்தியாக வேண்டும்!’ என்று கடவுளை ஸ்துதி பண்ணிக்கொண்டு போனார்கள். புகழேந்திப்புலவர் யாதப்பிரகாரம் கிரகசாரம் போதாமையாற் சிறையிருப்பிலேயே இருந்தார். வெகுநாள் சென்றும் அவரை விடுதலை செய்ய வேண்டுமென்று  அரசனுக்கும் புத்தி பிறக்கவில்லை. இப்படியிருக்கையில், அதை அரசனுடைய தேவி அறிந்து, ‘நம்முடைய பிதாவின் சம்ஸ்தான வித்துவானை ஒட்டக்கூத்தர் சிறைப்படுத்தியிருக்கின்றார்! அவருடைய அபிமதப்படி நம் மகாராஜாவும் நெடுநாளாகியும் அவரைச் சிறையிருப்பிலிருந்து விடுதலை செய்யாமலிருக்கின்றார்! இதென்ன கோரம்! கேள்வி முறையில்லையா?’ என மன வருத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்து, ஒருநாள் சயனக்கிருகத்திற்கு ராஜாவரும் குறிப்பறிந்து, ‘கலகம் பிறந்தால் நியாயம் பிறக்கும்,’ என்று வீட்டு வாயிற்கதவைச் சாத்தித் தாழ்பூட்டி, அரசனை உள்ளேபிரவேசிக்கவொட்டாமல் தடைசெய்தாள். அது கண்டு குலோத்துங்கன், -என்றும், -என்றும் கலிங்கத்துப்பரணியில் சொல்லிய வண்ணம் ‘கடைதிறக்க வேண்டும்,’ என்று பற்பல விதத்திலும் இதஞ் சொல்லியும் திறவாததனால் தொன்றுதொட்டு அரசர்களுக்கும் ராஜமகிஷிக்கும் ஊடல் நிகழும் பொழுதெல்லாம் அவர்கள் புலவர்களைக்கொண்டு தணிப்பிக்கின்ற சம்பிரதாயப்படி ஒட்டக்கூத்தரை அழைத்துத் தன் பத்தினியின் ஊடலைத் தணித்துக் கதவைத்திறப்பிக்கும்படி அனுப்பினான். அவர் போய், -என்பதனால், இதமாய்ப் பேசவேண்டுமென்று நினையாமல், ‘தாமரைமலரில் வசிக்கின்ற தேனைப்போல இனிக்கும் நயவசனத்தையுடைய இலக்குமி போல்வாய்! நீ கதவைத் திறந்துவிடு; திறவாதிருந்தாலோ, கோடையிடி இடித்தது போலப் பகைவர் நெஞ்சம் துணுக்குறும்படி புறங்கொடாமற் போர்செய்து வெல்கின்ற சுத்தவீரனும், உன் பிராணநாதனுமாகிய சோழராஜனென்னும் சூரியகுலத்தரசன் வாசல் தேடி வந்தால், அப்பொழுது சூரியனைக் காணாமல் முகுளித்த தாமரை அச்சூரியன் உதயமாகக்கண்ட மாத்திரத்தில் தன்னியல்பாய் விகசிக்கிறது போல உனக்கொருவர் இதஞ்சொல்லாமலே தனக்குத் தானே விரல்களாகிய இதழ்களையுடைய உன் கையாகிய தாமரையானது திறந்துவிடப் போகின்றது! அதைக்குறித்து நானினியுன்னைப் பிரார்த்திக்க வேண்டிய நிமித்தமென்னை?’ என்கிற கருத்தைக் கொண்டு,