எனப் பாடி,	 இனைந்து நொந்து அழுதனள்; நினைந்து நீடு உயிர்த்தனள்;  எல்லையும் இரவும் கழிந்தன என்று எண்ணி, எல் இரா  நல்கிய கேள்வன் இவன் - மன்ற, மெல்ல	 மணிஉள் பரந்த நீர் போலத் துணிவாம் -	 கலம் சிதை இல்லத்துக் காழ் கொண்டு தேற்றக்	 கலங்கிய நீர் போல் தெளிந்து நலம்பெற்றாள்,	 நல் எழில் மார்பனைச் சார்ந்து!	