தேவரின் திருக்குறள் அஷ்டாவதானம் 13.02.1949 அன்று மதுரை சௌராஷ்டிரா பெண்கள் பள்ளியில் மதுரை திருவள்ளுவர் கழகத்தினர் நடத்திய திருக்குறள் அஷ்டாவதான நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத் தேவர் ஆற்றிய தலைமை பேருரை – ....மனித வர்க்கத்தினர் பல்வேறு பிரிவினராய் பல வித்தியாசங்களுடன் வாழ்ந்து வரும் இற்றைய நிலையில் தெய்வத்தன்மை பெற்ற குறள் பற்றியும் விதவிதமான வியாக்யானங்கள் கூறுபவர் உண்டு. புலமையில் மூன்று விதங்கள் உண்டு. அவை கவிப்புலமை, கலைப் புலமை, தவப் புலமை என்பர். இம்மூன்று புலமையிலும் தேர்ந்து தெளிந்த நிலைபெற்ற புலவரே இக்குறளைச் செய்தவர். இத்தெளிவுபெற்ற அறிவோர்க்கு எப்பொருளும் சமநோக்குடனே தென்படும். பொருள் ஒன்றோயாயினும் அப்பொருளை காண்போர் பலருக்கும் பலவிதமான அர்த்தங்களைக் கூறக் கூடியதாய் அமைந்திருக்கிறது. உதாரணமாக மழைநீர் பொழிந்ததும் அந்நீரை கழிக்கும் தூம்புகள் பல யானை, சிங்கம், முதலை போன்ற வடிவங்களைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். அவ்வாறு வெளிப்படும் நீரை ஒரு சிறுவன் கண்டு சிங்கவாய் நீர், முதலை வாய் நீர் என்று கூறுகிறான்.  ஆனால் வயது முதிர்ந்த ஒருவனோ மேகத்திலிருந்து பெய்த மழை சிங்கம், முதலை போன்ற தூம்புகள் மூலம் வெளிவருகிறது என்பதைக் காண்கிறான். அதேபோல சாதாரண மனிதன் சில பெரியோர் வாக்கை கவியின் பெருமை என்று காண்கிறான். தெய்வீகம் உணர்ந்த ஒருவன் தெய்வம் தன் வாக்கை இம்மனிதன் ரூபமாக உலகுக்குத் தருகிறது என்பதை காண்கிறான். அவ்வாக்கே இத் திருவள்ளுவர் வாக்கு.  எவ்வாறு நீராகிய ஒரே  பொருள் பலவிதமான வியாக்கியானத்துக்கு உள்ளாகிறதோ, அதே போன்ற மனிதனின் மனோ நிலையும் நான்கு வகைப்படும். அவை இருள், மருள், தெருள், அருள் என்பவையாகும். இவற்றுள் முதலாம் நிலை இருளாகும். இது எளிதில் எல்லாரையும் பீடிக்கிறது. மாய்கையின் பலத்தினால் உண்மை வழியறியாது. கண் தெரியாது தடுமாறும் நிலையே இருளாகும். இந்நிலையில் உலக பந்தம், மாயை இவற்றின்றும் விடுபட வேண்டும் என்ற உள்ளக் கிளர்ச்சி ஏற்படுவதே மருள் என்றழைக்கப்படும். அந்நிலையிலிருந்து பல அனுபவங்களைப் பெற பாடுபட்டு பல நோன்புகள் நோற்றுப் பின்னர் அடையும் பயன்தான் தெருள் என்னும் தெளிவு. தெருள் நிலையை அடைந்ததும் பூரண நிலையை அடைவதில்லை. அதிலும் பல அனுபவங்களைக் கற்றுத் தெளிந்த பின்னரே அருள் சுரக்கும். அந்நிலையை அடைந்தோருக்கு புறக்கண்களின் பார்வையைப் பற்றிய கவலையே ஏற்படுவதில்லை. ஞானக் கண் பெற்று அவன் இறைவனின் அருள் வடிவத்தைக் கண்டு ஆனந்தமடைகிறான். இந்நிலையே அருள்நிலை. இந்நிலையிலிருந்தே பரம் பொருளுடன் ஐக்கியமாகிவிடும் தன்மை ஏற்படுகிறது.  இந்நிலையை அடைந்த யோகியரின் மூளை அமைப்பில் மாறுதல் ஏற்படுகிறது. மூளை கீழ்மூளை, மேல்மூளை என்று தமிழிலும் Cerebellum, Cerebrum என்று ஆங்கிலத்திலும், லௌகீகம், பரமார்த்திகம் என்று யோக முறையிலும் காணப்பட்டிருக்கிறது. இவ்விரண்டு அடுக்குகளைக் கொண்ட மூளையின் மத்திய பாகத்திலிருக்கும் சவ்வு விடுபட்டு அதிலிருந்து பெருகும் அமுதச் சுவையை அடைகிறான் ஞானி.  மனிதனை வாட்டும் 444 வியாதிகளில் எதுவும் இவனை அணுகாது. வஜ்ரகாயம் பெற்று விடுகிறான். மனிதச் சட்டையிலிருந்து தெய்வீக நிலையை அடைகிறான். அப்போது அவன் நோக்கு சமமாகிறது. பன்றியைக் கண்டபோதும் பார்ப்பானை கண்டபோதும் சமமான பொருளையே அவன் காண்கிறான். அவ்வாறு மனிதன் ஆன்ம முக்திக்கான நான்கு வகையான நிலைகளிலிருந்து தெளிந்த பின்னால் சித்தாந்த இன்பத்தைப் பெறுகின்றான். இவையனைத்தையும் பெற்ற அரசனையே இறை என்ற பெயரால் நம் முன்னோர் அழைத்தனர். இத்தகையோர் துறவு வேண்டும் என்று ஒதுங்கி வாழ்வதில்லை. தாம் கண்ட இன்பத்தை உலகும் காணட்டும் என்ற விரிந்த நோக்குடன் ஆண், பெண், விலங்கு, மனிதன், ஒளி, வெளி இவற்றில் பேதாபேதமற்ற பொருள் ஒன்றையே கண்ட மகா புருஷர்களில் ஒருவரே திருக்குறள் தந்த ஞானி.