18.சிறுகூனன் கதை 20.காளிதாசப்புலவர் சரித்திரம் விநோதரசமஞ்சரி விநோதரச மஞ்சரி அஷ்டாவதானம் - வித்துவான் வீராசாமி செட்டியார் திருமகளும் நாமகளும் பண்டுதொட்டு மகிழ்ந்து தமது உறைவிடமாகக் கொள்ளப்பெற்றுள்ள இப்பரதகண்டத்திலே, மகினா என்னும் நாட்டிலே, மகிஷபுரியிலே, மகேந்திரன் என்னும் அரசன் ஒருவன் செங்கோலோச்சி வருவானாயினன். அவனும் அவன் தேவி அன்னபூரணி என்றவளும் இயற்றிய அருந்தவப் பயனாக, அழகெலாம் திரண்டு ஒரு வடிவெடுத்தாலொப்ப ஒரு புத்திரி உற்பவமாயினள். அப்புத்திரியை அவன் கண்மணி போலப் பரிபாலித்து, ஏற்ற காலத்திலே கல்வி கேள்விகளிலும், படைக்கலப் பயிற்சியிலும் அவளுக்கிணை உலகத்தில் மற்றெவருமில்லை என்று யாவரும் பாராட்டும் வண்ணம் வல்லவளாக்கி, வித்தியா குரோசம் என நாமகரணஞ் செய்து, ‘இவளை இவளுடன் கல்வி கேள்வி முதலியவற்றில் வாதாடி வெல்லுவார்க்கே மணம் முடித்துக் கொடுப்பேன்,’ என்று நாடெங்கும் முரசறைவித்தான். முரசொலி கேட்ட கவிவாணரும் அரசரும் காமுகரும் என்னும் இவ்வரிசையோர், தத்தம் இஷ்டதேவதைகளை வழிபட்டு, நாட்பார்த்து, நன்னிமித்தம் ஓர்ந்து, தத்தம் பதிகளை விடுத்துப் புறப்பட்டு, மகிஷபுரியை அடைந்து, தனித்தனியே அவளுடைய சமுகஞ்சென்று வாதாடி, வெட்கி, ஒருவர் பின் ஒருவராய் அகல்வாரும், அவளுடைய கட்டழகை நினைந்துருகி அவள் முகதரிசனமே பெரும் போகமென வீணவாவுற்று அந்நகரிற்றானே குடி கோலுவாருமாயினர். இப்படி நாட்பல கழிந்த பின்னர், அரசனும் கவலை மிக்கவனாகி, ‘இனி நம் புத்திரியை ம்மஃ புகுத்தாது வைத்திருப்பது நன்றன்று! அவளோ, பன்னீராட்டைப் பருவத்தளாயினாள்; எண்ணில்லாத அரசரும் கவிவாணரும் வந்து வாதாடி அவளுக்குத் தோற்று வெட்கி அகன்றார்கள். இனி அவளை வதுவை செய்யத்தக்க வல்லவர் உலகத்தில் யாவர் இருக்கிறார்! இதற்கு யாது கூறுகிறாய் மந்திரி?’ என்று தன் முதல் மந்திரியாகிய ஆத்மாக்ஷகன் என்னும் மந்திரியுடன் சூழ்ச்சி செய்வானாயினன்.