“இது நற்றாயிரங்கல் என்னும் துறை. (அதாவது, தன் மகள் காதல் துன்பத்தால் வருந்துவதைக் கண்ட தாயொருத்தி மனம் பொறுக்காமல் சொல்லுவது) “கவுண்டவுண்ட தெனராமன் கணைபொழிய மிகச் சோர்ந்து கண்ணீராற்றிற்; கவுண்டவுண்ட மார்பினளாய் மகளுன்னை நினைந்து மனங்கரையா நின்றாள்; கவுண்டவுண்ட சீதையினை மாலையிட்ட பெருமானே கவுண்டனூரிற் கவுண்டவுண்ட ராமசாமித் துரையே விரைவினிற் கலவி செய்யே” “கவுண்டவுண்டதென” – கவுண் தாவுண்டதென; கவுண் கற்கள் தாவி வருவது போல, இங்கு “கவுண்டாவுண்ட” என்றிருக்க வேண்டியது, குறுக்கல் விகாரத்தால் ‘கவுண்டவுண்ட’ என்றாயிற்று. “மாரன்” – மன்மதன், காமவேள், “கணைபொழிய” – அம்புகளைப் பெய்ய, அதாவது பகழிகளைத் தூவ, அதனால் “மிகச் சோர்ந்தது” – மிகவும் சோர்வு எய்தி, சாலவும் துக்கமெய்தியவளாய், “கண்ணீராற்றில்”- கண்ணிலே உதிக்கும் நீரினாலாகிய நதியினால். “கவுண்டவுண்ட மார்பினளாய்” – கவ்வுண்டவுண்ட மார்பினளாய், அதாவது கவ்வப்பட்ட உருண்டை மார்பினை உடையவளாய், கண்ணீர் வெள்ளத்தாலே விழுங்கப்பட்ட பயோதரத்தினளாய். இங்கு ‘உருண்ட’ என்பதில் ருகரம் கெட்டது. தொல்காப்பியத்தில் கெடுதியதிகார விதிப்படி யென்க.