மெய்த்திறத்து நம் வேந்தனை, நீ" என்றான். 14 பொற்பு உறுத்தன, மெய்ம்மை பொதிந்தன! சொற்பு உறுத்தற்கு உரியன, சொல்லினான்- கற்பு உறுத்திய கற்புடை யாள் தனை வற்புறுத்தி, மனங்கொளத் தேற்றுவான். 15 சிறந்த தம்பி திருவுற எந்தையை மறந்தும் பொய்யிலன் ஆக்கி, வனத்திடை உறைந்து தீரும் உறுதி பெற்றேன்; இதின்,