தேமொழி அரிவை தெளிந்திசின் யானே. புனைஇழை நெகிழச் சாஅய் நொந்துநொந்து இனையல் வாழியோ இகுளை வினைவயின் சென்றோர் நீடினர் பெரிதெனத் தங்காது நம்மினும் விரையும் என்ப வெம்முரண் யானை விறல்போர் வேந்தே. வரிநுணல் கறங்கத் தேரை தெவிட்டக் கார்தொடங் கின்றே காலை இனிநின்