பொரு அரும் அமரர் வாழ்த்தி, பூமழை பொழிவதானார்.	145 ஆர்த்தன, பரவை ஏழும்; ஆர்த்தன, மேகம்; ஆர்த்த, வார்த் தொழில் புணரும் தெய்வ மங்கல முரசும் சங்கும்; தூர்த்தன, கனக மாரி; சொரிந்தன, நறு மென் சுண்ணம்; போர்த்தது வானத்து, அன்று, அங்கு, எழுந்தது துழனிப் பொம்மல்.	146 'மொழிந்த சொல் அமிழ்தம் அன்னாள் திறத்தினின் முறைமை நீங்கி இழிந்த என் மரபும் இன்றே உயர்ந்தது' என்று ஏம்பலுற்றான், செழுந் தனி மலரோன்; பின்னை, 'இராவணன் தீமைச் செல்வம்