கங்குல் பொழுதும், துயிலாத கண்ணன் - கடலைக் கண்ணுற்றான்.	2 திரைப் பரப்பில் குறுந் திவலையும் தென்றலும் 'சேய காலம் பிரிந்து அகலத் திரிந்தான், மீண்டும் சேக்கையின்பால், மாயன், வந்தான்; கண்வளர்வான்' என்று கருதி, வரும் தென்றல் தூய மலர்போல் நுரைத் தொகையும் முத்தும் சிந்தி, புடை சுருட்டிப் பாயல் உதறிப் படுப்பதே ஒத்த - திரையின் பரப்பு அம்மா.	3 வழிக்கும் கண்ணீர் அழுவத்து வஞ்சி அழுங்க, வந்து அடர்ந்த பழிக்கும் காமன் பூங் கணைக்கும் பற்றா நின்றான் பொன் தோளை,