துறக்கம் தரும் நின் துணைவரும் நீயும், துரியம் அற்ற  உறக்கம் தர வந்து, உடம்போடு உயிர் உறவு அற்று அறிவு  மறக்கும் பொழுது, என் முன்னே வரல் வேண்டும் வருந்தியுமே.   அபிராமித் தாயே! சிறந்த தாமரையில் வீற்றிருக்கும் செல்வமே! என்னுடைய உயிருக்கும், உடலுக்கும் தொடர்பற்று, அறிவு மறதி மிகுந்து இருக்கும் வேளையில் உன்னுடைய சேவடி என்னுடைய சென்னியில் படர வேண்டும். மேலும், பற்றின்மையை அனுக்கிரகிக்கும் உன்னுடைய துணைவரும் வந்து மோன நிலையில் நான் அறிதுயிலில் அமரும் பேற்றை அருள வேண்டும்.  வருந்தாவகை, என் மனத்தாமரையினில் வந்து புகுந்து,  இருந்தாள், பழைய இருப்பிடமாக, இனி எனக்குப்  பொருந்தாது ஒரு பொருள் இல்லை--விண் மேவும் புலவருக்கு  விருந்தாக வேலை மருந்தானதை நல்கும் மெல்லியலே. 