மறம் புகா, நகரம் தன்னில் வானவர் புகுதல் வம்பே; திறம் புகாது அவிரும் நாளும் சிதைவு இலர்; தேரும் காலை, அறம் புகா மறத்தினாலே அழிந்தது அப் பதியும், ஐயா!	42-6 'மறக் கண், வெஞ் சினத்தின் வன்கண், வஞ்சக அரக்கர் யாரும் இறக்க, மற்று இறந்தது எல்லாம் எம்பிதன் ஈட்டின், எந்தாய்! பிறப்பு மேல் உளதோ? சூழ்ந்த பெருந் திசை பேரின், பேராத் துறக்கத்தோ, யாதோ, பெற்றார்? அறிந்தருள், சுருதி நூலோய்!' 42-7 என்ற வாசகம் இருந் தவன் கேட்டு, இகல் இராமன்