பிடி துஞ்சு அன்ன அறை மேல, நுங்கின்	 தடி கண் புரையும் குறும் சுனை ஆடிப்,	 பனிப் பூம் தளவொடு முல்லை பறித்துத்,	 தனிக் காயாம் தண் பொழில், எம்மொடு வைகிப்,	 பனிப் படச் செல்வாய், நும் ஊர்க்கு.	 இனிச் செல்வேம் யாம்;	 மா மருண்டன்ன மழைக் கண் சி(ற்)று ஆய்த்தியர்  நீ மருட்டும் சொல்க் கண் மருள்வார்க்கு உரை, அவை; 