திருவருட்சுப் பிரமணிய குருமணியே காண்பதென்று         சிறியேன் மன்னோ.” [வரையாது-கணக்கின்றி.] நான் சென்னைக்குப் புறப்படும் போது “நல்ல வேனையில் புறப் படவேண்டும்” என்று அவர் சொல்லியனுப்பியது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நல்ல வேளையிற் புறப்பட்டதாகத்தான் முன்பு எண்ணினேன். ஆனால் அந்தச் சமயத்திலோ அந்த வேளை மிகப் பொல்லாத வேளையென்று எண்ணும்படி ஆகிவிட்டது. “நல்வேளை தனிற்சென்னை நகர்க்கேகப் புறப்படென         நவின்றே யென்னை ஒல்வேளை தனில்விடுத்தாய் அவ்வேளை நினைப்பிரிய         உஞற்றும் தீய 