தேசுறு நீல நிறத்தினாள்,அறிவாய்ச் சிந்தையிற் குலவிடு திறத்தாள். வீசுறுங் காற்றில் நெருப்பினில் வெளியில் விளங்குவாள் தனைச்சரண் புகுந்தேன். ஐயமுந் திகப்புந் தொலைந்தன; ஆங்கே அச்சமுந் தொலைந்தது;சினமும் பொய்யுமென் றினைய புன்மைக ளெல்லாம் போயின; உறுதிநான் கண்டேன்,