பட்டைக் கிழித்துப் பருஊசி தன்னைப் பரிந்தெடுத்து  முட்டச் சுருட்டி என்கொய்குழ லாள் கையில் முன் கொடுத்து  கட்டியிருந்த கனமாயக்காரி தன் காமம் எல்லாம்    விட்டுப் பிரியென் றோ இங்ங னேசிவன் மீண்டதுவே (8) சூதுற்ற கொங்கையும் மானார் கலவியும் சூழ்பொருளும்  போதுற்ற பூசலுக்கு என்செய லாம் செய்த புண்ணியத்தால்  தீதுற்ற மன்னவன் சிந்தையில் நின்று தெளிவதற்கோ  காதற்ற ஊசியைத் தந்துவிட்டான் என்றன் கைதனிலே (9) 