பிறகு, என்னை நோக்கி, "அந்த அற்புதத்தைப் பார்த்தீரா?" என்றார். "எந்த அற்புதத்தை?" என்று கேட்டேன். "இந்த ஒற்றை ரோஜாப் பூவைத்தான்!" என்றார். "அதில் அற்புதம் என்ன?" என்று சிறிது கோபமான குரலில் கேட்டேன். "அற்புதம் என்னவா! ஆம், உமக்குத் தெரியாது. தெரிகிறதற்கு நியாயம் இல்லை. அந்த ஒற்றை ரோஜாப் பூவிலேதான் என் உயிர் இருக்கிறது?" என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு விகாரமான புன்னகை புரிந்தார். அவர் ஏதோ அநுசிதமான பரிகாசம் செய்யப் போகிறார் என்று எண்ணினேன். ஆகையால் ஆத்திரம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது. "இன்னமும் எனக்குப் புரியவில்லை!" என்று கடுமையான குரலில் கூறினேன். "ஆமாம்; அந்த ஒற்றை ரோஜாப்பூவில்தான் என் உயிர் இருக்கிறது. ஆகையினாலே மூன்று நாளாகியும் அது வாடாமலிருக்கிறது!" என்றார்.