புல் இனத்தார்க்கும், குடம் சுட்டவர்க்கும், எம்	 கொல் ஏறு கோடல் குறை எனக், கோவினத்தார்	 பல் ஏறு பெய்தார் தொழூஉ.	 தொழுவத்து	 சில்லைச் செவி மறைக் கொண்டவன் சென்னிக் குவி முல்லை  கோட்டம் காழ் கோட்டின் எடுத்துக்கொண்டு, ஆட்டிய	 ஏழை இரும் புகர் பொங்க, அப் பூ வந்து என்	 கூழையுள் வீழ்ந்தன்று மன்;	