பாடி நின்ற பசிநாட் கண்ணே, ‘கோடைக் காலத்துக் கொழுநிழல் ஆகிப், பொய்த்தல் அறியா உரவோன் செவிமுதல் வித்திய பனுவல் விளைந்தன்று நன்று’ என நச்சி இருந்த நசைபழுது ஆக, அட்ட குழிசி அழற்பயந் தாஅங்கு, ‘அளியர் தாமே ஆர்க’ என்னா அறன்இல் கூற்றம் திறனின்று துணிய,