சத்தியை வேண்டிச் சமயத்தோர் கள்ளுண்பர்சத்தி அழிந்தது தம்மை மறத்தலால்சத்தி சிவஞானம் தன்னில் தலைப்பட்டுச்சத்திய ஞானஆ னந்தத்திற் சார்தலே. சத்தன் அருள்தரின் சத்தி அருளுண்டாம்சத்தி அருள்தரின் சத்தன் அருளுண்டாம்சத்தி சிவமாம் இரண்டும் தன் உள்வைக்கச்சத்தியம் எண்சித்தித் தன்மையு மாமே. தத்துவம் நீக்கி மருள்நீக்கித் தானாகிப்பொய்த்தவம் நீக்கிமெய்ப் போகத்துட் போகியேமெய்த்த சகமுண்டு விட்டுப் பரானந்தச்சித்திய தாக்கும் சிவானந்தத் தேறலே. யோகிகள் கால்கட்டி ஒண்மதி ஆனந்தப்போத அமுதைப் பொசித்தவர் எண்சித்திமோகியர் கள்ளுண்டு மூடராய் மோகமுற்றுஆகும் மதத்தால் அறிவழிந் தாரே.  உண்ணீர் அமுத முறும் ஊறலைத்திறந்துஎண்ணீர் குரவன் இணையடித் தாமரைநண்ணீர் சமாதியின் நாடிநீ ரால்நலம்கண்ணாற் றொடேசென்று கால்வழி காணுமே. இரண்டாந் தந்திரம் அகத்தியம் நடுவுநில் லாதிவ் வுலகஞ் சா஢ந்துகெடுகின்ற தெம்பெரு மானென்ன ஈசன்நடுவுள அங்கி அகத்திய நீபோய்முடுகிய வையத்து முன்னிரென் றானே.