'வல் அரக்கரை மடித்து, எமை எடுத்த மாருதியே! இல்லை இங்கு; அயன் உலகிடை அறிதி' என்று இசைப்ப, சொல்லும் அங்கு அவன் தன்னையும் வாலிடைத் துவக்கி, பல் உயிர்த் திறம் படைத்தவன் உலகிடைப் பாய்ந்தான்.	1-15 சிந்தை தூயவன் செல, உளம் துளங்கு நான்முகனும், 'வந்த காரியம் எது?' என, 'வயந்தனைப் பார்த்துச் சுந்தரத் தடந்தோள் வில்லி நின்றனன்; அவன் தான் உந்தன் நீள் பதத்துளான் எனின், காட்டு' என உணர்த்தும்:	1-16