ஒருமனம் உடையனாய் மறலியும் வெருவ ஆற்றுவன் அரும்போர். அதனியை யமபுரம் ஏற்றுவன், எங்குலம் தூற்றிய சேரனை! வென்றிடின் மீளுவன், அன்றெனிற் பண்டே(160) அனையிலாத் தனையளுக் கம்மையும் அப்பனும் தயாநிதி! நின்றிருச் சரணமே என்ன வியாகுல மறவே விடுவனென் உயிரே. அடிகள்: 164-229