போக்கினான்; நிணப் பறந்தலை அழுவத்துள் புக்கான்; காக்கும் வானரத் துணைவரைத் தனித் தனிக் கண்டான்.	187 சுக்கிரீவனை நோக்கி, தன் தாமரைத் துணைக் கண் உக்க நீர்த்திரள் ஒழுகிட, நெடிது நின்று உயிர்த்தான்; 'தக்கதோ, இது நினக்கு!' என, தனி மனம் தளர்ந்தான்; பக்கம் நோக்கினன்; மாருதி தன்மையைப் பார்த்தான்.	188 சுக்கிரீவன், அனுமன், முதலியோரின் நிலைமை கண்டு, இராமன் நொந்து புலம்புதல் 'கடல் கடந்து புக்கு, அரக்கரைக் கருமுதல் கலக்கி,