அவை தோற்றின. ஒன்றேனும் ரஸமாக இல்லை. நாங்கள் இடையிடையே சிறிது ஆட்சேபம் செய்வோம். அப்படிச்  செய்யும்போது அந்தக் கனவானை நோக்கி அவற்றைக் கூறுவோம். அவர் தாம்  விடை சொல்லாமல் புலவர் முகத்தைப் பார்த்து ஹூங்காரம் செய்வார். புலவர்  எதையாவது சமாதானமாகச் சொல்வார். தேசிகருக்கு மேலே கேட்பதில் விருப்பமில்லை. வெறுப்பே தோற்றியது.  “மிகவும் சிரமமாக இருக்கும்; ஒரு பானைச்சோற்றுக்கு ஒரு சோறுதானே பதம்?  போதும்” என்று சொல்லி நிறுத்தச் செய்தார். பின்னும் அவகாசம் 