அவன்போனபிறகு சோழனிடத்திற்குப் பூதத்தை யேவிப் பிடித்து வரச்செய்து, அவனையும் அவ்வாறு உடம்படிக்கை பண்ணச்சொல்லிச் சிறை நிவர்த்தியாக்கி அனுப்பிவிட்டு, கடைசியிற் ‘பாண்டியனைக் கொண்டுவா,’ என்று பூதத்திற்கு உத்தரவு பண்ணினான். பாண்டியன் பேய்க்கு விரோதமாகிய வேப்பமாலை தரித்திருப்பவனாதலால் அவனிடத்தில் அது போகப்பயந்து பின்னிடுவதைக் கண்டு, கம்பர் வீட்டுக்குப் போய் இச்செய்தியை அவரிடத்திற் சொல்லி, ‘இதற்கென்ன உபாயஞ் செய்யலாம்?’ என்ன, கம்பர் ‘பிடியானையைக் கொண்டு களிற்றியானையை வசப்படுத்துவது போல, ஸ்திரீகளைக் கொண்டு அவனை மயக்கி அந்த வேப்பமாலையைக் கிரகித்து வரும்படி செய்தால், அப்பால் உமது எண்ணஞ் சித்திக்கும்,’ என்று தமது வீட்டில் வேலை செய்கின்ற வெள்ளாட்டிகளுள் நாலு பெயரை அழைத்து, ‘நீங்கள் முதலியார் சொன்னவண்ணஞ் செய்யுங்கள்,’ என்று ஏவினான். ஏகம்பவாண முதலி அந்நால்வர்க்கும் விலையுயர்ந்த வஸ்திரம், ஆபரணம், புஷ்பம், பரிமளதிரவியம் முதலியவைகளைக்கொண்டு நன்றாக அலங்காரம பண்ணுவித்து, நீங்கள் பாண்டியனிடத்திற்சென்று, அவனுக்கு உங்கள் சாமர்த்தியத்தைக் காட்டி, நான் கொண்ட கருத்து முற்றும்படி எவ்விதத்திலாவது என் மூக்கை முன்னுக்குக் கொண்டுவரவேண்டும்,’ என்று அனுப்பினான். அவர்கள் நாலு பெயரும் அரம்பை, மேனகை, ஊர்வசி, திலோத்தமை என்னும் நால்வரைப்போலப் பாண்டியன் சமுகத்திற்குப்போய், மயிலாடுவது போல நடனமாடியும், குயில் கூவுவதுபோல இசை பாடியும் அவனைப் பிரமிக்கப் பண்ணினார்கள். மீனத்துவசனாகிய பாண்டியன், ஆனந்த பரவசமாய் அவர்களுக்கு முத்துமாலை, மோகனமாலை முதலாகிய அனேக பூஷணங்கள் வெகுமானஞ் செய்தான்; அவர்கள் அரணனை நோக்கி, ‘மகாபிரபு, நீரெங்களுக்குப் பரிசு கொடுக்கும்பொழுது எங்களைக்கேட்டு எங்கள் அபீஷ்டப்படியல்லவோ செய்ய வேண்டும்? அப்படிச் செய்யவில்லையே!’ என்றார்கள். பாண்டியன் அவர்கள் கருத்தை அறியாமையால், ‘நீங்கள் சொல்லுவது சரிதான்; உங்களிஷ்டப்படியே செய்கிறேன், சொல்லுங்கள்,’ என்றாள். அவர்களில் ஒருத்தி, ‘மகாராஜரே! என் பெண் நீர் கொடுத்த முத்துமாலை மோகனமாலை மேல் ஆசை கொண்டவளல்லள், உமது தோளிலணிகின்ற வேப்பமாலை மேலேதான் ஆசைகொண்டிருக்கிறாள்; ஆகையால், அதை அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்,’ என்று குறிப்பித்து, -என்று ஒரு கவிபாடினாள். அவன் அது கேட்டு, ‘வேப்பமாலையை எப்படிக் கொடுத்துவிடுகிறது!’ என்று நினைத்து ஒன்றும் அவட்கு உத்தரஞ் சொல்லாமலிருந்தான்.  மற்றொருத்தி அந்தக் கருத்தைக் கொண்டே, -என்றொரு பாடலைப் பாடினாள். அதற்கும் அவன் மறுமொழி சொல்லவில்லை.  பின்னொருத்தி, அந்த நோக்கத்தினாலேயே, என்றொரு பாட்டைச் சொன்னாள். அவன் அதற்கும் வாய்திறவாமல் மௌனமாயிருந்தான். அதன்பிறகு ஒருத்தி, அப்பெண்கள் மூவரையும் பார்த்து, ‘கேளுங்கள்! சகோதரிகளே பாண்டிய மகாராஜா இந்தச் சொற்பமாகிய வேப்பமாலையைக் கொடுக்கமாட்டார் என்று நினைக்கவேண்டா; இவராலே வஞ்சனையில்லை! ஆற்றூரில் அரசு செலுத்துகின்ற ஏகம்பவாண முதலியாரிடத்திலுள்ள பூதம் வந்து நம்மைப் பிடிக்குமென்னும் அச்சத்தினாலேதான் கொடாமலிருக்கின்றார். இதை அறியாமல், நீங்கள் ஏன் வீணே இவரை அலட்டுகிஃன்றீர்கள்? இவர்மேல் தோஷம் சொல்வது சரியன்று,’ என்று அவன் மனத்திற்குத் தக்கதாக, என்ற பாடலைச் சொன்னாள்.