தூக்கம் கலைந்து போய், கிறுக்கன் அழுக்கு மூட்டையையும் தகர டப்பாவையும் அலுமினியத் தட்டையையும் எடுத்து வந்து தலை மாட்டில் வைத்து மறுபடி தூங்க ஆரம்பித்தான். அதுவரை நடந்ததை அப்போதே ஒரு கொட்டாவி விட்டு முடித்துக் குறட்டையும் விட்டபோது ‘வெட்டி சோறுகள்’ ரஸித்து சிரித்துவிட்டு கிளம்பின. மறு மறு நாட்களில் வழக்கம்போல் கிறுக்கன் ‘கஞ்சீ’ என்று வீட்டு வாசல்களுக்கு வருவதும். மற்றநேரமெல்லாம் முனியய்யா கோயில் அரசமரத்தடியில் தூங்குவதும் நிற்கவில்லை. இளவட்டங்கள் அவனிடம் கூழுப்பிள்ளை பற்றி வேடிக்கையாய் ஏதாவது கேட்டால் சம்பந்தமில்லாம பேசிவிட்டு ஓடிவிடுகிறான். கூழுப்பிள்ளை மட்டும் கையில் கம்போடு அவனை விரட்டி விரட்டிப் பார்த்தார். ஆனால் அவன் வேறு இடத்தில் படுப்பதாக இல்லை; வேறு ஊருக்கு போவதாக இல்லை. ஒரு நாள் சாயங்காலம் வடக்கு பக்கமாயிருந்து காற்று பலமாய் ஊருக்குள் வீச ஆரம்பித்தது. முதலில் யாருக்கும் அது பெரிதாய்த் தொன்றவில்லை. நேரம் ஆக ஆக காற்று உக்கிரம் அடைந்தது. பிரி போட்டுக் கட்டிய வைக்கோல் படப்புகளும் கூரைகளிலிருந்து ஓலைகளும் லேசாய்ப் பறக்கப் பார்த்தன. வைக்கோல் படப்புக்கு மேல் காற்றுக்கு அணைவாய் வாசல் கல்லைத் தூக்கி ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார் கூழுப்பிள்ளை. கீரந்தையிலிருந்து கோயில் பாதை வழியாய்க் காற்றில் அல்லாடி வந்த ஒரு ஆள் தலைவிரி கோலமாய் அந்தேரம் கத்திக் கொண்டு தெருவில் போனார். “காத்துக்கு கோயில் அரசமரம் வேரோடு ஆடுது. கீழே அந்த கிறுக்கன் படுத்திருக்கான். காத்திலே மரம் விழுந்தால் சாமி என்னாகுமோ?” ஆள் என்னாவானோ? எனக்கு கிட்ட போகப் பயமாயிருந்திச்சி.  ரோட்டிலே பார்த்திட்டு ஓடியாறேன். ஏத்திக்கொண்டிருந்த வாசல்கல்லைக் கீழே போட்டுவிட்டுக் கூழுப்பிள்ளை தார்ப் பாச்சாகக் கட்டிகொண்டு கோயிலைப் பார்த்து ஓடினார். அவர் ஓடுவதைப் பார்த்து பின்னால் ஆட்கள் திரண்டு காற்றுக்கு மீறி ஓடி வந்தார்கள். கோயிலுக்கு சமீபத்தில் கூழுப்பிள்ளைதான் வந்து கொண்டிருந்தார். அத்துவான பொட்டலில் காற்றை மறிக்க ஒரு சுவருமில்லை. கோயிலடி அரசமரத்தை தவிர ஒரு செடி கொடியுமில்லை. அரச மரம் வில்லாய் வளைந்து ஆடியது. வேர்ப் பக்கங்கள் விரிந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்தன. கூழுப்பிள்ளை கண்ணாலேயே பார்த்தார். அந்த கிறுக்கன் அப்போதுதான் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து அழுக்கு மூட்டையையும் தகர டப்பவையும் அலுமினியத் தட்டையும் தூக்கிக் கொண்டு மரத்தடியை விட்டு இருபது அடி தூரம் நடந்திருப்பான். சட சடவென்று அரசமரம் வேரோடு தூரோடு முனியசாமி சிலை மேல் விழுந்தது. கூழுப்பிள்ளை கிட்ட வந்து கதற கதற பார்க்கிறார். சின்ன சின்ன கற்களாய்ச் சிலை பரவிக்கிடந்தது. ஊர் ஜனம் கூடிவிட்டது. கூழுப்பிள்ளைக்கு கண்கள் போங்கி வந்தன. “கிறுக்கன் தப்பிச்சுட்டான் சாமி போயிருச்சே..” இப்போதும் பாண்டியாப்பிள்ளை மகன் தான் பதில் சொன்னான் “அவன்கிட்டே சீவன் இருந்திச்சி. காத்து ஒறைக்கவும் எழுந்திரிச்சி நடந்திட்டான்.”