பெரியோர்கள் ஜீவகாருணியத்தால், ‘யாம் பெற்ற பேறு வையகம் பெறுக!’ என்று எண்ணி, சகலரும் விதி விலக்குகளை அறிந்து நெறி வழாதொழுகி, இம்மையின்பத்தையும் மறுமை இன்பத்தையும் அடையும்பொருட்டு லோகோபகாரமாகச் சகல தர்மங்களையும், ஆசாரம், விவகாரம், பிராயச்சித்தம் என மூன்று வகையாகச் சாஸ்திரமுகத்தால் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல விளக்கி அநுக்கிரகித்ததனால் அந்த ஆப்தவசனத்தை மறவாது சிந்திக்க வேண்டும். மேற்கூறிய ஆசார தர்மமாவது, யாவரும் தங்கள் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட நிலைகளிலே நின்று, அவைகளைக்  குறித்துச் சொல்லிய தர்மங்களில் வழுவாது நடத்தல்; விவகார தர்மமாவது, ஒரு பொருளையே ஒருவன் எனதென்றும் மற்றொருவன் தனதென்றும் சுதந்தரித்து அந்தப் பொருளின் மேல் வழக்குத் தொடுத்தல். பிராயச்சித்த தர்மமாவது, மேற்குறித்துச்சொல்லிய ஆசாரவழியிலும் விவகார வழியிலும் பிசகி நடந்தவர்களை அவ்வழியிலே தவறாது நிலைக்கச் செய்யும்படி, பகைவர் சினேகர் அயலார் என்னும் பக்ஷபாதமில்லாமல், பொதுப்பட ஆராய்ந்து, அதற்கேற்கத் தண்டித்தலாம். ‘பெரியாரைத் துணைக்கொள்,’ என்றதனால், என்றும் பெரியாரையே நேசிக்கவேண்டும். அவர்கள் நேசத்தை ஒரு பொழுதும் கைவிடலாகாது. அனேகரது பகையைத் தேடிக் கொள்வதனால் வருந்தீமையினும், ஒரு பெரியாரது நேசத்தை இழந்துவிடுவதனால் வருந்தீமை பதின்மடங்கு அதிகமாகும். என்று சாஸ்திரஞ் சொல்லுகின்றதே! உருத்திராட்சப் பூனை போலவும், கோமுக வியாக்கிரம் போலவும், வேஷதாரிகளாய்ப் பிரபஞ்சத்தாரை மயங்கும்படி நடிப்பவர்களையன்றி, ‘சேரிடமறிந்து சேர்,’ என்பதற்கு ஏற்கக் களங்கமில்லாத பொன்போலும் உண்மையாகிய பெரியார்களை அறிந்து, அவர்களிடத்திற் சேர்ந்து, அவர்கள் சொற்படி நடக்க வல்லவர்களுக்கு, அறம் பொருள் இன்பம் வீடென்பவைகளில் எதுதான் அரிதாகும்? கற்பகத் தருவைச் சார்ந்த காகமும் அமுதுண்ணும் அல்லவோ? என்றுஞ் சொல்லியிருக்கின்றதே! தபோமகிமை, சாபாநுக்கிரக சாமர்த்தியம், அஷ்டாங்க யோகம், அஷ்டமாசித்தி முதலாகச் சொல்லி முடியாத தமது வல்லமைகளை யெல்லாம் நீறு பூத்த நெருப்புப்போலவும், கரித்துணியில் முடிந்த மாணிக்கம் போலவும், புறத்தில் தோன்றாமல் அடக்கி, கோபமாகிய நெருப்பை மூண்டு எழவொட்டாமற் கிருபையாகிய நீரினாலவித்து, சாந்தத்தையே மேற்கொண்டு, பரமசாதுக்களாய் இருப்பதனாலும், ‘சிறியோர் செய்த சிறு பிழையெல்லாம் பெரியோராயிற் பொறுப்பது கடனே,’ என்பதனாலும், பெரியோர்களுக்குக் கோபம் வாராதென்று எளிதாக நினைத்து,, நெருப்பை முன்றானையில் முடிவது போலவும், விஷப் பரீக்ஷை பண்ணுவது போலவும், அவர்கள் விஷயத்தில் அபசாரப்பட்டுக் கோபமூட்டலாகாது. மௌனம் மலையைச் சாதிக்குமல்லவோ? துறவு, மெய்யறிவு, ஆசையில்லாமை முதலிய நற்குணமென்னும் அசைவற்ற பெரிய மேரு சிகரத்தில் ஏறியிருக்கின்ற சான்றோருடைய கடுங்கோபமாகிய நெடுங்கழியில் இறங்கினவர்கள், துக்கமாகிய முதலை வாயில் அகப்பட்டுக் கரைசேர மாட்டார்கள்.