பிறை ஏர் சுடர் நுதல் பசலை	 மறையச் செல்லும், நீ மணந்தனை விடினே.	 126	 பொன் மலை சுடர் சேரப், புலம்பிய இடன் நோக்கித்,	 தன் மலைந்து உலகு ஏத்தத் தகை மதி ஏர்தரச்,	 செக்கர் கொள் பொழுதினான் ஒலி நீவி, இன நாரை	 முக்கோல் கொள் அந்தணர் முது மொழி நினைவார் போல்,  எக்கர் மேல் இறைகொள்ளும், இலங்கு நீர்த் தண் சேர்ப்ப!	 அணிச் சிறை இனக் குருகு ஒலிக்கும்கால், நின் திண் தேர் 