அற்றேல், மயர்வறுதல் பெரும்பெயர்க் கடவுளிற் காண்டல் பயனாதலின் அம்முறைபற்றி அதனை முற்கூறுக எனின், அங்ஙனமாயினும் இது சிறந்தபயன் என்பது விளக்குதற்கும், அளித்த என்பதனோடு இயைதற்கும் ஆண்டுக் கூறாது பிற்கூறினார் என்க. சிவஞானபோதம்: காரணப்பெயர் இஃது என்சொல்லியவாறோ எனின், இவ்விருவகை இயல்பும் வேறு வேறு கூறும் ஆகமங்களின் பொருளொருமை உணரமாட்டாது, ஒரோவொன்று பற்றி ஐக்கியவாத  முதல் பலதிறத்தான் வேறுபட்டுத் தம்முள் மாறுகொண்டு மயங்குவார்க்கு, அங்ஙனம் மயங்காது அவற்றின் பொருளொருமை உணர்த்துதற்கு எழுந்தது இந்நூல் என்றவாறாயிற்று என்பது. இஃது அறியாதார் எல்லா ஆகமப்பொருள்களையும் பன்னிரு சூத்திரத்தால் தொகுத்து விளக்குதற்கு எழுந்தது இந்நூல் என்று உரைப்ப. மிருகேந்திரத்தின் முதற்கண்ணதாகிய ஒரு சூத்திரத்தானே எல்லா ஆகமப்பொருளும் தொகுத்து விளக்கப்பட்டது என்பது ஆண்டே அறியக் கிடத்தலானும், மற்றும் அங்ஙனம் தொகுத்துக் கூறும் ஆகமங்கள் பலவுள ஆதலானும், அதுபற்றி இதன்கட் போந்த விசேடம் இன்மையானும்,நாடிக் கண்டு மயர்வற அளித்த சிவஞானபோதம் என்பதற்குத் தாற்பரியம் அஃது ஆகாமையானும், அவர் உரைப்பனவெல்லாம் போலியென்று ஒழிக. சிவஞான போதம் என்றதூஉம் இக்காரணத்தாற் பெற்றபெயர். அஃது எவ்வாறு எனின்,  “உயர்ஞானம் இரண்டாம் மாறா மலமகலாத மன்னுபோதத்-  திருவருள் ஒன்றதனைத் தெளிய ஓதும் சிவாகமம் என்றுலகறியச் செப்புநூலே”  -என்பவாகலின், பரஞானம் அபரஞானம் இரண்டும் சிவஞானம் எனப்படும். அவற்றுள், பரஞானத்தைப் போதிப்பது எல்லா அபரஞானங்கட்கும் பொதுவாதலின், ஈண்டுச் சிவஞானம் என்றது அவ்வபரஞானமாகிய சிவாகமமேயாம். போதித்தல் அவற்றின் நிச்சயப் பொருள் இதுவென உணர்த்துதலாம். ஆகவே, சைவாகமங்களின் பொருள்நிச்சயம் உணர்த்துவது சிவஞானபோதம் எனக் காரணக்குறியாயிற்று என்று உணர்க. இப்பொருள் வடமொழிச் சிவஞானபோதத்துப் பன்னிரண்டாம் சூத்திரத்துப் பிற்பாதியிற் கூறியவாறுபற்றி உரைக்கப்பட்டது. சிவஞானம் எனப் பொதுப்படக் கூறினும் தலைமை பற்றி ஞானபாதமே கொள்ளப்படும். ஞானபாதத்திற்குத் தலைமை, 