வினை அறுந்தது; வேறு இனிப் பிறப்பு இலை' என்று, தன் மன வேகம்- தனை மறந்தனன்; மறந்து அவன் தன்மையை நினைந்தனன், கருத்தோடும்.	350-1 "சொன்ன வெச்சரிக்கையோடு நெடுநாளிருந்த பின்பு சீர்மை வழிபோனாற் சீஷர்கள் கையிற் பணம் பறியுமொழிய மடத்திலது வரவறியாதென்றதைப் பற்றி யூருக்கூர் சுற்றித் திரியப் புறப்பட்டார்கள். ஒரு நாளவர்கள் மடத்துக்குத் திரும்பிவருகையிலசைந் தசைந்து குதிரைமேல் வரும்போது கீழே தொங்கின வொரு மரக் கொப்புப்படவே யவர் தலைப்பாகை பிறகே விழுந்ததாம். அதனைச் சீஷர்களெடுத்தார்களென்றெண்ணி சும்மா வனேகந்தூர மவர் சென்ற பின்பு தலைப்பா கெங்கே தாருங்கோளென்று கேட்டார்.  அதங்கே விழுந்த விடத்திற் கிடக்குமென் றவர்கள் சொல்ல வவர் கோபித்து விழுந்ததெல்லா மெடுக்கத் தேவை யில்லையோ நான் சொல்ல வேணுமோ வென்றார். அப்படியே யுடனே மடைய னோடிப்போய் விழுந்தபா கெடுத்துக் கொண்டு வருகையிலன்றிராத்திரி மழை சொரிந்து பெய்ததினாலே பசும்புற் காட்டிலே மேய்ந்திருந்த குதிரைகழித்துவிட்ட லேத்தியைத் தலைப்பாகி லேந்திக் குருவின் கையில் வைத்தான்.அப்போதவர் சீச்சீயென்று வெகுவாய்ச் சினந்தார்.  அதுக்கெல்லாருங் கூடி யிதைதையோ விழுந்த சகலமு மெடுக்கச் சொல்லி முன் கற்பித்தல்லவோ கற்பித்தபடி செய்தினா லிப்போ நீர் கோபங் காட்டுவனே னென்றார்களகுருவோ வென்றா லப்படியன்றே எடுக்கத் தகுவது மெடுக்கத்தகாதது முண்டு வினாவறிநது நடக்க வேணு மென்றார். அதுக் கவர்களம்மாத்திரத்துமக்கு நாங்கள் மனுஷரல்ல வென். றெடுக்க வேண்டியதை மாத்திரம் வேறுபட  வெழுதச் சொன்னார்க ளவரெழுதி னார்.