7. குரு குதிரைமேலிருந்து விழுந்தது சொன்ன எச்சரிக்கையோடு நெடுநாளிருந்து, பின்பு சீமா மூலங்களுக்குப் போய் வந்தால், சீஷர்கள் கையிற் பணம் பறியுமேயொழிய மடத்திலிருந்தால் அது வர அறியாதென்று அதைப்பற்றி ஊருக்கூர் சுற்றித் திரியக் குருவும் சீஷர்களும் புறப்பட்டார்கள். எங்கும் போய்ச் சுற்றிக்கொண்டு ஒருநாள் அவர்கள் மடத்துக்குத் திரும்பி வருகையில், குருக்கள் அடைந்தசைந்து குதிரைமேல் ஊசலாடிக்கொண்டு வரும்பொழுது, கீழை தொங்கின ஒரு மரக்கொம்பு பட, அவர் தலைப்பாகை பின்பக்கத்தில் விழுந்து அதைச் சீஷர்கள் எடுத்தார்களென்றெண்ணிக் கொண்டு, ஒன்றும் பேசாமல் சும்மா வெகுதூரஞ் சென்றபின்பு, அவர், ‘தலைப்பாகை எங்கே? தாருங்கள்,’ என்று கேட்டார். ‘அஃது அங்கே விழுந்தவிடத்திலே கிடக்கும்,’ என்று அவர்கள் சொல்ல, அவர் கோபித்துக் கொண்டு, ‘விழுந்ததெல்லாம் எடுக்கத் தேவையில்லையோ? நான் சொல்ல வேண்டுமோ?’ என்றார். அந்த மட்டில் மடயன் அப்படியே அங்கே ஓடிப்போய், விழுந்த பாகையை எடுத்துக்கொண்டு வருகையில், அதற்குமுன் பெய்த மழையில் செழிப்பாய் வளர்ந்திருந்த புல்லை மேய்ந்து அன்றிராத்திரி குதிரை கழித்த இளகலாகிய லத்தியை அந்தத் தலைப்பாகையில் ஏந்திக்கொண்டு வந்து, பக்தியுடனே குருவின் கையில் ஒப்புவித்தான். அப்பொழுது அவர், ‘சீசீ! என்று வெகுவாய்க் கோபித்தார். அதற்கு எல்லாருங்கூடி, ‘இஃதேதையா! விழுகிறவை சகலத்தையும் எடுக்கச் சொல்லி முன் கற்பித்தீரல்லவோ? குருவார்த்தை கடக்கலாகாதென்று கற்பித்தபடி செய்தால், இப்பொழுது நீர் ஆயாசப்படுவானேன்?’ என்றார்கள். குருவோ, ‘அப்படியன்று, எடுக்கத்தகுவதும் எடுக்கத்தகாததுமுண்டு, எதையும் பகுத்தறிந்து நடக்கவேண்டும்,’ என்றார். ‘நாங்கள் அம்மாத்திரத்திற்குத் தக்க மனுஷரல்லேம்! எடுக்கவேண்டியதை மாத்திரம் இன்னதென்பதாக வேறே எழுதித் தரவேண்டும்,’ என்று சொன்னார்கள். அவரும் எழுதிக் கொடுத்தார். அப்புறம் போகையில் ஈரமாயிருந்த வழுக்கு நிலத்தில் தளர்ந்த நடையாய்ப் போகிற நொண்டிக்குதிரை சறுக்கி விழுந்தது. அத்தருணத்தில் அதன் மேலிருந்த குருவும் தவறி அருகேயிருந்த குழியில் தலைகீழும் கால் மேலுமாய் விழந்து, ஒரு கால் அங்கபடியில் மாட்டிக்கொண்டு எழுந்திருக்கக் கூடாமல், கோவென்றலறி, ‘அன்பான சீஷர்களே, என்னை எடுக்க வாருங்கள்!’ என்று கூப்பிட்டார். சீஷரும் சரேலென்று ஓடிவந்து, குரு முன்னே எழுதித்தந்த ஜாபிதாவையெடுத்து, ஒருவனை வாசிக்கச் சொன்னார்கள். அதிலே, ‘விழுந்த தலைப்பாகை எடுக்கவும், விழுந்த வேஷ்டி உத்தரீயம் எடுக்கவும், விழுந்த சட்டை குட்டை உள்ளாடைகளையெடுக்கவும் வேண்டும்,’ என்று அவன் வாசித்தபடியே ஒவ்வொன்றாய் எல்லாவற்றையுங் குருவினிடத்திலிருந்து கழற்றி எடுத்து, அப்புறம் வைக்க குருக்கள் மாத்திரம் நிருவாணமாய் அங்கே கிடந்தார். அவரிப்படிக் குழியிற்கிடந்து தம்மையும் எடுக்கச் சொல்லி எவ்வளவு கெஞ்சினாலும், எவ்வளவு சலித்துக்கொண்டாலும், எவ்வளவு கடுஞ்சொற்கள் சொன்னாலும், சீஷர்கள், ‘இதுவும் முன்னமேதானே ஜாபிதாவில் எழுதாதனாலே நாங்கள் எடுக்க மாட்டோம்,’ என்று ஒரே பிடிவாதமாகச் சாதித்தார்கள். மேலும், அவர்கள், ‘ஐயா, குரு சிகாமணியே, எடுக்கவில்லையென்று வீணாய் எங்கள்மேல் கோபிக்கிறீரே! நல்லது! உம்மையும் எடுக்கும்படி எழுதினதெங்கே? காட்டும் பார்ப்போம்! எழுதினபடி செய்வோமேயொழிய, எழுதாததை அப்படித் ‘தடிக்குமிஞ்சின மிடாவைப் போல வரம்பு கடந்து ஒரு போதுஞ் செய்யச் சம்மதியோம்!’ என்றார்கள். அவரும் இவர்கள் சாதனையைக் கண்டு, தப்பும் வழி வெறொன்றும் காணாமையால், ஓலையும் எழுத்தாணியும் வாங்கி, கிடந்தவிடத்திலேதானே, ‘நான் விழுந்தாலும் எடுக்கக் கடவீர்கள்,’ என்றுகைகால் நடுங்கிக் கொண்டே எழுதிக்கொடுத்தார். எழுதினதைக் கண்டு சீஷர்களும் ஒருமிக்கப் போய் அவரை எடுத்தார்கள். அவர் விழுந்த குழியிற் சேறிருந்தபடியால், குருவுடம்பெல்லாஞ் சேறுபட்டு அழுக்கானதென்று சமீபத்திலிருந்த தண்ணீரிலே குளிப்பாட்டினார்கள். பின்பு பழையபடியே உடுப்பெல்லாமுடுத்திக் குதிரை மேலேற்றி, மடத்துக்குக் கொண்டு போய் விட்டார்கள். 8. குருவைச் சேமித்தது