14.காளமேகப்புலவர் சரித்திரம் விநோத ரச மஞ்சரி அட்டாவதானம் வீராசாமிச் செட்டியார் ஔவையார் சரித்திரம் தென்னாட்டிலே, பாண்டியர்கள் செங்கோல் நடாத்திய மதுரை மாநகரிலே, கடைச்சங்கம் இருந்த காலத்திலே, ஔவையார் என்னும் மாது சிரோமணியார், சோழதேசத்திலே, உறையூர் என்னும் பட்டணத்தின் ஒரு சாவடியிலே, ஆதி என்பவளுக்கும், பகவன் என்னும் ஓர் அந்தணனுக்கும் ஜேஷ்ட புத்திரியாராய்ப் பிறந்தனர். அப்போது ஆதி பகவன் என்னும் தாய் தந்தையருக்குள் ஏற்பட்டிருந்த உறுதிமொழிப்படி, பிறந்த குழந்தையை விட்டு நீங்க மனமெழாது தாய் வருந்தியபோது, அக்குழந்தை சொல்லியதாவது: இதுகேட்டுத் தாய் வருத்தம் நீங்கிக் குழந்தையை விட்டேகினள். பின்பு அடுத்த சேரியிலிருந்த பாணர்கள் அக்குழந்தையாகிய ஔவையாரை எடுத்து வளர்க்க வளர்ந்து, அவர் இயல்பாகவே சகலகலைகளையும் அறிந்து, தமிழ்நாட்டிலே கல்வியிற்சிறந்த பெண்களுள் முதன்மை பெற்றிருந்தனர். ஔவையார் ஜீவந்தராயிருந்த காலத்திற் கம்பர், ஓட்டக்கூத்தர், புகழேந்திப்புலவர் ஆகிய வித்துவ சிரோமணிகளிருந்தார்கள். அக்காலத்திற் கம்பர் ஒரு பாட்டிற்கு ஆயிரம் பொன் பெற்றாலன்றி, ஒருவர் மீதும் பாடுவதில்லை. ஔவையாரோ, பசிக்கு ஒரு கை கூழ் பெற்றால் ஒரு பாட்டுப் பாடுவார். இதனால் ஔவையாருக்குக் கூழுக்குப்பாடி என ஒருபெயர் வழங்கும். ஒருகாற் சோழநாட்டிலே அம்பர் என்னும் ஊரிலே, சிலம்பி என்னும் ஒரு தாசி, ‘கம்பருடைய வாக்கினாலே பாடல் பெற்றவர் அதிக சம்பத்தடைகின்றனர்,’ எனக் கேள்வியுற்றுக் கம்பரை நாடி, ‘என்மேல் ஒரு பாட்டுப்பாட வேண்டும்,’ என்று வேண்டினள். அதற்குக் கம்பர், ‘ஆயிரம் பொன் தந்தாலொழிய நாம் கவி பாடுவதில்லை,’ என்று மறுத்துச் சொல்லினர். அதைக்கேட்டுத் தாசி தான் வருந்தித் தேடி வைத்திருந்த ஆபரணம் முதலிய சகல ஆஸ்திகளையும் விற்றுப் பொன்னாக்கி, அஃது ஐந்நூறு பொன்னாகக்கண்டு, அதனைக் கொண்டு போய்க் கம்பர் கையிற் கொடுத்து, அவரை நோக்கிப், ‘புலவர் பெருமானே, இந்த ஐந்நூறு பொன்னையும் பெற்றுக்கொண்டு ஏழைமீது அன்புகூர்ந்து ஒரு பாட்டுப்பாடித் தரும்படி வேண்டுகிறேன்’ என்றனள். கம்பர், ‘நான்பாடுவது ஆயிரம் பொன்னுக்கு ஒரு பாட்டாகையால், நீ தந்த ஐந்நூறு பொன்னுக்கு அரைப்பாட்டுதான் பாடுவேன்,’ என்று சொல்லி,