பாக்கண் டொளிப்பர்களோ தமிழ்ப்பாடிய பாவலரே. (22) பேரரசனைக் கண்டு சிற்றரரசர்கள் கடலுக்குள் ஒளிந்துகொள்ளவதில்லை. தங்கம் போன்ற தாமரை பூத்திருக்குறது என்று (அக் குளத்தில்) கொட்டிப்பூ பூக்காமல் இருப்பதில்லை. நாட்டைக் காக்கும் மன்னனின் அரசவைக் கவிஞனாகிய ஒட்டக்கூத்த! உன்னைக் கண்டு முன்பே தமிழ் பாடிவந்த நாங்கள் இனி பாடமல் இருந்துவிடுவோமா? கருமான் செல்லன் புதல்வன் றிருவேங்கடவன் செகத்குருவாங் கொல்லன் கவியைக் குறை சொல்லுவோரைக் குறடுகொண்டு பல்லைப் பிடுங்கிப் பருந்தாட்ட மாட்டிப் பகைவர் முன்னே அல்லும் பகலும் அடிப்பேன் கவியிருப்பாணி கொண்டே. (23) நான் கொல்லன். என் குரு திருவேங்கடவன். என் கவியைக் குறை சொல்லுவோரைக் குறட்டால் பல்லைப் பிடுங்கிப் பருந்து போல் மாட்டித் தூக்கிச்சென்று என் பாட்டாகிய இரும்பு ஆணியால் பகைவர் முன்னிலையில் இரவும் பகலும் அடிப்பேன்.