நேமிநாதம்:- இது எழுத்தும் சொல்லும் உணர்த்துவதோர் இலக்கண நூல். இது குணவீரபண்டிதர் இயற்றியது. வீரசோழியம்:- இதன் ஆசிரியர் புத்தமித்திரர். இது எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என்னும் ஐந்திலகணங்களையும் உணர்த்தும் ஒரு சிறு நூல். நன்னூல்:- இது பவணந்தி முனிவர் செய்தது. இவர் தொல்காப்பியத்தை முதனூலாகக் கொண்டு தம்காலத்தில் வடமொழி இலக்கணங்களையும் தழுவி சுருங்கச் செய்தனர். இதில் எழுத்தும் சொல்லுமே காணக் கிடைக்கும். இதற்கு சமணமுனிவர் ஒருவர் உரை செய்தனர். இதனை நூலாசிரியரே செய்தனர் என்றுங் கூறுப. பின்னர் சங்கர நமச்சிவாயப் புலவர் என்பார் அந்நன்னூலுக்கு விளக்கமாக ஒரு விருத்தியுரை செய்தனர். அதனைச் சிவஞான யோகிகள் திருத்திச் செப்பஞ்செய்து குன்றின்மேலிட்ட விளக்காக்கினர். இலக்கண விளக்கம்:- தொல்காப்பி்யம் அருகி வழங்குதலும், நன்னூல் சின்னூலாயிருத்தலுங் கண்டு தருமபுர ஆதீனத்து வைத்தியநாத தேசிகர் செய்த இவ்விலக்கணம் எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி என்னும் ஐந்து பகுதியினையும் உடையது. இவரும் புதியன கொள்ளும் முறையான் தம்காலத்து வழக்காறு நோக்கி வடமொழி இலக்கணத்தையுந் தழுவிக் கொண்டனர். இவர் தாமே இதற்கோ ருரையுஞ் செய்தனர். பிரயோக விவேகம்:- மூலமும் உரையுஞ் செய்தவர் சுப்பிரமணிய தீட்சதர். இது வடமொழி யிலக்கண அமைதிகளை விளங்கக் காட்டுவது. இலக்கணக் கொத்து:- இது திருவாவடுதுறை சாமிநாத தேசிகர் இயற்றியது. தொல்காப்பியம் முதலிய இலக்கணங்களிலும், இலக்கியங்களிலும் அருகிவரும் விதிகளைத் தழுவியும், வடநூல் இலக்கணங்களைத் தழுவியும் செய்தது. இந்நூற்கு இவரே உரையுஞ் செய்து போந்தனர். இலக்கண விளக்கச் சூறாவளி:- இது ஆசிரியர் சிவஞான யோகிகள் எழுதியது. இது இலக்கண விளக்கம் என்னும் நூலிலுள்ள குற்றங்களைக் காட்டுவதோர் கண்டன நூல். மேற்கண்ட அடைவுகளானும் அமைதிகளானும் அகத்தியமே தலை சிறந்தது என்பது விளங்கும். அவ்வகத்தியந் தானும் பேரகத்தியம் சிற்றகத்தியம் என இருவகையதென்று மேற்கூறினாம். அது பதினாயிரத்தின் மிக்க சூத்திரமுடையதெனவே இயல், இசை, நாடகமாய முப்பெருந் தமிழுக்கும் இலக்கணம் வகுத்தாராதல் வேண்டும். அத்தகைய அரிய பெருநூல் இறந்துபட்டது நம் தமிழ் மக்கள் செய்த தவக்குறையே.