முன்னோர் சம்புத்தீவு என்பது உலகம். சுதர்சனம் என்பது சங்குநிற வெள்ளிமலை. அதன் தெற்கில் உள்ளது பாரத கண்டம். அதில் வத்தவ நாடு. அதன் தலைநகர் கௌணம்பி. அதன் அரசன் சதானிகன். அவன் குருகுலத்தவன். சேதி நாட்டு அரசன் சேடகன். அவன் ஏயர் குலத்தவன். இவன் மகள் மிருகாபதி. சதானிகன் மிருகாபதியை மணந்துகொண்டான். மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்துவந்தான்.  வேனில் காலத்தில் மேகம் தோன்றி மறைவதைச் சேடகன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வாழ்க்கை நிலையாமையை எண்ணினான். துறவு மேற்கொள்ள விரும்பினான். அவனுக்கு ஆண்மக்கள் பத்து பேர். மூத்தவன் தனமித்திரன். அவனை அழைத்து, தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்து ஆட்சிப் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டினான்.  அவன் தானும் துறவு பூண விரும்புவதைக் கூறி, ஆட்சிப் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்திவிட்டான். சேடகன் அடுத்த தன் மகன்களை அழைத்து வேண்டியபோது எட்டுப் பிள்ளைகள் தம் அண்ணனைப் போலவே மறுத்துவிட்டனர். எனவே கடைசி மகன் விக்கிரன் என்பவனை அழைத்துக் கட்டாயப்படுத்தி ஆட்சிப் பொறுப்பினை ஒப்படைத்துவிட்டுக் காட்டுக்குச் சென்றான்.  விபுலம் என்னும் மலைச்சாரலில் ஆலங்கானம் என்னும் காட்டில் தவம் செய்துகொண்டிருந்த ஸ்ரீதரன் என்னும் முனிவனிடம் சென்று அருள் பெற்று தவம் மேற்கொண்டான். மகன்கள் ஒன்பது பேரும் தந்தை வழியைப் பின்பற்றினர்.  வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்பட்ட ஆட்சிப் பொறுப்பினை ஏற்றிருந்த விக்கிரன் செய்தியைத் தன் தங்கைக்கும் மைத்துனன் சதானிகனுக்கும் தெரியப்படுத்தினான். சதானிகன் வியந்தான். மிருகாபதி மயக்கமுற்றாள். சதானிகன் தெளிவித்து, ஆற்றுவித்து அன்புடன் மனைவியைப் போற்றிவந்தான். பிறப்பு மிருகாபதி கருவுற்றாள். ஒருநாள் நிலாமுற்றத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவளும் அவளது தோழிமாரும் சிவப்புநிற ஆடை அணிந்திருந்தனர். சிவந்த அணிகலன்களும், சாதிலிங்கம் முதலான சிவந்த மணப்பொருள்களும் அங்குச் சிதறிக் கிடந்தன. அவள் செந்நிறப் பட்டாடை போர்த்தியிருந்தாள். 