பாடு இன்றிப் பசந்தகண் பைதல பனிமல்க,  வாடுபு வனப்பு ஓடி, வணங்கு இறை வளை ஊர,  ஆடு எழில் அழிவு அஞ்சாது, அகன்றவர் திறத்து இனி  நாடும்கால், நினைப்பது ஒன்று உடையேன் மன்? அதுவும் தான்: தொல்நலம் தொலைபு, ஈங்கு, யாம் துயர் உழப்பத் துறந்து உள்ளார்,  துன்ன, நம் காதலர், துறந்து ஏகும் ஆர் இடைக்  'கல் மிசை உருப்பு அறக் கனை துளி சிதறு!' என,  இன் இசை எழிலியை இரப்பவும் இயைவதுவோ? 