இத் திசை அடைந்து, எம் இல்லின் இறுத்தன்மை இறுதியாக, வித்தக! மறந்திலேன் யான்; விருந்தினையாகி, எம்மோடு இத் திறம் இருத்தி' என்றான், மறைகளின் இறுதி கண்டான்.	42-22 'சுரதலம் அதனின் நீடு கார்முகம் வளைய வாங்கி, சரத வானவர்கள் துன்பம் தணித்து, உலகங்கள் தாங்கும் மரகத மேனிச் செங் கண் வள்ளலே! வழுவா நீதிப் பரதனது இயல்பும் இன்றே பணிக்குவென்; கேட்டி' என்றான்.	42-23 'வெயர்த்த மேனியன்; விழி பொழி மழையன்; மூவினையைச்