பூவைக்கு நண்ணு பகற்போதுகம தாமெலிந்தாள் வாவிக்கவின் தணிகைவாழ் குமரா- பாவிமதன் அம்புரம் புகுந்தலைக் கவம்பகந் தணந்தெறிக்க வெம்பி நெஞ்சமுந் திகைக்கவே. அம்பிறைக்கு மைந்து மலரம் பிறைக்கு  நொந்துமிக அம்பிறைக்குங் கண்ணாட் கருள்புரிவாய்- நம்புதணி கைக்கிரிக்குள் உற்றசித்ர கச்சுடைத் தனக்குறத்தி யைக்களித் தணைத் தவத்தனே.