பின்னும் அவர்கள், “சகல கிரந்த கரத்தர்களுடைய சங்கேதமும், கடவுள் திருவடியைக் குறித்தே வாழ்த்துதல் செய்வதாயிருக்க, நீர் அத்திருவடியை வாழ்த்தாது ‘தோள்வலி கூறு வோர்க்கே’ என்று மாறுகொளக் கூறலாய்த் தோளைப் பற்றிச் சொல்லியதென்னை?” என்ன, கம்பர், “தாடகையைச் சங்கரித்து, சுவாகுவைக் கொன்று, கௌசிகமுனி வேள்வியைக் காத்து, மிதிலையிற் சிவனது வில்லை ஒடித்து, சீதையைத் திருமணம் முடித்து அயோத்திக்கு மீண்டும் வரும்வழியிற் பரசுராமனை வென்று, வனத்தில் கரதூஷணாதியரை அதமாக்கி, மாயமானைக் கொன்று, கவந்தனை மாய்த்து, மராமரத்தைத் தொளைத்து, வாலியை வதைத்து, சுக்கிரீவனுக்கு அரசளித்து, மகாராக்ஷனை மடித்து, இராவணாதி இராட்சதர்களை யெல்லாம் கருவறுத்து, விபீஷணனுக்கு முடிசூட்டியது இராகவனது புயபலமேயாதலால், ஆதிதொடங்கி அந்தம் மட்டும் அவன் தோளாண்மையைச் சொல்வதே இராமாயணம் என்பது ஆராய்வோர்க்கு நன்கு விளங்குதற் பொருட்டு, ‘இராமன் தோள்வலி’ என்றும், இராமாயண காலக்ஷேபஞ் செய்வோரைக் ‘கூறுவோர்’ என்றும் குறிப்பித்ததாம்” என்றார். அதற்குமேலும், அவர்கள் ஆங்காங்கு வினாவிய வினாக்களுக்கெல்லாம் கம்பர் தக்கவாறு மறுமொழி சொல்லக் கேட்டு, அவருடைய வித்துவ சாமர்த்தியத்தைக் குறித்து மெச்சிச் சந்தோஷப்பட்டு, “மேற்படி, நாடிய பொருள் கைகூடும்’ என்ற பாடலில், ‘நீடிய அரக்கர் சேனை நீறுபட்டழிய’ என்றதற்கு, நீர்வேறெதைச் சொன்னாலும் சொல்லிக்கொள்ளும்; அந்த ராட்சச சேனை எங்கள் சுவாமியின் நீறுபட்டுத்தான் அழிந்தது” என்று சாதுரியமாகச் சொல்லி, ‘சரி சரி’ என்று ஒப்புக்கொண்டு கையொப்பங்கொடுத்தார்கள். அதைக்கம்பர் பெற்றுக்கொண்டு வந்து ஸ்ரீரங்கத்தாருக்குக் காண்பிக்க, அவர்கள் அதிசயப்பட்டுப் பின்னும் ‘திருநறுங்கொண்டை’ என்னும் ஸ்தலத்திலுள்ள ஜைனர்களுக்குள் அனேகர் தமிழிற் பெயர்பெற்ற வித்துவான்களும், சமயத் துவேஷிகளுமாகையால், இதைப்பற்றி ஏதாவது குற்றஞ்சொல்ல வகை தேடுவார்கள்; அவர்கள் வாயை அடக்க அவர்களிடத்தில் கையொப்பம் வாங்கி வந்தால் யுக்தமாயிருக்கும்,” என்றார்கள். இவர், ‘நல்லது!’ என்று அவ்விடத்திற்குப் போனபொழுது, அவர்கள் இராமாயணம் பாடித் தில்லை மூவாயிரவர் சமுகத்தில் பாம்பு தீண்டி இறந்த பிள்ளையைஉயிர்ப்பித்து அரங்கேற்றிய கம்பர் வந்தார் என்கிற செய்தி கேள்விப்பட்டவுடனே, என்றுங்காணாத பொருளைக் கண்டவர்கள்போலப் பரம சந்துஷ்டியடைந்து, எதிர்கொண்டழைத்துப்போய், உபசரித்து, ‘எங்கே வந்தீர்கள்?’ என்ன, கம்பர், ‘நாம் பாடின இராமாயணத்திற்கு உங்கள் கையொப்பம் வாங்க வந்தோம்,’ என்ன, அவர்கள், “தில்லை மூவாயிரவர்களுடைய கையொப்பம் வாங்கிய உமக்கு எங்கள் கையொப்பம் அத்தனை சிலாக்கியமானதோ? எங்களுக்குக் கௌரவமேயன்றி வேறன்று” என்று சொல்லி, இராமாயண காவியத்தை அவ்வவ்விடங்களில் ஒரு பார்வையிட்டுத் தாங்களும் சில கேள்வி கேட்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கம்பரை நோக்கி, என்ற பாடலில், எப்பொருட்கும் இறைவன் செயலை விளையாட்டு என்று என்ன நிமித்தத்தாற் சொன்னது? ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத கடவுள் விளையாடுவாரானால், அவரைச் சிறுபிள்ளை என்றல்லவோ நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது?’ என்றும், ‘எல்லாம் வல்ல கடவுள் கிர்த்தியம், சிருஷ்டி, திதி சங்காரம், திரோபவம், அனுக்கிரகம் என ஐந்துவகைப்படும் என்று ஆகமங்களிற் சொல்லியிருக்க, முத்தொழில் என்றது என்ன? மூன்று செய்யுளாற் கடவுள் வணக்கம் சொல்லவேண்டியது என்னை? ஒன்றே போதாதோ?’ என்றும், இம்மூன்று கேள்வி கேட்டார்கள். இம்மூன்றில் முதல்கேள்விக்குக் கம்பர், ‘சகலாண்ட சராசரங்களையும் ஆக்கலும் காத்தலும் அழித்தலும் அவர்க்குப் பாரமானவையல்ல; அலட்சியமாகிய விளையாட்டுச் செய்கைபோல இச்சா மாத்திரத்தாற் சாதாரணமாய் நிகழ்வனவாதலால், ‘விளையாட்டு’ என்றோம்; அன்றியும் விளையாட்டாகச் செய்யும் செய்கையே இவ்வளவாக வியக்கத்தக்கதாயிருக்குமாயின், அவர் வேண்டுமென்று கண்ணூன்றிச் செய்யும் செய்கை எப்படிப்பட்டதாயிராது? அவாங்மனகோசரமாய் இருக்குமல்லவோ?’ என்றும், இரண்டாவதற்கு, ‘பஞ்சகிர்த்தியங்களில் திரோபவம் சங்காரத்திலும், அனுக்கிரகம் ஸ்திதியிலும் அடங்குதலாலும், வேதத்திற் சொல்லப்படுவன முத்தொழிலேயாதலாலும் அவ்விரு தொழிலும் வேறுபிரித்து உரைக்க வேண்டா,’ என்றும்; மூன்றாவதற்கு, ‘வஸ்து நிச்சயம் பண்ணுமிடத்து நாயிரூப கிரியைகளை ஆவசியமாகச் செல்லவேண்டுமாதலால், அவற்றுட் கடவுளின் கிரியை, உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்’ என்ற பாடலினாலும், குணம், ‘சிற்குணத்தர் தெருவரு நன்னிலை’ என்ற பாடலினாலும், நாம்மஃம் ‘ஆதியந்தமரியென யாவையும்’ என்ற பாடலினாலும் சொல்லப்பட்டன,” என்றும் சமாதானமாக உத்தரம் சொல்லக்கேட்டு, அவர்கள், ‘சரஸ்வதி அமிசமாகிய உமது வல்லமையை நாங்கள் என்னென்று சொல்லுவோம்! என்று அதிசயித்து, பின்பு, ‘பாரகாவியமாதலால், இதில் எங்களுக்கு ஆதாரம் ஏதாவது உண்டோ?’ என்ன, இவர் ‘உண்டு’ என்று, யுத்தகாண்டத்தில் இந்திரஜித்து வதைப்படலத்தில், ‘இளையபெருமாள் ஏவிய பாணத்தால் இந்திரஜித்துத் தலையறுபட்டு விழுந்தபோது, அவனால் முன்பு உபத்திரவப்பட்ட தேவர்கள் நிர்ப்பயமாய் ஆகாசவீதியிற் கூடி நின்று, வில்லெடுத்துப் போர்செய்யும் வீரர்களுக்கெல்லாம் மேலான வீரனாகிய இந்திரஜித்து இறந்தபடியினாலே இலங்காபதி நெடுங்காலம் அவிச்சின்னமாய்ச் சென்றுவந்த அரசாட்சியானது இனி ஒருபொழுதும் செல்லமாட்டாது என்று பெருங்களிப்புற்று, அரையில் உடுத்த உடையையும், தோள்மேலிட்ட உத்தரீயம் முதலானவைகளையும் ஒக்க உரிந்து, பந்துபோலச் சுருட்டி மேலே வீசியெறிந்து, கொல்லாவிரதிகளென்னும் சமணர்களுடைய உபாசனா தேவர்களாகிய அருகர் கூட்டம் போல நிர்வாணிகளாய் ஆனந்தக் கூத்தாடினார்கள்,’ என்னும் கருத்தை உள்ளிட்ட, - என்ற பாடலைச் சொன்னார். அதையவர்கள் கேட்டு வியந்து, கையொப்பங் கொடுத்தார்கள். அக்கையொப்பத்தைக் கொண்டுவந்து காட்டியும், ஸ்ரீரங்கத்து வைஷ்ணவர்கள், “மாவண்டூரிற் பண்டித சிரேஷ்டனாகிய ஒரு கருமான் இருக்கின்றான்; அவனுடைய கையொப்பமும் வாங்கி வாரும்,’ என்றார்கள். கம்பர் மாவண்டூருக்குப் போய், அந்தக் கருமானுக்குத் தமது வரவை அறிவிக்க, அவன், ‘இதற்காக நீங்கள் இவ்வளவு தூரம் பிரயாசப்படு வரவேண்டுமா? அப்படிப்பட்ட தில்லை மூவாயிரவர்களும், திருநறுங்கொண்டையிலுள்ள சமணர்களும் அங்கீகரித்த நூலுக்குச் சங்கை என்னையிருக்கிறது? மேலும், சாரதா விக்கிரகமாயிருக்கிற உங்களுக்குச் சிற்றறிவுள்ள நான் எம்மாத்திரம்!’ என்று சொல்லி, புஸ்தகத்தை அவிழ்த்துச் சிற்சில சந்தர்ப்பங்களுற் சோதித்து, இரண்டொரு கேள்வி கேட்டுப் பிறகு, ‘இந்த மகா காவியத்தில், எங்களுக்கு ஆஸ்பதம் ஒன்றுமில்லையா?’ என்று கேட்க, கம்பர், ‘உங்களுக்கு இல்லாமற் போவானேன்?’ என்று, ‘இராமராவண யுத்தத்தில் பிரதாபலங்கேசுரன் இராமர்மேல் மாயாஸ்திரப் பிரயோகஞ் செய்த பொழுது அவர் விபீஷணாழ்வானை நோக்கி, ‘இஃதென்னை?’ என, விபீஷணன், ‘கைளுமையா; கருக்கொண்டு நிறைந்த கார்மேகம் போன்ற கரிய திருமேனியையுடைய ஸ்ரீராமரே, திக் கஜங்களின் கொம்புகளை ஒடித்த இராவணன், இழைநுழையும் ஊசி ஒன்றை உண்டாக்கி, அதைக் கருமாரிடத்திற் கொண்டுபோய்க் காட்டி இவ்வூசி நல்ல வேலைப்பாடாகச் செய்யப்பட்டது. இதைத் தக்க விலை கொடுத்து வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்,’ என்று கொல்லத்தெருவில் ஊசி விற்கிறவர்களைப் போல, மூலப் பிரகிருதி மாயைகளுக்கும் உற்பத்தி ஸ்தானமாயிருகின்ற மாயராகிய உம்மேலே தானே மாயாஸ்திரத்தைப் பிரயோகித்தான்,’ என்று சொன்ன இக்கருத்தை உள்ளிட்ட,