வாணாளை மடக்கியிவள் ரூபம் கண்டு  மயங்காதே மவுனத்தில் நில்லு நில்லு  கோணாத முக்கோணக் குறியைப் பாரு  கூசாதே கண்கூசும் கூசுங்காணே   கூச்சமற்றும் பார்க்கையிலே இருள் போல் மூடும்  கொள்ளி கொண்டு கொளுத்தியதை வெளிச்சம் போடு  வாய்ச் சமர்த்துப் பேசாதே மவுனத் தூன்று  வாவா என்றே நீயும் வருந்திக் கூவச் 