- என்பதை வாசிக்கக்கேட்டு, அதில் ‘உன் செருப்படியிற் பொடியொவ்வா மானுடரைச் சீறுதியோ?’ என்பதைக் குறித்து அவ்விடத்திருந்த வைஷ்ணவர்களில் ஒருவர் கம்பரை, ‘ஏன்காணும், சாக்ஷாது பரமபிரமமாகிய சக்கரவர்த்தித் திருமகனையும் இளையாழ்வானையும் இராட்சசப் பட்டி மகனாகிய இராவணனுடைய செருப்புக்காலில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கின்ற பொடிக்கும் ஒவ்வாத மானுடரென்று சொல்லி அபசாரப்படுகிறீர்?’ என்ன, கம்பர் பக்கத்திலிருந்த அம்பிகாபதி அவருக்குத் தண்டன் சமர்ப்பித்து, ‘சுவாமி, ஒரு விண்ணப்பம்: யுத்தத்திற் கும்பகருணன் இறந்த செய்தி அறிந்து இராவணன் அழுததைக் குறித்துச் சொல்லுமிடத்தில் அவன் சுத்தவீரனாகையால், அழுதானென்று சொல்வது கௌரவத்தாழ்வென்று நினைத்து, பூர்வம் தனக்கு உண்டாகிய இராவணன் என்னும் பெயரின் காரணத்தை அவன் வெளியிட்டானென்று உபசார வழக்காகச் சொன்னவர், ஒப்பற்ற பகவான் விஷயத்தில் அபசாரப்படுவாரா?’ என்ன, ஸ்ரீமந்தாதமுனிகள் நகைத்தருளி, அவ்வைஷ்ணவரை நோக்கி, ‘உன் செருப்படியிற் பொடியொவ்வா மானுடர்’ என்றது, கம்பர் தாம் சொல்வதாகக்கூறாமல், துஷ்ட ராக்ஷசியாகிய சூர்ப்பநகை கூறும் கூற்றாகச் சொல்வதாதலால், ராமலக்ஷ்மணர்கள் அவள் அபீஷ்டப்படி நடவாததனாலும், அவள் மூக்கை அறுத்ததனாலும் அவர்களை விரோதித்து அவ்வரக்கி தூஷிக்கையில் இப்படியே சொல்லுவாளாகையால், இவ்வாக்கியத்திற்கு இது ஒரு கருத்தும், ‘செருப்படி’ என்பதைச் செரு+படி எனப் பிரித்து, ‘உனது யுத்தபூமியில் ஒரு தூசுக்கும் ஒப்பாகாத மனிதர்,’ என வேறு ஒரு கருத்துங் கொள்ளும்படி சிலேடையால் இரட்டுற மொழிதலாகச் சொன்னமையால், இது வித்துவ சாமர்த்தியமேயல்லது, அபசாரமன்று,’ என, அதைப்பற்றிச் சகலரும் பரம சந்துஷ்டி அடைந்தனர். அப்பால், யுத்த காண்டத்திற் கடல்காண் படலத்தில், ‘சீதையைப் பிரிந்த பின்பு, தன் திருக்கண்களுக்கு இனமாக அவளைப் போன்றிருக்கின்ற தாமரை மலர்களும் இதழாகிய இமை மூடி உறங்குகின்ற இராக்காலத்திலும் நெடுநாளாகக் கண்ணுறக்கங்கொள்ளாத ஸ்ரீராகவன் இராவணன்மேற் படை எடுத்துப்போய்த் தென்சமுத்திரத்தின் வடகரையிற் பாளயமிரங்கித் தனக்குத் துணை செய்யும்பொருட்டுப் பொங்கி எழுந்து எங்கும் பரந்து வந்த பெரிய வானரசேனை தன் புறத்திலும் அகத்திலும் புடை சூழும்படி அச்சமுத்திரத்தைக் கண்டான்’ என்பதை உள்ளமைத்த, -என்னும் பாடலை வாசிக்கும் பொழுது, ‘பெருஞ்சேனை புறத்துப் புடைசுற்ற’ என்றது சகஜமே; ‘அகத்தும் புடைசுற்ற’ என்றது விளங்கவில்லையே! அஃது என்னை!’ எனச் சிலர் ஆசங்கிக்க, ஸ்ரீமந்நாதமுனிகள், ‘சுவாமியானவர் வானர சேனாவீரர்கள் தத்தம் தாய், தந்தை, அண்ணன், தம்பி, மாமன், மைத்துனன் முதலாகிய இனத்தாரையெல்லாம் விட்டுப்பிரிந்து, தம்பொருட்டு படைத்துணை வந்திருப்பதுபற்றி, அவர்களுக்கு ராட்சசர்களால் ஏதாவது அபாயம் நேரிடுமானால் அவர்களினத்தார், ‘இந்த ராமன் பகைவரைச் சண்டை செய்து வெல்வதற்கு நம்முடைய குடும்பத்தாரை அழைத்துப் போனானே! போனவிடத்தில் தன்னுயிரை மாத்திரம் திதிப்பாக நினைத்து உபாயமாய் ரக்ஷித்துக்கொண்டு, அவர்களைச் செவ்வையாய் பராமரிக்காமல் ராட்சசப் பேய்களுக்கு அநியாயமாய்ப் பலி கொடுத்துவிட்டானே! பாவி!’ என்பதாகத் தம்மைப் பலவிதத்திலும் நொந்துரைப்பார்களாதலாலும், ஒரு சிக்குச் சிலுக்கில்லாமல் அவர்களைப் பாதுகாத்து மறுபடி நிலையிலே கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பது தமது கடமையாதலாலும், ‘எல்லாரும் வந்து சேர்ந்தார்களா? அவர்கள் க்ஷேமமாயிருக்கிறார்களா?’ என்று அவர் ஒரு நொண்டிக் குரங்கையுந் தப்பவிடாமல் மதிப்பிட்டுத் தமது திருவள்ளத்தில் வைத்தாரென்பதுகொண்டு, ‘அகத்தும்புடைசுற்ற’ என்று சொல்லப்பட்டது,’ எனக் கம்பரது கருத்தை வெளியிட்டருள, அவர்கள், ‘அப்படியா!’ என்று அதிசயித்தார்கள். அதன் பிறகு இரணியவதைப்படலம் வாசிக்கையில் அங்குள்ளவர்களுள் வேறு சிலர், ‘இராமாயணத்தில் எங்கும் இரணியவதை சொல்லக் காணோமே! இஃதேது நவீனமாயிருக்கிறது!’ என்று கேட்க கம்பர், ‘இது புராணாந்தரம்’ என்ன அவர்கள், ‘புராணாந்தரமாயினும், சமஸ்கிருத பாஷையினால் இராமாயணஞ் செய்த வான்மீகி முதலானவர்களாற் சொல்லப்படாததை நீர் சொன்னமையால், எவ்விதத்தில் ஒப்புக்கொள்வது? இதற்கு ஏதேனும் ஒரு திட்டாந்தங் காண்பிக்க வேண்டும்; அதாவது, இது சிங்கப்பெருமாள் சரித்திரமாதலால், இதை இந்தத் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் மோட்டழகிய சிங்கரானவர் சிரக்கம்ப கரக்கம்பஞ் செய்து திருவுளம் உவந்தருள்வதுதான். அப்படி அவர் அங்கீகரிப்பாரானால், ஒப்புக்கொள்ளுகிறதற்கு எவ்வளவுஞ் சந்தேகமில்லை,’ என்றார்கள். அதைப்பற்றி ஸ்ரீமந்தாதமுனிகள் ஒன்றும் வார்த்தை சொல்லாதிருக்க, கம்பர், ‘ஆகாத பஞ்சாங்கத்திற்கு அறுபது நாழிகையுந் தியாச்சியம்’ என்பது போல இக்காவியத்தை ஆரம்பித்த நாள்முதல் இடையூறு சம்பவித்தபடியிருக்கிறதே! இஃதென்னை தவக்குறை! நல்லது! தெய்வசங்கற்பம் உள்ளபடியாகிறது!’ என்றெண்ணி, அவ்விரணிய வதைப்படலத்தில், ‘பிரகாலாதாழ்வானை நோக்கி, ‘நீ சொல்லிய அரியென்பவன் எவ்விடத்திலிருப்பான்?’ என்று இரணியன் கேட்டதற்குப் பிரகலாதன், ‘அந்தப் பரமாத்துமன் அகண்டிதனாகையால், அவனை இன்ன இடத்தில் இருப்பான் இரானென்று கண்டிதப்படுத்திச் சொல்லவும், அவனுடைய அணுத்துவ விபுத்துவ அதிசயங்களை இன்னபடியென்றறியவும் முடியா; ஆயினும், ஒருவாறு சொல்லுகிறேன், அவன் ஒரு சாணளவாகிய சிறு திரும்பிலுமிருப்பான்; ஓரணுவைச் சதகூறு செய்து பார்த்தால், அக்கூறுகள் ஒவ்வொன்றிலும் தனித்தனி இருப்பான்; அன்றியும், பெரிய மேருமலையிலும் இருப்பான்; இங்கே நிற்கின்ற தூணிலும் இருப்பான்;நீ சொன்ன சொல்லிலும் இருப்பான்; அவனில்லாத இடம் எதுவுமில்லை; இவ்வுண்மையை அறியவேண்டுமாகில், தாமதியாமற் சோதித்துப்பார்,’ என்றான். அது கேட்டு இரணியன் சொல்லத் தொடங்கினான்,’ என்ற கருத்தைத் தன்னிடத்திற் கொண்ட - என்னும் பாடலையும்; இரணியன், ‘தேவர்களுக்கும் உனக்கும் ஒரு தன்மையாய் இவ்வுலகமெங்கும் நிறைந்திருக்கின்ற அரியென்பவன், மற்ற இடங்களிலெல்லாம் இருப்பானென்பது அப்படியிருக்கட்டும்ந இத்தூணின் இடத்திலும் இருக்கின்றானென்று நீ சொன்னமையால், இதனிடத்தில் நான் காணும்படி அவனைப் பிரத்தியக்ஷமாகக் காட்டவேண்டும்; காட்டாமற் போவாயானால், மஸ்தகத்தையுடைய யானையைச் சிங்கமானது அறைந்து கொன்றாற் போல உன்னைக் கொன்று, என் பசி தீர உன்னுடலைத் தின்று உதிரத்தைக் குடித்து, தாகத்தைத் தணித்துக் கொள்ளுவேன்!’ எனப் பிரதிக்கினை பண்ணினான்,’ என்ற கருத்தை உள்ளிட்ட, -என்னும்பாடலையும்; அப்பிரதிக்கினையைக் கேள்வியுற்ற பிரமஞானியாகிய பிரகாலாதாழ்வான், ‘ஐயா, இப்பொழுது என்னுயிரைக் கொல்லுகிறதாகப் பிரதிக்கினை பண்ணினையே! இதுவீண்தான்; முன்பு எண்ணெய்க் கொப்பறையில் தள்ளினாய்; கற்பாறையோடு கட்டிக் கடலில் விடுத்தாய்; வாள் வேல் முதலான ஆயுதங்களைக் கொண்டு வெட்டிக் குத்தி எய்தி எறிந்தும் பார்த்தாய், நான் இறக்கும்படி மரணயாகமுஞ் செய்வித்தாய்; என்மேல் அஷ்டதிக்கஜங்களையும் ஏவினாய்; அஷ்டமா நாகங்களையும் விட்டுக் கடிப்பித்தாய்; பைக்குள்ளே போட்டு இறுக்கிக் கட்டிச் சம்மட்டி கொண்டும் அடிப்பித்தாய்; மற்றும் எத்தனையோ வாதைகளுஞ்செய்வித்தாய்; அவைகளினால் எல்லாம் நான் இறந்தேனோ? என்னுடைய உயிர் உன்னாலே கொல்லப்படுவதற்கு அத்தனை எளிதானதன்று; இதோ என் பிரதிக்கினையைக் கேள்; உனக்கு நான் முன்பு சொன்ன சர்வ வியாபகன், நீ தொட்ட தொட்ட இடந்தோறும் அவசியம் தோன்ற வேண்டும், தோன்றாமற் போவானானால், என்னுயிரை யானே மாய்த்துக் கொள்ளுவேன்; அப்படிச் செய்யாமற் பின்னும் உயிரோடு வாழ்ந்திருக்க விரும்புவேனாகில், நான் அந்த லோகராட்டியனுக்குத் தாச பூதனல்லேன்!’ என்றான்,’ என்னும் கருத்தை உட்கொண்ட,