நெறித்துவிட்டன்ன நிறை ஏரால், என்னைப்	 பொறுக்கல்லா நோய் செய்தாய்; பொறீஇ நிறுக்கல்லேன்;  நீ நல்கின் உண்டு, என் உயிர்;	 குறிப்புக் காண் - வல்லுப்பலகை எடுத்து நிறுத்தன்ன  கல்லாக் குறள! கடும் பகல் வந்து எம்மை,	 'இல்லத்து வா' என, மெய் கொளீஇ, எல்லா! நின்	 பெண்டிர் உளர் மன்னோ? கூறு;	 நல்லாய் கேள்! உக்கத்து மேலும் நடு உயர்ந்து வாள் வாய	