யாம்பன் மலரினுந் தான்றண் ணியளே. <<  >> ஆம்பல் மலரினும் தான் தண்ணியளே. என்றது, மகட்போக்கிய செவிலித்தாய் சொல்லியது. பாடியவர்மோசிகீரன். சிறப்பு கடையெழு வள்ளல்களுள் ஒருவனாகிய ஆய் வள்ளல் பற்றிய குறிப்பு. செய்தி செவிலித்தாய் வயது வந்த தன் மகளை ஆரத் தழுவினாள். அப்போது அவளது மகளின் மேனியில் நறுமணம் கமழ்ந்தது. அந்த மணம் வீரக்கழலை அணிந்த ஆய் அரசனின் மழைமேகங்கள் தவழும் பொதியமலையில் பூத்திருக்கும் வேங்கை மலர் போலவும், காந்தள் மலர் போலவும் இருந்தது. அந்த ஆய் நாட்டுச் சுனையில் பூத்திருக்கும் ஆம்பல் மலர் போல் குளுகுளுவென்று இருந்தது. (இனிக்கட்டுமே என்று எண்ணிக் கையை எடுத்துவிட்டு) மீண்டும் தழுவினேன். அவள் எனக்கு வியர்வை வருகிறது விட்டுவிடு என்றாள். (ஏன் அப்படிச் சொன்னாள் என்பது) இப்போது புரிந்துவிட்டது, நான் அவளைத் தழுவுவதை விரும்பவில்லை என்று.(தன் காதலன் தழுவும்போது கிட்டும் இன்பத்தை நினைத்திருக்கிறாள். அவனைத் தழுவிக்கொண்டு அவனுடன் என்னை விட்டுவிட்டு ஓடிவிடப் போவதை நினைத்திருக்கிறாள்.) பாடல் 85 (யாரினு)  மருதத்திணை தோழி கூற்று