நயப்புறுசன் மார்க்கமவர் அடையளவு மிதுதான் நம்மாணை என்றெனக்கு நவின்றவருள் இறையே மயப்பறுமெய்த் தவர்ப்போற்றப் பொதுவில்நடம் புரியும் மாநடத்தென் னரேசயென் மாலையணிந் தருளே! பாடல்: 72 (வன்புடையார்) வன்புடையார் கொலைகண்டு புலையுண்பார் சிறிதும் மரபினரன் றாதலினால் வகுத்தவவர் அளவில் அன்புடைய என்மகனே பசிதவிர்த்தல் புரிக அன்றியருட் செயலொன்றும் செயத்துணியே லென்றே இன்புறஎன் றனக்கிசைத்த என்குருவே எனைத்தான் ஈன்றதனித் தந்தையே தாயேஎன் னிறையே துன்பறுமெய்த் தவர்சூழ்ந்து போற்றுதிருப் பொதுவில் தூயநடத் தரசேஎன் சொல்லுமணிந் தருளே! பாடல்: 73 (கொடியவரே)