இந்தச் சொல்லைக்கேட்டு எல்லோரும் மிகவும் விழிப்பாட்டமாய், ஒருவனொருவனைப் பார்த்து, வகை தெரியாமல், வாய்விட்டுப் பேசாமல் இருந்தார்கள். வெகுநேரஞ் சென்ற பின்பு குருவானவர், ‘நமக்குள்ளே ஆராகிலுமொருவன் அடை காத்தாலொழிய, வேறே வழி காணோமே’ என்று எதிரே இருந்த மூவரையுந் தனித்தனியே கேட்க, அவரவர் ஒவ்வொரு போக்குச் சொல்லத் தலைப்பட்டனர். முதலாவது, மூடன், ‘தினந்தினம் ஆற்றுக்குப் போய் வேண்டிய தீர்த்தமெல்லாங் கொண்டுவரவும், காட்டுக்குப்போய் வேண்டிய எரிகரும்பு சம்பாதித்துக் கொடுக்கவும், எனக்கு உத்தியோகமாயிருக்க, நான் அடைகாக்கக் கூடுமோ?’ என்றான். இரண்டாவது மூர்க்கன், ‘நான் இரவும் பகலு்மாகப் பின்வாங்காமல், மடைப்பள்ளியில் பத்துபேருக்குச் சோறாக்கவும், நாநாவிதக் கறிகளைச் சமைக்கவும், அதிசயமான பலகாரங்கள்பண்ணவும், வெந்நீர் வைக்கவும், அடுப்பண்டையிலே கிடந்துழைத்துக்கொண்டு சாகிறேனல்லவோ? ஆதலால், அடை காக்கிறதற்கு என்னாலாகுமா?’ என்றான். மூன்றாவது, மிலேச்சன், ‘விடியுமுன் எழுந்திருந்து, ஆற்றுக்குப்போய்த் தந்ததாவளம் பண்ணி, வாய் கொப்பளித்து, முகங்கழுவிச் சுத்தி செய்து, கிரமத்தோடே சந்தியா அனுஷ்டானம் முடித்துக்கொண்ட பிறகு, நந்தனவனங்களிற் புகுந்து நாளரும்புகளெடுத்து, விந்தை விந்தையாய்த் தொடுத்து, விக்கிரகங்களுக்குச் சார்த்தித் தூபதீபங் காட்டித் தேவாராதனை புரிதற்கு வேண்டிய உதவிசெய்வது என் காரியமாயிருக்கிறதனால், நான் அடைகாக்கிறது எப்படி?’ என்றான். அதற்குக் குருவானவர், ‘இதெல்லாம் உள்ளதுதானே? போன மற்ற இரண்டு பேர்களாலேயும் ஆகாது; அவர்களில் மடயனுக்கு இங்கே வருகிறவர்கள் போகிறவர்களை விசாரிக்கவும், அவர் சொல்லும் உத்தரத்துக்கு மறு உத்தரங் கொடுக்கவும், பல பேருங்கொண்டுவரும் வழக்குகளைக் கேட்டுத் தீர்க்கவும், எந்நேரமும் முடியாத வேலையாயிருக்கிறது; கடைசியிலே மட்டி என்பவன் எதற்காவது ஏவின சமயத்தில் கடைக்குச் சந்தைப் பேட்டைக்குப் போகிறவனல்லவா? ஆகையால், உங்களுக்குள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒழிவில்லை; நான் மாத்திரந்தான் சும்மாவிருக்கிறேன்; அதனால், நான் முட்டையை மடியிலே வைத்துக்கொண்டு, கையாலே தழுவிப் போர்வையாலே மூடி, மார்போடணைத்து, அன்போடு பேணிக் கண்ணும் கருத்தும் இடைவிடாது அதனிடத்தில் ஊன்றி நிற்கப் பத்திரமாய் அடை காக்கிறதைவிட எனக்கு வேறே வேலையென்ன? முட்டை பரிபாகப்பட்டுக் குதிரையைக் கண்டடைந்தால், அதுவே போதும்; படத்தக்க பிரயாசமெல்லாம் பார்க்கக் கூடாது,’ என்றார். இந்த ஆலோசனையெல்லாம் மடத்திலே நடக்கும்போது, இராத்திரி மூன்றாம் ஜாமத்தில் சந்திரோதயத்தோடு புறப்பட்ட மட்டியும் மடயனும் இரண்டரைக்காத வழிக்கப்பால் முன் கண்டு குறித்த அடையாளமான இடத்துக்குப்போய்ச் சாம்பற் பூசணிக்காய் திரளாய்க் காய்த்துக்கிடந்த ஏரிக்கரையைக் கிட்டினார்கள். கிட்டிக்கண்டு, களிகூர்ந்து, அங்கிருந்த குடியானவன் அருகிற்சென்று, ‘அப்பா, இந்தக் குதிரை முட்டைகளில் எங்களுக்கு ஒரு முட்டை அவசியம் கிரயத்துக்குத் தரவேண்டும்!’ என்று கெஞ்சிக் கேட்டார்கள். அவன் இவர்கள் மூடத்தனத்தைக் கண்டுகொண்டு, ‘ஓ! ஓ! இந்த உத்தம ஜாதிக் குதிரை முட்டையை நீங்கள் விலைகொடுத்து வாங்கத்தக்கவர்களா? இது வெகுவிலை பெற்றதாகும்!’ என்று சொல்ல, ‘போமையா போம்! இதற்கு ஐந்துபொன்தானே உள்ள விலை? நாங்களென்ன அறியோமோ? எங்களுக்குத் தெரியாதது போல நீர் ஏன் உயர்த்தி உயர்த்திப் பாடுகிறீர்? கைம்மேலே இதோ இந்த ஐந்து பொன்னையும் வாங்கிக்கொண்டு, நல்ல முட்டையாய் ஒன்று தாருமையா,’ என்றார்கள். அதற்கந்தப் பயிரிடுங் குடியானவன், ‘நீங்கள் நல்ல கிரகஸ்தரென்று தெரிய வருகிறது! உங்கள் சற்குணத்தைப் பற்றி இந்த விலைக்குச் சம்மதிக்கிறேன்; நல்லது; உங்களுக்குச் சரிப்போன ஒரு முட்டையைத் தெரிந்தெடுத்துக்கொண்டு போங்கள்; இவ்வளவு மலிவாய் வாங்கின விலையை மாத்திரம் ஒருவரிடத்திலும் வெளிவிடாதிருங்கள்,’ என்றான். ‘அதைப்பற்றி எங்களுக்கு வேண்டுவதென்ன? அப்படியே வெளிப்படுத்தவில்லை,’ என்று அவர்கள் இருவரும் தங்கள் மனத்துக்கேற்றபடி, எல்லாவற்றிலும் பெரியதாக ஒரு காயைத்தேடித் தெரிந்தெடுத்துக் கொண்டு, மறுநாள் அதிகாலமே பலபலவென்று பொழுது விடியுமுன் சிற்றிருட்டிலேதானே எழுந்து, மட்டி தலைமேல் முட்டையை எடுத்துப் பதனமாய் வைத்து, வழி காட்டிக்கொண்டு முன்னே போகையில், மட்டி காணாது கண்டதாக அதிசயித்துச் சொல்லத் தொடங்கினான். ‘ஆ! ஆ! பெரியோர்கள், ‘எல்லாம் தபோ பலத்தாற் கைகூடும்!’ என்பார்கள். அதற்கு அத்தாட்சி இப்பொழுது பிரத்தியக்ஷமாகக் கண்டோம்; நம்முடைய குருநாதர் செய்துவருகிற தபோ பலம் இதுதான்; நூறு பொன், நூற்றைம்பது பொன் பெறத்தக்க ஜாதிக்குதிரையை மாயப்பொடி தூவிப் பறித்துக்கொண்டு போகிறது போல, நாம் எத்தனை சுலபமாக ஐந்து பொன்னுக்கு வாங்கிக் கொண்டு வருகிறோம் பார்!’ என்றான். அதற்கு மடயன், ‘இதிலே ஆலோசனை ஏன்? ‘பண்ணிய பயிரில் புண்ணியந் தெரியும்,’ என்று சொல்வதை நீ கேட்கவில்லையா? நம் குருவானவர் உள்ளபடியே புண்ணியாத்துமா என்பது அவருக்கு இப்பொழுது கிடைத்த இந்தக் குதிரையினளவிலே உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போலத் தெரிகிறது; இன்னமொரு திருஷ்டாந்தம்! என் தகப்பன், தான் பரமயோகியன் என்பதும், யோகசாலி என்பதும், தனக்கு நான் கிருஷ்ண விக்கிரகம் போலப் பிள்ளையாய்ப் பிறந்ததனாலல்லவோ தெளிவாகக்கண்டு பெருமகிழ்ச்சி கூர்ந்தான்!’ என்று சொல்ல, மட்டி, ‘அதைக்குறித்துஞ் சந்தேகமா? விரையொன்று போடச் சுரையொன்று காய்க்குமா? ஆமணக்கு விதைத்தால், ஆச்சா முளைக்குமா? நல்வினை நன்மையைத்தான் தரும்; தீவினை தீமையைத்தான் தரும்,’ என்றான். இப்படி ஆனந்தத்துடனே பேசிக்கொண்டே வெகுதூரம் நடந்து, பின்பு இடுக்கு வழியிற் போகும்போது அவ்வழியோரத்திற் சாய்ந்திருந்த ஒருமரத்தின் கொம்பு குறுக்கே பட்டு, மட்டி தலையிலிருந்த சாம்பற் பூசனிக்காய் தவறிக் கீழே நெருங்கிய புதரின்மேல் விழுந்து, அதன் நடுவிற் கிடந்த கல்லின்மேல் விசையாய்த் தாக்கித் தகர்ந்துடைந்தது. அப்போதந்தப் புதரிலே பதுங்கியிருந்த முயல், அதிர்ந்தெழுந்தோடியது. அது கண்டு, ‘இதோ! முட்டைக்குள்ளிருந்த குட்டிப்பரி ஓடுகிறது!’ என்று அபயமிட்டுக்கொண்டு இருவரும் அதைப் பற்றிப் பிடிக்கப் பின்தொடர்ந்தார்கள். அவர்கள் காடுஞ் செடியும் மேடும்பள்ளமும் கல்லுங்கரடும் முள்ளும்முருடும் பாராமல் ஓடவே, உடுத்த வஸ்திரம் செடிகளிலே மாட்டிக் கிழிந்து, கயிறுகயிறாய்த் தொங்க, முட்கள் முதுகைக் கிழிக்க, கற்கள் காலிலுறுத்த, உடம்பெல்லாம் காயம்பட, உதிரம் பீரிட்டுப்பாய, ஊற்றிலிருந்து பெருகுவதுபோல வேர்வை வடிய, நெஞ்சு பதைக்க, காதடைக்க, நாக்கு வறள, தாகமதிகரிக்க, குடல் குழம்ப, இரைப்பெடுக்க, பெருமூச்சு வாங்க ஓடியும் முயல் அகப்படாமல், தவித்துத் தடுக்கி விழுந்தார்கள். இதற்குள்ளாக முயல் கண்ணினாற் காணக்கூடாமல் மறைத்து, வெகுதூரத்தில் ஓடிப்போய் விட்டது. அவர்களும் இளைப்பைப்பாராமல் எழுந்து, கல்லும் முள்ளுந் தைத்த காலால் நொண்டி நொண்டி வெயிலிலே நடந்து, அங்கங்கே தேடிச் சலித்துப் போய், அன்றைக்கெல்லாம் பசியுடன் பட்டினி கிடந்து அஸ்தமித்த பின்பு மடத்துக்குச் சென்றார்கள். மடத்து வாயிலில் நுழையும்போது, ‘அட அப்பா! அட அப்பா!’ என்று கூவி, வாயிலிலே மோதியடித்துக்கொண்டு கீழே விழுந்தார்கள். உள்ளே இருந்தவர்கள் துணுக்குற்று ஓடி வந்து கை தூக்கியெடுத்து, ‘என்ன அபாயம் வந்தது!’ என்று கேட்க, நடந்த வர்த்தமானமெல்லாம் இருவரும் விவரமாய்ச்சொன்ன பிறகு, மட்டி என்பவன் தனக்குள்ளே அதிசயித்து, மற்றவர்களுடனே, ‘ஐயா! நான் பிறந்த நாள்முதல் இன்றைய வரையில் ஒருக்காலும் இத்தனை வேகக் குதிரையைக் கண்டதேயில்லை! இது கறுப்புப் பாய்ந்த சாம்பல் நிறமாய் உயரத்திலும் பருமனிலும் முயலை ஒத்ததாய், ஒரு முழ நீளமாய், இன்னும் முட்டைக்குள் கிடக்கும் குட்டியாயிருந்தாலும், இரு செவியும் விரித்துக்கொண்டு இரண்டு விரற்கடை நீளமுடைய குறுவாலைத் தூக்கி, நிலத்திலே மார்புபட நாலு காலையும் விரித்து நீட்டி ஓடின சுறுக்கும் வேகமும் சொல்லவும் நினைக்கவுங் கூடா!’ என்றான். அதைக்கேட்டு அவர்களெல்லாம் அங்கலாய்த்துக் கொண்டிருக்கக் குருவானவர் அவர்களை அமர்த்திக் ‘கூண்டோடே போச்சுது குளிருங் காய்ச்சலும்,’ என்றது போல, ஐந்து பொன்போனதன்றி, அதனோடு குதிரைக்குட்டியும் போய்விட்டதே! அது தாவளைதான்! சிறு குட்டியாயிருக்கும் பொழுதே இப்படிக் கடுமையாய் ஓட்டம் பிடித்தது. இனிமேல் வளர்ந்து பெரியதாகியபோது எப்படிப் பறக்கமாட்டாது! அச்சமில்லாமல் திடச்சித்தமாய் அதன்மேல் ஆர் ஏறியிருக்கப் போகிறார்கள்? அப்பா, நான் கிழவனாக்கும்! அப்படிப்பட்ட வாயு வேகக் குதிரை பணச் செலவில்லாமற் சும்மா இலவசத்தில் வந்தாலும், எனக்கு வேண்டா!’ என்றார். 3. வாடகை மாடு ஏறிப் போனது