பிறகெல்லாம் பேசலாம்! வருந்தீ மைக்குப் பெரிதுநீர் கருதிடுக" என்றான். வேலன், "இறையவரின் அமைச்சருக்கு மகனா ரேநீர் இன்றிழைத்த நன்றியையாம் மறவோம்" என்றான்.  என்றவுடன் துறவியவன் "நீல னாரே இங்குவரும் பூதங்கள் தம்மை நாமே சென்றெதிர்ப்போம்! உம்தந்தை அடையா ளத்தைச் செப்பிடுவீர்! அவரைநாம் காத்தல் வேண்டும்" என்றுரைத்தான். அதுகேட்ட நீலன், "தந்தை இடதுகையில் வேப்பிலைவைத் திருப்பார். அந்த மன்னன் அடையாளமோ தலையில் மாம்பூ வைத்திருப்பான் அறிந்திடுவீர்" என்று சொன்னான்.  பறந்ததுவே லன்குதிரை! அன்னம் ஓர்பால் பாய்ந்தேறித் தன்பரியைப் பறக்கச் சொன்னாள்! "பிறந்ததுநம் விடுதலை நாள்! பிறந்த தின்பம்! பிளந்ததுபோய் ஆள்வாரின் சூழ்ச்சிப் பாறை!