கற்றை வெண் நிலவு நீங்க, கருணை ஆம் அமிழ்தம் காலும் முற்றுறு கலையிற்று ஆய முழுமதி முகத்தினானை; பெற்றவன் அளித்த மோலி இளையவன் பெற, தான் பெற்ற சிற்றவை பணித்த மோலி பொலிகின்ற சென்னியானை;	133 வீரனை - நோக்கி, அங்கம் மென் மயிர் சிலிர்ப்ப, கண்ணீர் வார, நெஞ்சு உருகி, 'செங் கண் அஞ்சன மலை! அன்று ஆகின், கார் முகில் கமலம் பூத்தது! அன்று, இவன் கண்ணன் கொல்லாம்; ஆர் அருள் சுரக்கும் நீதி அற நிறம் கரிதோ?' என்றான்.	134