9.கம்பர் சரித்திரத்தின் ஒருபகுதி விநோத ரச மஞ்சரி வித்துவான் அட்டாவதானம் வீராசாமி செட்டியார் அவர்கள் 9. கம்பர் சரித்திரத்தின் ஒரு பகுதி ஒருநாள் சூரியாஸ்தமன காலத்திற்கு முன்பு புஷ்பக்கொத்துகளில் பஞ்சவர்ணக் கிளிகள் கொஞ்ச, பூங்கொடிகள் பொற்றொடி மாதர் போல அசைய, கிளை விளக்கேற்றினாற் போலச் சண்பகங்கள் பொன்னிறமாகிய அரும்பெடுக்க, குடமல்லிகைகள் வெள்ளிக் காளாஞ்சி ஏந்துவது போலத் தளை அவிழ்ந்து மலர, அம்மலர்களிலிருந்து மடை திறந்தாற் போலக் குபுகுபுவென்று குமிழியிட்டுப் பாயும் இனிய தேனையுண்டு கீதம் பாடுவது போல வண்டுகள் ஒலி செய்ய, மத்தளம் முழங்குவது போல  அங்குள்ள தடாகத்தின் அலைகள் குமுறிச் சப்திக்க, சுதி கூட்டுவது போல மாங்குயில்கள் தீங்குரலாய்க் கூவ, கூத்தியர் போல அழகிய கலாபத்தை விரித்து மடமயில்கள் ஆட குளிர்ச்சி பொருந்திய மந்தமாருதமானது கமகமவென்று பரிமளிக்கின்ற மிருதுவான மகரந்தப் பொடிகளை வாரிக்கொண்டு வந்து கதம்பமிறைப்பது போல வீசுகின்ற திவ்வியமான கற்பகச் சோலைபோலும் அதிரம்மியத்தைத் தருகின்ற விசித்திரமாகிய ஓரிளம்பூங்காவில் விசாலமாகிய வெண்மணற் சாலையிற் குலோத்துங்க சோழராஜனும், வித்வஜன சிரோமணியாகிய கம்பரும் உல்லாசமாய் உலாவிக் கொண்டிருக்கையில், சோழனானவன் கலகலவென்று உடல் குலுங்க நகைத்தான். கம்பர் அவனை நோக்கி, 'மருமானீர்! ஏன் சிரிக்கிறீர்?' என்ன, சோழன் கம்பரைப் பார்த்து, 'அம்மானீர்! எனக்கு நகைப்பு வந்ததை என்னவென்று சொல்வேன்?' என்றான். இவர் 'அதை நாமறியக் கூடாதோ?' என்ன, அவன், நீரறியாததும் உண்டோ? கேளும், இந்த இராச்சியமும் இதிலுள்ள சகல பிரஜைகளும் நமக்கு ஐக்கியமல்லவாவென்று எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது' என்றான். கம்பர், 'எல்லாம் உமக்கு ஐக்கியமென்பதற்கும், நீர் நமக்கு ஐக்கியமென்பதற்கும் யாதொரு சந்தேகமுமில்லை,' என்று கூடச் சிரித்தார். சோழனுக்கு அந்தச்சொல் செவிபொறாமல் முகம் வாடிப்போக, 'இவரென்ன, நம்மைப்போல மண்டலாதிபதியா! நமக்குக் கீழ்ப்பட்டிருந்து நாம் கொடுக்க வாங்கி ஜீவனம் பண்ணுகிற வித்துவான்தானே! இவர் நம்மைக் கொஞ்சமாவது மதியாமல், தமக்கு ஐக்கியமென்றாரே! இது தகுமா? இந்தச் சொல் மற்றவர்கள் சொன்னால், அவர்கள் அக்கணமே சிரச்சேதம் பண்ணப்படுவார்களல்லவா!' என்று நினைத்துக் கம்பருடனே பேசாமல், கோபத்தோடே திட்டி வாயிலால் நுழைந்து, அரண்மனைக்குட் போய்ச் சப்பிர மஞ்சத்திற் படுத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்நேரத்தில் வழக்கப்படி அரசன்மனைவி சிற்றுண்டி கொண்டுவந்து வைத்துப் புசிக்கும்படி உபசரித்தாள். அரசன் வெறுப்பினால் அதைப் புசியாமல், அவளுடனும் பேசாமலிருக்க, அது கண்ட ராஜபத்தினி அரசன் வைப்பாட்டியாகிய பொன்னி என்னும் பெயருடைய தாசியை அழைப்பித்து, 'ராஜாவைப் பலகாரம் பண்ணும்படி செய்யவேண்டும்' என்றாள். அவள், 'அம்மா, இதோ பாரும்! ஒருநொடிக்குள்ளே உங்கள் அபீஷ்டப்படி நடக்கிறேன்,' என்று, அவன்கிட்டப்போய்த் தட்டியெழுப்பினாள். அரசன் எழுந்திராதது கண்டு, மறுபடி அவள் அவனுக்கு இதமாகிய லாலனைகளைச் செய்து, அதிசுதந்தரம் பாராட்டித் தூக்கி உட்கார வைத்து, 'சர்வோத்தமியாகிய உமது பத்தினியின்மேல் உமக்குச் சலிப்பேன்? ஆயினும், எனக்கும் இணங்காமற் பிணங்குகிறது என்ன காரணம்?' என்றாள். அவன் தனக்கும் கம்பருக்கும் நடந்த சம்பாஷணையை வெளியிட்டான். வாழ்வு தாழ்வு இரண்டுக்கும் தன்னோடொத்த அருமை மனைவிக்குச் சொல்லாமல் மனத்தில் வைத்து மறுகின செய்தியைத் தாசிக்குச் சொன்னவுடனே தாசி, 'இதற்குத்தானா இவ்வளவு யோசனை! உம்மைத் தமக்கு ஐக்கியமென்று சும்மா வாயினாற் சொன்ன கம்பரை நான் மெய்யாக எனக்கு அடிமையாக்கிக் கொள்ளுகிறேன். என் சாமர்த்தியத்தைப் பாரும்! நீரெழுந்து பலகாரம் பண்ணும்,' என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த க்ஷணமே தன் வீட்டுக்குப்போய்த் தாதியை அழைத்து, 'கம்பர் தெருவிலே வரக்கண்டால், நானழைக்கிறேனென்று உள்ளே அழைத்துவா,' என்று வாயிற்படியில் அவளை நிறுத்தி வைத்துத் தான்போய்க் கட்டிலிலே படுத்துக் கொண்டாள். அப்படியிருக்க, பூங்காவிலிருந்த கம்பர், தீபம் வைக்கிற வரையிலும் அரசன் வருகையை எதிர்பாத்திருந்து, அவன் வாராமையால், 'நாம் சொன்னசொல் அவன் மனத்தில் உறைத்திருக்க வேண்டும். அதனாற் சீற்றங்கொண்டு போய்விட்டான். எல்லாம் நாளைக்குத் தெரிய வருகிறது,' என்று தாம் பல்லக்கிலேறி வீட்டுக்குப் போம்பொழுது, தாதி கண்டு கும்பிட்டு, 'அம்மா அழைக்கிறார்கள்,' என்றாள். கம்பர் உள்ளே சென்றார். திகம்பரியாய்க் கட்டிலின்மேற் புரண்டு கொண்டிருந்த வேசையானவள், இவரைக் கண்டவுடனே எழுந்து ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டு, 'நான் மோகங்கொண்டேன்; என் மோகத்தைத் தீர்க்க வேண்டும்,' என்றாள். கம்பர், 'அம்மா, நீ அரசன் மனைவியாயிருப்பதனால், எனக்கு மகளாக வேண்டும். இது தோஷத்திற்கு இடமாயிருக்கிறது. இதைவிட்டுப் பின் எதைச்சொன்னாலும் தட்டாமற் செய்வேன்,' என்ன, தாசி, 'அப்படியே பிரமாணிக்கஞ் செய்யும்,' என்ன, இவர் செய்தமாத்திரத்தில் அவள், 'நீர் எனக்கு அடிமை யென்பதாகச் சாசனம் எழுதிக்கொடும்,' என்றாள். இவர், 'நல்லது! அதற்குத் தடையில்லை!' என்பதாக உடனே ஏடும் எழுத்தாணியுங் கொண்டுவரச் சொல்லித் 'தாசி பொன்னிக்குக் கம்பனடிமை' என்று வருஷம், மாசம், தேதியிட்டெழுதிச் சாக்ஷி குறித்துக் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்துவிட்டுச் செலவு பெற்றுக்கொண்டு போய்விட்டார்.