வணங்கேன் ஒருவரை, வாழ்த்துகிலேன் நெஞ்சில், வஞ்சகரோடு   இணங்கேன், எனது உனது என்றிருப்பார் சிலர் யாவரொடும்  பிணங்கேன், அறிவு ஒன்று இலேன், என்கண் நீ வைத்தபேர் அளியே.  ஏ, அபிராமி! என்னிடத்தில் நீ வைத்த பெருங்கருணையினால் நான் கள்ள நெஞ்சம் உடையவரிடம் நெருங்க மாட்டேன். உலகத்தில் மற்ற சக்திகளெல்லாம் உன்னுடைய பரிவாரத் தேவதைகளேயாகும். ஆதலினால் நான் அவர்களை வணங்க மாட்டேன்; ஒருவரையும் போற்றவும் மாட்டேன்; நான் அறிவில்லாதவனாயினும், என்னுடையதெல்லாம் உன்னுடையது என்று உன்னை வணங்கும் சில ஞானிகளோடு மட்டுமே பிணங்காது சேர்ந்து உறவாடுவேன்!  அளி ஆர் கமலத்தில் ஆரணங்கே. அகிலாண்டமும் நின்  ஒளியாக நின்ற ஒளிர் திருமேனியை உள்ளுந்தொறும்,  களி ஆகி, அந்தக்கரணங்கள் விம்மி, கரைபுரண்டு  வெளியாய்விடின், எங்ஙனே மறப்பேன், நின் விரகினையே? 