மென்று விழுங்கி விடாய்க் கழிக்கநீர்தேடல்  என்று விடியும் எனக்கு எங்கோவே –நன்றி  கருதார் புரமூன்றும் கட்டழலால் செற்ற  மருதா உன் சந்நிதிக்கே வந்து  (1)  கண்டம் கரியதாம் கண் மூன்று உடையதாம்  அண்டத்தைப் போல் அழகியதாம் – தொண்டர்  உடல் உருகத் தித்திக்கும் ஓங்கு புகழ் ஒற்றிக்  கடலருகே நிற்கும் கரும்பு (2) 