சுழித்ததோர் எழுத்தை உன்னி சொல்முகந்து இருத்தியே  துன்ப இன்பமுங்கடந்து சொல்லும் நாடி யூடுபோய்  அழுத்தமான வக்கரத்தின் அங்கியை எழுப்பியே  ஆறுபங்கயம் கடந்து அப்புறத்து வெளியிலே  விழித்த கண் குவித்தபோது அடைந்துபோய் எழுத்தெலாம்  விளைந்துவிட்ட இந்திரசால வீடதான வெளியிலே  அழுத்தினாலு மதிமயங்கி அனுபவிக்கும் வேளையில்  அவனுமுண்டு நானுமில்லை நாருமில்லை ஆனதே (225) 