"அக்கா! நான் தவறு செய்துவிட்டிருக்கிறேன் என்பது எனக்கே தெரியும். இந்த வாழ்க்கையைச் சதம் என்று நம்பி, உலகத்திலே எத்தனை பொய், சூது, வஞ்சனை நடக்கிறது. அதுபோல, நானும் ஏதேதோ மனக்கோட்டை கட்டி, உன் மீது வீணாக விரோதம் கொண்டு கெடுதிகள் செய்தேன்..." என்று கூறிக்கொண்டே விம்மினாள். "தங்கம்! என்ன உனக்கு பைத்தியமா? ஏதோ என்னுடைய தலைவிதிக்கு ஏற்றபடி கஷ்டங்கள் நேரிட்டன. நீ என்ன செய்வாய் அதற்கு? உனக்கும் எனக்கும் பகை மூண்டது கூட என் பொல்லாத வேளைதான்" என்று நான் சொன்னேன். எனக்கும் கண்களிலே நீர் கசியலாயிற்று. "அக்கா! நான் எப்படி என் வாயால் சொல்லுவேன்..." "என்ன? எதை? இதென்னடி தங்கம் இப்படி விம்முகிறாயே." "அக்கா! நாம் பிறந்தது இருவர்..." "என்னடி உளறி...!" "அக்கா! நாம் இருவர் வாழக் கடவுளுக்கு விருப்பம் இல்லையே..." "என்னடி அசடே! என்ன சொல்லுகிறாய் இப்போது?"