பரணுக்குள் குடிபுகுந்தார்! இவ்வா றாகப் பாழான அரண்மனைக்குள் யாழ்ச்சொல் அன்னம் திரண்மலைத்தோள் வேலனொடும் நீலி யோடும் சிரித்தபடி உள்நுழைந்தாள் செப்பலுற்றாள்:  "ஆளுயரம் இருந்ததுவாம் நரியார் பூதம்! ஆள்ஒருவன் தோளிலோர் ஆளை யேற்றத் தோளுயர்ந்த இரட்டையாட் பூத மன்றோ சுடுநெருப்பைக் கக்குகின்ற நமது பூதம்! கோளுக்குக் கோள், பொய்க்குப் பொய்யே வேண்டும்; கொடியவன்வெட் டியகிணற்றில் அவனே வீழ்ந்தான்;     நாளும்எழில் நாட்டார்கள் பூத மென்று நடுங்ககுநிலை இரங்கத்தக் கதுதான்" என்றாள்.  "சிரித்துவிளை யாடஇது நேரமன்றே! திண்ணூரின் குளக்கரையில் நெடுநா ளாக இருப்பவனோர் திருடனென இயம்பு கின்றார் யான்செல்வேன் விடைகொடுக்க" என்றான் வேலன்!