கல்மிசை அருவி தண்ணெனப் பருகி, விடுத்தல் தொடங்கினேன் ஆக, வல்லே, “பெறுதற் கரிய வீறுசால் நன்கலம் பிறிதொன்று இல்லை; காட்டு நாட்டோம்” என, மார்பிற் பூண்ட வயங்குகாழ் ஆரம் மடைசெறி முன்கை கடகமொடு ஈத்தனன்; ‘எந்நா டோ?’ என, நாடும் சொல்லான்! ‘யாரீ ரோ!’ எனப், பேரும் சொல்லான்;