தான் அறிவு அழிந்து, யாரும் தனித் தனி தலத்தின் வீழ்ந்தார்.	186-5 திசை முகம் கிழிய, தேவர் சிரம் பொதிர் எறிய, திண் தோள் தசமுகன் சிறுவன், பின்னும், தடஞ் சிலை குழைய வாங்கி, விசை கொள் நாண் எறிந்து, மேன்மேல் வெங் கவித் தானை வெள்ளம் பசை அறப் புலர்ந்து போகப் பொழிந்தனன், பகழி மாரி.	186-6 'வீரருக்கு ஒருவரான விறல், அதிகாயன் வெம் போர் ஆர் இனித் தடுக்க வல்லார்?' எனப் பதைத்து, அமரர் எல்லாம், சோர்வுறத் துளங்கி, நில்லாது ஓடினர்; சுடரும் வை வேல்