''' அந்தச் செய்யுள்  ஆறுமுகத்தா பிள்ளை அப்பக்கம் வரவே நான் அவரிடம் சென்று மிக்க பணிவோடு என் ஆசிரியர் பாடித் தந்த செய்யுளைச் சொன்னேன். “ஆறுமுக பூபால வன்பிலார் போலென்பால் மாறுமுகங் கொண்டால் மதிப்பவரார் - கூறுதமிழ் வாசிக்க வந்தவென்மேல் வன்மமென்ன யாவருமே நேசிக்கு மாதயை செய் நீ”</span> என்ற அந்த வெண்பாவை நான் சொல்லும்போதே அவர் முகத்தில் சிறிது சந்தோஷத்தின் குறிப்புத் தோற்றியது. அவரைப் பூபாலரென்று சொன்னதில் அதிகமான சந்தோஷம் உண்டாயிருக்க வேண்டும். அவருடைய முகத்தைக் கவனித்துக்கொண்டே பாடலைச் சொல்லி வந்த நான். “நல்ல வேளையாக, இப்பாட்டில் குற்றம் கண்டு கோபம் கொள்ள மாட்டார்” என்று தெரிந்து சிறிது ஆறுதல் அடைந்தேன். ''' கண்டத்தினின்று தப்பியது 