வடிவிலா வாழ்வுக் கடிப்படை யன்றோ?' என்றான்; விலகினான்; கன்னலை நோக்கி! அகல்யா மருதினை அகலாது தொடர்ந்தாள். மருது, கன்னலை மன்னிப்பு வேண்டினான்! அத்தான் வருகஎன் றழைத்த கன்னலில் மொய்த்தான்; மலரின் மூசு வண்டுபோல்! 'கன்னல்' 'மருது' தம் கண்ணும் நெஞ்சும் இன்னல் உலகில் இல்லவே இல்லை;