கண் இரப்பை மீதும் அம்மை இருந்ததால் பரந்தாமனுக்கு கண்களைத் திறப்பதென்றாலும் கஷ்டம். திறந்ததும் வலிக்கும். வலித்ததும் மூடுவான். ‘வந்தாளா ராதா’ என்று கேட்பான். “தம்பீ, வருவாள் பொறு, சற்றுத் தூங்கு” என்பாள் ராதாவின் தாய். “தூக்கம்! எனக்கா! அம்மணி நான் செல்கிறேன் ராதா இங்கு வரமாட்டாள். நானே அங்குச் செல்கிறேன். போனால் என்ன? அவள் கணவன் என்னைக் கொல்வானா! கொல்லட்டுமே? நான் செத்துதான் பல வருஷங்களாயிற்றே. எனக்கு இல்லாத சொந்தம் அவனுக்கா? தாலி கட்டியவன் அவன்தான்! ஆனால் அவளுடைய கழுத்தின் கயிறுதானே அது! நான் அவள் இருதயத்தில் என் அன்பைப் பொறித்துவிட்டேன். எனக்கே அவள் சொந்தம். ஓஹோ! ஊரைக்கேள், ராதா யார் என்று என்பானோ! ஊரைக் கேட்டால், ஊராருக்கு என்ன தெரியும? உள்ளத்தைக் கேட்டுப் பார்க்கட்டுமே. ஏதோ இங்கே வா அம்மா இப்படி. நீயே சொல். ராதா உன் மகள்தான். நீ சொல், ராதா எனக்குச் சொந்தமா, அந்தக் கிழவனுக்கா! யாருக்கம்மா சொந்தம்! கொண்டுவா ராதாவை! இனி ஒரு க்ஷணம் விட்டு வைக்கமாட்டேன். என் ராதா, என்னிடம் வந்தே தீரவேண்டும்” என்று பரந்தாமன் அலறினான்.  கப்பல் முழுகுவதற்கு முன்பு, கடல் நீர் அதிகமாக உள்ளே புகும். அதுபோல, பரந்தாமன் இறக்கப் போகிறான். ஆகவேதான் அவன் எண்ணங்களும் மிக வேகமாக எழுகின்றன என வேதவல்லி எண்ணி விசனித்தாள். ராதாவைப் பெற்றவள் அவள். அவளே ராதாவைக் கிழவனுக்குக் கலியாணம் செய்து கொடுத்தாள்.  பரந்தாமனோ ராதா யாருக்குச் சொந்தம் கூறு எனத் தன்னையே கேட்கிறான். வேதவல்லி என்ன பதில் சொல்வாள். “கதவைத் தட்டுவது யார்?” “அம்மா! நான்தான் ராதா!” “வந்தாயா, கண்ணே வா, வந்து பாரடி அம்மா பரந்தாமனின் நிலையை...” என்று கூறி, ராதாவை வேதவல்லி அழைத்து வந்தாள்.