சோமனையுந் தலைக்கணிந்து வடவரைத் தண் டாலாழஞ் சோதித்தானே .(158)  வீமன் என வலி மிகுந்த திருமலைராயன் கீர்த்தி வெள்ளம் பொங்கத் தாமரையின் அயன் ஓடிச் சத்திய லோகம் புகுந்தான் சங்க பாணி பூமி தொட்டு வானமட்டும் வளர்ந்து நின்றான் சிவன் கயிலைப் பொருப்பில் சோமனையும் தலைக்கு அணிந்து வடவரைத் தண்டால் ஆழம் சோதித்தானே .(158)  (என்னைக் காப்பாற்றிவரும்) திருமலைராயன் வீமன் போல வலிமை மிக்கவன். அவன் புகழ் எங்கும் பொங்கி வழிகிறது. அதனைப் பார்த்த பிரமன் தன் இருக்கை தாமரையை விட்டுவிட்டு ஓடிச் சத்திய லோகத்தில் புகுந்துகொண்டான். கையில் சக்கரத்தை உடைய திருமால் பூமியிஇருந்து வானம் தொடும்படி வளர்ந்தான். சிவன் கயிலை மலையில் அமர்ந்து நிலாவைச் சூடிக்கொண்டான். தன் தண்டாயுதத்தால் கடலின் ஆழத்தைப் பார்த்தான். அதிமதுரகவிராயர் தாக்கு மூச்சுவிடு முன்னே முந்நூறு நானூறும் ஆச்சென்றா லாயிரம்பாட் டாகாதோ – பேச்சென்ன வெள்ளக் கவிகாள மேகமே நின்னுடைய கள்ளக் கவிக்கடையைக் கட்டு .(159) 