பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போனால் சங்கரனை உபாத்திமார், "புலவரே! பலகையின் மேல் ஏறி நில்லும்" என்பார்கள். பாடங்கள் நேரே சொல்லாதது பற்றி நமது சின்னப் புலவர் பலகையின் மேல் ஏறி நின்றுகொண்டு மனதிற்குள்ளே எதுகைகளடுக்கிக் கொண்டிருப்பார். உபாத்தியாயரும் கரும்பலகை மேல் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருப்பார். இவன் "புலவன், அலவன், வலவன், பலகை, அலகை, உலகை நில், நெல், வில், பல், சொல், அல், எல், கல், மல், வெல், வல் கணக்கு, வணக்கு, இணக்கு" என்று தனக்குள்ளே கட்டிக் கொண்டு போவான்.