-என்ற செய்யுளைப் பாடினார். புகழேந்திப் புலவர், மற்ற மந்திரங்கள் போலன்றிப் பிரணவ சகிதமாய் ஏகாக்ஷரி திரியாக்ஷரி பஞ்சாக்ஷரி முதலியவைகளுமாயிருக்கின்ற அஷ்டாக்ஷரி என்னும் மகிமை தங்கிய மூலமந்திரத்தை ஆசாரியன் அநுக்கிரகிக்கப்பெற்று, அதைத் தத்தம் கருத்திற்பதித்து, அனவரதமும் நியமந் தவறாமல் அனுசந்தித்துத் தொழுது ஸ்தோத்திரஞ் செய்கின்ற பெரியோர்களுக்கு ஈடுமெடுப்புமில்லாத பெருஞ்சிறபுண்டாகத் தன் அழகிய திருவடியைப் பிரசாதிக்கின்ற வட்டமாகிய நெடியசேஷ சயனத்தில் யோகநித்திரை செய்யும் நம்பியெம்பெருமானுக்கு உறைவிடமாவது, சூற்கொண்ட சங்கினங்கள் வயலிலுள்ள தாமரைப் பொகுட்டில் தத்தித் தவழ்ந்தேறி, முத்துகளைப் பெறுகின்றன வளப்பமுடைய திருக்குறுங்குடியாகிய திவ்வியதேசமாம்,’ என்னும் கருத்தையடக்கி, -என்ற பாடலைப் பாடினார். இவற்றைக் கேட்டு அரசன், இருவரும் பாண்டித்தியத்தில் உயர்வு தாழ்வின்றிச் சமானஸ்தாயிருக்கின்றார்கள்! என்று சந்தோஷப்பட்டான். {{green|13.புகழேந்திப் புலவர் நளவெண்பாப் பாடியது முற்றும்.}} பார்க்க: விநோதரசமஞ்சரி 12.ஒட்டக்கூத்தர் சோழனுக்குப் பெண்பேசியது