பாரொடும் பொருந்தி நின்ற மராமரம், பணைகளோடும் வேரொடும் பறிந்து, மண்மேல் வீழ்வதே போல, வீழ்ந்தான்.	76 பிறிவு எனும் பீழை தாங்கள் பிறந்த நாள் தொடங்கி என்றும் உறுவது ஒன்று இன்றி, ஆவி ஒன்றென நினைந்து நின்றான், எறி வரும் செருவில் தம்பி தன்பொருட்டு இறந்தான் என்ன அறிவு அழிந்து, அவசன் ஆகி, அரற்றினன், அண்டம் முற்ற.	77 தம்பியோ! வானவர் ஆம் தாமரையின் காடு உழக்கும் தும்பியோ! நான்முகத்தோன் சேய்மதலை தோன்றாலோ!