 இவள் மாலை வாடியிருக்கிறது.   கால்கள் நிலத்தில் நிற்கின்றன.   கண்கள் இமைக்கின்றன.   ஆதலால் இவள் மண்ணுலகில் வாழும் பெண்தான். உட்கோள் இணரார் கோதையென் னெஞ்சத் திருந்தும்  உணரா ளென்னையென வுட்கொண் டன்று.   உள்ளத்தில் இருக்கும் அவள் என்னை உணரவில்லையே எனல் 