நிலவெரிக்கும் இரவினிலே அரச அன்னம் நீலிஎனும் தோழியிடம் நிகழ்த்து கின்றாள்: "குலையெரிந்து போனதடி! ஆத்தா வின்கை குறைப்பட்டுப் போனது; அவள்ம ணாளர் நிலைகலங்கக் கணுக்காலை இழந்து போனார்! நெற்றியிலே வாளின்நுனி பட்ட தாலே, மலைநிகர்த்த தோளுடையான் வேல னுக்கு வாடிற்றாம் மலர்முகமும்! என்னால்! என்னால்!!  வீரப்பக் கிழவரைநான் கண்டேன்; அன்னார் விளக்கமுறச் சொல்லவில்லை எனினும், "பெண்ணே! ஆரப்பன் நாட்டுக்கு நரிபி றந்தான்? அதுவெல்லாம் இல்லைஇனி நீயே ஆள்வாய்! நேரப்போ வதையெல்லாம் அறிவார் யாவர்? நிலையறியா நரிக்கண்ணன் கூத்த டித்தான்! தீரட்டும் என்நோயும்; ஆத்தா நோயும்! சேரப்பல் லாண்டுநீ வாழி" என்றார்.