குறள் 417 (பிழைத்துணர்ந்தும்) பிழைத்துணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லா ரிழைத்துணர்ந்      பிழைத்து உணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லார் இழைத்து உணர்ந்துதீண்டிய கேள்வி யவர் (07)                                                                ஈண்டிய கேள்வியவர்.இதன்பொருள் பிழைத்து உணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லார்= பிறழ உணர்ந்தவழியும் தமக்குப் பேதைமை பயக்கும் சொற்களைச் சொல்லார்; இழைத்து உணர்ந்து ஈண்டிய கேள்வியவர்= பொருள்களைத் தாமும் நுண்ணிதாக ஆராய்ந்து அறிந்து அதன்மேலும் ஈண்டிய கேள்வியினை யுடையார். விளக்கம் 'பிழைப்ப' என்பது திரிந்துநின்றது. 'பேதைமை' ஆகுபெயர். 'ஈண்டுதல்' பலவாற்றான் வந்து நிறைதல். பொருள்களின் மெய்ம்மையத் தாமும் அறிந்து அறிந்தாரோடு ஒப்பிப்பதும் செய்தார் தாமதகுணத்தான் மயங்கினாராயினும், அவ்வாறல்லது சொல்லார் என்பதாம். இவை நான்கு பாட்டானும் கேட்டார்க்கு வரும் நன்மை கூறப்பட்டது. குறள் 418 (கேட்பினுங் கேளாத்) கேட்பினுங் கேளாத் தகையவே கேள்வியாற்      கேட்பினும் கேளாத் தகையவே கேள்வியால்றோட்கப் படாத செவி (08)                                        தோட்கப் படாத செவி.இதன்பொருள் கேட்பினும் கேளாத் தகையவே= தம் புலமாய ஓசை மாத்திரத்தைக் கேட்குமாயினும் செவிடாம் தன்மையவேயாம்; கேள்வியால் தோட்கப்படாத செவி= கேள்வியால் துளைக்கப்படாத செவிகள்.