கள்ளியுங் கருவேற் காடுமா யொழிய, சகமெலாந் தங்க நிழலது பரப்பித்   (190) தொலைவிலாத் துன்னலர் வரினும், அவர்தலை யிலையெனும் வீரமே இலையாய்த் தழைத்து, புகழ்மணங் கமழும் குணம்பல பூத்து, துனிவரு முயிர்க்குள துன்பந் துடைப்பான் கனியுங் கருணையே கனியாக் காய்த்து, தருமநா டென்னும் ஒருநா மங்கொள்