உதயச் சுடர்மூன்று முள்வீட்டி லேகொளுத்தி இதயத் திருநடன மினிக்காண்ப தெக்காலம்	108 வேதாந்த வேதமெல்லாம் விட்டேறி யேகடந்து நாதாந்த மூல நடுவிருப்ப தெக்காலம்	109 பட்டமது காற்றில் பாய்ந்தாடுஞ் சூத்திரம்போல் விட்டுவௌிப் பாய்ந்த விசும்பெறிவ தெக்காலம்	110 அட்டாங்க யோக மதுக்கப்பா லாகநின்ற கிட்டாப் பொருளெனக்குக் கிட்டுவது மெக்காலம்	111