 ‘பிறன்பழிப்பது’ என்றது, கூடாவொழுக்கத்தை.  துறவறம் மனத்தையும் பொறிகளையுயும் ஒறுத்து அடக்கவல்ல அருமையுடைத்தாயவழியே, அவற்றை ஒறுக்க வேண்டாது ஐம்புலவின்பங்கள் ஆரத்துய்க்கும் எண்மையுடைய இல்வாழ்க்கையோடு அறமென ஒருங்கி எண்ணப் படுவது என்றவாறாயி்ற்று. இந்நான்கு பாட்டானும் இன்னிலையே பயனுடைத்தென இதன் சிறப்புக்கூறப்பட்டது. திருக்குறள்: 50 (வையத்துள்) வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையுந்|  தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.(10)| பரிமேலழகர் உரை (இதன்பொருள்) வாழ்வாங்கு வையத்துள் வாழ்பவன் = (இல்லறத்தோடு கூடி) வாழும் இயல்பினால், வையத்தின்கண் வாழ்பவன்;