நோய் உடை நெஞ்சத்து எறியா, இனைபு ஏங்கி,  "யாவிரும் எம் கேள்வன் காணீரோ?" என்பவட்கு,	 ஆர்வுற்ற பூசற்கு அறம் போல, எய்தந்தார்;  பாயல் கொண்டு உள்ளாதவரை வரக் கண்டு,	 மாயவன் மார்பில் திருப் போல் அவள் சேர,	 ஞாயிற்று முன்னர் இருள் போல மாய்ந்தது, என்	 ஆய் இழை உற்ற துயர்.	 146	 உரை செல உயர்ந்து ஓங்கிச் சேர்ந்தாரை ஒரு நிலையே	