குன்று நின்றது பேர்த்து எடுத்து, இரு நிலக் குடர் கவர்ந்தெனக் கொண்டான், சென்று விண்ணொடும் பொறியொடும் தீச்செல, சேவகன் செனி நேரே, 'வென்று தீர்க!' என விட்டனன்; அது வந்து பட்டது மேல் என்ன,	329 அனைய குன்று எனும் அசனியை, யாவர்க்கும் அறிவு அரும் தனி மேனி புனையும் நல் நெடு நீறு என நூறிய புரவலன் பொர வென்று நினையும் மாத்திரத்து ஒரு கை நின்று ஒரு கையின் நிமிர்கின்ற நெடு வேலை, தினையும் மாத்திரை துணிபட, முறை முறை சிந்தினன், சரம் சிந்தி.	330 அண்ணல் வில் கொடுங் கால் விசைத்து உகைத்தன, அலை கடல் வறளாக