காய்ந்தன சலாகை அன்ன உரை வந்து கதுவாமுன்னம், தீய்ந்தன செவிகள்; உள்ளம் திரிந்தது; சிவந்த சோரி பாய்ந்தன, கண்கள்; ஒன்றும் பரிந்திலள், உயிர்க்கும்; பெண்மைக்கு ஏய்ந்தன அல்ல, வெய்ய, மாற்றங்கள் இனைய சொன்னாள்: 111 மல் அடு திரள் தோள் வஞ்சன் மனம் பிறிது ஆகும் வண்ணம், கல்லொடும் தொடர்ந்த நெஞ்சம், கற்பின்மேல் கண்டது உண்டோ ? இல்லொடும் தொடர்ந்த மாதர்க்கு ஏய்வன அல்ல, வெய்ய சொல்; இது தெரியக் கேட்டி, துரும்பு!' எனக் கனன்று, சொன்னாள். 112