அறமென்ப வெலாம் அழியும் எனவோதிக் குறியும் செயலும் ஒன்றாய் இயலக் கூத்தாடுந் தாய் பார்த்திடு தோறும் உவகை உவகை! மடமைப் பகைமையும் சாகப் பின்வருமோர் --கொடிதாம் வறுமைத் தீயும் அலறிப் புறமேக அடிமைத் தனமே துகள் துகளாக ஆடுந் தாயவள் நாளும் வாழிய!