ஒன்றும் இங்கு அரியது இல்லை' என்பது ஓர் துணுக்கம் உந்த, நின்று நின்று உயிர்த்து நெஞ்சம் வெதும்பினாள், நெருப்பை மீளத் தின்று தின்று உமிழ்கின்றாரின், துயருக்கே சேக்கை ஆனாள்.	29 'இத் தலை இன்ன செய்த விதியினார், என்னை, இன்னும் அத் தலை அன்ன செய்யச் சிறியரோ? வலியர் அம்மா! பொய்த்தலை உடையது எல்லாம் தருமமே போலும்' என்னாக் கைத்தனள் உள்ளம், வெள்ளக் கண்ணின் நீர்க் கரை இலாதாள்.	30 ஆயது ஓர் காலத்து, ஆங்கண், மருத்தனைச் சனகன் ஆக்கி,