நூற்பா: 58 (எழுத்தும் அதன்வகையும்) மொழிமுதற் காரண மாமணுத் திரளொலி || எழுத்தது முதல்சார் பெனவிரு வகைத்தே. (03) || என்னுதலிற்றோவெனின், ‘பன்னிரு பாற்றதுவே’ (நூற்பா, 57) என்றவற்றுள், எழுத்தினது அகத்திலக்கணமாகிய பத்தையும் ஓரியலாகவும், அதன் புறத்திலக்கணமாகிய பதம், புணர்பு என்னும் இரண்டனுள், அவ்வெழுத்தானாம் பதத்தை ஓரியலாகவும், அப்பதம் புணரும் புணர்ப்பை மூன்றியலாகவும், ஓத்துமுறைவைப்பு என்னும் உத்தியான் வைக்கப்புகுந்து, முதற்கண் எழுத்தியலின் எழுத்தினது எண்ணினை நிறுத்தமுறையால் உணர்த்துவான் தொடங்கி, எழுத்து இன்னதென்பதூஉம் அதன்வகையும் உணர்த்துதல் நுதலிற்று. இதன் பொருள் மொழிக்கு முதற்காரணமாய் அணுத்திரளின் காரியமாய் வரும் ஒலியாவது எழுத்து; அது முதலெழுத்து என்றும், சார்பெழுத்து என்றும் இருவகையினை உடைத்து என்றவாறு. எனவே, மொழிக்கு முதற்காரணம் எழுத்தானாற் போல, எழுத்திற்கு முதற்காரணம் அணுத்திரள் என்பது பெற்றாம். ஆம் என்னும் பெயரெச்சம் ஒலியென்னும் பெயரோடு முடிந்தது. முற்கு, வீளை முதலியவற்றிற்கு முதற்காரணமாய், அணுத்திரளின் காரியமாய்வரும் ஒலி எழுத்தாகாமையின், மொழி முதற்காரணமாம் ஒலி என்றார். சிதலது நீர்வாய்ச் சிறுதுகளால் பெரும்புற்று உரு அமைந்த பெற்றியது என்ன, ஐம்புலப் பேருரு ஐந்தும் ஐந்தணுவால் இம்பரிற் சமைவது யாவரும் அறிதலின், அநாதி காரணமாகிய மாயையினை ஈண்டுக் கூறாது, ஆதிகாரணமாகிய செவிப்புலனாம் அணுத்திரளை எழுத்திற்கு முதற்காரணம் என்றார். இவ்வாசிரியர்க்கு மாயை உடன்பாடன்று. அணுத்திரள் ஒன்றுமே துணிவெனின் பிறிதொடு படாஅன் தன்மதங்கொளல் என்னும் மதம்படக் கூறினார் என்றுணர்க. ஈண்டு அணு என்றது ஒலியினது நுட்பத்தை.