தோழனே மீனாட்சி சுந்தரனே, ஒன்று கேள்; யாழின் மொழியும், இசைவண்டு நேர்விழியும் கோத்த முத்துப்பற்கள் குலுங்கும் சிரிப்பழகும் வாய்த்த நல்வஞ்சி, மற்றொருத்தி இங்குள்ளாள், தேடுகின்றாள் உன்னை! நீதேடந்தப் பொன்னை,ஏன் வாடுகின்றாய்? ஏன்உன் மலர்விழியை வாட்டுகின்றாய்? அன்னவளால் உன்றன் அருங்குறைகள் தீர்ந்துவிடும்! முன்னர் எழுந்திருநீ முழுநிலவு காண்பதுபோல்!