துடுப்பு எனப் புரையும் நின் திரண்ட, நேர் அரி முன்கைச்  சுடர் விரி வினை வாய்ந்த தூதையும் பாவையும்  விளையாட, அரிப் பெய்த அழகு அமை புனை வினை  ஆய் சிலம்பு எழுந்து ஆர்ப்ப, அம் சில இயலும் நின்  பின்னு விட்டு இருளிய ஐம்பால் கண்டு, என் பால  என்னை விட்டு இகத்தர, இறந்தீவாய்! கேள், இனி; 'மருளி, யான் மருள் உற இவன் உற்றது எவன்?' என்னும்  'அருள் இலை இவட்கு' என அயலார் நின் பழிக்கும்கா, 