கொக்கு உரித்தன்ன கொடு மடாய்! நின்னை யான்  புக்கு அகலம் புல்லின், நெஞ்சு ஊன்றும்; புறம் புல்லின்  அக்குளுத்துப் புல்லலும் ஆற்றேன்; அருளீமோ.	 பக்கத்துப் புல்லச் சிறிது;	 போ, சீத்தை! மக்கள் முரியே! நீ மாறு, இனித், தொக்க  மரக் கோட்டம் சேர்ந்து எழுந்த பூங் கொடி போல,  நிரப்பம் இல் யாக்கை தழீஇயினர், எம்மைப்,	 புரப்பேம் என்பாரும் பலரால்; பரத்தை, என்	