"பயப்படாதே; எதையாவது நினைத்துக் கொண்டு படுத்திருப்பாய்" என்று மனமறிந்து பொய் சொன்னேன். அவள் உடம்பு நடுநடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. மயங்கிப் படுக்கையில் சரிந்தாள். அதே சமயத்தில் வெளியில் சேமக்கலச் சபதம் கேட்டது. கர்ணகடூரமான குரலில் ஏதோ ஒரு பாட்டு. அதிகாரத் தோரணையிலே, "காஞ்சனை! காஞ்சனை!" என்ற குரல். என் வீடே கிடுகிடாய்த்துப் போகும்படியான ஓர் அலறல்! கதவுகள் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டன. அப்புறம் ஓர் அமைதி. ஒரு சுடுகாட்டு அமைதி. நான் எழுந்து வெளிவாசலின் பக்கம் எட்டிப் பார்த்தேன். நடுத்தெருவில் ஒருவன் நின்றிருந்தான். அவனுக்கு என்ன மிடுக்கு!