உற்றுநீ சத்தியம் பண்ணென்று ஒளித்தார் ஆமாயின் குற்றம் உண்டோ அன்பர்மேல் கோபமோ அம்மானை கோபம் ஏதோ மகிழ்வாய்க் கொண்டு இருந்தார் அம்மானை. (31) அக்கரவம் பூண்டிருந்த அங்கயல் கண்ணம்மை பங்கர் கைக்கொண்டு செத்த கன்றைக் காவி வந்தார் அம்மானை கைக்கொண்டு செத்த கன்றைக் காவி வந்தார் ஆமாயின் சொக்கர் மதுரைக்குத் தோட்டியோ அம்மானை தோட்டி என்றே காமனையும் சுட்டெரித்தார் அம்மானை. (32)