கையும் கடனும் நெகிழக் கணையோடு உருள்வோன் காணா, மெய்யும் தனுவும் மனனும் வெறிது ஏகிடமேல் வீழா, "ஐய! நீதான் யாவன்? அந்தோ! அருள்க" என்று அயரப் பொய்யன்று அறியா மைந்தன், "கேள் நீ" என்னப் புகல்வான். 76 '"இருகண்களும் இன்றிய தாய் தந்தைக்கும், ஈங்கு, அவர்கள் பருகும் புனல் கொண்டு அகல்வான் படர்ந்தேன்; பழுது ஆயினதால்;- இரு குன்று அனைய புயத்தாய்!- இபம் என்று, உணராது எய்தாய்; உருகும் துயரம் தவிர், நீ; ஊழின் செயல் ஈது!" என்றே. 77