தவியா திரு நெஞ்சமே தில்லை மேவிய சங்கரனைப்  புவியார்ந்திருக்கின்ற ஞானா கரனைப் புராந்தகனை அவியா விளக்கைப் பொன்னம்பலத் தடியை ஐந்தெழுத்தால்  செவியாமல் நீசெபித்து தால்பி றவாமுத்தி சித்திக்குமே (17)  நாலின் மறைப் பொருள் அம்பல வாணரை நம்பியவர்  பாலில் ஒருதரம் சேவிக்கொ  ணாதிருப் பார்க் கருங்கல்  மேலில் எடுத்தவர் கைவிலங்கைத் தைப்பர் மீண்டுமொரு  காலில் நிறுத்துவர் கிட்டியும் தாம் வந்து கட்டுவரே (18) 