பாத்திரம் திலமத் தனைபொன் சிவஞானிக்கு ஈந்தால்பலமுத்தி சித்தி பரபோக மும்தரும்நிலமத் தனைபொன்னை நின்மூடர்க்கு ஈந்தால்பலமும்அற் றெபர போகமும் குன்றுமே. கண்டிருந் தாருயிர் உண்டிடுங் காலனைக்கொண்டிருந் தாருயிர் கொள்ளும் குணத்தனைநன்றுணர்ந் தார்க்கருள் செய்திடு நாதனைச்சென்றுணர்ந் தார்சிலர் தேவரு மாமே. கைவிட்டி லேன்கரு வாகிய காலத்துமெய்விட்டி லேன்விகிர் தன்அடி தேடுவன்பொய்விட்டு நானே புரிசடை யானடிநெய்விட் டிலாத விடிஞ்சிலு மாமே. ஆவன ஆவ அழிவ அழிவனபோவன போவ புகுவ புகுவனகாவலன் பேர்நந்தி காட்டித்துக் கண்டவன்ஏவன செய்யும் இளங்கிளை யோனே. அபாத்திரம் கோல வறட்டைக் குனிந்து குளகிட்டுப்பாலைக் கறந்து பருகுவதே ஒக்கும்சீலமும் நோன்பும் இலாதவர்க்கு ஈந்ததுகாலங் கழிந்த பயிரது ஆகுமே. ஈவது யோக இயம நியமங்கள்சார்வ தறிந்தன்பு தங்கு மவர்க்கன்றிஆவ தறிந்தன்பு தங்கா தவர்க்களுக்குஈவ பெரும்பிழை என்றுகொள் ளீரே.