இனிப் புணர்ந்த எழில் நல்லார் இலங்கு எயிறு உறாஅலின்,  நனிச் சிவந்த வடுக் காட்டி, நாண் இன்றி வரின்- எல்லா! -	 துனிப்பேன் யான் என்பேன்மன்? அந்நிலையே, அவன் காணின்,  தனித்தே தாழும், இத் தனி இல் நெஞ்சே;	 என ஆங்கு,	 பிறை புரை ஏர் நுதால்! தாம் எண்ணியவை எல்லாம்  துறைபோதல் ஒல்லுமோ - தூ ஆகாது ஆங்கே	 அறைபோகு நெஞ்சு உடையார்க்கு?