மனமாய்க் கனவாகி மாய்கையாய் உள்ளிருந்து  நினைவாகி நின்ற நிலை அறியேன் பூரணமே (58)  சத்திசிவம் இரண்டாய்த் தான் முடிவில் ஒன்றாகிச்  சித்திரமாய் நின்ற திறம் அறியேன் பூரணமே (59)  பொறியாய்ப் புலன் ஆகிப் பூதபேதப் பிரிவாய்  அறிவாகி நின்ற அளவறி யேன் பூரணமே (60) வானில் கதிர்மதியாய் வளர்ந்து பின் ஒன்று ஆனது போல்  ஊன் உடலுக்குள்ளிருந்த உயிர்ப் பறியேன் பூரணமே (61) 