ஓதி அறிந்நுள்ளே உணர்வது இனி எக்காலம் (154)  சாத்திரத்தைச் சுட்டுச் சதுர்மறையைப் பொய்யாக்கிச்  சூத்திரத்தைக் கண்டு துயர் அறுப்பது எக்காலம் (155)  அல்லும் பகலும் என்றன் அறிவை அறிவால் அறிந்து  சொல்லும் உரை மறந்து தூங்குவதும் எக்காலம் (156)  இயங்கும் சராசரத்தில் எள்ளும் எண்ணெயும் போல  முயங்கும் அந்த வேத முடிவு அறிவது எக்காலம் (157)  ஊனாகி ஊனில் உயிராகி எவ்வுலகும் 