அந்தம் ஆதி எம்மனார் புலவர் என்று சிவஞான போதம் சொல்லுகின்றது. எந்த சக்தியும் புறப்பட்ட இடத்திற்கே திரும்பி வரும் நோக்கத்தோடு பிரயாணம் செய்கிறது. ஆகையால்தான் எல்லா வடிவுகளும் அசைவு காலத்தில் பெரும்பாலும் வட்டமாக இருக்கின்றன என்பதை ரசாயானம் நிரூபிக்கிறது.  உலகில் ஒவ்வொரு ஜீவனும் ஓங்கார வடிவமாக விளங்குகின்றன என்று திருமூலர் கூறுகின்றார். அகர முதல் எல்லாவற்றிலும் நான் இயங்குகின்றேன் என்று கீதையும் கூறுகின்றது. சத்தம் கடவுளிடம் இருந்தது. அது கடவுளின் வடிவமாகக் காட்சியும் சிருஷ்டியும் அளிக்கிறது. அதைத்தான் நாதம் என்றது யோகம். அதைத்தான் சவுண்டு என்று விஞ்ஞானம் கூறுகின்றது. அதுதான் நாதபிந்துகளாதி நமோ நம என்பதன் அர்த்தம்.  இவ்வாறு ஆதியிலிருந்து பிறந்த ஒலியை வடிவமாக்கி எழுத்து ரூபம் கொடுக்கப்பட்டது. எழுத்துக்கள் உருவ எழுத்து, கோட்டெழுத்து, கோளெழுத்து, சதுர எழுத்து என நான்கு வகைப்படும். உருவ எழுத்தாக தமிழ் இருந்த காலத்திலேயே சீனம் முதலிய பாஷைகள் பிரிந்தன. கோட்டெழுத்தாக இருந்த காலத்தில் சமஸ்கிருதமும் மற்றுமுள்ள பாஷைகளும் பிரிந்தன. வட்ட எழுத்தாயிருந்த காலத்தில் தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம் போன்ற பாஷைகள் பிரிந்தன.  இன்றைய தமிழெழுத்து சதுர எழுத்தாயிற்று.  இந்த எல்லாவகையான மாறுதல்களையும் பெற்ற ஆதிமொழி தமிழாகும். அன்றைய அரசு நிலை இனி அரசு அக்காலத்தில் எவ்வாறிருந்தது என்பதைத் கவனிப்போம். ஹிந்து மதம் துறவு என்னும் முடிவான பாகத்திலிருந்து அரசு என்பதற்கு வருவதில்லை. ஒன்றின் உள்ளே மற்றொரு பொருள் மறைந்து நிற்றல் போல் அரசன் தெய்வீகத்தை மறைத்து மனித ரூபமாய் மக்களுக்குச் சேவை செய்கிறான். சேவையின் முடிவில் தான் அடைய வேண்டிய தெய்வீக ஸ்தானத்தை அடைகின்றான். ஆகையால்தான் ‘மன்னன் மக்கட்கு இறை’ என்று குறள் கூறுகிறது.  "அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய் நின்றது மன்னவன் கோல்"