அப்போது அவ்வழியே பறந்துவந்த சரபம் என்னும் பறவை தனக்கு இரை கிடைத்துவிட்டதாக எண்ணி அவளைத் தூக்கிச் சென்றது. விபுலமலைச் சாரலில் வைத்து உண்ணத் தொடங்கியது. அப்போது மிருகாபதி விழித்துக்கொண்டாள். அதைக் கண்ட அந்தப் பிணம் தின்னும் பறவை தன் இரை உயிரோடு இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு உண்ணாமல் பறந்து சென்றுவிட்டது.  புதிய இடத்தைக் கண்ட மிருகாபதி திகைத்தாள். அப்போது அவளுக்கு ஆண்மகவு ஒன்று பிறந்தது. குழந்தையைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். சூழலை நினைத்துப் புலம்பினாள். சேடக முனிவர் அவ்வழியே வந்தார். புலம்பல் ஒலியைக் கோட்டார். சென்று பார்த்தார். ஞானக்கண்ணால் தன் மகள் என உணர்ந்துகொண்டார். தன் பன்னசாலைக்கு அழைத்துச்சென்று பாதுகாத்துவந்தார். மிருகாபதியும் தன் தந்தை பாதுகாப்பில் உள்ளதை அறிந்து மகிந்தாள்.  பிரமசுந்தர முனிவர் அங்குள்ள முனிவர்களுக்குத் தலைவர். பரமசுந்தரி அவரது மனைவி. சேடகன் தன் மகளையும் போரனையும் அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான். அவர்களும் அவர்களைப் பேரன்புடன் பாதுகாத்துவந்தனர்.  சூரியன் உதிக்கும் காலத்தில் பிறந்தமையால் அந்தக் குழந்தைக்கு உதயணன் என்று பாட்டன் சேடகன் பெயர் சூட்டினான். குழந்தை அழகிலும் அறிவிலும் கல்விகெள்விகளிலும், கலைத்திறத்திலும், போருத்திறத்திலும் சிறப்புற்று விளங்கியமையால் அங்கிருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் உதயணனைப் பெரிதும் போற்றிவந்தனர். கோடபதி என்னும் யாழ் பெற்றது ஒருநாள் பிரமசுந்தர முனிவர் மந்திரம் ஒன்றை உதயணனுக்குக் கற்பித்தார். அது சினம் கொண்ட யானையை அடக்கி ஆளும் மந்திரம். இசையும் கற்பித்தார். உதயணன் இசையில் சிறந்து விளங்கினான். முனிவர் மகிழ்ந்தார். பிரமசுந்தர முனிவருக்கு இந்திரன் முன்பொரு காலத்தில் தன் யாழை வழங்கியிருந்தான். அந்த யாழை முனிவர் உதயணனுக்கு வழங்கினார். யூகி, உயிர்துணைவன் ஆனது ஒருநாள் உதயணன் காட்டில் அந்தக் கோடபதி யாழை மீட்டினான். யானைகளும், பறவை முதலானவும் வந்து குழுமி அவனது யாழிசையில் மயங்கி அவன் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்தன. இதனைக் கண்ட முனிவர் அந்த யாழை உதயணனுக்கே வழங்கிதோடு தன் மகன் 'யூகி' என்பவனையும் அவனுக்கே அடைக்கலாமாக்கித் தந்தார்.