தள்ளப்படாத தகை ஆகி, சார் கத்திரிகை வகை ஒழுகா, அள்ளற் பள்ளத்து அகன் புனல் சூழ் அகன்ற வாவிக்குள் நின்ற வள்ளைத் தண்டின் வனப்பு அழித்த, மகரம் செறியாக் குழை' என்றான்	49-1 தவம் தந்த நெஞ்சின் தனது ஆர் உயிர்த் தம்பியோடும், நவம் தந்த குன்றும், கொடுங் கானமும், நாடி ஏகி, கவந்தன் தனது ஆவி கவர்ந்து, ஒருக்காலும் நீங்காச் சிவம் தந்து, மெய்ம்மைச் சபரிக்குத் தீர்ந்து வந்தான்.	88-1 'சென்றேன் அடியேன், உனது இன்னல் சிறிதே உணர்த்தும் அத்துணையும்