அதுகேட்டு அங்கிருந்த பாண்டியன் சம்ஸ்தான வித்துவானாகிய புகழேந்திப் புலவர் ஒட்டக்கூத்தரை நோக்கி, ‘முனி சிரேஷ்டராகிய அகஸ்தியர் திராவிட பாஷையைப் பிரவசனஞ் செய்தது தென்னாட்டிலுள்ள பொதியமலையிலிருந்தோ, சோழநாட்டிலுள்ள நேரிமலையிலிருந்தோ? சோமசுந்தரக் கடவுள் ஒப்புச் சொல்லுதற்கரிய அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்களைச் செய்தது மதுரையிலோ, உறையூரிலோ? ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மி சமேதனாகிய நெடுமால் மீனாய் அவதரித்த தன்றிப் புலியாய் அவதரிக்கவில்லையே! ஆதலால், மீனக்கொடிதானே சிறந்தது? புலிக்கொடிக்கு என்ன சிறப்பிக்கின்றது? தேவர்கள், முனிவர்கள், சென்னி மேலேறும் பொன்னடியை உடைய சிவபெருமானது ஜடாமகுடத்தின்மேல் ஏறியிருக்கப் பெற்றுது சூரியனோ? சந்திரன் தானே? அதனால் மேம்பட்டது சந்திரகுலமோ, சூரியகுலமோ? சமணர்களை வெல்லும் பொருட்டுத் திருஞான சம்பந்த மூர்த்தி நாயனார் பதிகமெழுதியிட்ட ஏடானது எதிரேறிக் கரை செர்ந்தது காவிரியிலோ? வையையிற்றானே? அதுபற்றி வையை யாறல்லவோ மாட்சிமைப்பட்டது? பேயணுகாமல் அதற்குப் பெரும்பகையாய்த் தோன்றி அதை விலக்குவது சோழரது ஆத்திமாலையோ? பாண்டியர் அணியும் வேப்பமாலை தானே? மதுரையை அழிக்கப் பொங்கிவந்த சமுத்திரமும் அஞ்சிவந்து பணிந்தது சோழர்காலையோ? பாண்டியர் காலைத்தானே?’ என்னுங் கருத்தை அடக்கி, -என்ற பாடலைச் சொல்லி அவர் சொன்னதைக் கண்டிக்க, ஒட்டக்கூத்தர், ‘இவனார், கொன்றை மாலைபோலக் குறுக்கே விழுந்து, தாம் பேசினதற்கெல்லாம் பிரதிகூலமாகப் பேசத்தலைப்பட்டான்! இப்படி விளையுமென்பதற்குத்தானோ வருகிற வழியிலே கருடனும் காடையுங் கட்டின!’ என்று சிந்தித்துச் சித்தங்கலங்கியிருந்தார். அவரப்படியிருக்க, பாண்டியராஜன் தன் தந்தைவழி தாய்வழியிலுள்ள பந்து வர்க்கத்திற் பெரியோர் சிறியோர் அனைவரையும் வரவழைத்து, ஒட்டக்கூத்தர் சோழராஜனுக்குப் பெண்பேச வந்த செய்தியை அவர்களுக்குத் தெரிவித்து, ‘இந்த விஷயம் சுற்றத்தாருக்கு அசம்மதமாகச் செய்யத்தக்கது அல்லவே? ஆகையால் அவனுக்குக் கொடுக்கலாமா கொடுக்கலாகாதா? உங்கள் அபிப்பிராயமென்ன? இது ஆயிரங்காலத்துப் பயிர் ஆகையாலும், பெண்ணைப் பெற்றுப் பத்துவயதுக்குமேல் வைத்திருப்பது பாவமென்பதனாலும், செவ்வையாய்த் தீர்க்காலோசனை பண்ணித் தனித்தனி அவரவர் அபீஷ்டத்தை ஒளியாமல் வெளியிடவேண்டும்,’ என்று உசாவினான். அவ்வண்ணமே தங்களுக்குள் கலந்து பேசி அவர்களிற் சிலர், ‘அரசர்க்குரிய கல்வி செல்வம் முதலியவைகளுள் சோழனைக் குறித்து என்ன குறை சொல்லுகிறது? யோசிக்குமிடத்தில் அவன் கல்வியிற் சாமானியனா? செல்வத்தில்தான் குபேரனுக்குக் குறைந்தவனா?’ என்றார்கள். சிலர், ‘ஐம்பதாறு தேசத்தரசர்களுடைய படங்களுள் சோழனுடைய படத்தை எடுத்து, அதில் எழுதப்பட்டிருகின்ற அவனது உருவத்தை ஒருவர்க் கொருவர் காட்டி, ‘சோழன் அழகிலேதானென்ன மன்மதனுக்குத் தாழ்ந்தவனோ? பாருங்கள்! அவன் வட்டமாய் ஒளிபெற்றுப் பூரணசந்திரன் போலப் பரந்த முகமும், தாமரைத்தளம் போலும் அழகாகக் கருணை சுரந்த கண்களும், மதனகோதண்டம் போல வளைந்து கறுத்த புருவமும், பவளம்போலச் சிவந்த வாயும், விஜயலக்ஷ்மியின் அரங்க மணிமண்டபம் பொல விசாலமாய் எடுத்த மார்பும், நெடிய மேருமலை போலப் பெருமிதமான நடையுமுடையவனல்லனோ?’ என்றார்கள். அதைக்கேட்ட சிலர், ‘கைந்நிறைந்த பொன்னில்லாவிட்டாலும், கண்ணிறைந்த கணவனிருக்க வேண்டும்,’ என்பதனால், நீங்கள் அழகைச் சொல்ல வந்தது சரிதான்; ஆயினும் இரண்டு கண்ணுமில்லாத பிறவிக்குருடனாகிய திருதாட்டிர மகாராஜனுக்குப் பெண்கொடுத்தானே காந்தார தேசாதிபதி அவன் அழகைப் பொருள் செய்யாமற் போனதென்னை? என்றார்கள். சிலர், ‘அழகிருந்தென்ன பண்ணும்? அதிர்ஷ்டமிருந்துண்ணும்’ என்பதனால், அவன் அதிர்ஷ்டத்தையே முக்கியமாய் நினைத்தவனாக வேண்டும்,’ என்றார்கள். சிலர், ‘அதுவும் பெரிதன்று, ராஜபுருஷர்களுக்கு ஆண்மையே பிரதானம்,’ என்றார்கள். சிலர், ‘அப்படியென்றால், பாஞ்சாலன் மகனாகிய ஆணும் பெண்ணுமல்லாத சிகண்டிக்கும் ஒருவன் பெண்கொடுத்தானே! அவன் அச்சிகண்டியினிடத்தில் என்ன சூரத்துவத்தைக் கண்டான்!’ என்றார்கள். சிலர், ‘எதைப் பாராவிட்டாலும் ‘பாத்திர மறிந்து பிச்சையிடு, கோத்திரமறிந்து பெண்ணைக்கொடு,’ என்பதனால், குலங்கோத்திரம் மாத்திரம் தக்கதா தகாததாவென்று அவசியம் பார்க்கவேண்டும்,’ என்றார்கள். சிலர், ‘இது நியாயந்தான்! ஆயினும், சோழனுடைய குலங்கோத்திரத்தைக் குறித்து விசாரிக்கிறது, கரும்பு கசக்கிறதோ! திதிக்கிறதோ என்று கேட்கிறது போல இருக்கிறது; அது நமக்கு உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போலத் தெரிந்ததுதானே!’ என்றார்கள். சிலர் அப்படியென்றாற் ‘பழம்நழுவிப் பாலிலே விழுந்தது போலத்தான்! அதற்கு ஆக்ஷேபமென்ன? சம்பிரமமாய்க் கொடுக்கலாமே!’ என்றார்கள். இப்படியெல்லாஞ் சொன்னமையால், அவரவர் அபிமதத்தை அறிந்து கொண்டு, வசிட்டர் வாக்கினாற் பிரமரிஷியாவது போலப் பந்து ஜனங்களின் இஷ்டப்படியே பாண்டியன் தவஞ்செய்து பெற்ற தன் அருமைத்திருமகளைச் சோழனுக்குக் கொடுக்கச் சம்மதித்துப் புரோகிதர் முன்னிலையிற் பொருத்த நிமித்தம் பார்த்து நிச்சயதார்த்தம் பண்ணி, விவாகத்திற்கு நாள் வைத்து முகூர்த்தப் பத்திரிகை எழுதிக் கொடுத்து, ‘இந்தப் பத்திரிகையில் நிருணயித்த தினத்தில் உங்கள் ராஜா இவ்விடத்திற்கு வந்து சுகமாய்க் கலியாணம் பண்ணிக்கொண்டு போகலாம்,’ என்று சொன்னான். அப்பொழுது அந்தச் சபையிருந்தவர்களெல்லாம் ‘பூர்வம் திருப்பாற்கடலில் அவதரித்த ஸ்ரீமகாலக்ஷ்மியைத் தேவர் கூட்டமெல்லாம் எனக்கெனக்கென்று இச்சித்தது போல, நம் வேந்தர் மகளை எத்தனையோ ராஜாக்கள் தனித்தனி இச்சித்துத் திருமணம் முடிப்பதற்கு நாளிது வரையில் பகீரதப் பிரயத்தனம் பண்ணி வந்தார்களே! பண்ணியும் என்ன பிரயோஜனமாயிற்று? சோழனுக்கென்று கங்கணப் பிராப்தமிருந்தபடியினாலே, காற்றும் மழையுமாய் அதிசுலபத்தில் விவாகங் கூடிவிட்டது! எப்பொழுதும், ‘ஒருவனுக்குத் தாரம் மற்றவனுக்குத் தாய்,’ என்பது சத்தியமல்லவா?’ என்று சொல்லிச் சந்தோஷப்பட்டார்கள். ஒட்டக்கூத்தர் பாண்டியன் எழுதிக்கொடுத்த முகூர்த்தப் பத்திரிகையை வாங்கிவந்து சோழன் கையிற் கொடுத்துப் பாண்டியன் சபையில் நடந்த சமாசாரங்களையெல்லாம் சொன்னார். அவன் அந்த முகூர்த்தப் பத்திரிகையைப் பார்வையிட்டு மனங்களித்துத் தான் விவாகத்திற்குப் போய் மீண்டு வருமளவும் தனக்குப் பிரதிநிதியாய்ச் சர்வாதிகாரம் செலுத்தும்படி ஒட்டக்கூத்தரைப் பட்டத்தில் வைத்துவிட்டு, மந்திரி பிரதானிமார்களுடனும், தன் சுற்றத்தாருடனும் நால்வகைச் சேனைகளுடனும் மதுரைக்குப் போனபொழுது, பாண்டியன் எதிர்கொண்டு உபசரித்து, வாழை கமுகுகள் நாட்டி, முத்துமாலை புஷ்பமாலை தூக்கிப் படங்கள் கண்ணாடிகள் நிறைந்து, இந்திர விமானம் போலச் சோடிக்கப்பட்ட அழகிய மணப்பந்தலிலே உன்னதமாகிய மாணிக்கமேடையில் நவரத்தினக் கோலமிட்டுப் பூரண கலசங்கள் வைத்துத் தீபங்கள் ஏற்றி முளைப்பாலிகை அமைத்து, நடுவே மரகத பீடமிட்டு, திவ்விய தீர்த்தங்களால் ஸ்நானம் பண்ணுவித்து, விலையுயர்ந்த ஆடையாபரணங்களையும் கந்த சுகந்த புஷ்பாதிகளையும் கொண்டு அலங்கரித்து, மணக்கோலஞ்செய்வித்து, அழைத்துவந்து மாப்பிள்ளையையும் அவன் வலப்புறத்திற் பெண்ணையும் மேற்படி பீடத்தின்மேல் இருக்கவைத்து, மங்களவாத்திய முழங்க ஹோமம் வளர்த்தி, வேதப்பிராமணர்கள் மந்திரவாக்கியங்களைச் சொல்லி ஆசீர்வதிக்க, சாஸ்திரோக்தமாகப் பாண்டியன் தன் மகள் கையை எடுத்துச் சோழன் கைம்மேல் வைத்துத் தாரை வார்த்துத் தத்தம் பண்ணிக் கன்னிகாதானமாய்க் கொடுக்க, சோழன் அக்கினி சாக்ஷி அருந்ததி சாக்ஷியாக அவளை பாணிக்கிரகணம் பண்ணினான். மற்றக்கிரியைகளெல்லாம் விதிப்பிரகாரம் சம்பூரணமாய் நடக்க, ஆறு மாதபரியந்தம் தானம் தருமம் விருந்து ஆடல் பாடல் முதலான சகல விபவத்துடன் சம்பிரமமாய்க் கலியாணம் நடந்தது. பிறகு பாண்டியன், பெண்ணுக்கு உசிதமான வஸ்திர பூஷணங்களையும், பொற்பெட்டி, பொற்றட்டு, பொற்கட்டில் பொற்றொட்டில் பொற்குடம் முதலானவைகளையும் யானை குதிரை கரடி பல்லக்குகள் சீமை பூமிகள் மற்றும் அனேகம் பொருள்களுடனே தோழிமார் தாதிமார்களையும் சீதனங் கொடுத்து, அந்தப்படியே தன் சம்ஸ்தான வித்துவானாகிய புகழேந்தியாரையும் சீதனமாகக் கொடுத்தான். சோழன் ஒட்டக்கூத்தர் பெயருக்கு ஜாபிதா எழுதி அச்சாபிதாவில் மேற்படி சீதனத்தட்டு முட்டு முதலானவைகளை விவரமாகச் செப்பி, யாவும் வரப்பார்த்துக் கொள்ளும்படி அனுப்பினான். ஜாபிதாவைக் கொண்டுவந்து கொடுத்த மாத்திரத்தில் ஒட்டக்கூத்தர் எல்லாச் சாமான்களும் ஜாபிதாவின்படி தம்மிடத்தில் வந்து சேரப்பார்த்து ஒப்புவித்துக் கொண்டு, அததை வைக்க வேண்டிய ஸ்தானங்களில் வைப்பித்துப் பின்பு ஒரு வித்துவானும் சீதனப்பொருளாய் வந்திருக்கிறார் என்று சொல்லக்கேட்டு, அவரை வரவழைத்துப் பார்க்குமிடத்தில் தாம் பெண்பேசப் போனபொழுது தம் கட்சிக்கு எதிர்க்கட்சியாய்ப் பேசின புகழேந்திப் புலவராய் இருக்கக்கண்டு, ‘நல்லதாகட்டும்! இறுமாப்புடைய இவன் நமது வலையில் தெய்வகதியாய் எளிதில் வந்து சிக்கினான்! இவனுடைய கொட்டத்தை அடக்கவேண்டுமேயல்லாமல், இவன் எவ்வளவாகத் துக்கித்தாலும் இனி விடலாகாது! ‘எலியழுது புலம்பினாலும் பூனை பிடித்தது விடுமா!’ என்று நினைத்து, அவரை வித்துவசிரேஷ்டரென்று மதியாமலும், சிறிதாவது அவரிடத்தில் இரக்கமில்லாமலும் சிறைச்சாலையில் வைப்பித்து, நாளொன்றுக்கு ஆழாக்கு அரிசியும், உழக்கு உப்புங் கொடுக்கும்படி உத்தரவு செய்தார். புகழேந்தியாருக்கு இங்ஙனம் சங்கடம் நேரிட்டதனால், அவர், ‘இது கர்மானுசாரம்!’ என்றெண்ணி, அச்சிறைச்சாலையில் பக்கத்து மார்க்கத்தில் தண்ணீர்க்குப் போகிற ஸ்திரீகளைச் சாளரத்தின் வழியாய்ப் பார்த்து, அவர்கள் காதுக்கு இனிமையாகவும், சுலபத்திற் பொருள் தெரியும்படியாகவும், பாரதசரித்திரத்தைச் சுருக்கி இக்காலத்திற் தெருக்களிற் சில எளிய ஜனங்கள் உடுக்கை தட்டிப்பாடி ஜீவனஞ்செய்துகொண்டிருக்கின்ற அல்லியரசி மாலையீடு, பவளக்கொடி மாலையீடு, புரந்தரன் களவு மாலை என்னும் செம்பாகமான பாடல்களைப் பாட, அவைகளை அவர்கள் கேட்டுச் சந்தோஷப்பட்டுத் தங்கள் தங்கள் வீட்டிலிருந்து அரிசி காய்கறி புளி மிளகாய் முதலானவைகளுங் கொண்டு வந்து கொடுப்பார்கள். அவைகளிற் புகழேந்தியார் தாம் சமைத்துண்டு மீந்தவைகளைச் சிறைச்சாலைக் காவற் சேவகருக்குக் கொடுப்பார். அதனால், அச்சேவகர்கள் அவர்மேல் அதிக பக்ஷம் வைத்து, அவரை மரியாதையாய் நடத்தி வந்தார்கள். இப்படியிருக்கையில் சோழன் தன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு உறையூரில் வந்து சேர்ந்து, சுகமாய் வாழுநாளில், அடுத்த தைப்பொங்கலுக்கு மறுநாட் சாயங்காலம் அவன் மிக்க  ஆடம்பரத்துடனே வீதியில் யானைமேற் பவனி வந்தான். சிறைச்சாலை தளத்தின்மேல் நின்று புகழேந்தியார் அவ்வேடிக்கையைப் பார்த்த பொழுது, சோழன் அவரைத் தன் அருகிலிருக்கும் ஒட்டக்கூத்தருக்குக் காட்டி, ‘இதோ! மேன்மாடத்தில் நிற்கின்றாரே புகழேந்தியார் என்பவர் இவர் தமிழில் மகாசமர்த்தரல்லவா?’ என்றான்; அதற்கு ஒட்டக்கூத்தர், ‘வேங்கைப் புலிக்குமுன் மான்நிற்குமா? எரிகின்ற சுடுநெருப்புக்குமுன் சாரமற்று உலர்ந்த வெட்டுக்காடு நிற்குமா? கடற் சுறாவுக்குமுன் மற்ற சிறுமீன்கள் நிற்குமா? சூரியோதயத்திற் பனி நிற்குமா? அப்படிக் கல்வியில் எனக்குமுன் இவன் நிற்கமாட்டுவானா?’ என்னுங் கருத்துத் தோன்ற அவரை இகழ்ந்து,