நீடு வேல் ஏற்றவற்கு இளைய நின் மலன் வாடிய மனத்தனாய் வசிட்டன் முன் வர, சூடிய கடி மலர் தூவி ஆர்த்தனன்; ஏடு அவிழ் தாமரை இறைஞ்சி, எய்தினான்.	118-1 ஊடுறு கமலக் கண்ணீர் திசைதொறும் சிதறி ஓட, தாள்தொடு தடக் கை ஆரத் தழுவினன் -'தனிமை நீங்கி, காடு உறைந்து உலைந்த மெய்யோ, கையறு கவலை கூர நாடு மறைந்து உலைந்த மெய்யோ, நைந்தது?' என்று உலகம் நைய	118-2