 படையாளிற் பகைஆள்போல் இருந்தாய் அத்தான்! பாண்டியனார் பரிசென்னும் நீண்ட பேழைக்  குடையாளின் பணியாள்நான்! நரிக்கண் ணற்கே உளவாளாய் நீயங்கே ஓடி னாய் என்  றடையாளம் தெரியாமல் இழைத்த குற்றம்   அறிவாளா பொறுத்திடுக! என்று நெஞ்சம்  உடைவாளாய் இருகையால் அணைத்த மெய்யை  ஒருகையால் அணைத்தன்பில் உயர்வா ளானாள்.   பிள்ளையெங்கே எனக்கேட்டான் வீரப் பன்தான்! பெருங்குடிசை தனிலெனையும் வேந்தன் பெற்ற  கிள்ளையையும் சிறைசெய்ய நரிக்கண் தீயன் கிளப்பிவிட்ட கொடுமறவர் உயிரை அங்கே  கொள்ளையிட்டுக் கொண்டிருந்தான்; அன்னம் என்னும் கோவையிட்ட செவ்விதழாள் உள்ளத் துள்ளே  முள்ளையிட்டாற் போல்அச்ச மேமே லிட்டு முறையிட்டாள்; இட்டுவந்தேன் என்றாள் ஆத்தா. 