மயிற்குலம் அனைய நங்கை கோசலை மறுகி வீழ்ந்தாள், வெயிற்சுடு கோடை தன்னில் என்பிலா உயிரின் வேவாள். 61 இருந்த அந்தணனோடு எல்லாம் ஈன்றவன் தன்னை ஈனப் பெருந் தவம் செய்த நங்கை, கணவனில் பிரிந்து, தெய்வ மருந்து இழந்தவரின் விம்மி, மணி பிரி அரவின் மாழ்கி, அருந் துணை இழந்த அன்றிற் பெடை என, அரற்றலுற்றாள்: 62 'தானே! தானே! தஞ்சம் இலாதான், தகைவு இல்லான், போனான்! போனான்! எங்களை நீத்து, இப்பொழுது' என்னா,