நறாஅ அவிழ்ந்தன்ன என் மெல் விரல் போது கொண்டு  செறாஅச் செங் கண் புதைய வைத்துப்  பறாஅக் குருகின் உயிர்த்தலும் உயிர்த்தனன்;  தொய்யில் இள முலை இனிய தைவந்து,  தொய்யல் அம் தடம் கையின், வீழ் பிடி அளிக்கும்  மையல் யானையின், மருட்டலும் மருட்டினன்;  அதனால்,  அல்லல் களைந்தனன் தோழி! நம் நகர் 