துப்புற வதனை நன்று தூக்கினை தொன்மை யேபோல் இப்பகல் தொட்டு நீயே ஈந்தனை யிருத்தி யென்றான்.	35 1259	 அருளுரு வாகும் ஈசன் அயற்கிது புகன்ற பின்னர் முருகவேள் முகத்தை நோக்கி முறுவல்செய் தருளை நல்கி வருதியால் ஐய என்று மலர்க்கையுய்த் தவனைப் பற்றித் திருமணிக் குறங்கின் மீது சிறந்துவீற் றிருப்பச் செய்தான்.	36 1260	 காமரு குமரன் சென்னி கதுமென உயிர்த்துச் செக்கர்த் தாமரை புரையுங் கையால் தழுவியே அயனுந் தேற்றா