கதிர் பகா ஞாயிறே! கல் சேர்தி ஆயின்,	 அவரை நினைத்து, நிறுத்து என் கை நீட்டித்	 தருகுவை ஆயின், தவிரும் - என் நெஞ்சத்து	 உயிர் திரியா மாட்டிய தீ.	 மை இல் சுடரே! மலை சேர்தி நீ ஆயின்,	 பௌவ நீர்த் தோன்றிப் பகல் செய்யும் மாத்திரை,	 கை விளக்கு ஆகக் கதிர் சில தாராய்! என்	 தொய்யில் சிதைத்தானைத் தேர்கு.	