அக்குவடம் புனையானந்த வெள்ளத்தை அங்கயற்கண் பக்கத் திருந்த பவளா சலத்தைப் பழம் பொருளை முக்கன் கனியைக் கடம் பாடவிக் கண் முளைத்தெழுந்த சொக்கைக் கண்டால் அன்றித் தீராது நெஞ்சில் துயரங்களே. (29) பொன்போலும் கூடல் பிராட்டியைச் சேவிக்கப் போம் பொழுதில் என்பால் வரவும் எதிர்நின்று பேசவும் என்தலைமேல் தன்பாதம் சூட்டவும் கேட்டது எல்லாம் தந்தருளவுமே அனபாக வந்திடுவாள் கலிகாலம் என்றஞ்சுவளே. (30)