மேயும் நிரை முன்னர்க் கோல் ஊன்றி நின்றாய், ஓர்  ஆயனை அல்லை; பிறவோ அமரர் உள்	 ஞாயிற்றுப் புத்தேள் மகன்?	 அதனால் வாய்வாளேன்;	 முல்லை முகையும் முருந்தும் நிரைத்தன்ன	 பல்லும் பணைத் தோளும் பேர் அமர் உண் கண்ணும்,  'நல்லேன், யான்,' என்று, நலம் தகை நம்பிய	 சொல்லாட்டி! நின்னொடு சொல் ஆற்றுகிற்பார் யார்?	