97. மல்லிகையே வெண்சங்கா வண்டூத வான்கருப்பு வில்லி கணைதெரிந்து மெய்காப்ப - முல்லையெனும் மென்மாலை தோளசைய மெல்ல நடந்ததே புன்மாலை யந்திப் பொழுது. 98. புற்கென்றா ரந்தி புனைமலர்க்கண் நீரரும்ப நிற்கின்ற தந்தோ நிலங்காப்பான் - முற்கொண் டடைகின்ற வேந்தர்க்கு மாண்டஞ்சி னோர்க்கும் இடைநின்ற காலம்போ லின்று.