தூபம் கமழத் துயிலணைமேல் கண்வளரும்  மாமான் மகளே மணிக்கதவம் தாழ்திறவாய்  மாமீர் அவளை எழுப்பீரோ உன்மகள்தான் ஊமையோ அன்றிச் செவிடோ அனந்தலோ  ஏமப் பெருந்துயில் மந்திரப் பட்டாளோ  மாமாயன் மாதவன் வைகுந்தன் என்றென்று  நாமன் பலவும் நவின்றேலோர் என்பாவாய் 10. நோற்றுச் சுவர்க்கம் புகுகின்ற அம்மனாய்.