மனோன்மணீயம்-அங்கம் 04-களம் 03 மனோன்மணீயம்-அங்கம் 04-களம் 04 மனோன்மணீயம்-அங்கம் 04-களம் 05 மனோன்மணீயம் அங்கம் நான்கு மூன்றாங்களம்- கதைச் சுருக்கம்   பகல்வேளையில் அரண்மனையில், சீவக அரசன், போரில் பின்னடைந்தது பற்றிக் கவலையுடனும் துன்பத்துடனும் அமர்ந்திருக்கிறான். சேவகர்கள், வாயிலண்டை நின்று, தமக்குள் பேசிக்கொள்கிறார்கள். “அரசர் பெருமானுக்கு ஆறுதல் கூறுவோர், அருகில் இல்லையே. நாம் அரசருக்கு, ஆறுதல் கூறுவது எப்படி? இச்சமயம், நாராயணர் இங்கு இருந்தால் ஆறுதல் கூறுவார்” என்று சொல்லிக் கொள்கின்றனர். நாராயணர், இளவரசிக்கு ஆறுதல் சொல்லப்போயிருக்கிறார்” என்றான் ஒருசேவகன். "அவர் இன்று போர்க்களத்தில் செய்த துணிச்சலான செயலினால், நாம் எல்லோரும் உயிர் பிழைத்தோம. இல்லையேல்...” என்று மற்றொரு சேவகன் கூறினான். “அரசர் பெருமான் எழுந்து நிற்கிறார்; ஏதோ சொல்லுகிறார்” என்றான், இன்னொரு சேவகன்.  அரசன், எழுந்து நின்று, தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்கிறான்: “இன்னும் உயிரை வைத்திருக்கிறேன்! பாண்டியர் குலத்தின் பெருமை, என்னோடு அழிந்தது! இதற்கு முன்பு போர்க்களம் சென்ற பாண்டியர், வெற்றி பெற்றுத்தான் திரும்பினர்; அல்லது போர்க்களத்தில் உயிர்விட்டனர். இன்று நான், போர்க்களத்தில் பின்னடைந்து ஓடிவந்தேன்! என்போன்ற வீணர் யார்உளர்? இந்த வில் ஏன், வாள் ஏன், எனக்கு?... ஆம்! இந்த வாள், இப்போது, எனக்குப் பயன்படும்!” என்று சொல்லிக்கொண்டு, உறையிலிருந்து, வாளை எடுக்கிறான்.