தீவாய்க் குருதி இழிதலாற் செந்தலைப் பூவலங் குன்றம் புயற்கேற்ற போன்றவே காவிரி நாடன்  கடாஅய்க் கடிதாகக் கூடாரை அட்ட களத்து. காவிரி பாயும் நாட்டையுடைய சோழன் பகைவர்களை வென்ற களத்தில், அம்புகள் உடம்பு முழுவதும் பட்டதால் யானைகள் சோர்ந்து நின்றன. இரத்தத்தால் யானைகளின் உடல்கள் நனைந்தன. இரத்தம் தரையில் சிந்தியது. அது சிவந்த அழகிய செம்மண் மலை மீது பெய்த மழை செந்நீராக ஓடுவது போல் இருந்தது. யாருக்கும் அஞ்சாத களிறைப் பகைவர்கள் மீது விரைந்து செலுத்தினான். பாடல்: 13. நிரைகதிர் நீள்எஃகம் நீட்டி வயவர் வரைபுரை யானைக்கை நூற - வரைமேல்