துயரமாய் நடு நிலையை ஊணிப் பாராய்  அறைந்திட்டேன் நடுமூலம் நடுநாடிப் பார்  அப்பவல்லோ வரை தாக்கும் தாரை காணும்  உறைந்திட்ட ஐவரும் தான் நடனம் காணும்  ஒளிவெளியும் சிலம்பொலியும் ஒன்றாய்க் காணும்  நிறைந்திட்ட பூரணமும் இது தானப்பா  நிசமான பேரொளிதான் நிலைத்துப் பாரே  சும்மா நீ பார்க்கையிலே மனத்தை அப்பா 