முத்துப்பட்டன் அண்ணன்மார்களுடன் ஆரியங்காவு காட்டு வழியே தன் ஊருக்குச் சென்றான். ஸ்ரீ சொரிமுத்து அய்யனார் கோவில் வந்து பட்டன்மார்கள் பூஜை செய்து கும்பிட்டார்கள். வழியில் பாபநாசம் அரசடித்துறை என்ற இடத்தில் தங்கினார்கள். முத்துப்பட்டன் "நான் இங்கு கொஞ்ச நேரம் இருந்து சிவ பூஜை செய்து வருகிறேன், நீங்கள் வேண்டுமானால் செல்லுங்கள்" என்றான். அண்ணன்மார்கள் அவனது பொருளுக்கு ஆசைப்பட்டு அவனை அங்கேயே விட்டுவிட்டு சுமையுடன் நடந்தார்கள். முத்துப்பட்டன் அந்தப் பாறையில் கண் அயர்ந்த நேரம் மெல்லிய குரலில் யாரோ பாடுவதைக் கேட்டான். திரும்பிப் பார்த்தான். இரண்டு பெண்கள், இரண்டு நாயுடன் வருவதைக் கண்டான். அழகான பெண்களின் அருகே சென்றான். அப்பெண்களிடம் "இனிய குரல் வளமும் அழகிய அழகும் பொருந்திய பெண்களே! உங்கள் அழகு என்னை மயக்குகிறது. என் தாபத்தைத் தீருங்கள்" என்றான். அந்தப் பெண்களோ "என்ன அநியாயம் இது. நாங்கள் சக்கிலியப் பெண்கள். நீரோ பிராமணச் சாதியினர். இதை நீர் கேட்கவே கூடாது" என்றனர். முத்துப்பட்டன் அவர்களிடம் "நீங்கள் இல்லாமல் என்னால் வாழமுடியாது. உங்களுக்காக நான் எல்லா உறவுகளையும் விட்டிவிட்டு இங்கேயே தங்கத் தயாராக இருக்கிறேன் . என்னை அணைத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்றான். அவர்கள் அஞ்சி ஓடினர். முத்துப்பட்டன் அவர்களைத் துரத்தினான். அவர்கள் காட்டுமரங்களுக்குள் நுழைந்து ஓடினர். பட்டன் விடவில்லை. அப்பெண்களோ குறுக்கு வழியே போய் தந்தையை அடைந்தனர். காட்டில் ஓடமுடியாத பட்டன் நின்றுவிட்டான்  தந்தையிடம் "தந்தையே எங்களை ஒரு பட்டன் துரத்தி வருகிறான்" என்றனர். தந்தையான பகடை "இப்போதே அப்பாதகனைக் கொன்று வருகிறேன்" என்று கூறி வல்லயத்தை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டான். பகடை காட்டுவழியே வரும்போது பட்டன் காட்டுச் செடிகளுக்கிடையே கிடந்தான். பகடை அழகொளிரக் கிடக்கும் பட்டனைப் பார்த்து ஐயோ இத்தனை அழகான இளைஞன் யாரோ? இவன் தந்தை யாரோ என எண்ணினான். சிறிய கல்லை அவன் மேல் விட்டெறிந்தான். பட்டன் விழித்தான். சக்கிலியனைப் பார்த்தான்.  நீர் யார் ?  எனக் கேட்டான். சக்கிலியன் என் பேர் வால பகடை. என் புதல்விகள் பொம்மக்காவும் திம்மக்காவும் இந்தக் காட்டுவழியே வரும்போது ஒரு பட்டன் அவர்களை மோசம் செய்ய வந்திருக்கிறான். அவனைக் கண்டதுண்டமாக வெட்டி காட்டு நரிகளுக்குப் போட வந்தேன் என்றான். 