குன்றே, அருட்கடலே, இமவான் பெற்ற கோமளமே.  ஏ, அபிராமி! அழியாத குணக்குன்றே! அருட்கடலே! மலையரசன் பெற்றெடுத்த அழகிய கோமள வல்லியே! எனக்கு உரிமை என்று எப்பொருளும் இல்லை. அனைத்தையும் அன்றே உன்னுடையதாக்கி விட்டேன். இனி எனக்கு நல்லதே வந்தாலும், தீமையே விளைந்தாலும், அவற்றை உணராது விருப்பு, வெறுப்பற்றவனாவேன். இனி என்னை உனக்கே பரம் என்று ஆக்கினேன்.  கோமளவல்லியை, அல்லியந் தாமரைக் கோயில் வைகும்  யாமள வல்லியை, ஏதம் இலாளை, எழுதரிய  சாமள மேனிச் சகலகலா மயில்தன்னை, தம்மால்  ஆமளவும் தொழுவார், எழு பாருக்கும் ஆதிபரே.  என் அபிராமி அன்னையை, இளமையும் அழகும் மிக்க கோமள வல்லியை, அழகிய மென்மையான தாமரையைக் கோயிலாகக் கொண்டு உறையும் யாமளவல்லியை, குற்றமற்றவளை, எழுதுதற்கு இயலாத எழில் கொண்ட திருமேனியுடையவளை, சகல கலைகளிலும் வல்ல மயில் போன்றவளை, தம்மால் கூடுமானவரை தொழுகின்ற அடியவர்களே, ஏழுலகையும் ஆட்சி புரியும் அதிபர்கள் ஆவார்கள்.  ஆதித்தன், அம்புலி, அங்கி குபேரன், அமரர்தம் கோன், 