 “சொல்லவேண்டியதை விரைவாகச் சொல்” என்றான், புருடோத்தமன். தூதுவன்: “பாண்டியரும் சேரரும் போர்செய்தால் யார் பிழைப்பார்? சூரியனும் சந்திரனும் எதிர்ப்பட்டால், சூரியன் மறைய, உலகில் இருள் மூடுவதுபோல, நீவிர் இருவரும் போர்செய்தால், உலகம் தாங்காது. ஆகவே, நீதியைக் கூறி, நன்செய் நாட்டினை, அதற்குரியவரிடம் சேர்ப்பிப்பதே முறை என்பதைத் தெரிவித்துத் தங்களுடைய கருத்தைத் தெரிந்துகொள்ளவே, என்னைத் தூது அனுப்பினார்.”  “ எல்லாம் சொல்லியாய் விட்டதா?” என்றான், சேர மன்னன்.  “தூதுவன்: “ஒன்று சொல்லவேண்டும். இரண்டு வேந்தரும் போர்செய்தால் உலகம் துன்பம் அடையும். அன்றியும், போரில், உமக்கு என்ன நேரிடுமோ? ஆகையினால், ஆண்சிங்கம் போன்ற சீவக அரசருடன் தாங்கள் போர் புரிவது நன்றல்ல.” அது கேட்டுப் புருடோத்தமன், இகழ்ச்சிக் குறிப்போடு நகைக்கிறான். பலதேவன், மேலும் பேசுகிறான்: “நன்செய் நாட்டினைத் திருப்பிக் கொடுப்பது பெருமைக்குரியது அல்ல என்று கருதினால், ஓர் உபாயம் கூறுகிறேன். பாண்டியன் அரண்மனையில், ‘மனோன்மணி’ என்னும் மலர் அலர்ந்திருக்கிறது. அம்மலரின் தேனை உண்ணும் வண்டு, இங்குத் திருவனந்தபுரத்தில் இருக்கிறது. மனோன்மணி, தங்கள் அரியணையில் அமர்ந்தால், பாண்டியன் போரிடமாட்டான்; நன்செய் நாடும், தங்களுக்கே உரியதாகும்.” புருடோத்தமன், “ஓகோ! மலரிடம் செல்ல, வண்டைக் கொண்டு போகிறார்கள் போலும்! நல்லது. இருவரும் காதல் கொண்டால் அல்லது, எமது நாட்டில், திருமணம் நிகழாது. அன்றியும், எமது அரியணை, இரண்டு பேருக்கு இடங்கொடாது. இதனை அறிவாயாக” என்றான். தூதுவனாகிய பலதேவன், “நல்லதாயிற்று, மனோன்மணியின் திருமணம் தடைப்பட்டது” என்று தனக்குள் எண்ணிக்கொள்கிறான். புருடோத்தமன் தொடர்ந்து கூறுகிறான்: “ஆகவே, நீ சொன்ன மணச்செய்தியை மறந்து விடு. நன்செய் நாட்டைப் பற்றி நீ பேசின பேச்சு, நகைப்பை உண்டாக்குகிறது. நமது அமைச்சரிடம் வந்து புகலடைந்து, நடைப்பிணம்போலத் தலைவாயிலில் நின்று, தமது முடியையும் செங்கோலையும் கப்பமாகக் கொடுத்துக் கைகட்டி வாய்பொத்தி மன்னர்கள் நிற்க, அவருடைய மனைவியர் வந்து, தமது மங்கலநாணை நிலைக்கச்செய்ய வேண்டும் என்று கெஞ்சுகிற எமது சபையிலே, நீ வந்து அஞ்சாமல், ‘நஞ்செய் நாட்டினைப் பாண்டியனுக்குக் கொடு’ என்று கூறிய பிறகும், நீ இன்னும் உயிருடன் இருப்பது, நீ தூதுவன் என்னும் காரணம் பற்றியே! சற்றும் சிந்திக்காமல், உன்னை வரவிட்ட பாண்டியன், யாருடைய பகையும் இல்லாதபடியால், இதுகாறும் முடிசூடி அரசாண்டான். இன்னும் ஒரு வார காலத்தில் அறிவான். நீ புகழ்ந்து பேசிய கோட்டையும், நீ ஆண்சிங்கம் எனக்கூறிய அரசனும் உண்மையில் இருப்பார்களானால், அந்த வலிமையையும் பார்ப்போம்” என்று சொல்லி, அருகிலிருந்த சேவகனிடம், சேனாதிபதி அருள்வரதனை அழைக்கும்படி கட்டளையிட்டான்.  அருள்வரதன் வந்து வணங்கி நிற்க, புருடோத்தமன், அவனிடம் “பாண்டியனுடைய நெல்லை நகரத்துக்கு நாளை புறப்படுகிறோம். நமது படைவீரர்களை ஆயத்தப்படுத்துக” என்று கூறி, மீண்டும் தூதுவனிடம் கூறுகிறான்: “நீவிரைந்து போய்க்கொள். பாண்டியன் போரில் வல்லவனானால் - ஒரு வாரத்துக்குள் நாம் அங்கு வருவோம் - அவன், சேனையுடன் கோட்டையை வலிமையாகக் காத்துக் கொள்ளட்டும். இல்லையானால், எனது அடியில் அவன் முடிவைத்து வணங்கி நமது ஆணைக்கு அடங்கி நடக்கட்டும். வீணாகத் தூது அனுப்பியதற்கு, வஞ்சிநாட்டின் விடை இது. விரைந்து போய்ச்சொல்லுக.” இவ்விடையைக் கேட்டுக்கொண்டு, பலதேவன் சென்றான். சேனாதிபதியாகிய அருள்வரதன் சென்று, போர் வீரர்களையெல்லாம் அழைத்துப் போருக்குப் புறப்பட ஆயத்தமாக இருக்கும்படி சொல்கிறான். வீரர்கள், போர்ச்செய்தி கேட்டு மகிழ்கிறார்கள். “இதுகாறும் போர் இல்லாமல், சோம்பிக் கிடந்தோம். ‘போர் இல்லா நாளெல்லாம் பிறவா நாளே’ என்று ஏங்கிக் கிடந்தோம். நல்லவேளையாகப் போர் வந்தது” என்று மகிழ்கிறார்கள். “நாளை காலையில், நெல்லைக்குப் புறப்பட்டுப்போகிறோம். கோட்டையை முற்றுகையிட்டுப் பிடிக்கவேண்டும். போருக்குச் செல்ல ஆயத்தமாக இருங்கள்!” என்றுசேனைத்தலைவன் கூறியதைக் கேட்டுக்கொண்டு, வீரர்கள், தத்தம் இருக்கைக்குப் போகிறார்கள். (இரண்டாம் அங்கம் , மூன்றாம் களத்தின் கதைச்சுருக்கம் முற்றிற்று).