 ஆனால், இளைஞனோ, மோனமாக நின்றான். “உனக்குக் கூச்சம் ஏன்? நெடுந்தூரம் அலைந்து வருந்திப் பசித்திருக்கிறாய். நெருப்பின் அருகில் சென்று, குளிர்காய்ந்து, உணவை அருந்து; உன் சோர்வு நீங்கும்” என்றார். வாலிபன், பதுமைபோல அசையாது நின்றான். முனிவர், இரண்டு மூன்று முறை கூறினார். அவன் அசையவில்லை. அப்போது, நெருப்புக் கொழுந்து விட்டு எரிந்து, வெளிச்சம் தந்தது. முனிவர் அவ்வாலிபன் முகத்தை, அவ்வெளிச்சத்தின் உதவியால், ஊன்றிப் பார்த்தார். அவன் கண்களில் நீர் வழிய, தலைகுனிந்து நின்றான். முனிவர் கேட்டார்: “வீட்டில் ஏதேனும் இடையூறு ஏற்பட்டு இப்படி வந்துவிட்டாயா? உனக்கு என்ன கவலை? உன் மனத்தில் இருப்பதைச்சொல்லு. பெரும்பொருளை இழந்தனையா? நண்பர் இகழ்ந்தனரா? நீ காதலித்த பெண், உன்னைக் கைவிட்டனளா? உண்மையைக் கூறு. ஐயோ! இவ்வுலகத்துச் சுகங்களெல்லாம், இதோ, இந்தத் தீயில் எழுந்து அடங்குகின்ற நிழல்போன்றவை. நண்பர்களும், உறவினரும் நாடிவருவது, நெய்க்குடத்தை மொய்க்கவரும் எறும்பு போன்றது. காதல் என்பது, முயற்கொம்பு. பெண்கள் கபட எண்ணம் உடையவர்கள்.” இவ்வாறு முனிவர் கூறியதைக் கேட்ட வாலிபன், கனவிலிருந்து விழித்தெழுபவன் போல விழித்து வெட்கத்துடன் முகம் வெளுத்து நின்றான். பிறகு அவ்வாலிபன், தான் அணிந்திருந்த வேடத்தைக் கலைத்தான். வாலிபத்துறவியின் வேடம் மாறி, அழகான மங்கையொருத்தியின் வடிவமாக ஆனான்.  பெண்ணாக மாறிய அம்மங்கை, முனிவரின் பாதங்களில் தலைவைத்து வணங்கிக் கூறுகிறாள்: “காவிரிப்பூம் பட்டினத்திலே, ஒரு தாய் வயிற்றில், இரண்டு பெண்களும், ஒரு மகனும் ஆக மூவர் பிறந்தார்கள். இரண்டு பெண்களில் ஒருத்திக்கு, மகட்பேறு இல்லை; மற்றொருத்திக்குப் பாவியாகிய நான், மகளாகப் பிறந்தேன். என் பெயர் சிவகாமி. அந்த ஆண்மகனுக்கு ஒரு பிள்ளை. அந்தப் பிள்ளையும் நானும், சிறுவயதில், ஒன்றாக வளர்ந்தோம். அவர் அழகர். அன்புள்ளவர். நாங்கள் இருவரும், ஒருவரையொருவர் காதலித்தோம். அவர் பெயரை, என் நா கூறாது.” இதைக்கேட்ட முனிவரின் உடல் சிலிர்த்தது; கண்களில் நீர்வழிந்தது. அவர், அதை மறைப்பதற்கு, நெருப்பில் விறகு இடுபவர்போலத் திரும்பினார்.  மங்கை, மேலும் கூறினாள்: “பிள்ளைப்பேறற்ற என் சிறிய தாய், பெருஞ்செல்வம் படைத்தவள். அவள், அச்செல்வம் முழுவதையும், எனக்குக் கொடுத்தாள். பாவி, நான், அச்செல்வத்தினால் மதிமயங்கினேன். அவரை, நான், அசட்டை செய்தேன். பொருளுக்காகப் பொய்க்காதல் பேசி, என்னை மணக்கப் பலர் வந்தார்கள். என் காதலரைத்தவிர, நான், அவர்களை விரும்பினேன் இல்லை. ஆனால், செல்வச் செருக்கால், குறும்புத்தனத்தால், தருக்குக் கொண்டேன். அவர், தனது கருத்தைக் குறிப்பாக உணர்த்தியும், நான் வாளா இருந்தேன். கடைசியில், அவர், என்னைவிட்டு அகன்றார். அவரைத் தேடினேன். அவர் காணப்படவில்லை. பலநாள் தேடினேன்; கிடைக்கவில்லை. நெடுநாள் தேடியும், அவர் இருந்த இடம் தெரியவில்லை. கடைசியாக, அவரைக் கண்டுபிடிப்பது, இல்லையேல் உயிரை மாய்த்துக்கொள்வது என்று தீர்மானஞ்செய்து, ஆண்வேடந் தாங்கி அலைந்து திரிந்தேன். எங்கேயும் தேடினேன்; பல இடங்களில் அலைந்தேன்; காணாமல் அலுப்படைந்தேன். இதுவரையிலும், அவரைக் கண்டேன் இல்லை. முனிவர் பெருமானே! என் காதலரின் சாயல், உம்மிடம் இருப்பதைக் காண்கிறேன். ஆகையால்தான் என்கதையை, உம்மிடம் கூறினேன். இனி நான் உயிர்வாழ்ந்து பயனில்லை. இதோ, இந்தத் தீயே எனக்குக்கதி” என்று சொல்லி மூண்டெழுகின்ற தீயில் பாய்ந்தாள். உடனே மின்னல் போல முனிவர் பாய்ந்து, அவளைப் பிடித்துத் தடுத்தார். “சிவகாமி! நான்தான் உன்னுடைய சிதம்பரன்!” என்று கூறினார். அவர் நா குழறிற்று. சிவகாமியும் சிதம்பரனும் ஒன்றாயினர். பார்வதியும், சரசுவதியும், இலக்குமியும் வந்து, அவர்களை வாழ்த்தினார்கள்; அருந்ததியும் வந்து ஆசி கூறினாள்.   இந்தச்சிவகாமி சரிதத்தை, வாணி இசைப்பாடலாகப் பாடினாள். இதைக்கேட்ட மனோன்மணி, வாணியைப் பாராட்டினாள். பிறகு,    “வாணி! உன்காதலன் எங்கு இருக்கிறார்?” என்று வினவினாள்.  “என் மனத்தில் இருக்கிறார்!” என்றாள்.  “வெளியில், எங்கே இருக்கிறார்?”  “அறியேன்; முனிவருடைய ஆசிரமத்தில் இருப்பதாக நாராயணர் கூறினார்.”  “ஏன்? என்ன நடந்தது? நிகழ்ந்ததைக் கூறு”