இதன்பொருள்: தொல்லாசிரியர் நூல்களின் பொருள் முடிபு முழுவதுமொத்து, வழி நூல் செய்வோன் முதனூல் உளதாகவும் தான் வழிநூல் செய்தற்குக் காரணமாக வேண்டிய விகற்பங்களையும் உடன்கூறி, அவ்விகற்பங்கள் உணர்வுடையோர் பலர்க்கும் ஒப்ப முடிந்தமையின, அழியாது உலகத்து நின்று நிலவும் மரபினையுடையது வழிநூலாம் என்றவாறு. பின்னோன் வேண்டும் விகற்பங் கூறுதலாவது: ‘பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல’ (நூற்பா: 462) என்றவற்றை இறந்தது விலக்கல் எதிரது போற்றல்† என்னும் உத்திகளான் விலக்கியும் போற்றியும் கூறுதல் முதலியன. ‘முனைவன் கண்டது முதனூ லாகும்’ (நூற்பா, 06) என ஒருமையாற் கூறினார், ஈண்டு முன்னோர் நூல் எனப் பன்மையால் கூறியது, இறைவன் நூலையும் அவன் அருள்வழிப் பட்டுத் தத்தம் மரபின் வரும் குரவர் (குரவர் - ஆசிரியர்) பலர் நூலையும் தழீஇக்கோடற்கு என்க. எனவே, முதனூல் மாத்திரையாய் நிற்பது இறைவன் நூலும், வழிநூல் மாத்திரையாய் நிற்பது இறுதி நூலும் அன்றி, இடைநிற்கும் நூல்களெல்லாம் ஒருவற்கு மைந்தனாயினான் மற்றொருவற்குத் தந்தையாயினாற்போல, முதல்நூலாயும் வழிநூலாயும் நிற்கும் என்பது பெற்றாம். †இறந்தது விலக்கல் - இறந்துபோன வழக்குகளை விலக்குதல், எதிரது போற்றல் - இப்போது வழங்குவனவற்றைத் தழுவிக்கொள்ளுதல். நூற்பா: 08 (சார்பு நூல்) இருவர் நூற்கு மொருசிறை தொடங்கித்  [01] || இருவர் நூற்கும் ஒருசிறை தொடங்கி திரிபுவே றுடையது புடைநூ லாகும். [02]  ||திரிபு வேறு உடையது புடைநூல் ஆகும். (08)