     காருறு கண்ணியர் ஐம்புலன் ஆற்றங் கரைமரமாய்      வேருறு வேனை விடுதிகண்டாய் விளங்குந்திருவார்      ஊருறை வாய்மன்னும் உத்தரகோசமங்கைக் கரசே      வாருறு பூண்முலை யாள்பங்க என்னை வளர்ப்பவனே. 107      வளர்கின்ற நின்கருணைக்கையில் வாங்கவும் நீங்கியிப்பால்      மிளிர்கின்ற என்னை விடுதிகண்டாய் வெண்மதிக்கொழுந்தொன்று      ஒளிர்கின்ற நீள்முடி உத்தரகோசமங்கைக்கரசே      தெளிகின்ற பொன்னுமின் னும் அன்னதோற்றச் செழுஞ்சுடரே. 108