நீ நின்ற கோலம் அதில் நிறைவி நிற்பது எக்காலம் (202)  எள்ளும் கரும்பும் எழு மலரும் காயமும் போல்  உள்ளும் புறம்புநின்று உற்றறிவது எக்காலம் (203)  அன்னம் புனலை வகுத்து அமிர்தத்தை உண்பதுபோல்  என்னை வகுத்து உன்னை இனிக்காண்பது எக்காலம் (204)  அந்தரத்தில் நீர் பூத்து அலர்ந்தெழுந்த தாமரை போல்  சிந்தை வைத்துக் கண்டு தேரிசிப்பது எக்காலம் (205)  பிறப்பும் இறப்பும் அற்றுப் பேச்சும்அற்று மூச்சும் அற்று 