என்றும், பின்பு திருக்கோவலூரைச் சிறப்பித்து, என்கிற செய்யுளையும் பாடினர். கலியாணத்தில் மேலே சொன்ன அங்கவை சங்கவை என்னும் பெண்களுக்கு இடையர் மரபின் வழக்கப்படி ஆடு சீதனஞ் சேரனைக் கொடுக்கும்படி கேட்டபோது, அவ்வரசன் பொன் ஆடு கொடுக்க, அதை ஔவையார் வியந்து, என்று ஒ்ரு வெண்பாப் பாடிப் பின்பு சோழனையும் பாண்டியனையும் நோக்கி, ‘நீவிர் இச்சிறுமியர்களுடன் சுகமாய் வாழக் கடவீர்கள்!’ என்று ஆசீர்வதித்து, என்று பாடியருளினார். ஒருகால் உறையூரிலே ஒருகால் உறையூரிலே குலோத்துங்க சோழன் தன் சம்ஸ்தான வித்துவானான ஒட்டக்கூத்தர் தம் பட்டமகிஷியுடன் பாண்டி நாட்டிலிருந்து ஸ்ரீதனமாக வந்த புகழேந்திப்புலவரும் தொடர்ந்துவர பாதசாரியாய் உலாவி வரும்போது வீதிகளொன்றில் ஒரு வீட்டுத் தெருத்திண்ணையில் இரண்டு கால்களையும் நீட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த ஔவையார், சோழனைக் கண்டவுடன் ஒரு காலை மடக்கிக் கொண்டார்; அருகிற் புகழேந்திப்புலவர் இருக்கிறதைப் பார்த்தவுடனே மற்றக் காலையும் மடக்கிக் கொண்டனர்; அவர்களை அடுத்தாற்போல வந்த ஒட்டக்கூத்தரைக் கண்டவுடனே இரண்டு கால்களையும் நீட்டினர். இதனைக் கண்ணுற்ற ஒட்டக்கூத்தர் அவமானமும் சீற்றமும் மூண்டவராய், ஔவையாரை நோக்கி, ‘ஓ கிழவி! இவ்வாறு என்னை அவமதித்தது என்னை?’ என, ஔவையார், ‘அரசர் கிரீடாதிபதியாதலால், அவருக்கு ஒரு காலையும், புகழேந்திப்புலவர் ஒரு மகா வித்துவானாகையால், அவருக்காக இரண்டு காலையும் மடக்கினேன்; நீரோ, கல்வி நிறைவில்லா வீண்புலமை பாராட்டுமொரு மூடராகையால், இரண்டு காலையும் நீட்டினேன்,’ என்று சொல்லி, ‘உண்மையாகவே நீரும் புகழேந்தியாரைப் போல ஒரு சிறந்த வித்துவானாயின், சோழரையும் அவர் நாட்டையுஞ் சிறப்பித்துச் சந்திரனுக்குப் பெயராகும் ஒரு பதத்தை ஒரு பாவினீற்றடியில் மூன்றிடங்களில் பிரயோகப்படுத்திப் பாடும் பார்ப்போம்,’ என்று சொன்னார். ஒட்டக்கூத்தர் அவ்வாறே நம் அரசனாகிய சோழனையே பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கருதி, நற்றாய் இரங்கற்றுறையில், என்று ஒரு பாட்டுப் பாடினர்.