அரசனது தயையைப் பெற்று, அவனை அந்நியோந்நியமாகச் சினேகித்து, அவனுக்கு அனுகூலப்படாத விரோதிகளையெல்லாம் சதித்து, அவன் மனமகிழும்படி அனேக திரவியங்களைச் சம்பாதித்துக் கொடுத்து, அவனால் நன்கு மதிக்கப்பட்டவர்களானாலும், அவன் விஷயத்தில் நெறி தவறி இலேசமாத்திரத்தில் பிழை செய்தாலும், குடி முழுகிப்போம், ‘வேங்கைப் புலியும் ராஜாவும் சரி,’ என்கிறார்களே! ஆதலால் அவனை விஷசர்ப்பம் போலவும், கடுநெருப்புப் போலவும் நினைத்து, அவனுக்குப் பயந்து நடக்க வேண்டும். துஷ்ட நிக்கிரக சிஷ்டபரிபாலனஞ் செய்பவனாகிய அரசனில்லாத நாடு, தன்னரசு நாடாய் உபத்திரவத்திற்கே உறைவிடமாகும். ‘அரசனுடைமைக்கு ஆகாச வாணி சாக்ஷி,’ என்பதனால், அவனை வஞ்சித்து அவனுக்குச் செலுத்தத்தகும் இறைப்பொருளை அபகரிக்கலாகாது; அபகரிப்பது கர்த்துரு துரோகமாம். மாதுரு துரோகம், பிதுரு துரோகம், குரு துரோகம், சுவாமி துரோகம், சினேக துரோகங்கள் மறுமையில் துன்பத்தை விளைக்கும். இஃது இம்மையிற்றானே துன்பத்தைச் செய்யுமாதலால், அவைகளினும் இது மிகக் கொடியதாம்; ராஜதரிசனமும், ராஜதயையும், ராஜாபிமானமும் ஒருவர்க்கு எளியவையல்ல. அரசன், பொன் மணி நெல் முதலிய மிதமற்ற பலமும், மலையரண் காட்டரண் மதிலரண் நீரரணாகிய நால்வகை அரண் சூழ்ந்த ஸ்தானபலமும், அகண்ட ராச்சிய பலமும், சமுத்திரம் போல அளவிறந்த ரதகஜதுரக பதாதிகளென்னும் சதுரங்க பலமும், வில் கணை முதலிய எய்வனவும், சக்கிரம் தோமரமுதலிய எறிவனவும், வாள், பரிசை முதலிய வெட்டுவனவும், சூலம் ஈட்டி முதலிய குத்துவனவுமாகிய ஆயுதபலமும், சத்துருக்களுக்கெதிரே மான் கூட்டத்திற் புகுந்த பெரும்புலி போலவும், யானைக்குழாத்திற்கு முற்பட்ட வீரசிங்கம் போலவும் கர்ஜித்து, நிர்ப்பயமாய், முன்வைத்த காலைப் பின்வையாமல், முதுகு காட்டாமல், விழித்த கண் சிமிட்டாமல், எய்ப்பில்லாமல், ‘காயமென்ன கற்கண்டா? உயிரென்ன தித்திப்பா? ஆறிலுமரணம், நூறிலுமரணம்,’ என்பதை நிச்சயித்துப் பிராணனைத் துரும்பு போல அலட்சியம் பண்ணி, ‘இறந்தால் வீரசொர்க்கம்; வென்றால் ராச்சிய லாபம் உண்டு,’ என்கிற நம்பிக்கையினால், முன் காயப்பட மூர்த்தன்னியமாய்ப் போர் செய்து, எதிரிகள் அதமாகக் கண்டதுண்டமாக்கி வெல்லுகின்ற உத்தண்டமான புஜபலமும் எந்தத் திக்குப்போனாலும், அபஜயப்படாமற் சாதித்துவரத் தக்க காலபலமும், மந்திரி பிரதானிமார்களுடைய ஆலோசனையின் பலமும், தானாபதிகள் நியாயாதிபதிகளுடைய விசேஷ பலமும், மெய்காப்பாளர் கடை காப்பாளர்களுடைய காவற்பலமும், தன்னைவிட்டு நீங்காத உறுதிச்சுற்றத்தின் பலமும், தனது பூரணமான வித்தியாபலமும், விவேகபலமும், என்றுஞ் சலியாத மனோபலமும் எங்குங்கி்ளளார்க்குச் செல்லாநிற்கும். வாக்குப் பலமுமாகிய சுயபல உபபலங்களைப் பிரபலமாகப் படைத்தமையால், நான் நினைத்தபடி யெல்லாம் முடிப்பதற்கு ஒரு விதத்தாலும் தடையில்லையே! அது பற்றி தனக்குள்ளே, நாம் முறை தவறி நடந்தால் நம்மைக் கேட்பவரார் நமக்கெதிர் ஒருவருமில்லை; நாம் அடித்தது ஆட்டம், பிடித்தது பெண்டு,’ என்று கர்வித்தால், என்ற வண்ணம், அவசியம் கேடு வருமாதலால், அவன், ‘நமக்கு மேலே தெய்வமிருக்கிறது. ‘அரசன் அன்றொறுக்கும், தெய்வம் நின்றொறுக்கும்,’ தெய்வம் பொறுத்தாலும் பூமி பொறுக்காது. அண்டமி்டிந்து தலைமேல் விழும். அதனால், நெருப்பாறும் மயிர்ப்பாலமுமாக நடக்க வேண்டும்,’ என்று கருதி, மழையைத் தனக்காதாரமாக நோக்கியிருக்கும் பயிர்போல, குடிகள் தமக்கு ஆதாரமாகத் தனது செங்கோலையே நோக்கியிருப்பதையும், அச்செங்கோல் கோணினால் எங்கும் கோணுமென்பதையும், ‘ஏழை அழுத கண்ணீர் கூரிய வாளொக்கும்,’ என்பதையும் உய்த்துணர்ந்து, தானே தன் மனத்தில் இரக்கங் கூர்ந்து, நீதி பிசகாது நடக்க வேண்டும். அங்ஙனம் நடவாமல், அநீதியாய் நடந்தால், அவனை, ‘இஃது உனக்குத்தகாது,’ என்று தண்டிக்கவாவது, அவனைத் தள்ளி வேறோரசனை ஸ்தாபிக்கவாவது ஆருக்குச் சாத்தியம்? வாழைத்தோட்டம் கருப்பந் தோட்டங்களிற் புகுந்து, வாழைகள் கரும்புகளை வேருடனே பிடுங்கி முறித்துச் சாடுகின்ற பெரிய மதம் பிடித்த யானையைச் சிறிய கொசுகுக்கூட்டம் போய்த்தடுக்கக் கூடுமா? மழைக்குக் குடைபிடிப்பதுண்டு, இடிக்குக் குடை பிடிப்பார்களா? என்றுங் கூறியிருக்கின்றதே! ராஜாவைத் தந்தையாகவும், ராஜபத்தினியைத் தாயாகவும் பாவித்து வணங்க வேண்டும். தாய்மார், பாராட்டுந்தாய், ஊட்டுந்தாய்,, முலைத்தாய், கைத்தாய், செவிலித்தாய் என ஐவராவர்; அன்றியும், அரசன்தேவி, குருவின்தேவி, அண்ணன் தேவி, தன்தேவியை ஈன்றாள், தன்னைஈன்றாள் எனவுஞ் சொல்லப்படுவர். தந்தையர், பிறப்பித்தோன், கல்விகற்பித்தோன், மணம்முடிப்பித்தோன், அன்னந் தந்தோன், ஆபத்துக்குதவினோன் என ஐவகைப்படுவர். குருவானவர், வித்தியாகுரு, உபதேசகுரு என இருவராவர். இவருங் காரணகுரு, காரியகுரு என்று சொல்லப்படுவாருமுண்டு. அரசர் சிங்காசனாதிபதி, சேனாதிபதி என இருவகையாராவர்; தேசாதிபதி, மன்னர் மன்னர் எனவும், மகாராஜர், யுவராஜர் எனவுஞ் சொல்லப்படுவர். தாய், தந்தை, குரு, அரசர் என்னும் இவர்களுள் தாரதம்மியம் உண்டாயினும், ‘அவர் அத்தன்மையர், இவர் இத்தன்மையர்,’ என இவரை ஒருவர்க்கொருவர் வேறுபாடு உடையவராக எண்ணுவதும் பேசுவதும் யுத்தமன்று. பெரியோர் செய்ந்நன்றி