நீ என்று கண்டு நிலை பெறுவது எக்காலம் (114)  வவ்வெழுத்தும் அவ்வெழுத்தும் வாளாகும் சிவ்வெழுத்தும்  யவ்வெழுத்தின் உள்ளே அடங்கி நிற்பது எக்காலம் (115)  எழுத்தெல்லாம் மாண்டிறந்தே ஏகமாய் நின்றதிலே  அழுத்தமாய்ச் சிந்தையை வைத்து அன்பு கொள்வது எக்காலம் (116)  அருவாய் உருவாகி ஆதி அந்தம் ஆகின்ற  குருவாக வந்து எனை ஆட்கொண்டு அருள்வது எக்காலம் (117)  நான் என்று அறிந்தவனை நான் அறியாக் காலம் எல்லாம் 