அரும்பிற் பூமணம் மாய்குத லேய்ப்பத் தரும்பக் குவமிலார் தமதுளம் போய வழியே வாளா மனக்கணக் கிட்டு மொழிவார் முற்றும் துணிவா யெனயான் இச்சிறு தினத்தின் இயைந்தவை தம்மால் நிச்சயித் துணர்ந்தேன். வாணீ! ஐயோ! நம்பலென்பதுவே அன்பின் நிலைமை!  (110) தெளிந்தவை கொண்டு தெளிதற் கரியவை