குருவானவர் குழியில் விழுந்து எழுந்திருக்கக் கூடாமற் கிடந்த சமயத்திற் சீஷர்கள் மிகவும் அஞ்சிப் பதறினதனால், அந்தப் பிராமணன் முன்பு சொல்லியிருந்த ஜோசியத்தின்மேல் ஒருவருக்கும் ஞாபகமில்லாமற் போயிற்று. திரும்பக் குதிரை ஏறின பிறகு இருப்பிடம் குளிர்ந்ததென்று கண்டு, குருநாதரே விசாரப்பட்டார். ஆகிலும், மடத்துக்குப் போய்ச் சேருமளவில் ஒன்றும் சொல்லாமல் போனார். தளர்ந்த வயதாகிய காலத்தில் விழுந்த அதிர்ச்சியினால் அன்றிரவில் நித்திரை கொள்ளாமல் மருண்டு புரண்டு கொண்டிருந்து, அவர் பிராமணன் சொன்ன ஜோசியம் அடிக்கடி நினைவிலே தோன்ற, வெகுவாய்ச் சஞ்சலப்பட்டார். குதிரையிலிருந்து குழியில் விழுந்ததனால் உடம்பதிர்ந்து இப்படி அரட்டப்படுகின்றதென்று நினையாமல், ஆசனங்குளிர்ந்து சாங்காலங் கிட்டினதனாலாக்கும் இவையெல்லாம் சம்பவித்தனவென்று நிச்சயம் பண்ணிக்கொண்டார். இந்த நினைவோடு அன்றிராத்திரி முழுதும் தமக்குள்ளே பயந்து பதறி, ஒரு நிமிஷம் கண்மூடாமற் பெருமூச்சுவிட்டு, மனந்தத்தளித்ததனால், விடியற் காலத்தில் சீஷர்களை அழைப்பித்தார். அவர்களும் வந்து பார்க்க, அவருடைய கண் குழிவிழுந்து பஞ்சடைந்ததாகவும், முகமெல்லாம் வற்றிச் சுருங்கி வெளித்துச் சாயல்மாறினதாகவும், வாயுதடு உலர்ந்து நாவில் ஈரமில்லாமல் வார்த்தை குழறவும், பிரமை கொண்டது போல உற்று உற்றுப் பார்க்கவும், மேல் சுவாசம் வாங்கவுங் கண்டு மிகவும் பயந்தார்கள். அப்பொழுது அவர் பெருமூச்செறிந்து, ‘தம்பிமாரே! எனக்கு மரணாவஸ்தையானது நெருங்கிவிட்டது;இனி ஆத்துமா பிரிந்து கடமெழும்பிப் போகும் போலக் காண்கிறது; நீங்கள் எனக்குச் சமாதிக்குழியொன்று வகுத்து அதில் என்னை வைத்துச் சவத்தைச் சேமிக்கிறது போலச் சேமஞ் செய்துவிடுங்கள்,’ என்றார். ‘அஃதேதையா!’ என்று அவர்கள் சாரீரம் பதறிக் கேட்க, ‘ஓ, ஓ! இஃதென்னை! ‘ஆசன சீதம் ஜீவன நாசம்,’ என்றதை மறந்து போனீர்களோ?’ என்று சொல்லிப் பின்னுங் குருவானவர் சொல்வார்: ‘நேற்ற ுநான் விழுந்த குழியிலே நீருஞ்சேறும் மிகுதியாயிருந்த படியினாலே எனக்கு இருப்பிடத்திலே ஈரந்தாங்கியது; ஆனாலும், அப்போது உண்டான ஆபத்தினாலே அஃது எனக்குத் தோன்றாதே போயிற்று; பிறகு அதிகமாய் இருப்பிடம் குளிர்ந்ததும் கண்டேன்; பிராமணன் சொன்ன சாஸ்திரத்தையும் நினைத்தேன்; இராத்திரி முழுதும் உடம்பு வலியும் ஆராட்டமும் கண்டு, சற்றும் நித்திரையில்லாததனால் சாவு கிட்டினதென்று நன்றாய் அறிந்து கொண்டேன்; இனி வேறு ஆலோசனை வேண்டுவதில்லை; சீக்கிரம் சமாதிச் சேமத்துக்கு ஆயத்தம் பண்ணுங்கள்,’ என்றார். அதைக்கேட்டு அவர்களும் அந்தத் துர்க்குறியை நினைத்து அஞ்சினார்கள். அஞ்சினாலும் அச்சத்தை வெளியிடாது, உள்ளே அடக்கிக்கொண்டு, நாநா விதமாகக் குருவின் மனந்தேறும்படி ஆறுதலும் தேறுதலுமான பலபல வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.என்ன சொல்லியும், அவருக்கு மனக் கிலேசம் மாறவில்லையென்று தெரிந்துகொண்டு, முன்பு அந்த ஊர்ச் சகுன சாஸ்திரக் காரனாயிருந்த அசேதன மூர்த்தி மகன் அசங்கதன் என்பவனால் தங்கள் குருவைப் பிடித்த சனியை நீக்கி, அவர் மனத்தைத் தேறச் செய்ய வேண்டுமென்று அவனைப் போயழைத்தார்கள். அசங்கதன் நடந்த வரலாறுகளையெல்லாம் விவரமாய்க் கேட்டபிறகு வந்து குருவைப் பார்த்து, ‘உமக்குச் சம்பவித்த குறையென்னை? நோவென்னை? மனவிசாரமென்னை? மாறாத கிலேசமென்னை? என் குருவே, என்னையனே, என் பிதாவே, சொல்லும்,’ என்று கண்ணீர் சோர, வாயிதழ் துடிக்க, முகம் வெயர்க்கக் கேட்டான். அதற்கெல்லாம், ‘ஆசன சீதம், ஜீவன் நாசம்!’ என்கிற வசனமேயொழிய வேறொரு மறு உத்தரமும் குருவானவர் சொன்னவரல்லர். அப்போதவன், ‘நல்லது! ஆசனசீதம் உமக்கு ஜீவன் நாசமென்று பிராமணன் சொன்னானே! நானும் அவன் ஆசனோஷ்ணம் அவனுக்கு நாசமாகப் பண்ணுகிறேன். அந்தப் பிராமணனை எனக்குக் காட்டுங்கள்; அவனுக்கு உலக்கை பூஜை பண்ணி அவனால் வந்த தோஷமெல்லாம் அடியோடே தீர்த்துப் போடுவேன்! அவனைக் காட்டும்! சீக்கிரம் காட்டும்!’ என்றான். ‘உலக்கைப்பூஜையென்று ஒரு பூஜையுண்டோ? ஒரு நாளும் அப்படிப்பட்ட பூஜையைக் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லையே! அஃதாவதெப்படிப்பட்டது? சொல்,’ என்று குருவானவர் கேட்டார். அதற்கு அசங்கதன் மறுமொழி சொல்லத்தொடங்கினான். ‘இவ்வகைப் பூஜை உட்சமயம் புறச் சமயங்களிலும் காணக் கிடையாத பூஜையாக்கும்! ஞாபகமாய்க் கேட்கக் கடவீர்: ஓரூரில் ஒரு செட்டி இருந்தான்; அவன் அதிக சிவபக்திக்காரன்; அநுதினமும் பண்டாரங்களுக்கு அசனம் இடவேண்டு்மென்னும் ஆசையினால், அவர்களை எங்கே கண்டாலும், சுவாமி சுவாமி, அடியேனுடைய சிறு குடிசையிற் பிக்ஷை பண்ணும்படி எழுந்தருள வேண்டும்!’ என்று அழைப்பான். அவனுக்கு மக்களில்லை; கொண்ட மனைவியோவென்றால், நித்தமும் பண்டாரங்களுக்குச் சோறாக்குவதிலும் கறியாக்குவதிலும் பரிமாறுவதிலும் வெகு வருத்தப்படுவதனால், புருஷன் செய்கிறது அவளுக்குப் பொருந்தவில்லை. ஆயினும், இவை குறித்துப் புருஷனுக்கு ஏதாவது வெறுப்பாகச் சொன்னால், அவன் மனம் பொறுக்கமாட்டாதென்று அவளறிந்து ஓர் உபாயமெடுத்தாள்: