காரிருளில் மூழ்கிக் கிடக்கு மிரவு, போர்முரசும் அடிக்கும் போது! குரல் கிளம்பியது அக்கணம்: “அதோ! பார் வேந்தரின் கொடியை! எழுந்திரு! தாமதம் வேண்டாம்!” என்று. நெஞ்சம் துடித்தது! கை பதறி அஞ்சி நின்றோம்! தாமதி யோமினி! காத்திருப் போமினி!