'ஐய! சிறிது என்னை ஊக்கி' எனக் கூறத்,  'தையால்! நன்று' என்று அவன் ஊக்கக், கை நெகிழ்பு,  பொய்யாக வீழ்ந்தேன், அவன் மார்பில்; வாய்யாச் செத்து,  ஒய்யென ஆங்கே எடுத்தனன்; கொண்டான் மேல்  மெய் அறியாதேன் போல் கிடந்தேன்மன்; ஆயிடை  மெய் அறிந்து ஏற்று எழுவேன் ஆயின், மற்று ஒய்யென,  'ஒண் குழாய்! செல்க' எனக் கூறி விடும் பண்பின்  அங்கண் உடையன் அவன்!