10 மேலும் தாவீது, "வாழும் ஆண்டவர் மேல் ஆணை! ஆண்டவரே அவரைக் கொல்லட்டும்; அவர் காலம் நிறைவுற்று தாமாக இறக்கட்டும் அல்லது போரில் சென்று அவர் மடியட்டும்! 11 ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்டவர்மேல் நான் கைவைக்காதபடி ஆண்டவர் என்னைக் காப்பாராக! எனவே அவர் தலைமாட்டில் இருக்கும் ஈட்டியையும் தண்ணீர்க் குவளையையும் எடுத்துக்கொண்டு நாம் புறப்படுவோம்" என்றார். [2] 12 அவ்வாறே தாவீது சவுலின் தலைமாட்டில் இருந்த ஈட்டியையும் தண்ணிர்க் குவளையையும் எடுத்துக்கொண்டபின், அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர். அவர்களில் ஒருவரும் விழிக்கவில்லை; அதைக் காணவுமில்லை; அறியவுமில்லை. ஆண்டவர் அவர்களுக்கு ஆழ்ந்த உறக்கத்தை அளித்திருந்தபடியால் அவர்கள் எல்லாரும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். 13 பின்பு தாவீது கடந்துசென்று தொலைவிலிருந்த ஒரு குன்றின் மீது நின்றார். அவர்களுக்கிடையே மிகுந்த இடைவெளி இருந்தது. 14 அங்கிருந்து படைவீரர்களையும் நேரின் மகன் அப்னேரையும் தாவீது கூப்பிட்டு, "அப்னேர், நீ மறுமொழி சொல்ல மாட்டாயா?" என்று கேட்டார்? அப்னேர் அதற்கு, "அரசரை நேராக அழைக்கும் நீ யார்?" என்று கேட்டான். 15 அப்பொழுது தாவீது அப்னேரிடம், "நீ வீரன் அல்லவா? இஸ்ரயேலில் உனக்கு நிகரானவன் யார்? பின் ஏன் நீ உன் தலைவராகிய அரசரை விழித்திருந்து காக்கவில்லை? மக்களில் ஒருவன் உன் தலைவராகிய அரசரைக் கொல்ல அங்கு வந்தானே! 16 நீ செய்த இச்செயல் சரியல்ல; ஆண்டவரால் திருப்பொழிவு செய்யப்பட்ட உங்கள் தலைவரை நீங்கள் விழித்திருந்து காக்கத் தவறியதால், நீ சாவுக்கு உள்ளாவாய் என்று வாழும் ஆண்டவர் மேல் ஆணையிட்டுக் கூறுகிறேன். அரசரின் ஈட்டியும் அவர் தலைமாட்டிலிருந்த தண்ணீர்க் குவளையும் இப்பொழுது எங்கே உள்ளன என்று பார்" என்றார்.  17 சவுல் தாவீதின் குரலை அறிந்துகொண்டு, "என் மகன் தாவீதே, இது உன் குரல்தானா?" என்று கேட்க, அதற்குத் தாவீது, "என் தலைவராகிய அரசே! இது என் குரல் தான்" என்றார்.