-எனச் சுலோக பூர்வமாய் அவர் ஸ்தோத்திரம் பண்ணப்பட்டுமிருக்கிறார்,’ என்றார். அதற்காகச் சேரசோழபாண்டியர் முதலானவர்களும் அதிக சந்தோஷப்பட்டார்கள். யுத்தகாண்டத்தில், ‘கடல்காண் படல’த்தில், -என்ற பாடலைக்குறித்து, ‘ஸ்ரீராமர் வானர சைனியங்களுடனே இராவணன் மேற் படையெடுத்துப் போய்த் தென்சமுத்திரத்தின் வடகரையில் இறங்கியிருக்கும் பொழுது, பிராட்டியின் பிரிவாற்றாமையால் தமக்கு இரா முழுவதும் நித்திரை வராதது கண்டு, திருப்பள்ளி ஸ்தானத்தை விட்டெழுந்து, கடற்கரையோரத்தில் உலாவிக்கொண்டிருக்கையில், சீதையைப் பிரிந்தது முதல் ஒவ்வொரு நாளும் நேற்றுக்கண்ட தம் திருமேனி இன்று வேறுபட்டுக் காணுதலால், உருத்தெரியாமல், அறிந்து பழகினவர்களும் மயங்கும்படி உயிர்நிலை தளர்கின்ற அவரைக்கண்டும் இரங்காமல், தானே கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருக்கின்ற விசாலமாகிய கடலினிடத்திற் பின்னி விழுகின்ற நீர்த்திரைகளின்மேல் தவழ்கின்ற இளந்தென்றலானது, தேனைச் சொரிகின்ற மணம்பொருந்திய புன்னைப் புஷ்பத்தின் மகரந்தப்பொடிகளை வாரிக்கொண்டு வந்து அவ்விராகவர் மேற் பலகாலும் பூசத் தலைப்பட்டது,’ என்று கம்பர் பிரசங்கித்தார். ஒட்டக்கூத்தர், ‘ஒலிக்கிறது கடலுக்கு என்றுஞ் சுபாவமாகையால், நீர் அது கதறுகின்றதென்றது மெய்தான்; ஆயினும், இராமரைக்கண்டும் இரங்காமல் தானே கதறுகின்ற தென்றீரே! கடலுக்கும் இராமருக்கும் என்ன சம்பந்தம்?’ என, கம்பர், ‘சீதையானவள் அச்சமுத்திரத்திற் பிறந்தமையால், அதற்கு அவள் மகளும், அவளுக்கு அது தாயும், அவள் கணவராகிய இராமருக்கு மாமியாரும், அவர் அதற்கு மருமகனாரும் ஆதலால், அம்முறை பற்றி மருமகனார் மாமியார் வீட்டிற்கு அழைக்கப்படாமல் வருவது தருமமன்றாயினும், அதை இராமர் நினையாமல் வலிய வந்ததைக் குறித்து இந்த மாமியார் எவ்வளவோ சந்தோஷத்தோடு ஆசார உபசாரஞ் செய்யவேண்டுமே! அதுவுஞ் செய்யாமல், இவர் தம் மனைவியை இழந்து ஏக்கம் பிடித்து உடல் மெலிந்து சோகங் கூர்ந்து வந்ததைப் பற்றியாவது, ‘என் செல்வ மருமகனே, வந்தையா? வா!’ என்றழைத்து, ‘உடலும் உயிரும்போல உன்னுடன் மருவிப் பிரியாமலிருந்த உன்னாசைக் கண்ணாட்டி எங்கே போனாள்? உனக்குப் பெண்டு பாக்கியமில்லாமற் போய்விட்டதா?’ என்று வினவித்துக்கத்தோடு ஓடிவந்து மேல்விழுந்து அலறி அழவேண்டுமே! அப்படியுஞ்செய்யாமல், தன்னருமைத் திருமகளை ராக்ஷசன் வஞ்சித்துக் கொண்டு போனதனால், அவளைப் பெற்ற வயிறு பற்றியெறிய, அக்கடலானது நீராயுருகிக் கரைந்து பிரக்கினை யில்லாமல் தன்னுடன் கூட அழுவார் ஒருவருமின்றி ஒற்றைக்குரலாய்த் தானே அழுதுகொண்டிருப்பதுபற்றி, ‘நிலை தளர்வான் தன்னைக் கண்டு மிரங்காதே தானே கதறுந் தடங்கடல் என்கிறோம்,’ என்று சொல்லி, பின்னும், ‘அந்தச் சமுத்திரம் அவ்வாறு கத்திக்கொண்டிருக்கையில், அலைகளாகிய கைகளின் மேல் தவழ்ந்து விளையாடும் இளந்தென்றலாகிய அதன் பிள்ளையானது ‘இஃதென்னை அவமரியாதை? இக்காலத்தில் நம் தாய் தன் சொந்த மருமகன் வந்தவிடத்தில் விசாரியாமலிருக்கிறாள். நம் அக்காளுக்கும் அத்தானுக்கும் விவாகமான தருணத்தில் நாம் அருகிலிருந்து அவ்விவாகச் சிறப்பைக்கண்டு அக்காலத்தில் நடத்த வேண்டிய மரியாதையை நடத்தப் பாக்கியம் பண்ணாமற் போனோம்; அப்பொழுது நடத்தாமற் போனாற்போகட்டும். இப்பொழுதாவது அதை நடத்தி அத்தானைச் சந்தோஷப்படுத்த வேண்டுமே! இத்தருணத்திலும் அப்படிச் செய்யாதிருந்தால் இதை ஆராவது கேட்பவர் ‘அக்களோடே போயிற்று மச்சான் உறவு,’ என்றல்லவோ சொல்லுவார்கள்? ஆதலால், சும்மாவிருத்தலாகாது,’ என்று, ‘இளம்பிள்ளை பயமறியாது’ என்பதற்கேற்கச் சமயாசமயந் தெரியாமல், புன்னைப் புஷ்பராகப் பொடியாகிய கந்தப்பொடியை அடிக்கடி வாரிக்கொண்டு வந்து தலைகால் தெரியாமல் அத்தான்மேல் வீசிப் பூசிக் கந்தப்பொடி வசந்தமாடி, மைத்துனங்கொண்டாடத் தலைப்பட்டது,’ என்றும் விரித்துரைத்தார். கேட்டவர்கள் எல்லாம், ‘இது நல்ல வேடிக்கை! என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். யுத்தகாண்டத்தில் ‘இரணியன் வதைப்படல’த்தில், பிரகலாதன்குறித்த தூணில் அகண்ட பரிபூரணனாகிய பக்தற்சலன் ஆவிர்ப்பவித்து இரணியனை வதைத்தபொழுது, இந்திராதி பிரமாதி தேவர்களும் முனிவர்களும் வந்து ஸ்துதி செய்யுஞ் சமயத்தில், -என்ற பாடலைக்குறித்து, ‘கலைமகள் கணவனாகிய பிரமன், சுவாமியை நோக்கித் தன் மனமானது வெயிலிடு வெண்ணெய்போல உருகி நெகிழ சர்வலோக சரணியனாகிய எம்பெருமானே, புகைக்குக் காரணம் அனல் என்பதுபோலப் பிரபஞ்சத் தோற்றத்திற்குக் காரணம் ஈஸ்வரன் என்பதேயல்லாமல், அவ்வீஸ்வரனுக்குக் காரணம் சொல்லக்கூடாமையால், அவனைத் தோற்றுவித்தவர் வேறில்லை என்றும், அனாதியிற் பரமாத்துமன் தன்னைத்தானே படைத்துக்கொண்டான் என்றும் வேதஞ்சொல்வதை இப்போது நீ இந்த ஸ்தம்பத்தினிடத்தில் அழகியசிங்கனாக உன்னைப் படைத்துக்கொண்டதே பிரத்தியக்ஷமாகக் காட்டாநின்றது; இவ்வாறு மகத்தாகிய பெருமை தங்கிய உன்னையே நீ படைக்கத்தக்க அற்புதமாகிய பரமசத்தியை உடையவனா யிருக்கின்றாயென்றால், இந்தச் சராசரங்களாகிய உயிர்களைப் படைக்கின்ற சத்திதான் உனக்கில்லாமற் போயிற்றோ? இவைகளைப் படைப்பதற்காக என்னை நீ படைத்தாயென்று சொல்லப்படும் இஃது எத்தன்மைத்தாம்?’ என்று ஸ்தோத்திரஞ்செய்தான்,’ என்பதாகக் கம்பர் பிரசங்கிக்கக் கேட்டவர்கள், ‘இக்கருத்துக் கடவுளில்லை என்று வாதிக்கும் நாஸ்திகர் நாவை அடக்குவதற்குத் தக்க கருவியாயிருக்கிறது!’ என்று மிகவும் வியந்து பேசினார்கள். மேற்சொல்லிய படலத்தில், அழகிய சிங்கனாய் வந்து அவதரித்த சர்வேஸ்வரர், பிராட்டி புருஷாகாரத்தால் உக்கிரந் தணிந்து கிருபை கூர்ந்து பிரகலாதனை நோக்கி, ‘அப்பா, குழந்தாய், என்னைப்பற்றி ஜன்ம சத்துருக்களாகிய இரணியன் முதலானவர்களாற் படாத பாடும் பட்ட உனக்கு நானென்ன செய்யப்போகிறேன்! வேண்டும் வரத்தைக் கேள்,’ என்ற சமயத்தில், -என்ற பாடலைக் குறித்துக் கம்பரானவர், ‘பிரகலாதன் சுவாமிக்கு முன்பு அஞ்சலியஸ்தனாய் நின்று, ‘ஓ பத்தரட்சகா, பரமதயாளா, அடியேனுக்கு வேண்டிய பேறெல்லாம் இப்பொழுது நீ அருளிச்செய்வதாகக் கேட்கச் சொன்னமையால் என்ன பேறு பெறவேண்டுமென்று கேட்பேன்?அனாதியில் நான் மூலப்பிரகிருதியில் அழுந்தி ஜீவாத்தும பரமாத்தும ஸ்வரூபமும், அவ்விரண்டுக்கும் உள்ள சம்பந்தமும், அச்சம்பந்தத்தைத் தடுக்கும் விரோதமும், அவ்விரோதத்தை நிவர்த்திக்கும் உபாயமும், அவ்வுபாயத்தைச் செய்தவிடத்து அடையும் பரமார்த்தமும் இன்னவென்று விளங்காமல் நாசத்தை அடைந்திருக்கையில் நிரேதுக கிருபையினாலே கரசரணாதி அவயவங்களைத் தந்து, வேதாகமங்களைக் கொண்டு மேற்சொல்லிய ஸ்வரூபம் முதலானவைகளையுந் தெரிய விளக்கி, உன் திருவடியிற் சரணாகதி பண்ணுவதற்கேற்ற சேஷத்துவம் தலையெடுத்துப் பாரதந்திரனாகி உன் கைங்கரியத்தை இப்பிறப்பில் இடைவிடாது செய்து உச்சீவிக்கும்படி நீ அனுக்கிரகிக்க அவ்வாறு அடியேன் முன்னமே பெற்ற பேறுகளுக்கோ முடிவொன்றுமில்லை; அவையன்றி இனிப்பெறும் பேறுகளும் வேறேயுண்டோ? அப்படியே பெற விரும்புவேனாகில், விசித்திரமாகிய பூர்வ கர்ம சேஷத்தால் இன்னும் காலச்சக்கரத்தில் அகப்பட்டு இவ்விருள் தரு மாஞாலத்தால் எண்ணிறந்த ஜன்மமெடுத்து உழல வரினும் அஞ்சுவேனல்லேன்; எல்லாப் பிறப்பினும் மிகவும் தாழ்வாகிய சாக்கடைச் சேற்றிற்கிடந்து நெளியும் புழுவாய பிறப்பைப் பெற்றாலும், உன் திருவடிக்கண் மாறாத அன்பு செலுத்தப்பெற்றால் அப்பேறு சத்பக்தியை உண்டாக்கும்; சத்பக்தி சத்கர்மத்தை உண்டாக்கும்; சத்கர்மம் சத்போதத்தை உண்டாக்கும்; சத்போதம் வீடடைவிக்கும்; அதுபற்றி இயமநியமாதிகளாகிய அஷ்டாங்க யோகமும், அணிமா மகிமா முதலாகிய அஷ்டமாசித்தியும் மற்றுமுள்ள பலவகைப் பேறுகளும் வேண்டுவனவல்ல; அவ்வன்பொன்றும் பெறுவதே நாயேனுக்கு அரிய பெரிய பேறாம், அதையே அருளிச் செய்யவேண்டும்,’ எனப் பிரார்த்தித்தான்,’ எனப் பிரசங்கித்தார்.