தொங்கலின் காடு நூறாயிரம் என்பர்; தோகைப் பிச்சம், பங்கம் இல் பணிலம் பத்துப் பத்து நூறு ஆகும் என்பர்; செங் குடை வெண்மை; நீலம், பச்சையோடு இனைய எல்லாம் பொங்கு ஒளி மன்னு கோடி புரந்த ஆதித்தர் சுற்ற.	12-5 தீ எழு பொன்னின் சின்னம் மேவி வீழ் அரக்கர் சேர வாய்களில் ஊத, மண்ணும் வானமும் மறுகிச் சோர, 'ஆயது முடிவு காலம்; கிளர்ந்தனர் அரக்கர்' என்று வாய்களின் பேசி வானோர் மண்டினர், மலைதல் நோக்கி.	12-6