      ஆசா னென்ப தறிந்தடைந்தே னகற்றா தளித்த னின்கடனே  சாதிப் பைம்பொற் றருவாதி தழைப்ப வொருமாப் பெருமுதலைத் தோய்       தடிந்தே யரிமுன் னோர்துயரந் தணப்ப வரிமா முகற்றொலைத்  தாதிற் பொலிபூஞ் சோலைகளுஞ் சலச மலர்நீர் வாவிகளுந்        தழைக்கும் வளமா ரிலந்தைநகர்த் தண்டபாணிப் பெருமானே”  என்ற செய்யுளால் தமிழ் நினைவு என் உள்ளத்தில் மீதூர்ந்து நின்றமை வெளிப்பட்டது. கீர்த்தனங்களை இயற்றுவதற்குச் சங்கீதப் போக்கு நன்றாகத் தெரிய வேண்டுமென்று  கோபால கிருஷ்ண பாரதியாரும் வையை இராமசாமி ஐயரும் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். 