வல்லை உற்ற வேய், புற்றொடும் எரிவன, மணி வாழ் புல் எயிற்று இளங் கன்னியர் தோள் எனப் பொலிந்த; 42 படர்ந்து எழுந்த புல், பசு நிறக் கம்பளம் பரப்பிக் கிடந்த போன்றன; கேகயம் தோகைகள் கிளர, மடந்தைமார் என, நாடகம் வயிந்தொறும் நவின்ற; தொடர்ந்து பாணரின் பாங்கு இசை முரன்றன தும்பி; 43 காலம் இன்றியும் கனிந்தன கனி; நெடுங் கந்தம், மூலம் இன்றியும் முகிழ்த்தன, நிலன் உற முழுதும்;