கரிய காண்டலும், கண்ணின் நீர் கடல் புகக் கலுழ்வாள்; உரிய காதலின் ஒருவரோடு ஒருவரை உலகில் பிரிவு எனும் துயர் உருவு கொண்டாலன்ன பிணியாள். 7 துப்பினால் செய்த கையொடு கால் பெற்ற துளி மஞ்சு ஒப்பினாள் தனை நினைதொறும், நெடுங் கண்கள் உகுத்த அப்பினால் நனைந்து, அருந் துயர் உயிர்ப்புடை யாக்கை வெப்பினால் புலர்ந்து, ஒரு நிலை உறாத மென் துகிலாள். 8 'அரிது-போகவோ, விதி வலி கடத்தல்!' என்று அஞ்சி,