வாலிக்கும்மே ஆயினவாறு என் வலி அம்மா!	212 'இருந்தேனானால், இந்திரசித்தே முதலாய பெருந் தேராரைக் கொன்று பிழைக்கப் பெறுவேனேல், வருந்தேன்; "நீயே வெல்லுதி" என்னும் வலி கொண்டேன்; பொருந்தேன், நான், இப் பொய்ப் பிறவிக்கும் பொறை அல்லேன்! 213 'மாதாவும், நம் சுற்றமும், நாடும் மறையோரும், "ஏது ஆனாரோ?" என்று தளர்ந்தே இறுவாரை, தாதாய்! காணச் சால நினைந்தேன்; தளர்கின்றேன்;