பண்கொண்ட வுடல்வெளுத் துள்ளே நரம்பெலாம் பசையற்று மேலெ ழும்பப் பட்டினி கிடந்து சாகின்றார்க ளீதென்ன பாவமிவ ருண்மை யறியார் கண்கொண்ட குருடரே யென்றுவாய்ப் பல்லெலாங் காட்டிச் சிரித்து நீண்ட கழுமரக் கட்டைபோல் நிற்பார்க ளையவிக் கயவர்வாய் மதமுழுதுமே மண்கொண்டு போகவொர் மருந்தருள்க தவசிகா மணியுலக நாத வள்ளல் மகிழவரு வேளூரி லன்பர்பவ ரோகமற வளர் வயித்திய நாதனே. (06) பாடல் 07 (திருத்தமுடைய) திருத்தமுடைய யோர்கருணை யாலிந்த வுலகில் தியங்குவீ ரழியாச்சுகம்