மருவ அரும் பெருமையும் பொறையும் வாயிலாய், கருணை அம் கோயிலுள் இருந்த கண்ணனை, அருள் நெறி எய்திச் சென்று, அடி வணங்கினான்.	47 'உண்டு, உரை உணர்த்துவது, ஊழியாய்!' எனப் புண்டரீகத் தடம் புரையும் பூட்சியான், மண்டிலச் சடை முடி துளக்கி, 'வாய்மையாய்! கண்டதும் கேட்டதும் கழறுவாய்' என்றான்.	48 மயிந்தன் தான் கண்டதும் கேட்டதும் கூறுதல்