தந்தரப் புயங்கப் பணிமீது தெய்வத் தென்றாடுஞ் சரணாம் புயாதிட  மந்தரப் புயபார செயதர வாசவா வெங்கடேசு ரெட்டேந்த்ரனே. அந்தராசல வன்பன்றி போற் பகையார்ப் பரிக்க வவாக்கிசைந் தெய்துமின் பந்தராசலனே பயந்தாள் வெறுப்பாய் உரைக்கிற் பலரென் சொல்லாருல கந்தராசல வாவூரின் வாய்மறைக்க உலைமூடி யுண்டா கொண்ட காதல்தீர் மந்தராசல வாகா சயதரா வாசவா வெங்கடேசு ரெட்டேந்த்ரனே. முனச நங்கைமுகன் கண்ணிருந்துற முற்றும் வெந்தவன் வந்திகல் செய்யவே தினச நங்கைக்குது கஞ்சிதட்டுது சேலை சோர்ந்திரு காலையும் பின்னவே