துய்யதோர் நீத்த மாகித் துறுமலும் அதனைத் துய்த்து மையல்நீங் குற்றுத் தொல்லை வாலிய வடிவம் பெற்றார்.	37 1763	 தொல்லுரு வடைந்த இன்னோர் தூமதி வேணி யண்ணல் நல்லருள் அதனால் வந்து நவையகல் பரங்குன் றத்தின் எல்லையில் விரதம் பூண்டாங் கிருந்தனர் எந்தை ஈண்டுச் செல்லுவ துணர்ந்து போந்தார் என்றனன் தேவர் செம்மல்.	38 1764	 தம்மக வுரைக்குங் கூற்றந் தாதையர் வினவு மாபோல் அம்மக பதிசொற் கேளா அருள்செய்து பராச ரன்றன்