இறை வரை நில்லா வளையள் இவட்கு, இனிப்	 பிறை ஏர் சுடர் நுதல் பசலை	 மறையச் செல்லும், நீ மணந்தனை விடினே. பாடல் 126 (பொன் மலை சுடர்)  பொன் மலை சுடர் சேரப், புலம்பிய இடன் நோக்கித்,	 தன் மலைந்து உலகு ஏத்தத் தகை மதி ஏர்தரச்,	 செக்கர் கொள் பொழுதினான் ஒலி நீவி, இன நாரை	 முக்கோல் கொள் அந்தணர் முது மொழி நினைவார் போல், 