 மைப்புருவ விழிமீது விழிய மைத்து மலர்வாயால் குளிர்தமிழால் கண்ணே என்று  செப்பிமுத்த மிட்டாளே!  அன்புள் ளாளின் செந்தாமரை முகத்தை மறப்பே னோநான்?   இம்மாநி லம்புகழும் தந்தை, முந்தை ஈட்டிவைத்த மாணிக்கம் கூட்டி அள்ளிக்  கைம்மாரி யாய்ப்பொழிந்து கணக்கா யர்பால் கலையருள வேண்டித்தன் தலைவ ணங்கி  அம்மாஎ னக்கூவிக் கைம்மே  லேந்தி அருகமர்ந்து பருகஎன்று பாலும் தந்தே  'அ'ம்முதல் எழுத்தளித்தான்; அறிவோ அன்னோன் அன்பான திருமுகத்தை எண்ணி வாடும்.   ஊராளும் தலைவனின்குற் றேவல் செய்வோன் ஓட்டுவிக்கும் சிற்றாளின் கீழ்க்கி டக்கும்  ஓர்ஆளின்மகள் தன்னை உவந்து பெற்றோர்  உயிர்துறந்தால் உளந்துடிப்பாள் என்றால், இந்தப்