பாயிற் கிடப்பள்,சின மாயொன்று பேசினால் 'பாருனக் கேற்றபுத்தி செய்யவல் லேன்,என்பள், சற்றடித் தால்'நஞ்சு தின்கிறேன், கூகூ'எனத் தெருவீடு தோறுமுறை யிடுபெண்டி ருண்டெனில் தீயநமன் வேறுமுண்டோ? வையகம் புகழ்சோலை மலையலங் காரனே! மணவாள நாராயணன் மனதிலுறை யலர்மேலு மங்கைமண வாளனே! வரதவேங் கடராயனே! தென்னாட்டிலே சாதுவான ஒருவனுக்கு வாய்ப் பட்டியாகிய ஒரு படுநீலி வந்து பெண்டு வாய்த்தமையால், அவன் அவளுடைய மூர்க்கத்துக்கு அஞ்சிச் சுயேச்சையாய் ஒன்றும் செய்யக்கூடாமல், அவள் இட்டது சட்டமாக வருத்தத்தோடு காலங் கழிந்துவருகையில், ஒருநாள் அவனுக்குக் கிரகசாரம் போதாமல், ஔவை என்பவள் அவனிடத்திற்கு வந்து உணவுகேட்க, நல்லது' என்று சொல்லி, 'பெண்ணின் குணமறிவேன், சம்பந்தி வாயறிவேன்' என்பதற்கு ஏற்க தன்பெண்சாதி குணத்தைத் தான் அறிந்தவன் ஆகையால், ஔவையை வீட்டிற்குள் அழைத்துப்போகாமல், தெருத்ததிண்ணையிலே இருக்க வைத்துத் தான் மாத்திரம் உள்ளே நுழைந்து, பெண்சாதிக்கு இதமுண்டாக இச்சக வார்த்தைகள் பேசி, தான் ஒரு பெண்போல அவளுக்குப் பேன்பார்த்து, ஈர் உருவிச் சமயம் நோக்கி, மெள்ள வந்த செய்தியை அவள்காதிலே போகவிட, 'ஏன வாயனைக் கண்டாளாம், ஏணிப்பந்தம் பிடித்தாளாம்,' என்பது போல, அவள் தன் புருஷன் மேதகு குணத்தைப் பார்த்துப் பூதம்போல ஆர்ப்பரித்து, உன் பவிஷுக்கு விருந்து ஒரு கேடா? உனக்குத் தொலைக்கிறது அல்லாமல், ஊர்க்குந் தொலைக்கவா?' என்று வாயில் வந்தபடி பேய்ப்பாட்டாகப் பேசி ஏசிக் கழுநீர்ப் பானையை ஏந்திவந்து, அவன் தலையில் அபிஷேகம் செய்து, திருவலகு (துடைப்பக்கட்டு) கொண்டு வெண்சாமரை வீசி, சுளகு (முறம்) எடுத்து ஆலவட்டம் பரிமாறி, பரிவேட்டை விடுவதுபோலத் தெருமுழுதும் அவனைத் துரத்தித் துரத்தி அடித்தாள். அதுகண்டு, ஔவை, இந்தச்சரித்திரத்தை அவ்வாறு நடக்கும் பெண்களுக்குப் புத்திவரும்படி, இருந்தங் கிதம்பேசி யீருரீஇப் பேன்பார்த்து விருந்துவந்த தன்பன் விளம்பத் - திருந்தடியாள்