நல்கூர்ந்தார் செல்வ மகள்.  நீயே, வளியின் இகல் மிகும் தேரும், களிறும்  தளியின் சிறந்தனை - வந்த புலவர்க்கு  அளியொடு கைதூவலை;  அதனால்,  கடு மா கடவுறூஉம் கோல் போல், எனைத்தும்  கொடுமை இலை ஆவது அறிந்தும், அடுப்பல் -  வழை வளர் சாரல் வருடை நல் மான் 