விவாகம் இல்லாமல் கன்னிகைகளாக யிருக்கும் பருவத்தில் தாய்தந்தையர் ஆதீனத்திலும், விவாகமானபின் கணவர் ஆதீனத்திலும், கணவற்குப் பிற்காலம் புத்திரர் ஆதீனத்திலும், புத்திரர் இல்லாவிட்டால் சகோதரர் ஆதீனத்திலும் இருக்கவேண்டுமே யல்லாமல் ஒருபோதும் பெண்கள் சுவாதீனப்பட்டு இருக்கலாகாது. கொண்ட கொழுநனை மேன்மேயாகப் பாவித்து அவன் சொல்லைத் தடுக்காமல், அவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, பக்திவிநயத்துடனே ‘பொய்சொன்ன வாய்க்குப் போசனம் கிடைக்காது’ என்பதனால், பொய் பேசாமல், கறந்தபால் கறந்தபடி அவன் விஷயத்தில் உண்மையாய், ஊசியுஞ் சரடும்போல மனைவி அவன் கருத்தின்வழி ஒழுகல் வேண்டும். “பெண்ணுதவுங் காலை பிதாவிரும்பும் வித்தையே எண்ணில் தனம்விரும்பும் ஈன்றதாய் - நண்ணிடையில் கூரிய சுற்றம் குலம்விரும்பும் காந்தனது பேரழகு தான்விரும்பும் பெண்.” -என்றபடி, பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும்பொழுது, பிதா வித்தியா சாதுரியமுள்ள பண்டிதனுக்குக் கொடுக்கவேண்டுமென்றும், தாயானவள் மகள் ஐச்வரியவானுக்கு வாழ்க்கைப்பட வேண்டுமென்றும், சுற்றத்தார் நல்ல குலத்தான் வந்து வாய்க்கவேண்டுமென்றும், அந்தப்பெண் அழகிற் சிறந்தவனை நாம் வரிக்கவேண்டுமென்றும் நினைக்கிறதுண்டு. ஆயினும் அது அப்படியே வாய்க்குமா? தெய்வச் செயலின்படி யல்லவோ சம்பவிக்கும். “குலமகட்(கு) அழகுதன் கொழுநனைப் பேணுதல்”  - என்பதனால், தன் புருஷன் அழகிருந்த ஊரில் குடியிருந்தறியா குரூபியாக யிருந்தாலும் அவனை மன்மதனாகவும், என்றும் அசாத்திய ரோகமுடையவனாயிருந்தாலும் அரோக திடகாத்ரனாகவும், ‘அவன்தம்பி நான்தான் எனக்கொன்றும் வாராது’ என்றவனைப் போல வயிற்றைக் கிழித்துப் பார்த்தால் வாரடையுங் கிடையாத நிரட்சரகுட்சியா யிருந்தாலும் கல்விக் களஞ்சியமாகவும், ‘பாண்டவர்களை நான் அறியேனா? கட்டிற்கால்போல மூன்று பேர்’ என்று வாயினாற் சொல்லி, இரண்டு விரல் காட்டி, நிலத்தில் ஒருகோடு கிழித்தவனுக்கு இவன் குறைந்தவனா என்னும்படி, கணக்கறியாத நிர்மூடனாயிருந்தாலும் சேஷசாயி போல நிபுணனாகவும், உண்ணச் சோற்றுக்கும் கட்டக் கந்தைக்கும் கதியற்று, அடுப்பிற் பூனை தூங்க, கையில் அரைக்காசுக்கும் வழியில்லாத அஷ்டதரித்திரனா யிருந்தாலும் குபேர சம்பத்துடையவனாகவும், கொக்குப்போல நரைத்துக் கண்குழிந்து பல்வீழ்ந்து வில்லைப்போல வளைந்த முதுகுடைய கூனற் கிழவானா யிருந்தாலும் நல்ல யௌவனமுடைய விடனாகவும் பாவனைசெய்து, அவனை அவமதியாமல் அனவரதமும் பேணி நடக்கவேண்டும். ‘கல்லென்றாலுங் கணவன் புல்லென்றாலும் புருசன்’ என்கின்றார்களே! “அன்னை தயையும் அடியாள் பணியுமலர்ப்