32 அப்பொழுது யோனத்தான் தம் தந்தை சவுலிடம், "அவன் ஏன் சாகவேண்டும்? அவன் என்ன செய்தான்?" என்று கேட்டார். 33 ஆனால் சவுல் அவரைக் குத்தி வீழ்த்த எண்ணி அவரை நோக்கித் தம் ஈட்டியை எறிந்தார்; ஆதலால் தாவீதைக் கொன்றுவிட தம் தந்தை முடிவு செய்துவிட்டார் என்பதை யோனத்தான் அறிந்துகொண்டார். 34 உடனே யோனத்தான் வெஞ்சினமுற்றுப் பந்தியைவிட்டு எழுந்துவிட்டார்; அமாவாசையின் மறுநாளாகிய அன்று அவர் உணவருந்தவில்லை. ஏனெனில் தாவீதைத் தம் தந்தை இழிவுபடுத்தியது குறித்து அவர் மிகவும் மனம் வருந்தினார். 35 அடுத்த நாள் காலை யோனத்தான் தாவீதைச் சந்திக்குமாறு ஒரு பையனைத் தம்முடன் அழைத்துக் கொண்டு வயல்வெளிக்குச் சென்றார். 36 அவர் அப்பையனிடம், "நீ ஓடி நான் எய்கிற அம்புகளை எடுத்து வா!" என்றார். அப்பபையன் ஓடும் போது அவனுக்கு அப்பால் ஓர் அம்பை எய்தார். 37 யோனத்தான் எய்த அம்பு கிடந்த இடத்திற்கு அப்பையன் சென்ற போது, யோனத்தான் அவனைக் கூப்பிட்டு "உனக்கு அப்பால் அல்லவா அம்பு கிடக்கிறது?" என்றார். 38 மீண்டும் பையனை உரத்த குரலில் கூப்பிட்டு, "நிற்காதே, "விரைந்து செல்" என்றார். அப்போது யோனத்தானின் பையன் அம்புகளை பொறுக்கிக்கொண்டு தன் தலைவனிடம் திரும்பினான். 39 யோனத்தானுக்கும் தாவீதுக்கும் மட்டுமே அதன் பொருள் தெரியும்; ஆனால் அப்பையனுக்கோ ஒன்றும் தெரியாது.