வைஎயிற்று உய்ந்த மதியின், மறவர் கையகத்து உய்ந்த கன்றுடைப் பல்லான் நிரையடு வந்த உரைய னாகி, உரிகளை அரவ மானத், தானே அரிதுசெல் உலகில் சென்றனன் ; உடம்பே, கானச் சிற்றியாற்று அருங்கரைக் கால்உற்றுக், கம்பமொடு துளங்கிய இலக்கம் போல, அம்பொடு துளங்க ஆண்டுஒழிந் தன்றே;