வாழ நோக்கிடும் வள்ளிய தேவா! காதல்கொண்டனை போலும் மண்மீதே, கண்பிறழ் வின்றி நோக்குகின்றாயே மாதர்ப் பூமியும் நின்மிசைக் காதல் மண்டினாள்,இதில் ஐயமொன்றில்லை; சோதி கண்டு முகத்தில் இவட்கே தோன்று கின்ற புதுநகை யென்னே! ஆதித் தாய்தந்தை நீவிர் உமக்கே