சேரியின் போகா முட முதிர் பார்ப்பானைத்,  தோழி! நீ போற்றுதி என்றி - அவன் ஆங்கே,  பாராக், குறழாப், பணியாப், 'பொழுது அன்றி  யார் இவண் நின்றீர்?' எனக் கூறிப், பையென  வை காண் முது பகட்டின், பக்கத்தின் போகாது,  'தையால்! தம்பலம் தின்றியோ?' என்று, தன்  பக்கு அழித்துக், 'கொண்டீ' எனத் தரலும் - யாது ஒன்றும்  வாய்வாளேன் நிற்பக் - கடிது அகன்று கைமாறிக் 