கம்பர் சீவந்தராயிருந்த காலத்தில் எப்பொழுதாவது எவ்விடத்திற்காயினும் போகவரச் சம்பவித்தால், முன்போலத் தனியே கால்நடையாகப் போகாமல், அன்று கருணாகர பாண்டியன் அபிமானித்துக் கொடுத்த சுவேத சத்திரம் கவிக்க, சாமரம் வீச, திருச்சின்னமூத,, மற்றும் பற்பல விருதுகள் பிடிக்க, குடகு தேசாதிபதி கொடுத்த யானைகளும், கூர்ச்சர தேசத்தரசன் கொடுத்த ஒட்டகங்களும், சிந்து தேசத்திறைவன் கொடுத்த குதிரைகளும், ஆந்திர தேசாதிபதி கொடுத்த கண்டவாள எருதுகளும் பெருங்கூட்டமாக ஒரு ராஜாவின் தண்டு வருவது போலத் தம்மைச் சூழ்ந்து வரும்படி பிரயாணம் பண்ணுவதுண்டு. இந்தக் கூட்டம் போகிற வருகிற மார்க்கங்களில் இவைகளுக்கு வேண்டிய ஆகாரங்களை அங்கங்குள்ள சோலைகள், தோப்புகள், கொல்லைகள், கழனிகளில் வேண்டிய மட்டும் பெற்றுக் கொள்வதற்குத் தடையில்லை; அந்த நஷ்டத்தை வருஷவாரியில் துரைத்தனத்தார் தங்களுக்கு வரும் மேல்வாரத்தில் ‘கம்பர் போன வழி கண்டு கழித்தது இவ்வளவு’ என்று கழித்துக் குடிகளுக்குக் கொடுப்பது பெரு வழக்கமாயிருந்தது. அந்நாளில்  அவருடைய மாணாக்கரையும் அடுத்துப் பல பெயர்கள் மேற்படி இராமாயணத்திற்குச் சம்பிரதாயமாகவும் சாதுரியமாகவும் உரை கேட்டார்கள். அப்புறம் அப்பல பெயரையும் அடுத்துப் பற்பலர் பாடங்கேட்டார்கள். இந்தப்படி அதன் பின்பும் காலக்கிரமத்தில் அனேகர் கர்ண பரம்பரையாகப் பாடங்கேட்டுக் கிரமமாய்ப் போதிக்கத் தக்க வல்லமை பெற்றிருந்தவர்கள் ஆரார் என்னில், ‘தென் தேசத்தில் வசித்திருந்த பெத்த பெருமாள் பிள்ளைஎன்பவரும், சீகாழி அருணாசலக் கவிராயரும், தொல்காப்பிய வரதப்ப முதலியாரும், காலேஜ் திருவேங்கடாசல முதலியாரும், திருத்தணிகைச் சரவணப் பெருமாள் கவிராயரும், புதுவைக் குறள் வேங்கடாசல உபாத்தியாயரும், காஞ்சீபுரம், அருணாசல தேசிகரின் பிதாவாகிய சண்முக கவிராயரும், திருநீர்மலைக் காளிங்கராய பிள்ளையும் மற்றும் சிற்சிலருமே. இக்காலத்திலும் அப்படிப்பட்ட சாமர்த்தியமுடைய சிலர் சென்னை ராஜதானி முதலான ஸ்தானங்களில் இருக்கின்றார்கள். சீகாழி அருணாசலக் கவிராயர், மணலி சின்னையா முதலியார் வீட்டில் கம்பராமாயணப் பிரசங்கஞ் செய்துகொண்டிருந்த பொழுது ஒருநாள் அம்முதலியார் கவிராயரை நோக்கி, ‘இன்றைக்குத் தமிழிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும் பூரண பாண்டித்தியமுள்ள பூம்பாவைக் குழந்தை முதலியார்'''இவ்விடத்திற்கு வருகிறபடியினாலே, பிரசங்கத்தை நிறுத்திவைத்தல் யுத்தமாயிருக்கும்,’ என்ன, கவிராயர், ‘அப்படிப்பட்ட மகாவித்துவானுக்கு முன்பாகத்தான் ஆவசியமாய்ப் பிரசங்கிக்கவேண்டும்,’ என்று அன்றைத்தினம் சுந்தரகாண்டத்தில் ‘பொழிலிறுத்த படல’த்தில், அசோகவிருக்ஷம் இவ்விதமாக உற்பத்தியாயிற்றென்றும், அது நெருங்கிய பசுமையாகிய இலைகளை உடைத்தாயிருப்பதென்றும்,அதனால் மிகவும் குளிர்ச்சியைக் கொடுக்கிறதென்றும், காலை மாலை முதலிய எந்த வேளையிலும் தன்னிழல் தன்னைக் காத்து நிற்கின்றதென்றும், அந்நிழலின்கண் வந்தவர்களுடைய சோகத்தைத் தீர்ப்பதென்றும், அக்காரணத்தால் ‘அசோகம்’ என்று பெயர் பெற்றதென்றும், ஸ்திரீகள் பாததாடணஞ் செய்யப் புஷ்பிப்பதென்றும், அம்மலர் மன்மத பாணத்தில் ஒன்றென்றும், அது மன்மதனாற் காமங்கொண்டவர்களுடைய கண்ணிற் பிரயோகிக்கப்படுவதென்றும், அதுபோய் அவர்களுக்கு வெப்பத்தை விளைப்பதென்றும், அதன் நிறம் அக்கினி போல்வதென்றும், அதன் தளிர் காய் கனிகளின் குணம் இன்னதின்னதென்றும், அவ்விருக்ஷம் இக்காலத்தில் இல்லையென்றும், காணக்கிடையாத அவ்வசோகமென்று வேறொரு மரத்தை வழங்குகின்றார்களென்றும், அசோகமரத்தின் கன்றுகளை இராவணன் ஒரு தீவிலிருந்து எடுப்பித்து வந்து நாட்டி வனமாக வளர்ப்பித்தானென்றும், அவ்வனத்திலேதான் சீதை சிறையிருந்தாளென்றும், பலவிதத்திலும் நன்றாய்ப் பூரித்துப் பிரசங்கித்தார். குழந்தை முதலியார் அப்பிரசங்கத்தைக் கேட்டு, ‘நானிதுவரையில் இப்படிப் பிரசங்கித்தவர்களைக் கண்டதும் கேட்டதுமில்லை!’ என்று வியந்துரைத்ததாகச் சொல்வார்கள். பார்க்க: விநோதரசமஞ்சரி 9.கம்பர் சரித்திரத்தின் ஒருபகுதி 11.ஒட்டக்கூத்தர் ஈட்டியெழுபது பாடியது பகுப்பு:வாழ்க்கை வரலாறு