அளித்தான் உலகெங்கும் தானான உண்மைஅளித்தான் அமரர் அறியா உலகம்அளித்தான் திருமன்றுள் ஆடுந் திருத்தாள்அளித்தான் பேரின்பத்து அருள்வெளி தானே. வெளியில் வெளிபோய் விரவிய வாறும்அளியில் அளிபோய் அடங்கிய வாறும்ஒளியில் ஒளிபோய் ஒடுங்கிய வாறும்தெளியும் அவரே சிவ சித்தர் தாமே. சித்தர் சிவலோகம் இங்கே தரிசித்தோர்சத்தமும் சத்த முடிவுந்தம் முள்கொண்டோர்நித்தர் நிமலர் நிராமயர் நீள்பரமுத்தர்தம் முத்தி முதல்முப்பத் தாறே. முப்பதும் ஆறும் படிமுத்தி ஏணியாய்ஒப்பிலா ஆனந்தத் துள்ளொளி புக்குச்செப்ப அரிய சிவங்கண்டு தான்தெளிந்துஅப்பரி சாக அமர்ந்திருந் தாரே.  இருந்தார் சிவமாகி எங்குந் தாமாகிஇருந்தார் சிவன்செயல் யாவையும் நோக்கிஇருந்தார் முக்காலத்து இயல்பைக் குறித்தங்குஇருந்தார் இழவுவந்து எய்திய சோம்பே. சோம்பர் இருப்பது சுத்த வெளியிலேசோம்பர் கிடப்பதும் சுத்த வெளியிலேசோம்பர் உணர்வு சுருதி முடிந்திடஞ்சோம்பர் கண் டார்அச் சுருதிக்கண் தூக்கமே. தூங்கிக்கண் டார்சிவ லோகமும் தம்முள்ளேதூங்கிக்கண் டார்சிவ யோகமும் தம்முள்ளேதூங்கிக்கண் டார்சிவ போகமும் தம்முள்ளேதூங்கிக்கண் டார்நிலை சொல்வதெவ் வாறே. எவ்வாறு காண்பான் அறிவு தனக்கெல்லைஅவ்வாறு அருட்செய்வன் ஆதிஅரன் தானும்ஒவ்வாத மன்றுள் உமைகாண ஆடிடும்செவ்வானிற் செய்ய செழுஞ்சுடர் மாணிக்கமே.