ஆயன பிறவும் பன்னி, அழுங்குவான் தன்னை, 'ஐய! நீ இவை உரைப்பது என்னே; பரதனின் நீ வேறு உண்டோ? போய், இனிது இருத்தி' என்ன, புளிஞர் கோன் இளவல் பொன் தாள் மேயினன் வணங்கி, அன்னை விரை மலர்த் தாளின் வீழ்ந்தான்.	102-75 தொழுது நின்றவனை நோக்கி, துணைவர்கள் தமையும் நோக்கி, முழ்து உணர் கேள்வி மேலோன் மொழிகுவான்; "முழு நீர்க் கங்கை தழுவு இரு கரைக்கும் நாதன்; தாயினும் உயிர்க்கு நல்லான்; வழுவு இலா எயினர் வேந்தன்; குகன் எனும் வள்ளல் என்பான்.' 102-76