அறத்தொடு நின்றேனைக் கண்டு திறப்பட  என்னையர்க்கு உய்த்து உரைத்தாள் யாய்;  அவரும், தெரி கணை நோக்கிச் சிலை நோக்கிக், கண் சேந்து  ஒரு பகல் எல்லாம் உருத்து எழுந்து, ஆறி,  'இருவர் கண் குற்றமும் இல்லையால்' என்று,  தெருமந்து சாய்த்தார் தலை;  தெரி இழாய்! நீயும் நின் கேளும் புணர,  வரை உறை தெய்வம் உவப்ப, உவந்து 