Thèâtre de la Mode
thumb|right|200 px|Εξώφυλλο της έκδοσης "Théâtre de la Mode - Fashion Dolls: The Survival of Haute Couture" με παράσταση από την έκθεση "Thèâtre de la Mode".

«Thèâtre de la Mode» (Το θέατρο της μόδας) ήταν ο τίτλος της έκθεσης που έγινε στο Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών ( "Musee des Arts Decoratifs") του Παρισιού το 1945-1946. Ήταν από τα σημαντικότερα γεγονότα στο χώρο της μόδας και έδωσε νέα ώθηση στην παριζιάνικη μόδα μετά το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου και έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο ότι το Παρίσι συνέχιζε να φτιάχνει υπέροχα ενδύματα.

Εκείνη την χρονική περίοδο οι γάλλοι ήταν φοβισμένοι, απογοητευμένοι και στερημένοι από τον πόλεμο προσπαθώντας να συνέλθουν και να αρχίσουν να ζουν πάλι φυσιολογικά. Η Γαλλία ήταν ανίσχυρη και η οικονομική της κατάσταση σε κακή κατάσταση. Στα πλαίσια της ανοικοδόμησης και της στήριξης της Γαλλίας αλλά και των γάλλων σε αυτή την δύσκολη φάση ο τότε υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Γαλλικού Επιμελητηρίου των Σχεδιαστών Μόδας, Robert Ricci ( γιος της Nina Ricci και συνιδρυτής του ομώνυμου οίκου μόδας) πρότεινε να αναλάβει το Επιμελητήριο την οργάνωση μιας μεγάλης έκθεσης μόδας όπου τα εισιτήρια της θα βοηθούσαν αυτό το σκοπό. 

Παρά τον ενθουσιασμό που υπήρχε με τις συμμετοχές οι σχεδιαστές δεν είχαν τα υλικά που χρειάζονταν για τις δημιουργίες τους για μια τέτοια έκθεση. Ο συνεργάτης του Ricci, "Paul Caldagues", έδωσε την λύση προτείνοντας την παρουσίαση των ενδυμάτων σε ειδικά κατασκευασμένες κούκλες όπου η χρήση των υλικών θα ήταν η ελάχιστη δυνατή. Έτσι ανατέθηκε στον "Eliane Bonabel" να σχεδιάσει τις κούκλες μινιατούρες και την υλοποίηση τους ανέλαβε ο "Jean Saint-Martin". Οι κούκλες, οι οποίες καθεμιά είχε το δικό της στυλ, είχαν 70 εκατοστά ύψος, ήταν φτιαγμένες από συρμάτινο πλέγμα και τα κεφάλια τους ήταν λευκά, γλυπτά, από γύψο, κατασκευασμένα από την παιδική φίλη του Πικάσο, "Joan Rebull". Την καλλιτεχνική διεύθυνση της έκθεσης ανέλαβε ο "Christian Bèrard" (ζωγράφος και διακοσμητής) και τον φωτισμό ο "Boris Kochno" (συνεργάτης του "Serge Diaghilev" στα Ρώσικα Μπαλέτα). Οι ζωγράφοι "Andrè Dignimont", "Georgew Douking", "Emilio Grau-Sala" και "Louis Touchgues" μαζί με τους σκηνογράφους "George Wakhevitch", "Jean-Denis Malclès" και "Andrè Beaurepaire" επιμελήθηκαν τον χώρο της έκθεσης. Την μουσική ανέλαβε ο "Henri Sauguet". Πενήντα τρεις οίκοι μόδας συμμετείχαν στην έκθεση ανάμεσα τους και οι Worth, Molyneux, Schiaparelli, Jacques Fath, Hermes, Μπαλενθιάγα, Lelong, Carven, Madame Gres, Pierre Balmain, Jean Desses, Paquin, Nina Ricci, Callot Soeurs, Robert Piguet, Maggy Rouff, Marcel Rochas.

Στην έκθεση, που άνοιξε στις 27 Μαρτίου του 1945, παρουσιάστηκαν σε 13 «σκηνές», 237 δημιουργίες, από πρωινά ενδύματα μέχρι βραδινές τουαλέτες, συνοδευόμενα από εσώρουχα και αξεσουάρ (γάντια, τσάντες, ζώνες κ.λπ.) φτιαγμένα όλα με τέτοια λεπτομέρεια και προσοχή ώστε να ικανοποιούσαν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη. Η μόνη διαφορά τους ήταν ότι είχαν φτιαχτεί σε κλίμακα 1:3. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα μικροσκοπικά κουμπιά περνούσαν μέσα σε κουμπότρυπες κατασκευασμένες όλες στο χέρι, τα καπέλα είχαν το μέγεθος νομίσματος και τα παπούτσια μινιατούρες ήταν φτιαγμένα από γνωστούς [υποδηματοποιός|υποδηματοποιούς]]της εποχής.Γούνες, φτερά και κοσμήματα (κατασκευασμένα από τους Cartier και Van Cleef & Arpels) ήταν στερεωμένα στα μαλλιά τα οποία είχαν επιμεληθεί οι κομμωτές "Antoine" και "Guillaume". 

Περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άτομα επισκέφθηκαν την έκθεση από τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας της. Εκτός όμως από το μεγάλο ποσό που εισπράχθηκε από τα εισιτήρια και το κλίμα αισιοδοξίας που δημιουργήθηκε, η έκθεση ωφέλησε την γαλλική βιομηχανία της μόδας να ανοίξει τα φτερά της προς την Αμερική.

Λόγω της μεγάλης επιτυχίας της η έκθεση ταξίδεψε με επιτυχία στο Λονδίνο, Μπαρτσελόνα, Κοπενχάγη, Στοκχόλμη, Βιέννη και τέλος στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φραντζίσκο.

Για σαράντα περίπου χρόνια το υλικό της έκθεσης θεωρούνταν χαμένο ώσπου στις αρχές της δεκαετία του 1950 η "Alma Spreckels" μέλος του συμβουλίου του "Maryhill Museum of Art" στην Ουάσινγκτον κανόνισε να μεταφερθούν οι κούκλες στο Μουσείο για φύλαξη. Από το 1954 η έκθεση στεγάζεται μόνιμα στο "Maryhill Museum of Art".
thumb|right|200 px|Εξώφυλλο της έκδοσης "Théâtre de la Mode - Fashion Dolls: The Survival of Haute Couture" με παράσταση από την έκθεση "Thèâtre de la Mode".
UNK
None
Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών
UNK
Q90
Παρισιού
LOC
Q5240
1945
TIME
Q18610
1946
TIME
Q12684
μόδας
Concept
None
ενδύματα
UNK
None
Robert Ricci
UNK
None
οίκου μόδας
UNK
None
σχεδιαστές
UNK
Q5593
Πικάσο
PER
None
Worth
UNK
None
Molyneux
UNK
None
Schiaparelli
UNK
None
Jacques Fath
UNK
None
Hermes
UNK
Q381088
Μπαλενθιάγα
PER
None
Lelong
UNK
None
Carven
UNK
Q467847
Madame Gres
PER
Q551674
Pierre Balmain
PER
Q3171727
Jean Desses
PER
None
Paquin
UNK
None
Nina Ricci
UNK
None
Callot Soeurs
UNK
None
Robert Piguet
UNK
None
Maggy Rouff
UNK
None
Marcel Rochas
UNK
Q2457
27 Μαρτίου
TIME
Q198763
εσώρουχα
Concept
Q169031
γάντια
Concept
Q467505
τσάντες
Concept
Q134560
ζώνες
Concept
Q160464
κουμπιά
Concept
Q80151
καπέλα
Concept
Q22676
παπούτσια
Concept
Q197204
Γούνες
Concept
None
φτερά
UNK
Q161439
κοσμήματα
Concept
None
Cartier
UNK
None
Van Cleef & Arpels
UNK
Q42329
μαλλιά
Concept
None
κομμωτές
UNK
Q18597
1950
TIME
Q7799922
Thèâtre de la Mode
Concept
Q7799922
Thèâtre de la Mode
Concept
1946-01-01T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
1946
DATE
+200^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
200
NUMBER
-1946^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
-1946
NUMBER
+70^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
70
NUMBER
+13^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
13
NUMBER
+1^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
1
NUMBER
+3^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
3
NUMBER
follows
point in time