Θέατρο του Παραλόγου
Το Θέατρο του Παραλόγου (γαλλικά: "Le Théâtre de l'Absurde)" είναι φράση που χρησιμοποιείται σε αναφορά σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα από έναν αριθμό βασικά Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους. Ο όρος επινοήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση ως τίτλο σε ένα βιβλίο του του 1962 πάνω στο θέμα αυτό. Ο Έσλιν θεώρησε πως το έργο των συγγραφέων αυτών δίνει καλλιτεχνική άρθρωση στην φιλοσοφία του Αλμπέρ Καμύ πως η ζωή είναι έμφυτα χωρίς νόημα, όπως επεξηγείται στο έργο του "Ο Μύθος του Σισύφου". Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Ντανταϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβάν-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του Παραλόγου έχει γίνει στόχος κριτικής από μερικούς συγγραφείς, και έτσι συναντάμε και τους όρους «Αντι-Θέατρο» και «Νέο Θέατρο».
Q150
γαλλικά
Concept
Q1903753
Μάρτιν Έσλιν
PER
Q2764
1962
TIME
Q34670
Αλμπέρ Καμύ
PER
None
Ο Μύθος του Σισύφου
UNK
Q6034
Ντανταϊσμό
Concept
Q102932
αβάν-γκαρντ
Concept
Q2155
1920
TIME
Q18787
1930
TIME
Q362
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
EVE
Q191760
Θέατρο του Παραλόγου
Concept
Q191760
Θέατρο του Παραλόγου
Concept
Q191760
Θέατρο του Παραλόγου
Concept
1950-01-01T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
1950
DATE
subclass of