Σύμφωνο μη επιθέσεως
Σύμφωνο μη επιθέσεως ονομάζεται μία διακρατική συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσοτέρων κρατών που περιλαμβάνει την υπόσχεση των υπογραφόντων να μην αναλάβουν στρατιωτική δράση εναντίον του άλλου.

Αυτού του είδους τα σύμφωνα ήταν δημοφιλής μορφή συμφωνίας στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν ιδιαίτερα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εφαρμογή ενός συμφώνου μη επιθέσεως επαφίεται στην καλή πίστη των μερών. Μεταπολεμικά, υιοθετήθηκαν, άτυπα, οι πολυμερείς συμφωνίες συλλογικής ασφαλείας, όπως ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου, κοινώς ΝΑΤΟ, και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ του 1939 μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ναζιστικής Γερμανίας είναι ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα ενός συμφώνου μη επιθέσεως. Το Σύμφωνο κράτησε μέχρι τη γερμανική εισβολή του 1941 στη Σοβιετική Ένωση γνωστή και ως Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Τέτοια σύμφωνα μπορεί να είναι μια πρόφαση για την εξουδετέρωση μιας πιθανής στρατιωτικής απειλής.
Q35736
1920
Concept
Q35702
1930
Concept
Q362
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
EVE
Q7184
Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου
Concept
Q41644
Σύμφωνο της Βαρσοβίας
ORG
Q130796
Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ
MEDIA
Q18639
1939
TIME
Q15180
Σοβιετικής Ένωσης
LOC
Q7318
Ναζιστικής Γερμανίας
Concept
Q5231
1941
TIME
Q189266
Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα
LOC
Q1412901
Σύμφωνο μη επιθέσεως
Concept
follows
participant
participant