Βυζαντινοί
Οι Βυζαντινοί (ή Βυζαντινοί Έλληνες) ήταν οι υπήκοοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με κυρίαρχο το ελληνικό πολιτισμικό στοιχείο. Η πρωτεύουσα τους ήταν η Κωνσταντινούπολη και ήταν συγκεντρωμένοι κυρίως στα νότια Βαλκάνια, στην Κάτω Ιταλία, στα ελληνικά νησιά, στην Μικρά Ασία, στην Κύπρο, στα μεγάλα αστικά κέντρα του Λεβάντε και στην βόρεια Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι Βυζαντινοί αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμαίοι (μεσαιωνική ελληνική: Ῥωμαῖοι) και ονόμαζαν το κράτος τους βασιλεία των Ρωμαίων. Για ορισμένους όμως ήταν απλώς γνωστοί ως Έλληνες, κάτι που φαίνεται εκτός άλλων από τους Ρουνικούς λίθους για την Ελλάδα και τον απολογισμό των ταξιδιών του Ιμπν Μπατούτα. Στη σύγχρονη ιστοριογραφία αναφέρονται ως «Βυζαντινοί» και «Βυζαντινοί Έλληνες» και η αυτοκρατορία τους ως «Βυζαντινή», όροι που δημιουργήθηκαν τον 15ο αιώνα από τον Γερμανό λόγιο Ιερώνυμο Βολφ

Η κοινωνική δομή των Βυζαντινών βασιζόταν κυρίως σε αγροτική βάση δουλοπαροικίας που αποτελούσαν οι χωρικοί και ένα μικρό μέρος των απόρων. Αυτοί οι χωρικοί ζούσαν σε τρία είδη οικισμών: το "χωρίον", ή χωριό, το "αγρίδιον", ή μικρό χωριό, και το "προάστειον", ή αγροικία. Πολλές κοινωνικές αναταραχές κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αποδόθηκαν στις πολιτικές φράξιες μέσα στην Αυτοκρατορία παρά στην ευρύτερη λαϊκή βάση της. Οι στρατιώτες που προέρχονταν από τους Βυζαντινούς στην αρχή στρατολογήθηκαν από τους χωρικούς αγρότες και εκπαιδευόταν ετησίως. Καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία πέρασε στον 11ο αιώνα, οι περισσότεροι στρατιώτες του στρατού ήταν είτε επαγγελματίες είτε μισθοφόροι. 

Μέχρι το δωδέκατο αιώνα, η εκπαίδευση του Βυζαντινού πληθυσμού ήταν πιο αναπτυγμένη από τη Δύση, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, με αποτέλεσμα μεγαλύτερα ποσοστό αλφαβητισμού. Η επιτυχία ήταν εύκολη για τους Βυζαντινούς έμπορους, οι οποίοι απολάμβαναν μια ισχυρή θέση στο διεθνές εμπόριο. Παρά τον ανταγωνισμό από τους Ιταλούς εμπόρους της Βενετίας και της Γένοβας, κράτησαν αυτή τη θέση σε όλη τη διάρκεια του τελευταίου μισού της ύπαρξης της αυτοκρατορίας. Ο κλήρος επίσης κατείχε ειδική θέση, όχι μόνο έχοντας περισσότερη ελευθερία από τον αντίστοιχο Δυτικό, αλλά διατηρώντας τον Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη που θεωρούνταν ισότιμος του Πάπα στην Ρώμη. Η ισχυρή αυτή θέση δεν ήταν άμεση αλλά είχε αύξουσα πορεία, καθώς στην αρχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπό τον Μέγα Κωνσταντίνο (βασιλεία 306–337), μόνο ένα μικρό μέρος, περίπου 10%, του πληθυσμού ήταν Χριστιανοί. 

Ήδη από την εποχή του Κωνσταντίνου η χρήση της ελληνικής είχε διαδοθεί στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ενώ τα λατινικά ήταν γλώσσα της διοίκησης. Από τη βασιλεία του Ηράκλειου (610–641), τα ελληνικά ήταν η κυρίαρχη γλώσσα του πληθυσμού και αντικατέστησε επίσης τα λατινικά στην διοίκηση. Στην αρχή η αυτοκρατορία είχε πολύ-εθνικό χαρακτήρα, αλλά μετά την απώλεια των μη ελληνόφωνων επαρχιών κυριαρχήθηκε από το ελληνικό κυρίως στοιχείο. Με τον καιρό, οι σχέσεις τους με τη Δύση, ειδικά με την Λατινική Ευρώπη, χειροτέρευσαν. 

Οι σχέσεις χειροτέρευσαν παραπέρα με το σχίσμα μεταξύ της Καθολικής Δύσης και της Ορθόδοξης Ανατολής που οδήγησε στο να χαρακτηρίζονται οι Βυζαντινοί στη Δύση ως αιρετικοί. Σε όλη τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ειδικά μετά την στέψη του Καρλομάγνου (βασιλεία ως Βασιλιάς των Φράγκων 768–814) στην Ρώμη το 800, οι Βυζαντινοί δεν θεωρούνταν από τους Δυτικούς Ευρωπαίους ως διάδοχοι και κληρονόμοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά μάλλον μέρος ενός Ανατολικού βασιλείου με ελληνικό πληθυσμό. Όμως, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και συνέχισε την αδιάσπαστη διαδοχή των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.

Καθώς η Βυζαντινή Αυτοκρατορία παρήκμασε, οι Βυζαντινοί και τα εδάφη τους περιήλθαν υπό ξένη, κυρίως οθωμανική, κυριαρχία. Ο προσδιορισμός των ελληνόφωνων ελληνορθοδόξων ως Ρωμαίων τόσο από τους ίδιους όσο και από τους Οθωμανούς επικυριάρχους τους συνεχίστηκε ως και τον 20ο αιώνα, ενώ εξακολουθεί και υφίσταται μέχρι και σήμερα για τους εναπομείναντες κατοίκους της σύγχρονης Τουρκίας (σε αντίθεση με τους υπολοίπους που είναι γνωστοί ως Έλληνες - Γιουνανλάρ).
Q12544
Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
LOC
Q16869
Κωνσταντινούπολη
LOC
Q23522
Βαλκάνια
LOC
Q184313
Κάτω Ιταλία
LOC
Q213881
ελληνικά νησιά
UNK
Q51614
Μικρά Ασία
LOC
Q229
Κύπρο
LOC
Q81483
Λεβάντε
LOC
Q79
Αίγυπτο
LOC
Q12554
Μεσαίωνα
TIME
Q36387
μεσαιωνική ελληνική
Concept
Q2422427
Ρουνικούς λίθους για την Ελλάδα
Concept
Q7331
Ιμπν Μπατούτα
PER
Q61631
Ιερώνυμο Βολφ
PER
Q10294
απόρων
Concept
Q532
χωριό
Concept
Q1018780
στρατού
Concept
Q178197
μισθοφόροι
Concept
Q478958
Δύση
Concept
Q31283614
αλφαβητισμού
UNK
None
Βυζαντινούς έμπορους
UNK
Q4948
Βενετίας
LOC
Q174306
Γένοβας
LOC
Q211004
Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη
MEDIA
Q19546
Πάπα
Concept
Q220
Ρώμη
LOC
Q8413
Μέγα Κωνσταντίνο
PER
Q5043
Χριστιανοί
Concept
Q36387
ελληνικής
Concept
Q397
λατινικά
Concept
Q41852
Ηράκλειου
PER
Q51648
σχίσμα μεταξύ της Καθολικής Δύσης και της Ορθόδοξης Ανατολής
MEDIA
Q160598
αιρετικοί
Concept
Q3044
Καρλομάγνου
PER
Q12560
οθωμανική
LOC
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
Q3441232
Βυζαντινοί
PER
+15^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
15
NUMBER
+11^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
11
NUMBER
+337^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
337
NUMBER
+10^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
10
NUMBER
+610^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
610
NUMBER
+641^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
641
NUMBER
+814^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
814
NUMBER
+20^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
20
NUMBER
native language
native language
diplomatic relation
diplomatic relation
religion