4015 Γουίλσον-Χάρινγκτον
thumb|right|325px|Ο κομήτης Γουίλσον-Χάρινγκτον στις 19 Νοεμβρίου 1949, φωτογραφημένος με το τηλεσκόπιο Σμιντ «Samuel Oschin» των 122 εκατοστών του Πάλομαρ. Η εικόνα έχει υποστεί επεξεργασία ώστε να διακρίνεται η ουρά.

Ο Γουίλσον-Χάρινγκτον (Wilson–Harrington) είναι ένα μικρό σώμα του Ηλιακού μας Συστήματος, που παρουσιάζει χαρακτηριστικά τόσο αστεροειδούς, όσο και κομήτη. Είναι έτσι γνωστός τόσο με την ονοματολογία αστεροειδούς, ως 4015 Γουίλσον-Χάρινγκτον, όσο και με την ονοματολογία κομήτη, ως 107P/Wilson–Harrington. Συμβιβαστικά, κατατάσσεται στους ενεργούς αστεροειδείς. '.

Η τροχιά του τέμνει την τροχιά της Γης, οπότε ταξινομείται και ως Απολλώνειος αστεροειδής, ενώ ως κομήτης ταξινομείται στους περιοδικούς κομήτες μικρής περιόδου. Ανακαλύφθηκε αρχικώς το 1949 ως κομήτης και κατόπιν χάθηκε. Τριάντα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1979, ανακαλύφθηκε ως αστεροειδής, και κατόπιν οι αστρονόμοι χρειάσθηκαν άλλα δέκα και πλέον έτη μέχρι να καταλάβουν ότι κομήτης και αστεροειδής ήταν στην πραγματικότητα το ίδιο σώμα. Ως αποτέλεσμα της κοινής κυρίως ονομασίας, έχει με μήκος ονόματος 17 χαρακτήρες το μακρύτερο όνομα αστεροειδούς από όλους, έχοντας έναν χαρακτήρα περισσότερο από το όριο των 16 χαρακτήρων που επιβάλλει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

Ως κομήτης ανακαλύφθηκε από τους Αμερικανούς αστρονόμους Άλμπερτ Τζωρτζ Γουίλσον και Ρόμπερτ Τζωρτζ Χάρινγκτον, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Μόνο τρεις φωτογραφικές παρατηρήσεις έγιναν και ο κομήτης χάθηκε στη συνέχεια, δηλαδή οι παρατηρήσεις ήταν ανεπαρκείς για να προσδιορισθεί από αυτές η τροχιά του με αρκετή ακρίβεια ώστε να γνωρίζουν οι αστρονόμοι πού να τον αναζητήσουν στο μέλλον.

Ως αστεροειδής, ο Γουίλσον-Χάρινγκτον ανακαλύφθηκε από την επίσης Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που κατά σύμπτωση παρατηρούσε και εκείνη από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Αρχικώς έλαβε την προσωρινή ονομασία (διακριτικά) 1979 VA και όταν παρατηρήθηκε εκ νέου στις 20 Δεκεμβρίου 1988, ώστε να προσδιορισθεί με κάποια ακρίβεια η τροχιά του, του εκχωρήθηκε ο μόνιμος αύξοντας αριθμός αστεροειδούς 4015.

Στις 13 Αυγούστου 1992 ανακοινώθηκε ότι ο αστεροειδής 4015 και ο κομήτης 107P/Wilson-Harrington ήταν το ίδιο σώμα. Μέχρι τότε είχαν συγκεντρωθεί αρκετές παρατηρήσεις του αστεροειδή ώστε να υπολογισθεί μία πολύ ακριβής τροχιά, και η έρευνα παλαιών φωτογραφικών πλακών για τυχόν αποτύπωσή του πριν την ανακάλυψή του απέδωσε τις πλάκες του 1949 με τις εικόνες του χαμένου κομήτη.

Αν και οι εικόνες του 1949 έδειχναν χαρακτηριστικά κομήτη, όλες οι μετέπειτα απεικονίσεις δείχνουν ένα φωτεινό σημείο, υποδεικνύουντας ότι πιθανώς είναι ένας αδρανής κομητικός πυρήνας, που σπανίως παρουσιάζει εξάχνωση υλικού.
thumb|right|325px|Ο κομήτης Γουίλσον-Χάρινγκτον στις 19 Νοεμβρίου 1949, φωτογραφημένος με το τηλεσκόπιο Σμιντ «Samuel Oschin» των 122 εκατοστών του Πάλομαρ. Η εικόνα έχει υποστεί επεξεργασία ώστε να διακρίνεται η ουρά.
UNK
Q544
Ηλιακού μας Συστήματος
Concept
Q3863
αστεροειδούς
Concept
Q3559
κομήτη
Concept
None
ενεργούς αστεροειδείς
UNK
None
Γης
UNK
Q207391
Απολλώνειος αστεροειδής
Concept
Q5188
1949
TIME
Q2484
1979
TIME
Q6867
Διεθνής Αστρονομική Ένωση
ORG
None
Άλμπερτ Τζωρτζ Γουίλσον
UNK
None
Ρόμπερτ Τζωρτζ Χάρινγκτον
UNK
Q191684
Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ
LOC
Q58962
Έλινορ Χέλιν
PER
Q2060
1992
TIME
Q250683
4015 Γουίλσον-Χάρινγκτον
CEL
1949-11-19T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
19 Νοεμβρίου 1949
DATE
1979-01-01T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
1979
DATE
1988-12-20T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
20 Δεκεμβρίου 1988
DATE
1992-08-13T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
13 Αυγούστου 1992
DATE
+325^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
325
NUMBER
+17^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
17
NUMBER
+16^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
16
NUMBER
instance of
minor planet group
site of astronomical discovery
discoverer or inventor