Κλίση των ουσιαστικών
Στη γλωσσολογία, κλίση των ουσιαστικών ονομάζεται το σύνολο των διαφορετικών μορφών που μπορεί να λάβει ένα ουσιαστικό. Για παράδειγμα η λέξη "ήχος" στα ελληνικά, απαντάται επίσης με τις μορφές: "ήχου, ήχο, ήχε, ήχοι, ήχων, ήχους". Σε πολλές Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες οι κλιτικές μορφές δείχνουν τον γραμματικό ρόλο του ουσιαστικού. Στις διάφορες γλώσσες, εκτός των ουσιαστικών, μπορεί να κλίνονται τα άρθρα, τα επίθετα, οι αντωνυμίες και οι μετοχές.

Οι διαφορετικές μορφές ενός ουσιαστικού ονομάζονται πτώσεις, εμφανίζονται σε δύο αριθμούς, και αποκαλύπτουν τον ρόλο του ουσιαστικού στην πρόταση. Οι πτώσεις σχηματίζονται συνήθως με καταλήξεις στο θέμα της λέξης, τουλάχιστον στις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Άλλοι τρόποι σχηματισμού των πτώσεων είναι τα προθέματα και τα επιθήματα.

Κλίση των ουσιαστικών παρατηρείται σε Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες όπως η ελληνική, η αρμενική, η ισλανδική και η σανσκριτική, σε Δραβιδικές γλώσσες όπως η ταμίλ, στις περισσότερες Ουραλικές γλώσσες, όπως η φινλανδική και η ουγγρική, στη σουαχίλι και άλλες. 

Η παλιά αγγλική γλώσσα είχε εκτεταμένο κλιτικό σύστημα. Αντ’ αυτού, τα σύγχρονα αγγλικά βασίζονται στη σειρά των λέξεων και στις προθέσεις ώστε να καταδείξουν τον γραμματικό ρόλο του κάθε ουσιαστικού. Απομεινάρια του παλιού αγγλικού κλιτικού συστήματος βρίσκουμε στις αντωνυμίες. Έτσι για παράδειγμα η αντωνυμία "he" έχει τη μορφή "him" όταν είναι αντικείμενο και "his" στη γενική.

Στα αρχαία ελληνικά επίσης υπήρχε ένα πλούσιο κλιτικό σύστημα το οποίο έχει απλοποιηθεί σημαντικά στα νέα ελληνικά. Τα αρχαία ελληνικά είχαν πέντε πτώσεις: Ονομαστική, Γενική, Δοτική, Αιτιατική και Κλητική, εκ των οποίων η Δοτική δε χρησιμοποιείται πια στα νέα ελληνικά. Ένα συγκριτικό παράδειγμα κλίσης στα αρχαία και στα νέα ελληνικά:

Η πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα θεωρείται ότι είχε εφτά ή οχτώ πτώσεις: ονομαστική, γενική, δοτική, τοπική, αιτιατική, κλητική, αφαιρετική και τροπική (εργατική). Στα ελληνικά η τοπική και η εργατική συγχωνεύθηκε με τη δοτική, ενώ η αφαιρετική με την γενική. Αργότερα, κατά τα πρώιμα βυζαντινά χρόνια, η δοτική συγχωνεύθηκε με την γενική. Στα νέα ελληνικά τη θέση της δοτικής κατέλαβε η αιτιατική ("λέω στον Γιώργο") και η γενική ("λέω του Γιώργου"). Η συγχώνευση της γενικής με τη δοτική είναι κοινό γνώρισμα της ιστορίας πολλών βαλκανικών γλωσσών, κάτι που οπωσδήποτε δεν είναι τυχαίο. Οι εξελίξεις στη μια γλώσσα θεωρείται ότι επηρέασαν και τις άλλες.
Q1084
ουσιαστικών
Concept
Q19860
Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες
Concept
Q103184
άρθρα
Concept
Q36224
αντωνυμίες
Concept
Q814722
μετοχές
Concept
Q96207315
πτώσεις
UNK
Q104083
αριθμούς
Concept
Q8785
αρμενική
Concept
Q294
ισλανδική
Concept
Q11059
σανσκριτική
Concept
Q33311
Δραβιδικές γλώσσες
Concept
Q5885
ταμίλ
Concept
Q34113
Ουραλικές γλώσσες
Concept
Q1412
φινλανδική
Concept
Q9067
ουγγρική
Concept
Q7838
σουαχίλι
Concept
Q1860
αγγλική γλώσσα
Concept
Q35497
αρχαία ελληνικά
Concept
Q131105
Ονομαστική
Concept
Q146233
Γενική
Concept
Q145599
Δοτική
Concept
Q146078
Αιτιατική
Concept
Q185077
Κλητική
Concept
Q37178
πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα
Concept
Q637288
βαλκανικών γλωσσών
MEDIA
Q188078
Κλίση των ουσιαστικών
Concept
part of