Τείχος του Βερολίνου

thumb|300px|Χάρτης του Δυτικού και Ανατολικού Βερολίνου, με τα συνοριακά περάσματα και τα μητροπολιτικά δίκτυα

Το Τείχος του Βερολίνου (στα γερμανικά ""), «τείχος της ντροπής» για τους Γερμανούς της δύσης και επισήμως αποκαλούμενο από την ανατολικογερμανική κυβέρνηση ως «αντιφασιστικό τείχος προστασίας», ανεγέρθηκε στην καρδιά του Βερολίνου με αφετηρία το βράδυ της 12ης Αυγούστου του 1961 από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), η οποία επιχείρησε με αυτό τον τρόπο να θέσει ένα τέλος στην ολοένα και αυξανόμενη φυγή των κατοίκων της προς την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ). Το τείχος, συνιστώσα της εσωτερικής γερμανικής συνοριογραμμής, αποτελούσε ένα φυσικό σύνορο μεταξύ του Ανατολικού Βερολίνου και του Δυτικού Βερολίνου για διάστημα των 28 ετών, ενώ αποτελούσε το σημαντικότερο σύμβολο μιας Ευρώπης διχοτομημένης από το σιδηρούν παραπέτασμα. Κάτι παραπάνω από ένα απλό τείχος, επρόκειτο για μια σύνθετη στρατιωτική κατασκευή η οποία περιείχε δύο τείχη ύψους 3,6 μέτρων με διάδρομο περιπολίας, 302 παρατηρητήρια και συστήματα συναγερμού, φύλακες, 600 σκυλιά και καλωδιωτά πλέγματα. Ένας αδιευκρίνιστος αριθμός ατόμων υπήρξαν θύματα προσπαθειών διάβασης του τείχους. Ωστόσο, φαίνεται ότι οι Ανατολικογερμανοί συνοριοφύλακες και οι Σοβιετικοί στρατιώτες δεν δίσταζαν να πυροβολήσουν τους φυγάδες.

thumb|Υπολείμματα του τείχους του Βερολίνου, το 2004.
thumb|Πινακίδα σήμανσης της παλαιάς γερμανικής διχοτόμησης.

Η αποδυνάμωση της Σοβιετικής Ένωσης, η Περεστρόικα της οποίας ηγείτο ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, καθώς και το πείσμα των Ανατολικογερμανών οι οποίοι οργάνωσαν μεγάλες διαδηλώσεις, οδήγησαν στις 9 Νοεμβρίου 1989 στην πτώση του «τείχους της ντροπής», προκαλώντας τον μεγάλο θαυμασμό του «ελεύθερου κόσμου» και ανοίγοντας τον δρόμο για την γερμανική επανένωση. Σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένο, το Τείχος έχει αφήσει, ωστόσο, στην αστική πολεοδομική οργάνωση της γερμανικής πρωτεύουσας ανεπούλωτα σημάδια τα οποία παραμένουν ως σήμερα. Το τείχος του Βερολίνου, σύμβολο του ιδεολογικού και πολιτικού χάσματος του ψυχρού πολέμου, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για αριθμό λογοτεχνικών βιβλίων και ταινιών. Σήμερα, αρκετά είναι τα μουσεία που το έχουν ως θέμα.

Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας

Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας

εσωτερικής γερμανικής συνοριογραμμής

Ανατολικού Βερολίνου

Δυτικού Βερολίνου

σιδηρούν παραπέτασμα

παρατηρητήρια

Σοβιετικής Ένωσης

Μιχαήλ Γκορμπατσώφ

Ανατολικογερμανών

γερμανική επανένωση

ψυχρού πολέμου

Τείχος του Βερολίνου

9 Νοεμβρίου 1989

Τείχος του Βερολίνου

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Τείχος του Βερολίνου

Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας

Τείχος του Βερολίνου

αποτελεί μέρος του/της

εσωτερικής γερμανικής συνοριογραμμής

Τείχος του Βερολίνου

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Ανατολικού Βερολίνου

Τείχος του Βερολίνου

αποτελεί μέρος του/της

σιδηρούν παραπέτασμα

Τείχος του Βερολίνου

Ανατολικογερμανών

Τείχος του Βερολίνου

9 Νοεμβρίου 1989

Τείχος του Βερολίνου

μάχες/πόλεμοι

ψυχρού πολέμου

Ανατολικού Βερολίνου

συνορεύει με

Δυτικού Βερολίνου

Δυτικού Βερολίνου

συνορεύει με

Ανατολικού Βερολίνου

Σοβιετικής Ένωσης

αρχηγός κράτους

Μιχαήλ Γκορμπατσώφ

συμμετέχοντες

Μιχαήλ Γκορμπατσώφ

γερμανική επανένωση

ημερομηνία έναρξης

9 Νοεμβρίου 1989


Ρέμπραντ

O Ρέμπραντ Χάρμενσοον φαν Ράιν (Ολλανδικά: Rembrandt Harmenszoon van Rijn, IPA: [ˈrɛmbrɑnt ˈɦɑrmə(n)soːn vɑn ˈrɛin], 15 Ιουλίου 1606 - 4 Οκτωβρίου 1669), γνωστός ευρύτερα ως Ρέμπραντ, ήταν πολύ σημαντικός Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης του 17ου αιώνα, που σήμερα συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ζωγράφων όλων των εποχών.

Το όνομά του συμβολίζει την περίοδο της «χρυσής εποχής» της Ολλανδίας, στην οποία ανήκει χρονικά το έργο του. Φιλοτέχνησε συνολικά περίπου 400 πίνακες, περισσότερα από 1000 σχέδια ζωγραφικής και περίπου 290 χαρακτικά, αν και μέρος των έργων που αποδίδονται στον Ρέμπραντ –κυρίως έργα ζωγραφικής και σχέδια– αμφισβητείται. Περισσότερο στο πρώιμο και λιγότερο στο ύστερο έργο του, κυριάρχησαν οι προσωπογραφίες, ωστόσο διακρίθηκε σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, αναπαριστώντας επίσης, τοπιογραφίες, καθώς και ιστορικές, βιβλικές, μυθολογικές ή αλληγορικές σκηνές. Το σύνολο του έργου του χαρακτηρίζεται στην πορεία του χρόνου από εκτεταμένες και βαθιές αλλαγές στο ύφος του, ένδειξη μίας διαρκούς αναζήτησης. Ακόμη σε κάθε μεμονωμένο έργο ή εκδοχή του, παρατηρούνται συνεχείς μετασχηματισμοί πριν την κατάληξη σε μία τελική εικαστική μορφή.

Γεννημένος στο Λέιντεν της Ολλανδίας, φοίτησε στο λατινικό σχολείο και στο πανεπιστήμιο της πόλης, ωστόσο πολύ σύντομα στράφηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική, μαθητεύοντας στο πλευρό διακεκριμένων καλλιτεχνών της εποχής, όπως του Γιάκομπ Ίσαακ φαν Σβάνενμπουρχ και αργότερα του Πίτερ Λάστμαν. Ως αυτόνομος ζωγράφος, φιλοτέχνησε τα πρώτα έργα του στο Λέιντεν, στο ίδιο εργαστήριο με τον Γιαν Λίφενς, πριν εγκατασταθεί στο Άμστερνταμ. Κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να διακριθεί, αναλαμβάνοντας σημαντικές παραγγελίες και αποκτώντας μεγάλη φήμη τόσο στην Ολλανδία όσο και διεθνώς. Κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, σημαντικά οικονομικά προβλήματα οδήγησαν στην πτώχευσή του, παρά το γεγονός πως η φήμη του παρέμεινε σχεδόν ακλόνητη ενόσω ζούσε, αλλά και μετά το θάνατό του.

«χρυσής εποχής» της Ολλανδίας

Γιάκομπ Ίσαακ φαν Σβάνενμπουρχ

Πίτερ Λάστμαν

15 Ιουλίου 1606

4 Οκτωβρίου 1669

πεδίο εργασίας

ημερομηνία γέννησης

15 Ιουλίου 1606

πολιτιστικό κίνημα

«χρυσής εποχής» της Ολλανδίας

Πίτερ Λάστμαν

πεδίο εργασίας

ημερομηνία γέννησης

15 Ιουλίου 1606


Βίκτωρ Ουγκώ

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (γαλλικά: "Victor Marie Vicomte Hugo", /vik.tɔʁ ma.ʁi y.ɡo/, 25 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του "Lettre à une femme" (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.

25 Φεβρουαρίου

μυθιστοριογράφος

δραματουργός

Βίκτωρ Ουγκώ

25 Φεβρουαρίου 1802

Βίκτωρ Ουγκώ

μητρική γλώσσα

Βίκτωρ Ουγκώ

χώρα πολιτογράφησης

Βίκτωρ Ουγκώ

μυθιστοριογράφος

Βίκτωρ Ουγκώ

Βίκτωρ Ουγκώ

πολιτιστικό κίνημα

επίσημη γλώσσα


Τζόζεφ Κάμπελ

Ο Τζόζεφ Κάμπελ ("Joseph Campbell", 1904-1987), μυθολόγος, δάσκαλος και για πολλούς οραματιστής, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 26 Μαρτίου 1904, από ρωμαιοκαθολικούς γονείς και μεγάλωσε στο προάστιο του Νιου Ροσέλ. Μετά τις σπουδές του στο Κολέγιο Ντάρτμουθ και στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα πανεπιστήμια του Παρισιού και του Μονάχου. Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α, αποσύρθηκε στα Όρη Κάτσκιλ και στο Μοντερέι της Καλιφόρνια όπου ασχολήθηκε με εντατικές μελέτες. Από το 1934 μέχρι το 1972 δίδαξε συγκριτική μυθολογία στο Κολέγιο Σάρα Λόρενς, βόρεια της Νέας Υόρκης. Εκεί συνάντησε και παντρεύτηκε μια μαθήτρια, την Τζιν Έρντμαν από τη Χονολουλού, η οποία ασχολήθηκε με το σύγχρονο χορό και ίδρυσε μια φημισμένη σχολή. Οι χορογραφίες της βασίζονταν συχνά σε μυθικά θέματα που πρότεινε ο σύζυγός της.

Κατά την παιδική του ηλικία ήλθε σε επαφή με τις παραδόσεις των αμερικανών Ινδιάνων, ενώ στα πανεπιστημιακά του χρόνια, ασχολούμενος με τα γερμανικά και γαλλικά, έκανε μια διεισδυτική μελέτη για τον αρθουριανό μύθο και τη σχετική φιλολογία των αυλικών ερώτων της μεσαιωνικής Γαλλίας. Μια απροσδόκητη συνάντησή του με τον νεαρό Τζίντου Κρισναμούρτι του άνοιξε νέους ορίζοντες. Όντας στην Ευρώπη, ο Κάμπελ ανακάλυψε τον βουδισμό, τους κλασικούς του ινδουϊσμού, τη γερμανική φιλοσοφία τον Φρομπένιους, τον Σίγκμουντ Φρόιντ, τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, τον Τόμας Μαν και τον Τζαίημς Τζόυς.

ρωμαιοκαθολικούς

Κολέγιο Ντάρτμουθ

Τζίντου Κρισναμούρτι

Σίγκμουντ Φρόιντ

Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ

Τζαίημς Τζόυς

Τζόζεφ Κάμπελ

26 Μαρτίου 1904

Τζόζεφ Κάμπελ

πεδίο εργασίας

Τζόζεφ Κάμπελ

ημερομηνία γέννησης

26 Μαρτίου 1904

Τζόζεφ Κάμπελ

Κολέγιο Ντάρτμουθ

Τζόζεφ Κάμπελ

χώρα πολιτογράφησης

σημείο στο χρόνο

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα


Ρενέ Μαγκρίτ

Ρ. Μαγκρίτ, "Προσπαθώντας το αδύνατο" ([[1928]]). Λάδι σε καμβά, 106 εκ. x 81 εκ. Ιδιωτική συλλογή.
Ο Ρενέ Μαγκρίτ ("René François Ghislain Magritte") (Λεσίν, 21 Νοεμβρίου 1898 – Βρυξέλλες, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος ζωγράφος του σουρρεαλισμού, σημαντικός καλλιτέχνης με επιρροές από τον ντανταϊσμό.

21 Νοεμβρίου

15 Αυγούστου

σουρρεαλισμού

Ρενέ Μαγκρίτ

21 Νοεμβρίου 1898

15 Αυγούστου 1967

Ρενέ Μαγκρίτ

χώρα πολιτογράφησης

Ρενέ Μαγκρίτ

πολιτιστικό κίνημα

σουρρεαλισμού

Ρενέ Μαγκρίτ

ημερομηνία γέννησης

21 Νοεμβρίου 1898

Ρενέ Μαγκρίτ

ημερομηνία θανάτου

15 Αυγούστου 1967

σουρρεαλισμού

σημαντικό πρόσωπο

Ρενέ Μαγκρίτ


Ολοκαύτωμα

Με τον όρο Ολοκαύτωμα περιγράφεται ο υποκινούμενος από το κράτος συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της. Στα αρχικά στοιχεία που συνθέτουν το Ολοκαύτωμα είναι το πογκρόμ της Νύχτας των Κρυστάλλων και το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4, τα οποία οδήγησαν στη συνέχεια στα τάγματα θανάτου και στα στρατόπεδα εξόντωσης τα οποία αποτελούσαν μαζική και κεντρικά οργανωμένη προσπάθεια για την εξόντωση κάθε μέλους των κοινοτήτων που αποτελούσαν στόχο των Ναζί. Η ίδια λέξη, συνήθως με μικρό αρχικό και συνοδευόμενη από κάποιο προσδιοριστικό, χρησιμοποιείται και για άλλες γενοκτονίες ή μαζικούς διωγμούς όπως π.χ. για τη Γενοκτονία των Αρμενίων.

Οι Εβραίοι της Ευρώπης ήταν τα κύρια θύματα του Ολοκαυτώματος, μέσω αυτού που οι Ναζί ονόμαζαν «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος». Ο αριθμός των θυμάτων του εβραϊκού πληθυσμού συνήθως προσδιορίζεται στα έξι εκατομμύρια, αν και οι τυπικές εκτιμήσεις από τους ιστορικούς για το εύρος των θυμάτων κυμαίνονται από πέντε εκατομμύρια ως και πάνω από έξι εκατομμύρια. Εκτός από τους Εβραίους, περίπου 220.000 Ρομά και Σίντι θανατώθηκαν στο Ολοκαύτωμα (μερικές εκτιμήσεις φτάνουν ως και τις 800.000), δηλαδή το 25-50% του ευρωπαϊκού τους πληθυσμού. Άλλες ομάδες που κρίθηκαν «φυλετικά κατώτερες» ή «ανεπιθύμητες» ήταν οι εξής: Σοβιετικοί στρατιώτες και πολίτες αιχμάλωτοι σε κατεχόμενες περιοχές (περιλαμβανομένων των Ρώσων και άλλων Σλάβων), Πολωνοί μη Εβραίοι (2,8 έως 3 εκατομμύρια Πολωνοί Εβραίοι και πάνω από 3 εκατομμύρια Πολωνοί μη Εβραίοι), διανοητικά ασθενείς ή σωματικά ανάπηροι, ομοφυλόφιλοι, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Ελευθεροτέκτονες, Κομμουνιστές και άλλοι πολιτικοί αντιφρονούντες, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες και κάποιοι Καθολικοί και Προτεστάντες κληρικοί που διώχτηκαν ή θανατώθηκαν. Αν συνυπολογιστούν και αυτές οι πληθυσμιακές ομάδες, ο αριθμός των θυμάτων ανεβαίνει σημαντικά. Κάποιες εκτιμήσεις τοποθετούν το συνολικό αριθμό θυμάτων του Ολοκαυτώματος στα 26 εκατομμύρια ανθρώπους, όμως τα 9 έως 11 εκατομμύρια θύματα συνήθως θεωρείται η πιο αξιόπιστη εκτίμηση.

θρησκευτικών

Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Ναζιστική Γερμανία

Νύχτας των Κρυστάλλων

Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4

τάγματα θανάτου

στρατόπεδα εξόντωσης

Γενοκτονία των Αρμενίων

Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος

ομοφυλόφιλοι

Μάρτυρες του Ιεχωβά

Ελευθεροτέκτονες

Κομμουνιστές

πολιτικοί αντιφρονούντες

Ναζιστική Γερμανία

έχει ως αιτία

Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Β' Παγκοσμίου Πολέμου

συμμετέχοντες

Ναζιστική Γερμανία

Νύχτας των Κρυστάλλων


Φώκος

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φώκος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
# Γιος του Όρνυτου ή του ίδιου του θεού Ποσειδώνα, εγγονός του Σισύφου και της Πλειάδας Μερόπης και αδερφός του Θόα. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Φώκος πήρε ως σύζυγό του την ηρωίδα Αντιόπη, μαζί με την οποία ενταφιάσθηκε στη Φωκίδα. Μετά την αποίκηση από τον Φώκο της Παρνασσίδας με αποίκους που έφερε από την Κόρινθο, η περιοχή αυτή πήρε το όνομά του και αποκλήθηκε «Φωκίδα», δηλαδή ο Φώκος υπήρξε ο «επώνυμος ήρωας» της Φωκίδας. Το ηρώο του Φώκου βρισκόταν στην Τρωνίδα και σε αυτό οι Δαύλιοι προσέφεραν θυσίες.
# Γιος του Αιακού και της Ψαμάθης (μιας από τις Νηρηίδες). Παιδιά του Φώκου ήταν ο Πανοπέας και ο Κρίσος. Σύμφωνα με τον μύθο της Αίγινας, ο Φώκος σκοτώθηκε κατά λάθος από τον ετεροθαλή αδελφό του Πηλέα κατά τη διάρκεια αγώνων λιθοβολίας ή δισκοβολίας στην Αίγινα και ενταφιάσθηκε εκεί. Η αλήθεια είναι ότι ο Πηλέας και ο Τελαμώνας (επίσης ετεροθαλής αδελφός του) ζήλευαν τον Φώκο επειδή τους νικούσε στον αθλητισμό. Σε άλλη εκδοχή, ο Τελαμώνας σκότωσε με ακόντιο τον Φώκο σε κάποιο κυνήγι, ενώ σε τρίτη εκδοχή τον σκότωσε επίτηδες ο Πηλέας για χάρη της μητέρας του Ενδηίδας. Η μυθολογία συνδέει και αυτό τον Φώκο με την προέλευση του ονόματος «Φωκίδα», καθώς είχε επισκεφθεί την περιοχή αυτή, όπου έγινε φίλος του Ιασού.

ελληνική μυθολογία

θεού Ποσειδώνα

θεού Ποσειδώνα

ελληνική μυθολογία


Πωλ Κωσύ

To [[Αρ Νουβώ]] σπίτι-μουσείο του Πωλ Κωσύ, Βρυξέλλες

Ο Πωλ Κωσύ (γαλλ. Paul Cauchie, 1875 - 1952) ήταν πολυτάλαντος Βέλγος καλλιτέχνης - αρχιτέκτονας, ζωγράφος, διακοσμητής επίπλων και σπεσιαλίστας στην τεχνική του σγκράφιτι ("sgraffiti").

Γεννήθηκε στην πόλη Ατ (Ath) του Βελγίου στις 7 Ιανουαρίου 1875. Μετά δυο χρόνων σπουδές αρχιτεκτονικής (1891 - 1893) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, συνέχισε σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1893 - 1898), όπου παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα διακοσμητικής ζωγραφικής (Arts Decoratifs), απ' όπου πήρε και το δίπλωμά του το 1898.

Η καλλιτεχνική του πορεία έχει σημαντικά επηρεαστεί από το διάσημο Σκώτο αρχιτέκτονα και σχεδιαστή Τσαρλς Μάκιντος (Charles Mackintosh) και τη Σχολή της Γλασκώβης, όπως επίσης κι από τη βιενέζικη Σετσεσιόν (Secession). Εξαίρετο δείγμα καλλιτεχνίας αποτελεί η φιλοτέχνηση τo 1902 της φρίζας - μήκους 300 μέτρων - στην εξωτερική πρόσοψη του Μουσείου Καλών Τεχνών της Γάνδης (Gand), σε συνεργασία με το Βέλγο ζωγράφο Ζαν Ντελβέν (Jean Delvin).

To 1905 o Πωλ Κωσύ ανοικοδομεί το σπίτι - εργαστήρι του στην Οδό των Φράγκων αριθ. 5 στην περιοχή Έτερμπεεκ των Βρυξελλών (5, Rue des Francs, Etterbeek), που η πρόσοψή του είναι εξολοκλήρου διακοσμημένη με αλληγορικές μορφές σε σγκράφιτι, από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα τέχνης Αρ Νουβώ στο Βέλγιο. 'Όλο το εσωτερικό του είναι κι αυτό διακοσμημένο με την τεχνική του σγκράφιτι από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Ο Πωλ Κωσύ πέθανε στις Βρυξέλλες (Έττερμπεεκ) την 1η Σεπτεμβρίου 1952 σε ηλικία 77 ετών.

7 Ιανουαρίου

Τσαρλς Μάκιντος

7 Ιανουαρίου 1875

τόπος γέννησης

χώρα πολιτογράφησης

Τσαρλς Μάκιντος

τόπος δημιουργικής εργασίας


Βελγικό Κέντρο των Κόμικς

thumb|right|250px|Ο δεύτερος όροφος του μουσείου.
Το Βελγικό Κέντρο των Κόμικς (ολλ. "Belgisch Stripcentrum", γαλ. "Centre Belge de la Bande Dessinée") είναι ένα μουσείο των Βρυξελλών αφιερωμένο στα Βελγικά κόμικς. Το κτήριο του μουσείου, το οποίο ήταν έργο του Βέλγου αρχιτέκτονα Βικτόρ Ορτά, ήταν στο παρελθόν εμπορικό κέντρο, ενώ βρίσκεται στο επιχειρηματικό κέντρο της πόλης.

Η συλλογή του μουσείου καλύπτει διάφορα είδη κόμικς, όπως επιστημονικής φαντασίας, ουέστερν και μυστηρίου, καθώς και πολιτικά κόμικς, ενώ περιλαμβάνονται στη συλλογή του και παιδικά κόμικς, όπως τα Στρουμφάκια. Στο μουσείο βρίσκονται επίσης, μεταξύ άλλων, εκθέματα αφιερωμένα στον Τεντέν και στον δημιουργό του Hergé.

Τέλος, το μουσείο διαθέτει καφέ, εστιατόριο και βιβλιοθήκη στο ισόγειο του κτηρίου.

Βελγικά κόμικς

επιστημονικής φαντασίας

Βελγικό Κέντρο των Κόμικς

Βελγικό Κέντρο των Κόμικς

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Βελγικό Κέντρο των Κόμικς

αρχιτέκτονας

αξιοσημείωτο έργο


Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας

Το Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας (στα ισπανικά, "Parlamento de Andalucía") είναι, μαζί με την Προεδρία της Κυβέρνησης ("Presidencia de la Junta") και το Προεδρικό Συμβούλιο ("Consejo de Gobierno") ένα από τα τρία όργανα που αποτελούν την Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας ("Junta de Andalucía"), την περιφερειακή κυβέρνηση της Αυτονομίας, στην Ισπανία. Το Κοινοβούλιο κατέχει την νομοθετική εξουσία για την περιφέρεια· αποτελείται από 109 βουλευτές που εκλέγονται βάσει άμεσης καθολικής ψηφοφορίας των πολιτών της Ανδαλουσίας (δηλ. των ισπανών υπηκόων που είναι εγγεγραμμένοι ως πολίτες κάποιου ανδαλουσιανού δήμου) κάθε τέσσερα χρόνια. Ιδρύθηκε το 1982, μετά την ψήφιση του Καθεστώτος Αυτονομίας της Ανδαλουσίας τον προηγούμενο χρόνο. Σήμερα φιλοξενείται στο Νοσοκομείο των Πέντε Πληγών, στη Σεβίλλη.

Νοσοκομείο των Πέντε Πληγών

Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας

Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας

νομοθετικό σώμα

Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας


Ογκυστέν Σαντρέλ

Ο Ογκυστέν Σαντρέλ ("Augustin Chantrel") (11 Νοεμβρίου, 1906 - 4 Σεπτεμβρίου, 1956) ήταν παλιός Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του μπακ. Αγωνίστηκε με αρκετές τοπικές ομάδες και υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας, με την οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930.

Στα νιάτα του, ο Σαντρέλ αγωνίστηκε με την "Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ" (PUC), έως ότου η ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ τον κάνει δικό της το 1925. Κατέκτησε το "Κύπελλο Γαλλίας" το 1928 ενώ βρισκόταν στην Ρεντ Σταρ, και έμεινε στη συγκεκριμένη ομάδα μέχρι το 1929. Στη συνέχεια πήγε στην ΚΑΣΓ Παρί, πριν περάσει μια σεζόν στην Πικαρδία με την φανέλα της Αμιάν ΣΚ (1933 με 1934), και επιστρέψει στην συνέχεια στην Ρεντ Σταρ, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας το 1939. Για την τελευταία του σεζόν, ο Σαντρέλ έγινε παίκτης-προπονητής, βοηθώντας τον πρώην αντίπαλό του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τον Αργεντίνο Γκιγιέρμο Στάμπιλε να προπονεί την Ρεντ Σταρ, και βοηθώντας την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Division 2.

Ο Σαντρέλ μέτρησε συνολικά 15 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Γαλλίας, από το 1928 μέχρι το 1933. Το διεθνές ντεμπούτο του το έκανε ενώ αγωνιζόταν στην Ρεντ Σταρ, στις 11 Μαρτίου του 1928, με αντίπαλο την Ελβετία. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αγωνιζόμενος στον μοναδικό αγώνα της Γαλλίας, μια ήττα με 4-3 από την Ιταλία στο Άμστερνταμ. Το 1930, επιλέχτηκε ανάμεσα στην ομάδα που θα ταξίδευε τον Ατλαντικό ως επιβάτης του "Conte Verde" για να πάρει μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μοντεβιδέο. Ο Σαντρέλ αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες της Γαλλίας. Στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου του πρώτου αγώνα με αντίπαλο το Μεξικό, με το σκορ στο 1–0 υπέρ της Γαλλίας, ο τερματοφύλακας Αλέξ Τεπό τραυματίστηκε μετά από μια σύγκρουση με έναν Μεξικανό ποδοσφαιριστή, και του ήταν αδύνατο να συνεχίσει να αγωνίζεται. Οι αλλαγές δεν επιτρέπονταν εκείνη την εποχή, και ο Σαντρέλ, ένα μπακ, αντικατέστησε τον Τεπό κάτω από τα δοκάρια από το 24ο λεπτό έως την λήξη του αγώνα, τον οποίο η Γαλλία κέρδισε. Ο Σαντρέλ έγινε ο μοναδικός παίκτς στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που να έχει αγωνιστεί σε άλλη θέση εντός του γηπέδου αλλά και σε αυτή του τερματοφύλακα. Είναι επίσης ο μοναδικός παίκτης που να έχει αντικαταστήσει τερματοφύλακα έχοντας ξεκινήσει τον αγώνα σε άλλη θέση. Ο τελευταίος αγώνας του Σαντρέλ ήταν με αντίπαλο την Γερμανία στις 19 Μαρτίου του 1933.

Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας

Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928

Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930

Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ

Κύπελλο Γαλλίας

Γκιγιέρμο Στάμπιλε

Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928

πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο

Ογκυστέν Σαντρέλ

Ογκυστέν Σαντρέλ

μέλος αθλητικής ομάδας

Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας

Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930

συμμετέχοντες

Ογκυστέν Σαντρέλ

Ογκυστέν Σαντρέλ

μέλος αθλητικής ομάδας

Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ

Ογκυστέν Σαντρέλ

μέλος αθλητικής ομάδας

πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο

συμμετέχοντες

Ογκυστέν Σαντρέλ

Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930

συμμετέχοντες

Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας

επίπεδο αθλητικού πρωταθλήματος


Λίλιαν Χέλμαν

Η Λίλιαν Χέλμαν (αγγλικά: "Lillian Florence Hellman", 20 Ιουνίου 1905 - 30 Ιουνίου 1984) ήταν Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας γνωστή για τα έργα της "Η ώρα των παιδιών" και "Οι μικρές αλεπούδες", καθώς και για την αριστερή της ιδεολογία, για τον κοινωνικό της ακτιβισμό και για την πολύχρονη σχέση της με τον συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Ντάσιελ Χάμετ. Η Χέλμαν μέσα από τα έργα της άσκησε σκληρή κριτική στον αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Ντάσιελ Χάμετ

Λίλιαν Χέλμαν

20 Ιουνίου 1905

30 Ιουνίου 1984

Λίλιαν Χέλμαν

ομιλούμενες γλώσσες

Λίλιαν Χέλμαν

χώρα πολιτογράφησης

Λίλιαν Χέλμαν

Ντάσιελ Χάμετ

Λίλιαν Χέλμαν

ημερομηνία γέννησης

20 Ιουνίου 1905

Ντάσιελ Χάμετ

ομιλούμενες γλώσσες

Ντάσιελ Χάμετ

Λίλιαν Χέλμαν


Μαυσωλείο του Αυγούστου

Το Μαυσωλείο του Αυγούστου είναι μεγάλος τάφος που έχτισε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αύγουστος το 28 π.Χ. στο Πεδίον του Άρεως της Ρώμης, στην Ιταλία. Το μαυσωλείο βρίσκεται σήμερα στην πλατεία Piazza Augusto Imperatore και είναι κλειστό στους τουρίστες. Το πέρασμα του χρόνου και η αμέλεια έχουν απογυμνώσει τα ερείπια σε μεγάλο βαθμό. Παρ’ όλα αυτά, το κτίσμα παραμένει εντυπωσιακό ορόσημο εντός του Πεδίου του Άρεως. <br>

Πεδίον του Άρεως

Μαυσωλείο του Αυγούστου

Μαυσωλείο του Αυγούστου

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Μαυσωλείο του Αυγούστου

Μαυσωλείο του Αυγούστου

Πεδίον του Άρεως

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Πεδίον του Άρεως


Ρομπέρ Ντελωναί

Ο Ρομπέρ Ντελωναί ("Robert Delaunay", 12 Απριλίου 1885 – 1941) ήταν Γάλλος ζωγράφος, πρωτοπόρος καλλιτεχνικού κινήματος που δημιούργησε με τη Ρωσίδα σύζυγό του Σόνια, μια λυρική απόδοση του κυβισμού με έντονα χρώματα που χαρακτηρίστηκε Ορφισμός στην τέχνη.

Ρομπέρ Ντελωναί

12 Απριλίου 1885

Ρομπέρ Ντελωναί

πολιτιστικό κίνημα

Ρομπέρ Ντελωναί

ημερομηνία γέννησης

12 Απριλίου 1885

αποτελεί μέρος του/της


Ο Πύργος του Πόνου

Η ταινία Ο Πύργος του Πόνου (Πρωτότυπος Τίτλος Jane Eyre) είναι δράμα εποχής παραγωγής 1943, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στίβενσον. Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Σάρλοτ Μπροντέ "Τζέιν Έιρ", το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Άλντους Χάξλεϋ, Τζον Χάουσμαν, Ρόμπερτ Στίβενσον και Χένρι Κόστερ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Τζόαν Φοντέιν, ο Όρσον Γουέλς και η Πέγκι Αν Γκάρνερ. Στην ταινία έκανε μια από τις πρώτες της εμφανίσεις και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Μπέρναρντ Χέρμαν και η φωτογραφία από τον Τζορτζ Μπαρνς.

Πρωτότυπος Τίτλος

Ρόμπερτ Στίβενσον

Σάρλοτ Μπροντέ

Άλντους Χάξλεϋ

Τζόαν Φοντέιν

Όρσον Γουέλς

Πέγκι Αν Γκάρνερ

Ελίζαμπεθ Τέιλορ

Ο Πύργος του Πόνου

Ο Πύργος του Πόνου

γλώσσα του πρωτοτύπου

Πρωτότυπος Τίτλος

Ο Πύργος του Πόνου

Ρόμπερτ Στίβενσον

Ο Πύργος του Πόνου

βασισμένο στο έργο του

Σάρλοτ Μπροντέ

Ο Πύργος του Πόνου

σεναριογράφος

Άλντους Χάξλεϋ

Ο Πύργος του Πόνου

Τζόαν Φοντέιν

Ο Πύργος του Πόνου

Όρσον Γουέλς

Ο Πύργος του Πόνου

Ελίζαμπεθ Τέιλορ


Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

Ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος (1802 ή 1803 - 1892 ή 1895) ήταν σημαίνον πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας του Αιγίου του 19ου αιώνα, γιος του προύχοντα Παναγιώτη Δεσποτόπουλου, συγγραφέας και μετά την Επανάσταση κάτοχος σημαντικών δημοσίων θέσεων. Σε ηλικία 18 ετών ήταν αυτόπτης μάρτυρας των συνεδριάσεων της μυστικής Συνέλευσης της Βοστίτσας που έγιναν στο πατρικό του σπίτι στο Αίγιο (Βοστίτσα). Όπως είναι γνωστό οι συνεδριάσεις της συνέλευσης (26 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 1821) φιλοξενήθηκαν σε διάφορους χώρους. Ο πατέρας του ήταν εκπρόσωπος του Γερμανού ο οποίος και είχε βαπτίσει τον Αλέξανδρο.

Τις οικογενειακές αναμνήσεις από την Συνέλευση με πολύτιμες πληροφορίες ο Αλ. Δεσποτόπουλος κατέγραψε στο βιβλίο του "Η μυστική εν Αιγίω συνέλευσις του 1821" (έκδ. Αίγιο, 1892).
Επίσης αναφέρεται στη βιβλιογραφία ως συγγραφέας πανηγυρικού λόγου που εκφώνησε την 25 Μαρτίου 1861 στην Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων Σύμφωνα με το κείμενο αυτού του λόγου, τον οποίο κατέθεσε και εγγράφως στη Μονή, ήταν παρών στη δοξολογία και κήρυξη της Επανάστασης στη Μονή από τον Επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό στις 25 Μαρτίου 1821. Στον λόγο του αναφέρει και λεπτομέρειες της τελετής, καθώς και ότι ο ίδιος μετέσχε σε μάχες της Επανάστασης.
Επίσης έχει συγγράψει τον πανηγυρικό λόγο για την επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α' στην Πάτρα την 18 Οκτωβρίου 1863 και άλλον για την 25 Μαρτίου το 1867

Μετά την Επανάσταση υπηρέτησε ως Έπαρχος σε διάφορες περιοχές καθώς και ως ανώτερος υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας (Παναγόπουλος, σ. 207, 208).

Παναγιώτη Δεσποτόπουλου

Συνέλευσης της Βοστίτσας

Παλαιών Πατρών Γερμανό

Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

30 Ιανουαρίου 1821

25 Μαρτίου 1861

25 Μαρτίου 1821

18 Οκτωβρίου 1863

Παναγιώτη Δεσποτόπουλου

Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

ημερομηνία γέννησης

Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος

ημερομηνία γέννησης

Παναγιώτη Δεσποτόπουλου


Εμανουέλ Φρεμιέ

Ο Εμανουέλ Φρεμιέ (Emmanuel Frémiet, Παρίσι 1824 – Παρίσι 1910) ήταν Γάλλος γλύπτης, ο οποίος μαθήτευσε κοντά στο διάσημο θείο του και γλύπτη Φρανσουά Ρυντ (François Rude, 1784 – 1855). Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς γλύπτες στην απεικόνιση ζώων (sculpteur animalier). Έγινε μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών το 1892 και διαδέχτηκε τον Αντουάν-Λουί Μπαρύ (Antoine-Louis Barye, 1795 – 1875) ως καθηγητής σχεδίου ζώων στο Εθνικό Ινστιτούτο Φυσικής Ιστορίας του Βοτανικού Κήπου (Jardin des Plantes) στο Παρίσι.

Έφιππος ανδριάντας της Ζαν ντ' Αρκ. Έργο του Εμανουέλ Φρεμιέ. [[Παρίσι]], Πλατεία των ΠυραμίδωνΟ Φρεμιέ ανέλαβε πολυάριθμες κρατικές παραγγελίες για έργα τόσο στη Γαλλία (π. χ. Ζαν ντ’ Αρκ, Άγιος Μιχαήλ, Φερντινάντ ντε Λεσέψ) όσο και στο εξωτερικό (π. χ. ανδριάντας του Λεσέψ στο Σουέζ). Το πιο γνωστό και από τα πιο αγαπητά δημόσια αγάλματα του Φρεμιέ είναι ο επιχρυσωμένος έφιππος ανδριάντας της «Ζαν ντ’ Αρκ», έργο του 19ου αιώνα (1874), στην Πλατεία των Πυραμίδων (Place des Pyramides) στο Παρίσι. Το άγαλμα αποτελεί σημείο προσκυνήματος των βασιλοφρόνων.

Άλλα αξιόλογα έργα του Φρεμιέ είναι: «Άλογα, δελφίνια και χελώνες» της Κρήνης των Τεσσάρων Ηπείρων του Κόσμου του Καρπώ (Παρίσι, Κήπος των Εξερευνητών), «Ελέφαντας» (Προαύλιο Μουσείου Ορσέ), «Η Φήμη των επιστημών» (1900) και «Η Φήμη των τεχνών» (1900) στη Γέφυρα του Αλεξάνδρου Γ΄, «Σιμόν Μπολίβαρ, απελευθερωτής της Λατινικής Αμερικής» (1933, Cour de la Reine), «Κυνηγός αρκούδων» και «Εκφωλευτής μικρών άρκτων» στο Βοτανικό Κήπο. Στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού βρίσκονται ακόμη τα έργα του «Ζαν ντ’ Αρκ», «Πληγωμένος σκύλος», «Ο Άγιος Μιχαήλ φονεύει το δράκοντα», «Φερντινάντ Λεσέψ» κ. ά.

Φρανσουά Ρυντ

Αντουάν-Λουί Μπαρύ

Άγιος Μιχαήλ

Φερντινάντ ντε Λεσέψ

Μουσείου Ορσέ

Μουσείο Ορσέ

Εμανουέλ Φρεμιέ

Εμανουέλ Φρεμιέ

Εμανουέλ Φρεμιέ

Φρανσουά Ρυντ

Εμανουέλ Φρεμιέ

τόπος θανάτου

Εμανουέλ Φρεμιέ

συλλογή με έργα του καλλιτέχνη

Μουσείου Ορσέ

Εμανουέλ Φρεμιέ

συλλογή με έργα του καλλιτέχνη

Μουσείο Ορσέ


Άλαν Μπολ

O Άλαν Μπολ (12 Μαΐου 1945 – 25 Απριλίου 2007) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε το νεότερο μέλος της Εθνικής Αγγλίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966, και ήταν μάλιστα ο καλύτερος παίκτης του αγώνα στον τελικό με την τότε Δυτική Γερμανία που έγινε στο Γουέμπλεϊ. Απεβίωσε στις 25 Απριλίου 2007 από καρδιακή προσβολή.

ποδοσφαιριστής

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966

Δυτική Γερμανία

καρδιακή προσβολή

25 Απριλίου 2007

25 Απριλίου 2007

χώρα/περιοχή που εκπροσωπεί

ποδοσφαιριστής

ημερομηνία γέννησης

ημερομηνία θανάτου

25 Απριλίου 2007

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1966

συμμετέχοντες

αιτία θανάτου

καρδιακή προσβολή

ημερομηνία θανάτου

25 Απριλίου 2007


Τσελέστα

thumb|200px|Τσελέστα
Η τσελέστα (ιτ. "celesta", γαλλ. "célesta") είναι ιδιόφωνο μουσικό όργανο που συμπεριλαμβάνεται στην ομάδα των κρουστών της συμφωνικής ορχήστρας.

Το όργανο αυτό μοιάζει με μικρό όρθιο πιάνο, φέροντας μουσικό πληκτρολόγιο το οποίο συνδέεται με σχετική διάταξη αποτελούμενη από μικρά τσόχινα σφυράκια που κρούουν μεταλλικές ράβδους. Η ενίσχυση του ήχου της κάθε ράβδου επιτυγχάνεται από μικρά ξύλινα κιβωτιόσχημα αντηχεία. Η κάθε ράβδος φέρεται «χορδισμένη» κατά το μήκος της στον φθόγγο που εξασφαλίζει.

Τέλος φέρει ειδικό ποδόπληκρο ("πεντάλ") με το οποίο ανασηκώνεται ειδικός τσόχινος σιγαστήρας, ο οποίος ακουμπώντας στις ράβδους διακόπτει τον παρατεταμένο ήχο παρέχοντας έτσι τη δυνατότητα παραγωγής κοφτών ήχων.

Το όργανο αυτό όπου στην ουσία πρόκειται για μεταλλόφωνο, αποτελεί εφεύρεση του Γάλλου Ωγκύστ Μυστέλ ο οποίος και το κατοχύρωσε το 1886. Τούτο όμως αποτελεί εξέλιξη του τυποφώνου, παρόμοιου οργάνου με πιο απαλούς ήχους, που είχε εφεύρει ο πατέρας του Μυστέλ, Βίκτωρας, το 1865 και είχε κατοχυρώσει τρία χρόνια αργότερα.

Το ρεπερτόριό της, αν και περιορισμένο, την καθιστά αναπόσπαστο στοιχείο πολλών συμφωνικών έργων μετά τα τέλη του 19ου αιώνα, με κύρια παραδείγματα τον «Χορό της ζαχαρένιας νεράιδας» από το μπαλέτο «Ο Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι, την όπερα «Ο ιππότης των ρόδων» του Ρίχαρντ Στράους και τη «Μουσική για έγχορδα, κρουστά και τσελέστα» του Μπέλα Μπάρτοκ.

μουσικό όργανο

κρουστών της συμφωνικής ορχήστρας

μουσικό πληκτρολόγιο

Ωγκύστ Μυστέλ

Ο Καρυοθραύστης

Ρίχαρντ Στράους

Μπέλα Μπάρτοκ

Ο Καρυοθραύστης

αξιοσημείωτο έργο

Ο Καρυοθραύστης

Ρίχαρντ Στράους

Μπέλα Μπάρτοκ


Τζο Χαρτ

Ο Τζο Χαρτ ("Charles Joseph John "Joe" Hart", 19 Απριλίου 1987) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Πρέμιερ Λιγκ με τα χρώματα της Μπέρνλι. Είναι ο πρώτος Άγγλος τερματοφύλακας που αγωνίστηκε στην Σέριε Α.

ποδοσφαιριστής

τερματοφύλακας

Πρέμιερ Λιγκ

19 Απριλίου 1987

χώρα/περιοχή που εκπροσωπεί

ποδοσφαιριστής

ημερομηνία γέννησης

19 Απριλίου 1987

θέση σε ομάδα

τερματοφύλακας

Πρέμιερ Λιγκ


Kingdom Centre

Το Kingdom Centre (ή Kingdom Tower, αραβικά: برج المملكة, αποδιδόμενο στα ελληνικά ως "βασιλικός πύργος" ή "βασιλικό κέντρο") είναι ουρανοξύστης, ο οποίος βρίσκεται στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Με ύψος 302,3 μ. είναι το δεύτερο ψηλότερο κτήριο της χώρας (μετά τους πύργους Abraj Al Bait), καθώς και το τρίτο ψηλότερο στον κόσμο κτήριο που φέρει οπή ως δομικό στοιχείο (μετά το Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο Σαγκάης και τον πύργο Tuntex Sky Tower στην Ταϊβάν). Το 41 ορόφων κτήριο ανήκει στον πρίγκηπα της βασιλικής οικογενείας της Σαουδικής Αραβίας Al-Waleed bin Talal και στεγάζει μεταξύ άλλων το κεντρικά γραφεία της βασιλικής εταιρείας Kingdom Holding Company. Το κόστος του έργου έφτασε τα 400 εκ. δολάρια Αμερικής και κατασκευάστηκε από το 1999 έως το 2002.

Ο Βασιλικός Πύργος βρίσκεται στο κέντρο του Ριάντ και στεγάζει ένα πενταόροφο εμπορικό κέντρο, ξενοδοχεία και υπερπολυτελή διαμερίσματα. Στην κορυφή του, στα 290 μ. υπάρχει γέφυρα-παρατηρητήριο μήκους 56 μ., η οποία προσφέρει εκπληκτική θέα στη γύρω περιοχή.

ουρανοξύστης

Σαουδικής Αραβίας

Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο Σαγκάης

ουρανοξύστης

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Σαουδικής Αραβίας

αριθμός ορόφων

Σαουδικής Αραβίας


Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Τα Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (αγγλικά: Primetime Emmy Awards) είναι αμερικανικά βραβεία, τα οποία απονέμονται από την Ακαδημία Τηλεοπτικών Τεχνών και Επιστημών (ATAS), ως αναγνώριση των επιτευγμάτων των αμερικανικών τηλεοπτικών προγραμμάτων, τα οποία μεταδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζώνης υψηλής τηλεθέασης (primetime). Δόθηκαν για πρώτη φορά το 1949, όπου ονομάζονταν απλά «Βραβεία Έμμυ». Το 1974, οπότε και διεξήχθη η πρώτη τελετή απονομής των Καθημερινών Έμμυ, προστέθηκε η λέξη «primetime» ώστε να υπάρχει διάκριση μεταξύ των δύο.

Τα βραβεία απονέμονται γενικά στα μέσα Σεπτεμβρίου κάθε χρονιάς, την Κυριακή πριν την επίσημη έναρξη της φθινοπωρινής τηλεοπτικής σεζόν. Επί του παρόντος, προβάλλονται εκ περιτροπής από τα τέσσερα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα των Ηνωμένων Πολιτειών (ABC, CBS, FOX και NBC). Αν η τελετή μεταδίδεται από το NBC, μεταφέρεται τυπικά στα τέλη Αυγούστου έτσι ώστε να μην έρθει σε σύγκρουση με τη δέσμευση μετάδοσης από το κανάλι των ποδοσφαιρικών αγώνων της NFL κάθε Κυριακή βράδυ. Επίσης, η 66η τελετή απονομής (2014) μεταφέρθηκε και προβλήθηκε Δευτέρα αντί Κυριακή, εξαιτίας σύγκρουσης με τη μετάδοση των μουσικών βραβείων MTV. Ωστόσο, η 70η τελετή απονομής (2018), η οποία μεταδόθηκε από το NBC, μεταφέρθηκε πίσω στον Σεπτέμβριο και προβλήθηκε Δευτέρα.

Θεωρούνται τηλεοπτικά ισάξια με τα βραβεία Όσκαρ (κινηματογράφος), Γκράμι (μουσική) και Τόνυ (θέατρο). Τα βραβεία χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:
*Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης
*Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Δημιουργικών Τεχνών
*Μηχανολογικά Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Βραβεία Έμμυ

Καθημερινών Έμμυ

Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

υποκλάση του

Βραβεία Έμμυ

Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης

μετάδοση από


Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

Κάστρο Launceston, [[Κορνουάλη]]
Ο Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ (Hendrik de Cort ή Hendrik Frans de Cort , 1742 Αμβέρσα - 28 Ιουνίου 1810 Λονδίνο ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίου και σχεδιαστής. Η διεθνής του σταδιοδρομία τον έφερε στην Αμβέρσα, στο Παρίσι, στην Αγγλία και στην Ουαλία. Είναι κυρίως γνωστός για τοπογραφικούς πίνακες και σχέδια αγγλικών κάστρων, εξοχικών σπιτιών, πάρκων και ερειπίων.

Κάστρο Launceston, [[Κορνουάλη]]

ζωγράφος τοπίου

Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

28 Ιουνίου 1810

Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

τόπος γέννησης

Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

ζωγράφος τοπίου

Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

ημερομηνία γέννησης

Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ

τόπος δημιουργικής εργασίας


Κορνέλις Κέτελ

Ο Κορνέλις Κέτελ (Cornelis Ketel, 18 Μαρτίου 1548 – 8 Αυγούστου 1616 ) ήταν Ολλανδός μανιεριστής ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στο Ελισαβετιανό Λονδίνο από το 1573 έως το 1581 και στο Άμστερνταμ μέχρι τον θάνατό του. Ο Κέτελ, γνωστός κατά κύριο λόγο ως ζωγράφος, ήταν επίσης ποιητής και ρήτορας, και από το 1595 επίσης γλύπτης .

Σύμφωνα με τη βιογραφία του Κέτελ, που γράφηκε από τον σύγχρονό του Κάρελ φαν Μάντερ, φαίνεται να ήθελε να επικεντρωθεί στο πιο διάσημο της ιεραρχίας των ειδών, στην ιστορική ζωγραφική, που περιελάμβανε μυθολογικά θέματα, αλλά αφότου έφυγε από τη Γαλλία είναι γνωστός σχεδόν εξ ολοκλήρου ως ζωγράφος πορτρέτων. Ούτε στην Αγγλία ούτε στην Ολλανδία παρουσίαζαν μεγάλη ζήτηση οι μεγάλοι πίνακες με ιστορικά θέματα κατά τη διάρκεια της ζωής του, και κανένας πίνακας με ιστορικό θέμα ή αλληγορικό θέμα του Κέτελ δεν είναι γνωστό να έχει διασωθεί ανέπαφος, αν και τα σχέδια και τα χαρακτικά διασώζονται. Ωστόσο, επηρέασε σημαντικά την ανάπτυξη του μεγαλύτερου τύπου ζωγραφικής που δημιιουργούνταν συνήθως στην Ολλανδική Δημοκρατία κατά την περίοδο αυτή, το πορτρέτο της πολιτικής ομάδας .

Κάρελ φαν Μάντερ

Ολλανδική Δημοκρατία

Κορνέλις Κέτελ

18 Μαρτίου 1548

8 Αυγούστου 1616

Κορνέλις Κέτελ

χώρα πολιτογράφησης

Κορνέλις Κέτελ

πολιτιστικό κίνημα

Κορνέλις Κέτελ

πεδίο εργασίας

Κορνέλις Κέτελ

τόπος θανάτου

Κορνέλις Κέτελ

ημερομηνία θανάτου

8 Αυγούστου 1616

Κορνέλις Κέτελ

χώρα πολιτογράφησης


Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό (Ω/Γ) ονομάζεται το πλοίο με κυρίως επιστημονικό εξοπλισμό για τις ερευνητικές ανάγκες της Επιστήμης της Ωκεανογραφίας και όλους τους κλάδους της (Βιολογική, Γεωλογική, Φυσική και Χημική).

Στην Ελλάδα, ωκεανογραφικά - ερευνητικά πλοία, σκάφη και βαθυσκάφη, διαθέτει η Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας (ΙΝ.ΑΛ.Ε) και το Τμήμα Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Τα ωκεανογραφικά ή ερευνητικά πλοία έχουν τις ρίζες τους από την πρώτη περίοδο των εξερευνήσεων. Το 1766, η Βασιλική Εταιρία προσέλαβε τον Τζέιμς Κουκ για ένα ταξίδι στον Ειρηνικό Ωκεανό, προκειμένου να παρατηρήσει και να καταγράψει την κίνηση της Αφροδίτης γύρω από τον Ήλιο. To "Endeavour", το πλοίο που κατασκευάστηκε για αυτή την αποστολή, ήταν εξοπλισμένο με όλα όσα θα χρειάζονταν για τις αντίξοες συνθήκες που θα αντιμετώπιζε, και όπως γίνεται και με τα σύγχρονα ερευνητικά πλοία, διεξήγαγε παραπάνω από ένα είδη έρευνας, ανάμεσα στα οποία αναλυτική υδρογραφική έρευνα.

Τα ωκεανογραφικά μπορούν να αναλαμβάνουν υδρογραφικές, ωκεανογραφικές, περιβαλλοντικές, αλιευτικές - ιχθυολογικές, ναυτικές υποβρύχιες έρευνες ή και έρευνες στις αρκτικές περιοχές. Στα αποτελέσματα των ερευνών που αναλαμβάνουν περιλαμβάνεται η συλλογή ωκεανογραφικών δεδομένων (φυσικές παράμετροι όπως κύματα, ρεύματα, χημικές παράμετροι όπως δείγματα νερού για ανάλυση της συγκέντρωσης οξυγόνου, αλάτων, ανάλυση pH κτλ), η κατασκευή ναυτικών χαρτών, η κατασκευή βαθυμετρικών χαρτών, η αποτύπωση υποθαλασσίων ρηγμάτων, ηφαιστείων και κατολισθήσεων, η καταγραφή σεισμικής δραστηριότητας στον θαλάσσιο πυθμένα, ο εντοπισμός υποθαλάσσιων ορυκτών πόρων, η ανάλυση αλιευτικών - ιχθυολογικών δειγμάτων (π.χ. πλαγκτόν, ψάρια), η χαρτογράφηση θαλάσσιων προσταευόμενων περιοχών και ειδών που διαβιούν σε αυτές (όπως θαλάσσια θηλαστικά), ο εντοπισμός υποβρυχίων και υποβρυχίων ναρκών, χαρτογράφηση θαλάσσιου πυθμένα για πόντιση υποθαλάσσιων αγωγών ή υποθαλάσσιων καλωδίων.

Παλαιότερα Ωκεανογραφικά καράβια του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:

* Αλκυόνη ΙΙ (Ωκεανογραφικό)
* Αριάδνη ΙΙΙ (Ωκεανογραφικό) / 2058, Α-231
Ο σημερινός Ωκεανογραφικός στόλος της Ελλάδας περιλαμβάνει:

* τρία υδρογραφικά - ωκεανογραφικά πλοία: Υ/Γ-ΩΚ «Ναυτίλος», Υ/Γ-ΩΚ «Πυθέας», Υ/Γ «Στράβων» και την Υδρογραφική «Άκατο-14» της Υδρογραφικής Υπηρεσίας (Υ.Υ.) του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.)
* δύο ερευνητικά πλοία: το Ω/Κ «ΑΙΓΑΙΟ» και "το Ερευνητικό Αλιευτικό πλοίο «ΦΙΛΙΑ», ένα διθέσιο υποβρύχιο, το βαθυσκάφος «ΘΕΤΙΣ»" και τέσσερα υποβρύχια τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ από το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.)
* το Ερευνητικό / Εκπαιδευτικό σκάφος "Ε/Σ Αμφιτρίτη" του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Επιστήμης της Ωκεανογραφίας

Ειρηνικό Ωκεανό

Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Αλκυόνη ΙΙ (Ωκεανογραφικό)

Αριάδνη ΙΙΙ (Ωκεανογραφικό)

Ω/Κ «ΑΙΓΑΙΟ»

Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό

Επιστήμης της Ωκεανογραφίας

υποκλάση του

Επιστήμης της Ωκεανογραφίας

υποκλάση του

Επιστήμης της Ωκεανογραφίας

υποκλάση του

Επιστήμης της Ωκεανογραφίας


.cu

.cu είναι ο top-level domain κωδικός για την Κούβα στο Διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.

Κατηγορία:Κούβα
Κατηγορία:Top-level domains

Κατηγορία:Κούβα


.cd

.cd είναι ο top-level domain κωδικός για τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό στο Διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.

Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό
Κατηγορία:Top-level domains

Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό

Κατηγορία:Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό

Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό


Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα

thumb|right|300px|Το καθολικό της μονής
thumb|right|300px|Ο βυζαντινός αετός - οικόσημο της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης.
Η Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα είναι μοναστήρι που ιδρύθηκε από τον σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό στην τοποθεσία Βήρα (πρόκειται για τις σημερινές Φέρες νομού του Έβρου), κοντά στο δέλτα του Έβρου.

Πιθανότερη ημερομηνία ίδρυσης θεωρείται το 1152. Το μοναστήρι, που θεωρείται ένα από το καλύτερα δείγματα της κωνσταντινουπολίτικης τέχνης στον ελλαδικό χώρο, λειτούργησε μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα. Γύρω στα 1355 οι χωρικοί που είχαν καταφύγει στον οχυρωμένο του περίβολο εγκαταστάθηκαν μονίμως, αναγκάζοντας τους μοναχούς να το εγκαταλείψουν. Αργότερα κατελήφθη από τους Οθωμανούς, οι οποίοι μετέβαλαν το καθολικό του σε τζαμί, το οποίο έγινε ο πυρήνας του οικισμού των Φερών. Το 1940 άρχισαν εργασίες συντήρησης και έκτοτε λειτουργεί ως χριστιανικός ναός. Στα τελευταία χρόνια είναι η επίσημη έδρα του Παγκοσμίου Σωματείου Θρακών.

Οι εσωτερικές επιφάνειες των τοίχων του ναού από ορισμένο ύψος και πάνω, καθώς και οι επιφάνειες των θόλων καλυπτόταν από τοιχογραφίες. Μετά την αφαίρεση του σοβά με τον οποίο οι Τούρκοι τις κάλυψαν, σήμερα διακρίνονται χαμηλότερα, δύο επισκοπικές πομπές που καταλήγουν στις επισκοπικές μορφές του ιερού.

Πιο πάνω σε μικρότερη κλίμακα ακολουθούν προφήτες και μορφές από την Παλαιά Διαθήκη. Κορμοί με παρόμοιες μορφές καλύπτουν ψηλότερα και τα τύμπανα του μεσαίου και εγκαρσίου κλίτους. Στην κεντρική περιοχή του νοτιοδυτικού γωνιακού τρούλου από τα υπάρχοντα λείψανα της παλαιάς τοιχογραφίας μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπήρχε παράσταση του Χριστού. Ενώ στην αντίστοιχη περιοχή του βορειοδυτικού τρούλου σώζεται, πιθανότατα πάνω από την παλαιά θέση του ταφικού μνημείου του κτήτορα Ισαακίου Κομνηνού, μια αιθέρια παράσταση της Θεοτόκου. Δεν είναι εξακριβωμένο αν αυτή η παράσταση της Θεοτόκου σε συνδυασμό με την αντίστοιχη του Χριστού είναι η ίδια που περιγράφει ο Σεβαστοκράτωρ|σεβαστοκράτορας στο Τυπικό του «…με πολλή θαυμαστή τέχνη έχουν εικονισθεί ο υπεράγαθος Χριστός και η Θεομήτωρ και Κοσμοσώτηρα, έχουν δε απεικονισθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνονται ότι είναι εικόνες ζωντανές και λίγο λείπει να μιλήσουν γλυκά σ' αυτούς που τις κοιτάζουν…».

Γενικά οι μορφές των τοιχογραφιών παρουσιάζονται πλατειές με στρογγυλά πρόσωπα και με απλή φωτοσκίαση, εμφανίζουν υπερβολικό ρεαλισμό, κάτι που δεν χαρακτηρίζει συνήθως τις βυζαντινές αγιογραφίες. Κατά το Φώτη Κόντογλου οι τοιχογραφίες της Κοσμοσώτηρας διακρίνονται από πολύ «λαϊκό πνεύμα».

Πάνω από τη ζώνη με τις επισκοπικές πομπές, ανάμεσα στα μικρά κατώτερα παράθυρα των τυμπάνων του εγκάρσιου κλίτους, διακρίνονται παραστάσεις στρατιωτικών αγίων ή σύμφωνα με μια νεώτερη μελέτη παραστάσεις της οικογένειας του κτήτορος.

Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα
Κοσμοσωτειρα
Κατηγορία:Νομός Έβρου

thumb|right|300px|Το καθολικό της μονής

σεβαστοκράτορα

Ισαάκιο Κομνηνό

Φώτη Κόντογλου

Κοσμοσωτειρα

Κατηγορία:Νομός Έβρου

Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα

Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα

Ισαάκιο Κομνηνό

Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα

Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα


.gp

.gp είναι ο top-level domain κωδικός για τη Γουαδελούπη στο διαδίκτυο.

Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.

Κατηγορία:Γουαδελούπη
Κατηγορία:Top-level domains

Κατηγορία:Γουαδελούπη

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα


Ονησίκριτος

Ο Ονησίκριτος (πιθ. Αστυπάλαια, 360 π.Χ. - 290 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός του 4ου αιώνα π.Χ., που καταγόταν από την Αίγινα ή την Αστυπάλαια.

Ο Ονησίκριτος υπήρξε σε προχωρημένη ηλικία μαθητής του Διογένη. Πήρε μέρος στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και έφθασε μέχρι την Ινδία ως αρχιπλοηγός του στόλου του Νεάρχου. Το έργο του Ονησίκριτου για τον Μέγα Αλέξανδρο δεν σώθηκε (διασώθηκε μόνον ο τίτλος του: "«Πώς Αλέξανδρος ήχθη»"),σώθηκαν όμως αποσπάσματα από άλλα έργα του που μας πληροφορούν για την αρχαία Ινδία και τους κατοίκους της. Φαίνεται να έγραψε τα έργα του στην αυλή του βασιλιά Λυσιμάχου της Θράκης. Κατά την αρχαιότητα θεωρούσαν τον Ονησίκριτο κομπορρήμονα και αναξιόπιστο, ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος. Τα έργα του θεωρούνταν αναξιόπιστα ακόμη και απο μετέπειτα ιστοριογράφους, όπως τον Αρριανό. Ο Στράβων π.χ. μνημονεύει τις υπερβολές του και την αγάπη του για τα θαυμαστά πράγματα. Ωστόσο, ένα απόσπασμά του, όπου συνομιλεί με Ινδούς "γυμνοσοφιστές" φανερώνει άνθρωπο πνευματώδη και οξυδερκή παρατηρητή. Ο "«Περίπλους»" του (των ακτών της Ινδίας) ενσωματώθηκε από τον Ιούβα Β΄ τον Μαυριτανό με απομνημονεύματα ταξιδιών από τον Νέαρχο και άλλους γεωγράφους, και κυκλοφορήθηκε από αυτόν υπό το όνομα του Ονησικρίτου, αποτελώντας σημαντική πηγή για τον Πλίνιο.

Μεγάλου Αλεξάνδρου

Λυσιμάχου της Θράκης

τόπος γέννησης

τόπος γέννησης


Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

Ο Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον (ισλανδ.:"Sveinbjörn Sveinbjörnsson", 28 Ιουνίου 1847 - 23 Φεβρουαρίου 1927) ήταν Ισλανδός συνθέτης, περισσότερο γνωστός για τη σύνθεση του Lofsöngur, του εθνικού ύμνου της Ισλανδίας.

Ο Σβάινμπγιερνσσον σπούδαζε όταν συνάντησε ένα νέο Νορβηγό βιολιστή και συνθέτη, τον Γιόχαν Σβέντσεν. Εκείνο τον καιρό ο Σβέντσεν είχε μόλις τελειώσει κάποιες σπουδές στη Λειψία και ενθάρρυνε τον Σβάινμπγιερνσσον να σπουδάσει μουσική. Αυτός πήγε στην Κοπεγχάγη, και αργότερα στη Λειψία όπου ο δάσκαλός του ήταν ο Καρλ Ράινεκε. Έτσι, απόκτησε ένα πολύ πιο υψηλό επίπεδο μουσικής παιδείας από τους υπόλοιπους μουσικούς της Ισλανδίας εκείνη την περίοδο. Δεδομένου ότι οι μουσικές ευκαιρίες ήταν περιορισμένες στην Ισλανδία, στο τέλος του 19ου αιώνα ο Σβάινμπγιερνσσον μετακόμισε στο Εδιμβούργο.

Οι συνθέσεις του συνήθως ήταν μελωδικά τραγούδια ή ποιητική μουσική δωματίου στο πνεύμα του Φέλιξ Μέντελσον. Επίσης σύνθεσε έναν σημαντικό αριθμό λαϊκών τραγουδιών.

Το 1922 το Ισλανδικό κοινοβούλιο Αλθίνγκι, αποφάσισε να του χορηγήσει αμοιβή, η οποία του επέτρεψε να επιστρέψει στην Ισλανδία.

Κατηγορία:Ισλανδοί συνθέτες

23 Φεβρουαρίου

εθνικού ύμνου

Γιόχαν Σβέντσεν

Καρλ Ράινεκε

μουσική δωματίου

Φέλιξ Μέντελσον

Κατηγορία:Ισλανδοί συνθέτες

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

28 Ιουνίου 1847

23 Φεβρουαρίου 1927

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

χώρα πολιτογράφησης

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

αξιοσημείωτο έργο

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

χώρα πολιτογράφησης

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

ημερομηνία γέννησης

28 Ιουνίου 1847

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

χώρα πολιτογράφησης

Σβάινμπγιερν Σβάινμπγιερνσσον

χώρα πολιτογράφησης

εθνικού ύμνου


Κύδων

Στην κλασική μυθολογία, ο Κύδωνας (Κύδων) ήταν γιος της Ακάλλης και του θεού Ερμή. Επομένως ο Κύδων ήταν εγγονός του Μίνωα ή της Κρήτης. Ο Κύδων έχτισε την πόλη Κυδωνία από το όνομά του, στη δυτική Κρήτη (τα σημερινά Χανιά). Οι Τεγεάτες υπεστήριζαν ότι ο Κύδων ήταν γιος του Τεγεάτη, που είχε μεταναστεύσει στην Κρήτη με ομάδα συμπολιτών του.

Ο Κύδωνας έγινε βασιλιάς στην πόλη του και είχε μία κόρη, την Ευλιμένη. Την είχε αρραβωνιάσει με τον Άπτερο, αλλά η Ευλιμένη διατηρούσε κρυφή ερωτική σχέση με τον Λύκαστο. Ο Κύδων βρέθηκε κάποτε σε δυσχερή θέση εξαιτίας επαναστάσεων των γειτονικών του πόλεων. Ρώτησε ένα μαντείο σχετικά και έλαβε την απάντηση ότι έπρεπε να θυσιάσει μία παρθένα στους ήρωες της χώρας. Τραβήχθηκε κλήρος για τον σκοπό αυτό και έπεσε στην Ευλιμένη. Τότε ο Λύκαστος, για να γλιτώσει την αγαπημένη του, απεκάλυψε στον Κύδωνα τη σχέση του με τη θυγατέρα του. Ο λαός αποφάνθηκε ότι η Ευλιμένη άξιζε ακόμα περισσότερο τον θάνατο. Ο Κύδων έσφαξε τότε την Ευλιμένη, άνοιξε την κοιλιά της και διεπίστωσε ότι πραγματικά ήταν έγκυος.

βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή


Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

Ο Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ (αγγλ.: "Fred Francis Bosworth", 17 Ιανουαρίου 1877 - 23 Ιανουαρίου 1958) ήταν Αμερικανός Πεντηκοστιανός ευαγγελιστής. Συγκαταλέγεται στους λεγόμενους "faith healers" ("θεραπευτές διαμέσου της πίστεως"). Γεννήθηκε σε ένα αγρόκτημα στη Νεμπράσκα και ανατράφηκε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών. Στην ηλικία των 17, αναγεννήθηκε και μετά από δύο χρόνια θεραπεύτηκε από σημαντικά πνευμονικά προβλήματα. Μετά από αυτό, ο Μπόσγουορθ άρχισε να ακολουθεί πιστά τις Χριστιανικές αρχές, αν και αρχικά άλλαξε διάφορες εκκλησίες. Αρκετά χρόνια μετά τη θεραπεία του, παρευρέθηκε στην εκκλησία του Αλεξάντερ Ντόουι στο Ιλλινόις, και έπειτα παρευρέθηκε σε Πεντηκοστιανές συναθροίσεις.

Όταν ο Μπόσγουορθ έλαβε την εμπειρία της Πεντηκοστής το 1906, απέκτησε μια έντονη επιθυμία να κηρύξει το Ευαγγέλιο, αφήνοντας τις επιχειρησιακές δρατηριότητές του και εναποθέτωντας την επιβίωσή του στην πίστη. Περίπου το 1909 μετακόμισε στο Τέξας, και το 1910 ξεκίνησε μια εκκλησία στο Ντάλλας. Το 1914 ήταν ένας από τους ιδρυτές των Συνάξεων του Θεού, με τις οποίες συνεργάστηκε μέχρι το 1918. Αρχισε έπειτα μια νέα εκκλησία στο Ντάλλας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 ήταν γνωστός για τις περιοδείς του που περιλάμβαναν μεγάλες συναθροίσεις στις οποίες υπεράσπισε τις θεραπείες διαμέσω της πίστης, με παρεύρισκόμενους ανθρώπους από όλη τα δόγματα. Περίπου το 1930 άρχισε ένα από τα πρώτα πετυχημένα Χριστιανικά ραδιοφωνικά προγράμματα. Σήμερα είναι περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του "Χριστός ο Θεραπευτής" που είχε εκδοθεί περισσότερες από 7 φορές όταν ακόμα ήταν εν ζωή, και σήμερα έχει κυκλοφορήσει σε 500.000 αντίτυπα.

Μποσγουορθ

17 Ιανουαρίου

23 Ιανουαρίου

Πεντηκοστιανός

ευαγγελιστής

Χριστιανικές

Πεντηκοστιανές

εμπειρία της Πεντηκοστής

Συνάξεων του Θεού

Χριστός ο Θεραπευτής

Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

17 Ιανουαρίου 1877

23 Ιανουαρίου 1958

Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

χώρα πολιτογράφησης

Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

Πεντηκοστιανός

Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

ημερομηνία γέννησης

17 Ιανουαρίου 1877

Φρεντ Φράνσις Μπόσγουορθ

Πεντηκοστιανές

έπεται του/της


Δαορθώ

Στην ελληνική μυθολογία η Δαορθώ ήταν επώνυμη ηρωίδα των Δαορθών, από την οποία πήρε την ονομασία της και η εθνότητα των Δαορσίων. Από γενεαλογικής απόψεως, η Δαορθώ ήταν θυγατέρα του Ιλλυριού, εγγονή του Σικελού Κύκλωπα Πολυφήμου και της Γαλάτειας. Η Δαορθώ αναφέρεται ως αδελφή πολλών επώνυμων ηρώων και ηρωίδων των ιλλυρικών φυλών (Αππιανού "Ιλλυρ.", 2).

ελληνική μυθολογία


Δασσαρώ

Στην ελληνική μυθολογία η Δασσαρώ ήταν επώνυμη ηρωίδα της φυλής των Δασσαρητών. Ο Αππιανός ("Ιλλυρ.", 2) αναφέρει ότι η Δασσαρώ ήταν θυγατέρα του Ιλλυριού, εγγονή του Σικελού Κύκλωπα Πολυφήμου και της Γαλάτειας. Η Δασσαρώ αναφέρεται ως αδελφή πολλών επώνυμων ηρώων και ηρωίδων των ιλλυρικών φυλών, όπως η Δαορθώ και η Παρθώ.

ελληνική μυθολογία


Δημολέοντας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δημολέοντας (Δημολέων) αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:

# Γιος του Αντήνορα και της Θεανώς, τον οποίο σκότωσε ο Αχιλλέας στον Τρωικό Πόλεμο ("Ιλιάδα", Υ 395).
# Γιος του Δηιμάχου από την Τρίκκη της Θεσσαλίας. Ο Δημολέοντας αυτός είναι γνωστός και ως Δηιλέοντας, όπου και παραπέμπουμε.
# Κένταυρος που κατά τη διάρκεια των γάμων του Πειρίθου, βασιλιά των Λαπιθών, σκότωσε τον Κράντορα. Τελικώς ο Δημολέων σκοτώθηκε από τον Πηλέα.
# Πατέρας του Ιόκλου, που έστειλε αποίκους στην Κάρπαθο, όπως αναφέρει ο Διόδωρος Σικελιώτης (Ε 54).

ελληνική μυθολογία

Τρωικό Πόλεμο

Διόδωρος Σικελιώτης

σκοτώθηκε από (τον/την)

μάχες/πόλεμοι

Τρωικό Πόλεμο

χαρακτήρες έργου

ελληνική μυθολογία

χαρακτήρες έργου

Τρωικό Πόλεμο

αποτελεί μέρος του/της

ελληνική μυθολογία


Πενήντα Πενήντα

Το Πενήντα Πενήντα (εναλλακτικά: 50 50) είναι ελληνική κωμική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 30 Σεπτεμβρίου του 2005 στο Μega και ολοκληρώθηκε σε τρεις σεζόν στις 15 Ιουνίου του 2011. Εξιστορεί τη ζωή των τριών ζευγαριών: Νικηφόρου και Ελισάβετ, Μίμη και Ξανθίππης και Παύλου και Ειρήνης. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Σάκης Μπουλάς, Άβα Γαλανοπούλου, Μαρία Ανδρούτσου και Βάνα Ραμπότα.

Στις 13 Ιανουαρίου του 2010, προβλήθηκε η τηλεταινία ονόματι "Το Μεγάλο Φαγοπότι", η οποία τοποθετείται χρονικά μετά τη λήξη του δεύτερου κύκλου και ήταν επίσης αφιερωμένη για τα 20 χρόνια λειτουργίας του Mega Channel. Η σειρά είχε πάρει πράσινο φως και για τέταρτο κύκλο, όμως λόγω της έλλειψης χρημάτων από το κανάλι δεν προβλήθηκε ποτέ, και έτσι η σειρά έμεινε ανολοκλήρωτη με 81 επεισόδια και μία τηλεταινία.

Η σειρά έχει προβληθεί, πολλαπλές φορές σε επανάληψη σπάζοντας το ρεκόρ επαναλήψεων ειδικότερα την περίοδο 2016-2018, που ο σταθμός αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και υπολειτουργούσε και δεν προέβαλε νέα προγράμματα, με εξαιρετικά καλά νούμερα τηλεθέασης.

Πέτρος Φιλιππίδης

Παύλος Χαϊκάλης

Σάκης Μπουλάς

Άβα Γαλανοπούλου

Μαρία Ανδρούτσου

Βάνα Ραμπότα

Πενήντα Πενήντα

Πενήντα Πενήντα

Δίκτυο - κανάλι πρώτης προβολής

Πενήντα Πενήντα

Πέτρος Φιλιππίδης

Πενήντα Πενήντα

Παύλος Χαϊκάλης

Πενήντα Πενήντα

Σάκης Μπουλάς

Πενήντα Πενήντα

Άβα Γαλανοπούλου

Πενήντα Πενήντα

Μαρία Ανδρούτσου

Πενήντα Πενήντα

Βάνα Ραμπότα


Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

Ο Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε (γερμανικά:"Johann Gottfried Galle", 9 Ιουνίου 1812 – 10 Ιουλίου 1910) ήταν Γερμανός αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο του Βερολίνου, ο οποίος, με τη βοήθεια του φοιτητή του Χάινριχ ντ' Αρέ, πέτυχε να ανακαλύψει τον πλανήτη Ποσειδώνα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1846. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε τους μαθηματικούς υπολογισμούς του Ουρμπέν Λεβεριέ, που έδιναν προσεγγιστικά το μέρος της ουράνιας σφαίρας όπου θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνη την εποχή ο πλανήτης.

Αστεροσκοπείο του Βερολίνου

Χάινριχ ντ' Αρέ

23 Σεπτεμβρίου

Ουρμπέν Λεβεριέ

Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

9 Ιουνίου 1812

10 Ιουλίου 1910

23 Σεπτεμβρίου 1846

Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

ομιλούμενες γλώσσες

Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

εθνοτική ομάδα

Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

ημερομηνία γέννησης

9 Ιουνίου 1812

πρότυπο αντικείμενο

ανακαλύφθηκε ή εφευρέθηκε από

Χάινριχ ντ' Αρέ

ανακαλύφθηκε ή εφευρέθηκε από

Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε

ημερομηνία ανακάλυψης

23 Σεπτεμβρίου 1846


Βασίλειο της Σαξονίας

Το Βασίλειο της Σαξονίας ήταν διάδοχη επικράτεια του Πριγκιπάτου της Σαξονίας και διατηρήθηκε από το 1806 μέχρι το 1918. Από το 1806 μέχρι το 1815 ήταν μέλος της Συνομοσπονδίας του Ρήνου και από το 1815 μέχρι το 1866 μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας. Από το 1867 ήταν μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Βορρά και από το 1871 μέχρι το 1918 ήταν τμήμα του Γερμανικού Ράιχ.

Πριγκιπάτου της Σαξονίας

Συνομοσπονδίας του Ρήνου

Γερμανικής Ομοσπονδίας

Γερμανικής Ομοσπονδίας του Βορρά

Βασίλειο της Σαξονίας

Βασίλειο της Σαξονίας

μέλος του/της

Συνομοσπονδίας του Ρήνου

Βασίλειο της Σαξονίας

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Γερμανικής Ομοσπονδίας

Γερμανικής Ομοσπονδίας

διαδέχθηκε τον

Συνομοσπονδίας του Ρήνου


Gogol Bordello

Οι Gogol Bordello είναι αμερικανικό πανκ συγκρότημα από την ανατολική Νέα Υόρκη. Σχηματίστηκε το 1999 και είναι γνωστό για τη σκηνική παρουσία του κατά τη διάρκεια των συναυλιών που δίνει. Η μουσική της μπάντας είναι επηρεασμένη από τη μουσική των Ρομά, καθώς και ο πυρήνας των μελών της κατάγονται από την ανατολική Ευρώπη. Κυρίαρχα όργανα στη μουσική τους αποτελούν το ακορντεόν και το βιολί (σε μερικά άλμπουμ και το σαξόφωνο) με το ύφος τους να παραπέμπει σε πανκ και dub μουσική, ενώ ο στίχος τους είναι πολυγλωσσικός. Ο Phill Jupitus έχει περιγράψει την μπάντα "είναι κάτι σαν οι Clash και οι Pogues να παλεύουν... κάπου στην ανατολική Ευρώπη".

ανατολική Ευρώπη

χώρα προέλευσης

τόπος ίδρυσης


Ελαφηβόλια

Ελαφηβόλια ονομάζεται μια αρχαία ελληνική εορτή προς τιμή της Αρτέμιδος "Ελαφηβόλου" (αυτής που χτυπά τα ελάφια). Από την εορτή αυτή πήρε το όνομά του ο ένατος μήνας του Αττικού ημερολογίου, Ελαφηβολιών, που αντιστοιχεί στους μήνες Φεβρουάριο-Μάρτιο. Η εορτή αυτή πραγματοποιείτο την έκτη ημέρα αυτού του μήνα σε αρκετές περιοχές της αρχαίας Ελλάδας.

Αναφορικά με την εορτή δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι αρχικά τελούνταν θυσίες ελαφιών. Ωστόσο αργότερα το έθιμο περιελάμβανε προσφορά γλυκισμάτων σε σχήμα ελαφιού, τα οποία ήταν παρασκευασμένα από αλεύρι, μέλι και σουσάμι. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ήταν η μεγαλύτερη εορτή της πόλεως Υάμπολις στη Φωκίδα, η οποία εορταζόταν σε ανάμνηση μιας μεγάλης νίκης των κατοίκων της πόλης ενάντια στους Θεσσαλούς και ήταν προς τιμήν της Αρτέμιδος, της οποίας υπήρχε ιερό στην πόλη.

Ο Παυσανίας επίσης αναφέρει ότι παρόμοια εορτή λάμβανε χώρα στην αρχαία Ήλιδα προς τιμήν της "Ελαφιαίας Αρτέμιδος", εν μέρει παράφραση της γειτονικής λατρείας της "Αλφιαίας Αρτέμιδος".

Αττικού ημερολογίου

αρχαίας Ελλάδας

αρχαίας Ελλάδας

αποτελεί μέρος του/της

Αττικού ημερολογίου

έπεται του/της

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα


Surveyor 5

Ο Surveyor 5 (ελλ. "επιθεωρητής") ήταν το διαστημικό σκάφος της πέμπτης κατά σειρά αποστολής στα πλαίσια του ομώνυμου προγράμματος για την εξερεύνηση της Σελήνης. Εκτοξεύτηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1967, και προσσεληνώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1967 στην θάλασσα Mare Tranquillitatis. Κατά την προσσελήνωση είχε βάρος 303 kg και διαβίβασε στη Γη σημαντικό φωτογραφικό υλικό, που έφτασε συνολικά τις 19.049 φωτογραφίες.

διαστημικό σκάφος

ομώνυμου προγράμματος

3 Σεπτεμβρίου

11 Σεπτεμβρίου

3 Σεπτεμβρίου 1967

11 Σεπτεμβρίου 1967

διαστημικό σκάφος

αποτελεί μέρος του/της

ομώνυμου προγράμματος

στο αστρονομικό σώμα


Μέλπω Μερλιέ

Η Μέλπω Λογοθέτη (Ξάνθη, 1889 - Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 1979), γνωστή περισσότερο με το όνομα του συζύγου της ως Μέλπω Μερλιέ, υπήρξε σημαντική μουσικολόγος και λαογράφος και ήταν η ιδρύτρια του συλλόγου "Μουσικά Αρχεία της Παράδοσης" (νυν Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών). Στόχος της υπήρξε η καταγραφή και η φωνογράφηση παραδοσιακής μουσικής και μαρτυριών του μικρασιατικού ελληνισμού, αλλά και ερευνητικό κέντρο, το οποίο με την πάροδο του χρόνου ανήγαγε τη μικρασιολογία σε έγκυρο αντικείμενο των ιστορικών σπουδών.

Η Μέλπω Μερλιέ γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1889. Μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και πατέρας της ήταν ο Έλληνας ιατρός Μιλτιάδης Λογοθέτης. Προσανατολισμένη στη μουσικολογία αλλά και πιανίστρια η ίδια μετέβη στη Σορβόννη όπου παρακολούθησε τα μαθήματα νέων ελληνικών του Υμπέρ Περνό (Hubert Pernot) προετοιμάζοντας παράλληλα τη μουσικολογική διατριβή της για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Εκεί γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο Οκτάβιο Μερλιέ (Octave Merlier) με τον οποίο παντρεύτηκε το 1923. Το 1925 ήρθαν μαζί στην Ελλάδα για να διαγράψουν μια σημαντική πορεία η Μέλπω ως ερευνήτρια λαογράφος και ο Οκτάβιος ως ιδρυτής και διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου

Το καλοκαίρι του 1922, ως Μέλπω Λογοθέτη, επισκέφθηκε τη Ρούμελη για να συλλέξει δημοτικά τραγούδια. Φέρεται ως η πρώτη ελληνίδα που αποτόλμησε επιτόπια έρευνα και πρώτη συστηματική προσπάθεια περισυλλογής του ρουμελιώτικου τραγουδιού .

Το 1929, έφτασε στην Ελλάδα ο Περνό και και πρότεινε στη Μέλπω Λογοθέτη-Μερλιέ συνεργασία, προκειμένου να φωνογραφηθεί η παραδοσιακή ελληνική μουσική. Για τον σκοπό αυτόν δημιουργήθηκε ο αρχικός Σύλλογος Δημοτικών Τραγουδιών και υπογράφτηκε η σχετική σύμβαση με το Πανεπιστήμιο Παρισίων.
Το 1930 η Μέλπω Μερλιέ και οι συνεργάτες της φωνογράφησαν 104 τραγούδια του Πόντου, Συγκεγκριμένα, 82 από τον ανατολικό Πόντο (24 από τους Πόντιους του Καυκάσου, 32 από την Περιφέρεια της Τραπεζούντας και 26 από τη Περιφέρεια της Αργυρούπολης) και 22 από τον δυτικό Πόντο (9 από την Κερασούντα, 7 από την Οινόη και 6 από την Ινέπολη). Επίσης το 1930 φωνογράφησε σε δίσκους ένα μεγάλο τμήμα της βυζαντινής μουσικής, με φωνές όπως αυτή του μητροπολίτη Σάμου Ειρηναίου Παπαμιχαήλ (1878-1963), του Σίμωνα Καρά (1903-1999) με τη νεοσύστατη τότε χορωδία του και δύο ψαλτών από τα Μέγαρα, του Δημήτρη Παπαποστόλη (1869-1933) και του Δημήτρη Καρώνη (1891-1955) . Στη συλλογή της αντιπροσωπεύονται, εκτός από τους οκτώ ήχους και τα τρία είδη του βυζαντινού μέλους, τα οποία θεωρούσε κυριαρχική παράδοση την οποία όφειλε κανείς να μελετήσει. Σύμφωνα με την άποψή της: «Καλή ή κακή, η παράδοση αυτή κυριαρχεί και σήμερα, κοντά στην τυπωμένη μουσική της εκκλησίας και πρέπει να μελετηθεί».
Πέθανε στην Αθήνα το 1979.

μουσικολόγος

Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών

μικρασιολογία

ιστορικών σπουδών

Κωνσταντινούπολη

δημοτικό τραγούδι

Οκτάβιο Μερλιέ

Γαλλικού Ινστιτούτου

Πανεπιστήμιο Παρισίων

Τραπεζούντας

βυζαντινής μουσικής

Μέλπω Μερλιέ

Μέλπω Μερλιέ

Μέλπω Μερλιέ

3 Νοεμβρίου 1979

Μέλπω Μερλιέ

πεδίο εργασίας

μουσικολόγος

Μέλπω Μερλιέ

τόπος γέννησης

Μέλπω Μερλιέ

Μέλπω Μερλιέ

Οκτάβιο Μερλιέ

Μέλπω Μερλιέ

χώρα πολιτογράφησης


Οικουμενική γλώσσα

Οικουμενική γλώσσα είναι μια υποθετική ιστορική ή μυθική γλώσσα που λέγεται ότι μιλιόταν και γινόταν κατανοητή από το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Από την άλλη, σε κάποιους κύκλους, λέγεται ότι ήταν κατανοητή από όλα τα έμβια πράγματα, όντα, και αντικείμενα εξίσου. Σύμφωνα με κάποιες αντιλήψεις, εικάζεται ότι ήταν η πρώτη γλώσσα όλων των ομιλητών, ή η μοναδική υπάρχουσα γλώσσα. Για άλλους, ο όρος παραπέμπει σε μια δεύτερη γλώσσα που μιλάμε με άνεση και χρησιμοποιείται για επικοινωνία μεταξύ ομάδων που οι πρώτες (ή μητρικές) τους γλώσσες είναι διαφορετικές. Κάποιες μυθολογικές ή θρησκευτικές παραδόσεις αναφέρουν ότι υπήρχε κάποτε μια μοναδική οικουμενική γλώσσα μεταξύ όλων των ανθρώπων, ή κοινή στους ανθρώπους και σε υπερφυσικά όντα, αν και η άποψη αυτή δεν υποστηρίζεται από ιστορικά δεδομένα.

Η ιδέα της οικουμενικής γλώσσας είναι τουλάχιστον τόσο παλιά όσο και η ιστορία της Βαβέλ. Η βιβλική ιστορία αναφέρει ότι υπήρξε κάποτε η εποχή μιας οικουμενικής γλώσσας του Αδάμ και στην συνέχεια κάτι συνέβη, η σύγχυση των γλωσσών, ιστορία ανάλογη με την "Πτώση του Ανθρώπου". Στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση υπάρχουν ποικίλες στάσεις για να ξαναγυρίσει κάποιος στην χρυσή εποχή, πριν την Βαβέλ. Αυτές περιλαμβάνουν την αισιοδοξία , την απαισιοδοξία, την προσφυγή στην παρωδία και προειδοποιήσεις για ύβρη, και εξαρτώνται από την επιθυμητή ερμηνεία της ιστορίας.

Σε άλλες παραδόσεις, υπάρχει μειωμένο ενδιαφέρον ή γενική παρέκκλιση από το ερώτημα. Για παράδειγμα, στο ισλαμικό κόσμο η Αραβική γλώσσα είναι η γλώσσα του Κοράνιου, και έτσι οικουμενική για τους Μουσουλμάνους. Η γραπτή κλασσική Κινεζική γλώσσα διαβάζονταν και διαβάζεται ακόμα ευρέως αλλά προφέρεται διαφορετικά από αναγνώστες σε διαφορετικές περιοχές στην Κίνα, το Βιετνάμ, την Κορέα και στην Ιαπωνία για αιώνες. Ήταν μια de facto παγκόσμια "λόγια" γλώσσα με υπόβαθρο μια σε ευρεία βάση κουλτούρα. Σε κάποιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο τα Σανσκριτικά στην Ινδία ήταν "λόγια" γλώσσα για πολλούς για τους οποίους δεν ήταν μητρική γλώσσα.

Συγκριτικά, τα λατινικά ήταν εκ των πραγμάτων μια οικουμενική γλώσσα των διανοουμένων στον Μεσαίωνα, και η γλώσσα της Βουλγκάτα, στις περιοχές των καθολικών που κάλυπταν το μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Ευρώπης και μερικές περιοχές επίσης της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης.

Στην Ιστορική γλωσσολογία, η μονογένεση των γλωσσών αναφέρεται στην ιδέα ότι όλες οι ομιλούμενες ανθρώπινες γλώσσες κατάγονται από μια μοναδική προγονική γλώσσα που μιλιόταν χιλιάδες χρόνια πριν.

Κατηγορία:Γλώσσες

ισλαμικό κόσμο

Αραβική γλώσσα

Κινεζική γλώσσα

Ιστορική γλωσσολογία

Κατηγορία:Γλώσσες

Οικουμενική γλώσσα

ισλαμικό κόσμο

επίσημη γλώσσα

Αραβική γλώσσα

Κινεζική γλώσσα

χρησιμοποιούμενη γλώσσα

Κινεζική γλώσσα

διπλωματικές σχέσεις

γλώσσα του έργου


Ύμνος του έθνους των Βάσκων

O Ύμνος του έθνους των Βάσκων (βασκικά: Eusko Abendaren Ereserkia) είναι ο επίσημος ύμνος της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στην Ισπανία. Καθιερώθηκε από τον ιδρυτή του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος, Σαμπίνο Αράνα, το 1895 και αποτελείται από μια μουσική μελωδία δίχως στίχους που προέρχεται από ένα παραδοσιακό τραγούδι του Ντουράνγκο της επαρχίας της Βισκαΐας, γνωστό ως "Agitarri" που χρησιμοποιείτο ως εναρκτήριο άσμα χορευτικών εορτών. Ορίστηκε επίσημος ύμνος της περιφέρειας το 1936 από την πρώτη αυτοδιοίκητη κυβέρνηση της Χώρας των Βάσκων και τέθηκε υπό απαγόρευση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο για να επανέλθει με το νέο καθεστώς αυτοδιοίκησης της περιφέρειας.

Κατά την επαναδιακήρυξη του ύμνου από τη Βασκική κυβέρνηση στις 14 Απριλίου 1983, υπήρξαν πολλές αντιδράσεις από διάφορα κόμματα που υποστήριζαν πως ο ύμνος αντιπροσώπευε περισσότερο το PNV παρά το σύνολο των Βάσκων. Έτσι, μόνο η μουσική του ύμνου αναγνωρίστηκε επισήμως, καθώς κρίθηκε πως το κείμενο του Αράνα ήταν ιδιαίτερα θρησκευτικό και ταυτιζόταν πολύ με το κόμμα του.

Δύο ακόμη τραγούδια, θεωρούνται ως εθνικοί ύμνοι, χωρίς επίσημη αναγνώριση. Το "Eusko Gudariak" (Οι Βάσκοι Μαχητές), ήταν το τραγούδι των Βάσκων στρατιωτών κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, και είναι πολύ διάσημο στους κύκλους των αριστερο-εθνικιστών και της ΕΤΑ. Επίσης γνωστό είναι και το τραγούδι "Gernikako arbola" («Δέντρο της Γκερνίκα»), οι στίχοι του οποίου γράφτηκαν από τον βάρδο Χοσέ Μαρία Ιπαραγίρε στα μέσα του 19ου αιώνα.

Χώρας των Βάσκων

Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος

Σαμπίνο Αράνα

δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο

Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο

Δέντρο της Γκερνίκα

Ύμνος του έθνους των Βάσκων

14 Απριλίου 1983

Ύμνος του έθνους των Βάσκων

γλώσσα του έργου

Ύμνος του έθνους των Βάσκων

ανήκει στη δικαιοδοσία

Χώρας των Βάσκων

Ύμνος του έθνους των Βάσκων

Ύμνος του έθνους των Βάσκων

Σαμπίνο Αράνα

Χώρας των Βάσκων

επίσημη γλώσσα

Χώρας των Βάσκων

Χώρας των Βάσκων

Ύμνος του έθνους των Βάσκων

Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος

Σαμπίνο Αράνα

Σαμπίνο Αράνα

μέλος πολιτικού κόμματος

Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος


Αρχαία αγγλική γλώσσα

Η Αγγλοσαξονική γλώσσα (και Παλαιο-Αγγλική γλώσσα, Αρχαία αγγλική γλώσσα - "Old English" στη μοντέρνα Αγγλική γλώσσα) είναι η πρώιμη μορφή της Αγγλικής που ομιλείτο σε μέρη της σημερινής Αγγλίας και νότιας Σκωτίας από τον 5ο αιώνα ως τον 12ο αιώνα. Είναι μία από τις δυτικές γερμανικές γλώσσες και συνεπώς μοιάζει με την αρχαία φριζική και την αρχαία σαξονική. Συγγενεύει επίσης με την αρχαία νορβηγική (και, κατ' επέκταση, με τη σύγχρονη ισλανδική).

Η αγγλοσαξονική δεν ήταν μια στατική γλώσσα, καθώς ομιλείτο για περίπου 700 χρόνια – από την εποχή των μεταναστεύσεων των Αγγλοσαξόνων που δημιούργησαν την Αγγλία τον 5ο αιώνα μέχρι την περίοδο κατάκτησης της Αγγλίας από τους Νορμανδούς το 1066, μετά από την οποία η γλώσσα υπέστη ριζικές αλλαγές. Κατά τη διάρκεια αυτής της πρώιμης περιόδου αφομοίωσε μερικά χαρακτηριστικά των γλωσσών με τις οποίες ήρθε σε επαφή, όπως τα κελτικά και τις δύο διαλέκτους των αρχαίων νορβηγικών μετά την εισβολή των Βίκιγκς, που κατέλαβαν τη βόρεια και ανατολική Αγγλία.

Αγγλική γλώσσα

δυτικές γερμανικές γλώσσες

αρχαία φριζική

αρχαία σαξονική

αρχαία νορβηγική

Αγγλοσαξόνων

αρχαίων νορβηγικών

Αρχαία αγγλική γλώσσα

Αρχαία αγγλική γλώσσα

Αρχαία αγγλική γλώσσα

Αγγλική γλώσσα

Αγγλική γλώσσα

επίσημη γλώσσα

Αγγλική γλώσσα

συνορεύει με


Γοργυθίωνας

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Γοργυθίωνας (Γοργυθίων) είναι γνωστός ένας γιος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της Καστιανείρας από την Αισύμη. Ο Γοργυθίωνας έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο και σκοτώθηκε από τον Τεύκρο. Το βέλος που χτύπησε τον Γοργυθίωνα εκτοξεύθηκε με στόχο τον Έκτορα.

Ο Γοργυθίωνας αναφέρεται στην "Ιλιάδα" (Θ 302-305), στη "Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου" (Γ΄ 12, 5) και στον κατάλογο 55 παιδιών του Πριάμου που παραθέτει ο Υγίνος ("Fabulae", 90).

Το γένος πεταλούδων "Gorgythion" της Β. Αμερικής και ο αστεροειδής 48373 Γοργυθίων (48373 "Gorgythion"), ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1977 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήραν το όνομά τους από τον μυθικό αυτό Τρωαδίτη.

ελληνική μυθολογία

Καστιανείρας

Τρωικό Πόλεμο

Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου

Τρωική Ομάδα

χαρακτήρες έργου

αποτελεί μέρος του/της

ελληνική μυθολογία

Καστιανείρας

Καστιανείρας

μάχες/πόλεμοι

Τρωικό Πόλεμο


Ντάριο Κρέσιτς

Ο Ντάριο Κρέσιτς (κροατικά: Dario Krešić), είναι Κροάτης τερματοφύλακας, που αγωνίζεται στην Γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν. Έχει ύψος 1,96, βάρος 89 κιλά και φορά τη φανέλα με το νούμερο 91.

τερματοφύλακας

Μπάγερ Λεβερκούζεν

Ντάριο Κρέσιτς

Ντάριο Κρέσιτς

θέση σε ομάδα

τερματοφύλακας

Ντάριο Κρέσιτς

μέλος αθλητικής ομάδας

Μπάγερ Λεβερκούζεν

Ντάριο Κρέσιτς


Παύλος Ραζέλος

Ο Παύλος Ραζέλος (1857-1929) ήταν Έλληνας υποστράτηγος, αρχηγός της Χωροφυλακής και πολιτευτής.

Γεννήθηκε στο Οίτυλο Λακωνίας το 1857. Κατατάχθηκε στην τότε Βασιλική Χωροφυλακή και υπηρέτησε σε πολλές υπηρεσίες, ενώ έφθασε στο βαθμό του υποστρατήγου Χωροφυλακής. Από το 1895 με τον βαθμό του υπομοίραρχου άρχισε να πολιτεύεται και να εκλέγεται συνέχεια βουλευτής* της επαρχίας Λακεδαίμονος. Οι υπηρεσίες που προσέφερε κατά τη παραμονή του στη Χωροφυλακή υπήρξαν σπουδαίες. Ειδικότερα στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο καθώς και στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, μετά τον οποίο ανέλαβε Αρχηγός Χωροφυλακής. Αποστρατεύθηκε το 1916. Είχε τιμηθεί με πολλά πολεμικά παράσημα.
:(*) Την εποχή εκείνη δεν απαγορευόταν η ανάμειξη των στρατιωτικών στη πολιτική.

Βασιλική Χωροφυλακή

υποστρατήγου

Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897

Α' Βαλκανικό Πόλεμο

Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο

Παύλος Ραζέλος

Παύλος Ραζέλος

ημερομηνία γέννησης

Παύλος Ραζέλος

στρατιωτικός βαθμός

υποστρατήγου

Παύλος Ραζέλος

μάχες/πόλεμοι

Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897

Παύλος Ραζέλος

μάχες/πόλεμοι

Α' Βαλκανικό Πόλεμο

Παύλος Ραζέλος

μάχες/πόλεμοι

Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο

σημείο στο χρόνο

σημείο στο χρόνο


La Renaissance

"La Renaissance" είναι ο εθνικός ύμνος της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, ο οποίος υιοθετήθηκε όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη το 1960. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον τότε πρωθυπουργό, Μπαρτελεμί Μπογκάντα. Η μουσική αποτελεί σύνθεση του Χέρμπερτ Πέπερ, ο οποίος επίσης συνέθεσε τον εθνικό ύμνο της Σενεγάλης, "Pincez Tous vos Koras, Frappez les Balafons".

Υπάρχει επίσης μία έκδοση στη γλώσσα Σάνγκο με τον τίτλο "E Zingo".

εθνικός ύμνος

Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας

Μπαρτελεμί Μπογκάντα

εθνικός ύμνος

Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας

Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας


Macintosh

right|thumb|220px|Ο Macintosh 128K, ο πρώτος Mac, που κυκλοφόρησε το 1984right|thumb|220px|iMac G5 του 2005

Οι Mac, παλαιότερα γνωστό ως Macintosh, είναι το εμπορικό όνομα σειράς προσωπικών υπολογιστών που σχεδιάζονται, αναπτύσσονται και προωθούνται από την εταιρεία Apple Inc. Οι πρώτοι υπολογιστές, που ονομάζονταν Macintosh, κυκλοφόρησαν στην αγορά στις 24 Ιανουαρίου του 1984 μέσα σε κλίμα εορτασμού. Χρησιμοποιούσαν ένα γραφικό περιβάλλον εργασίας (GUI) με ποντίκι, σε αντίθεση με το τότε τυπικό περιβάλλον γραμμής εντολών ("command line interface"). Η σημερινή γραμμή προϊόντων Mac κυμαίνεται από το βασικό επιτραπέζιο ("desktop") Mac mini ως τους διακομιστές ("server") Xserve. Τα συστήματα Mac στοχεύουν κυρίως στις αγορές οικιακής χρήσης, εκπαίδευσης και των επαγγελματιών του δημιουργικού τομέα. Η παραγωγή των Mac βασίζεται στο κάθετο οικονομικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η κατασκευάστρια Apple αναλαμβάνει όλο το υλικό ("hardware") και δημιουργεί το δικό της λειτουργικό σύστημα ("operating system") που είναι προεγκατεστημένο σε κάθε νέο Mac. Αυτό βρίσκεται σε αντίθεση με τους IBM συμβατούς υπολογιστές ή απλά PC, όπου άλλοι κατασκευαστές παρέχουν τα λειτουργικά συστήματα και άλλοι κατασκευάζουν το υλικό. Οι σύγχρονοι Mac, όπως και τα υπόλοιπα PC, μπορούν να τρέχουν διάφορα λειτουργικά συστήματα όπως Linux, FreeBSD, Windows κτλ.

Οι αρχικοί Macintosh χρησιμοποιούσαν επεξεργαστές της οικογένειας Motorola όπως 68000 και 68020, και το 1994 PowerPC επεξεργαστές της Motorola και της IBM. Η Apple ξεκίνησε την μετάβαση σε χρήση της αρχιτεκτονικής x86 της Intel το 2006, που επέτρεψε για πρώτη φορά στους Mac να τρέχουν εφαρμογές γραμμένες για την αρχιτεκτονική x86 χωρίς προσομοίωση. Οι σημερινοί Mac χρησιμοποιούν επεξεργαστές "intel Core 2" και "intel Xeon 5100". Έρχονται με την τελευταία έκδοση του Mac OS X προεγκατεστημένη.

προσωπικών υπολογιστών

γραφικό περιβάλλον

γραμμής εντολών

λειτουργικό σύστημα

επεξεργαστές

υποκλάση του

προσωπικών υπολογιστών

κατασκευαστής

υποκλάση του

λειτουργικό σύστημα

υποκλάση του

προσωπικών υπολογιστών

κατασκευαστής

υποκλάση του

προσωπικών υπολογιστών

κατασκευαστής

υποκλάση του

χρησιμοποιείται από

λειτουργικό σύστημα

αριθμός πυρήνων επεξεργαστή


Scribus

Το Scribus είναι μια εφαρμογή για σελιδοποίηση εγγράφων (desktop publishing, DTP) η οποία διατίθεται ως ελεύθερο λογισμικό υπό τη Γενική δημόσια άδεια GPL. Υπάρχουν εκδόσεις για το Linux, το Unix, το Mac OS X, το OS/2 και τα Microsoft Windows. Είναι γνωστό για την ευρεία γκάμα εργαλείων του και τα πολλά χαρακτηριστικά διάταξης σελίδων, τα οποία συγκρίνονται με κορυφαίες μη ελεύθερες εφαρμογές όπως το Adobe PageMaker, το PagePlus, το QuarkXPress και το Adobe InDesign.

Το Scribus είναι σχεδιασμένο για ευέλικτη διάταξη σελίδας και τυπογραφία, και έχει την ικανότητα να προετοιμάζει αρχεία για επαγγελματικής ποιότητας στοιχειοθεσία. Μπορεί επίσης να δημιουργήσει κινούμενες και διαδραστικές παρουσιάσεις PDF και φόρμες. Παραδείγματα χρήσης του Scribus αποτελούν μικρές εφημερίδες, διαφημιστικά ή ενημερωτικά φυλλάδια, αφίσες και βιβλία.

Ένα επίσημο εγχειρίδιο του Scribus διατίθεται στα Αγγλικά από τις 19 Ιανουαρίου του 2009, και εκδίδεται από τη FLES Books.

ελεύθερο λογισμικό

Γενική δημόσια άδεια GPL

ελεύθερο λογισμικό

λειτουργικό σύστημα

λειτουργικό σύστημα

λειτουργικό σύστημα

λειτουργικό σύστημα

αναγνώσιμη μορφή αρχείου


Ανταλκίδειος ειρήνη

Η Ανταλκίδειος ειρήνη (ή "Βασίλειος ειρήνη" ή "Ειρήνη του Βασιλέως") ήταν η έκβαση του Κορινθιακού πολέμου (395-387 π.Χ.), που σηματοδότησε το τέλος του.

Οι Σπαρτιάτες εξαντλημένοι από τον πόλεμο με τους Αθηναίους, τους Θηβαίους, τους Ευβοείς και τους λοιπούς Έλληνες έστειλαν ένα ναύαρχό τους, τον Ανταλκίδα, να υπογράψει ειρήνη με τους Πέρσες του Αρταξέρξη Β΄ (386 π.Χ.). Με τη συνθήκη αυτή συμφωνήθηκε μεταξύ των Σπαρτιατών και του Πέρση βασιλιά α) να παραδοθούν σε αυτόν οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας και η Κύπρος β) να διακηρυχθεί η αυτονομία των ελληνικών πόλεων εκτός από τις αθηναϊκές κληρουχίες της Λήμνου, της Ίμβρου και της Σκύρου και γ) να επιβλέπουν οι Σπαρτιάτες την τήρηση της ειρήνης στον ελλαδικό χώρο.

Μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη επικράτησε για λίγα χρόνια ηρεμία στον ελληνικό κόσμο, ωστόσο άρχισαν και πάλι οι συγκρούσεις, αυτή τη φορά μεταξύ Βοιωτών και Σπαρτιατών. Ο νέος αυτός πόλεμος κατέληξε στην κατάρρευση της Σπαρτιατικής ηγεμονίας, φέρνοντας στο προσκήνιο τους Θηβαίους με τη Θηβαϊκή ηγεμονία.

Αρταξέρξη Β΄

Σπαρτιατικής ηγεμονίας

Θηβαϊκή ηγεμονία

Ανταλκίδειος ειρήνη

Ανταλκίδειος ειρήνη

συμμετέχοντες

Ανταλκίδειος ειρήνη

συμμετέχοντες

Ανταλκίδειος ειρήνη

το όνομα προήλθε από

θέση που κατείχε/κατέχει


Μπένο Γκούτενμπεργκ

Ο Μπένο Γκούτενμπεργκ ("Beno Gutenberg", 4 Ιουνίου 1889 - 25 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γερμανός σεισμολόγος με σημαντική επιστημονική συνεισφορά. Ήταν συνεργάτης του Τσαρλς Ρίχτερ στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και σύντροφός του στην επινόηση της κλίμακας Ρίχτερ για τη μέτρηση του μεγέθους των σεισμών.

25 Ιανουαρίου

Τσαρλς Ρίχτερ

Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια

κλίμακας Ρίχτερ

Μπένο Γκούτενμπεργκ

4 Ιουνίου 1889

25 Ιανουαρίου 1960

Μπένο Γκούτενμπεργκ

πεδίο εργασίας

Μπένο Γκούτενμπεργκ

ημερομηνία γέννησης

4 Ιουνίου 1889

Τσαρλς Ρίχτερ

Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια

Τσαρλς Ρίχτερ

αξιοσημείωτο έργο

κλίμακας Ρίχτερ

κλίμακας Ρίχτερ

το όνομα προήλθε από

Τσαρλς Ρίχτερ


Μάχη του Κεφαλόβρυσου

Η Μάχη του Κεφαλόβρυσου, ή Μάχη του Καρπενησίου, έλαβε χώρα κοντά στο Καρπενήσι, το πιθανότερο το βράδυ της 8ης Αυγούστου προς 9η Αυγούστου 1823, μεταξύ δύναμης επαναστατημένων Ελλήνων ατάκτων και των Οθωμανικών στρατευμάτων. Οι Έλληνες πολέμησαν υπό την καθοδήγηση του Σουλιώτη Μάρκου Μπότσαρη.

Οθωμανικών στρατευμάτων

Μάρκου Μπότσαρη

Μάχη του Κεφαλόβρυσου

Μάχη του Κεφαλόβρυσου

Μάχη του Κεφαλόβρυσου

συμμετέχοντες

Οθωμανικών στρατευμάτων

Μάχη του Κεφαλόβρυσου

σημαντικό πρόσωπο

Μάρκου Μπότσαρη


Τζέιμς Μποντ

Ο Τζέιμς Μποντ (James Bond) ή Πράκτωρ 007 είναι φανταστικός χαρακτήρας, που δημιουργήθηκε το 1953 από τον Άγγλο συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ. Είναι πρωταγωνιστής δώδεκα μυθιστορημάτων και δύο συλλογών διηγημάτων. Το ονοματεπώνυμό του ανασύρει εικόνες πλούτου, εξωτικές τοποθεσίες, σεξ, περιπέτεια και κατασκοπεία. Τα βιβλία του Ίαν Φλέμινγκ, με φανατικούς αναγνώστες στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη δημιουργώντας τη δημοφιλέστερη, πιο μακροχρόνια και επιτυχημένη κινηματογραφική σειρά.

Σκηνοθέτης και πνευματικός πατέρας των πρώτων ταινιών είναι ο Τέρενς Γιανγκ, ενώ την μουσική επένδυση 11 ταινιών ανέλαβε ο Τζον Μπάρι. Η πρώτη ταινία της σειράς προβλήθηκε το 1962 και ήταν ο "Δόκτωρ Νο" ("Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο"), με τον Σον Κόνερι και την Ούρσουλα Άντρες. Ο κινηματογραφικός Μποντ, από τον πρώτο του 1962 και όσους ακολούθησαν, παραμένει η επιτομή του κομψού και τζέντλεμαν κατασκόπου. Γνωρίζει σε όλες τις περιστάσεις πώς να ντυθεί, τι να πιει, τι να πει και πότε να «σπάσει» τους κανόνες. Αποδίδει με τον πιο περίτεχνο τρόπο το «Βρετανικό στιλ». Κάθε ένας από τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τον μυστικό πράκτορα προσθέτει και μία διαφορετική διάσταση στον χαρακτήρα του. Ο Σον Κόνερι συνέλαβε τον ζωώδη μαγνητισμό και το ειρωνικό χιούμορ του Μποντ. Και από το πρώτο «επεισόδιο» ανέλαβε να διαφυλάξει το αμερικανικό έθνος προστατεύοντας την εκτόξευση του πυραύλου από τις επιβουλές των εχθρών.

Συνολικά έχουν γυριστεί 24 ταινίες. Η πιο πρόσφατη από αυτές είναι το "Spectre", που προβλήθηκε το 2015, με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Κρεγκ.

Ίαν Φλέμινγκ

Τέρενς Γιανγκ

Ούρσουλα Άντρες

Ντάνιελ Κρεγκ

Τζέιμς Μποντ

Τζέιμς Μποντ

Ίαν Φλέμινγκ

χαρακτήρες έργου

Τζέιμς Μποντ

Τζέιμς Μποντ

Ντάνιελ Κρεγκ


Θόας

Με το όνομα Θόας ή Θόαντας (< "θέω" (τρέχω, επιταχύνω), «ο γρήγορος, ο πάντοτε έτοιμος») αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία τουλάχιστον έξι διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:

# Γιος του θεού Διονύσου και της Αριάδνης. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ήταν γιος του Θησέα και της Αριάδνης, όπως και τα αδέλφια του Στάφυλος και Οινοπίων. Ο Θόας συνήθως φέρεται να έχει γεννηθεί στη Λήμνο και να βασίλεψε στη Μύρινα, πόλη που πήρε το όνομά της από τη σύζυγό του. Ο Θόας και η Μύρινα απέκτησαν μία κόρη, την Υψιπύλη. Αρκετά χρόνια μετά, όταν οι γυναίκες της Λήμνου, ύστερα από κατάρα της Αφροδίτης, αποφάσισαν να σκοτώσουν τους άντρες τους, μόνο ο Θόας γλύτωσε από τη γενική σφαγή, καθώς η Υψιπύλη του έδωσε το σπαθί με το οποίο θα έπρεπε να τον σκοτώσουν και τον οδήγησε μεταμφιεσμένο στον ναό του Διονύσου, όπου και τον έκρυψε. Την άλλη μέρα τον συνόδευσε ως τη θάλασσα, μεταμφιεσμένο σε Διόνυσο πάνω στο τελετουργικό άρμα, προσποιούμενη ότι πήγαινε να καθαρίσει το ξόανο του θεού από τη νυκτερινή αιματοχυσία. Από την ακτή, ο Θόας βρήκε την ευκαιρία να διαφύγει με μία βάρκα στη Σίκινο, τη Χίο ή την Ταυρίδα (στην εκδοχή που τον συγχέει με τον τρίτο Θόαντα, βλ. παρακάτω). Στη Χίο πάντως βασίλευε ο αδελφός του, ο Οινοπίων.
# Γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, και επομένως εγγονός του προηγούμενου. Αναφέρεται και με τα ονόματα Δηίπυλος ή Νεβρόφονος. Προσπάθησε, μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Εύνηο (ή Ευνέα ή Ευνέως), να απελευθερώσει τη μητέρα του, που είχε πουληθεί ως δούλη και υπηρετούσε στο παλάτι του βασιλιά της Νεμέας, πιθανώς του Λυκούργου. Ο Ευριπίδης είχε γράψει ένα σχετικό δράμα με τον τίτλο "Υψιπύλη", του οποίου διασώθηκαν αποσπάσματα.
# Βασιλιάς της Ταυρίδας την εποχή που η Ιφιγένεια έφθασε εκεί και έγινε ιέρεια της Αρτέμιδας. Κάποιες πηγές ταυτίζουν αυτόν τον Θόαντα με τον πρώτο, που είχε φύγει κρυφά από τη Λήμνο. Αργότερα, όταν ο Ορέστης και ο Πυλάδης έφθασαν στη Ταυρική, ο Θόας θέλησε να τους θυσιάσει, σύμφωνα με το έθιμο του τόπου. Οι δύο εξάδελφοι όμως κατόρθωσαν να διαφύγουν με την Ιφιγένεια και το ξόανο της θεάς. Ο Θόαντας τους κατεδίωξε μέχρι την πόλη Σμίνθιο της Τρωάδας, όπου ιερέας του Απόλλωνα ήταν ο Χρύσης, γνωστός από την "Ιλιάδα". Ο Χρύσης είχε μαζί του τον γιο της κόρης του, της Χρυσηίδας, και του Αγαμέμνονα. Το παιδί αυτό λεγόταν επίσης Χρύσης. Μόλις έφθασαν οι φυγάδες καταδιωκόμενοι από τον Θόαντα, ο νεαρός Χρύσης τους συνέλαβε και ετοιμαζόταν να τους παραδώσει στον Θόαντα. Ο παππούς του τότε του απεκάλυψε ότι ήταν γιος του Αγαμέμνονα και συνεπώς ετεροθαλής αδελφός των δύο από τους τρεις συλληφθέντες. Κατόπιν αυτού, ο νεαρός Χρύσης σκότωσε τον Θόαντα και ακολούθησε τα αδέλφια του στις Μυκήνες.
# Γιος του Ανδραίμονα και της Γόργης. Στον «κατάλογο των πλοίων» της "Ιλιάδας" ο Θόας αναφέρεται ως διαπρεπής Αιτωλός (οπωσδήποτε μνηστήρας της Ελένης), που πήρε μέρος στην εκστρατεία κατά της Τροίας με 40 πλοία (Β 638). Λέγεται επίσης ότι ήταν από αυτούς που μπήκαν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Αυτός ο Θόας ήταν ανιψιός του Μελεάγρου από τη μητέρα του. Ο Απολλόδωρος γράφει ότι στην αυλή του κατέφυγε ο Οδυσσέας όταν τον κατεδίωξε ο Νεοπτόλεμος. Ο Οδυσσέας απέκτησε μαζί με την κόρη αυτού του Θόαντα ένα γιο, τον Λεοντόφονο. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο ο Θόας παραμόρφωσε το πρόσωπο του Οδυσσέα με χτυπήματα μαστιγίου, ώστε να μπορέσει ο πανούργος ήρωας να περάσει χωρίς να τον αναγνωρίσουν τις πύλες της Τροίας και να δει την Ελένη για να συνεννοηθεί μαζί της με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να αλώσουν την πόλη. Μετά το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Θόας είτε επέστρεψε στην Αιτωλία, είτε πήγε στην Ιταλία.
# Κορίνθιος ήρωας, γιος του Όρνυτου, εγγονός του Σισύφου και της Πλειάδας Μερόπης και αδελφός του Φώκου. Ο αδελφός του έφυγε για τη Φωκίδα, η οποία πήρε και το όνομά του, ενώ ο Θόας έμεινε στην Κόρινθο, όπου και κράτησε την εξουσία μετά τον θάνατο του πατέρα του. Παρέμεινε βασιλιάς της Κορίνθου μέχρι την έλευση των Ηρακλειδών. Αυτός ο Θόας είχε ένα γιο, τον Δαμοφώντα.
# Με το όνομα Θόας αναφέρεται από μερικούς και ένας γιος του Ικαρίου, αδελφός της Πηνελόπης.

ελληνική μυθολογία

Δούρειο Ίππο

Τρωικού Πολέμου

ελληνική μυθολογία

βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή

χαρακτήρες έργου


thumb|250px|Σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής
thumb|250px|Κυβερνητική σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής
thumb|250px|Σημαία του Αρμοστή του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής
Η σημαία του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής παραχωρήθηκε το 1963, με τη δημιουργία του εδάφους. Πριν, το έδαφος αποτελούσε τμήμα της κτήσης των νησιών Φώκλαντ και χρησιμοποιούσε την ίδια σημαία.

Στη σημαία βλέπουμε λευκό φόντο με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου, που συνοδεύεται από το εθνόσημο του Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής.

Η σημαία χρησιμοποιείται στους βρετανικούς ερευνητικούς σταθμούς του εδάφους και επίσης στην έδρα και στα γραφεία της Βρετανικής Ερευνητικής Εταιρείας της Ανταρκτικής. Ο Κυβερνήτης χρησιμοποιεί την ίδια σημαία με το εθνόσημο ενσωματωμένο.

Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής

Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής

σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου

Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής

ανήκει στη δικαιοδοσία

Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής

Βρετανικού Εδάφους της Ανταρκτικής

περιγραφή σημαίας


Ειρήνη Δούκαινα

Η Ειρήνη Δούκαινα (1066 – 19 Φεβρουαρίου 1138) ήταν αυτοκράτειρα από τη Δυναστεία των Δουκών χάρη στον γάμο της με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό από τη Δυναστεία των Κομνηνών. Η Ειρήνη Δούκαινα ήταν τρίτο παιδί και μεγαλύτερη κόρη του Πρωτοβεστιάριου Ανδρόνικου Δούκα και της Μαρίας της Βουλγαρίας, εγγονής του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας. Ο πατέρας της Ανδρόνικος ήταν μεγαλύτερος γιος του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα, ανεψιός του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα και ξάδελφος του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα.

19 Φεβρουαρίου

Δυναστεία των Δουκών

Βυζαντινό αυτοκράτορα

Αλέξιο Α΄ Κομνηνό

Δυναστεία των Κομνηνών

Ανδρόνικου Δούκα

Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας

Ιωάννη Δούκα

Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα

Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα

Ειρήνη Δούκαινα

Ειρήνη Δούκαινα

19 Φεβρουαρίου 1138

Ειρήνη Δούκαινα

Αλέξιο Α΄ Κομνηνό

Ειρήνη Δούκαινα

Δυναστεία των Κομνηνών

Ειρήνη Δούκαινα

ημερομηνία γέννησης

Ανδρόνικου Δούκα

Ειρήνη Δούκαινα

σημείο στο χρόνο

Αλέξιο Α΄ Κομνηνό

Δυναστεία των Κομνηνών

Αλέξιο Α΄ Κομνηνό

Ειρήνη Δούκαινα

Δυναστεία των Κομνηνών

Αλέξιο Α΄ Κομνηνό

Ιωάννη Δούκα

Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα

Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα

Ιωάννη Δούκα

Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα

Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα


Κωδικός Alias

Το Κωδικός Alias (αγγλικά: Alias) είναι αμερικάνικη κατασκοπευτική σειρά που δημιουργήθηκε από τον J. J. Abrams. Η σειρά προβλήθηκε από τις 30 Σεπτεμβρίου 2001 μέχρι τις 22 Μαΐου 2006 από το τηλεοπτικό δίκτυο ABC. Στη σειρά πρωταγωνιστεί η Τζένιφερ Γκάρνερ και υποδύεται τη Σίντεϋ Μπρίστοου, μια πράκτορα της CIA.

Η κύρια πλοκή ξεδιπλώνεται γύρω από την αναζήτηση και την ανάκτηση ορισμένων τεχνημάτων που δημιουργήθηκαν από τον Milo Rambaldi, έναν πλασματικό, εφευρέτη στο στυλ του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και μια προφητεία από την περίοδο της Αναγέννησης.

Η λέξη alias, στα ελληνικά μεταφράζεται ως "ψευδώνυμο" ή "πλαστό όνομα" και αναφέρεται στα πολλά πρόσωπα που αλλάζει η πρωταγωνίστρια της σειράς για να επιτύχει τις διάφορες αποστολές της.

30 Σεπτεμβρίου

Τζένιφερ Γκάρνερ

Λεονάρντο Ντα Βίντσι

Κωδικός Alias

30 Σεπτεμβρίου 2001

Κωδικός Alias

γλώσσα του πρωτοτύπου

Κωδικός Alias

χώρα προέλευσης

Κωδικός Alias

Κωδικός Alias

ημερομηνία έναρξης

30 Σεπτεμβρίου 2001

Κωδικός Alias

ημερομηνία τερματισμού

Κωδικός Alias

Τζένιφερ Γκάρνερ


Στρυμόνας

O Στρυμόνας (βουλγαρικά: Струма, Στρούμα) είναι ποταμός της Βαλκανικής Χερσονήσου με συνολικό μήκος 392 χιλιόμετρα, από τα οποία 274 βρίσκονται σε βουλγαρικό έδαφος και 118 σε ελληνικό. Στο ελληνικό έδαφος, ο ποταμός ρέει αποκλειστικά στο έδαφος του νομού Σερρών και μαζί με τον Αγγίτη που είναι ο κυριότερος ελληνικός παραπόταμός του, ανήκουν στην υδρογραφική λεκάνη της ανατολικής Μακεδονίας.

Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 17.300 τ.χλμ., από αυτά τα 11.035 τ.χλμ. ανήκουν στην Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία και τα 6.295 τ.χλμ. στην Ελλάδα, η δε μέση ετήσια απορροή του εκτιμάται σε 3.440 x 106 κυβικά μέτρα. Τα πετρώματα της λεκάνης απορροής του είναι κυρίως μεταμορφωμένα αποτελούμενα από γνευσίους, σχιστόλιθους και μάρμαρα. Υπάρχουν, επίσης, εκρηξιγενή πετρώματα και μεταλλοφόρα ιζηματογενή. Σε ορισμένες θέσεις της κοίτης του υπάρχουν συγκεντρώσεις προσχωματικού χρυσού.

Ο ποταμός είναι πλούσιος σε φερτές ύλες που προσχώνουν συνεχώς στην πεδιάδα των Σερρών και τη Λίμνη Κερκίνη. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι μεταφέρονται τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια (4.000.000) κυβικά μέτρα φερτών υλών ετησίως, σε μέση ετήσια απορροή 3,4 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού. Το πλάτος του ξεπερνάει τα 250 μέτρα, ενώ το βάθος του φτάνει τα 3 μέτρα.

Βαλκανικής Χερσονήσου

νομού Σερρών

Βόρεια Μακεδονία

κυβικά μέτρα

σχιστόλιθους

Λίμνη Κερκίνη


Κολωνάκι

Το Κολωνάκι είναι συνοικία στο κέντρο της Αθήνας. Εκτείνεται από τη λεωφόρο Πανεπιστημίου ανατολικά μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Νότια εκτείνεται ως τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας όπου συνορεύει με τη γειτονιά της Ρηγίλλης ή Ανακτόρων και τη συνοικία του Παγκρατίου. Βορειοδυτικά εκτείνεται μέχρι την οδό Σίνα και την οδό Οίτης όπου χωρίζεται από την ιστορική συνοικία της Νεάπολης. Το Κολωνάκι ονομάστηκε έτσι λόγω ενός παλιού μαρμάρινου ύψους 2 μέτρων και διαμέτρου 30 εκατοστών που βρέθηκε στην περιοχή και αναστηλώθηκε στην δεξιά σκάλα της Δεξαμενής. Οι Αθηναίοι του Μεσαίωνα, προς αποτροπή επιδημιών ή άλλων συμφορών συνήθιζαν να κάνουν λιτανείες και ιεροτελεστίες με θυσίες νεαρών ζώων. Στα σημεία που κατέληγαν αυτές οι λιτανείες ολοκλήρωναν την ιεροτελεστία και έστηναν το «κολωνάκι». Έχουν βρεθεί πολλά σημεία στην Αθήνα που είχαν στηθεί τέτοια κολωνάκια.

Κατά την Οθωμανική περίοδο, η περιοχή ήταν ακατοίκητη (βρισκόταν στα ανατολικά περίχωρα της πόλης) και ονομαζόταν «Κατσικάδα» και «Κατσικάδικα», γιατί στις πλαγιές του Λυκαβηττού οι γαλατάδες έβοσκαν τις κατσίκες τους. Μετά τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, λόγω της τοποθεσίας της στην καρδιά της Αθήνας, σε απόσταση αναπνοής από τα τότε Βασιλικά Ανάκτορα (η σημερινή Βουλή των Ελλήνων), η συνοικία εξελίχθηκε και μέχρι σήμερα συνεχίζει να θεωρείται μία από τις πιο ακριβές συνοικίες του Δήμου Αθηναίων. Στα Δεκεμβριανά αποτέλεσε την βάση των στρατιωτικών δυνάμεων των Βρετανών και της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου που διοικούσε ο Βρετανός στρατηγός Ρόναλντ Σκόμπι, με αποτέλεσμα να το αντιπαθήσουν οι ΕΑΜίτες και γενικότερα οι αριστεροί, που για πολλά χρόνια έκτοτε αποκαλούσαν το Κολωνάκι . Η μεγάλη κοινωνική διαφορά που παρουσίαζαν μεταξύ τους οι σχετικά ομόηχες συνοικίες Κολωνός και Κολωνάκι έγινε αφορμή για πολλές ανέκδοτες προπολεμικές ιστορίες που χάρισαν και σχετικό τίτλο ελληνικής ταινίας «Λαός και Κολωνάκι» (αντί του Κολωνός και Κολωνάκι).

Στην περιοχή στεγάζονται πολλές πρεσβείες, όπως τους Ηνωμένου Βασιλείου και της Γερμανίας, καθώς και τα γραφεία της Ιεράς Συνόδου. Η περιοχή εξυπηρετείται από τους σταθμούς «Πανεπιστήμιο», «Σύνταγμα» και «Ευαγγελισμός» του μετρό της Αθήνας .

Μέγαρο Μουσικής

Βασιλικά Ανάκτορα

Βουλή των Ελλήνων

Γεωργίου Παπανδρέου

Ρόναλντ Σκόμπι

Ηνωμένου Βασιλείου

Ιεράς Συνόδου

Πανεπιστήμιο

Ευαγγελισμός

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

συνορεύει με

Πανεπιστήμιο

παρακείμενος σταθμός

παρακείμενος σταθμός

Πανεπιστήμιο

παρακείμενος σταθμός

Ευαγγελισμός


Ραλφ Γκονσάλβες

Ο Ραλφ Γκονσάλβες ("Ralph Everard Gonsalves", 1946-) είναι πολιτικός, πρωθυπουργός του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων από τις 29 Μαρτίου 2001. Αρχηγός του Εργατικού Κόμματος Ενότητας (σοσιαλδημοκρατικό), είναι γνωστός και με το ψευδώνυμο «σύντροφος Ραλφ». Επανεξελέγη στις εκλογές του 2005 , του 2010 , του 2015 και του 2020. Είναι πρόεδρος της Καραϊβικής Κοινότητας από τις 3 Ιουλίου 2020.

πρωθυπουργός

Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων

Εργατικού Κόμματος Ενότητας

Καραϊβικής Κοινότητας

Ραλφ Γκονσάλβες

29 Μαρτίου 2001

3 Ιουλίου 2020

Ραλφ Γκονσάλβες

χώρα πολιτογράφησης

Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων

πρωθυπουργός

Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων

Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων

επικεφαλής ανώτατου διοικητικού οργάνου

Ραλφ Γκονσάλβες


Νικηφόρος Λύτρας

Ο Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου, 1832 – Αθήνα, 13 Ιουνίου 1904) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα. Θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στην διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα.

Σχολής του Μονάχου

Νικηφόρος Λύτρας

13 Ιουνίου 1904

Νικηφόρος Λύτρας

ημερομηνία γέννησης

Νικηφόρος Λύτρας

πολιτιστικό κίνημα

Σχολής του Μονάχου

Νικηφόρος Λύτρας

χώρα πολιτογράφησης

σημείο στο χρόνο


Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄

Ο Άγιος Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ ("Papa Giovanni XXIII"), κατά κόσμον Άντζελο Τζουζέππε Ρονκάλλι ("Angelo Giuseppe Roncalli", 25 Νοεμβρίου 1881 - 3 Ιουνίου 1963), γνωστός ως «ευλογημένος Ιωάννης ΚΓ΄» από την ημέρα της οσιοποίησής του, εξελέγη 261ος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και κυβερνήτης του Βατικανού στις 28 Οκτωβρίου 1958. Συνεκάλεσε τη Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο (1962-1965), αλλά δεν έζησε για να δει την ολοκλήρωσή της, καθώς πέθανε στις 3 Ιουνίου του 1963, δύο μήνες μετά την ολοκλήρωση της τελικής εγκυκλίου του, "Pacem in Terris". Οσιοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2000, μαζί με τον Πάπα Πίο Θ΄. Ήταν οι πρώτοι Πάπες από την εποχή του Πάπα Πίου Ι΄ που έλαβαν αυτή την τιμή. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Οκτωβρίου από την Καθολική Εκκλησία, την ημέρα δηλαδή της έναρξης των εργασιών της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου. Η μνήμη του τιμάται επίσης στις 3 Ιουνίου από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική και στις 4 Ιουνίου από την Αγγλικανική Εκκλησία του Καναδά. Στην Ιταλία, αναφέρεται με το στοργικό υποκοριστικό «"Il Papa Buono"» («Ο καλός Πάπας»).

Πάπα Πίου Ι΄

Καθολική Εκκλησία

Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄

25 Νοεμβρίου 1881

3 Ιουνίου 1963

28 Οκτωβρίου 1958

3 Σεπτεμβρίου 2000

Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄

ημερομηνία γέννησης

25 Νοεμβρίου 1881

Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄

ημερομηνία θανάτου

3 Ιουνίου 1963

Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄

Καθολική Εκκλησία

Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄

χώρα πολιτογράφησης


Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Ο Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας ("Konrad III.", 1093 – 15 Φεβρουαρίου 1152) από τον Οίκο των Χοενστάουεν ήταν Βασιλιάς της Ιταλίας (1128 - 1135), Βασιλιάς της Αρλ (1137 - 1152) και ο πρώτος βασιλιάς της Γερμανίας από τον Οίκο των Χοενστάουφεν (1138 - 1152). Ήταν γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Σουηβίας και της Αγνής του Βάιμπλινγκεν, κόρης του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄.

Ο Κορράδος ορίστηκε δούκας της Φραγκονίας από τον θείο του Ερρίκο Ε΄ (1115). Έναν χρόνο αργότερα διορίστηκε αντιβασιλιάς της Γερμανίας μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρειδερίκο Β΄ της Σουηβίας. Με τον θάνατο του Ερρίκου (1125), ο Κορράδος ανεπιτυχώς προσπάθησε να βοηθήσει τον μεγάλο του αδελφό να γίνει βασιλιάς της Γερμανίας, με αποτέλεσμα να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Αργότερα τον Δεκέμβριο του 1127 με την υποστήριξη της Σουηβίας και του δουκάτου της Αυστρίας εξελέγη αντιβασιλιάς στην Νυρεμβέργη. Ο Κορράδος πέρασε τις Άλπεις προκειμένου να στεφθεί βασιλιάς της Ιταλίας από τον Άνσελμο Ε΄ αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου. Τα δύο επόμενα χρόνια δεν έκανε τίποτα σημαντικό στην Ιταλία και επέστρεψε στη Γερμανία (1130). Αυτός και ο αδελφός του προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσουν τον Λοθάριο και τελικά δήλωσαν την υποταγή τους (1135) με τον Λοθάριο να επιστρέφει τα παλιά τους εδάφη.

15 Φεβρουαρίου

Οίκο των Χοενστάουεν

Βασιλιάς της Ιταλίας

Βασιλιάς της Αρλ

βασιλιάς της Γερμανίας

Οίκο των Χοενστάουφεν

Φρειδερίκου Α΄

Αγνής του Βάιμπλινγκεν

Φρειδερίκο Β΄

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

15 Φεβρουαρίου 1152

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Οίκο των Χοενστάουεν

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Οίκο των Χοενστάουφεν

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

ημερομηνία γέννησης

Φρειδερίκου Α΄

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Αγνής του Βάιμπλινγκεν

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

τίτλος ευγενείας

Κορράδος Γ΄ της Γερμανίας

Φρειδερίκο Β΄

σημείο στο χρόνο

σημείο στο χρόνο

έπεται του/της

σημείο στο χρόνο

σημείο στο χρόνο

σημείο στο χρόνο

σημείο στο χρόνο

Φρειδερίκου Α΄

Αγνής του Βάιμπλινγκεν

Αγνής του Βάιμπλινγκεν

Φρειδερίκου Α΄

Αγνής του Βάιμπλινγκεν

σημείο στο χρόνο


Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

thumb|200px|right|Αναλογίες: 1:2
Η Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων περιέχει τα παναραβικά χρώματα (κόκκινο, πράσινο, λευκό και μαύρο), τα οποία συμβολίζουν την αραβική ενότητα. Τα εν λόγω χρώματα έχουν επιπρόσθετα τις ακόλουθες σημασίες:
* πράσινο: γονιμότητα,
* λευκό: ουδετερότητα,
* μαύρο: ο πλούτος σε πετρέλαιο εντός των συνόρων της χώρας.
Υιοθετήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1971 με το μεταβατικό (ως το 1996) Σύνταγμα.

Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

ουδετερότητα

2 Δεκεμβρίου

Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

2 Δεκεμβρίου 1971

Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

ανήκει στη δικαιοδοσία

Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

ημερομηνία ίδρυσης ή δημιουργίας

2 Δεκεμβρίου 1971

Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

περιγραφή σημαίας

Σημαία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων


Μαρσιποφόρα

thumb|250px|right|Μυρμηκόβιος ο ταινιωτός (Νούμπατ) (Myrmecobius fasciatus)
Μαρσιποφόρα ονομάζεται η ανθυφομοταξία των θηλαστικών που χαρακτηρίζονται από την παρουσία στα θηλυκά ενός θυλάκου (τσέπης), που λέγεται μάρσιπος. Μέσα σε αυτόν μεταφέρεται και ολοκληρώνεται η ανάπτυξη του πρώιμου νεογέννητου. Η τάξη των μαρσιποφόρων, είναι η μοναδική της υπέρταξης των μεταθηρίων. Περιλαμβάνει περισσότερα από 270 είδη τα οποία συναντώνται στην Αυστραλία (εκεί εμφανίζουν τη μεγαλύτερη αφθονία και ποικιλομορφία), στην Τασμανία, στη Νέα Γουινέα και την Αμερική.

ανθυφομοταξία

υποκλάση του

γονική ταξινομική βαθμίδα

ταξινομική βαθμίδα

ανθυφομοταξία

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα


Μετρό της Κατάνια

right|50x50px|Το σήμα του Μετρό της Κατάνια
Το Μετρό της Κατάνια ("Metropolitana di Catania" στα Ιταλικά) είναι μητροπολιτικός σιδηρόδρομος, εν μέρει υπόγειος, που εξυπηρετεί την πόλη της Κατάνης στη Σικελία.

Τέθηκε σε λειτουργία στις 27 Ιουνίου 1999 και αποτελείται από μία και μόνη, επί του παρόντος, γραμμή, μήκους τεσσάρων χιλιομέτρων περίπου. Το τμήμα της γραμμής μεταξύ των σταθμών Μπόργκο ("Borgo") και Γκαλατέα ("Galatea"), που καλύπτει λίγο περίσσοτερο από το μισό μήκος της γραμμής, είναι υπογειωμένο. Η ελάχιστη χρονοαπόσταση μεταξύ διαδοχικών συρμών περιορίζεται σε 15 λεπτά λόγω ότι μεταξύ των σταθμών "Γκαλατέα" ("Galatea") και "Πόρτο" ("Porto", δηλαδή «Λιμάνι») η γραμμή είναι μονή.

σιδηρόδρομος

Μετρό της Κατάνια

Μετρό της Κατάνια

27 Ιουνίου 1999

Μετρό της Κατάνια

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα

Μετρό της Κατάνια

επίσημη ημερομηνία έναρξης λειτουργίας

27 Ιουνίου 1999

Μετρό της Κατάνια

βρίσκεται στη διοικητική μονάδα


Μοράβας

Ο Μοράβας (τσέχικα και σλοβακικά: "Morava", στα γερμανικά: "March") είναι ένας ποταμός στην Κεντρική Ευρώπη, αριστερός παραπόταμος του Δούναβη, που έδωσε το όνομά του στην ιστορική περιοχή Μοραβία της Τσεχίας, της οποίας αποτελεί τον σημαντικότερο ποταμό. Το συνολικό του μήκος είναι 358 χιλιόμετρα. Στην αρχαιότητα και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν γνωστός σαν Μάργος . Πηγάζει από το όρος Κράλιτσκι Σνέζνικ, στα βορειοδυτικά σύνορα της Μοραβίας και ρέει γενικά προς τα νότια. Ο κάτω ρους του σχηματίζει το σύνορο μεταξύ της Τσεχίας και της Σλοβακίας, και για λίγο το σύνορο μεταξύ της Αυστρίας και της Σλοβακίας.

Ο Μοράβας σχημάτισε το εύφορο Μοραβιανό Πεδίο (Marchfeld) μεταξύ της κοίτης του και της Βιέννης, και από την άλλη πλευρά την πεδιάδα Ζάχορσκα νίζινα στη Σλοβακία, που φθάνει ως την Μπρατισλάβα. Χύνεται στον Δούναβη στο Ντεβίν, προάστιο της Μπρατισλάβας. Η μόνη άλλη αξιόλογη πόλη στις όχθες του Μοράβα είναι το Όλομουτς της Μοραβίας. Ο σημαντικότερος παραπόταμός του είναι ο Τάγια (γερμανικά) ή Ντύγιε (τσέχικα και σλοβακικά), που σχηματίζει το φυσικό σύνορο μεταξύ Μοραβίας και Κάτω Αυστρίας. Σημαντικός είναι και ο Μυγιάβα, που συμβάλλει με τον Μοράβα στο Κούτι. Οι αμμώδεις εκτάσεις στην αριστερή σλοβακική όχθη του Μοράβα σχηματίσθηκαν από τον άνεμο, που μετέφερε αμμώδεις εναποθέσεις από τη Βαλτική Θάλασσα επί εκατομμύρια χρόνια.

Η μέση παροχή του Μοράβα σε νερό ανέρχεται στα 120 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.

Ο Μοράβας δεν πρέπει να συγχέεται με το ποτάμιο σύστημα Μοράβα των Βαλκανίων, που αποτελείται από τους ποταμούς Μεγάλο Μοράβα και Νότιο Μοράβα, το μεγαλύτερο υδάτινο σύστημα της Σερβίας.

Κεντρική Ευρώπη

Βυζαντινή Αυτοκρατορία

Κράλιτσκι Σνέζνικ

Μοραβιανό Πεδίο

Ζάχορσκα νίζινα

Βαλτική Θάλασσα

κυβικά μέτρα

δευτερόλεπτο

Μεγάλο Μοράβα

Νότιο Μοράβα

πηγές υδάτινου καναλιού

αποτελεί μέρος του/της

Κεντρική Ευρώπη

το όνομα προήλθε από

χρησιμοποιούμενη γλώσσα

βρίσκεται δίπλα στο υδάτινο σώμα

διπλωματικές σχέσεις

διπλωματικές σχέσεις

Μεγάλο Μοράβα

Νότιο Μοράβα

βρίσκεται στη γεωγραφική περιοχή


Άνγκστρομ

Το Άνγκστρομ ή Άνγστρεμ, ή άνγκστρομο ή μονάδα άνγκστρομ ("Angstrom" ή "Ångström") είναι μονάδα μήκους ίση με ένα δεκάκις χιλιοστό του μικρού (μικρόν) και συμβολίζεται με το σουηδικό γράμμα Å (Å).

Χρησιμοποιείται κυρίως για τη μέτρηση ατομικών πυρήνων, οπτικών φασμάτων και χημικών δεσμών. Στις μέρες μας τέτοια μικρά μεγέθη μετριούνται συνήθως σε νανόμετρα (formula_1), όπου και από τον ορισμό του Άνγκστρομ ισχύει:

:formula_2

Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για τη μέτρηση του μήκους κύματος ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών.

To Άνγκστρομ Å πήρε την ονομασία του από τον σουηδό φυσικό Ανδρέα Άνγκστρομ ("Anders Jonas Ångström") (1814–1874), ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της φασματοσκοπίας.

ατομικών πυρήνων

οπτικών φασμάτων

χημικών δεσμών

Ανδρέα Άνγκστρομ

φασματοσκοπία

το όνομα προήλθε από

Ανδρέα Άνγκστρομ

Ανδρέα Άνγκστρομ

χώρα πολιτογράφησης

Ανδρέα Άνγκστρομ

το όνομα προήλθε από

Ανδρέα Άνγκστρομ