Brosza z Meldorf
Brosza z Meldorf – wykonana z brązu fibula, uważana za najstarszy znany zabytek pisma runicznego. Odkryta została przypadkiem w 1979 roku przez Michaela Gebühra w magazynach muzeum w Meldorf w północnych Niemczech. Dokładne pochodzenie zabytku nie jest znane. Brosza datowana jest na I połowę I wieku n.e.

Powierzchnia broszy pokryta jest zagadkową inskrypcją, przez część badaczy interpretowaną jako forma łacińskiej majuskuły, powszechnie uważaną jednak za przykład pisma protorunicznego. Czytany jako inskrypcja runiczna daje od prawej do lewej wynik "iþih"/"iwih", a od lewej do prawej "hiþi"/"hiwi". Forma "hiwi" oznacza tyle co „matce rodziny”. Z kolei odczytywany jako pismo łacińskie napis daje zapisaną od prawej do lewej formułę "idin" – „dla Idy” ew. „Odyn”.
Q34095
brązu
Concept
Q324926
fibula
Concept
Q82996
pisma runicznego
Concept
Q498545
Meldorf
LOC
Q183
Niemczech
LOC
Q8106
I wieku n.e.
Concept
Q8229
łacińskiej
Concept
Q98912
majuskuły
Concept
Q43610
Odyn
MISC
Q634187
Brosza z Meldorf
Concept
1979-01-01T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
1979
DATE
instance of
location of discovery
country