Betatron
Een betatron of inductieversneller is een door Donald W. Kerst op de Universiteit van Illinois in 1940 ontworpen circulaire deeltjesversneller om elektronen te versnellen tot hoge energie.
Betatrons werden oorspronkelijk gebruikt in deeltjesfysica-experimenten. Door de bètastraling (elektronen) op een trefplaat te laten vallen ontstaat harde röntgenstraling of gammastraling (zie Remstraling).
Een voorbeeld is het 315 MeV Betatron gebouwd in 1949 in de universiteit van Chicago. Dit had een magneetveld van 0.92 tesla en een elektronenbaan met een diameter van 2.44 m.
Moderne betatrons zijn buitegewoon compact en worden gebruikt voor industriële en medische toepassingen.

De naam "betatron" (een referentie naar de bètastraling) werd gekozen in een wedstrijd. Andere voorstellen voor de naam waren rheotron, inductron, en zelfs "Ausserordentlichhochgeschwindigkeitelektronenentwickelndenschwerarbeitsbeigollitron".
Q988780
inductie
Concept
Q130825
versneller
Concept
Q457281
Universiteit van Illinois
ORG
Q130825
deeltjesversneller
Concept
Q2225
elektron
Concept
Q11379
energie
Concept
Q18334
deeltjesfysica
Concept
Q103531
bètastraling
Concept
Q34777
röntgenstraling
Concept
Q11523
gammastraling
Concept
Q655904
Remstraling
Concept
Q83327
MeV
Concept
Q1297
Chicago
LOC
Q163343
tesla
Concept
Q37221
diameter
Concept
Q103531
bètastraling
Concept
Q306395
Betatron
Concept
Q306395
Betatron
Concept
1940-01-01T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
1940
DATE
1949-01-01T00:00:00Z^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#dateTime
1949
DATE
+0.92^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
0.92
NUMBER
+2.44^^http://www.w3.org/2001/XMLSchema#decimal
2.44
NUMBER
named after
named after