Oostkolonisatie
Oostkolonisatie (Duits, "Ostsiedlung") was de vestiging van kolonisten uit het Heilige Roomse Rijk in Slavische en Baltische gebieden in Centraal- en Oost-Europa tijdens de middeleeuwen.

Het woord is rechtstreeks uit het Duits vertaald ("Ostkolonisation") en wordt door de meeste moderne historici afgewezen, omdat het een bezetting en exploitatie door een buitenlandse macht van in ontwikkeling lager staande landen en volken suggereert. In een aantal gevallen was daarvan wel sprake, zoals bij de verovering van de gebieden tussen Elbe en Oder door met name Saksische hertogen en de bezitneming door de Duitse Orde van het land van de Baltische Pruisen, maar in de meeste andere gebieden initieerden en stimuleerden inheemse Slavische vorsten, lagere adel en ook kloosters de kolonisatie die daar beter immigratie genoemd zou kunnen worden. Uit de Duitse landen afkomstige kolonisten en Slavische autochtonen leefden daar lang naast elkaar maar smolten tenslotte tot één bevolking samen die Duitse en Nedersaksische dialecten bezigde en uiteindelijk het Hoogduits als standaardtaal ging gebruiken. Het thema van de Oostkolonisatie wordt in de moderne geschiedenisopvatting niet meer correct bevonden, omdat het door het Duitse nationalisten in het verleden werd misbruikt. Dat zegt uiteraard niets over het historisch belang.
Q12548
Heilige Roomse Rijk
Concept
Q40477
Slavische
Concept
Q39731
Baltische
Concept
Q27509
Centraal
LOC
Q27468
Oost-Europa
LOC
Q12554
middeleeuwen
TIME
Q48189
Duitse Orde
ORG
Q109073
Pruisen
PER
Q168446
Nedersaksische
MEDIA
Q170346
Oostkolonisatie
PER
Q170346
Oostkolonisatie
PER
country