‘Taya tayakai chi ee'iyataaka'inka pümüin wanaa sümaa pütunkapünaain cha'aya Bet-el, eejachire püshorottirüin seita “olivo” saa'u wane ipa shiyaawase taashajaala pümaa cha'aya, eejachire püpansaajüin pünüiki tamüin sünain tayainjachin Pümaleiwasein. Je joolu'u, piirakaa, tü kaa'ula pi'rakat sünain epepejaa, kanatannuusü oo'ulaka panaatannuusü süpüshua. Süka jamüin, taa'inrüin tüü süka tatüjaain aa'u tü kasa mojusü naa'inrapü'ükat Labán pümüin. Anakaja joolu'u yapale pia süpüla püle'ejüin puumainpa'amüin eejachire jemelin pia’, müshi chi Maleiwakai tamüin”, müshi Jacob namüin.
Entonces él me dijo: “Fíjate bien, y te darás cuenta de que todos los chivos que cubren a las cabras son rayados, manchados o moteados. Yo he visto todo lo que te ha hecho Labán. Yo soy el Dios de Betel, donde ungiste una estela y me hiciste una promesa. Vete ahora de esta tierra, y vuelve a la tierra de tu origen”».