“Niasa chi nüpüshikai, nüsapainyoꞌukakalaka nia nümülatuꞌu sünain nüchuntashaatain nümüin nümülialüin nia sünain nümüin nümüin: ‘Anakaja paawarüle taya, tawalaajamaateerü pümüin süpüshua tü tajuyaalakat’, nümakalaka nümüin.
Su compañero se postró delante de él. “Ten paciencia conmigo —le rogó—, y te lo pagaré”.