title: Як былы міліцыянер стаў пратэстоўцам…

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Былы падпалкоўнік міліцыі з Іўя Гродзенскай вобласці Пётр Будзько адседзеў 32 сутак за ўдзел у пратэстах. Адслужыўшы ў міліцыі больш за 20 гадоў, нават у страшным сне не мог прысніць, што давядзецца сутыкнуцца з такім бязмежжам з боку праваахоўных органаў.
«Заўсёды стаяў на варце Закона»
Пётр Браніслававіч Будзько вырас у шматдзетнай сям’і – дзевяць дзяцей. Безумоўна, жыццё не песціла, а ў сям’і з нараджэння выхоўвалася пачуццё справядлівасці, якое стала для будучага міліцыянера асноўнай жыццёвай меркай.
Службу ў міліцыі пачынаў з ДАІ, працаваў у розных раёнах вобласці, а скончыў у Карэлічах у якасці намесніка начальніка РАУС.
– Для мяне заўсёды перад законам усе былі роўныя – ці то трактарыст, ці высокі чыноўнік, – падкрэслівае Пётр Браніслававіч. – Неяк давялося нават спыніць аўтамабіль, у якім ехаў старшыня аблвыканкама Сямён Шапіра, бо перавысіў хуткасць.
Будзько выдатны спартсмен, выступаў на рознага ўзроўню спаборніцтвах па шматбор’і, гіравым спорце, настольным тэнісе.
Яшчэ задоўга да падзей жніўня 2020 года яго заўсёды абурала тое, што на любых выбарах ён павінен быў галасаваць датэрмінова, а потым яшчэ рапартам дакладваць, што ўсе яго падначаленыя зрабілі тое самае.
Пераканаўся ў незаконнасці дзеянняў калег
Пётр Браніслававіч прызнаецца, што падчас службы быў інфармацыйна абмежаваны.
– Я шмат на што паглядзеў іншымі вачыма, калі, пакінуўшы службу ў 2017 годзе, пабываў у Расіі і ў Еўропе, – распавядае Будзько. – Параўнаў жыццё, працу людзей, супаставіў многія рэчы і на свет пачаў глядзець па-іншаму.
А гэтым летам ужо не мог абыякава назіраць, як супрацоўнікі міліцыі незаконна затрымліваюць грамадзян, як парушаюць іх канстытуцыйныя правы.
– Калі затрымалі Ціханоўскага, я сваім былым супрацоўнікам казаў, што гэта зроблена незаконна, – згадвае Будзько. – Усе тыя падзеі зафіксаваны на відэа, і гэта немагчыма аспрэчыць.
9 жніўня спадар Пётр апынуўся ў Мінску, побач з адным з выбарчых участкаў чакаў вынікаў выбараў. Яго запрасілі туды былыя саслужыўцы.
Вынікі выбараў на ўчастку не паказалі. Нечакана ў двор школы прыехалі супрацоўнікі АМАПа на аўтобусах без рэгістрацыйных знакаў і пачалі сілай разганяць людзей.
– Пераканаўся тады, што мае калегі бессаромна парушаюць Закон, – распавядае былы міліцыянер. – Людзі выказвалі свае законныя патрабаванні, а іх за гэта білі, цягнулі ў аўтазакі…
Пасля падзей у Мінску зразумеў, што ў краіне не стала Закона. Апанавала крыўда за дзяржаву. Пачаў выходзіць разам з гараджанамі на плошчу ў Іўі, патрабаваў ад улад і дэпутата аднаўлення законнасці, спынення гвалту, прыцягнення вінаватых да адказнасці. Тады ў невялікім гарадку было сабрана 645 подпісаў за адкліканне дэпутата.
Яшчэ спадзеючыся на аднаўленне справядлівасці ўладамі, пісаў скаргі ва ўсе інстанцыі, непасрэдна да Ярмошынай, прыводзіў факты фальсіфікацый. А ў выніку атрымаў толькі адпіскі.
Напачатку папярэджвалі…
Яго актыўную грамадзянскую пазіцыю заўважылі і былыя калегі. Напачатку некалькі разоў папярэджвалі, каб перастаў удзельнічаць у акцыях. Але Будзько зноў адсылаў іх да літары Закона, паказваў, што дзейнічаюць яны, парушаючы ўсе правілы і нормы. А высокаму начальству заяўляў, што не можа знаходзіцца ў баку ад таго, што адбываецца, паколькі ўсю сваю службу стаяў на варце гонару і годнасці грамадзян Беларусі.
– Я адкрыта сказаў аднаму палкоўніку, што, калі чалавек насільна ўтрымлівае ўладу, стаяць убаку – значыць здраджваць свайму народу, – распавядае Будзько. – А той палкоўнік стаяў, галаву апусціўшы.
Разам з іншымі спадар Пётр арганізаваў аўтапрабег на грузавых аўтамабілях па Іўе і Лідзе. Расфарбавалі машыны ў бел-чырвона-белыя колеры і праехалі па гарадах, выказваючы сваю нязгоду з дзеяннямі улад. Гэта вельмі моцна абурыла былых калег.
Пазней ён падрыхтаваў футбольную каманду “Перамога 2020” на традыцыйнае першынство раёна – закупіў бел-чырвона-белую форму. Даведаўшыся пра гэта, улады ў дзень адкрыцця спаборніцтваў адмянілі іх, спаслаўшыся на каранавірус.
Будзько дакладна ведае, што супраць яго спрабавалі сфабрыкаваць крымінальную справу. Кажа: засталіся яшчэ ў міліцыі сумленныя людзі, якія не пагадзіліся даваць на яго ілжывыя сведчанні.
«Мяне судзілі без мяне»
На былога міліцыянера пачалі складаць пратаколы паводле артыкула 23.34. Дзякуючы яго вопыту і веданню заканадаўства, некаторыя з іх былі вернуты судом на дапрацоўку.
– А тут я прыязджаю з камандзіроўкі, а мне аб’яўляюць, што я ўжо асуджаны паводле артыкула 23.34 на 10 сутак, – распавядае мой суразмоўца. – Адвезлі адбываць пакаранне ў Карэлічы.
Дарэчы, Карэлічы – гэта было яго апошняе месца службы ў якасці намесніка начальніка РАУС па ідэалагічнай рабоце і кадравым забеспячэнні. І, мяркуе ён, былыя калегі, магчыма, адмыслова зрабілі такі “падарунак”.
Праз некалькі дзён адседкі ў ізалятары пачалі паступаць новыя пратаколы і новыя тэрміны… І так набралася 32 сутак.
Пётр Браніслававіч абыходзіць падрабязнасці пра ўмовы ўтрымання. Кажа толькі, што падчас кожнага суда ніякіх змякчальных абставін не ўлічвалі, нягледзячы на тое, што ў яго на ўтрыманні двое непаўналетніх дзяцей і жонка без працы.
– На суды вазілі таксама цішком, каб ніхто не ведаў, адмаўлялі ў праве на адваката, – згадвае спадар Пётр. – Два пратаколы разгледзелі ў Іўі, адзін у Карэлічах і адзін ў Лідзе.
На апошнім судзе ў Лідзе суддзя запытаўся, ці будзе Будзько яшчэ выходзіць на акцыі. Ён адказаў, што калі ў краіне будзе спынены гвалт і Закон стане дзейнічаць аднолькава для ўсіх, то не выйдзе. А калі нічога не зменіцца, то будзе выходзіць на акцыі і надалей.
– Суддзя Філатаў перапытаў, я паўтарыў яму тое самае. І ён аб’явіў мне 15 сутак.
«Кантралююць, калі нас нават двое»
Спадар Пётр кажа, што зараз у гарадку вонкава даволі спакойна, акцыі быццам сцішыліся, але людзі не хочуць мірыцца з тым, што адбылося.
Не дрэмле і міліцыя, кажа Будзько, сочаць за ім і яго аднадумцамі:
– Мы нават калі ўдвух дзе-небудзь у парку сустракаемся, то ўжо бягуць і здымаюць нас на відэа. Ці то баяцца, ці проста напалохаць хочуць.
Цяжкія высновы
За час сваёй службы Пётр Браніслававіч ніколі не паступіўся Законам і нікому не даваў спуску нават за дробнае правапарушэнне, бо быў перакананы: існуе Закон, і ён павінен выконвацца ўсімі.
– Я аддаваў усе сілы, каб Закон не парушаўся, а цяпер сам пераканаўся, што яго, аказваецца, няма. Крыўдна! – сумна кажа Будзько.
І робіць сумную выснову: дарэмна аддаў тыя 20 гадоў службе.
– Я зразумеў, што для сістэмы галоўным быў не сам чалавек як найвялікшая каштоўнасць, а тое, што з яго можна браць штрафы нават за самыя дробныя парушэнні і папаўняць бюджэт, – заключае былы міліцыянер. – Я пераканаўся ў гэтым, калі пабачыў, як збіваюць і калечаць людзей на акцыях.
Пётр Будзько не разглядае варыянту з’ехаць з радзімы, але і сваіх перакананняў мяняць не збіраецца. Справядліваць, праўда, і сумленне застаюцца для яго галоўнымі прыярытэтамі ў жыцці.
Публікацыя – з № 9 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Анатоль Бокун: "З’язджаць за мяжу няма жадання…"

maintext:
Лідар страйкама ААТ «Беларуськалій» распавёў «Народнай Волі» пра сітуацыю на прадпрыемстве, лёс людзей, якія вырашылі далучыцца да страйку, і сваё нежаданне з’язджаць з Беларусі.
Днямі на старонцы страйкама “Беларуськалія” ў “Фэйсбуку” з’явіўся запіс: “Прайшло роўна 6 месяцаў, як неабыякавыя і годныя людзі, работнікі “Беларуськалія”, абвясцілі пра тое, што больш не збіраюцца карміць гэты рэжым…
У жнівеньскія дні больш за 6000 чалавек адмовілася ад працы, але, на жаль, мы бачылі, як з кожным днём нас станавілася ўсё менш і менш. Нашы таварышы праз пагрозы, шантаж і ўгаворы тых, хто займае кіруючыя пасады на нашым прадпрыемстве, ішлі назад на свае працоўныя месцы і працягнулі працаваць. Тым не менш мы не страцілі надзею і веру ў заўтрашні дзень…”
– Анатоль, колькі сёння чалавек у страйкаме? І ўвогуле, што сёння сабой уяўляе страйкам ААТ “Белараськалій”?
– Калі казаць пра страйкам, то гэта, безумоўна, не арганізацыя і не нейкая структура. Гэта, скажам так, група людзей з прадпрыемства, аб’яднаных аднымі поглядамі і адной пазіцыяй. Што датычыцца нейкіх больш падрабязных дэталяў пра страйкам, то трэба разумець, што зараз мы не можам усю інфармацыю рабіць публічнай. Час такі.
– Ці можа страйкам нейкім чынам уплываць на сітуацыю на прадпрыемстве?
– Напрамую – не можа, ускосным чынам – так. У сувязі з няпростай эканамічнай сітуацыяй прадпрыемству давялося рабіць карэкціроўку планаў, якія апошнім часам не выконваліся ў поўным аб’ёме. Карэкціроўка адбывалася ў бок памяншэння.
Нягледзячы на гэта, увесь мінулы год работнікі атрымлівалі прэмію па выніках гаспадарчай дзейнасці, а напрыканцы мінулага года ім яшчэ і паднялі заробкі. Хаця павышэнне заробкаў можна назваць адносным, бо ў доларавым эквіваленце людзі нават згубілі.
Але кіраўніцтва “Беларуськалія”, як бачым, вырашыла выдаткоўваць дадатковыя сродкі, каб даць рабочым пернік – не дапусціць росту незадаволенасці сярод людзей і далучэння іх да страйкамаўскага руху.
– Колькі работнікаў “Беларуськалія” далучыліся да страйку?
– На сённяшні дзень – 130 чалавек.
– Вы не працуеце на прадпрыемстве. Якім чынам падтрымліваеце сувязь з рабочымі і ці існуе яна наогул?
– Натуральна, што камунікацыі ёсць з тымі, хто першапачаткова падтрымаў страйк, але застаўся працаваць на камбінаце.
– Якія перспектывы вы бачыце ў рабоце страйкама? Вашы мэты, задачы? Бо сёння, па сутнасці, вы самі прызналі, што рэальна страйкам не мае ніякага ўплыву…
– У сённяшняй сітуацыі проста немагчыма будаваць нейкія доўгатэрміновыя планы і, як ужо казаў раней, мы не можам агучваць свае планы.
– Ці працуюць сёння на “Беларуськаліі” незалежныя прафсаюзы?
– Калі пачытаць шыльду, то як быццам Незалежны прафсаюз гарнякоў ёсць, і ён працуе. Але наўрад ці ў нашых рэаліях такі прафсаюз на прадпрыемстве можна назваць сапраўды эфектыўным сродкам абароны правоў працоўных. Трэба разумець, што ва ўмовах, калі законы не працуюць, незалежны прафсаюз не можа абараніць работнікаў. Гэта паказала практыка разгляду працоўных спрэчак і судоў пасля іх.
Не хачу ні ў каго кідаць камень, але, на мой погляд, сёння на “Беларуськаліі” ў плане дапамогі рабочым паміж незалежным і афіцыйным прафсаюзамі можна паставіць знак роўнасці. Ні тыя, ні тыя рэальна не могуць абараніць работнікаў.
– Пасля выбараў не толькі ў Мінску, але і ў іншых гарадах Беларусі кожную нядзелю праходзілі маршы і акцыі. Чаму шахцёры іх не падтрымлівалі?
– Відаць, баяліся рэпрэсій. Гэта галоўнае, што стрымлівае. У душы, магчыма, чалавек цалкам на баку тых, хто пратэставаў супраць сфальсіфікаваных вынікаў выбараў і гвалту ў краіне, але быў стрымліваючы фактар, і ў кожнага ён свой.
– Якая зараз сітуацыя на “Беларуськаліі”? Якія настроі ў рабочых?
– Настроі, напэўна, такія, як і ва ўсёй краіне. Ведаю, што многім проста сорамна, што яны не могуць выказаць сваю сапраўдную пазіцыю. Яны баяцца страціць працу, турбуюцца пра бяспеку сваіх сем’яў. Вы ж бачыце, што сёння робіцца ў Беларусі. Калі законаў няма, то пра бяспеку казаць не даводзіцца.
– Можа быць, страйкам у такіх умовах наогул не патрэбны? Эфект ад яго працы, напэўна, практычна такі ж, што і ад незалежнага прафсаюза…
– Сітуацыя вельмі неадназначная. Некалькі замежных кампаній, якія супрацоўнічаюць з “Беларуськаліем”, уважліва сочаць за тым, што адбываецца на беларускім прадпрыемстве. І, калі будуць працягвацца парушэнні правоў працоўных на камбінаце, то не выключана нават скасаванне кантрактаў. Для многіх замежных кампаній вельмі важна, каб твой партнёр меў добры імідж. Ад гэтага залежыць і іх імідж.
Таму яшчэ не вядома, у які бок можа сітуацыя павярнуцца. Больш за тое, я шчыра веру, што нельга затушыць той унутраны пратэст, які быў у людзей. Людзям стараюцца вырваць язык, але перакананні не зменіш і рэпрэсіямі любіць не прымусіш. Таму мы таксама будзем сачыць за тым, што будзе адбывацца ў краіне далей.
– Як жывуць тыя работнікі “Беларуськалія”, якія далучыліся да страйку і вымушаны былі звольніцца з прадпрыемства? У кожнага, напэўна, сем’і, нейкія фінансавыя абавязкі…
– Ведаю, што ў некаторых звольненых акрамя асноўнага месца працы было і дадатковае. Нехта меў свой невялікі бізнес, а таму без капейкі не застаўся. Хтосьці мае такі запас, які дазваляе пратрымацца без працы не адзін год, частка з’ехала за мяжу
У кожнага свая сітуацыя, і кожны пры звальненні прымаў індывідуальнае рашэнне, сам узважваў усе “за” і “супраць”. Ніхто на гэтыя рашэнні ўплываць не мае права.
Дарэчы, пасля таго як генеральны дырэктар “Беларуськалія” Іван Галаваты заявіў, што гатовы прыняць на працу людзей, якія далучыліся да страйку, мы сабраліся, і я сказаў: “Хлопцы, калі вы лічыце, што вам лепш вярнуцца на прадпрыемства, паступайце так, як ведаеце. Ніхто не будзе адгаворваць ці мець нейкія крыўды”.
– Асабіста ў вас не было жадання з’ехаць за мяжу з сям’ёй, як гэта зрабіў, напрыклад, кіраўнік страйкама Мінскага трактарнага завода Сяргей Дылеўскі?
– Няма ў мяне такога жадання, таму я сёння не прадаю нерухомасць і не пераафармляю яе на некага іншага.
Хаця, шчыра скажу, сёння ў краіне ціск адчуваюць на сабе ўсе актыўныя людзі. Зараз, калі я выходжу з дома, перш-наперш азіраюся па баках. Раней такога са мной не было. Але даводзіцца жыць і ў такіх умовах…
Публікацыя – з № 15 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Актывіст штаба Бабарыкі Халатран у апошнім слове: "Я люблю сваю радзіму - Беларусь. Я не прызнаю віну"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У судзе Фрунзенскага раёна Мінска працягнуўся судовы працэс над былым актывістам штаба Бабарыкі Лявонам Халатранам. Яго абвінавачваюць па артыкуле 341 ч. 1 КК «Арганізацыя альбо падрыхтоўка групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак».
У ноч выбараў на 10 жніўня, паводле версіі абвінавачання, Халатран удзельнічаў у беспарадках у раёне вуліц Багдановіча і праспекта Машэрава. Сам Халатран кажа, што проста выйшаў са штаба прагуляцца, піша “Наша Ніва”.
Пракурор запрасіў для абвінавачанага два гады хіміі. 17 лютага Лявон выступіў з апошнім словам:
«Я — прадпрымальнік, самастойна зарабляю сабе на жыццё. Мае бацькі медыкі: бацька — вайсковы, мама — цывільны.
Я законапаслухмяны грамадзянін, які любіць сваю радзіму — Беларусь. У сакавіку ў майго маленькага сына будзе дзень нараджэння, які б я хацеў сустрэць разам.
Як можна заблакаваць рух дарожнага транспарту, калі ён быў заблакаваны раней ДАІ? Як можна перашкодзіць працы грамадскага транспарту, калі выйшаў на вуліцу праз паўгадзіны пасля апошняга рэйсу?
Пра якія групавыя дзеянні можна казаць? У горадзе быў адключаны інтэрнэт, таму я перазвоньваўся са знаёмымі, каб падзяліцца важнымі ў той вечар навінамі. Так рабілі тысячы людзей. Я нікога не каардынаваў. Проста гуляў па горадзе, дзе няма каменданцкай гадзіны.
Мне здаецца, што абвінавачанне не чуе таго, што я кажу. Я не прызнаю сваю віну і прашу апраўдаць мяне цалкам. Таксама я хачу выказаць словы падтрымкі тым людзям, якія цяпер у зняволенні: Віктару і Эдуарду Бабарыкам, Марыі Калеснікавай, Максіму Знаку, Аляксандру Васілевічу і іншым».
Халатран з’яўляўся кіраўніком Ruin Bar у культавай культурнай прасторы ОК16. Летась стаў валанцёрам каманды Віктара Бабарыкі на прэзідэнцкіх выбарах. Прызнаны палітвязнем.
Прысуд па яго справе будзе агучаны 19 лютага, пасяджэнне прызначана на 10.05.
Поделиться ссылкой:


title: Журналістку TUT.by Надзею Калініну вызвалілі, але суд яшчэ будзе

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
1 лютага ў судзе Ленінскага раёна Мінска судзілі журналістку TUT.by Надзею Калініну. 29 студзеня яна спрабавала трапіць на нараду мінскіх дэлегатаў Усебеларускага народнага сходу, і апынулася за кратамі.
У ДК “Камволь”, дзе праходзіла мерапрыемства, Калініну не пусцілі, а калі яна сыходзіла, затрымалі. Яе вінавацяць у… правядзенні несанкцыянаванага пікета і непадпарадкаванні супрацоўніку міліцыі. Журналістка сваю віну не прызнала. Паводле яе слоў, у пратаколе сапраўднасці адпавядае толькі адрас затрымання.
У выніку суд (суддзя — Таццяна Шоцік) вырашыў дачакацца атрымання відэа затрымання журналісткі ў ДК “Камволь”, і толькі пасля гэтага працягнуць пасяджэнне. З моманту затрымання Калінінай ужо прайшлі трое сутак, таму яе вызвалілі з Акрэсціна, перадае “Еўрарадыё”.
Поделиться ссылкой:


title: Рыхтуецца святкаванне ў Мінску Дня Волі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Рыхтуецца святкаванне ў Мінску Дня Волі — угодкаў абвяшчэння 25 сакавіка 1918-га дзяржаўнай незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі.
Пра гэта “Еўрарадыё” распавёў старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў. Паводле яго слоў, ад грамадскага аб’яднання БНФ “Адраджэнне” падалі камунальнікам, медыкам і міліцыі заяўкі на заключэнне дамоваў для правядзення акцыі, без якіх немагчыма зладзіць легальнае масавае мерапрыемства.
З фарматам Дня Волі аргкамітэт пакуль не вызначыўся, але Кастусёў хацеў бы, каб гэта быў вялікі мітынг, такі, як у 2018-м каля Опернага тэатру. Сёлета 25 сакавіка прыпадае на чацвер, таму з днём святкавання таксама пакуль не зразумела.
Фронтаўцы спрабуюць правесці ў сталіцы легальную вулічную акцыю ва ўмовах пераследу ўдзельнікаў масавых пратэстаў, ва ўмовах падрыхтоўкі забароны бел-чырвона-белага сцягу.
Поделиться ссылкой:


title: Ігар Барысаў: "Я не іду"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Прэзідыум БСДП лічыць, што Усебеларускі народны сход з’яўляецца
кансультацыйным мерапрыемствам прыхільнікаў дзеючай улады, аднак не
беларускага народа і не палітычных партый.
“Прэзідыум БСДП мяркуе, што пытанні па выхадзе з палітычнага крызісу не могуць разглядацца на Усебеларускім народным сходзе праз неканстытуцыйнасць гэтага мерапрыемства і неўпанаважанасць яго ў пытанні прыняцця рашэнняў, – гаворыцца ў адпаведнай заяве афіцыйна зарэгістраванай партыі. – Гэты сход не будзе спрыяць адзінству і кансалідацыі беларускага народа, а толькі ўзмоцніць супрацьстаянне ўлады з народам. Прэзідыум БСДП падкрэслівае, што гатовы абмяркоўваць шляхі па выхадзе з палітычнага крызісу і стабілізацыі сітуацыі ў краіне. З улікам непрызнання міжнароднай супольнасцю парламента і Аляксандра Лукашэнкі ў якасці Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь прапануе распачаць перамовы для выхаду з палітычнага крызісу з лідарамі грамадскай думкі пры пасрэдніцтве АБСЕ, БСДП і іншых дэмакратычных палітычных партый. Да пачатку правядзення перамоў прапануем у аднабаковым парадку распачаць амністыю грамадзянак і грамадзян, якія асуджаны па палітычных матывах і прызнаны праваабарончымі арганізацыямі палітвязнямі”.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Каранавірус не пашкадаваў яго…"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Учора не стала дэпутата Вярхоўнага Савета 12-га склікання, сябра Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Лявона Дзейкі.
“Каранавірус не пашкадаваў яго”, – распавёў “Народнай Волі” старшыня БСДП Ігар Барысаў.
Лявону Дзейку быў 71 год. Яго не так даўно выпісалі з адной са сталічных клінік, дзе ён нават паспеў паляжаць у рэанімацыі.
“Ён два дні пабыў дома, потым яго зноў забралі ў клініку, ужо іншую, і ўжо адразу паклалі на штучную вентыляцыю лёгкіх, – падзяліўся з “Народнай Воляй” падрабязнасцямі Ігар Барысаў. – І ўчора яго не стала. Ягоны тэлефон апошнія некалькі тыдняў быў адключаны, мы ўсю інфармацыю атрымлівалі праз брата, які жыве ў Клецку. Той тэлефанаваў у рэанімацыю, і яму давалі інфармацыю пра стан здароўя. Наколькі я разумею, з родных у Лявона Іванавіча засталіся брат і пляменнікі. Зямля пухам, дарагі Лявон Іванавіч!”
Дзейка быў актыўным карыстальнікам сацыяльных сетак. Свае апошнія пасты ў “Фэйсбуку” ён зрабіў 28 студзеня, ужо хворым на каранавірус. Гэта верш “Завяшчанне” Лермантава, які чытае Алег Даль: “Наедине с тобою, брат, хотел бы я побыть: на свете мало, говорят, мне остается жить…”, – а таксама песня Аляксандра Куллінковіча “Я памру тут…”.
“Ніхто не разумее, з якой нагоды мае апошнiя песнi…” – напісаў Лявон Іванавіч, нібыта прадчуваючы свой хуткі сыход…
З АСАБІСТАЙ СПРАВЫ
Лявон Іванавіч Дзейка (нарадзіўся 2 лютага 1950 года) – беларускі палітык і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га склікання. Інжынер-электроншчык, адзін з заснавальнікаў Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада).
Працаваў інжынерам-электроншчыкам на Клецкім механічным заводзе, быў членам КПСС, потым увайшоў у Апазіцыю БНФ «Адраджэнне». Дэпутатам быў абраны ад Клецкай выбарчай акругі.
Браў актыўны ўдзел у распрацоўцы Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, а таксама ў галадоўцы дэпутатаў апазіцыі 11–12 красавіка 1995 года супраць ініцыяванага А.Лукашэнкам рэферэндуму аб змене дзяржаўнай сімволікі, скасавання статусу беларускай мовы як адзінай дзяржаўнай…
Публікацыя – з № 12 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Алесь Пушкін: "Калі б быў дома, без бойкі сцяг не аддаў бы…"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Вядомы мастак распавёў “Народнай Волі”, як у мінулыя выхадныя з яго дома міліцыянеры здымалі бел-чырвона-белы сцяг.
– Відаць, спецыяльна вырашылі зняць сцяг у маю адсутнасць, каб мяне не арыштоўваць, – кажа Алесь ПУШКІН. – Бо без бойкі я яго не аддаў бы.
Але мяне не было, і бел-чырвона-белы сцяг быў гвалтоўна зламаны, хаця да гэтага 24 гады лунаў над маёй хатай і нікому не перашкаджаў.
Напярэдадні старшы інспектар Крупскага РУУС Дзмітрый Мікалаевіч Дзяго патэлефанаваў маёй жонцы і запытаўся, дзе яна знаходзіцца. Тая была ў краме, міліцыянер сказаў, каб ішла дадому. Яна прыйшла і ўбачыла, што ля хаты стаяць “вышка” і міліцэйская машына. Коратка паведамілі, што прыехалі здымаць сцяг. Яна ім у адказ: “Дачакайцеся мужа, ён прыедзе праз дзень”. Зараз я працую на Магілёўшчыне, ў Жылічах Кіраўскага раёна, на рэстаўрацыі палаца Ігната Булгака. Але ніхто чакаць не стаў.
– А што са сцягам? Забралі?
– І сцяг, і герб “Пагоня”, які знаходзіўся на франтоне, жонцы аддалі пад распіску да суда. Значыць, збіраюцца мяне яшчэ і судзіць.
– Ці будзеце зноў вывешваць сцяг над хатай?
– Пакуль не буду, бо што нам застаецца? У нас і так беларускамоўная сям’я, мы ўсе гамонім на роднай мове, а ў хаце святыні вісяць разам з бел-чырвона-белымі сцяжкамі. Таму мы ў любым выпадку застаёмся свядомымі беларусамі.
Ну ўздыму я зноў над дахам сцяг, і што далей? Плаціць 30 базавых велічынь? Альбо прыедуць міліцыянеры, будзе канфлікт, распачнецца бойка. Затым могуць не толькі 15 сутак даць, але і распачаць крымінальную справу. Таму, відаць, не варта бегчы з кулакамі на танк.
– Вы казалі, што сцяг вісеў 24 гады…
– Так, з 1997 года, і не было ніякіх прэтэнзій ні з боку міліцыі, ні з боку пракуратуры. І зараз я, відаць, напішу заяву ў пракуратуру, прыкладу відэа таго, як здымалі сцяг, і запытаюся: на падставе якога канкрэтна закона гэта зроблена? Я разумею, што зняць бел-чырвона-белы сцяг – гэта не асабістая ініцыятыва таго ж міліцыянера Дзяго, загады ідуць ад куды больш высокага начальства. Вы ж бачыце, да чаго дайшло: хочуць прызнаць нацыянальную сімволіку экстрэмісцкай.
Дарэчы, жонка сказала, што міліцыянеры былі дастаткова добразычлівыя, не было з іх боку ніякай агрэсіі. 24 гады ім не было ніякай справы да гэтага сцяга, але відавочна, што зараз загады пайшлі зусім іншыя. Тым, хто наверсе, патрэбна знішчыць апошнія бастыёны Беларушчыны.
Алесь СВЯТЛАНІЧ.
P.S. Я звярнуўся да начальніка Крупскага РУУС Дзмітрыя Фіцкевіча з просьбай патлумачыць, на якіх законных падставах сцяг знялі з прыватнага дома, але той адмовіўся нешта каментаваць і параіў звяртацца ў прэс-службу МУС.
***
КАМЕНТАРЫЙ ЮРЫСТА
Валянцін СТЭФАНОВІЧ, праваабаронца:
– Гэтая сітуацыя ўпісваецца ў тэндэнцыю апошняга часу. Ужо ёсць шэраг спраў з прыцягненнем людзей да адміністрацыйнай адказнасці за тое, што на балконах іх кватэр былі бел-чырвона-белыя сцягі альбо на вокнах меўся ўзор такой афарбоўкі. Гэта лічыцца як быццам правядзеннем несанкцыянаванага пікета.
З прававога пункта гледжання такая сітуацыя – абсурд, бо ўласная кватэра альбо прыватны дом – гэта не публічная тэрыторыя, а таму не датычыцца ніякіх масавых мерапрыемстваў. Сцяг на балконе ці на даху хаты можна разглядаць як выказванне свайго ўласнага меркавання ці грамадзянскай пазіцыі, але, згодна з Міжнародным пактам аб грамадзянскіх і палітычнах правах, гэта не з’яўляецца парушэннем закона.
Апошнім часам ідуць размовы аб прызнанні бел-чырвона-белага сцяга экстрэмісцкай сімволікай, і калі такое адбудзецца, то да адказнасці будуць прыцягваць, нават калі вы яе размяшчаеце у сваёй машыне альбо на доме. Але ж пакуль гэта не ўзаконена. Таму і прымяняюць норму, якая дазваляе караць за “несанкцыянавныя пікеты”. Хаця, паўтаруся, тэрыторыя прыватнага памяшкання – гэта не публічнае месца, а масавыя мерапрыемствы могуць адбывацца толькі ў публічных.
Публікацыя – з № 8 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Хрустальная “Рок-карона” гурта N.R.M. прададзена на аўкцыёне eBay

maintext:
Гурт N.R.M. быў узнагароджаны хрустальнай “Рок-каронай” у 2010 годзе, у намінацыі “Найлепшы гурт апошніх пятнаццаці год”. Цяпер узнагарода прададзена праз аўкцыён eBay за 7700 долараў ЗША. Грошы з продажу павінны пайсці на падтрымку музыкаў, якія пацярпелі ад рэжыму Лукашэнкі. Пра падрабязнасці аўкцыёну Піт Паўлаў распавёў Еўрарадыё.
Па словах Піта, адрываць ад сэрца “карону” было не шкада:
— Гэта, канечне, прыемны артэфакт, але ўсё ж, па сутнасці, сама фігурка не мае ніякага сэнсу. Гэта ж толькі як сымбаль. Сымбаль таго, што N.R.M. быў тым, кім быў. Калі ўсё гэта планавалася, то былі розныя прапановы наконт таго, што N.R.M. можа выставіць на аўкцыён, ці можа Піт Паўлаў нешта прапанаваць. Мне падалося, што самае сімвалічнае і заўважнае — гэта “Рок-карона”, — кажа цяперашні франтмен N.R.M.
За час існавання N.R.M. гурт узнагародзілі трыма “Рок-каронамі”. Але гэтая карона, тлумачыць музыка, асаблівая:
“Гэта не проста галоўная “Рок-карона”, а галоўная “Рок-карона” за ўсю “Рок-каранацыю”. Калі ў 2010 годзе была апошняя “Рок-каранацыя”, тады абралі гурт за ўсю гісторыю мерапрыемства. Кожны год давалі карону ў намінацыі “Гурт года”, былі дзесяць намінацый і адна галоўная. Але ў 2010 годзе каранацыя была юбілейная, і яна была апошняя. Карацей, гэта “карона карон”, галоўны трафей беларускага рока наогул”.
$7700 — прыкметная сума. Ці спадзяваліся музыкі на падобную “ацэнку” і ці маглі дацягнуць да дзесяці, дваццаці тысяч долараў?
— Мы не разлічвалі, натуральна, і на такі поспех, — адказвае Піт Паўлаў. — Вы кажаце пра дваццаць тысяч, але я не спадзяваўся, што ўвогуле столькі атрымаецца сабраць. Я думаў, што рэалістычна будзе недзе 200-300 баксаў. У мяне не было ўяўлення, што будзе такі поспех. Я не разбэшчаны тым, што нас занадта падтрымліваюць.
Хто стаў пераможцам аўкцыёну, Піт Паўлаў не ведае, але вельмі ўдзячны гэтаму чалавеку:
— Не ведаю, хто набыў, але хачу ведаць, каб падзякаваць гэтаму чалавеку. Я ў захапленні, я страшэнна ўдзячны гэтаму невядомаму мецэнату. Я адчуў, што праз нас людзі могуць дапамагчы нашым пацярпелым калегам.
Усімі грашовымі справамі займаўся Фонд культурнай салідарнасці, і сродкі хіба ўжо ў іх. Мы папрасілі, каб мы мелі магчымасць мець уплыў на размеркаванне грошай. Наша жаданне было, каб сродкі пайшлі на падтрымку пацярпелым музыкам. Шмат хто пацярпеў, і ўсім трэба дапамагчы, я гэта добра разумею. Але калі трапляе за краты “Разбітае сэрца пацана”, калі трапляе за краты Андрэй Такінданг, Ілля Чарапко — мы ўспрымаем гэта так, нібыта гэта мы самі і ёсць.
На думку Піта, грошы ад “кароны” мусяць ісці на аплату штрафаў музыкам, якія адбываюць адміністрацыйныя арышты:
— Зараз за кратамі гурт “Разбітае сэрца пацана”. Таму, магчыма, ім. Каб хоць перадачкі нейкія набыць, каб ім там было смачней і лягчэй. Потым трэба, каб яны мелі магчымасць заплаціць штрафы.
Астатнія дзве кароны N.R.M. не плануе выстаўляць на аўкцыён:
— Таму што гэта ўжо ператворыцца ў блазноцтва, — перакананы Паўлаў.
Дарэчы, гурт ужо хутка выпусціць свой новы альбом. Дату, калі лонгплэй з’явіцца на свет, не абвяшчаюць. Музыкі анансавалі яго песняй “Любіш-Любі”.
Поделиться ссылкой:


title: Ці былі "кактэйлі Молатава" і гвалт над міліцыянерамі ў Гомелі? Погляд абаронцаў

maintext:
У судзе Чыгуначнага раёна Гомеля адбыліся спрэчкі бакоў у гучнай крымінальнай справе пра арганізацыю масавых беспарадкаў і гвалту над міліцыянтамі з прымяненнем “кактэйляў Молатава” ды, як сказана ў абвінавачванні, збройным супрацівам прадстаўнікам улады.
Старшы памочнік пракурора горада Яўген Фартушняк, які падтрымлівае абвінавачванне, выказаўся за пакаранне ў сукупнасці па трох крымінальных артыкулах Леаніда Кавалёва 7 гадамі пазбаўлення волі, Дзмітрыя Карнеева – 8, непаўналетняга Мікіту Залатарова – 6 гадамі ў выхаваўчай калоніі. Апроч таго, Кавалёва дадаткова вінавацяць яшчэ ва ўцягванні непаўнагадовага ў супрацьпраўныя паводзіны.
Дзяржабвінаваўца палічыў, што віна падсудных даказана цалкам, варта толькі перакваліфікаваць ч.1 арт.293 пра арганізацыю масавых беспарадкаў на ч.1 арт.13 і ч. 2 арт.293 КК, то бок на падрыхтоўку да масавых беспарадкаў.
Абвінаваўчых артыкулаў зашмат
Абаронцы абвінавачаных маладых людзей, што называецца, каменя на камені не пакінулі на абвінавачванні, узгадваючы таксама, што адміністрацыйна яны ўжо былі пакараныя.
Адвакатка Кавалёва Ганна Паўлюк зрабіла выснову, што і абвінавачванне, і выступленне прадстаўніка дзяржабвінавачвання ў спрэчках, “заснавана толькі на дапушчэннях і паказаннях Карнеева”. Яе падабаронны, 28-гадовы мужчына, бацька траіх дзяцей, нібыта загадзя падрыхтаваў два “кактэйлі Молатава”, перавёз іх у цэнтр горада і схаваў у адным з не выяўленых двароў на праспекце Леніна, а 10 жніўня ўвечары падгаварыў жыхара Добруша Дзмітрыя Карнеева і непаўнагадовага Мікіту Залатарова кінуць “кактэйлі” ў міліцыянераў. Меўся зняць пра здарэнне рэзананснае відэа, каб размясціць у пабліку “ЧП Гомель”, дзе быў адміністратарам. Кавалёў у гэтай сітуацыі арганізатар, Карнееў і Залатароў – выканаўцы. Словам, злачынная групоўка, дзейнічала яна ў змове. З доказамі, праўда, праблема – толькі паказанні дабрушаніна Карнеева, пяць разоў судзімага, які, па словах самога пракурора, агучаных у судзе, пакутуе на “эмацыйна няўстойлівы разлад асобы”.
Абарона тым часам дадае, што следства нават не вывучала перасоўванне Леаніда ў дзень меркаванага злачынства, не высвятляла, калі ён спадобіўся падрыхтаваць “кактэйлі”.
Сведка Папека заяўляў у судзе, што Кавалёў увечары 10 жніўня ўвогуле не збіраўся ехаць на плошчу – гэта ён сам угаварыў Леаніда паехаць паглядзець што робіцца.
Віна Леаніда Кавалёва, на думку абароны, толькі ў тым, што ён не паведаміў у міліцыю пра падрыхтоўку злачынства іншымі асобамі. Доказаў пагрозы ці гвалту ў дачыненні да міліцыянераў з боку шматдзетнага бацькі не выяўлена. Крымінальная справа наогул перанасычаная артыкуламі.
Паводле Ганны Паўлюк, артыкул 293 Крымінальнага кодэксу аб масавых беспарадках – дзеяннях, якія суправаджаюцца гвалтам, пагромамі, падпаламі, знішчэннем маёмасці, узброеным супрацівам прадстаўнікам улады – ужо ахоплівае па сваёй сутнасці артыкулы 364 і 295-3.
Вялікі сумнеў у абароны выклікае і бутэлька з вадкасцю як “кактэйль Молатава”, прыроўненая да зброі. Экспертыза не ўказала, што бутэлька была “прыведзена ў дзеянне”.
Ні збройнага супраціву, ні “кактэйляў”
Адвакатка Алена Татару, якая абараняе ў судзе Карнеева, лічыць што не было ўзброенага супраціву яе падабароннага прадстаўнікам улады, якім, паводле следства, “стала кіданне бутэлькі з вадкасцю ў бок супрацоўнікаў міліцыі” – намесніка камандзіра ўзвода Аляксея Канаваленкі з часці 5525 войск унутранай службы і тэхніка-кантрактніка Яўгена Карабанькова. Чаму? Няма спраўджаных доказаў, што бутэлька – сапраўды “кактэйль Молатава”. У судзе Карнееў сцвярджаў, што бутэлька ў яго была цёмнага колеру 0,5-0,7 літра. Пятно ад яе на асфальце, апісанае следчым, даволі вялікае – 2,1 х 0,9 метра. Не зразумела, як з паўлітэркі магло ўтварыцца такое пятно, і што за вадкасць была ў ёй, што расцяклася на такую плошчу? Хутчэй за ўсё, пятно ўтварылася ад нейкай машыны з непаладкамі, якая стаяла на асфальтаванай пляцоўцы паміж дамамі, дзе і адбыўся інцыдэнт.
Не было пад згаданым пятном і аскепкаў шкла ад бутэлькі. Размяшчэнне аскепкаў у адносінах да пятна следчым, на жаль, таксама не апісана. На ўскідку, адлегласць паміж імі не меней, чым метр.
“Калі ўявіць траекторыю палёту, то атрымліваецца такі малюнак: ляціць бутэлька, з яе выліваецца вадкасць, бутэлька працягвае ляцець, падае і разбіваецца. Пятна пад аскепкамі няма, няма гарлавіны з прымацаваным бенгальскім агнём, пра што гаворыцца ў абвінавачванні. З месца здарэння гэта не забіралася”, – здзіўляецца адвакатка Татару.
Па словах абаронцы, у судзе аглядаўся металічны пруцік, але сказаць, што ён ад спаленага бенгальскага агню не выпадае, бо не бачна следу гарэння. Дый аскепкі шкла ад разбітай бутэлькі паступілі на экспертызу толькі 17 верасня, праз месяц з лішнім пасля здарэння. Апроч таго, на аскепках шкла экспертыза зафіксавала розныя рэчывы.
Здагадкі, а не доказы
Адвакаты прыводзілі і шэраг іншых несуразнасцяў, заснаваных на дапушчэннях і здагадках. Маладыя людзі абвінавачваюцца ў гвалце над асобамі з міліцыі, а хто і што канкрэтна зрабіў у дачыненні таго ці іншага міліцыянера, не ясна. І Карабанькоў, і Канаваленка, якія прызнаны следствам пацярпелымі, сведчылі ў судзе, што яны не спалохаліся, калі ў іх бок ляцела бутэлька. У прыватнасці, Карабанькоў сказаў у судзе: “Я бег і не зразумеў, што было”. Ніводнаму з пацярпелых міліцыянераў нават абутак не апырскала той вадкасцю, што была ў кінутай пляшцы.
Не зразумелым засталося абвінавачванне ўсіх трох падсудных у супраціве і непадпарадкаванні законным патрабаванням міліцыі. Пра які супраціў і непадпарадкаванне ідзе гаворка, недаўмевалі адвакаты? Міліцэйская “Газель” яшчэ не спынілася, на хаду з яе выскачылі людзі ў чорным – маладзёны разбягаюцца, Карнееў кідае бутэльку. Ніякіх патрабаванняў “даганяючыя” не выказвалі. І менавіта ад іх пайшоў даклад па лініі дзяжурнай службы, што быў “кактэйль Молатава”.
Ніяк не зафіксаваныя ў крымінальнай справе і масавыя беспарадкі. Ні воклічаў, ні фаераў, ні шэсцяў, ні перашкодаў руху. Наадварот, нешматлікія гараджане спыняюцца на сігналы светлафораў, звыкла ездзіць па вуліцах транспарт.
Пракурор у заключнай прамове працягваў “дапускаць”
На падставе трох крымінальных артыкулаў абвінавачваецца і непаўнагадовы Мікіта Залатароў – гэта ўдзел ў масавых беспарадках, нашэнне “кактэйля Молатава”, прызнанага следствам зброяй, і пагроза гвалту ў дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі. Адсюль і прапанаванае дзяржабвінаваўцам надзвычай суворае пакаранне – шэсць гадоў выхаваўчай калоніі.
“Назваць абвінавачванне ў дачыненні да Залатарова нечым большым, чым дапушчэнне, язык не паварочваецца. Нават у абвінаваўчай прамове пракурор працягваў “дапускаць”. Ніводнага наўпроставага факта, які б сведчыў, што Мікіта што-небудзь учыніў. Ніводнага наўпроставага доказу, які б пацвердзіў віну хоць бы па аднаму складу злачынства, не прыведзена”, – заявіў адвакат Сяргей Красноў, які абараняе непаўналетняга хлопца.
Крымінальная справа для Залатарова пачалася з таго, што яго забралі з дома. Патрапіў у Чыгуначны РАУС, а адтуль – у рэанімацыю дзіцячай бальніцы.
Сам Мікіта кажа, што да яго ў міліцыі ўжывалі фізічны і псіхалагічны гвалт (хлопец да таго ж пакутуе на эпілепсію). Бацька Мікіты звяртаецца ў пракуратуру, упраўленне СК. Адказваюць: нічога такога не было.
Далей, па словах адваката, справа для Залатарова набывае даволі цікавы паварот. Два супрацоўнікі міліцыя, папярэджаныя аб адказнасці за ілжывыя паказанні, распазнаюць Мікіту як асобу, што ўдзельнічала ў масавых беспарадках і кідала ў іх бутэльку з гаручай сумяссю. Запомнілі нібыта па адзенні і характэрнай прычосцы. Быў і сведка, які яшчэ да затрымання Залатарова казаў, што гэта ён кінуў “кактэйль”.
У судзе супрацоўнікі міліцыі патлумачылі: ну абазналіся, нічога страшнага. Аднак іхнія паказанні з’явіліся падставай для пракурора, каб санкцыянаваць меру стрымання непаўнагадоваму хлопцу – пасадзіць яго да суда за краты.
Адвакат Красноў адзначыў таксама, што ў крымінальнай справе паўсюдна фігуруе і другая бутэлька з “кактэйлем”, якая нібыта была ў Мікіты. А дзе тая бутэлька? Мікіта і сам не адмаўляе, што яму далі бутэльку. Але ў справе няма ні яе апісання, ні экспертызы, хоць яна таксама прызнаецца зброяй. Усё проста і лёгка: следчы выказаў здагадку, дзяржабвінаваўца ў судзе здагадку падтрымаў. Хутчэй за усё таму, што двое абвінавачаных кажуць пра бутэльку. Праўда, апісаннні ў іх адной і той жа бутэлькі чамусці розныя.
Таксіст Пузырын, які нібыта падвозіў Залатарова 10 жніўня ад ўнівермага да дома, сцвярджаў: “Бутэлька з-пад Mahito была ў сумачцы, на дзве траціны запоўненая мутнай вадкасцю”. І кіроўца гэта нібыта ўбачыў, будучы за рулём, без уключанага святла ў салоне машыны. Далей. “Відушчы” таксоўшчык не згледзеў ніякага запалу пры бутэльцы. Дык дзе, у такім разе, “кактэйль Молатава”? І чаму на куртцы Мікіты няма ніякіх слядоў хімічных рэчываў, калі ён той “кактэйль” на праспекце трымаў пад курткай?
На здагадках і дапушчэннях пабудавана і абвінавачванне ва ўдзеле ў масавых беспарадках і па двух іншых артыкулах.
“Не гледзячы, што голас Залатарова не ўстаноўлены, відавочна, што ён гэта гаварыў”, – цытуе адвакат “доказы” супрацьпраўнай дзейнасці абвінавачанага падлетка.
Што ўвогуле зрабіў Залатароў 10 жніўня? Прыехаў у цэнтр на плошчу паглядзець, што адбываецца. Сутыкнуўся з тым, што там АМАП, міліцыя, людзі ўцякаюць. І ён збег у бок “Камінтэрна”. Сустрэў там Карнеева, папрасіў прыкурыць цыгатэту, цікавіўся, што адбываецца, і далей ужо кіраваўся з ім па праспекту Леніна ў бок вакзала.
“Тут гаворку нельга весці нават пра 342 артыкул, не кажучы пра 295. Ніякіх актыўных дзеянняў у Мікіты Залатарова не было, і яго трэба апраўдваць па ўсіх трох пунктах абвінавачвання”, – зазначыў абаронца Красноў.
“Вядзіце на плашку”
Досыць эмацыйным было апошняе слова ў Дзмітрыя Карнеева, які прызнаваў за сабою ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве на цэнтральнай плошчы, і ў тым, што кінуў бутэльку з вадкасцю (відаць, распушчальнікам) у бок міліцыянераў.
“Я не зусім па частцы Крымінальнага кодэксу законапаслухмяны грамадзянін. У мяне былі кражы, але не было цяжкіх злачынстваў. У мяне няма непрыязнага стаўлення да міліцыянераў. Выстаўляць мяне радыкальным апазіцыянерам, што выйшаў з бутэлькамі… ну я не ведаю. Александр Лукашэнка казаў, што за міліцыю “адсякаць рукі на месцы”. Высокі суд, калі лічыце мяне вінаватым, вядзіце на плашку і рабіце так, як прэзідэнт сказаў”, – заявіў Карнееў.
Свой вердыкт тром маладым людзям суд мае агучыць 22 лютага.
Поделиться ссылкой:


title: Еўропа пакутуе ад паводкаў

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
На поўначы Германіі з-за дажджоў і расталага снегу разлілася рака Рэйн і затапіла бліжэйшыя пасёлкі. Дзе-нідзе вада ўзнялася больш чым на метр. Па вуліцах можна перамяшчацца хіба што на лодках, паведамляет ТСН.
1 з 3
Напаткалі паводкі і суседнюю Францыю. Непагадзь там ужо забрала жыцці двух чалавек. У паўночных і паўночна-заходніх рэгіёнах абвясцілі другі ўзровень небяспекі. У Парыжы абвясцілі «жоўты» ўзровень небяспекі. Сена выйшла з берагоў, узровень вады падняўся на чатыры метры. З-за гэтага ўлады Парыжа зачынілі некалькі участкаў на набярэжных. Таксама перакрытыя некаторыя вуліцы і падземныя пераходы. Сіноптыкі прагназуюць, што вада можа падняцца яшчэ на адзін метр.
Поделиться ссылкой:


title: Мікалай Казлоў: "Навошта ў такім выпадку судзейскую мантыю апранаць?.."

maintext:
«Народная Воля» задала некалькі пытанняў старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі, якога суд адправіў на 15 сутак за краты за тое, што ён не пагадзіўся на прапанову следчага даць падпіску аб неразгалошванні.
– Мікалай, вы будзеце абскарджваць прысуд?
– Канешне! А вось ці прыслухаецца суд да маіх слоў – гэта ўжо залежыць ад адэкватнасці суддзі.
Дарэчы, на пачатку судовага пасяджэння, калі ў мяне запыталіся пра адвод суду, я сказаў: калі суд прыняў да вытворчасці падобны пратакол, я сумняваюся ў ягонай кваліфікацыі.
Так атрымалася, што я стаў першым чалавекам у Беларусі, які атрымаў 15 сутак арышту з-за таго, што рэалізаваў сваё законнае права і адмовіўся даць падпіску аб неразгалошванні. Нягледзячы ні на што, я па-ранейшаму лічу, што зрабіў правільна і меў на гэта законнае права. А наконт таго, ці пачуе мяне суд… Права ў нашай краіне растаптана, гэтага ніхто нават ужо і не хавае.
Мне падалося, што суддзя не вельмі спрабаваў разабрацца ў справе, многія мае пытанні адхіляліся. А я хацеў пачуць канкрэтны адказ ад следчага, што мяне абавязвае даваць гэту падпіску і дзе напісана пра адказнасць, калі я адмаўляюся яе даваць. Бо тое, што яны хочуць, не заўсёды адпавядае нормам заканадаўства. Лічу, што гэта проста нейкія іх крыўды, якія незразумела на чым грунтуюцца. Суддзя, між іншым, і сам не адказаў на маё пытанне, і следчаму не даў гэта зрабіць. Таму я зрабіў выснову: ну проста хочацца некаму мяне пасадзіць! Я толькі не разумею, навошта ў такім выпадку судзейскую мантыю апранаць…
– У некаторых тэлеграм-каналах пішуць, што гэта не апошнія 15 сутак, якія вам свецяць. І паколькі вас тройчы выклікалі ў якасці сведкі ў Следчы камітэт і вы тройчы адмаўляліся даць падпіску аб неразгалошванні, то і адказваць прыйдзецца суткамі за кожны выпадак. Такім чынам быццам бы анансавана, што праз 15 сутак вы на волі не апынецеся. Маральна вы ўжо падрыхтаваліся да таго, што, верагодна, больш за месяц прыйдзецца правесці за кратамі?
– Каменціраваць гэтае трызненне даволі складана.
У маім жыцці было некалькі эпізодаў, калі мяне затрымлівалі на вуліцы быццам бы за тое, што я лаяўся матам і не рэагаваў на заўвагі супрацоўнікаў міліцыі. Таму накідаць мне яшчэ сутак – для іх гэта вельмі проста. Мяне ўжо некалькі разоў агаворвалі, пазбаўлялі свабоды. І сёння такіх, як я, тысячы!
Але я ўсё роўна лічу, што гэта маё права – даваць альбо не даваць падпіску аб неразгалошванні. І ў цяперашняй сітуацыі адмова ад яе – гэта форма абароны. Бо гэтай падпіскай яны хочуць схаваць усе свае подласці, вось у чым справа. Я і ў пратаколе допыту напісаў: крымінальная справа палітычна матывавана, невінаватых людзей кінулі за краты, і я пратэстую супраць гэтага.
Між іншым, я запытаўся ў юрыстаў, ці былі падобныя прэцэдэнты, каб каралі суткамі за тое, што чалавек адмовіўся даваць падпіску аб неразгалошванні. Не было!
– Вас не затрымалі адразу пасля суда. Магчыма, нехта чакае, што вы тэрмінова набудзеце квіткі на самалёцік?
– У мяне няма жадання з’язджаць. І я нікуды не збіраюся.
– Вы – кіраўнік партыі, а ў партыі заўсёды больш магчымасцяў, каб прыцягнуць увагу да нейкіх падзей. Напрыклад, тыя ж пікеты. Можа, варта было б накіраваць просьбу на серыю пікетаў у падтрымку тых, каго кідаюць на суткі па штучна створаных нагодах? Вось як вас партыя будзе бараніць?
– Магчыма, і можна рабіць такія пікеты. Але тут мы сутыкаемся з цяжкім маральным выбарам. У нас жа не проста заяўляеш пікет і робіш. Ты павінен заключыць дамову з медыкамі, з міліцыяй і іншымі службамі. І вы разумееце: пасля таго, што рабіла міліцыя ў мінулым годзе і робіць зараз, мне цяжка ўявіць, як з імі можна заключаць нейкія дамовы, плаціць ім. Я не гатовы да дамоў з імі! Ну і мы ж ведаем, колькі ўжо было адмоў на падобныя афіцыйныя заявы наконт пікетаў.
– Дык а партыя збіраецца прадпрымаць нейкія дзеянні ў вашу абарону?
– Я пакуль абскарджваю рашэнне суда. А там паглядзім.
Мне падаецца, што ні ў якім разе не трэба прызвычайвацца да сутак, арыштаў, штрафаў. На мой погляд, кожны такі выпадак павінен выклікаць абурэнне і пратэстную рэакцыю. Зразумела, што пратэсты могуць быць рознымі – улічваючы маштабы рэпрэсій, мы не можам кожны дзень выходзіць на вуліцу з акцыямі. Але нават у глыбіні душы мы не павінны мірыцца з дыктатурай і рэпрэсіямі. Мы павінны кранаць гэтую тэму ў размовах з сябрамі, з выпадковымі знаёмымі…
Салідарнасць, паслядоўнасць і самае галоўнае – не сумаваць, не апускаць рукі.
Тых, хто падтрымлівае рэжым Лукашэнкі, значна менш, гэта відавочна. Але яны ўзброены і гатовы праліць кроў. Але нас, мірных, больш, і будучыня за намі. А яны – ужо мінулае, якое сінімі нямоглымі пальцамі чапляецца за сваю пасаду, хтосьці за карыта. Але яны – мінулае. Чым раней гэта зразумеюць, тым лепш.
Публікацыя – з № 15 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Да 275-годдзя Тадэвуша Касцюшкі зрабілі фільм (відэа)

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт прэзентаваў фільм «Рака лёсу» да 275-годдзя Тадэвуша Касцюшкі. Гэты фільм распавядае пра жыццё легендарнага героя.
Гісторыя пачынаецца з таго месца, дзе завяршаюцца гады ягонага зямнога шляху, у гарах Швейцарыі, да самых вытокаў, да месца, дзе ён нарадзіўся 4 лютага 1746 года.
Стваральнікі фільма прайшлі ўсім шляхамі Героя, шукаючы ягоныя сляды. Касцюшка, вялікі нацыянальны дзеяч Польшчы, сваім лёсам аб’яднаў два кантыненты, гісторыі розных народаў — Беларусі, Польшчы, Літвы, ЗША і Швейцарыі.
Апроч таго, у ягоным жыцці былі і вучоба ў Украіне і Францыі, і палон у Расіі…
Поделиться ссылкой:


title: Як у Маладзечне Ціханоўская перамагла Лукашэнку

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
І чаму старшыня выбарчай камісіі Яўген Макарэвіч трапіў у бальніцу
Пераступіўшы парог маладзечанскай СШ №5, я міжволі спыніўся ў прасторным фае. Са сцяны насупраць на мяне строга і патрабавальна глядзелі Янка Купала, Браніслаў Тарашкевіч, Максім Багдановіч, Якуб Колас, Цётка… Не з зашклёных партрэтаў, як гэта звычайна бывае ў школах, а з мазаічнага дзесяціметровага пано, выштукаваныя ў поўны рост. Здавалася: вось-вось падыдуць і пачнуць распытваць пра сталічныя навіны. Ілюзія іх прысутнасці сапраўды была неймавернай – хвала невядомаму майстру мазаікі. Агледзеўшы яго зроблены на вякі твор (мазаіка з гранітных каменьчыкаў надзвычай трывалая), я нібы прайшоў праз нейкі своеасаблівы дэтэктар позіркаў з беларускай вечнасці. Дзіўнае пачуццё, праз якое я ледзь не забыўся пра мэту свайго візіту ў школу, дзе 9 жніўня мінулага года размяшчаўся выбарчы ўчастак №29.
Перамогу на ім атрымала Святлана Ціханоўская, за якую прагаласаваў 741 маладзечанец (А.Лукашэнка набраў 620 галасоў). Участкаў з падобным вынікам у горадзе было чатыры. Здавалася б – прагаласавалі, падлічылі, здалі і забылі. Але забыць падзеі паўгадовай даўніны не атрымліваецца дагэтуль – старшыню выбаркама – дырэктара СШ №5 Яўгена Макарэвіча – неаднойчы выклікалі ў гарвыканкам. Размовы там засталіся таямніцай, але ў выніку пажылы чалавек, які адпрацаваў на дырэктарскай пасадзе 22 гады, апынуўся ў бальніцы. І, як паведамілі мне ў тэлефоннай размове калегі-настаўнікі, відаць, надоўга. І нязменна дадавалі: “Шкада, вельмі шкада Яўгена Васільевіча – ён выдатны кіраўнік і залаты чалавек”.
Што ж насамрэч адбылося ў школе пасля галасавання і пазней? Спаткацца і патлумачыць сітуацыю пагадзіўся настаўнік фізкультуры, член выбаркама Аляксандр Страх, чый стаж у СШ №5 нават большы, чым дырэктарскі, – 24 гады. Ён сустракае мяне прыязна, з усмешкай.
Ці не ўпершыню бачу перад сабой фізкультурніка, які карыстаецца беларускай мовай. “Я ж і ўрокі па-беларуску вёў!” – толькі і паспявае прызнацца Аляксандр Уладзіміравіч, як у прыёмную дырэктара, дзе мы адасобіліся для гутаркі, упэўненым крокам заходзіць участковая міліцыянерка. Дзябёлая кабета з дубінкай на паясніцы. У прыёмнай яна шукае… зніклага без вестак мясцовага бамжа, чыё фота даволі бесцырымонна тыцкаецца нам у твар. Падазрона скасіўшы вока на маю бел- чырвона-белую шапку і сурова запытаўшыся, “пачаму мужыкі не ўстаюць у прысуствіі дамы”, міліцыянерка цікавіцца, “што ў вас тут за мерапрыяціе”. Не ведаючы, што ў “дамы з дубінкай” наўме, мой візаві спакойна патлумачвае, што сёння ў школе – дзень сустрэчы выпускнікоў, і вось прыехаў здалёку адзін з былых вучняў…
Застаўшыся ўдвух, мы вырашаем перадыслакавацца ў больш зацішнае месца і ідзём вузкімі калідорамі кудысьці ўніз. Зачапіўшы галавой нізкую бэльку, я рыхтуюся ўбачыць змрочнае бамбасховішча, але мы нечакана ўваходзім у залітую святлом спартыўную залу. Так, падземная спартзала – яшчэ адна адметнасць СШ №5. “Тут нам ніхто не перашкодзіць”, – па- гаспадарску прычыняе дзверы настаўнік, і я дастаю дыктафон.
– Аляксандр, я сустракаўся і гутарыў з членамі выбаркамаў у Віцебску і Ракаве – там улады спрабавалі перашкодзіць праўдзіваму падліку галасоў. А як было ў вас?
– У нас ніхто не перашкаджаў. На ўчастку нязменна прысутнічалі назіральнікі, у тым ліку незалежныя, ніхто іх за дзверы не выдаляў. Усе ад самага пачатку былі настроены, каб выбары адбыліся сумленна, без падману. Прыйшло вельмі шмат моладзі галасаваць – усе з белымі стужачкамі, узбуджаныя, у чаканні перамен. Шмат людзей стаяла перад школай, чакаючы абвяшчэння вынікаў. Мы падлічылі бюлетэні сумленна, і атрымалася, што з даволі вялікім адрывам перамагла Святлана Ціханоўская.
– Ніхто не спрабаваў вас застрашыць, неяк націснуць?
– Наколькі мне вядома, не. Як мяне можна застрашыць, я сам Страх (смяецца). У касцёл хаджу, хлусня ці ілжэсведчанне для мяне – грэх. Камісія лічыла толькі ў прысутнасці назіральнікаў. Праўда, чамусьці вельмі доўга, гадзіны дзве-тры, старшыня камісія з намеснікам і сакратаром дакладвалі вынікі па тэлефоне вышэй. Ну і нас, усіх астатніх членаў камісіі, не адпускалі. Але потым дырэктар выйшаў, адпусціў нас і паехаў здаваць пратаколы.
– А ваша камісія была сфарміравана з настаўнікаў?
– Не толькі. Напрыклад, быў адзін супрацоўнік ваенкамата. У камісію ўваходзілі людзі з рознымі палітычнымі поглядамі. Былі і такія, якія выступалі за Лукашэнку. Скажам, мой калега, настаўнік гісторыі Максім Самаль. Ён нават не дапускаў магчымасці, што Ціханоўская можа перамагчы.
– Але выніковы пратакол падпісаў?
– Падпісаў. А куды яму было дзявацца? Мы ж нікога не падманвалі – палічылі так, як было. З яго ўдзелам. Быў незадаволены, але падпісаў.
– Дык а што адбылося пасля? Па Маладзечне хадзілі чуткі, што вашага дырэктара звольнілі.
– Яўген Васільевіч Макарэвіч – вельмі паважаны ў нашым педкалектыве і ва ўсім горадзе чалавек. У тым ліку за сваю справядлівасць. Вось і на выбарах праўду адстаяў. Мы ведаем, што пачаўся ціск на яго, ён быў вымушаны напісаць заяву на звальненне. Яе ў аддзеле адукацыі потым “згубілі”. Бо быў рэзананс па горадзе, бацькі абурыліся, што звальняюць такога выдатнага педагога. І ў выніку ён застаўся працаваць на сваёй пасадзе. Праўда, здароўе стала даваць збоі. Шкада Яўгена Васільевіча, мы з 1998 года працуем разам.
– А як дырэктар ставіцца да выкладання вашага ўрока па-беларуску?
– Нармальна ставіцца, падтрымлівае мяне. Праўда, я вёў фізкультуру на беларускай мове раней. Пра мяне нават пісалі ў раённай газеце, артыкул называўся “Пачынальнік”. У нашай школе тады працаваў вядомы грамадскі актывіст Лявон Цімохін, ён таксама мне дапамагаў, даў слоўнік. Бо мне цяжкавата спачатку даводзілася. Напрыклад, як скамандаваць “Ноги врозь!”? “Ногі паасобку!” – на першых уроках выклікала смех, а пасля ўсе прывыклі. Вельмі добра мяне дзеці разумелі. Я нават даваў адкрыты ўрок па-беларуску для фізкультурнікаў усяго горада. Разумееце, наша школа з пэўнымі нацыянальнымі традыцыямі, вы ж бачылі мастацкую галерэю ў фае. І ранейшы дырэктар Ананій Асіповіч трымаўся тых традыцый. Але з цягам часу, калі нават гісторыю Беларусі Мінадукацыі дазволіла выкладаць па- руску, я быў вымушаны зноў вярнуцца да рускай мовы. У маёй беларушчыне ніхто з маладзечанскіх фізкультурнікаў мяне не падтрымаў. І ўсё ж спадзяюся, што родная мова яшчэ вернецца ў нашу спартыўную залу.
Спадара Страха, якога немагчыма застрашыць, неаднойчы пераваблівалі ў іншыя навучальныя ўстановы, больш прэстыжныя. Але ён амаль чвэрць стагоддзя застаецца верны сваёй школе, куды прыйшоў маладым спецыялістам пасля заканчэння Мінскага інстытута фізічнай культуры. Не здраджвае ён і прынятым у душу з юнацтва хрысціянскім запаветам, адзін з якіх гучыць, як вядома, “не хлусі”. А ён быў дужа актуальны 9 жніўня на тысячах выбаркамаў па ўсёй Беларусі. Застаецца актуальным і сёння – на шматлікіх судовых працэсах. Толькі адным хапае духу трымацца таго запавету, а другім – не…
Праводзячы да выхаду, Аляксандр Страх з гонарам прытрымлівае мяне каля мазаічнага пано, і нам у вочы зноў глядзяць класікі – як святыя з абразоў. Зноў я адчуваю сябе як на рэнтгене, нават хочацца “ўдыхнуць і не дыхаць”. Прыпыніўшыся каля Максіма Багдановіча, я ўголас прыгадваю яго радкі-запытанне: “Брацця, ці зможам грамадскае гора? / Брацця, ці хваце нам сілы?” І мой праважаты яшчэ галасней, каб чула “дама з дубінкай”, якая штосьці высвятляе з вахцёркай, паглядваючы ў наш бок, адказвае: “Зможам! Сілы назапасім і зможам”. І мне падаецца, што з гэтымі словаміпагаджаюцца ўсе класікі на сцяне.
Публікацыя – з № 11 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: У Гомелі ў шматдзетнай сям'і Таццяны Максімавай міліцыя правяла "агляд" кватэры – шукалі нацыянальную БЧБ-сімволіку. "Насамрэч гэта быў не "агляд",

title: Ператрус у шматдзетнай сям'і ў Гомелі: шукалі БЧБ-сімволіку, а забралі тэлефоны, дзіцячыя мультфільмы і даследаванне на МРТ

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У Гомелі ў шматдзетнай сям’і Таццяны Максімавай міліцыя правяла “агляд” кватэры – шукалі нацыянальную БЧБ-сімволіку.
“Насамрэч гэта быў не “агляд”, санкцыянаваны пракуратурай, а сапраўдны ператрус. Міліцыянеры выцягвалі ўсё з шафаў, залазілі ў дзіцячыя рэчы, у куртку мужа, у яго гаманец. Забралі 4 тэлефоны, у тым ліку два дзіцячыя, планшэт, флэшкі, каля дзесятка віншавальных паштовак з надпісам “Сваіх не пакідаем”, а таксама 99 дыскаў з сямейнымі здымкамі, мультфільмамі, кампутарнымі гульнямі і нават маім медычным даследаваннем на МРТ”, – расказала журналісту “Народнай Волі” маці пяцярых дзяцей.
Так званы “агляд” цягнуўся больш як чатыры гадзіны, у ім бралі ўдзел ажно 8 супрацоўнікаў міліцыі. Каб паскорыць працэс, шматдзетную маці яшчэ да заканчэння вобшуку павезлі на апытанне ў Навабеліцкі РАУС. Дома заставаўся муж з дзецьмі.
У аддзеле міліцыі ў жанчыны пыталіся, ці фатаграфуецца яна з бел-чырвона-белымі сцягамі, ці ўдзельнічае ў дваровых чатах, дзе бярэ сродкі на дапамогу затрыманым і пакараным штрафамі. Але больш за ўсё міліцыю цікавіла, ці знаёмая яна з дзяўчынай, якая ў сацыяльных сетках выступае пад нікам “Бестыя”, і дзе шматдзетная маці знаходзілася напярэдадні ператрусу.
Таццяна Максімава мяркуе, што і ператрус, і яе апытанне звязаныя, хутчэй за ўсё, з маштабнай “зачысткай” не толькі перад так званым Усебеларускім народным сходам, але і мажлівымі веснавымі пратэстамі.
Раней шматдзетную маці выклікалі на допыт па справе праваабаронцы Леаніда Судаленкі, які зараз знаходзіцца ў СІЗА і абвінавачваецца ў фінансаванні масавых беспарадкаў, хоць насамрэч праваабронца займаўся юрыдычнай і матэрыяльнай дапамогай тым, хто ўжо быў пакараны за ўдзел ў акцыях пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў.
Таццяна Максімава на тых акцыях працавала валанцёрам – насіла людзям пітную ваду, валяр’янавыя пігулкі для супакою, аказвала, каму было патрэбна, першую медычную дапамогу.
У кастрычніку суддзя Навабеліцкага раёна Гомеля Дар’я Аскерка на падставе пратаколу міліцыі аштрафавала шматдзетную маці на 540 рублей за ўдзел у несанкцыянаваным маршы пратэсту супраць несумленных выбараў.
“У мяне склалася ўражанне, што ўсе гэтыя “хапуны” дэманстрантаў на вуліцых і суды над імі, і мною таксама – гэта нейкі жахлівы цырк, каб толькі людзей запалохаць і прынізіць”,– сказала пасля суда журналісту “Народнай Волі” шматдзетная маці.
Поделиться ссылкой:


description: Грамадскі дзеяч, кіраўнік Беларускага свабоднага тэатру Мікалай Халезін, у інтэрв’ю “Радыё Свабодзе” распавёў пра сваю працу ў Беларускім фондзе

title: Халезін: Узяць "халодную паўзу" і перабудавацца


title: У Маскве затрымалі ўдзельнікаў пратэстаў у Беларусі, ім пагражае экстрадыцыя

maintext:
У Маскве расійскія сілавікі затрымалі ўдзельнікаў пратэстаў у жніўні 2020-га ў Беларусі, ім пагражае экстрадыцыя, паведамляе прэс-служба МУС нашай краіны. Гэта — жыхары Брэста ва ўзросце 21 і 27 гадоў. З мінулага года яны былі ў міждзяржаўным вышуку. Расіяне затрымалі беларусаў па інфармацыі брэсцкага ўпраўлення ГУБАЗіК МУС РБ.
Як перадае Еўрарадыё, на радзіме затрыманым пагражае зняволенне. Малодшы з іх 10 жніўня 2020-га ўзводзіў барыкады ў Брэсце, старэйшы 9 жніўня аказаў супраціўленне міліцыі падчас сутычак у абласным цэнтры.
Сёлета ў Маскве былі затрыманыя неаднаразовы чэмпіён свету па кікбоксінгу Аляксей Кудзін і майстар спорту па кікбоксінгу Яўген Шабалюк. Таксама за ўдзел у мірных пратэстах у Беларусі. Ім пагражае экстрадыцыя.
Поделиться ссылкой:


title: "Неабходны канкрэтныя дзеянні замест крайняй заклапочанасці", - рэакцыі на прысуд журналісткам

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Першыя рэакцыі на прысуд журналісткам Дар’і Чульцовай і Кацярыне Андрэевай, якіх пакаралі 2 гадамі зняволення за рэпартаж з акцыі пратэсту.
Абедзвюм журналісткам прысудзілі па 2 гады пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму. Першыя рэакцыі на судовы вырак сабрала “Радыё Свабода”.
Анджэй Дуда выказаў «рашучы пратэст»
У сувязі з вынясеннем прысудаў журналісткам тэлеканалу «Белсат» прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда заклікаў беларускія ўлады спыніць рэпрэсіі ў дачыненні да свабоды слова і грамадзянскіх правоў. Ён таксама заклікаў амніставаць абедзвюх асуджаных.
Дуда заклікаў краіны Еўрапейскага саюза «салідарна, паслядоўна і рашуча рэагаваць на гэтае далейшае праяўленне падаўлення асноўных правоў і свабодаў».
Святлана Ціханоўская: «Каця і Даша вольныя, як ніхто ў гэтай залі»
У ліку першых на прысуд адрэагавала экс-кандыдатка ў прэзідэнты Беларусі Святлана Ціханоўская. Яна прапанавала паглядзець на відэа з суда і ўбачыць рэакцыю саміх журналістак на вырак.
«Яны ўсміхаюцца і абдымаюць адна адну. І паглядзіце на рэакцыю сілавікоў. Яны хаваюць твары пад маскамі і нервова ўгаворваюць усіх пайсці з залі. Дык хто з іх у клетцы? Каця і Даша вольныя, як ніхто ў гэтай залі. Іх не ўдалося зламаць ці запалохаць».
Ціханоўская перакананая, што Беларусь даможацца праўды і свабоды — дзякуючы Кацярыне Андрэевай, Дар’і Чульцовай, усім сумленным журналістам, лекарам, праваабаронцам, валанцёрам і ўсім адважным беларусам, і «ў выніку ўсім давядзецца зняць маскі і паглядзець адно аднаму ў вочы».
БАЖ: прысуд вядзе да забароны на прафесію
Беларуская асацыяцыя журналістаў назвала прысуд «палітычна матываваным», а яго мэтай — застрашыць усіх супрацоўнікаў медыя, каб яны не выконвалі сваіх прафесійных абавязкаў асвятлення грамадска значных падзей у краіне, што, па сутнасці, «вядзе да забароны на прафесію».
Міжнародная федэрацыя журналістаў: «Мы супраць гэтага здзеку са справядлівасці»
Найбуйнейшая сусветная журналісцкая арганізацыя — Міжнародная федэрацыя журналістаў — далучылася да заявы БАЖ і патрабуе неадкладна вызваліць журналістак Кацярыну Андрэеву і Дар’ю Чульцову.
«Гэтае рашэнне ганебнае і абсалютна неабгрунтаванае. Мы заклікаем Лукашэнку неадкладна спыніць кампанію запалохвання прэсы і вызваліць Кацярыну Андрэеву і Дар’ю Чульцову. Сённяшні вердыкт — відавочная атака на свабоду прэсы, і мы ўсе стаім разам супраць гэтага здзеку са справядлівасці», — заявіў прэзідэнт МФЖ Юнэс Мджахед.
Міністр інфармацыі: «Напэўна, было за што»
Міністр інфармацыі Беларусі Ігар Луцкі пракаментаваў выракі журналісткам:
«Напэўна, было за што, калі суд вырашыў. Я ж не суддзя. Іх не проста саджаюць, ім прад’яўляюць нейкія абвінавачанні, праходзяць судовыя паседжанні».
Еўрапейская федэрацыя журналістаў: Патрабуем хуткай і цвёрдай рэакцыі міжнароднай супольнасці
«Гэта накіравана на запалохванне ўсёй прафесіі, на крымінальную адказнасць за журналістыку. Рэпрэсіўны дрэйф рэжыму Лукашэнкі патрабуе хуткай і цвёрдай рэакцыі міжнароднай супольнасці. Мы яшчэ раз заклікаем Еўрапейскі Саюз, Раду Еўропы і АБСЕ не быць саўдзельнікам злоўжыванняў рэжыму», — заявіў прэзідэнт Еўрапейскай федэрацыі журналістаў Могенс Бліхер Б’еррэгард.
Віцэ-дырэктар «Белсата»: чорны дзень беларускай журналістыкі
Віцэ-дырэктар «Белсата» Аляксей Дзікавіцкі палічыў прысуд «чорным днём у гісторыі беларускай журналістыкі і Беларусі». На думку Дзікавіцкага, суд нічога не даказаў, у ім наогул не прагучала ніякіх «сэнсоўных доказаў». Ён спадзяваўся на апраўдальны прысуд калегам.
«Калі б вартавыя парадку звярталі ўвагу на закон, тады дзяўчат трэба было вызваліць яшчэ ў першы дзень і выплаціць кампенсацыю за незаконнае ўтрыманне пад вартай. Цяпер вельмі істотна яшчэ раз паўтарыць імёны людзей, якія спрычыніліся да гэтага цемрашальства, да гэтага злачынства. […] Cуддзя Наталля Бугук, дзяржаўная абвінаваўца Аліна Касьянчык, а таксама следчыя, якія “расследавалі” гэтую справу, — Ігар Кудзеля, Ігар Курыловіч, — гэта на вашых руках, вашымі рукамі рэжым зрабіў гэтае злачынства».
Дзікавіцкі перасцярог гэтых службовых асоб, каб яны потым не казалі, што іх «прымусілі», бо заўсёды ёсць выбар застацца сумленным чалавекам. Але яны «пайшлі на службовае злачынства і не выканалі нават уласных законаў».
Былы пасол ЗША ў Расіі: Патрэбны канкрэтныя дзеянні
Колішні пасол ЗША ў Расіі Майкл Макфол пасля атрымання звесткі аб суворым прысудзе беларускім журналісткам у сваім твітары запатрабаваў ад палітыкаў дэмакратычных дзяржаў «канкрэтных дзеянняў» замест выказвання «крайняй заклапочанасці».
Саюз журналістаў Украіны: «Унікальнае судовае рашэнне»
Нацыянальны саюз журналістаў Украіны (НСЖУ) выказаў салідарнасць з засуджанымі журналісткамі тэлеканала «Белсат» Кацярынай Андрэевай (Бахвалавай) і Дар’яй Чульцовай.
«Разам з Еўрапейскай федэрацыяй журналістаў працягваем ціснуць на міжнародныя інстытуцыі, каб абараніць незалежных беларускіх журналістаў. Выказваем падтрымку і салідарнасць калегам з “Белсата” і БАЖ», — заявіў кіраўнік НСЖУ Сяргей Таміленка.
«Унікальнае судовае рашэнне. Журналісцкі стрым, рэпартаж з месца падзеі сёння ў Мінску прызналі “арганізацыяй” і “падбухторваннем” пратэстаў, а дыктафоны, тэлефоны, нататнікі — “небяспечнай зброяй”», — дадаў кіраўнік украінскай журналісцкай арганізацыі.
Поделиться ссылкой:


description: Пра гэта на сваёй старонцы ў Facebook паведаміла жонка Мікалая Статкевіча Марына Адамовіч. «Толькі што дысцыплінарная камісія Мінскай гарадской калегіі

title: Скасаваная ліцэнзія адваката Уладзіміра Сазанчука, які абараняў Міколу Статкевіча і Дзмітрыя Казлова


description: Ужо хутка тыдзень, як стала вядома пра затрыманні сяброў былога прэм'ер-міністра Сяргея Румаса, а таксама меркаваныя пытанні органаў бяспекі да яго

title: Румас з Лондана: Я жывы, не арыштаваны. Дзякуй, што хвалюецеся

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Ужо хутка тыдзень, як стала вядома пра затрыманні сяброў былога прэм’ер-міністра Сяргея Румаса, а таксама меркаваныя пытанні органаў бяспекі да яго самога.
З таго часу ў публічнай прасторы Румас не з’яўляўся. Па інфармацыі «Нашай Нівы», ён знаходзіцца ў Брытаніі, куды паляцеў на дзень народзінаў старэйшага сына Валерыя напярэдадні кампаніі арыштаў, якая закранула кола сяброў былога прэм’ера.
Валерый Румас займае пасаду памочніка дырэктара ў лонданскім філіяле расійскай інвестыцыйнай кампаніі VTB Capital.
Сам экс-прэм’ер усе гэтыя дні не адказваў на пытанні. За яго гаварыла жонка Жанна, якая запэўніла карэспандэнтаў розных выданняў, што муж знаходзіцца на волі.
8 лютага да Сяргея Румаса дазваніўся карэспандэнт «Нашай Нівы», той адказаў на выклік.
«Я не буду даваць ніякіх каментароў, выбачайце. Вы пачулі, што я жывы, не арыштаваны, але нічога каментаваць не буду. Дзякуй, што хвалюецеся», — адказаў Сяргей Румас.
Поделиться ссылкой:


description: Дакументальны фільм беларускага рэжысёра Аляксея Палуяна «Кураж» быў адабраны ў праграму найбуйнейшага міжнароднага кінафестывалю - Берлінале, паведамляе

title: Фільм пра беларускі пратэст адабралі на адзін з найбуйнейшых кінафэстаў у свеце

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Дакументальны фільм беларускага рэжысёра Аляксея Палуяна «Кураж» быў адабраны ў праграму найбуйнейшага міжнароднага кінафестывалю – Берлінале, паведамляе TUT.BY. Карціну, якая распавядае пра жыццё трох акцёраў падчас падзей жніўня-2020 ды пакажуць у фестывальнай секцыі Berlinale Special. Пра гэта сёння на прэс-канферэнцыі паведаміў мастацкі кіраўнік кінафоруму Карла Шатрыян.
Галоўныя героі фільма – акцёры Беларускага свабоднага тэатра Марына Якубовіч і Павел Гарадніцкі, а таксама Дзяніс Тарасенка – праходзяць праз самы трывожны час у беларускай гісторыі пачатку XXI стагоддзя. Рэжысёр Аляксей Палуян разам з аператарам Таняй Гаўрыльчык, назіраючы за жыццём герояў, фіксуюць найважнейшыя этапы беларускага пратэсту: перадвыбарчыя надзеі, брутальныя дзеянні сілавікоў 9-11 жніўня, шматтысячныя мірныя дэманстрацыі, жудасны махавік рэпрэсій.
Фільм пачынаецца з архіўных кадраў пратэстаў 1996 года і скончваецца прысвячэннем: «Памяці ахвяраў, забітых беларускім рэжымам».
Рэжысёр Аляксей Палуян сказаў:
— Гэта вельмі асабісты для мяне дакументальны фільм пра трох мастакоў, чалавечымі і прафесійнымі прынцыпамі якіх я захапляюся. У фільме я фіксую рэчаіснасць, у якой яны апынуліся. Героі пражываюць усе эмацыйныя працэсы, знаёмыя кожнаму з нас: ад эйфарыі да безнадзейнасці, ад страху да бясстрашнасці. Мне было вельмі важна зрабіць хроніку ўнікальнага часу мірнага паўстання беларускай нацыі супраць несправядлівасці і прыгнёту правоў чалавека.
Берлінскі Міжнародны кінафестываль (Берлінале), разам з Канскім і Венецыянскім, – адзін з найважнейшых кінафэстаў у свеце. З 1951 года праводзіцца штогадова. У 2021 годзе з-за пандэміі фестываль адбудзецца пазней, чым звычайна – 9-20 чэрвеня.
Рэжысёр Аляксей Палуян нарадзіўся ў Баранавічах у 1989 годзе. Скончыў Акадэмію мастацтваў у Каселе (Германія). Яго кароткаметражны гульнявы фільм «Возера радасці», па матывах аднайменнага рамана Віктара Марціновіча, стаў прызёрам больш чым на 30 міжнародных кінафестывалях, быў вылучаны на атрыманне прыза Еўрапейскай кінаакадэміі, а таксама ўвайшоў у лонг-ліст Амерыканскай кінаакадэміі «Оскар».
Поделиться ссылкой:


description: Сёння ў Мінску адбылося ўрачыстае адкрыццё VI-га Фестывалю-конкурсу ледзяных і снежных скульптур “Свет крышталяў". Хоць у зімку батанічны сад і схаваны

title: “Свет крышталяў” у батанічным садзе (фота)


description: Легендарны гурт NRM вырашыў падтрымаць Беларускі Фонд Культурнай салідарнасці, які разам з YouTube-каналам "Страна для жизни" і пры падтрымцы Беларускай

title: N.R.M правёў дабрачынны анлайн-канцэрт. Відэа


description: Вялікія сумы ў жыроўках за студзень абумоўленыя надвор'ем. Такую выснову можна зрабіць з прэс-рэлізу, апублікаванага на сайце Міністэрства камунальнай

title: Камунальнікі патлумачылі, чаму так выраслі сумы ў жыроўках

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Вялікія сумы ў жыроўках за студзень абумоўленыя надвор’ем. Такую выснову можна зрабіць з прэс-рэлізу, апублікаванага на сайце Міністэрства камунальнай гаспадаркі, перадае “Еўрарадыё”.
У сярэдзіне лютага грамадзяне пачалі атрымліваць квітанцыі на аплату камунальных паслуг за студзень і ўразіліся, наколькі вырас плацёж.
У Мінхілкамгасе ў адказ нагадалі, што “адным з найбольш адчувальных артыкулаў выдаткаў” пры аплаце камунальных з’яўляецца “плата за ацяпленне жылых памяшканняў”. А ў студзені было халадней, чым у снежні.
“Так, паводле звестак Белгідрамета, сярэднямесячная тэмпература вонкавага паветра за снежань 2020 года складала мінус 0,5⁰С па рэспубліцы, па Мінску — мінус 1,2⁰С, за студзень 2021 года — мінус 3,7⁰С па рэспубліцы, па Мінску — мінус 4,5⁰С”, — адзначылі ў Міністэрстве.
Акрамя таго, павелічэнне плацяжу ў марознае надвор’е можа залежаць і ад іншых фактараў, у тым ліку ад плошчы кватэры, месцазнаходжання дома, яго энергаэфектыўнасці. Так ці інакш, паводле камунальнікаў, расход цеплавой энергіі ў студзені павялічыўся ад пахаладання.
“Да прыкладу, на ацяпленне чатырохпакаёвай кватэры 81,7 кв. м у снежні 2020 года было выдаткавана фактычна 1,4852 Гкал, сума аплаты склала 30,63 рубля, а ў студзені 2021 года на ацяпленне гэтай жа кватэры расход склаў 1,8431 Гкал, сума аплаты склала 38,01 рубля”, — прывялі прыклад камунальнікі. У выніку ў студзені за ацяпленне ў параўнанні з снежнем гаспадару кватэры давялося заплаціць на 7,38 рубля.
Раней Мінфін паведамляў, што камуналку ў 2021 годзе будуць павышаць у два этапы — з 1 студзеня і з 1 чэрвеня. Пры гэтым паабяцалі, што агульны рост тарыфаў за год не перавысіць 5 долараў у эквіваленце ў разліку для тыпавой “двушкі” — так прынамсі прадугледжана напрамкамі бюджэтна-фінансавай і падатковай палітыкі на 2021-2023 гады.
Поделиться ссылкой:


title: Ноч ваўкоў анлайн і ў лесе

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Другі ваўчыны фестываль ад грамадскай арганізацыі “Ахова птушак Бацькаўшчыны” (АПБ) адбудзецца 27 лютага ў новым дэцэнтралізаваным фармаце — абраць месца ўдзелу кожны можа самастойна. Лекцыі будуць анлайн, а на экскурсіі з гідамі да сябе запрашае Белавежская пушча і аграсядзібы краіны.
Ноч ваўкоў ставіць сваёй мэтай расказаць пра значнасць ваўка для захавання здаровых экасістэм і праблему бяздумнага знішчэння драпежніка ў Беларусі.
За адукацыйную частку фестывалю адказваюць спікеры, большасць з якіх займаецца вывучэннем ваўкоў дзеля захавання іх папуляцыі ў сваіх родных краінах і ў свеце. Кожная з чатырох лекцый — гэта гісторыя ваўчыных папуляцый у асобным рэгіёне.
Фатограф National Geographic Ронан Донаван прэзентуе аўтарскі фільм пра арктычных ваўкоў, якія ніколі не ведалі пераследу з боку чалавека. Даследчык з Ірландыі Адам Сміт раскажа пра знікненне ваўкоў у яго краіне і ці ёсць надзея на іх вяртанне. Прафесар Фрайбургскага ўніверсітэта ў Германіі Марка Хойрых падзеліцца досведам таго, як аднаўлялі папуляцыю ваўка ў нацпарку “Баварскі лес”. Гісторыі з жыцця беларускіх ваўкоў раскажа каардынатар праграм Франкфурцкага заалагічнага таварыства ў Беларусі, заснавальнік Воўчага блога Віктар Фянчук.
Ідэя другой, афлайнавай часткі Начы ваўкоў у тым, каб людзі сабраліся невялікімі групамі на ўлонні прыроды, у аграсядзібах ці іншых месцах паблізу лесу. Пасля прагляду лекцыйнай часткі іх чакаюць начныя экскурсіі па лесе з ліхтарыкамі, пошукі слядоў ваўка і іншыя заданні ваўчынага квэста. На асобных лакацыях будуць правадыры — гіды. Астатнія змогуць арганізаваць лясную прагулку самастойна.
Галоўны ваўчыны штаб будзе ў Белавежскай пушчы, але павітацца з аднадумцамі змогуць і госці іншых ваўчыных штабоў — аграсядзіб, якія вырашылі далучыцца да Начы ваўкоў. На мапе ужо з’явіліся асобныя лакацыі, але спіс будзе папаўняцца амаль да самой падзеі. У тым ліку за кошт тых аграсядзіб, якія прапануюць сябе самі.
Далучыцца да Начы ваўкоў можна на сайце арганізатараў.
Абараняючы ваўка, робім лепей усёй дзікай прыродзе!
Поделиться ссылкой:


title: Чаго хоча і чаго баіцца беларускі чыноўнік

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Ці можна лічыць сёньняшняга сярэднестатыстычнага беларускага чыноўніка надзейным апірышчам рэжыму Лукашэнкі — такім самым, як АМАП ці ГУБАЗІК? Вонкава нібыта так: маштабнага расколу эліт, на які быў вялікі спадзеў у лідэраў пратэсту, не назіраецца. У жніўні 2020-га чыноўніцтва ў сваёй масе за Латушкам і Астапенем не пайшло, заявы на звальненьне за рэдкім выключэньнем не пісала. Але ці азначае гэта, задаецца пытаннем Валянцін Жданко на “Радыё Свабода”, што намэнклятура гатовая і далей аддана абараняць аўтарытарны рэжым, які ўсё больш апускаецца ў вір гвалту і самаізаляцыі?
У канцы мінулага тыдня я зьвярнуў увагу на камэнтар Леха Валэнсы, колішняга лідэра «Салідарнасьці», першага прэзыдэнта посткамуністычнай Польшчы, пра тое, як дэмакратам дамагчыся посьпеху ў супрацьстаяньні з таталітарным рэжымам. Лех Валэнса, камэнтуючы для канала Euronews сваё рашэньне пра намінаваньне Аляксея Навальнага на Нобэлеўскую прэмію, сказаў:
«Калі б я пагутарыў з Навальным, я б параіў яму: „Паспрабуй змагацца так, як я“. Я ніколі не змагаўся супраць палітычнай паліцыі, супраць генэралаў ці супраць асобных пэрсонаў. Я змагаўся супраць сыстэмы. Тым, хто падтрымліваў тую сыстэму, я казаў: „Паверце, пры новай сыстэме асабіста вам будзе лепш, чым цяпер. Болей свабоды. Ідзіце за мной — і ў вас будзе лепшае жыцьцё і больш грошай“».
Чынавенства позьняй ПНР у нейкі момант паверыла ў праўдзівасьць слоў Валэнсы і не памылілася. Безумоўна, размова не ішла пра партыйных саноўнікаў найвышэйшага ўзроўню: тым было што страчваць. Але дзясяткі тысяч шараговых дзяржслужбоўцаў ад пераменаў толькі выйгралі. У свабоднай Польшчы для іх, як і для ўсяго грамадзтва, адкрыліся новыя магчымасьці. І яны, як людзі пераважна ініцыятыўныя, прадпрымальныя і дынамічныя, скарысталіся гэтымі магчымасьцямі значна лепш, чым многія іншыя.
З камуністаў — у алігархі
Нешта падобнае адбывалася і пры заняпадзе камуністычнага рэжыму ў позьнім СССР. Хто апынуўся ў першай хвалі каапэратараў, банкіраў, брокераў і прадпрымальнікаў? Праз аднаго — былыя камсамольскія і партыйныя кіраўнікі, супрацоўнікі разнастайных райкамаў і абкамаў. Людзі, якія, здавалася б, адпаведна сваім пасадам мусілі да апошняга ўздыху абараняць ідэалы камунізму і змагацца з буржуазнай ідэалёгіяй, пры першай жа магчымасьці паздымалі камсамольскія значкі, пакідалі партбілеты і самі сталі рэспэктабэльнымі буржуа. Не таму, што ім надта кепска жылося ў СССР пры камуністычным рэжыме. Жылося якраз на агульным бядотным тле вельмі нават няблага. Але ж яны параўноўвалі ўзровень свайго жыцьця з узроўнем жыцьця эліты на Захадзе. А што параўноўваць здабытую зь вялікімі цяжкасьцямі дэфіцытную ў СССР «Ладу» з «Мэрсэдэсам» ці асабняк у Ніцы з драўлянай дачай у Падмаскоўі?
Камуністычны рэжым быў разбураны не без удзелу і спрыяньня самой савецкай намэнклятуры, калі тая пераканалася, што пры зьмене рэжыму асабіста ёй стане лепш, чым раней.
Тое ж можна сказаць і пра сёньняшніх беларускіх чыноўнікаў. Вядома, яны не бядуюць і не цярпяць ад галечы і пры Лукашэнку. Але калі параўноўваюць свае заробкі і магчымасьці з заробкамі і магчымасьцямі нямецкіх, польскіх, літоўскіх (а нават і расейскіх) калег, могуць толькі горка ўздыхаць. І справа ня толькі ў заробках. А прыніжальныя загады і распараджэньні «зьверху», якія, нягледзячы на відавочную супярэчнасьць з правам, немагчыма аспрэчыць? А вымушаны ўдзел у разнастайных прапагандысцкіх кампаніях? А немагчымасьць адкрыта выказваць уласныя погляды і адстойваць уласную пазыцыю? Я ўжо не кажу пра тое, што беларускія чыноўнікі з намнога большай ахвотай хацелі б езьдзіць на сэмінары ды канфэрэнцыі ў Брусэль ды Страсбург, а не ў Смаленск ды Піцер. І вучыць дзяцей яны мараць у Бэрліне ды Лёндане, а не ў Маскве ці Самары.
Адступаць няма куды — ззаду Дразды
Трымацца і змагацца ёсьць за што тым, хто мае маёнткі коштам па мільёну даляраў у Драздах ці ў іншых намэнклятурных гета вакол буйных гарадоў. Але такіх дзясяткі (ну максымум сотні, калі ўлічваць яшчэ першых кіраўнікоў абласьцей і раёнаў). А астатнія 36 тысяч беларускіх чыноўнікаў жывуць пераважна ў тых жа шматкватэрных дамах, што і іншыя. Ходзяць у тыя ж крамы, лечацца ў тых жа паліклініках, вучаць дзяцей у тых жа школах.
Месца ў Драздах для іх няма і ня будзе. І акладаў па 20 000 рублёў ім даваць няма адкуль… І пераважная большасьць іх выдатна разумее, што ў выніку зьмены рэжыму асабіста для іх жыцьцё горшым ня стане — а якраз наадварот (калі толькі яны не запэцкаюцца ў відавочна крымінальных учынках). Магчыма, менавіта таму і не відаць, каб вялізная армія дзяржслужбоўцаў нейкім відавочным чынам масава ўдзельнічала ў прапагандысцкіх акцыях рэжыму. Ну хіба бачылі вы, каб выканкамаўскія работнікі дружнымі шэрагамі на покліч сэрца хадзілі па дварах зразаць БЧБ-стужачкі або запісваліся ў «народныя дружыны», каб паляваць на апазыцыянэраў? Ва ўсіх гучных выпадках з гэтымі «дружынамі» былі заўважаныя пераважна насельнікі Драздоў…
Усё гэта, без сумневу, разумее і Лукашэнка. І дзеля таго, каб утрымаць намэнклятуру ў цуглях, у яго цяпер ёсьць толькі адзін спосаб: максымальна стварыць уражаньне, што ўлада ягоная непахісная, што ён нікуды не зьбіраецца сыходзіць, што ўсё будзе, як заўсёды, што ніякая ён не «кульгавая качка» і ў іх няма іншага выйсьця — толькі служыць яму. Нават калі ўнутрана яны з гэтым і ня згодныя.
Уласна, дзеля гэтага і склікаецца так званы Усебеларускі народны сход — каб паказаць, што яны зь ім у адной лодцы. Магчыма, нават у падводнай. І падзецца ім з гэтай лодкі няма куды. Але нават падводная лодка час ад часу мусіць усплываць.
Поделиться ссылкой:


title: Карыстальнікі Viber з Беларусі жадаюць размаўляць на роднай мове

maintext:
Да Міжнароднага дня роднай мовы Viber правёў сярод сваёй аўдыторыі апытанне аб стаўленні да беларускай мовы. Аказалася, што большасць рэспандэнтаў хацелі б часцей размаўляць па-беларуску, паведамляецца ў прэс-рэлізе кампаніі.
У апытанні прынялі ўдзел больш за 1400 карыстальнікаў з Беларусі, з іх 65% працуючых спецыялістаў, 12% навучэнцаў, 17% пенсіянераў (6% выбралі варыянт «іншае»). Апытанне праводзілася ў афіцыйнай супольнасці Viber ў Беларусі, дзе больш за 270 000 падпісчыкаў.
Вынікі паказваюць, што беларускую мову карыстальнікі ведаюць у цэлым добра. 55% апытаных заявілі, што валодаюць мовай. 8% ацанілі свой узровень ведання мовы як «профі», 36% хацелі б больш добра валодаць мовай. І толькі 5% заявілі, што не валодаюць мовай і не разумеюць яе, але не лічаць гэта праблемай.
Большасць карыстальнікаў – 76% – адзначылі, што хацелі б больш размаўляць па-беларуску, астатнія лічаць, што «беларускай мовы» у іх зносінах дастаткова. Пашырэнне выкарыстання беларускай мовы брэндамі ў сваёй працы падтрымліваюць 80% апытаных.
Было пытанне і аб тым, дзе беларусы хочуць часцей чуць беларускую мову: 12% паказалі сферу адукацыі, 9% сферу паслуг, 20% – «на вуліцах», па 3% – фільмы і рэклама. Пры гэтым 44% выбралі варыянт «усё пералічанае». А супраць павелічэння прадстаўленасці беларускай мовы выказаліся толькі 9% рэспандэнтаў.
Поделиться ссылкой:


title: Якая палітычная будучыня чакае Віктара Бабарыку

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У тым праекце паступовага і кантраляванага транзіту ўлады, які Лукашэнка анансаваў на Ўсебеларускім народным сходзе, месца былому кіраўніку «Белгазпрамбанку» няма.
Нейкі час (у пэрыяд выбарчай кампаніі і масавых пратэстаў летам і ўвосень мінулага года) Віктар Бабарыка быў нават самым вядомым палітвязнем у свеце. Толькі цяпер на гэтую ролю выйшлі Аляксей Навальны і зрынутая ў выніку вайсковага перавароту былая кіраўніца М’янмы Аунг Сан Су Чы.
Віктар Бабарыка цягам апошніх 8-9 месяцаў з’яўляецца самым папулярным палітыкам Беларусі. Калі б у краіне адбыліся свабодныя выбары, то ён, хутчэй за ўсё, стаў бы прэзідэнтам.
Варта адзначыць, што Віктар Бабарыка не зламаўся. Ён не прызнаў віны, не пісаў прашэння аб памілаванні, адмовіўся ад угоды са следствам, адрозна ад іншых топ-менэджараў «Белгазпрамбанку». Ягонае інтэрв’ю Deutsche Welle і заява перад судом, якія трапілі на волю, пацвердзілі і нават узмацнілі імідж ураўнаважанага, цвярозага, рацыянальнага чалавека, мудрага палітыка. Турма не паўплывала на яго псіхалагічны стан.
Іншая справа, як зняволенне ўплывае на папулярнасць палітыка. Тут усё вельмі няпэўна, шмат залежыць ад стану грамадства. Самыя «заслужаныя» ў Беларусі палітычныя вязні Мікола Статкевіч і Павел Севярынец, якія сядзелі за кратамі шмат разоў і падоўгу, так і ня сталі для большасці нацыянальнымі героямі. Ды і рэйтынг Аляксея Навальнага ў Расеі (каля 20%) ня вельмі пераканаўчы. Адзіны прыклад у Беларусі, калі папулярнасьць палітыка ўзрасла цягам знаходжання ў турме — гэта гісторыя з галадоўкай Аляксандра Казуліна ў 2006 годзе.
Як правіла, калі палітык у турме, то ён надоўга знікае з інфармацыйнага экрана, яго менш згадваюць у мэдыя. Гэта вядзе да зніжэння рэйтынгу. Летам, у разгар выбарчай кампаніі, Віктар Бабарыка, паводле розных апытанняў, меў падтрымку звыш 50%. А паводле вынікаў даследаванняў, якое правёў у Беларусі брытанскі даследчы цэнтр Chatham House, у сярэдзіне лістапада за гэтага палітыка гатовыя былі галасаваць 38,2%, а ў студзені — 35%.
Тактыка ўладаў адносна Віктара Бабарыкі цалкам зразумелая. У тым праекце паступовага і кантраляванага транзыту ўлады, які Лукашэнка анансаваў на Ўсебеларускім народным сходзе, месца былому кіраўніку «Белгазпрамбанку» няма.
Незалежныя мэдыя на суд не дапушчаныя. Фактычна працэс зрабілі закрытым. Хоць, здавалася б, навошта? Судзяць яго нібыта за хабар і легалізацыю даходаў, атрыманых злачынным шляхам. Дык няхай бы грамадства даведалася пра гэту злачынную дзейнасць ад незалежных СМІ, якім больш давяраюць. Сам гэты факт сведчыць пра тое, што ўлады добра разумеюць: крымінальная справа Бабарыкі шытая белымі ніткамі. Таму трэба ўсё закрыць, дазаваную інфармацыю даваць толькі праз БТ.
Відавочна, што суд прызнае яго вінаватым і адправіць у турму на гады. Нават калі раптам пад уздзеяннем нейкіх абставін (напрыклад, амністыі) Бабарыка і апынецца на свабодзе, то ўсё роўна ў наступных прэзідэнцкіх выбарах ён удзельнічаць ня зможа. Бо будзе мець судзімасць.
Зразумела, калі пераможа рэвалюцыя, то ўсе расклады радыкальна памяняюцца. Хоць і ў гэтым выпадку моцным канкурэнтам Віктара Бабарыкі можа стаць Павел Латушка. Ён цяпер мае магчымасць актыўна сябе піярыць. Праўда, беларускі палітычны досвед паказвае, што давер да палітычнага эмігранта прыкметна падае, як толькі ён апынаецца за мяжой.
У сітуацыі моцнай палітычнай нявызначанасці, якая цяпер існуе ў Беларусі, магчымыя самыя нечаканыя варыянты і сцэнары.
Поделиться ссылкой:


title: Яшчэ адзін жорсткі прысуд: палітвязень Дзмітрый Дубкоў атрымаў 7 гадоў калоніі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Палітвязень Дзмітрый Дубкоў атрымаў 7 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Такое рашэнне вынес суд Савецкага раёна Мінска (суддзя Алена Жуковіч). Яго прызналі вінаватым у “крадзяжы транспартнага сродку, які ўчынены з прымяненнем гвалту” (ч. 3 арт. 214 КК) і “ўдзеле ў масавых беспарадках” (ч.2 арт. 293 КК).
29-гадовы дальнабойшчык Дубкоў у ноч з 10 на 11 жніўня 2020-га ўдзельнічаў у пратэстах каля станцыі метро “Пушкінская”. Па версіі следства, яго папрасілі перагарадзіць дарогу чужой машынай (грузавіком), што ён і зрабіў. Мужчына знаходзіцца за кратамі з 15 жніўня, перадае “Еўрарадыё”.
Дзмітрый Дубкоў заявіў у судзе, што гвалту з яго боку не было. “Я ўзяў ключы ў чалавека, перагнаў аўтамабіль па яго просьбе і вярнуў яго ключы“, — сказаў ён. Таксама мужчына не згодны, што мелі месца “масавыя беспарадкі”. “Усё, што я здзейсніў, гэта правапарушэнні па адміністрацыйным кодэксе, — заявіў ён. — Падобнае недапушчальна ў прававой дзяржаве, мяне паўгода трымаюць у палоне“.
Таксама Дубкоў сказаў, што не згодны з вынікамі прэзідэнцкіх выбараў, бо “дзяржава дзейнічае ў інтарэсах адной асобы”. “Я не разумею, чаму гэта адбываецца, — цытуе словы палітвязня spring96.org. — Цяпер сотні сядзяць ні за што, і яны знаходзяцца ў палоне ў аднаго чалавека, які заяўляў пра свае злачынствы”.
Поделиться ссылкой:


title: Што чуваць пра Мікалая Аўтуховіча?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Вядомы ваўкавыскі прадпрымальнік і актывіст знаходзіцца за кратамі ўжо амаль два месяцы.
8 снежня стала вядома аб затрыманні групы людзей, якая нібыта падпаліла дом міліцыянера ў Ваўкавыску і падарвала аўтамабіль супрацоўніка міліцыі ў Гродне. Як паведамілі па дзяржаўным тэлебачанні, групоўкай кіраваў Мікалай Аўтуховіч.
Затрыманым інкрымінуюць артыкул 289 КК («Акт тэрарызму»), які прадугледжвае пазбаўленне волі ад васьмі (часткі першая і другая дадзенага артыкула) да дваццаці пяці гадоў, або пажыццёвае зняволенне, або смяротнае пакаранне (частка трэцяя дадзенага артыкула).
Расследаваннем займаецца упраўленне КДБ па Гродзенскай вобласці.
Мікалай Аўтуховіч – вядомы ваўкавыскі прадпрымальнік і актывіст. Служыў у Афганістане, затым у раённым цэнтры займаўся бізнесам.
У 2006 годзе быў асуджаны на 3 гады і 6 месяцаў з канфіскацыяй маёмасці. Суд прызнаў яго вінаватым ва ўхіленні ад выплаты падаткаў з нанясеннем шкоды бюджэту ў асабліва буйным памеры, а таксама ў ажыццяўленні прадпрымальніцкай дзейнасці без рэгістрацыі і атрымання ліцэнзіі. Праваабаронцы палічылі справу палітычна матываванай і прызналі Аўтуховіча палітвязнем. Вызвалілі яго датэрмінова ў 2008 годзе.
8 лютага 2009 года Аўтуховіча затрымалі зноў і абвінавацілі спачатку ў падпале чужой маёмасці, а затым – у падрыхтоўцы тэрактаў супраць старшыні Гродзенскага аблвыканкама і намесніка міністра па падатках і зборах. Але паколькі віна не была даказана, асудзілі на пяць гадоў строгага рэжыму “за незаконнае захоўванне пяці патронаў да паляўнічай вінтоўкі”. Вызваліўся Аўтуховіч у сувязі са сканчэннем тэрміну зняволення 8 красавіка 2014 года.
– Пасля таго як стала вядома, што Мікалай знаходзіцца ў Мінску ў следчым ізалятары КДБ, амаль месяц для яго не прымалі перадачы – ні ад мяне, ні ад яго сястры, – распавёў “Народнай Волі” праваабаронца Васіль ЗАВАДСКІ. – Маўляў, Аўтуховіч павінен напісаць адмысловую заяву, ад каго варта прымаць для яго перадачы. Такая норма насамрэч існуе для асуджаных, але ж Мікалая пакуль не судзілі. З гэтай нагоды я пісаў заявы і ў пракуратуру, і ў КДБ.
І апошнім часам перадачы для Мікалая Аўтуховіча пачалі прымаць, таму пэўны прарыў адбыўся. Акрамя таго, сталі ад яго прыходзіць лісты, я атрымаў ужо трэці.
– Што вы дасылаеце Мікалаю?
– Прадукты харчавання: сухія кілбасы, гародніну, цукеркі, нейкія вітаміны. Вельмі просіць, каб прыслалі сала. Таксама адправілі рэчы, якія яму спатрэбяцца, бо напачатку ён быў пазбаўлены элементарных сродкаў асабістай гігіены. Даслалі вопратку і абутак, зменную бялізну, сшыткі і паштоўкі і, натуральна, лекі.
– Як здароўе Мікалая Аўтуховіча? Калі яго паказвалі па беларускім тэлебачанні (здымалі, відаць, у ізалятары), то выглядаў ён, мякка кажучы, не вельмі…
– Па-першае, у СІЗА ён перахварэў на каранавірус, а таму піша, што зараз імунітэт аслаблены і да яго чапляюцца прастуды. Таксама пастаянна непакоіць галаўны боль.
Дарэчы, Мікола даволі цяжка перанёс хваробу, паводле маіх дадзеных, яго нават вывозілі з ізалятара ў шпіталь і нейкі час лячылі ў стацыянары. Зараз адчувае слабасць, застаўся кашаль і галаўны боль.
– Што піша ў лістах?
– Распавядае пра нейкія элементарныя побытавыя рэчы, перадае прывітанні знаёмым. Пра справу, натуральна, не ўзгадвае, бо гэта не прапусціла б цэнзура. Ды і яго адвакату Дар’і Ліпкінай таксама нельга агалошваць нейкую інфармацыю, якая тычыцца следства па справе.
– Ці ёсць у адваката праблемы з тым, каб сустрэцца са сваім падабаронным у СІЗА?
– Праблемы з гэтым і былі, і сёння існуюць, бо ў нармальных умовах яна сустрэцца з Аўтуховічам не можа. Бачыць яго толькі падчас нейкіх следчых дзеянняў. Як вядома, зараз з-за пандэміі адвакатаў у СІЗА КДБ не пускаюць.
– Была інфармацыя, што жонка Мікалая Аўтуховіча з’ехала ў Польшчу да дзяцей…
– Я таксама пра гэта чуў. У Ваўкавыску засталася старэнькая хворая маці Мікалая, там жыве і яго сястра. Усе, безумоўна, хвалююцца і перажываюць за Міколу.
Публікацыя – з № 9 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Аблава на Ніла Гілевіча?

maintext:
26 лютага ў маладзечненскай электрычцы затрымалі каля 14 пенсіянерак. Жанчыны чыталі беларускія кнігі — гэта была акцыя ў падтрымку беларускай мовы. Людзi ў цывiльным адзеннi абшукалі пенсіянерак, затрымалi i даставілі ў Заводскае і Партызанскае РУУС.
Праваабаронцам удалося высветліць імёны некаторых затрыманых. Сярод iх – Наталля Іванісава (1946), Святлана Лазебнікава (1961), Ірына Новік (1961), Галіна Гулянкова, Наталля Агейчык (1960), Алена Васільева (1955), Аксана Каратава (1954), Таццяна Шыманская (1961), магчыма, таксама Раіса Алецкая, Іна Жаковіч, Алена Засценчык, Любоў Кучынская, Алена Лебядзінская, Вера Паршак.
У спісе затрыманых – 75-гадовая Наталля Леанідаўна. Яе спынілі на станцыі Ждановічы, пасадзілі ў мікрааўтобус, адтуль адвезлі ў РУУС, а потым і ў суд Заводскага раёна Мінска, i аштрафавалі па артыкуле 23.34 КаАП на 25 базавых (725 рублёў).
У судзе жанчына сказала, што ў той электрычцы не ехала, у акцыі не ўдзельнічала, вярталася з дому за горадам, дзе жыве.
Літаратура беларускіх пісьменнікаў у яе сумцы была.
— Там было насенне на расаду і кнігі беларускіх пісьменнікаў і паэтаў: Ніл Гілевіч, Васіль Вітка, Артур Вольскі. Супрацоўнік у РУУС сказаў, што ўсё гэта — апазіцыйная літаратура. Спытаў, чаму я цікаўлюся ёй. Я сказала, што жыву ў Беларусі — чаму я не магу ёй цікавіцца? — распавяла яна Tut.by.
Са слоў жанчыны, у пратаколе запісана, што пенсіянеры былі ў бел-чырвона-белай вопратцы, крычалі «Жыве Беларусь» і бралі ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве.
Поделиться ссылкой:


title: Студэнт і палітвязень Ян Салановіч з'ехаў з Беларусі цягам 12 гадзін пасля вызвалення

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Яну Салановічу 21 год, ён вучыўся на інжынера ў БДУІР. 1 лістапада яго затрымалі на нядзельным мірным маршы ў Курапаты, пасля чаго пачалі бясконца накідваць суткі. Агулам набегла 114 сутак.
Рэч у тым, што ўлетку Яна ўзялі на палову стаўкі ў Навукова-тэхнічны цэнтр Камітэта дзяржаўнай бяспекі, а прызнанне ў наведванні 15 мітынгаў ён даў у КДБ — гэта і стала падставай для судовага канвеера.
У ізалятары Салановічу стваралі невыносныя ўмовы, не пускалі на прагулкі, месяц ён не быў у душы.
Але 25 студзеня хлопца адпусцілі з Акрэсціна без тлумачэння прычын, хаця ён меў выйсці толькі 23 лютага.
Як стала вядома «Нашай Ніве», Ян выехаў з краіны. «Так, знаходжуся за мяжой. Выехаў з Беларусі цягам 12 гадзін пасля вызвалення», — сказаў Салановіч.
Поделиться ссылкой:


title: Як сябе адчувае Ігар Лосік?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
На мінулым тыдні блогер і кансультант беларускай службы Радыё Свабода спыніў галадоўку, якая працягвалася 42 дні.
За кратамі хлопец знаходзіцца з 25 чэрвеня мінулага года. 15 снежня Ігар распачаў галадоўку ў знак пратэсту супраць тых абвінавачанняў, якія яму прад’яўляюць. Акцыя пратэсту працягвалася амаль паўтара месяца.
“Я вырашыў спыніць галадоўку, – аб’явіў Ігар Лосік. – Чаму я гэта зрабіў? Мяне проста ўразіла неверагодная хваля салідарнасці. А таксама просьбы сотняў і тысяч беларусаў спыніцца, дачакацца нашай агульнай перамогі здаровым. А яшчэ я ведаю, што многія таксама пачалі галадоўку, пакуль галадаю я. Я не магу ўзяць на сябе такі вялікі груз адказнасці, не хачу, каб за мой усвядомлены выбар пакутавалі іншыя”.
– Ігар паступова выходзіць з галадоўкі, – распавяла “Народнай Волі” жонка блогера Дар’я Лосік. – Пачынае есці кашы, сушаную садавіну, вітаміны, хаця, як муж перадае праз адваката, доктар яго не наведвае з моманту спынення галадоўкі. Калі я адвозіла Ігару лекі для перадачы, то запыталася ў супрацоўнікаў ізалятара, як такое можа быць. Там мне не паверылі, маўляў, я падманваю. Хаця дадалі: калі доктар не наведвае Ігара, то, значыцца, з ім усё ў парадку.
– Як ён сябе адчувае пасля такой працяглай галадоўкі?
– Спачатку ў яго балеў страўнік, але зараз як быццам арганізм нармалізуецца. У астатнім у яго ўсё па-ранейшаму. Знаходзіцца ў камеры, дзе вядзецца відэаназіранне. Лыжкі выдаюць толькі на час прыёму ежы, а калі захочаш сам зварыць кашу, то даводзіцца есці яе з дапамогай цюбіка ад зубной пасты. Ізалятар – не санаторый.
– З перапіскай праблем няма?
– Лісты мне даходзяць, хаця Ігар распавёў, што яму дасылаюць столькі лістоў, што не паспявае ўсім адказваць.
Публікацыя – з № 9 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Дзе працуе былы дырэктар Інстытута сацыялогіі Акадэміі навук?

maintext:
Сацыёлаг сёння не самая запатрабаваная прафесія на рынку працы. Ці складана было знайсці новую работу бацьку чатырох дзяцей Генадзю Коршунаву? Дзе ён працуе зараз?
Нагадаем, што Генадзь Коршунаў развітаўся з пасадай дырэктара Інстытута сацыялогіі Акадэміі навук у верасні мінулага года. Ён быў сярод тых навукоўцаў, якія асудзілі не толькі гвалт, але і маштабныя фальсіфікацыі падчас прэзідэнцкіх выбараў. Менавіта Генадзь Коршунаў ў інтэрв’ю «Народнай Волі» незадоўга да прэзідэнцкіх выбараў пацвердзіў, што, паводле дадзеных красавіцкіх апытанняў, узровень даверу Аляксандру Лукашэнку ў сталіцы быў усяго 24 працэнты, а Цэнтрвыбаркаму на чале з Лідзіяй Ярмошынай давяралі толькі 11,1 працэнта апытаных жыхароў сталіцы.
Коршунаў вельмі коратка каментаваў свой сыход, паведаміўшы, што ў заяве напісаў: “Прашу звольніць па дамове бакоў».
– Я зараз у нейкіх праектах разава ўдзельнічаю ў асноўным, – распавёў Генадзь Пятровіч “Народнай Волі”. – Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт прапанаваў у іх папрацаваць. У маім становішчы было б недарэчна адмаўляцца, таму як сацыёлаг даследчык працую ў ЕГУ са студзеня гэтага года. Вялікі дзякуй універсітэту за гэтую прапанову!
– А наогул ці шмат было прапаноў аб працаўладкаванні пасля таго, як стала вядома пра ваш сыход з дзяржаўнай працы?
– Слоў падтрымкі было шмат. І прапаноў дастаткова. У прынцыпе, у тым ці іншым варыянце я амаль на ўсе адгукнуўся. Нешта раблю на валанцёрскіх пачатках, для агульнай карысці, нешта – за ўзнагароджанне. Але працы хапае, нават не так шмат часу застаецца, каб сядзець у інтэрнэце і маніторыць, што адбываецца.
Публікацыя – з № 14 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Нанесла некалькі ўдараў Азаронку". Следства па справе перакладчыцы Вольгі Калацкай скончанае

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Следства па справе затрыманай перакладчыцы Вольгі Калацкай скончанае, неўзабаве справу перададуць у суд. Перакладчыцу і выкладчыцу английскай мовы Вольгу Калацкую затрымалі роўна месяц таму падчас заняткаў, ёй пагражае да шасці гадоў, нагадвае БАЖ.
Яе вінавацяць у злосным хуліганстве (арт. 339 Крымінальнага кодэкса) — нібыта падчас адной з акцый пратэсту Вольга нанесла некалькі ўдараў супрацоўніку СТБ Рыгору Азаронку.
Некалькі тыдняў таму ў кватэры 89-гадовай маці Калацкай, а таксама ў кватэры самой Вольгі следчыя правялі ператрусы. Учора, 14 лютага, адзін са следчых па справе зноў наведаў дома маму Калацкай. Па словах жанчыны, размова цягнулася каля 30 хвілін і тычылася яе дачкі і хуткай перадачы справы ў суд.
Ад 19 студзеня Вольга Калацкая знаходзіцца ў жодзінскім СІЗА. Цяпер следства па справе скончанае, неўзабаве справу перададуць у суд.
Паводле ч.2 арт. 339 Вользе Калацкай пагражае арышт альбо абмежаванне волі да 3 гадоў, альбо пазбаўленне волі да 6 гадоў.
Вольга Калацкая не з’яўляецца журналісткай, але яе затрыманне выклікала шырокі розгалас у коле беларускай інтэлігенцыі. Спадарыня Вольга шмат працавала з журналістамі — выкладала для іх англійскую мову, рабіла пераклады.
У свой час Вольга пераклала на беларускую мову дзясяткі фільмаў, серыялаў і кніг, у тым ліку Вірджыніі Вулф, Тэнэсі Ўільямса, Уільяма Голдынга, Пола Остэра, Тоні Парсанза, Артура Голдэна, «Гладыятар», «Шрэк», «Сямейку Смітаў» ды іншыя.
З патрабаваннем неадкладна вызваліць Вольгу выступіў Амерыканскі ПЭН (PEN America) і вядомая канадская пісьменніца Маргарэт Этвуд.
Вольга Калацкая жыве ў Мінску з 89-гадовай маці, якой патрабуецца дагляд. Цяпер дапамагаць маці адгукнуліся сябры і вучні Вольгі.
Поделиться ссылкой:


title: Як праходзіць расследаванне па "справе Баскава"?

maintext:
Міжнародная федэрацыя хакея раскрыла некаторыя дэталі, якія тычацца старшыні Федэрацыі хакея Беларусі.
Як вядома, напрыканцы мінулага тыдня Генпракуратура паведаміла Алене Бандарэнка, маці Рамана Бандарэнкі, што заведзена крымінальная справа па факце наўмыснага прычынення цяжкага цялеснага пашкоджання, што пацягнула па неасцярожнасці смерць яе сына.
Гаворка ідзе пра ч.3 арт.147 Крымінальнага кодэкса Беларусі. За гэта злачынства прадугледжана пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін ад 5 да 15 гадоў.
Нагадаем, што 11 лістапада мінулага года ў Мінску на так званай “Плошчы Перамен” невядомыя напалі на мясцовага жыхара Рамана Бандарэнку, які абараняў бел чырвона-белыя стужкі, збілі яго, схапілі і звезлі на мікрааўтобусе. У выніку хлопец, якога затым з РУУС адвезлі ў бальніцу, памёр.
Пазней у СМІ былі апублікаваны матэрыялы, у якіх журналісты і людзі, якія ведаюць Дзмітрыя Шакуту, прыйшлі да высновы, што чалавек у чорнай камізэльцы і шэрай кофце, які напаў на Бандарэнку, вельмі падобны на шматразовага чэмпіёна свету па тайскім боксе і кікбоксінгу.
Таксама на відэа быў зафіксаваны чалавек, вельмі падобны на кіраўніка Беларускай федэрацыі хакея Дзмітрыя Баскава.
Мы паведамлялі, што Дзмітрый Шакута, пасля таго як з’явілася гэтае відэа, на нейкі час пакінуў Беларусь, але затым вярнуўся ў Мінск. Дзмітрый Баскаў нікуды не з’язджаў, заявіўшы, што яго “безгрунтоўна абвінавачваюць” у тым, да чаго ён “не маю ніякага дачынення”. Маўляў, нагодай для такіх абвінавачванняў паслужыла выключна яго асабістая грамадзянская пазіцыя.
Тым часам Міжнародная федэрацыя хакея пачала адмысловае расследаванне па “справе Баскава”, і зараз сталі вядомы некаторыя яго дэталі.
Адказваючы на запыт журналістаў, у Міжнароднай федэрацыі хакея адзначылі, што пакуль не могуць назваць дакладныя тэрміны завяршэння расследавання, і дадалі, што чакаюць інфармацыі ад генеральнага пракурора Беларусі па справе аб гібелі Рамана Бандарэнкі на “Плошчы Перамен” у Мінску.
На пытанне, чаму Баскаў не быў адхілены да вынікаў расследавання,
Міжнародная федэрацыя хакея адказала, што яе кодэкс паводзін патрабуе
часовага адхілення толькі ў тым выпадку, калі ёсць падазрэнне, што чалавек
удзельнічаў у дамоўных матчах.
Публікацыя – з № 15 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой: