title: Как перечислить деньги на восстановление костела в Будславе, пострадавшего от пожара

maintext:
В Беларуси начат сбор средств для восстановления костела в Будславе, пострадавшего от пожара. Католические епископы Беларуси призвали всех верующих объединиться в молитве и возможном содействии в восстановлении святыни в Будславе:
«Браты і сёстры, вернікі Каталіцкага Касцёла ў Беларусі, суайчыннікі!
Раніцай 11 мая ў Нацыянальным санктуарыі Маці Божай Будслаўскай адбыўся пажар, у выніку якога быў моцна пашкоджаны касцёл у Будславе — галоўная марыйная святыня нашай Бацькаўшчыны. Вялікім болем у сэрцах сыноў і дочак Касцёла ў Беларусі адгукнулася гэтая бяда. З Божай дапамогай Найсвяцейшы Сакрамэнт і цудадзейны абраз Маці Божай Будслаўскай былі ўратаваныя, але сам будынак касцёла вельмі моцна пацярпеў.
Мы, каталіцкія біскупы Беларусі, заклікаем усіх вернікаў малітвай і пасільнай дапамогай разам далучыцца да справы аднаўлення святыні ў Будславе, пабудаванай нашымі продкамі з вялікай любоўю да Бога і Яго Найсвяцейшай Маці.
Няхай Маці Божая Будслаўская дапаможа нам як найхутчэй аднавіць Яе дом у Будславе. Няхай наша Найсвяцейшая Маці і Апякунка Беларусі надалей апякуецца нашай радзімай, Касцёлам у Беларусі і ўсімі намі, няхай ратуе і абараняе ад усялякага зла і вядзе да свайго Сына.
Каталіцкія Біскупы Беларусі
Будслаў, 11 мая 2021 года».
Усе ахвотныя могуць адказаць на заклік каталіцкіх біскупаў Беларусі і пералічыць ахвяраванні на адбудову будслаўскай святыні.
Ужо цяпер ахвяраванні праз сістэму разлікаў АРІП можна пералічыць на банкаўскі рахунак Дабрачыннага каталіцкага таварыства Caritas Мінска-Магілёўскай Архідыяцэзіі.
Як здзейсніць ахвяраванне праз сістэму «Разлік» (АРІП):
Выберыце ў плацёжным тэрмінале пункты ў наступным парадку: Сістэма «Разлік» (АРІП) (па нумары паслугі 4349831 )
) Благотворительность и общественные объединения->
Помощь детям, взрослым
Каритас Минск Пожертвования
Для аплаты ўвядзіце прозвішча, імя, імя па бацьку і мэту ахвяравання БУДСЛАЎ. Увядзіце суму ахвяравання. Праверце карэктнасць інфармацыі. Завяршыце плацёж.
Рэквізіты для ахвяраванняў:
Религиозная миссия «Благотворительное католическое общество Каритас» Минско-Могилевской архиепархии
Тел/факс +375 17 515 31 08
УНП 101131305
223058 Минский р-н, д. Лесковка, ул. Каритас, 1
р/с PJCB30150531141000000933
«Приорбанк» ОАО, БИК PJCBBY2X
Ахвяраванне можна зрабіць і на разліковы рахунак парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Будславе:
Религиозная община «Римско-католический приход Успения Пресвятой Девы Марии» аг. Будслав Мядельского района
222374 Минская обл., Мядельский р-н, аг. Будслав, ул. Красная площадь 8
р/с BY12BAPB30153404200100000000
в ОАО «Белагропромбанк», г. Минск
код банка BAPBBY2X
УНП 600195666
Поделиться ссылкой:


title: Польскія мытнікі знайшлі ў мінеральнай ваце беларускія цыгарэты на 2,5 мільёна долараў

maintext:
Польскія мытнікі спынілі на Падляшшы для надгляду літоўскую фуру, якая, згодна з дакументамі, павінна была перавозіць у Нямеччыну груз мінеральнай ваты. Высветлілася, што заяўлены груз знаходзіцца толькі ў задняй частцы паўпрычэпа. За ім былі схаваныя кантрабандныя цыгарэты, піша kas.gov.pl.
У грузавіку, якім кіраваў 32-гадовы грамадзянін Літвы, знаходзілася 653 тысячы пачкаў беларускіх цыгарэт на суму 9,7 мільёнаў злотых (каля 2,5 мільёна даляраў).
У дачыненні да кіроўцы распачатая крымінальная справа, якую курыруе раённая пракуратура ў Сувалках. Грамадзянін Літвы арыштаваны на 3 месяцы. Яму пагражае пазбаўленне волі да 10 гадоў.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


description: Такія словы гомельская журналістка-фрылансер, сябра ГА "БАЖ" Ларыса Шчыракова сказала перад тым, як суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргей Кармановіч

title: Журналістка Шчыракова: "Мяне абурае, што я апраўдваюся за абсалютна законную дзейнасць"

maintext:
Такія словы гомельская журналістка-фрылансер, сябра ГА “БАЖ” Ларыса Шчыракова сказала перад тым, як суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргей Кармановіч абвясціў, што яна пакарана буйным штрафам – на 725 рублёў.
Шчыракову судзілі 24 мая на падставе адміністрацыйнага пратакола, які склаў участковы міліцыянер Цэнтральнага РАУС Арцём Жаўняк на падставе ч.3 арт.23.5 КаАП. У ім гаворыцца, што “18 сакавіка ў перыяд часу з 13:22 да 14:58 Шчыракова, будучы ў Гомелі на праспекце Леніна каля дома №10, у парушэнне артыкула 35 Закона “Аб сродках масавай інфармацыі” фактычна выконвала ў апаведнасці з п.6 закона функцыі журналіста замежнага СМІ без акрэдытацыі ў МЗС РБ, злоўжывала правамі і з парушэннем абавязкаў журналіста, прадугледжаных п.п. 2.4.6 ажыццяўляла інтэрв’юраванне прахожых…”. Вокс-популі на тэму “Што для вас свабода?” быў паказаны на “Белсаце” 25 сакавіка, у Дзень Волі.
Ларыса Шчыракова заявіла адвод суддзі Кармановічу на той падставе, што адміністрацыйная справа супраць яе палітычна матываваная і пакаранне прадвызначана яшчэ да пасяджэння.
Пасля невялікага перапынку з выхадам у дарадчы пакой суддзя не прыняў адвод і працягнуў па сутнасці разглядаць адміністрацыйную справу супраць журналісткі.
Шчыракова віну не прызнала. Зазначыла, што мікрафон не трымала, пытанняў гараджанам не задавала, бо была на праспекце з відэакамерай. “Белсату” відэаматэрыял не накіроўвала, а змясціла на YouTube-канале “Гомельская вясна”. Акрэдытацыя ў МЗС ёй не патрэбная, бо яна не працуе на замежныя СМІ.
“Я не распаўсюджвала інфармацыю, а толькі збірала яе. А збор інфармацыі з’яўляецца маім правам, якое гарантавана беларускай Канстытуцыяй. Улада мусіць забяспечыць гэтае маё права, а не пазбаўляць яго. Мяне абурае, што я, законапаслухмяны чалавек, стаю перад судом і апраўдваюся за абсалютна законную дзейнасць”, – зазначыла Шчыракова.
Яна пераканана, што журналістыка, калі яна не грэбуе агульначалавечымі каштоўнасцямі і фундаментальнымі правамі чалавека, не можа быць злачынствам ці нават адміністрацыйным правапарушэннем. Прапанавала нават пакараць участковага Жаўняка за неадпаведны пратакол, а адміністрацыйную справу супраць яе спыніць.
Суддзя Кармановіч патлумачыў, што не можа выходзіць за межы тых абставінаў, якія пазначаны ў адміністрацыйнай справе. Што датычна “жаўнякоў” ды іншых, то параіў звяртацца туды, куды адказчыца лічыць патрэбным. І, не выходзячы ў дарадчы пакой, абвясціў: штраф 25 базавых велічынь, што складае зараз 725 рублёў. Шчыракова прызнана вінаватай у незаконным вырабе без акрэдытацыі ў МЗС прадукцыі СМІ, што была распаўсюджана беларускамоўным спадарожнікавым тэлеканалам “Белсат”, які ажыццяўляе трансляцыю перадач з Польшчы.
Такім жа штрафам і за такі ж “грэх” Сяргей Кармановіч пакараў і журналіста-фрылансера Яўгена Меркіса – ён фармуляваў пытанні гамельчанам наконт іхняга разумення сутнасці свабоды. Яўген Меркіс хадайнічаў, каб суд вёўся на беларускай мове дзеля “сведчання свайго прафесіяналізму” і былі дазволены відэаздымкі. Аднак гэтыя хадайніцтвы суддзя Кармановіч адхіліў.
Вінаватым сябе Меркіс не прызнаў. Заявіў, што “не вырабляў відэаролік” і не распаўсюджваў “прадукцыю СМІ”, як гэта пазначана ў пратаколе ўчастковага міліцыі Жаўняка. Функцыю распаўсюду ажыццяўляе тэлеканал “Белсат”.
У суд падтрымаць журналістаў прыйшлі каля двух дзесяткаў гамельчукоў.
“Калі закрываюць каналы, незалежныя рэсурсы, то дзе нам браць праўдзівую інфармацыю? БТ ужо немагчыма ані глядзець, ані слухаць. Я запісваю, хто і за што судзіць.Таму і прыходжу на такія суды, каб маральна падтрымаць журналістаў”, – кажа сталага веку гараджанка, якая назвалася Наталляй Лункевіч.
Прадстаўнік БХК у рэгіёне Віктар Адзіночанка таксама прысутнічаў на судах супраць незалежных журналістаў.
“Ідзе зачыстка грамадскага ды інфармацыйнага поля. І сённяшнія суды – гэта толькі частка агульнага ціску на журналістаў і непадкантрольныя дзяржаве інфармацыйныя рэсурсы. Незалежная журналістыка дае хоць якую інфармацыю пра рэальную сітуацыю ў Беларусі. Таму супраць яе ўлады і змагаюцца”, – лічыць праваабаронца Адзіночанка.
У Беларусі цяпер спаралізавана дзейнасць буйнейшага інфармацыйнага партала TUT.BY, прайшоў ператрус у мінскім офісе “Белсату”, за кратамі апынуліся многія вядомыя ў краіне журналісты і блогеры, якія працавалі на незалежныя інфармацыйныя рэсурсы.
Поделиться ссылкой:


title: Скачок Мацвея Волкава

maintext:
Перспектыўны расійскі скакун з шастом будзе выступаць за зборную Беларусі.
Мацвей пераехаў разам з сям’ёй з Іркуцка ў Беларусь летам мінулага года. Дарэчы, бацька спартсмена Канстанцін Волкаў – сярэбраны прызёр Алімпіяды-80 па скачках з шастом.
– Атрыманне грамадзянства – гэта дастаткова складаная працэдура, – распавядаў Канстанцін Волкаў. – Паскорыць яе можа толькі кіраўнік краіны, калі ён вырашыць у адмысловым парадку даць грамадзянства.
Але, паводле правіл федэрацыі, аднаго грамадзянства недастаткова, то бок хто-небудзь з бацькоў таксама павінен атрымаць яго. Гэта не ад нас залежыць. Мы вось прыехалі – усё, мы вашы. Справа ў тым, што юрысты федэрацыі думалі, што па спрошчаным варыянце можна пайсці, але аказалася, што нельга. Трэба рабіць поўнае грамадзянства.
У выказваннях Мацвея пра змену грамадзянства гучала пэўная крыўда на расійскіх спартыўных чыноўнікаў.
– Усё адбылося на глебе таго, што нам не давалі трэніравацца ў сувязі з каранавірусам, – адзначае спартсмен. – Не пускалі ні на адзін стадыён, хаця ў іншых краінах лёгкаатлеты працягвалі падрыхтоўку.
Вось бацька і патэлефанаваў у Беларусь – там атлеты маглі рыхтавацца без якіх-небудзь праблем. Ужо на наступны дзень яму ператэлефанаваў кіраўнік федэрацыі. Неўзабаве бацькі з’ездзілі туды, усё паглядзелі, ім вельмі спадабалася. Яны і вырашылі, што трэба пераязджаць.
Я разумею, што ў Беларусі мая будучыня. А ў Расіі мне лавіць няма чаго. Шкада толькі, што ўсе сябры і сваякі застаюцца ў Іркуцку. У астатнім – маю тое, што маю. Так на гэты момант трэба.
16-гадовага спартсмена лічаць вельмі перспектыўным: сёлета ён паставіў сусветны рэкорд сярод юніёраў.
Зараз усе фармальнасці вырашаны, і Мацвей Волкаў афіцыйна атрымаў права прадстаўляць Беларусь на ўсіх міжнародных спаборніцтвах.
Былы старшыня Беларускай федэрацыі лёгкай атлетыкі Вадзім Дзевятоўскі з гэтай нагоды выказаўся так:
– Лёгкая атлетыка ў Беларусі на высокім узроўні, але мы рады падставіць плячо сябрам з Расіі.
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Толькі на аднаўленне даху касцёла спатрэбіцца каля 2 мільёнаў 200 тысяч рублёў…"

maintext:
Пробашч парафіі ў Будславе ксёндз Дзмітрый Дубовік распавёў «Народнай Волі» пра тое, як ідзе аднаўленне касцёла.
Нагадаем, што раніцай 11 мая загарэўся касцёл у Будславе, у якім знаходзіцца адна з найважнейшых святынь Беларусі – абраз Маці Божай Будслаўскай.
Пажар удалося патушыць, але галоўнае яго наступства – дах выгарэў і абваліўся.
«Мы агледзелі ўсе канструкцыі касцёла яшчэ на мінулым тыдні, – кажа сёння дырэктар НВУП «Будрэканструкцыя» Генадзь Малашук. – Трэба было вызначыцца адносна пагрозы абрушэння. Скляпенні касцёла ў парадку, аднак на купал падымацца нельга.
Да канца мая мы дадзім папярэдняе заключэнне па ацэнцы агнявога ўздзеяння і рэкамендацыі. Потым праекціроўшчыкам спатрэбяцца 3–4 месяцы на падрыхтоўку дакументацыі.
Калі будслаўскі касцёл застанецца пад дажджом, як было і ў выпадку з Нясвіжскім замкам, то ўсё будзе дрэнна. Яго трэба тэрмінова накрываць. Цяпер ідзе размова пра часовы дах. Ужо ёсць прапанова, як гэта зрабіць з мінімальнымі выдаткамі і найхутчэй па часе, таму што лета ў нас таксама дастаткова халоднае і дажджлівае».
– Спецыялісты пачалі абследаванне касцёла, але пакуль што гэтаму перашкаджаюць дажджы, – дадае ксёндз Дзмітрый Дубовік. – Зверху ўжо амаль усё расчысцілі. Таксама падалі заяўку на праектную дакументацыю.
– Ці падлічана, колькі агулам спатрэбіцца грошай на аднаўленне касцёла?
– Паводле папярэдніх падлікаў, каб зрабіць толькі дах, неабходна прыкладна 2 мільёны 200 тысяч рублёў. І, наколькі разумею, гэтая сума не ўлічвае праектавання. Акрамя таго, спатрэбяцца выдаткі і на іншыя работы.
– Валанцёры ў вас таксама працуюць?
– І працавалі, і ў бліжэйшую суботу іх чакаем. На нашым сайце ёсць анкета, якую могуць запоўніць тыя, хто жадае дапамагчы аднаўленню касцёла. А працы тут яшчэ хапае.
P.S. Як вядома, быў распачаты збор сродкаў на аднаўленне касцёла. Па стане на 21 мая (на 9.00) было сабрана больш за 435 тысяч рублёў.
Поделиться ссылкой:


title: Кніжныя навінкі на бліжэйшы месяц

maintext:
Жнівеньскія падзеі, безумоўна, паўплывалі на планы беларускіх літаратараў. Яны не спяшаюцца аддаваць у друк напісанае да поствыбарчых часоў. Даволі сціплыя выдавецкія набыткі разглядае ў штомесячнай рубрыцы “Радыё Свабода”.
Паэзія
Гэта адмысловая справаздача выпускнікоў школы, якая дзейнічае пры Саюзе беларускіх пісьменнікаў, за 2019/20 навучальны год. У ёй 23 аўтары, абсалютная бальшыня якіх – вершаскладальнікі. Што лішні раз паказвае слушнасць сцверджання пра Беларусь як краіну паэтаў. А яшчэ зборнік адлюстроўвае стан білінгвізму і грамадскага самапачування маладых творцаў. Метафарычнае тлумачэнне гэтым з’явам паспрабаваў зрабіць Антон Саладоўнікаў:
* * *
Радзіма з акцэнтамі «Родины»
Вучыла маўчаць мяне з садзіка.
Хрыстос прызямліўся ў Гародні,
Але толькі для перасадкі.
Айчына па слоўніку Сталіна
Тлумачыла добрае, вечнае,
Таму і сучаснасць – рэстайлінг
Савеччыны.
Проза
Надрукаваная ў Брытаніі ў 1956 годзе кніга выклікала сапраўдны фурор. Напісаная ў жанры прыгодніцкага раманe на дакументальных фактах, яна стала адным з першых сведчанняў на Захадзе пра жахі савецкай рэпрэсіўнай сістэмы. Асаблівую папулярнасць твор займеў у Злучаных Штатах Амерыкі дзе паводле яго сюжэту вядомы галівудскі рэжысёр Пітэр Вір нават зняў фільм «The Way Back».
…Увосень 1939 году малады паручнік польскай кавалерыі Славамір Равіч трапляе ў самае пекла пачатку Другой сусветнай вайны. Пасля паразы польскага войска ён вяртаецца ў родны Пінск, дзе яго ўжо чакаюць каты з НКУС. Маладога афіцэра дапытваюць у вязніцах Менску, Харкава і маскоўскай Лубянкі, пасля чаго ссылаюць на 25 гадоў прымусовых працаў у сібірскі лагер № 303. Але Славамір і не падумаў здавацца камуністычным людажэрам. Разам з шасцю вязнямі ён уцякае на поўдзень. Да поўнага выратавання ўцекачы прайшлі больш за 6000 кіламетраў, маючы пры сабе толькі сякеру, нож і мару пра свабоду.
Кніга Славаміра Равіча стала бестсэлерам і была перакладзеная на 25 моваў свету. І вось нарэшце з гэтым творам могуць пазнаёміцца і беларускія чытачы.
Дзіцячая літаратура
Юныя чытачы ўжо ведаюць імя аўтаркі па яе першай кнізе «Падказкі ў казках доктара Компі». Новая кніга – гэта аповесць-казка пра Мараша, маленькага ведуна з суседняга сусвету, і пра дзесяцігадовых Светку і Віцьку з Мінску. Іх неверагодныя і захапляльныя прыгоды пачаліся тады, калі Мараш нечакана зʼявіўся ў пакойчыку Светкі, шукаючы Чарадзейны Крышталь…
Нон-фікшн
Імя аўтара добра вядомае кожнаму, хто цікавіцца тэатрам у Беларусі. У выданні сабраныя матэрыялы больш чым саракагадовай руплівай дзейнасці Вячаслава Ракіцкага ў галіне тэатразнаўства і тэатральнай крытыкі. Ягоная новая кніга – гэта фаліянт з 520 старонак у вялікім фармаце, сапраўдны фундаментальны збор, без якога вывучэнне ці нават проста азнаямленне з феноменам сучаснага беларускага тэатра будзе цяпер немагчымым.
Літаратурныя падзеі ў траўні
5 траўня – абвяшчэнне кароткага спісу прэміі Наталлі Арсенневай.
6 траўня – лекцыя гісторыка і паэта Антона Рудака «З гісторыі менскага падполля». Антон распавядзе, як падпольшчыкі змагаліся з акупантамі ў Менску, як зарадзіўся гэты рух, а таксама пачытае свае вершы, якія былі напісаныя па матывах ваенных падзеяў. Літаратурны музей Максіма Багдановіча, 19:00.
19 траўня – анлайн-прэзентацыя новай кніжнай серыі Gradus і кнігі «Адвечным шляхам» Ігната Абдзіраловіча з удзелам Марыі Мартысевіч і Андрэя Антонава, 19:00.
20 траўня – уручэнне прэміі Наталлі Арсенневай за найлепшую паэтычную кнігу, напісаную на беларускай мове. Анлайн, 19:00.
Поделиться ссылкой:


title: Касметыку Nivea - на склад, машыны Škoda застаюцца ў салоне

maintext:
5 мая ў Гродне, як і па ўсёй Беларусі, з прылаўкаў магазінаў знікла прадукцыя касметычнай фірмы Nivea. А вось ў адзіным у Гродзенскай вобласці салоне Škoda чатыры розныя маркі гэтага аўтамабіля застаюцца выстаўленымі, праўда, іх продаж часова прыпынены.
Спачуванне пакупнікам
У гродзенскіх «Еўраоптах» прадукцыю Nivea пачалі здымаць з паліц яшчэ ў аўторак 4 мая. На паліцах ўтварыліся заўважныя пустоты, праўда, іх хутка запоўнілі іншай касметыкай. Маладая прадаўшчыца Аліна распавяла, што нейкіх адмыcловых скідак на Nivea ў краме напярэдадні не было.
Сталая пакупніца, падслухаўшы нашу размову, заўважыла: цяпер прадукцыя будзе пыліцца на складзе да лепшых часоў.
– Пакуль нашы палітыкі са сваімі амбіцыямі не разбяруцца – нічога не зменіцца. Глядзіш, хутка і алей імпартны прыбяруць, і макарону, не толькі касметыку, – раздражнёна заўважыла мая выпадковая суразмоўніца.
У цэнтры горада ў адной з крамаў «Міла» прадаўцы 5 мая раніцай запаўнялі пустыя паліцы, на якіх раней стаяла прадукцыя Nivea, іншымі цюбікамі і флакончыкамі. Яны распавялі, што за некалькі дзён да таго, як стала вядома, што касметыку Nivea здымаюць з продажу, пакупнікі ахвотна куплялі яе, хаця ніякіх адмысловых скідак не было.
– Гэты брэнд заўсёды карыстаўся папулярнасцю, – кажа Валянціна. – Асабліва добра разыходзіліся крэмы ўніверсальныя. Мой муж працуе на будоўлі, то ўвесь халодны перыяд імі карыстаўся.
Што будзе з той прадукцыяй, якая не рэалізавана, прадаўцы не ведаюць.
– Мне здаецца, што гэта часовая з’ява, – мяркуе адна з жанчын. – Ну не можам жа мы па ўсёй краіне столькі прадукцыі выкінуць на сметнік.
Дарэчы, на гэтае пытанне адказу не дае і пастанова ўрада.
У аўтасалоне пакуль перастрахаваліся
У адзіным у Гродне салоне Škoda ўсе на працоўных месцах. Салон навюткі, сучасны, прыгожыя дзяўчаты прапаноўваюць каву, каб не сумна было чакаць, пакуль вызваліцца менеджар па продажы. Выстаўлены і чатыры маркі аўтамабіля. Праўда, каля кожнага з іх шыльдачка з надпісам, што продаж прыпынены.
Менеджары па продажы патлумачылі: гэта звязана з тым, што 5 мая ўступіла ў сілу пастанова Савета міністраў №240 ад 23 красавіка 2021 года. І цяпер, маўляў, высвятляецца, ці датычыць гэта пастанова аўтамабіляў Škoda расійскай вытворчасці.
– Справа ў тым, што мы не прадаём мадэль Superb, вытворчасць якой наладжана ў Чэхіі, а гандлюем выключна аўтамабілямі, што выпускаюць у Расіі, – заўважае адзін з супрацоўнікаў салона.
І тлумачыць, што вытворцам машын Škoda для беларускага рынку з’яўляюцца кампаніі «Фольксваген Рус» у горадзе Калуга і «Группа ГАЗ» у Ніжнім Ноўгарадзе.
На маё заканамернае пытанне, чаму тады прыпынены продаж аўтамабіляў, адзін з менеджараў адказаў: маўляў, да атрымання больш дакладных дадзеных папросту перастрахаваліся, каб пазней не мець праблем.
Дарэчы, ён жа заўважае, што ў адзіным на Гродна і вобласць салоне Škoda продажы ўвесь час раслі, і проста немагчыма ўявіць, што іх могуць спыніць.
Тым часам дылеры ў Мінску спрабуюць высветліць у чыноўнікаў, ці змогуць яны далей гандляваць аўтамабілямі Škoda расійскай вытворчасці.
***
Нагадаем чытачам, што такім чынам беларускія ўлады вырашылі адпомсціць замежным кампаніям Nivea і Škoda за тое, што яны аднымі з першых адмовіліся выдзяляць сродкі на рэкламу чэмпіянату свету па хакеі, які павінен быў прайсці ў Мінску.
Публікацыя – з № 34 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Грамадскае аб'яднанне "Беларуская асацыяцыя журналістаў" патрабуе ад уладаў неадкладна спыніць атаку на TUT.BY, AV.BY, RABOTA.BY і рэпрэсіі супраць

title: БАЖ патрабуе спыніць атаку на TUT.BY і іншыя медыярэсурсы

maintext:
Грамадскае аб’яднанне “Беларуская асацыяцыя журналістаў” патрабуе ад уладаў неадкладна спыніць атаку на TUT.BY, AV.BY, RABOTA.BY і рэпрэсіі супраць журналістаў і медыя ў Беларусі.
Раніцай 18 траўня Дэпартамент фінансавых расследаванняў прыйшоў з ператрусамі ў рэдакцыю, да журналістаў і рэдактараў найбольш папулярнага беларускага інтэрнэт-партала TUT.BY. Амаль адначасова TUT.BY быў заблакаваны Міністэрствам інфармацыі. Ператрусы адбываюцца таксама ў рэдакцыях структурных падраздзяленняў TUT.BY — AV.BY, RABOTA.BY.
ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў” лічыць гэтыя факты працягам наступу на свабоду слова. Спасылкі ўладаў на эканамічныя парушэнні, якія нібыта сталі падставай для пераследу, ужо шмат гадоў актыўна выкарыстоўваюцца дзеля абгрунтавання рэпрэсіўных захадаў супраць праваабаронцаў, медыя, незалежных прафсаюзаў.
Гэта не першыя спробы ціску на найбуйнейшы і папулярны беларускі інфармацыйны партал. У жніўні 2018 года некалькі рэдактараў TUT.BY трапілі пад крымінальны пераслед па так званай “справе БелТА”, на пачатку 2019 года галоўны рэдактар партала Марына Золатава была па гэтай справе асуджаная. Напрыканцы 2020 года партал TUT.BY пазбавілі статусу СМІ, неаднойчы на яго адрас з боку службовых асоб гучалі пагрозы заблакаваць дзейнасць.
Сённяшнія дзеянні ў дачыненні да найбуйнейшага і папулярнага ў краіне інфармацыйнага рэсурсу з’яўляюцца працягам мэтанакіраванай палітыкі ўладаў па абмежаванні распаўсюду непадцэнзурнай інфармацыі ў краіне. Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі заблакаваныя дзясяткі грамадска-палітычных сайтаў і сайтаў медыя, шэраг друкаваных выданняў вымушаныя былі спыніць выхад. На раніцу 18 траўня за кратамі ў Беларусі знаходзяцца 16 журналістаў і медыяспецыялістаў, 11 з іх — па крымінальных справах.
Тыдзень таму прадстаўнікі медыясектара падпісалі адкрыты супольны зварот “Спыніць паляванне на ведзьмаў!”. Дзеянні супраць TUT.BY, AV.BY і RABOTA.BY паказваюць, што гэты заклік пакуль не пачуты.
Поделиться ссылкой:


title: Еўрасаюз выходзіць з лакдаўну. Якія абмежаванні ўжо знялі?

maintext:
Хто ж не марыць зноў сустракацца з сябрамі, хадзіць у рэстараны, на канцэрты, ездзіць у падарожжа… Пасля доўгіх месяцаў лакдаўну Еўропа робіць першыя крокі ў бок нармальнага жыцця, піша DW .
Сацыяльнае і культурнае жыццё Германіі стаіць на «аварыйным тормазе» — у краіне дзейнічаюць адзіныя абмежавальныя меры барацьбы з каранавірусам, прынятыя ў канцы красавіка. Але з 9 мая абмежаванні не будуць тычыцца людзей, якія прайшлі поўную вакцынацыю або якія перанеслі каранавірус.
Як мінімум адну прышчэпку ў ФРГ атрымалі больш за 30 адсоткаў насельніцтва. Для тых, хто цалкам прышчапіўся або перахварэў, будуць знятыя абмежаванні на сацыяльныя кантакты, адменена дзеянне каменданцкай гадзіны і адпадзе неабходнасць у экспрэс-тэстах, абавязковых для наведвання нехарчовых крам, цырульняў або музеяў. Але аб зняцці лакдаўну, хай і паступовым, гаворка пакуль не ідзе. У іншых еўрапейскіх краінах вяртанне да нармальнага жыцця адбываецца хутчэй.
У Грэцыі адкрыліся рэстараны і чакаюць турыстаў
І жыхары Грэцыі, і турысты з нецярпеннем чакалі гэтай падзеі: з 3 мая ў краіне зноў — пасля паўгадавога каранціну — адчыніліся бары і рэстараны, хоць працаваць яны будуць з абмежаваннямі. Абслугоўваць кліентаў можна толькі на вуліцы, а персаналу прыйдзецца двойчы на тыдзень здаваць тэсты на каранавірус і насіць маскі. Сталы павінны стаяць на істотнай адлегласці, сядзець за адным сталом могуць не больш за шэсць чалавек.
Каб наведнікі асабліва не расслабляліся, жывыя выступы музыкаў у рэстаранах пакуль не дазваляюцца. Працаваць бары і рэстараны змогуць да 23.00, пасля гэтага ўступае ў сілу каменданцкая гадзіна, пачатак якога перанеслі з 21.00. Аб поўнай адмене гаворка яшчэ не ідзе.
З 10 мая ў Грэцыі адчыняцца школы, а з 15 мая турысты, якія зрабілі абедзве прышчэпкі або якія маюць пры сабе негатыўны тэст на COVID-19, змогуць зноў заязджаць у краіну без неабходнасці прайсці каранцін.
Культурныя і забаўляльныя ўстановы, такія як тэатры, канцэртныя і кіназалы і начныя клубы, застаюцца зачыненымі. Паказчык захворвання ў Грэцыі складае каля 150 выпадкаў на 100 тысяч жыхароў — прыкладна столькі ж, колькі ў Германіі. Каля васьмі адсоткаў насельніцтва былі вакцынаваныя хоць бы адзін раз.
Францыя аслабляе каранцін
З 3 мая пачала аслабляць каранцін – адзін з самых жорсткіх у Еўропе – Францыя. Упершыню за доўгія тыдні знятыя абмежаванні на перамяшчэнне: да гэтага жыхары краіны павінны былі заставацца ў радыусе 10 кіламетраў ад сваіх дамоў, калі гаворка не ішла аб неабходных паездках.
У найбліжэйшыя дні вернуцца ў школы вучні сярэдніх класаў — заняткі ў пачатковых ужо адноўленыя, адчыненыя і дзіцячыя сады. А з 19 мая зноў пачнуць працаваць тэрасы ў кавярнях, барах і рэстаранах, пачатак каменданцкай гадзіны будзе адсунуты з 19.00 на 21.00.
Большасць французаў рады паступоваму вяртанню да звыклага ўкладу, хоць некаторыя лічаць, што лакдаўн паслабляюць занадта хутка: паказчыкі захворвання яшчэ досыць высокія – каля 300 выпадкаў на 100 тысяч насельніцтва. Улады спадзяюцца, што тэмпы вакцынацыі дапамогуць знізіць ўзровень пашырэння інфекцыі. На сёння, паводле звестак Універсітэта Джонса Хопкінса, 10 адсоткаў жыхароў краіны атрымалі як мінімум адну прышчэпку.
Італія адкрывае музеі і тэатры
Паступова змякчае ўмовы каранціну і Італія. У рэгіёнах, пацярпелых ад пандэміі не так моцна, зноў працуюць адкрытыя тэрасы ў рэстаранах і барах, праўда, толькі да 22.00 — пасля гэтага ўступае ў дзеянне каменданцкая гадзіна. Адзін за адным адчыняюцца музеі і кінатэатры. З 3 мая аднавілі працу музеі Ватыкана — уваход у іх, вядома, дазволены толькі ў масцы.
Паказчык прыросту захворвання ў Італіі складае 135 выпадкаў на 100 тысяч насельніцтва. На працягу бліжэйшых тыдняў у краіне запланаваныя далейшыя паслабленні. З чэрвеня рэстаранам зноў дазволяць працаваць у поўным аб’ёме.
З пачатку лета краіна плануе адчыніць межы і для турыстаў, хоць пакуль што не зусім ясна, якія будуць правілы ўезду, — у тым ліку, для людзей, якія зрабілі прышчэпкі. Да сярэдзіны мая разам з неабходнасцю ПЦР- або антыген- тэсту перад адлётам і пасля прылёту для ўсіх гасцей Італіі захоўваецца патрабаванне пяцідзённага каранціну. Пасля 15 мая ў краіне будзе ўведзены так званы Нацыянальны Зялёны прышчэпачны пашпарт, які пасля будзе заменены зялёнай еўрапейскай картай, якая сведчыць пра наяўнасць імунітэту да кавіду.
У Італіі вакцынавана больш за 25 адсоткаў насельніцтва.
Нідэрланды адмянілі каменданцкую гадзіну
У Нідэрландах зноў адчыніліся бары і рэстараны, але толькі ў дзённы час — ад 12.00 да 18.00. Каменданцкую гадзіну ў краіне адмянілі, і пайсці ў нехарчовую краму зноў можна без папярэдняга запісу. Паклікаць у госці цяпер дазволена не аднаго, а двух чалавек. Музеі, кінатэатры і тэатры па-ранейшаму зачыненыя. Універсітэты і школы працягваюць працу ў рэжыме анлайн — за выключэннем аднаго дня ў тыдзень, калі студэнты і школьнікі могуць хадзіць на заняткі.
Узровень захворванняў у Нідэрландах застаецца высокім: 300 выпадкаў на 100 тысяч насельніцтва. Як мінімум адну прышчэпку зрабілі каля 30 працэнтаў жыхароў.
Данія дазваляе публічныя мерапрыемствы на свежым паветры
Пасля некалькіх месяцаў каранціну аслабляе абмежаванні Данія. Каб краіна хутчэй магла вярнуцца да звыклага рытму жыцця без пагрозы новых успышак захворванняў, улады ўвялі «каранавірусныя пашпарты». Атрымаць іх могуць тыя, хто ўжо перахварэў або вакцынаваўся, а таксама людзі з адмоўным тэстам на каранавірус (сапраўдным на працягу 72 гадзін). Уласнікі «каранавірусных пашпартоў» могуць наведваць рэстараны і кавярні, музеі, кінатэатры, цырульні і астатнія месцы сферы паслуг. Дакумент можна прад’явіць як на паперы, так і ў электронным выглядзе — праз спецыяльны дадатак.
З 21 мая ў Даніі дазволяць праводзіць публічныя мерапрыемствы на свежым паветры з удзелам да 2000 чалавек. Колькасць дазволеных удзельнікаў хатніх сустрэч у закрытым памяшканні павялічыцца да 50, а пад адкрытым небам — да 100. Заняткі ва ўніверсітэтах адновяцца на 50 адсоткаў. На чатыры матчы, якія будуць праходзіць у Капенгагене ў рамках чэмпіянату Еўропы па футболе, плануецца дапусціць па 16 тысяч заўзятараў.
Абмежаванні застануцца ў сіле да таго часу, пакуль не будуць вакцынаваныя ўсе жыхары Даніі. Краіна плануе завяршыць кампанію вакцынацыі да канца ліпеня. Цяпер паказнік прыросту захворвання ў Даніі складае менш за 100 выпадкаў на 100 тысяч насельніцтва.
У Чэхіі пачалі працаваць крамы і рынкі
Патроху вяртаецца да нармальнага жыцця Чэхія. З 3 мая там аднавіўся раздробны гандаль і зноў пачалі працаваць рынкі.
Краіна моцна пацярпела ад пандэміі: яшчэ некалькі месяцаў таму паказнікі смяротнасці ад кавіду ў Чэхіі былі сярод самых высокіх у Еўропе. Але ў апошнія тыдні сітуацыя істотна палепшылася: узровень захворвання не перавышае 150 выпадкаў на 100 тысяч, і Чэхія больш не лічыцца краінай падвышанай рызыкі. Мінімум адну прышчэпку атрымалі больш за 18 працэнтаў жыхароў.


title: Паўла Севярынца паставілі на ўлік як экстрэміста

maintext:
Вольга Севярынец, жонка палiтвязня, падзялілася ўражаннямі ад суда над мужам на сваёй старонцы ў facebook. Нагадаем, суд над Севярынцам закрыты і «матэрыялы справы адносяцца да таямніцы».
— Суд над Паўлам працягваецца, працэсы ідуць кожны дзень і ідуць ў даволі хуткім тэмпе, а гэта значыць, што праз пару тыдняў мы можам даведацца прысуд. На працэсе Павел маўчыць. Ён не гаворыць ні-чо-га, не адказвае на пытанні. Ён падкрэсліваў гэты момант некалькі разоў у лістах. Кажа, што ўсё, што хацеў, ён сказаў у сваіх кнігах. Гэта вельмі важна для яго. Прашу звярнуць на гэта ўвагу СМІ і сяброў, — піша Вольга Севярынец.
Яшчэ з навінаў: Паўла паставілі на ўлік як экстрэміста.
Гэта ў тэорыі цягне за сабой цэлы комплекс мер, які падбіраецца да кожнага індывідуальна, наколькі я зразумела з апісанняў іншых родных. Патрэбна гэта толькі для таго, каб ламаць чалавека ў турме.
У выніку нам ад Пашы перасталі прыходзіць лісты, увогуле. У яго камеры правялі такі шмон, што з матрасам выставілі за дзверы не толькі яго, як «экстрэміста», але і ўсіх астатніх сукамернікаў, намякаючы, што церпяць яны вось з-за гэтага аднаго.
Але заўсёды ёсць і добрыя навіны. Вось учора я была ў Магілёве і перадала яму пернікі з любімай цытатай. Спадзяюся, што спадабаюцца.
Поделиться ссылкой:


title: Павел Севярынец: Народам трэба быць

maintext:
Павел Севярынец несправядліва змешчаны за краты і знаходзіцца там ужо больш за 11 месяцаў. Ён даслаў ліст, у якім звяртаецца да кожнага беларуса. Гэта яго зварот перад неправедным судом.
– Скрозь жалеза кратаў мы бачым сонца. Мы чуем, як за акном ціўкаюць птушкі. Мы ўдыхаем свежасць, ад якой круціцца галава: там воля. Хтосьці ў лістах адчайваецца. Кажа: ужо няма сіл.
Тут патрэбна разуменне. Тое, што цяпер адбываецца ў Беларусі, – справа Божая. Ад пачатку і да канца. Бог абудзіў Беларусь не для таго, каб яна зноў заснула. Бог не робіць бяссэнсіцы.
Але чаму Ён дапускае, каб мы, беларусы, дагэтуль заставаліся ў стане болю і роспачы?
Прычыны адчаю і слушныя адказы – амаль заўсёды ў нас саміх. Відаць, нягледзячы на леташні прарыў, мы як народ яшчэ не да канца зрабілі працу ўнутры сябе.
Усе мы хочам змяніць Беларусь да лепшага. І пачаць давядзецца з падмуркаў. З нацыянальнай свядомасці. Уласна кажучы, з сябе.
Толькі народ, які ўсведамляе сябе адзінствам, здольны прыняць найважнейшыя рашэнні адносна свайго лёсу. Узяць на сябе адказнасць за краіну. Зацвердзіць справядлівыя законы. Абараніць незалежнасць.
Мы мусім быць у ясным розуме і цвёрдай памяці – менавіта як беларусы. Таму найпершая наша справа – ачомацца. Апрытомнець. Адказаць сабе: хто мы? Адчуць сваю лучнасць з беларускім народам – нашымі продкамі, якія жылі на гэтай зямлі ад першай дзяржавы, і нашымі нашчадкамі, якія будуць пасля. Палачане, ліцвіны, беларусы. Беларускі народ – гэта больш як 200 мільёнаў чалавек за тысячу гадоў. Вялікі еўрапейскі і хрысціянскі народ. Большасць з якога размаўляла па-беларуску і верыла ў Бога. А мы?
Такім чынам, беларус, размаўляй па-беларуску, чытай і ведай сваю гісторыю. Мы можам выдатна валодаць расійскай, англійскай, кітайскай, свабодна гаманіць з рускімі, англічанамі ды іншым светам. Але, калі мы, беларусы, не будзем у Беларусі размаўляць па-беларуску – Беларусі не стане.
Зараз людзі гатовы чуць, як ніколі. Беларусізацыя ў нашай краіне ўжо ідзе. Глыбока, павольна, але ўладна – з той сілай, з якой узыходзіць сонца.
Беларуская асвета і евангелізацыя – гэта наша поле на бліжэйшыя гады. Пад сцягам Хрыста. З гімнам «Магутны Божа». З «Пагоняй» на гербе.
Калі мы зменім сябе – Беларусь непазбежна зменіцца. Простая формула веры і мовы – Ісус Хрыстос, Які гаворыць па-беларуску. На сёння гэта наша жывая нацыянальная ідэя.
А таксама мы мусім быць мужнымі і цвёрдымі, не баяцца і не жахацца. Верыць у Бога. Маліцца. Любіць свой народ. Жыць не ў ілжы. Супрацьставіць злу дабро. На страх адказваць верай. На гвалт – законам. На бязглуздзіцу – сэрцам і розумам. На нянавісць – любоўю.
Як і ўсе тысячу гадоў беларускай гісторыі нам патрэбна вера, якая дзейнічае любоўю.
Чысціня мае быць найперш не на вуліцах, а ў сэрцах.
А побач з сумленным і чыстым народам, які верыць і размаўляе на роднай мове, любое зло рассыплецца ў прах.
Народам нельга стаць у нейкі момант. Народам трэба быць. Абараняць праўду, свабоду, справядлівасць – гэта ж як дыхаць. Перастаў дыхаць – усё.
Таму ў Беларусі і доўгія роды. Бо волю трэба выпакутаваць, каб цаніць яе. Што даецца лёгка – лёгка і губляецца.
А цяпер балюча? Значыць, жывыя. Нясцерпна? Значыць, глыбока ідзе пералом. Крыж? Значыць, неўзабаве Уваскрасенне.
Публікацыя – з № 37 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Турэмнае вяселле Міхаіла Юдзіна і Валерыі Латош

maintext:
«Усё было вельмі душэўна»
Палітвязень Міхаіл Юдзін і Валерыя Латош пабраліся шлюбам у гродзенскай турме. Яны пражылі разам амаль 15 гадоў, і толькі цяпер жыццёвыя абставіны прымусілі іх паставіць штамп у пашпарце.
…Валерыя толькі што выйшла з турмы, дзе адбывае пакаранне яе муж. Яе сустракаюць сябры і незнаёмыя людзі з кветкамі, шампанскім. Віншаванні, пажаданні… Жанчына выглядае як сапраўдная нявеста – у белым касцюме з прыгожым чырвоным букетам у руках. На правай руцэ – заручальны пярсцёнак. Хаця няцяжка ўявіць, што творыцца ў яе душы.
– Цырымонія ў турэмным пакоі – рэч незвычайная, – распавядае Валерыя. – Я зайшла туды, а ў куточку ў невялікай клетцы сядзіць Міша. Я адразу працягнула руку і першы раз больш як за 7 месяцаў дакранулася да яго…
Жаніх быў апрануты так, як звычайна ў турме: майка, швэдр…
– Пра тое, што сёння будзем браць шлюб, яго ніхто не папярэдзіў, – кажа жанчына.
Потым Міхаіла выпусцілі з клеткі, яна абняла і пацалавала нарачонага. Ён быў уражаны, убачыўшы Валерыю, захапляўся яе прыгажосцю і не мог на яе наглядзецца.
– А як жа, я усё ж такі нявеста! – усміхаецца Валерыя.
Пакуль афармляліся дакументы, паспелі пагаварыць. Жанчына прызнаецца: ніколі не бачыла каханага такім скаваным.
– Рэгістратар казала прыгожыя словы, і мы з Мішам паўтаралі іх. Праўда, ад хвалявання я пра шмат што забыла, але ўсё было вельмі душэўна.
Шлюбнага пярсцёнка Мішу не пакінулі, яго паклалі ў прыгожы куфэрак, і Валерыя забрала яго з сабой. А на яе правай руцэ пярсцёнак адметна пабліскве.
«Прычынай стала турма»
Валерыі Латош – 39 гадоў, Міхаілу Юдзіну – 45. У іх дзве дачкі – 12 і 8 гадоў. На пытанне, чаму не распісліся раней, Валерыя нават не ведае, як адказаць. Кажа: пэўна, быт зацягнуў, было не да ўрачыстасцяў.
– Хаця мы ўсё ў сям’і планавалі, у тым ліку і дзяцей, – згадвае яна. – Задумваліся над тым, каб абвянчацца ў храме, але не дайшло да гэтага.
– Пасля таго як Мішу асудзілі, я не магла перадаць яму перадачу, не магла прасіць аб спатканні, бо юрыдычна лічылася для яго чужым чалавекам, – кажа жанчына. – А ў яго, акрамя мяне і дзяцей, з родных людзей нікога ўжо няма. Таму я прыйшла і сказала: будзем афармляць адносіны юрыдычна.
Валерыя і Міхаіл вучыліся ў адной школе, пачалі сустракацца на дыскатэках, але потым іх дарогі разышліся. Міша пабраўся шлюбам з іншай жанчынай, у яго нарадзіўся сын, але сумеснага жыцця не атрымалася. Праз нейкі час ён сустрэўся з Валерыяй, і больш яны не расставаліся.
Міша ў мінулым спартсмен – прафесійна займаўся плаваннем і барацьбой, але кар’еру па стане здароўя давялося спыніць. Пракарміць сям’ю на стаўку трэнера не было магчымасці.
– У яго залатыя рукі – ён займаўся будаўніцтвам і мог сам пабудаваць дом ад фундамента да даху, – распавядае жанчына. – Пасля таго як у Беларусі стала праблематычна зарабіць, ездзіў за мяжу і працаваў на будоўлях.
Валерыя паводле адукацыі юрыст, працавала па спецыяльнасці, але пасля таго, як Мішу арыштавалі, ёй кантракт не працягнулі.
Усё здарылася нечакана
Міхаіла Юдзіна затрымалі 27 верасня 2020 года побач з кінатэатрам «Усход» у Гродне. Яны з Валерыяй выходзілі з кіно, а на вуліцы хапалі пратэстоўцаў. Міша ўступіўся за дзяўчыну, якую цягнулі амапаўцы, і яго затрымалі. Напачатку Юдзіна аштрафавалі на 15 базавых велічынь, а пазней Следчы камітэт узбудзіў крымінальную справу паводле артыкула 364 КК – насілле альбо спроба насілля ў адносінах да супрацоўнікаў праваахоўных органаў. 30 сакавіка яго і яшчэ траіх мужчын асудзілі да 4 гадоў калоніі агульнага рэжыму. Праваабаронцы прызналі асуджаных палітычнымі вязнямі.
– Пасля суда Міша вельмі асунуўся. Ён, напэўна, яшчэ на нешта спадзяваўся, але спадзяванні не спраўдзіліся, – распавядае Валерыя. – Аднак на наступным спатканні я ўбачыла іншага чалавека. Ён распавядаў, што ў дзень атрымлівае па 5–6 лістоў ад незнаёмых яму людзей, якія падтрымліваюць яго дух. Гэта было нешта незвычайнае!
Зараз у «Фэйсбуку», распавядае жанчына, знаходзіць паведамленні, у якіх людзі пішуць, што атрымалі ад Міхаіла ліст, і цытуюць яго. Валерыя збірае такія рэчы для архіва, каб потым паказаць мужу.
Дзеці вельмі перажываюць за тату, увесь час пытаюцца пра яго і ўсё разумеюць.
– Я ад іх нічога не ўтойваю, кажу ўсё як ёсць, – гаворыць Валерыя.
Трохі задумаўшыся, дадае: не ўяўляе, як бы перажыла ўсе пакуты, калі б не людзі, якія не пакідаюць у адзіноце.
– Напачатку мяне здзіўляла тое, што тэлефануюць зусім незнаёмыя людзі, нават не з нашага горада, падтрымліваюць, падбадзёрваюць, дапамагаюць чым могуць. Гэта неверагодна, гэта тое, што дае сілы жыць далей!
Публікацыя – з № 34 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: У сераду прайшлі два першыя матчы 10-га тура чэмпіянату Беларусі па футболе ў вышэйшай лізе. БАТЭ атрымаў валявую перамогу над "Спадарожнікам" — 2:1,

maintext:
У сераду прайшлі два першыя матчы 10-га тура чэмпіянату Беларусі па футболе ў вышэйшай лізе. БАТЭ атрымаў валявую перамогу над “Спадарожнікам” — 2:1, паведамляе Еўрарадыё.
Ігар Ясінскі вывеў гасцей наперад на 7-й хвіліне. Два галы барысаўчан забілі легіянеры — Шахбоз Умараў (на 30-й, з пенальці) і Якаў Філіпавіч (37-я хвіліна).
“Іслач” у Маладзечне прайграла “Віцебску” — 0:1. Іншыя матчы тура пройдуць 21-22 траўня. 23 траўня ў фінале Кубка Беларусі ў Гомелі сустрэнуцца БАТЭ і “Іслач”. З-за гэтага іх матчы ў першынстве перанеслі на сярэдзіну тыдня.
У чэмпіянаце лідыруе “Шахцёр” — 27 ачкоў пасля 9 матчаў, у БАТЭ пасля 10 гульняў 23 ачкі, у мінскага “Дынама” пасля 9-ці — 20 ачкоў.
Поделиться ссылкой:


title: "Беларусь - гэта мы"

maintext:
Прыгожыя беларускі, якіх ведаюць у тым ліку дзякуючы іх смеласці, зняліся для фотапраекту Тацяны Купко. У здымках прынялі ўдзел смелыя і прыгожыя беларускі: Аляксандра Вараб’ёва, Вольга Хіжынкова, Анжэліка Агурбаш, Аляксандра Раманоўская і Меліціна Станюта.
The Village Беларусь даведаўся ў аўтара праекта, як з’явілася такая творчая ідэя.
– Аднойчы я ехала па трасе і назірала білборды з сацыяльнай рэкламай, тэкстам «Мы любім Беларусь», дзіўнымі сэрцайкамі і дзяўчатамі ў нібыта нацыянальных касцюмах. Вельмі непрывабная карцінка, якая наогул ні разу не паказвае, што Беларусь класная. І паколькі я вывучала гісторыю касцюма, ведаю, што сапраўдныя беларускія касцюмы цікавыя і вартыя ўвагі.
У некаторых вобраз нацыянальнага беларускага касцюма сфарміраваны на аснове таго, што яны ўбачылі на канцэртах ці вось такіх білбордах – сінія ўзоры, нейкія васількі – гэта выглядае не вельмі цікава. Але калі капнуць глыбей, то апынецца, што беларускі касцюм выдатны, і няма там ніякага сіняга, а ў асноўным – чырвоны, белы, зялёны, фіялетавы і нават жоўты. Мне захацелася паказаць гэта людзям прывабна, каб іх зацікавіць гэтай тэмай.
Я баялася, што хто-небудзь з патэнцыйных удзельніц можа адмовіцца, бо яны досыць знакамітыя, а праект чыста энтузіасцкі. Але ўсе дзяўчаты пагадзіліся, я бачыла, што ім самім было цікава паўдзельнічаць, у іх гарэлі вочы.
Усе касцюмы аўтэнтычныя, знайсці іх нам дапамагла арганізацыя, якая займаецца рэканструкцыяй касцюмаў, падбіралі пад тыпаж дзяўчат. Калі ўважліва паглядзець на фатаграфіі, то вы заўважыце, што ў кожнай з іх ёсць нейкі сімвалічны прадмет, звязаны з нашым гістарычным мінулым: папараць – жаночая мудрасць, вышыванне – творчасць, збан – доўгае жыццё і здароўе, певень – сімвал і адвага, яйка – пачатак новага жыцця. Усе прадметы на фота, дарэчы, таксама аўтэнтычныя, я іх шукала па музеях ў вёсках.
Праект рэалізоўвалі досыць доўга – з лютага, але складанасці былі менавіта арганізацыйнага плана. Усе дзяўчаты занятыя, да кагосці мне нават прыйшлося ехаць для здымак у Маскву.
Гэтым праектам мы кажам, што Беларусь – гэта прыгожа. Беларусь – гэта пра маладосць і старажытную мудрасць. Беларусь – гэта пра творчасць і моц духу. Беларусь – гэта Мы.
Меліціна Станюта
Заслужаны майстар спорту РБ па мастацкай гімнастыцы, мультымедалістка чэмпіянатаў свету і Еўропы, удзельніца дзвюх алімпійскіх гульняў.
Лунінецкі летні дзявочы гарнітур.
1920-я гады, вёска Яжэўкі Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Анжаліка Агурбаш
Спявачка, актрыса, заслужаная артыстка РБ.
Няглюбскіх святочнасці жаночы гарнітур з распашным адзеннем “Панёва”
Першая палова 20 стагоддзя, вёска Неглюбка Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці.
Аляксандра Вараб’ёва
Мадэль, фатограф, стыліст.
Брагінскі строй. Жаночы святочны гарнітур.
Пачатак 20 стагоддзя, вёска Чыкалавічы, Брагінскі раён Гомельскай вобласці.
Аляксандра Раманоўская
Чэмпіён свету па фрыстайле (дысцыпліна акрабатыка), заслужаны майстар спорту.
Гарадзенскі строй.
Пачатак 20 стагоддзя, вёска Гародная, Столінскі раён Брэсцкая вобласць.
Вольга Хіжынкова
Мадэль, пераможца конкурсу “Міс Беларусь – 2008”, удзельніца міжнароднага конкурсу «Міс Свету» ў 2008 годзе.
Бярэзінскі строй. Святочны летні гарнітур сялян.
Пачатак 20 стагоддзя, тэрыторыя Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці.
Фота: Тацяна Купко
Поделиться ссылкой:


description: «Магчыма, цяпер не лепшы час для прэм'еры, але ніхто не ведае, што будзе заўтра. Мы тут, побач, падтрымліваем адзін аднаго тым, што не спыняемся. 23

title: Не прапусціце! Сёння на YouTube-канале купалаўцаў адбудзецца прэм’ера новага варыянта "Паўлінкі" з добрым фіналам

maintext:
Так, гэта не проста прэм’ера, а сапраўднае онлайн-падарожжа па свеце з масай сюрпрызаў. Як паведамляе тэлеграм-канал Паўла Латушкі, спецыяльна да прэм’еры мы падрыхтавалі субтытры на англійскай, французскай, нямецкай, украінскай, польскай, рускай і нават кітайскай мовах. Вы можаце абраць патрэбны варыянт у наладах відэа падчас прагляду.
Сапраўдны спектакль-легенда, які больш за сем дзесяцігоддзяў жыве на купалаўскай сцэне, выхаваў некалькі пакаленняў артыстаў і гледачоў, нарадзіўся ў эвакуацыі ў Томску ў 1944 годзе. Візітная картка тэатра, нематэрыяльная гісторыка-культурная каштоўнасць Беларусі, салют і свята шчырай беларускай мовы, спектакль-музей, спектакль-аншлаг, спектакль-каханне. Спектакль, які ўвабраў у сябе мноства лёсаў, гісторый і легендарных імёнаў».


maintext:
Святлана Алексіевіч і Анжаліна Джалі абмеркавалі сітуацыю ў Беларусі на сустрэчы, якую зладзіў Фонд культурнай салідарнасці разам з Amnesty International.
Акторка і пасол добрай волі ААН Анжаліна Джалі распавяла Святлане Алексіевіч, што надзвычай уражаная ейнай кнігай «У вайны не жаночы твар», якую нядаўна прачытала. Таксама яна выказала занепакоенасць ціскам на дзіцячы госпіс у Горадні, за сітуацыяй вакол якога пільна сочыць.
Анжаліна Джалі і Святлана Алексіевіч таксама размаўлялі пра палітвязняў і спосабы іх падтрымкі. У прыватнасці, беларуская пісьменніца распавяла пра гісторыю 17-гадовага Мікіты Залатарова.
Размова вялася каля дзвюх гадзінаў.
Поделиться ссылкой:


title: Колькі будзе каштаваць Беларусі пасадка Ryanair

maintext:
І «Белаэранавігацыя», і «Белавія» да сённяшняга спынення авіязносін прыносілі Беларусі вялікія прыбыткі.
Перш за ўсё ад спынення авіясувязі з ЕЗ пацерпіць нацыянальны правайдар аэранавігацыйных паслуг «Белаэранавігацыя», распавядае “Наша Ніва”.
Мінскі цэнтр кіравання паветраным рухам абслугоўвае 980 кампаній са 100 краін свету. 83% палётаў прыходзіцца на транзітны паток, 17% — з пасадкамі ў Беларусі. Актыўней за ўсё паветраную прастору Беларусі выкарыстоўвалі расійскія авіякампаніі.
Больш за тое, усе грузавыя рэйсы з Блізкага Усходу ў ЗША і з Еўропы ў Кітай праходзілі праз Беларусь. У апошнія дапандэмічныя гады «Белаэранавігацыя» магла зарабляць да $50—70 мільёнаў штогод на дыспетчарскім абслугоўванні замежных авіякампаній. Нават калі частка транзіту захаваецца, страты будуць вылічацца дзясяткамі мільёнаў долараў штогод.
Што датычыць «Белавіі», кампанія зарабляла найбольш на транзіце пасажыраў між Расіяй і Украінай. Гэты кірунак развіўся пасля таго, як у 2015 годзе спыніліся прамыя авіязносіны паміж краінамі. Па выніках 2017 года доля трансферных пасажыраў на рэгулярных рэйсах «Белавіі» складала 49%. Таму закрыццё палётаў у ЕС і Украіну будзе наймацнейшым ударам для бізнэсу авіякампаніі.
Прыбытак «Белавія» за дапандэімічны 2019 год склала каля 883 мільёнаў беларускіх рублёў (каля $430 млн). Пры гэтым чысты прыбытак «Белавія» і ў 2018, і ў 2019 гадах склаў больш за 68 мільёнаў беларускіх рублёў (каля $33 млн).
Забарона на палёты «Белавіі» ў краіны Еўрасаюза і Украіну, прывядзе да зніжэння абаротаў нават на сотні мільёнаў за год і з усёй імавернасцю зробіць беларускую нацыянальную кампанію стратнай.
Поделиться ссылкой:


description: «Чалавек даведаўся пра сябе тое, пра што не здагадваўся». Чаму ў беларускім палітычным супрацьстаяньні абодва яго бакі называюць сваіх праціўнікаў

title: Алексіевіч расказала, чым Другая сусветная адрознівалася ад іншых войнаў

maintext:
Чаму ў беларускім палітычным супрацьстаяньні абодва яго бакі называюць сваіх праціўнікаў фашыстамі? У чым карані зьверстваў, якія рабіліся пры падаўленьні пратэстаў у Беларусі? Чаму Гітлер непадобны на Напалеона?
На гэтыя і іншыя пытаньні Радыё Свабода адказала пісьменьніца, ляўрэатка Нобэлеўскай прэміі па літаратуры Сьвятлана Алексіевіч.
— У беларускім палітычным крызісе мінулага году абодва бакі канфлікту называлі сваіх праціўнікаў «фашыстамі». Чаму не «сталіністамі», не «чэкістамі», не як-небудзь інакш?
— У нас фашызм зьяўляецца меркай зла, таму што ў нас да гэтага часу ня ўзважанае, не адрэфлексаванае мінулае.
У Маскве ўжо зьбіраюць грошы на помнік Сталіну, маскоўская пракуратуры прызнала незаконным знос помніка Дзяржынскаму. Мінулае вярнулася… Баяліся паглядзець на яго і яно вярнулася.
А што мы ведаем пра ГУЛАГ? Быў усьплёск цікавасьці, была адкрыта фортка ў часы Гарбачова, раньняга Ельцына, калі ўзьнік «Мэмарыял», калі мільёны людзей патрабавалі справы сваіх сваякоў, якія загінулі ў лягерах.
А потым прыйшоў новы час. Учора яшчэ нельга было ўявіць сабе такое рашэньне, а сёньня знос помніка Дзяржынскаму лічыцца незаконным.
Сёньня Вялікая Айчынная вайна служыць прыкрыцьцём рэстаўрацыі.
Я маю права гаварыць пра вайну і пра перамогу. Мой украінскі дзед загінуў на вайне, двое беларускіх братоў майго бацькі зьніклі бязь вестак, сваякоў у Петрыкаўскім раёне спалілі з дзецьмі, калі зьнішчалі іх вёску. Я ведаю, якая цана нашай перамогі. Але нельга, каб яна была прыкрыцьцём распачатай рэстаўрацыі. Гэтага мы не павінныя дапусьціць.
Думаю, што зараз свае кнігі пра Другую сусьветную вайну я б не змагла напісаць, людзі б баяліся гаварыць.
Яны і тады, калі я прыходзіла да іх, баяліся. Але тады ўся грамадзкая атмасфэра працавала на праўду. На гэта працавалі і словы і справы Гарбачова, і стотысячныя мітынгі.
А сёньня ў людзей і страх, і расчараваньне.
І ўсё, што ў нас засталося — гэта крычаць адзін аднаму «фашысты». Таму што пра іншае зло мы маем дастаткова прывіднае ўяўленьне. А па-сапраўднаму гэта яшчэ не гісторыя, гэта гарачая галавешка.
— У мінулым годзе Беларусь сутыкнулася з нябачанай жорсткасьцю, я маю на ўвазе і катаваньні, і выкарыстаньне спэцсродкаў супраць пратэстоўцаў. Сталінскі і нацысцкі тэрор мелі магутную ідэалягічную матывацыю — былі ідэі, якія прымушалі людзей забіваць і паміраць. А што ў сучаснай Беларусі легітымізуе зьверства? Гэта рэлікт страчанай вялікай ідэалёгіі і веры, гэта пакуты станаўленьня нацыі, гэта вера ў абагоўленага правадыра?
— Да абагаўленьня правадыра мы можам ставіцца толькі з іроніяй, сучасны чалавек не пакланяецца ідалам. Яго толькі інстынкт самазахаваньня можа прымусіць прыняць укленчаную позу. А ў душы ў яго гэтага няма.
Я думала пра карані гэтай жорсткасьці. Мы бачылі, як маладыя людзі выходзілі ў шортах у ланцужкі салідарнасьці на Маршах, і былі бачныя сьляды іх зьбіцьця. Іх целы былі суцэльнай ранай.
Уявіць сабе, што людзі, якія іх зьбівалі — гэта зьвяры, было б павярхоўна, непрафэсійна для інтэлектуала.
Вытокі ў тым, што гэтых людзей вельмі грунтоўна біялягічна апрацоўвалі.
Паглядзіце, якія кнігі прадаюцца ў нашых кнігарнях. Гэтыя кнігі прымушаюць прадаваць, прымушаюць купляць, і не толькі тых, хто ў балаклавах бʼюць людзей.
Гэта кнігі Івана Турлая «Урок бацькі народаў Сталіна і бацькі Лукашэнкі», «Нацысцкі путч 2020 года Беларусі», «Сталін — сымбаль Беларусі».
Гэта не аддадзена на водкуп афіцэрам міліцыі.
Мне здаецца, што адбылося сьветапогляднае сутыкненьне. Справа ня толькі ў адзінаасобнай уладзе, якая хвалюе аднаго чалавека. Справа ў тым, што да канца не перажыты многія сацыялістычныя ілюзіі, аблуды, а можа і надзеі.
Калі я пісала кнігу «Час second hand», я бачыла, колькі засталося людзей, якія зьвязвалі свае надзеі з сацыялізмам, якія не прымалі капіталізм.
Ніводзін чалавек мне не казаў, што ён выходзіў на дэманстрацыі ў 90-я гады дзеля капіталізму. Усе жадалі прыгожага сацыялізму, сацыялізму з чалавечым тварам.
І тое, што зараз кажуць беларускія афіцэры па ідэалягічнай працы — гэта падае на добрую глебу, нешта падобнае людзі чулі дома, у школе, мы ўсё яшчэ з сацыялізму…
Мне распавядаў адзін курсант нашай сувораўскай вучэльні, што яму на заліку задалі пытаньне — Ты гатовы ахвяраваць сваімі блізкімі дзеля дзяржавы, дзеля прэзыдэнта? Хлопчык адказаў — не. Яму залік не паставілі.
Гэта пачалося з аднаўленьня «лініі Сталіна», над якім мы пасьмейваліся. Але гэта быў першы званочак таго, што з намі зараз здарылася. Для нас жнівень 2020 стаў нечаканасьцю, а Лукашэнка да яго даўно рыхтаваўся.
А мы думалі, што дэмакратыя незваротная. Але апынулася, што камунізм не памёр, што ён яшчэ здольны даць нам сурʼёзны адпор. І гэта адбываецца на нашых вачах.
Уражвае, як хутка пачынае працаваць сталінская машына. Ізноў даносы, стукачы, начныя арышты. Апазыцыйныя журналісты, якіх таксама дзясяткамі саджаюць, пішуць пра вытанчаныя катаваньні.
І гэтая сталінская машына працуе гэтак жа зацята ў правінцыі, дзе людзі ведаюць адзін аднаго.
— У лютым гэтага года ў Бірме адбыўся вайсковы пераварот. Там да гэтага часу працягваюцца пратэсты. І там улады проста страляюць — лік забітых ужо набліжаецца да тысячы. У Беларусі пратэсты працягваліся амаль паўгода, у іх удзельнічалі сотні тысяч чалавек. Але пры гэтым колькасьць забітых — да дзясятка. Чаму? Гэта такі разьлік — мы лепей будзем катаваць, чым забіваць?
— Мне цяжка адказаць, я мала ведаю гісторыю Бірмы. Там кіруе вайсковая дыктатура, хунта. Я рада, што ў нашай краіне гэтага пакуль не адбылося. Напэўна таму, што мы жывём у цэнтры Эўропы.
Але пачытайце, што піша «Советская Белоруссия», што кажуць па беларускім тэлебачаньні. Адзін з аўтараў «Советской Белоруссии» напісаў: «Ды я б такіх, як Алексіевіч, як Бахарэвіч, як Марціновіч, вешаў бы на слупах».
Гэта ўжо вымаўляецца ўслых.
— У Пушкіна ў «Яўгеніі Анегіне» Тацьцяна ў кабінэце Яўгенія бачыць бюст Напалеона. Час дзеяньня раману — 1819-1825 гады, з вайны прайшоў які дзясятак гадоў. Але бюст Напалеона не ўспрымаўся, як нешта шакуючае, блюзьнерскае. Але немагчыма ўявіць сабе на стале ў нашчадка Анегіна бюст Гітлера хоць праз 10, хоць праз 70 гадоў пасьля вайны. А чаму? Абодва жорсткія заваёўнікі, абодвух разьбілі, абодва — вяршыцелі лёсу сьвету.
— Напалеон быў кумірам для паловы сьвету. І пры Напалеоне не было Галакосту. Наша культура будуецца на гвалце. Сам па сабе гвалт людзей не пужае, калі яго апраўдвае высокая мэта. У рэвалюцыі была прыгожая, як тады здавалася, мэта. Мы і сёньня за гэта расплачваемся, расплачваемся за сваіх дзядоў і прадзедаў. Гэта засталося вырашаць нам.
Мне калісьці стары селянін распавёў анэкдот. Калі прыйшлі ў вёску чырвонаармейцы, яны загналі коней у царкву і зрабілі з яе стайню. Дыякан бяжыць да бацюшкі: Бацюшка, коні ў царкве мочацца. А бацюшка яму адказаў: Гэта яшчэ нічога, самае страшнае пачнецца, калі ў тых, хто паставіў туды гэтых коней, дзеці вырастуць.
— Спрадвечнае беларускае — абы вайны не было. Але ад старых людзей у беларускіх вёсках мне даводзілася чуць тлумачэньне розных новых сацыяльных і грамадзкіх навацыяў, якія ім былі незразумелыя і шмат у чым чужыя — даўно вялікай вайны не было.
Беларусам не ўласьцівы настрой, блізкі частцы расейскага грамадзтва — Можам паўтарыць. Але ў гэтым — даўно вялікай вайны не было — адчуваньне, што вялікая вайна расставіць усё па сваіх месцах, усталюе сапраўдныя каштоўнасьці. А ў вас няма такога адчуваньня?
— Я паўтару — наша культура — гэта культура гвалту. Яна глыбока ўплеценая ў гісторыю. Інакш мы б ня чулі па тэлевізары рэляцыі аб новым танку, аб новым самалёце, аб новым крэйсэры.
І таму маленькі чалавек можа толькі адным абараніцца — абы не было вайны. Я нарадзілася ва Ўкраіне і вырасла ў беларускай вёсцы і ўвесь час гэта чула. Пра вялікую вайну кажуць хутчэй цяпер. Сьвет апынуўся на такім паўсюдным градусе нянавісьці, што раней такія праблемы вырашаліся толькі вялікай вайной. І ўсё пасьля яе пачыналася нанова.
— Вось як раз наконт цяперашняй сытуацыі. Нядаўняе абвастрэньне вайскова-палітычнай сытуацыі на Данбасе і на мяжы Украіны і Расеі стварала ў многіх адчуваньне, што вялікая вайна — на парозе. На гэты раз сытуацыя разрадзілася, гаворыцца, што ўсурʼёз ніхто ваяваць і не зьбіраўся. Але Першай сусьветнай вайне таксама папярэднічаў каскад вострых міжнародных палітычных крызісаў, якія ўдалося вырашыць. А ўлетку 1914 — не ўдалося. Вам не здаецца, што так будзе і зараз?
— Я думаю, што ў цяперашняй сытуацыі чалавечую прыроду, натуру, стрымлівае толькі сучасная зброя — не культура, не філязофія. Пры дапамозе яе мы можам зрабіць зь плянэты Зямля плянэту Марс. І гэта разумеюць нават ідыёты.
— Вы жывяце ў Нямеччыне, бывалі і жылі ў ёй і раней, вы ўжо пачалі казаць пра стаўленьне немцаў да Другой сусьветнай вайны? Ці ня робіцца іх стаўленьне да гэтай вайны такім жа, як і да незьлічоных войнаў мінулага — таксама вельмі жорсткіх і крывавых?
— Другая сусьветная вайна не ўбудоўваецца ў шэраг многіх папярэдніх войнаў з адной прычыны — па прычыне Галакосту.
Калі б не Галакост, яна б магла стаць адной з многіх войнаў, у шэрагу папярэдніх. Але Галакост зрабіў яе асаблівай, адрознай ад усіх папярэдніх. Чалавек даведаўся пра сябе тое, пра што ён не здагадваўся.
— Вы — пра немцаў?
— Не, пра ўсіх. Але мы пра гэта мала гаворым. Толькі для нас гэта не праблема. А для ўсяго астатняга сьвету, ва ўсялякім выпадку для Эўропы — праблема: як чалавек можа зрабіць такое.
— Нядаўна Вы сказалі, што думаеце пра кнігу пра беларускую рэвалюцыю. Ці ёсьць у Вас ключавая ідэя кнігі, хаця б пытаньне, на якое вы шукаеце ў ёй адказ?
Усе мае кнігі — гэта гісторыя «чырвонага чалавека». Яшчэ 10 гадоў таму, калі я напісала «Час second hand» — заключную кнігу свайго цыклю, мне здавалася, што мая энцыкляпэдыя «чырвонага чалавека» завершаная, што наступаюць іншыя часы і «чырвоны чалавек» будзе іншым.
Цяпер мне так не здаецца. Пасьля таго, што я бачыла і перажыла ў Беларусі, я не магу сказаць, што мы разьвіталіся з камунізмам, што «чырвоны чалавек» зьмяніўся. Камуністычная ідэя яшчэ жывая. Я працягваю дапісваць сваю мастацкую энцыкляпэдыю.


title: Алег Гулак: "Крывая логіка Івана Гардзейчыка"

maintext:
Старшыня Беларускага Хельсінкскага камітэта пракаментаваў «Народнай Волі» тыя змены, якія могуць трапіць у Працоўны кодэкс, і адказ дэпутата на зварот грамадзян.
Нагадаем: некаторы час таму былі анансаваны прапановы па зменах у Працоўны кодэкс, згодна з якімі работнікаў можна будзе звальняць, калі яны трапяць пад адміністрацыйны арышт.
З прапановай не ўносіць такія змены ў Працоўны кодэкс да дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў звярнуліся больш за 3 тысячы чалавек – іх зварот быў апублікаваны на сайце «Зручны горад». Падпісанты «выказалі занепакоенасць у сувязі з ўзаконьваннем нормаў і практык, якія супярэчаць не толькі міжнародным стандартам у сферы правоў чалавека, але і патрабаванням нацыянальнага заканадаўства».
Днямі прыйшоў адказ з Палаты прадстаўнікоў за подпісам намесніка старшыні пастаяннай Камісіі па працы і сацыяльных пытаннях Івана Гардзейчыка.
Ён лічыць, што «неабходнасць і прапанаваныя меры дадатковага ўдасканалення асобных падыходаў у рэгуляванні пытанняў дысцыпліны і парадку ў працоўных калектывах накіраваны ў першую чаргу на забеспячэнне нацыянальнай бяспекі і абарону грамадскага парадку ў краіне».
– Раней адміністрацыйны арышт не лічыўся прагулам на працы і не з’яўляўся падставай для звальнення, – кажа Алег ГУЛАК. – Чалавек жа не сам сябе арыштоўваў.
Зараз жа ўводзяць норму, што знаходжанне пад адміністрацыйным арыштам – парушэнне працоўнай дысцыпліны. З юрыдычнага пункта гледжання гэта поўны абсурд і прававы нонсэнс! Такая норма супярэчыць усёй прававой канцэпцыі.
Па-першае, у такім выпадку чалавека караюць двойчы – «суткамі» і звальненнем. Па-другое, сам факт прыцягнення да адказнасці не звязаны з яго функцыямі на працы.
Да таго ж чалавека маглі незаконна асудзіць, а яго ўжо звольнілі. Што рабіць у такім выпадку?
Але відавочна, што гэтую норму ўводзяць для таго, каб у людзей не было жадання выходзіць на вуліцу з пратэстамі.
– Дэпутат Іван Гардзейчык лічыць, што такія змены ў Працоўны кодэкс накіраваны «ў першую чаргу на забеспячэнне нацыянальнай бяспекі і абарону грамадскага парадку ў краіне».
– Гэта дастаткова крывая логіка. Улада лічыць, што яна і ёсць «нацыянальная бяспека і грамадскі парадак». А ўсе астатнія, хто не згодны, аўтаматычна становяцца па-за законам. Гэта ўсё, што трэба ведаць пра сённяшнія законы.
Адным словам, на суткі цябе заўтра могуць адправіць нават за шкарпэткі ў чырвона-белай афарбоўцы ці за фіранкі з нацыянальным арнаментам ва ўласнай кватэры, і гэтага будзе дастаткова для звальнення з працы.
Гэта не толькі парушае ўсе міжнародныя стандарты, але нават не ўпісваецца ў канцэпцыю нацыянальнага заканадаўства. Таму з правам новыя змены ў Працоўны кодэкс не маюць нічога агульнага.
Публікацыя – з № 35 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Жонка арыштаванага на 20 сутак за «Курапацкую варту» Змітра Дашкевіча — пра правілы ў ізалятары для «палітычных». — Апавяданні пра здзекі ў Жодзіна,

title: Наста Дашкевіч: "Усё, што адбываецца цяпер у Беларусі, гэта не палітычны крызіс. Гэта гуманітарная катастрофа"

maintext:
— Апавяданні пра здзекі ў Жодзіна, Акрэсціна, цяпер і ў ізалятары на Скарыны становяцца часткай нашага штодзённага жыцця, — піша Наста Дашкевіч. — Ненармальнае і нечалавечае нам хочуць выдаць за новую рэчаіснасць, узаконіць незаконнае.
У нашай краіне прасцей быць алкаголікам і дэбашырам, чалавекам, які б’е сваю жонку ці заводзіць бойкі ў грамадскіх месцам, чым чалавекам з перакананнямі.
У ІЧУ на Скарыны з’явіліся падвоеныя правілы для людзей, якіх арыштоўваюць па адміністрацыйных артыкулах аб пікетах. Страшныя людзі: тое сэрцайка ў акне павесяць, а можа і горш — чысты белы аркуш паперы, альбо ў Курапатах (!) расказваюць пра Курапаты. Злачынцы, карацей.
Іх мала проста затрымаць. Мала проста арыштаваць і ізаляваць ад працы і дзяцей. Іх трэба трымаць у турмах, дзе для такіх, як яны (!) ёсць свае парадкі.
Калі каротка: людзей у камеры больш, чым спальных месцаў. Матрасаў няма. Бялізны няма. Ацяплення няма. Вокны свішчаць. Цёплых рэчаў няма, бо перадачы затрыманым не ўзялі.
Зьміцер за выходныя памяняў тры камеры. У першай спалі на падлозе з іншымі затрыманымі — спінамі адзін да аднаго, каб хоць неяк было цяплей. Чалавек, які выйшаў з гэтай камеры ў панядзелак, сказаў мне, што сінімі прачыналіся ўночы ад холаду. Надвор’е бачылі? А цяпер усё тое ж ды яшчэ без ацяплення і цёплых рэчаў.
У суботу чатырох «палітычных» хлапцоў перавялі ў двухмясцовую камеру, дзе сіфоніла з незачыненага акна. Нагадаю, што ні коўдраў, ні матрацаў такім людзям цяпер не паложана. Цёплых рэчаў усё яшчэ няма.
У ноч на нядзелю ад холаду чатыры разы падымаліся самі, каб, прысядаючы і адціскаючыся, можна было хоць троху разагрэць цела. А яшчэ двойчы прачыналіся ад пазачарговых праверак у 23 гадзіны і ў 2 альбо 3 ночы. Трэба было пашыхтавацца і, мяркую, прадставіцца. І праўда, можа, дзенуцца куды гэтыя вязні праз прыадчыненыя-та вокны.
І самае ж што, ведаеце, як яны адрэагавалі, калі Зьміцер распавёў пра гэтыя начныя праверкі ў судзе? Яны смяюцца. Смяюцца і здзекліва дадаюць,што праверак мала, а трэба было б дадаць яшчэ ў 4!
Чалавек скардзіцца на кепскі фізічны стан з-за недасыпаў, выглядае стомленым, а з яго рагочуць, што мала, мала адыграліся яшчэ! Раней апраўдваліся з-за загадаў зверху, а зараз, глядзіш, і спадабалася.
Увечары нядзелі хлопцаў перавялі ў чатырохмясцовую камеру, таксама без матрасаў і коўдраў. Я думаю, не варта казаць, як баляць косткі ад сну на дошках на падлозе. Яшчэ відаць і дзякаваць трэба, што дошкі-та, а не бетон. У ноч на панядзелак да іх чацьвярых дадалі яшчэ чатыры чалавекі. Камера, нагадаю ўсё тая ж, на чатыры месцы. Але калі спальных месцаў няма, дык чаму б не запхнуць туды ўсіх васьмярых?
Бо ў іншых камерах жа нармальныя ўмовы, туды няможна. Там сядзяць нармальныя хуліганы, дэбашыры, людзі, што былі п’янымі ў грамадскіх месцах. У іх ёсць коўдра і матрасы, бялізна і падушкі. Да іх няможна.
Яшчэ ў студзені такой дзічы на Скарыны не было. І мне хацелася верыць, што можна застацца чалавекам у гэтай сістэме. Цяжка, але можна. Гэта вера да канца не забіта. Думаю, не забіта і ў Зьмітра. Бо сукамернікі расказвалі, як ён спрабуе дабрацца да іх сумлення. Бяспынна гаворыць, што яны ўдзельнічаюць у катаванні людзей. Стварылі гета для палітычных. ЦІ пачуе іх нехта там? Я не ведаю.
Апавяданні пра здзекі ў Жодзіна, Акрэсціна, цяпер і ў ізалятары на Скарыны становяцца часткай нашага штодзённага жыцця. Ненармальнае і нечалавечае нам хочуць выдаць за новую рэчаіснасць, узаконіць незаконнае. Пішуцца новыя правілы і інструкцыі і вешаюць ім у камеры, каб бачылі, што ім паложана, а што не. І быць чалавекам выходзіць ужо не паложана? Мець да сябе чалавечае стаўленне ўжо не ў новых інструкцыях? Не па правілах?
У часы нашых бабуль і дзядуль таксама пісаліся свае інструкцыі: якога колеру мусяць быць валасы і скура, якога паходжання мусіць быць чалавек. Здавалася, як можна ўсё гэта паўтарыць? Як можна чалавеку зноў адмовіць у ягонай Боскай сутнасці? Апынулася, што можна. І досыць хутка мы забываемся на ўрокі гісторыі. Усё, што адбываецца цяпер у Беларусі, гэта не палітычны крызіс. Гэта гуманітарная катастрофа.


title: Кошт перамогі

maintext:
Медаль сярэбранага прызёра Алімпіяды-2008 па шматбор’і Андрэя Краўчанкі купілі за 5100 долараў.
Нагадаем, што спартсмен, які вядомы сваёй грамадзянскай пазіцыяй, у знак салідарнасці з палітвязнямі абвясціў 10-дзённую галадоўку, а таксама выставіў на аўкцыён свой залаты медаль.
Першапачатковы кошт лота складаў 1000 долараў, але ў выніку медаль быў прададзены ў пяць разоў даражэй.
Поделиться ссылкой:


description: Амаль увесь архіў штаба Валерыя Цапкалы трапіў у рукі беларускіх сілавікоў. Пра гэта напісаў у Фэйсбуку актывіст Ілля Дабратвор, які сёння з'ехаў з

title: Дабратвор: "Архіў штаба Цапкалы трапіў да сілавікоў"

maintext:
Амаль увесь архіў штаба Валерыя Цапкалы трапіў у рукі беларускіх сілавікоў. Пра гэта напісаў у Фэйсбуку актывіст Ілля Дабратвор, які сёння з’ехаў з Беларусі разам з пяцю дзецьмі, паведамляе Еўрарадыё.
“З вялікім жалем павінен паведаміць, што амаль увесь архіў штаба Валерыя Цапкалы трапіў у рукі карнікаў. Часткова былі страчаныя подпісы, якія не здаваліся ў ЦВК — каля 50 000. Па нашых прыкідках у лістах змяшчалася прыкладна 3000 чалавек, якія знаходзяцца на дзяржаўнай службе.
Бліжэйшым часам чакаецца яшчэ адна хваля палітычных матываваных звальненняў у Беларусі”, — паведаміў ён.
На выбарах 2020 года Валерыя Цапкалу не зарэгістравалі кандыдатам: у ЦВК заявілі, што з 160 тысяч здадзеных подпісаў сапраўдныя толькі 75 тысяч. (Для рэгістрацыі кандыдатам у прэзідэнты неабходна 100 тысяч подпісаў.) Пасля гэтага яго штаб далучыўся да штаба Святланы Ціханоўскай.
Поделиться ссылкой:


title: Валерый Костка: "Пазбавіць мяне звання можа толькі суд…"

maintext:
«Народная Воля» пацікавілася, як падпалкоўнік у адстаўцы Валерый Костка адрэагаваў на тое, што застаўся без пагонаў.
– Калі на ўсё рэагаваць, што адбываецца ў нашай краіне, то можна з’ехаць з глузду! – гаворыць Костка. – Акадэмікаў і дактароў навук пазвальнялі, пазабіралі званні ў дыпламатаў! А хто такі Костка? Я ж не знакавая фігура…
Канешне, гэта абсурд. І тое, што робіцца, на мой погляд, за межамі законаў і Канстытуцыі.
Лукашэнка лічыць, што ён гэта можа рабіць, а я лічу, што мне пенсію з бюджету плаціць не ён, а народ. Дык якое права мае Лукашэнка, які, між іншым, законна не абраны на выбарах, нешта вырашаць? На маю думку, рашэнне пазбавіць мяне звання можа прыняць толькі суд, ён павінен мяне прызнаць у нечым вінаватым, і калі я нешта сапраўды парушыў, то, магчыма, і пазбавіць звання.
Лукашэнка, які пакуль утрымлівае ўладу ў сваіх руках, можа пазбавіць звання тых, хто служыць у войску, а я ўжо знаходжуся ў адстаўцы пяць гадоў, з усіх улікаў зняты і ніякаму Лукашэнку не падпарадкоўваюся. У нас з ім няма адносін «начальнік – падначалены». Я ўжо 20 гадоў як фермер! Ну і што гэта за дробныя спробы ўкусіць Костку за пятку?
У гэты спіс разам са мной трапіў і Уладзімір Барадач – «афганец», палкоўнік, двойчы ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі! Сяргей Аніська таксама ў нашай кампаніі – і ён у Афганістане выконваў інтэрнацыянальны доўг. І менавіта за гэта атрымлівае сваю пенсію!
Тое, што нас пазбаўляюць званняў і пенсій за пункт погляду на тое, што адбываецца ў краіне, – гэта нечуванае парушэнне Канстытуцыі! Я маю права мець свой погляд, сваю грамадзянскую пазіцыю і маю права на яе распаўсюджванне – гэта канстытуцыйная норма. Як і грамадзяне Беларусі маюць права выходзіць на плошчу і мірна пратэставаць супраць беззаконня. А тут атрымліваецца, што гарант Канстытуцыі з’яўляецца парушальнікам Канстытуцыі.
А ўвогуле гэта часовая з’ява, нядоўга засталося Лукашэнку кіраваць і ўтрымліваць уладу. Не бывае нічога бясконцага, вечнага. І, калі прыйдзе час, я ўсё гэта адыграю наадварот, тым больш што ў гэтым выпадку спакусіліся на мае гонар і годнасць афіцэра. З цягам часу атрымаю маральную і матэрыяльную кампенсацыю – у дзесяціразовым памеры. Усё вернецца да нормы.
Між іншым, не першы раз ужо на мяне наязджаюць. У 2011 годзе мяне выкраслілі са спісаў Камітэта дзяржбяспекі – я з’яўляўся апошнія дзесяць гадоў падпалкоўнікам Міністэрства абароны. Я тады гаварыў: ну і правільна, што пагналі з КДБ, бо я з’яўляюся супрацоўнікам спецслужб, а Камітэт дзяржаўнай бяспекі апошнім часам ператварыўся ў палітычны вышук. КДБ не павінен займацца ўнутрыпалітычнай барацьбой, са сродкамі масавай інфармацыі ў тым ліку. Задача спецслужбаў заўсёды была – забяспечыць спакойнае жыццё грамадзян: шпіянаж, знешнія ворагі, разведка, антытэрор і гэтак далей. А цяпер спецслужбы займаюцца захоўваннем інтарэсаў не дзяржавы, а дыктатара і ягонага атачэння.
Як падпалкоўнік ў адстаўцы я атрымліваў 800 рублёў пенсіі. Апошні раз меў такую суму ў маі. Якую пенсію буду атрымліваць у чэрвені – сацыяльную ці яшчэ якую, – не ведаю, паглядзім. Можа, у чэрвені ўжо і Лукашэнкі не будзе, што тут наперад забягаць. А калі будзе – пражыву! Кіну курыць і буду жыць на сто рублёў. Зараблю грошы, не застануся галодны, усё будзе нармальна. Я за гэта не вельмі перажываю. Мая нервовая сістэма ў парадку, я абсалютна спакойны. І атрымліваю задавальненне ад таго, што працую на зямлі і ёсць нейкі вынік. І я тым больш добра ўсведамляю: тое, што ў мяне сёння адбяруць, я вярну праз нейкі час, як ужо казаў, у дзесяціразовым памеры.
Трэба спакойна ўспрымаць тое, што адбываецца цяпер. Гэта не катастрофа, не трагедыя. Такі перыяд у гісторыі, калі кожны зрывае з сябе маску, паказвае свой сапраўдны твар, у тым ліку і афіцэры. Мы перажываем зараз лёсавызначальны час для Беларусі! А гэтыя дробныя паскудствы – як у той песні спяваецца? Перажывём!
Публікацыя – з № 34 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Цімох Акудовіч: Канстытуцыя 3 Мая - "праўнучка" Статутаў ВКЛ

maintext:
Сёлета адзначаецца 230-годдзе з дня прыняцця Канстытуцыі 3 Мая 1791 года. Яна была першым такім дакументам у Еўропе і другім у свеце. Як стваралася знакамітая Канстытуцыя 3 мая, чым вызначылася тая эпоха Асветы і якую ролю адыгралі беларусы ва ўсім гэтым?
Беларускае Радыё Рацыя размаўляе з гісторыкам Цімохам Акудовічам, які абараніў магістарскую працу ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце па тэме «Шляхта ВКЛ у 4-гадовым Сойме Рэчы Паспалітай».
РР: Ці не нагадвае тая эпоха нашыя часы? Ці можна правесці нейкія паралелі?
Цімох Акудовіч: Не, там складаней. Па-першае, 100 гадоў і пачатак стагоддзя адрозніваецца ад канца стагоддзя, відавочна. Агулам у еўрапейскім кантэксце таго перыяду Асветніцтва — гэта фармаванне бюракратычных дзяржаваў, тых, у якіх мы зараз жывем, эпоха змены ўяўленняў пра ўсё на свеце, развіццё навукі, фармаванне энцыклапедыстаў. Гэта фармаванне базавых каштоўнасцяў, у якіх мы зараз жывем. Праблема Рэчы Паспалітай у тым, што яна проста не дагнала крыху гэты трэнд. Напрыклад, не змагла сфармаваць усё той жа бюракратычны апарат. Што і сталася адной з прычынаў знікнення дзяржавы.
РР: У якіх палітычных умовах прымалася Канстытуцыя? Ці можам мы сказаць, што ў яе распрацоўцы прымалі ўдзел беларусы?
Цімох Акудовіч: Канешне, можам. Праблема ў тым, што так як Канстытуцыя распрацоўвалася крыху патаемна, большасць дэлегатаў не ведала пра яе распрацоўку, то мы не ведаем прозвішчы ўсіх, хто ў гэтым удзельнічаў. Але з тых, каго мы ведаем, частка той групы патрыятычнай — яны называліся патрыётамі, у яе ўваходзілі паслы з Вялікага княства Літоўскага. Напрыклад, Нямцэвіч знакаміты, чый палац пад Берасцем захаваўся ў Скоках. І яшчэ некалькі паслоў, у першую чаргу — маладыя, тыя, хто хацеў развіцця дзяржавы. З групы дзясятка паўтары чалавек некалькі прадстаўнікоў ВКЛ, канешне, было.
РР: Якое значэнне мае Канстытуцыі для Польшчы і Беларусі? І якія найбольш прагрэсіўныя ідэі з яе засталіся да нашых дзён?
Цімох Акудовіч: Гэта суперважная падзея ў гісторыі Беларусі і Польшчы. Прычым, досыць раўназначна важная. І наша розніца ўспрыняцця толькі ў тым, што для палякаў яна сталася такой пуцяводнай зоркай, якая іх усё 19-е стагоддзе штурхала на змаганне за незалежнасць, а для беларускага руху, які пазней нарадзіўся, займела крыху меншае значэнне. Бо па-сутнасці ў нас так атрымалася, што абнулілася дзяржаўнасць, мы з нуля пачалі. І ў нас крыху меншае разуменне гэтай Канстытуцыі. Але калі браць пра 18-е стагоддзе, то для ВКЛ гэта, канешне, была суперважная падзея. Наконт значэння, гэтая Канстытуцыя ўтрымлівала досыць банальныя, але важныя рэчы для Еўропы — гэта ўвядзенне спадчыннай манархіі, то бок цэнтралізацыя ўлады. Гэта было тое, што было ва ўсёй Еўропе і ў гэтым сэнсе Канстытуцыя 3 мая проста даганяла еўрапейскія трэнды. З іншага боку, там было некалькі момантаў, якіх у Еўропе яшчэ не было. Напрыклад, Канстытуцыя прыраўноўвала ў пэўным сэнсе мяшчанаў да шляхты. Канстытуцыя давала магчымасць чалавеку самому выбіраць, кім ён хоча быць — шляхцічам ці мешчанінам. І гэта, канешне, была бомба. Гэта як французская рэвалюцы, гэта ўраўніванне амаль усіх жыхароў краіны паміж сабою ў правах, апроч сялянаў, якім у Канстытуцыі паабяцалі пэўныя паслабленні, але не прапісалі іх. Трэба разумець, што Канстытуцыя была вельмі «сырым» дакументам. Шмат якія рэчы былі вельмі пункцірна пазначаныя, з разлікам, што яны будуць распрацаваныя ў працэсе. Але, на жаль, не склалася.
РР: Ці былі ў Беларусі падобныя акты? Ці можам мы сказаць, што нашыя Статуты ВКЛ у чымсьці пераўзышлі Канстытуцыю ці пасля ў нас ужо з’явіліся такія дакументы, якія «дагналі» Канстытуцыю 3-га мая?
Цімох Акудовіч: Па-першае, Канстытуцыя 3 Мая — гэта наш дакумент. Таксама як польскі і літоўскі. Гэта частка традыцыі развіцця ВКЛ ад першых трох Статутаў да Канстытуцыі, гэта як бы прамая дарожка. Гэта дакумент свайго часу. Канстытуцыя мусіла ўзнікнуць і яна ўзнікла ў свой час. І гэта наш вельмі важны дакумент. Канстытуцыя не адмяняла Статут, таму што Сатут — гэта быў збольшага Крымінальны кодэкс, а Канстытуцыя пра іншае была. Яна была пра тое, каму ўлада належыць. І ў гэтым сэнсе Канстытуцыя крыху пасунула Статут у бок грамадзянскага заканадаўства. А за сабой пакінула канстытуцыйныя пытанні, тое, што мы зараз разумеем пад словам Канстытуцыя.
Поделиться ссылкой:


title: І ўлада мае звычай гэткі: даваць фальшывыя даведкі

maintext:
Украінцы не пусцілі на сваю тэрыторыю аўтобус з Беларусі: ва ўсіх 35 пасажыраў былі фальшывымі даведкі аб тым, што яны не хворыя на кавід. Высветлілася, што гэтыя даведкі падрыхтавала фірма, якая арганізавала экскурсію.
Амаль што кожны ведае, бадай
(Ва ўсякім разе гэта не навіна):
На пераломе – а таму не рай –
Цяпер суседка наша Украіна.
Турыст звычайна ехаць не гатоў
Туды, дзе што ні дзень, то ператрусы.
І тым не менш у Кіеў, Роўна, Львоў
Дарогу не забылі беларусы.
У край для нас спрадвеку не чужы
Аўтобусы імкнуцца, хоць і рэдка.
Вось толькі пасажыру на мяжы
Патрэбна медыцынская даведка,
Што пасажыр не хворы на кавід,
Бо там і так задужа многа хворых –
Не аднаго адправіў у нябыт
Драпежны і няўмольны гэты вораг.
…Паехала чарговая гурма –
Хто па «горілку»,
Хто яшчэ й па сала.
Даведак жа такіх у іх няма.
Ды гэта, мабыць, мала хвалявала,
Бо ў фірме, што наладзіла ваяж,
Запэўнілі, што будзе шыта-крыта:
– Даведкі пра здароўе – клопат наш,
Праедзем праз мяжу мы, як праз сіта.
І сапраўды: даведак цэлы стос
Даставіў прадстаўнік тутэйшай фірмы.
Ён гэты стос памежнікам панёс,
Якія строга зыркалі з-за шырмы.
А выскачыў чырвоны, быццам рак,
Апараны гарачаю вадою.
– Якія ў нас праблемы? Што не так? –
Распытваць узяліся грамадою. –
Чаму стаім? Чаму не едзем мы?
Няўжо папасці ў Кіеў немагчыма?
А прадстаўнік чамусьці – як нямы
І толькі тупа лыпае вачыма.
Нарэшце растлумачыў афіцэр,
Сказаўшы на ўкраінскай «ріднай мове»:
– Мы выкрылі злачынны ваш намер:
Даведкі ў вас фальшывыя, панове!
Падробка дакументаў!
І таму
Пабачыць не далі ні Львоў, ні Кіеў,
Хаця маглі адправіць і ў турму
Ці проста ўсіх пагнаць дадому кіем…
***
Наш кіраўнік – як доктар Айбаліт,
Ён кажа, што залішняя трывога:
На шчасце, цяжка хворых на кавід
У Беларусі ёсць не надта многа,
А памірае ўвогуле няшмат –
Паказчык, як у свеце ўсім, не гэткі.
А можа, свету кіраўнік і ўрад
Паказваюць фальшывыя даведкі?..
Шчасце не купіш?
«Не купіць шчасце нават каралеўна!» –
Такое часта чуеш у жыцці.
Хто гэтак кажа, пошліну, напэўна,
За скасаванне шлюбу не плаціў…
Апошняе слова
Для злыдня шлях адзіны – у турму.
Ды нават у забойцы ёсць правы.
Суддзя ў яго пытаецца:
– Чаму
Ад слова адмаўляецеся вы?
– Карысці будзе з гэтага няшмат.
З пустою гаварыльняй – перабор.
Сказаў усё, што трэба, адвакат,
А што не трэба, выдаў пракурор…
І нашто распранаў?
Засвоіць мужыкам даўно пара:
Бяспечнасць не даводзіць да дабра.
Я ўласны прыклад вам, сябры, падкіну:
Бяспечна распрануў адну дзяўчыну
(У маладосці шмат было прыгод);
Яе ўжо апранаю сорак год…
Сентэнцыя
Цяпер, калі маю дарослых дзяцей,
Сентэнцыя ўбілася ў плеш:
Мужчыны падманваюць жонак часцей,
А жонкі падманваюць лепш…
Публікацыя – з № 35 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Севярынцу, Афнагелю і Войнічу прысудзілі 7 гадоў калоніі, іншым абвінавачаным - па 4-5 гадоў

maintext:
Сёння ў Магілёўскім абласным судзе агучваюць прысуды семярым палітвязням — Паўлу Севярынцу, Яўгену Афнагелю, Паўлу Юхневічу, Максіму Вінярскаму, Андрэю Войнічу, Ірыне Шчаснай і Дзмітрыю Казлову, паведамляе “Новы Час“.
Павел Севярынец, Яўген Афнагель і Андрэй Войніч асуджаны на 7 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Павел Юхневіч, Максім Вінярскі і Дзмітрый Казлоў атрымалі па 5 гадоў агульнага рэжыму, Ірына Шчасная — чатыры гады таксама агульнага рэжыму,
Закрыты працэс над сямю фігурантамі справы аб масавых беспарадках пачаўся ў Магілёўскім абласным судзе 12 траўня. Суддзя Ірына Ланчава.
У першы дзень суда адбыліся затрыманні журналістаў Аляксандра Буракова і Уладзіміра Лапцэвіча (яны атрымалі па 20 сутак арышту) і рэгіянальнага каардынатара БХД Алега Аксёнава (арыштаваы на 15 сутак).
Паўла Севярынца затрымалі 7 чэрвеня 2020 года на шляху дахаты з пікета па зборы подпісаў за альтэрнатыўных кандыдатаў у прэзідэнты. Спачатку палітык 75 сутак правёў на Акрэсціна, дзе на знак пратэсту парэзаў сабе рукі. Потым яго перавялі ў СІЗА на Валадарскага. Яму было прад’яўлена абвінавачанне па ч. 1 арт. 293 Крымінальнага кодэксу — Арганізацыя масавых беспарадкаў.
Каардынатар «Еўрапейскай Беларусі» Яўген Афнагель быў затрыманы 25 верасня 2020 года. Сілавікі наўпрост выламалі дзверы ў кватэры, дзе ён пражываў. Яму прад’явілі абвінавачанні па ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэксу — Удзел у масавых беспарадках, ч. 3 арт. 293 Крымінальнага кодэксу — Навучанне ці іншая падрыхтоўка асоб для ўдзелу ў масавых беспарадках, альбо фінансаванне гэтай дзейнасці.
Таксама 25 верасня прыйшлі да актывіста «Еўрапейскай Беларусі» Паўла Юхневіча. Ён быў затрыманы разам з Ягорам Літвінкам, Анастасіяй Кірык і Андрэем Войнічам у межах крымінальнай справы па ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса (Удзел у масавых беспарадках). У кватэру, дзе знаходзіліся актывісты «Еўрапейскай Беларусі», сілавікі патрапілі адначасова праз вакно і дзверы: яны былі ў масках і са зброяй. У затрыманых канфіскавалі ўсю тэхніку, сцягі, асабістыя рэчы.
Актывіста Максіма Вінярскага затрымалі 22 студзеня 2021 года супрацоўнікамі ГУБАЗіК МУС. Падчас ператрусу ў кватэры затрыманага канфіскавалі кампутарную тэхніку, тэлефоны, бчб-сімволіку, налепкі і балоны з аэразольнай фарбай. Яго абвінавацілі ў парушэнні ч.2 артыкула 293 Крымінальнага кодэкса (Падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках).
Блогера ютуб-канала «Шэры кот» Дзмітрыя Казлова забралі 10 чэрвеня 2020 года. Яму прад’явілі абвінавачанні па ч.1 арт. 342 Крымінальнага кодэксу — Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх.
Рэдактарку некалькіх тэлеграм-каналаў Ірыну Шчасную затрымалі 18 лістапада 2020 года супрацоўнікі СК, якія былі пераапранутыя ў форму ЖЭС. Калі маці Ірыны заходзіла ў пад’езд дома, «супрацоўнікі ЖЭС» спыталі ў яе, ці ёсць у кватэры гарачая вада. Калі маці дзяўчыны адказала, што не жыве тут, людзі зайшлі з ёй у пад’езд і жорстка адштурхнулі сталую жанчыну. У кватэры Ірыны быў праведзены вобшук, канфіскаваныя ноўтбук, тэлефон, грошы. Пасля гэтага Ірыну павезлі для допыту ў СК. Яе абвінавацілі па ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэксу — Удзел у масавых беспарадках.
На працэсе дазволілі прысутнічаць толькі па два сваяка ад вязня. Між тым, у залю зайшла вялікая група журналістаў дзяржаўных СМІ.
Пасля абвяшчэння прысуда жонка Паўла Севярынца Вольга распавяла, што хлопцы скандавалі “Верым, можам, пераможам!” і “Жыве Беларусь!”
Агулам хлопцы трымаліся бадзёра. Павел Севярынец адзначыў, што дзею ніяк нельга назваць судом. Вязні ўпэўненыя, што ўсе асуджаныя не будуць сядзець увесь тэрмін.
Пасля абвяшчэння прысуду вязняў павезлі назад у турму.
Сваякі Севярынца і Шчаснай паехалі ўслед за імі, бо сёння ім дазволілі спатканне.
Поделиться ссылкой:


title: Ён жыў Беларуссю, змагаўся за Беларусь і памёр за яе

maintext:
21 мая стала вядома, што ў Шклоўскай калоніі №17 памёр 50-гадовы гродзенскі абласны каардынатар руху «За Свабоду», сябра Партыі БНФ Вітольд АШУРАК. Папярэдне прычынай смерці назвалі спыненне сэрца, праводзіцца праверка.
Вітольд Ашурак жыў у невялікім гарадку Бярозаўка Лідскага раёна. 18 студзеня 2021 года яго асудзілі на пяць гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму. Суд прызнаў яго вінаватым у арганізацыі дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, і ў нападзе на міліцыянера падчас акцыі пратэсту ў Лідзе 9 жніўня 2020 года.
Яго смерць ускалыхнула многіх людзей у Беларусі. Сеціва запоўнена каментарыямі і здагадкамі. «Народная Воля» звярнулася да яго найбліжэйшых сяброў і пацікавілася, што яны думаюць пра яго смерць, а таксама якім Вітольд быў сябрам і наогул чалавекам.
Сяргей ПАНТУС, адзін з найбольш блізкіх сяброў Вітольда:
– Мы разам працавалі. Побач жылі. Вельмі цяжка прамаўляць гэтыя словы, разумею, што яго ўжо няма, а сэрца не прымае, не верыць.
Што датычыцца прычыны смерці, то варта пачакаць, калі з’явіцца хоць нейкая інфармацыя. Ніколі раней на сэрца ён не хварэў. Ён у шпіталі толькі адзін раз ляжаў недзе на пачатку 1990-х, як вярнуўся з войска. А так ніколі на здароўе не скардзіўся.
А вось чалавечыя якасці Вітольда былі ўнікальныя. Спакойны, інтэлігентны, начытаны, сціплы, з ім было цікава размаўляць, асабліва на гістарычную тэматыку. Чалавек зусім неканфлікты, і калі мы часам спрачаліся, то было бачна, як моцна ён усё гэта перажываў. А тое, што жыў Беларуссю, змагаўся за Беларусь і памёр за яе, – гэта дакладна пра Вітольда.
Цяпер, калі людзі выкладваюць у сеціве лісты Вітольда з турмы, бачна, што ён ніколі не пісаў пра сябе, а толькі пра Беларусь. У гэтым і была яго сутнасць.
Юрый ДЗЯШУК, жыхар г.Бярозаўка:
– Я шмат часу праводзіў разам з Вітольдам, мы блізка сябравалі. Адносна яго смерці скажу, што цяпер ніхто не верыць у тое, што агучана афіцыйна. А праўда вельмі патрэбна ўсім нам.
Ён усё жыццё працаваў на будоўлі, быў здаровым мужчынам, ніколі не скардзіўся на сэрца і наогул на здароўе.
Вітольд быў Чалавекам з вялікай літары. Паводле яго слоў, ён меў не стальны, а тытанавы стрыжань у сабе.
Нават з палітычнымі апанентамі ён заўсёды размаўляў карэктна, стрымана, усіх заўсёды называў на «вы». Людзі з іншымі поглядамі паважалі яго за гэтую прыстойнасць. І ён ніколі не адыходзіў ад правілаў чалавечай прыстойнасці.
А яшчэ Вітольд быў вельмі працавіты, калі патрабавалася, мог зняць апошнюю кашулю і аддаць таму, каму яна была больш патрэбна.
Цудоўны сябра быў, таварыскі, ніколі нікога не падмануў, чужога ні ў кога не ўзяў і хацеў для Беларусі, для Бярозаўкі, для Лідчыны толькі лепшай долі…
Віталь КАРАБАЧ, сябра Вітольда:
– Цяжка сказаць, што здарылася ў той калоніі, але думаю, што раней ці пазней усё стане вядома.
Я ж адзначу: сябрам і чалавекам Вітольд быў сапраўдным, больш такіх людзей сярод знаёмых я не ведаю.
Шчыры чалавек, што думаў, тое і казаў. У яго не было ніякіх хітрыкаў, ён нікога не падманваў. Я напачатку нават яго не разумеў, а потым стаў яго за прынцыповую пазіцыю паважаць.
Вітольд шмат мне дапамагаў у будаўніцтве, і ўсё па-сяброўску, без усякай карысці для сябе.
Вадзім САРАНЧУКОЎ, кіраўнік абласной арганізацыі Партыі БНФ:
– Смерць Вітольда – гэта вялікая страта як для Гродзеншчыны, так і для ўсёй Беларусі.
Абсалютна спакойны, упэўнены, перакананы ў тым, што ўсё робіць правільна, – вось такім Вітольд быў для ўсіх нас.
Што датычыцца яго смерці, то пакуль усе выказваюць здагадкі, а дакладнай інфармацыі няма. Я ж ведаю толькі тое, што раней у яго не было ніякіх сур’ёзных праблем са здароўем.
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Сяргей Зікрацкі прызначаны прадстаўніком Ціханоўскай па прававых пытаннях

maintext:
Сяргей Зікрацкі — вядомы адвакат. Спецыялізаваўся на юрыдычнай дапамозе беларускаму бізнэсу, СМІ і IT-кампаніям. У 2020-2021 абараняў на палітычна матываваных працэсах TUT.BY, журналістку Белсат Кацярыну Андрэеву, праграмнага дырэктара Прэс-клуба Алу Шарко, быў адным з абаронцаў Максіма Знака. У сакавіку яго выключылі з калегіі адвакатаў.
Вышэйшую адукацыю Сяргей Зікрацкі атрымаў у Беларусі, дадатковае – у Вялікабрытаніі, Латвіі, Польшчы.
У якасці прадстаўніка Ціханоўскі па прававых пытаннях Сяргей Зікрацкі будзе працаваць над рэформай механізмаў абароны правоў беларусаў, каардынаваць працу па ўніверсальнай юрысдыкцыі, Міжнароднай платформе па адказнасці, судовых справах распачатых ў замежных краінах супраць прадстаўнікоў рэжыму.
«Упэўнены, што амаль кожны беларус за апошні год адчуў на сабе наступствы прававога дэфолту. Я як адвакат сутыкаўся з гэтым кожны дзень. Мой калега, Максім Знак, які аказваў юрыдычную дапамогу Святлане Ціханоўскай раней, зараз знаходзіцца за кратамі. За кратамі па палітычных матывах знаходзяцца і сотні іншых людзей. Перад намі стаіць задача абараняць правы беларусаў на міжнародным узроўні і падрыхтаваць канцэпцыю рэформы заканадаўства ў самых розных сферах, каб укараніць іх у новай Беларусі», — сказаў Сяргей Зікрацкі.
Поделиться ссылкой:


title: Як тры міліцыянты і два ідэолагі шукалі экстрэмізм у кнізе аб нацыянальнай ідэі

maintext:
Еўрарадыё атрымала копію заключэння экспертнай камісіі, якая знайшла экстрэмізм у кнізе “Беларуская нацыянальная ідэя”. Дакумент складзены 4 сакавіка. Кнігу абмяркоўвалі восем экспертаў, трое з іх — міліцыянты, а двое маюць дачыненне да ідэалагічнага ўпраўлення Мінаблвыканкама.
Як паведамляе Еўрарадыё, высновы, да якіх прыйшла камісія, займаюць адзін абзац. Там наісана, што ў кнізе “ўстаноўлена наяўнасць прыкмет праявы экстрэмізму”. Далей пералічаны прыкметы, якія ўтрымліваюцца ў беларускіх законах. Але ці ўсе яны адносяцца да тэкстаў пра беларускую нацыянальную ідэю, ці нейкія канкрэтныя — незразумела.
Рэдакцыя Еўрарадыё звязаліся з трыма з васьмі ўдзельнікаў экспертнай камісіі, якая рыхтавала заключэнне. Адна з іх адмовілася ад каментароў. А яшчэ двое распавялі нам, як шукалі экстрэмізм у “Беларускай нацыянальнай ідэі”.
Экспертны падыход да экстрэмізму
У камісіі былі тры супрацоўніка УУС Мінаблвыканкама: палкоўнік міліцыі Мікалай Максімовіч, першы намеснік начальніка Віталь Казлоў, начальнік крыміналістычнага аддзела Максім Цупа. Таксама там двое ідэолагаў з Мінаблвыканкама — Вольга Тапдэмір і Ніна Грамузава. Першая да гэтага часу працуе ў ідэалагічным упраўленні, а другая, падобна, звольнілася або перавялася, хоць раней згадвалася як супрацоўніца аддзела па працы са СМІ. Цяпер, мяркуючы па сайце выканкама, у аддзеле застаўся адзін супрацоўнік з чатырох, астатнія тры месцы вакантныя.
Акрамя іх, у камісіі экс-дырэктар радыёстанцыі “Мінская хваля” Тамара Вяцкая, выкладчык БДМУ Аляксей Кацічаў і кіраўнік “Цэнтра глабалізацыі, інтэграцыі і сацыякультурнага супрацоўніцтва” ў Інстытуце філасофіі НАН РБ Наталля Кутузава.
З васьмі ўдзельнікаў камісіі толькі адзін галасаваў супраць. Гэта Наталля Кутузава.
Яна адзіная са складу камісіі, хто не ўбачыў экстрэмізму ў кнізе “Беларуская нацыянальная ідэя”.
— Пры мне гэтыя [экстрэмісцкія. — Еўрарадыё] прыкметы агучаныя не былі, і я галасавала, зыходзячы з уласнага разумення зместу гэтай кнігі. Прыкметы не былі сфармуляваны на пасяджэнні камісіі, — тлумачыць яна нам.
Тамара Вяцкая кажа, што аб тым, якія прыкметы экстрэмізму змяшчае ў сабе кніга “Беларуская нацыянальная ідэя”, ёй казаць не рэкамендавалі. Але асабіста ёй кніга не падабаецца.
— Усе мае сваякі жывуць на Украіне [так і сказала. — Еўрарадыё], і я гэтую сітуацыю ведаю знутры, і яна вельмі неадназначная. І я не разумею, навошта такая кніга патрэбная. Я не знайшла адказу ў гэтай кнізе, навошта яна напісана. Яна разбуральная, яна жорсткая. Зноў жа, я жанчына, і, можа, мужчынам гэта ўсё падабаецца, але мне гэта не падабаецца. Адкажу на гэта так: нам, праваслаўным, можна ўсё, але не ўсё карысна. Гэтая кніга не карысная.
Як камісія вырашае, дзе ёсць экстрэмізм, а дзе няма
На абмеркаванне 600-старонкавага выдання эксперты збіраліся адзін раз.
— Проста сябры камісіі прагаласавалі, і ўсё, — працягвае Наталля Кутузава.
Метад экспертызы, указаны ў заключэнні камісіі, — “візуальнае даследаванне”. Ствараецца ўражанне, што эксперты проста паглядзелі на вокладку кнігі. Але гэта не так. Тамара Вяцкая распавядае, што ўсё ж азнаёмілася са зместам.
— Не, [чытала кнігу. — Еўрарадыё] не ўсю. Я яе чытала “па дыяганалі”. Дачытвала яе ў інтэрнэце, — дадае экспертка.
Цікава, што ў вольным доступе тэксту кнігі “Беларуская нацыянальная ідэя” няма. Яго можна хіба што купіць.
— Звычайна кнігі проста праглядаюць. Я ведаю, што кнігу глядзелі, пры мне яе бралі ў рукі, перагортвалі. Аб тым, наколькі ўважліва чыталі, я не магу сказаць. Звычайна на пасяджэнні кожны бярэ кнігу і глядзіць, выказвае сваё меркаванне — ці ёсць там нейкія прыкметы, ці няма, — распавядае Наталля Кутузава. — Улічваючы, што там размешчаны інтэрв’ю досыць вядомых людзей, чыя пазіцыя мне вядомая па іншых іх публікацыях, асабіста ў мяне гэта заняло вельмі шмат часу.
Высновы — як пад капірку
Яшчэ адна кніга, у якой эксперты нядаўна знайшлі прыкметы праявы экстрэмізму, — “Беларускі Данбас” журналістаў Ігара Ільяша і Кацярыны Андрэевай. Камісіі збіраліся ў розным складзе: на абмеркаванні кнігі аб удзеле беларусаў у супрацьстаянні на паўднёвым усходзе Украіны Наталлю Кутузаву замяніў дырэктар комплексу “Хатынь” Артур Зельскі. А вось высновы, да якіх прыйшлі камісіі, слова ў слова паўтараюць адна адну.
Пералік знойдзеных у кнігах “прыкмет праявы экстрэмізму” займае амаль восем радкоў. Гэта кампіляцыя з некалькіх артыкулаў Крымінальнага і Адміністрацыйнага кодэксаў.
Пра тое, што камісія не асабліва ўдумваецца ў тэкст, а проста капіруе яго з заключэння ў заключэнне, сведчыць фармулёўка “і (або)” ў канцы пералічэння. Калі б кнігі рэальна вывучаліся на прадмет экстрэмізму, эксперты павінны былі б прыйсці да канкрэтнай высновы. Тут жа канкрэтнай фармулёўкі няма — толькі агульная.
Тым не менш у красавіку на падставе гэтай высновы ў Мінску судзілі жыхара Мінскага раёна Ягора Старавойтава, у якога кнігу “Беларуская нацыянальная ідэя” знайшлі дома падчас ператрусу. Але 7 траўня — справу спынілі — скончыўся час, адведзены на прыцягненне да адміністрацыйнага спагнання.
Поделиться ссылкой:


description: Гэта фэнтэзі на падставе беларускага фальклору. Галоўныя героі – міфічныя персанажы беларускіх паданняў: магутны Цмок, волат Вярнігара, прыгажуні вужалкі,

title: Фэнтэзі па-беларуску. Пабачыла свет новая кніга Алега Грушэцкага "Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства"


title: Жонка капітана Урада пра сумеснае жыццё, прысуд і стаўленне сваякоў

maintext:
Жонка спецсувязіста Генштаба Дзяніса Урада, асуджанага да 18 гадоў пазбаўлення волі, распавяла «Нашай Ніве» пра затрыманне мужа, рэакцыю на прысуд, іх сумеснае жыццё і сённяшняе стаўленне сваякоў і блізкіх.
«Наша Ніва»: Суд над Дзянісам быў закрытым, але ці трапілі вы на абвяшчэнне прысуду?
Ірына Урад: Мяне пусцілі ў апошні дзень, хоць і не чакала. Я прыехала ў суд, убачыла, што там вельмі шмат прэсы (пра суд было вядома толькі дзяржаўным СМІ — «НН»). Мы з адвакатам звярнуліся тады, папрасілі, каб мяне пусцілі.
«НН»: Які вырак чакалі?
ІУ: Я думала, што будзе максімум, 20 гадоў.
«НН»: Ці была нейкая сувязь з мужам? Лісты ці спатканні?
ІУ: Спатканняў не было, толькі перапіска. Лісты даходзілі два разы на тыдзень пачкамі. Ён пісаў, што таксама атрымліваў лісты пачкамі раз ці два на тыдзень, хоць, па яго словах, сукамернікі атрымлівалі свае лісты амаль што на наступны дзень.
Першыя лісты ад Дзяніса былі вельмі цяжкія. Ён не скардзіўся, што яго прыніжалі ці штосьці з ім рабілі. Але ён вельмі перажываў: што будзе далей? Як будзе сям’я цяпер? Як гэта ўсё успрымуць бацькі?
Апошнім часам Дзяніс, напэўна, разумеў, што маленькі тэрмін яму не дадуць. І неяк гэта прымаў. Адзінае, што ён вельмі перажываў за дзіця.
Дзяніс не скардзіўся, не казаў, што яму кепска. Пісаў, што ў камеры нармальныя людзі, што ёсць падтрымка. Кормяць нармальна, выпускаюць на шпацыр — умовы прымальныя.
Ён пісаў, што будзе вялікі тэрмін, без варыянтаў. Ён бачыў той фільм «Манкурты» па тэлебачанні ў камеры. Казаў, што быў у шоку і не разумее, якім чынам ён туды трапіў.
«НН»: Ці прызнаў Дзяніс віну?
ІУ: Наколькі я разумею, так, прызнаўся, што выклаў той дакумент.
«НН»: Як ён адрэагаваў на прысуд?
ІУ: Калі агучвалі прысуд, Дзяніс трымаўся. Адзіны момант быў — заплакаў, калі ўбачыў у залі мяне і мы сустрэліся позіркамі.
«НН»: Раскажыце як і калі гэта ўсё пачалося. Калі Дзяніса затрымалі?
ІУ: Гэта было ў панядзелак, 15 сакавіка. Ён быў на выходным пасля дзяжурстваў. Дзяніса выклікалі на працу. Ён паехаў — і знік.
«НН»: А чаму яго выклікалі раптоўна? Для чаго?
ІУ: Пачалося разбіральніцтва з тым злітым дакументам. Думаю, ён здагадваўся, з чым гэта звязана, але ўсё роўна паехаў.
Ён знік. Я пачала перажываць, але ўначы да нас прыйшлі з ператрусам — і я ўсё зразумела. І калі я ўжо адчыніла сілавікам дзверы, Дзяніс мне пазваніў — яму дазволілі. Ён сказаў: «Іра, мяне затрымалі, пакажы там ім усё».
Прыйшлі з ператрусам недзе ў палову на другую ночы. Сын спаў у іншым пакоі. Але ператрус правялі карэктна, намагаліся ўсё рабіць ціха. Дзіця ў выніку нават не прачнулася, на шчасце.
Забралі ўсю тэхніку, нават мой працоўны ноутбук, тэлефоны.
«НН»: А вы ведалі, за што менавіта затрыманы Дзяніс? Ведалі, што ён адправіў у тэлеграм-канал той дакумент?
ІУ: Так, ведала. Я калі ўбачыла тую публікацыю ў тэлеграм-канале, то спытала ў Дзяніса, ці бачыў яе ён. Кажу, глядзі, што пра вас пішуць. Ён кажа: так, гэта я.
Я спачатку не ўспрыняла гэта ўсё вельмі сур’ёзна. Нават пасля затрымання Дзяніса і ператрусу я яшчэ думала, што, магчыма, мужу нейкі штраф дадуць і ўсё.
Але ж калі на наступны дзень мяне запрасілі у КДБ, там сказалі, што Дзяніс будзе сядзець доўга.
«НН»: А як вылічылі, што гэта зрабіў Дзяніс?
ІУ: Такіх падрабязнасцяў я не ведаю. Але, думаю, што ён прызнаўся сам.
«НН»: Дзяніс казаў вам, чаму зрабіў тое, што зрабіў?
ІУ: Ён быў за народ — вось што сказаў.
«НН»: Што пачалося пасля затрымання Дзяніса? Як адрэагавалі бацькі, сябры?
ІУ: Я не вельмі хацела гэта ўсё агалошваць. Бацькам я сказала, што яго затрымалі, але не казала ў дэталях, што і як. Усе падрабязнасці і бацькі, і сябры даведаліся з фільма.
«НН»: Ці вы глядзелі самі гэты фільм?
ІУ: Так, спасылку на яго мне скінула сястра Дзяніса. Кажа: Дзяніса паказалі па тэлебачанні.
Я паглядзела. І калі пачула яго словы, як ён вымаўляе… Нібыта гэта быў іншы чалавек.
«НН»: Пасля выхаду фільма якое было стаўленне да вас і Дзяніса з боку сваякоў і блізкіх?
ІУ: Усе прыйшлі з падтрымкай. Не толькі сваякі і сябры, нават незнаёмыя людзі.
«НН»: А як вы самі ставіцеся да ўчынка мужа?
ІУ: Я ганаруся ім.
«НН»: Ці лічыце яго здраднікам?
ІУ: Не. Ён не здраджваў Радзіме.
«НН»: Ці змянілася вашае стаўленне да вайскоўцаў? Да сілавікоў?
ІУ: Скажу так: гэты суд — паказальны, каб запалохаць такіх, як мой муж. Але сапраўднага афіцэра запалохаць немагчыма.
«НН»: Лічыце Дзяніса сапраўдным афіцэрам?
ІУ: Так.
«НН»: Раскажыце трошкі пра вашу з Дзянісам гісторыю знаёмства.
ІУ: Дзяніс з Расонаў, я з Гродзенскай вобласці. Пазнаёміліся, калі вучыліся ў Мінску. Дзяніс быў на трэцім курсе вайсковай Акадэміі, я трэццякурсніца, якая вучылася на інжынера-праграміста.
Пачалося ўсё «Укантакце». Там была нейкая «Фотакраіна», дзе было відаць, хто заходзіў на тваю старонку. Ну і неяк завязалася, Дзяніс мне напісаў.
Дзяніс — рамантык. Заўсёды кветкі, падарункі. Нашае другое спатканне прайшло на агляднай пляцоўцы Нацыянальнай бібліятэкі.
Мы сустракаліся недзе паўтара года і ў 2013 годзе ажаніліся.
«НН»: Дзяніс расказваў, чаму вырашыў стаць вайскоўцам?
ІУ: Ён расказваў, што да іх у школу прыходзілі агітаваць да паступлення ў Вайсковую акадэмію. Ён быў у 11 класе, раздумваў, куды далей. І гэта неяк паўплывала на яго, паспрабаваў — і паступіў. Ён вучыўся добра, і ў Акадэміі, і ў школе, меў добрыя адзнакі.
«НН»: Сам ён не з сям’і вайскоўца?
ІУ: Не. Мама яго працуе ў паліклініцы, бацька вартаўнік. Жывуць у Расонах.
«НН»: Як Дзяніс трапіў на працу ў Генштаб?
ІУ: Па размеркаванні, адразу пасля Акадэміі у 2014 годзе.
«НН»: Як успрымаў сваю працу?
ІУ: Па-рознаму. Апошнім часам хацеў змяніць прафесію, бо лічыў, што не было развіцця. Ён заўсёды хацеў рухацца наперад, цяпер даслужыўся да капітана — і ў выніку сказаў, што праз спецыфіку працы яму трэба будзе ці мяняць месца працы, ці пераходзіць на іншую пасаду. Дзянісу падабалася тое, чым ён займаўся, але ён не бачыў для сябе далейшага развіцця. Таму думаў, што, можа, варта перайсці ў ІТ. Пытанне было нават не столькі ў грошах, столькі ў тым, што яму не хапала развіцця.
«НН»: Чым Дзяніс цікавіўся, акрамя працы?
УІ: Хобі — рыба і футбол. Глядзеў матчы пастаянна, вельмі часта ездзіў з бацькам на рыбу, асабліва любіў узімку. У яго вельмі добрыя стасункі з бацькамі — і са сваімі, і з маімі.
«НН»: Бацькі яго старыя?
ІУ: За 50. Калі Дзяніс адсядзіць поўны тэрмін, ім будзе ўжо пад 80.
Для іх пачуць вырак было жудасна. Сама лічба гучыць жудасна, ды яшчэ і бачыць сына па тэлебачанні, з такімі каментарамі па каналах…
«НН»: А вашыя бацькі, калі даведаліся, што здарылася, што сказалі вам?
ІУ: Сказалі, што патрэбны час. Неяк упікаць мяне ці Дзяніса ў іх і ў думках не было. Толькі падтрымка.
«НН»: А чым вы займаецеся?
ІУ: Працую тэсціроўшчыцай у ІТ-кампаніі.
«НН»: Як у вас на працы ўспрынялі тое, што адбываецца зараз з вамі і Дзянісам?
ІУ: Яны ведалі з самага пачатку, бо ў мяне ж забралі пры ператрусе працоўны ноўтбук. Усе ставяцца да мяне вельмі добра. Калектыў выдатны, усе падтрымліваюць. Я вельмі ўдзячная людзям за гэта.
«НН»: Вы засталіся самі з малым дзіцём. Ці хапае грошай?
ІУ: Ну… Не хапае, так. Часам сябры дапамагаюць.
Спачатку было вельмі цяжка, але цяпер ужо неяк прызвычаілася, што можна тут ці там трохі ашчадзіць. Ужо неяк наладжваецца.
«НН»: Жывеце ў здымнай кватэры?
ІУ: Не, набылі ў крэдыт. Пераехалі каля года таму, але яшчэ не скончылі цалкам рамонт. Але ж цяпер пра гэта і не думаецца — галоўнае, што ёсць хоць нейкі дах над галавою.
«НН»: Як тлумачыце сыну пра тое, дзе Дзяніс?
ІУ: Сыну будзе 4 гады 25 мая. Я пакуль кажу, што бацька ў камандзіроўцы. Пакуль не ведаю, як і што казаць далей.
«НН»: Спачатку вы катэгарычна не хацелі гаварыць са СМІ. Думалі, што маўчанне неяк дапаможа?
ІУ: Думала, што так. Думала, што не будуць раздзімаць гэтую гісторыю, што ўсё, магчыма, неяк уляжацца… Але пасля зразумела, што не ўляжацца. Бо некаторым напляваць на людзей, на іх жыцці, на жыцці іх бацькоў.
«НН»: Ці цікавіліся вы з Дзянісам палітыкай калісьці раней?
ІУ: Не, не асабліва. Усё пачалося вось у 2020 годзе. Раней нейкую пэўную пазіцыю мы ніяк не праяўлялі, не выказвалі.
«НН»: Як ставіліся да падзей 2020 года, калі спачатку вылучаўся Бабарыка, пасля быў жаночы трыумвірат…
ІУ: Так жа, як і ўсе нармальныя людзі. Галасавалі гэтаксама, як і ўсе (пасміхаецца).
У мітынгах мы не ўдзельнічалі, але ж падчас саміх выбараў мы былі ў адпачынку. І мы спецыяльна прыехалі, каб адстаяць у вялікай чарзе на ўчастак, каб убачыць, як людзі галасуюць, колькі нас…
«НН»: У сваіх лістах з-за кратаў Дзяніс пісаў, што шкадуе пра свой учынак?
ІУ: Ён пісаў, што шкадуе пра іншае, што пакутуе яго сын і што пакутую я. Прасіў прабачэння ў мяне. Канечне, я яго выбачыла. Лічу, што віна тут не яго і хутка ён будзе на волі.
«НН»: Як вы ўяўляеце сябе будучыню цяпер? Маладая жанчына адна з дзіцём, усе сваякі не ў Мінску…
ІУ: Будзем чакаць. Думаю, неяк дамо рады, з такой падтрымкай людзей.
«НН»: Як работнік ІТ-сферы ці думалі пра эміграцыю?
ІУ: Не, пакуль не. Тут мой муж. Я мушу быць побач з ім. Тут нашы бацькі. Я мушу быць побач з імі таксама.
Поделиться ссылкой: