description: Чаму адны баяцца выказваць грамадзянскую пазыцыю, а іншыя — не? Што фармуе і падтрымлівае ўнутраную свабоду чалавека? Ці варта ўсё гэта таго, каб трываць

title: Ксёндз Вячаслаў Барок: "Каб спыніць гвалт, трэба спыніць хлусьню, а мы ўвесь час прымаем у ёй актыўны ўдзел"

maintext:
Хто такі Вячаслаў Барок
Вячаслаў Барок — каталіцкі сьвятар з Расонаў. Напярэдадні і пасьля жніўня 2020 году ў сваіх сацсетках і на youtube-канале адкрыта выказваўся супраць гвалту, фальсыфікацыі вынікаў прэзыдэнцкіх выбараў. 21 жніўня ў Менску ўзяў удзел у ланцугу пакаяньня Акрэсціна — Курапаты «Ніколі зноў», быў разам зь людзьмі на плошчы ў Расонах, калі па ўсёй Беларусі адбываўся Марш свабоды.
У сьнежні 2020 году быў асуджаны за тое, што разьмясьціў у сацсетках працу мастака Ўладзімера Цэсьлера «Стоп лукашызм». На малюнку прысутнічала выява нацысцкай свастыкі, таму суд палічыў публікацыю дэманстрацыяй нацысцкай сымболікі. Адбыў 10 сутак арышту ў віцебскім ІЧУ.
Таксама ў сьнежні Сьледчы камітэт пачаў праверку зьместу youtube-канала і іншых старонак сьвятара ў сацсетках на прадмет экстрэмізму. Экспэртызы паказалі, што праяў экстрэмізму няма.
«Да гэтай справы ў мяне не было столькі падпісчыкаў. Але, відаць, пракуратура ў супрацоўніцтве з МУС і СК, а можа і КДБ, вырашылі, што як мага больш беларусаў павінны глядзець мае пропаведзі, і прарэклямавалі мой канал», — жартуе ксёндз.
«Гэта была ня проста палітычная кампанія, а барацьба за чалавека ўнутры нас»
— Што прымусіла вас адкрыта выказваць сваю грамадзянскую пазыцыю?
— Для мяне падзеі жніўня мінулага году ня сталі нечаканасьцю. На жаль, усё тое, што мы перажываем цяпер, было прадказальным. Яшчэ напярэдадні выбараў 8 жніўня я запісаў відэа пад назвай «Беларускі Армагедон». Армагедон — гэта апошняя бітва дабра і зла. Менавіта так я расцэньваў тыя падзеі, што разгортваліся вакол выбараў 2020 года. І казаў, што гэта ня проста палітычная кампанія, а барацьба за чалавека ў нас, за нашае сумленьне. Мяжа супрацьстаяньня пралягла праз сэрца кожнага.
А 16 жніўня, зьбіраючыся на Марш свабоды, я прадказаў, што калі мы ня пойдзем шляхам асуджэньня злачынстваў, прызнаньня найвялікшай хлусьні — фальсыфікацыі выбараў, пакараньня вінаватых у гвалце, а абяром кампраміс са злом, нас чакаюць вельмі моцныя рэпрэсіі. Што мы і бачым сёньня. Тады я казаў, што буду першым, хто апынецца пад крыжамі ў Курапатах. Пакуль да Курапат не дайшло. Але ж я быў адным зь першых сярод сьвятароў, хто пабываў за кратамі. Сёньня сьвятароў так актыўна не чапаюць, але ніхто ня можа сказаць, дакуль гэта будзе. Дай Божа, каб не было. Але мы павінны быць падрыхтаванымі. Мая торбачка сабраная.
— Што вы страцілі за сваю актыўнасьць?
— Анічога ня страціў.
10 дзён у ізалятары — ці ж гэта страта? Для мяне гэта новы досьвед, выпрабаваньне, якое робіць мацнейшым. Так, здароўе крыху пагоршала, ціск часам павышаўся. Але я пазнаёміўся зь вельмі цікавымі людзьмі і паглядзеў, як выглядае жыцьцё за кратамі, наколькі там чалавек застаецца самотным і безабаронным перад дзяржаўным беззаконьнем. Мабыць, таму Бог дазволіў мне тое перажыць, каб я ніколі не замаўкаў, калі чую, як хтосьці цярпіць за кратамі. Дзякуй Богу, зь мяне ніхто там ня зьдзекаваўся, але мне паказалі і я адчуў, як гэта можа быць.
Там мне давялося паразмаўляць з крымінальнымі аўтарытэтамі, якія сядзелі па турмах дзясяткі гадоў, адзін аж 27 год, і нават яны казалі, што на зоне цяпер беззаконьне. То бок у нас законы не працуюць ні на волі, ні ў турме. Мне размова зь вязьнямі дала шмат. Я яшчэ раз упэўніўся, што Армагедон у Беларусі павінен мабілізаваць кожнага сумленнага чалавека, каб закон і праўда зноў перамаглі.
Ці цяжка было пад ціскам органаў? На маю думку, органам больш цяжка ад таго ціску. Кожнаму, хто цісьне, я раю: кідайце гэтую справу, бярыцеся за розум і пачынайце рабіць нешта добрае ў жыцьці.
Сяброў, блізкіх я ня страціў. Бо сапраўдных сяброў немагчыма згубіць, а з тымі, хто можа апраўдваць насільле і беззаконьне, я не хачу мець нічога супольнага, таму, дзякуй Богу, такія людзі адкалоліся.
Ціску ад касьцельнага кіраўніцтва на мяне не было. Наадварот, калі мяне пасадзілі за краты, мой ардынары выказаўся супраць гэтага, біскуп зь Менску Юры Касабуцкі праявіў салідарнасьць.
Ці страціў я веру ў некаторых сьвятароў ці папу Рымскага празь іх маўчаньне? Ведаеце, калі ёсьць вера ў Бога, тады ня трэба верыць ані ў сьвятароў, ані ў папу Рымскага. А вера ў Бога ў мяне ёсьць.
Але тым ня менш хацелася б, каб папа Рымскі таксама заўважыў нашу краіну. Каб ён публічна прамовіў да касьцёла Беларусі — «браты, я з вамі, з тымі, хто трымаецца каштоўнасьцяў Эвангельля», каб расказаў, як нам прапаведаваць у такі час. Для нас гэта важна. І маўчаньне для мяне ня ёсьць зразумелым. (Дарэчы, днямі Ватыкан зрабіў заяву па Беларусі. – “НВ”)
Сярод каталіцкіх, праваслаўных, пратэстанцкіх сьвятароў шмат тых, хто сапраўды верыць, якім баліць сэрца за Беларусь. Але хацелася б, каб іх было яшчэ больш. Відаць, усяму свой час.
Той, хто маўчыць, добра разумее, што робіць ня так, як трэба. Няма такіх аргумэнтаў, якімі можна б было сёньня апраўдаць свае маўчаньне.
«Краты ня могуць абмежаваць нашай волі»
— Што вы здабылі праз актыўную пазыцыю?
— Праз сваю пазыцыю я спаліў масты ў барацьбе паміж дабром і злом, па якіх можна б было вярнуцца. І дзякуючы гэтаму я набыў стопрацэнтны дух свабоды. Сёньня я магу ісьці толькі наперад, толькі бліжэй да перамогі. І гэты шлях акрыляе.
Таксама займеў шмат сяброў — шчырых, адкрытых, шляхетных людзей. І гэта вельмі каштоўна.
— Ці было гэта таго варта?
— Безумоўна. Калі ёсьць дух свабоды, тады няма страху і смутку. Мяжа, да якой мы падышлі, вельмі страшная, небясьпечная, палягае паміж жыцьцём і сьмерцю. Але тым ня менш для мяне ва ўсім гэтым няма страху. Бо я веру, што мой шлях ня можа скончыцца толькі зямным вандраваньнем, бо існуе жыцьцё вечнае. Таму для мяне нават сьмерць ня можа быць пагрозай. Гэта не вар’яцтва, не адарванасьць ад жыцьця — я да яго вельмі прывязаны і цьвёрда стаю на нагах. Але ў гэтым і ёсьць свабода, прыгажосьць быцьця — жыць сёньняшнім днём, але кожны дзень як апошні.
Я асьмелюся сказаць, што жыцьцё чалавека ня ёсьць абсалютная каштоўнасьць. Жыцьцё ў рабстве, няволі, няпраўдзе, безь любові ня мае сэнсу. Сэнс жыцьця — у свабодзе, праўдзе, справядлівасьці.
І дзякуючы гэтым выпрабаваньням мы цяпер дарастаем да гэтага разуменьня. І тым больш будзем цаніць перамогу закону над беззаконьнем, праўды над хлусьнёй. Калі б у жніўні перамога далася нам лёгка, не было б, мабыць, асэнсаваньня каштоўнасьці гэтых значных дароў. Як казаў сьвяты Ян Павал II: «Свабода не даецца, свабода здабываецца».
Я бачу гэтую трансфармацыю ў сэрцах канкрэтных людзей. Але калі гаворыць цалкам пра краіну, нам ёсьць яшчэ куды імкнуцца.
Парадаксальна, але калі чытаеш лісты вязьняў, бачыш, што яны ў духу больш свабодныя за кратамі, чым тыя, хто нібыта жыве на волі, ходзіць на працу, атрымлівае капейкі, цярпіць прыгнёт начальства. Напрыклад, тыя ж лісты Вітольда Ашурка, які нядаўна трагічна загінуў у турме. Яны былі напоўненыя любоўю, надзеяй, там не было страху, яму не патрэбная была літасьць ад катаў, бо ён застаўся свабодным.
Краты ня могуць абмежаваць нашай волі. Ніхто ня можа забараніць чалавеку думаць так, як ён хоча. Так, страх можа паралізаваць і змусіць не казаць, што думаеш, але самі думкі ён ня зьменіць. Паколькі ў мяне няма страху, то я не баюся думаць і не баюся казаць тое, што думаю, і рабіць так, як кажу. А гэта дае псыхалягічны камфорт.
«Адна малітва не дапаможа змагацца з хлусьнёй»
— Што фармавала вашу ўнутраную свабоду? Назавіце тры галоўныя фактары.
— Па-першае, майму духоўнаму вызваленьню спрыяла вера ў Бога. Хрыстос сказаў: «Пазнайце праўду — і яна вас вызваліць». Для мяне гэта асноўны чыньнік. Чаму ж тады ня ўсе вернікі свабодныя? Мабыць, таму, што яны не карыстаюцца гэтым дарам веры ці прамянялі яго на нейкія зямныя манэты дабрабыту. Гэта можа быць ня толькі са сьвецкімі вернікамі, але і з духоўнымі асобамі: і сьвятары, і біскупы могуць прамяняць духоўны скарб веры і свабоды на нейкія зямныя прывілеі. І гэта марна. Але ня дзіўна, бо заўсёды так было. Нават сярод 12 апосталаў быў адзін, які здрадзіў Ісусу. Некаторыя думаюць, што вера — добры дар, але ёсьць нешта больш каштоўнае. І гэта вялікая памылка.
Што яшчэ можа дапамагчы быць свабодным? На маю думку, для беларуса вельмі важна ведаць сваю гісторыю. Калі чалавек губляецца, трэба каб у яго быў цьвёрды фундамэнт. І гісторыя сям’і, народу, краіны — якраз такі трывалы падмурак для адчуваньня гонару за спадчыну і за сябе. Для мяне асабіста славутая гісторыя нашай краіны — велізарны скарб, зь якога я чэрпаю асалоду і ўзмацненьне.
І, канечне, значную ролю ў маім лёсе адыграла выхаваньне бацькоў. Яны здолелі захаваць веру і перадаць яе нам. І я ім за гэта вельмі ўдзячны. Маці ўжо ў Валадарстве Божым. Яна нарадзіла 9 дзяцей. Двое зь іх сталі сьвятарамі. Бацька ўвесь час шукаў праўды, таму, можа, і не зрабіў вялікай кар’еры, але гэта чалавек са стрыжнем, і я ім вельмі ганаруся. Ведаеце, бадай, прыклад бацькоў паспрыяў таму, што ў нас усе 4 браты з палітычных матываў у Беларусі пабывалі за кратамі.
Бацькі выхоўвалі нас у каталіцкай веры ў час, калі за гэта быў перасьлед. Я жыў у «імпэрыі зла», дзе нішчылася асоба, але бацькі навучылі мяне быць сабой. Мне давялося адстойваць свабоду з самога маленства, бо калі ты ішоў у касьцёл на малітву, за табой сачылі, і потым настаўнікі выклікалі цябе на размовы. Псыхалягічны ціск быў моцны, але гэта была добрая школа, каб паступова разрываць кайданы няволі і страху.
— Што рабіць сёньня, каб супрацьстаяць злу і несправядлівасьці?
— Сваім словам праўды зьнішчаць слова хлусьні, не ісьці туды, дзе хлусяць. Прымушаюць у піянэры — не ідзі, прымушаюць на суботнік — не ідзі. Будзь сабой.
Мы нарэшце павінны зьнішчыць царства хлусьні, якое засталося нам у спадчыну ад СССР і будавалася дзесяцігодзьдзямі ў Беларусі, і навучыцца жыць у праўдзе.
Каб спыніць гвалт, трэба спыніць хлусьню, а мы ўвесь час прымаем у ёй актыўны ўдзел. Таму парада кожнаму — змагайся з хлусьнёй у асабістым жыцьці, на працы, паўсюль. І тады нікому ў галаву ня прыйдзе фальсыфікаваць тыя ж выбары.
Ці трэба маліцца? Малітва — гэта, безумоўна, добра. Але мы дайшлі да ўзроўню, маўляў, давайце памолімся — і ўсё будзе. Ня будзе. Бог, у якога мы верым, даў нам волю і розум, каб мы гэты сьвет рабілі сабе падуладным. То бок мы павінны актыўна дзейнічаць. Адна малітва не дапаможа змагацца з хлусьнёй. Бо часам праз малітву мы яшчэ больш хлусім. У адзін дзень молімся, а ў другі фальсыфікуем выбары. Ці такую малітву хоча пачуць Бог? Ці пачуе ён яе? Не. Богу не задурыш галаву сваім пустаслоўем. Кніга Прыпавесьцяў Саламона кажа: «Хто ўхіляе вуха сваё, каб ня слухаць закону, у таго і малітва — мярзота» (Прп 28,9). Перш за ўсё трэба справядліва жыць. Малітва — значная рэч, але ня трэба за ёй хавацца.


title: Год таму беларусы правялі пікет салідарнасці

maintext:
18 чэрвеня 2020 года ў Беларусі прайшла вялікая акцыя салідарнасці падчас леташніх выбараў, нагадвае Белсат.
Падобныя акцыі беларуская апазіцыя ладзіла не ўпершыню. Аналагічныя ланцугі ўжо ставіліся падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 і 2015 гадоў, антыінтэграцыйных пратэстаў 2019-га.
Ніхто не чакаў такой масавасці
18 чэрвеня быў перадапошнім днём збору подпісаў за прэтэндэнтаў на пасаду прэзідэнта. Раніцай стала вядома пра затрыманне лідара гонкі Віктара Бабарыкі. І на гэтым тле прэтэндэнты ад «старой» апазіцыі з Правацэнтрысцкай кааліцыі – сустаршыня Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Вольга Кавалькова, лідар Аб’яднанай грамадзянскай партыі Мікалай Казлоў і кіраўнік Руху «За Свабоду» Юрась Губарэвіч – заклікалі грамадзянаў прыходзіць на пікет да Белдзяржфілармоніі ў цэнтры Мінску і выказаць салідарнасць з затрыманымі палітыкамі.
Як распавяла ў каментары belsat.eu Вольга Кавалькова, гэты пікет быў калектыўным рашэннем лідараў Правацэнтрысцкай кааліцыі. Яго планавалася арганізаваць яшчэ раней, але з розных прычынаў гэта не атрымлівалася.
«А ў гэты дзень таксама затрымалі Віктара Бабарыку. І было вырашана, па-першае, даць людзям легальную магчымасць сабрацца, а па-другое, выказаць салідарнасць з усімі затрыманымі лідарамі: Віктарам Бабарыкам, Паўлам Севярынцам, Сяргеем Ціханоўскім, Мікалаем Статкевічам, якія ўжо на той момант былі ў турме», – распавяла палітык.
Паводле яе, арганізатары не чакалі вялікай масавасці. І самыя былі здзіўленыя той колькасці людзей, якія адклікнуліся на іх заклік.
«Калі выставілі пікет і пачалі збіраць подпісы, прыйшло чалавек 200. І гэта ўжо таксама было натхняльна. Калі ж пайшоў дождж і людзі не сыходзілі з месца, для мяне асабіста гэта стала адным з дзён мінулага года, калі я зразумела, што падзеі ў Беларусі будуць па-іншаму развівацца. Што людзям сталі патрэбныя змены, што яны заступаюцца за лідараў, адзін за аднаго», – распавяла сустаршыня БХД.
«Людзям канца і краю няма»
Акцыя пачалася а 18:00 ля Белдзяржфілармоніі, што на плошчы Якуба Коласа. Пабачыўшы, што людзі збіраюцца, да пікету пачалі далучацца новыя ўдзельнікі і цягам некалькі гадзін жывы ланцуг перакрочыў тры кіламетры, выйшаўшы нават за межы плошчы Незалежнасці.
«Пікет быў абмежаваны ў часе. Мы яго планавалі недзе да дзевяці вечара. Я вырашылі прайсці па праспекце з мегафонам, каб сказаць, што пікет сканчаецца. І калі дайшла да плошчы Перамогі, то зразумела, што людзям канца і краю няма. Нягледзячы на тое, што пікет быў скончаны, людзі не баяліся і стаялі надалей. Я ішла па праспекце Незалежнасці з мегафонам і гэта было вельмі натхняльна. Думаю, што пікет згуляў вельмі вялікую ролю і ў адчуваннях людзей. І пасля гэта толькі ўзмацнялася», – распавяла Вольга Кавалькова.
Агулам людзі стаялі ўздоўж праспекту Незалежнасці каля сямі гадзінаў. У ім узялі ўдзел тысячы чалавек.
18 чэрвеня 2020 года Вольга Кавалькова дагэтуль лічыць адным «з самых крутых дзён мінулага года ў сэнсе натхнення і салідарнасці беларусаў».
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Джулі Фішэр: Захад павінен адказаць мовай, якую Лукашэнка здольны зразумець

maintext:
Чаму прымусовая пасадка самалёта выклікала такую хуткую і скаардынаваную рэакцыю заходніх краін, чым яшчэ можа адказаць Захад, чаму ЗША і Расея абмяркоўваюць беларускае пытанне без Беларусі – амбасадар ЗША ў Беларусі Джулі Фішэр дала эксклюзіўнае інтэрв’ю «Белсату».
– Спадарыня пасол, Ці змянілася што-небудзь у падыходзе ЗША да стасункаў з Беларуссю пасля арышту Рамана Пратасевіча, які прэзідэнт Байдэн назваў «абуральным інцыдэнтам і абразай міжнародных нормаў»?
– З нашага пункту гледжання не змянілася наступнае: падтрымка ЗША адносна народа Беларусі. Яна застаецца нязменнай. Змянілася тое, наколькі адчайным стаў Лукашэнка і як далёка ён гатовы зайсці, каб здушыць галасы нязгодных. Мы будзем працягваць падтрымліваць народ Беларусі і будзем працягваць рэагаваць на гэтыя карэкціроўкі, змены і тактыку, якую прымяняе Лукашэнка.
– Якія далейшыя крокі можа распачаць урад ЗША ў адказ на такія нападкі на палітычнае іншадумства і свабоду прэсы?
– Прэзідэнт Байдэн ясна выказаўся з гэтай нагоды ў сваёй заяве, апублікаванай напачатку гэтага тыдня. Ён даручыў нам, свайму ўраду, сваёй адміністрацыі, дзейнічаць сумесна з нашымі еўрапейскімі партнёрамі для выпрацоўкі адэкватнага адказу на гэтыя падзеі. Відавочна, што Захад павінен адказаць мовай, якую Лукашэнка здольны зразумець: мы не пацерпім такога роду дзеянняў, мы не пацерпім, каб яго інструменты рэпрэсій былі разгорнутыя ў Еўропе і за межамі Беларусі. Мы таксама не прымаем выкарыстанне гэтых інструментаў унутры Беларусі. Таму мы зараз пераглядаем усе інструменты, якімі маем. І мы збіраемся рабіць гэта разам з нашымі еўрапейскімі партнёрамі.
– Чаму гвалтоўная пасадка самалёта выклікала такую хуткую і скаардынаваную рэакцыю заходніх краін, у той час як на папярэднія санкцыі спатрэбілі месяцы?
– Важна памятаць, што падзея, якая адбылася ў нядзелю, вядома ж, не з’яўляецца адзінкавым выпадкам. Вашы гледачы добра разумеюць, якія крокі рабіліся Лукашэнкам на працягу тыдняў, месяцаў і гадоў. Захад змог так хутка адрэагаваць, і, калі можна так сказаць, нашы еўрапейскія партнёры дзейнічалі ў дадзеным выпадку з неверагоднай хуткасцю. Гэта падзея адбылася на тэрыторыі дзвюх краін-членаў ЕЗ. На гэтым рэйсе знаходзіліся грамадзяне многіх краін, не толькі з ЕЗ, але і з Захаду. Спроба высачыць журналіста і яго спадарожніцу, захапіць Пратасевіча і Сапегу стала абсалютнай абразай ідэалаў Захаду. Я думаю, менавіта таму вы сталі сведкамі такой неадкладнай рэакцыі з боку ЕЗ і ўсяго свету. Гэта рэакцыя не толькі Еўропы, гэта сапраўды глабальная рэакцыя.
– Вельмі хутка прэзідэнт Пуцін і Байдэн будуць абмяркоўваць Беларусь. Некаторыя эксперты скептычна ставяцца да таго, што гэтыя перамовы будуць праходзіць без прадстаўнікоў Беларусі. Што вы можаце сказаць з гэтай нагоды?
– Калі гаворка зайшла аб сустрэчы прэзідэнтаў Байдэна і Пуціна, якая адбудзецца ў наступным месяцы ў Жэневе, прэзідэнт Байдэн і Белы дом выказаліся гранічна выразна: гэтая дыскусія – важная магчымасць зразумець, ці зможам мы знайсці нейкую долю стабільнасці ў стасунках паміж ЗША і Расеяй. Парадак дня гэтай сустрэчы шырокі. І гэта невыпадкова. Пакінем Беламу дому магчымасць самому выказацца па гэтых пытаннях, а пакуль мы засяродзімся, вельмі шчыльна засяродзімся, на праблеме палітычных зняволеных у Беларусі, неабходнасці спынення гвалту, які здзяйсняецца супраць народа Беларусі, і важнасці дыялогу, змястоўнага дыялогу, які можа прывесці да новых выбараў у Беларусі. Менавіта гэтыя крокі неабходныя для вырашэння палітычнага крызісу, і мы будзем працягваць працаваць у гэтым кірунку.
– Ці падтрымліваюць ЗША прапанову прэзідэнта Францыі запрасіць Святлану Ціханоўскую на саміт «Вялікай сямёркі»?
– Саміт «Вялікай сямёркі» – гэта важны форум, таму што на ім сапраўды прадстаўлены голас вядучых дэмакратый свету, па меншай меры, некаторых з іх. Вельмі важна, што на гэтым тыдні «Вялікая сямёрка» ясна выказалася ў падтрымку народа Беларусі, адпрэчыла тое, што Лукашэнка зрабіў у нядзелю, і заклікала да вызвалення Пратасевіча і Сапегі, а таксама палітычных зняволеных. Хацелася б пачаць менавіта з гэтага.
Што датычыць планавання саміту… Яго будзе прымаць Вялікабрытанія. Так што наступны крок за імі. Але мы будзем працягваць шукаць любую магчымасць для ўзаемадзеяння са спадарыняй Ціханоўскай, Каардынацыйнай Радай, іншымі лідарамі, якія прадстаўляюць галасы народа Беларусі, якія імкнуцца да дэмакратыі і вяршэнства закона ў сваёй краіне.
– Давайце вернемся да сустрэчы Байдэна і Пуціна ў Жэневе. Ці не маглі б вы паведаміць нам якія-небудзь падрабязнасці пра яе?
– Я не ведаю, ці ёсць чым мне падзяліцца з нагоды гэтай сустрэчы. Але я яшчэ раз адзначу выразны погляд прэзідэнта Байдэна на тое, што адбылося нядаўна ў Беларусі. У сваёй заяве ў панядзелак ён даволі ясна выказаў сваё непрыманне дзеянняў Лукашэнкі і прыхільнасць ЗША міжнародным нормам і працы з нашымі партнёрамі ў Еўропе для вырашэння гэтага крызісу.
– У папярэднім інтэрв’ю ў студыі вы сказалі, што можна казаць аб Беларусі без Масквы. Мы ж бачым, што гэта немагчыма.
– Я лічу, што мы можам абмяркоўваць Беларусь без дамінуючага фактару ў выглядзе Масквы. Але ў цяперашніх умовах, асабліва пасля таго, што адбылося ў мінулыя выходныя, у Расеі ёсць магчымасць адрэагаваць, ёсць магчымасць адыграць канструктыўную ролю. І мы спадзяемся, што яны змогуць гэта зрабіць.
– У мінулым інтэрв’ю вы сказалі, што для беларускіх уладаў яшчэ не запозна нешта зрабіць. Ці не занадта позна для дыялогу цяпер?
– Гэта выдатнае пытанне. Не позна, ніколі не позна лідэру пачаць клапаціцца пра дабрабыт свайго народа. Не позна вырашыць, што абавязацельствы, якія былі ўзятыя ў дачыненні да правоў чалавека ў краіне, могуць быць выкананыя. Яшчэ не позна вызваліць Рамана Пратасевіча і Соф’ю Сапегу. Яшчэ не позна вызваліць 400 палітычных зняволеных. Многае можна зрабіць адносна занепакоенасці Захаду і народа Беларусі. Пытанне аб тым, як можна супрацоўнічаць з Лукашэнкам на дадзеным этапе, вельмі складанае, і мы над ім думаем.
– Які вы бачыце палітычны лёс Лукашэнкі?
– Я не ўпэўненая, што магу зазірнуць у будучыню ў дадзеным выпадку.
– Як доўга ён зможа заставацца на сваёй пасадзе?
– Адной з тэм, якія мы нядаўна абмяркоўвалі, была ўстойлівасць ўрада, які не прызнае свой народ, не ўдзельнічае ў размове з ім і не працуе на карысць грамадзян сваёй краіны. Я па-ранейшаму сумняваюся ў жыццяздольнасці ўрада, які так адкрыта ігнаруе як волю ўласнага народа, так і нормы міжнароднай супольнасці.
Поделиться ссылкой:


title: Віктар Бабарыка выступіў ў судзе з апошнім словам: "Не магу прызнаць злачынства, якога не рабіў"

maintext:
28 чэрвеня на судовым пасяджэнні былы прэтэндэнт у прэзідэнты і банкір Віктар Бабарыка выступіў з апошнім словам перад абвяшчэннем выраку, які чакаецца 6 ліпеня, паведамляе Радыё Свабода. Дзяржабвінаваўца запрасіў для Бабарыкі 15 гадоў пазбаўлення волі.
Палітвязень Віктар Бабарыка, выступаючы ў судзе з апошнім словам, заявіў, што ня можа прызнацца ў злачынстве, якога не здзяйсняў.
Бабарыка сказаў, што ён падтрымлівае тое, што гаварылі адвакаты, і спыніцца ў сваёй прамове «на чалавечай сітуацыі». Ён сказаў, што, пражыўшы кавалак жыцця і знаходзячыся ў гэтай клетцы, яму ня сорамна за сваё жыццё перад сваёй сям’ёй.
«Мне ня сорамна, бо перад рашэннем, прынятым у траўні,
яны ведалі, што я не падманваю».
Паводле Бабарыкі, прызнаючыся ў злачынствах, якіх ён не рабіў, магчыма, ён меў бы нейкія матэрыяльныя выгады:
«Я не магу прызнаць злачынства, якога я не рабіў», – заявіў ён. Яму ня сорамна перад блізкімі, бо не было дапушчана процізаконных дзеянняў і нават намёку на ўчыненне процізаконных дзеянняў. Яму ня сорамна перад работнікамі банку, бо быў зроблены найлепшы банк у краіне; перад тымі, хто разам сядзіць у клетцы і лічыць яго злачынцам.
Паводле Бабарыкі, за 25 гадоў працы яны не пачулі, што мусяць рабіць нейкія дзеянні.
«Што б яны ні казалі, я ў гэта дагэтуль ня веру. Я ім нічога не казаў і іх не падманваў».
Яму не сорамна і перад кліентамі: «Не сорамна перад тымі, хто паверыў мне і стаў сябрам штабу», – сказаў Бабарыка.
Паводле яго, тое, што яны зрабілі, ацэньваецца ў мільёны долараў, і яны за гэта нічога не атрымалі.
Ён сказаў, што сотні тысяч, хто паставіў подпісы, верылі, што можна пабудаваць краіну з агульначалавечымі каштоўнасцямі. «Я сумленны перад імі», – сказаў ён.
Бабарыка сказаў, што яму складана даведацца пра ацэнку людзей, ці сорамна ім за яго, бо ён цягам году знаходзіцца ў СІЗА, у ізаляцыі, у яго няма доступу да інфармацыі, да яго даходзіла няшмат лістоў. Але ён разумее, што большасць сяброў штабу працягнулі пачатае.
Гэтыя людзі, паводле Бабарыкі, ахвяравалі матэрыяльнымі дабротамі, свабодай і жыццём.
«Я ўпэўнены, што быў сумленны і не зрабіў ніякіх дзеянняў супраць законаў Беларусі», – сказаў ён.
Бабарыка таксама сказаў, што ня ведае меркаванняў супрацоўнікаў банку, але тыя, хто выступаў, не казалі, што ім было сорамна працаваць. Ён сказаў, што ня ведае думак сяброў і блізкіх, але іх сваякі таксама не адчувалі непавагі да мяне:
«Я ведаю ацэнку, якую паставілі мне дзеці: за тату ня сорамна».
Паводле Бабарыкі, жыццё – марафон, і на гэтай дыстанцыі іншы раз даводзіцца рабіць выбар. Ён сказаў, што мы робім не для сябе, а для дзяцей. Ён пажадаў, каб «на гэтай дыстанцыі вы пачулі тую ж думку, што ім за вас ня сорамна».
Суддзя адзін раз перапыніў прамову, маўляў, Бабарыка гаворыць не па справе.
У канцы прамовы прысутныя горача запляскалі ў далоні. Сёння зала поўная, людзі перад пачаткам віталі Бабарыку, паказвалі яму рукамі сэрцайкі і знакі перамогі. Перад уваходам у залю быў наладжаны кантроль, людзей прапускалі праз металашукальнік, правяралі змесціва сумак і абшуквалі, тэлефоны, дыктафоны і ноўтбукі патрабавалі пакінуць у адмысловых шуфлядках для захоўвання. Пасля выступу Віктара Бабарыкі пачалі гаварыць свае «апошнія словы» іншыя абвінавачаныя.
Людзі ў двары суду дачакаліся адвакатаў Віктара Бабарыкі і сустрэлі іх апладысментамі.
21 чэрвеня ў судзе Маскоўскага раёну Мінску пачаліся спрэчкі бакоў у справе Віктара Бабарыкі і іншых былых топ-менеджараў «Белгазпрамбанку».
Выступы пракурора прадоўжыліся і 22 чэрвеня. У той жа дзень пракурор Сяргей Гіргель папрасіў пакараць былога банкіра 15 гадамі зняволення ў калоніі ўзмоцненага рэжыму праз абвінавачанне ў атрыманні хабару ў асабліва буйным памеры (ч. 3 арт. 430 КК) і легалізацыі сродкаў, атрыманых злачынным шляхам (ч. 2 арт. 235 КК).
Гэта максімальны тэрмін, які маглі запрасіць пры выстаўленых яму абвінавачаннях. Паводле дзяржаўнага абвінаваўцы, «віна знайшла пацвярджэнне цалкам».
Акрамя таго, для Віктара Бабарыкі пракурор патрабуе і штраф у памеры 5 тысяч базавых велічынь – 145 тысяч рублёў.
Астатнім фігурантам запрасілі ад 3 да 6,5 года пазбаўлення волі:
Сяргею Шабану , Дзмітрыю Кузьмічу – 6,5 года турмы;
, – 6,5 года турмы; Аляксандру Ільясюку , Сяргею Дабралёту , Кірылу Бадзею – 5,5 года;
, , – 5,5 года; Аляксею Задойку – 3 гады абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову;
– 3 гады абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову; Віктару Кабяку – 3 гады калоніі.
На паседжанні 6 красавіка Віктар Бабарыка заявіў аб сфабрыкаванасці справы і адмовіўся даваць паказанні. Ён не прызнае віны ні ў адным эпізодзе.
Пераслед Віктара Бабарыкі. Што важна ведаць
Віктара Бабарыку абвінавачваюць у «адмыванні» сродкаў, атрыманых злачынным шляхам (па частцы 2 арт. 235 КК), і атрыманні хабару ў асабліва буйным памеры (па частцы 3 арт. 430 КК). Яму пагражае да 15 гадоў турэмнага зняволення.
У крымінальнай справе «Белгазпрамбанку» 122 тамы. Працэс пачаўся 17 лютага. Справу разглядае Вярхоўны суд у будынку суду Маскоўскага раёну.
22 сакавіка абарона Бабарыкі заявіла пярэчанні на прад’яўленыя абвінавачанні, бо апісанне, якое ёсць у іх, не дазваляе ў дастатковай ступені зразумець, у якіх менавіта дзеяннях абвінавачанага Бабарыкі ўгледжана злачынства, заявіў адвакат Дзмітрый Лаеўскі. Таксама ён адзначыў, што ў абвінавачанні няма апісання інкрымінаваных дзеянняў з указаннем часу, месца, спосабу, іншых абставінаў іх учынення. Адвакат папрасіў далучыць да матэрыялаў справы дакумент, у якім выклаў «дэфекты абвінавачання».
Віктар Бабарыка віны не прызнае.
Хроніка пераследу
10 чэрвеня Аляксандр Лукашэнка даручыў заняцца праверкамі прыватных кампаніяў, якія нібыта звальняюць тых, хто адмаўляецца ставіць подпісы за вылучэнне альтэрнатыўных кандыдатаў. Ён загадаў «прашарсціць гэтых пузатых буржуяў, каб яны неслі адказнасць за людзей».
11 чэрвеня ў «Белгазпрамбанку» і шэрагу іншых кампаній, у знаёмых патэнцыйнага кандыдата ў прэзідэнты Віктара Бабарыкі прайшлі ператрусы. Камітэт дзяржкантролю заявіў аб завядзенні крымінальных спраў за адмыванне грошай і ўхіленне ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры.
Віктар Бабарыка назваў гэта атакай на яго асабіста, хоць сам у справе тады не фігураваў, і заявіў пра «палітычны характар» дзеянняў следчых, якія ня маюць прамога кампрамату на яго.
11 чэрвеня арыштавалі каардынатарку выбарчага штабу Бабарыкі Святлану Купрэеву па абвінавачанні ва ўхіленні ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры.
12 чэрвеня Лукашэнка заявіў, што Бабарыка таксама датычны да справы, маўляў, «гэта адна шайка-лейка». Праз 4 гадзіны Дзяржкантроль заявіў, што мае доказы датычнасці былога банкіра да злачынстваў.
Фігурантамі «справы «Белгазпрамбанку«» сталі каля 20 чалавек.
15 чэрвеня Нацыянальны банк прызначыў у «Белгазпрамбанку» часовую адміністрацыю на чале з Надзеяй Ермаковай. Расейскія акцыянеры банку («Газпромбанк» і «Газпром») назвалі гэтае рашэнне незаконным.
17 чэрвеня ўлады арыштавалі без тлумачэнняў выбарчы фонд Віктара Бабарыкі з 100 тысячамі рублёў на рахунку.
18 чэрвеня затрымалі Віктара Бабарыку і яго сына Эдуарда Бабарыку – кіраўніка ініцыятыўнай групы. У дамах сям’і Бабарыкаў прайшлі ператрусы.
Кіраўнік КДК Іван Церцель назваў Бабарыку «непасрэдным арганізатарам» «махлярскай схемы з адмываннем грошай» з удзелам былых і дзейных топ-менеджараў «Белгазпрамбанку».
19 чэрвеня праваабаронцы прызналі палітвязнямі Віктара, Эдуарда Бабарыкаў і затрыманых сябраў ініцыятыўнай групы.
Штаб Бабарыкі падрыхтаваў да здачы 435 тысяч подпісаў.
20 чэрвеня адвакаты падалі пакет дакументаў для рэгістрацыі Віктара Бабарыкі кандыдатам у прэзідэнты.
2 ліпеня стала вядома, што Бабарыку вінавацяць па трох фінансавых артыкулах Крымінальнага кодэксу.
14 ліпеня ЦВК адмовіў Віктару Бабарыку ў рэгістрацыі праз неадпаведнасць прадстаўленай даклярацыі аб даходах і маёмасці.
10 кастрычніка Лукашэнка сустрэўся з Віктарам Бабарыкам і іншымі палітвязнямі ў СІЗА КДБ.
17 лютага 2021 году пачаўся суд над Віктарам Бабарыкам і былымі супрацоўнікамі «Белгазпрамбанку». На працэс не пусцілі нікога з незалежных журналістаў.
Поделиться ссылкой:


title: Беларуская федэрацыя шахмат засталася без каралевы

maintext:
На мінулым тыдні з’явіліся адразу некалькі навін, якія тычыліся не самага папулярнага ў Беларусі віду спорту – шахмат.
Па-першае, старшыня Беларускай федэрацыі шахмат Анастасія Сарокіна (на фота) заявіла, што здымае з сябе паўнамоцтвы кіраўніка арганізацыі. На гэтай пасадзе яна знаходзілася з 2017 года.
Трэба адзначыць, што Анастасія, акрамя ўсяго іншага, з’яўляецца яшчэ і віцэ-прэзідэнтам Міжнароднай федэрацыі шахмат. І шмат у чым менавіта яе заслуга, што Мінску было дадзена права правесці ў 2022 годзе Сусветную шахматную Алімпіяду.
Але ў кастрычніку мінулага года стала вядома: беларускі ўрад адмовіўся ад правядзення ў нашай краіне грандыёзнага шахматнага форуму. Маўляў, складаная эпідэміялагічная і эканамічная сітуацыя. Гэта, дарэчы, першы выпадак у гісторыі, калі краіна адмаўляецца ад правядзення такога мерапрыемства.
Намеснік старшыні Беларускай федэрацыі шахмат Мікалай Зарубіцкі, які вядомы таксама як актыўны ўдзельнік праўладных аўтапрабегаў, затым больш дэталёва распавёў «Трыбуне», чаму ў Беларусі не будзе Сусветнай шахматнай Алімпіяды.
«Думаю, адмова адбылася з-за пандэміі і з-за таго, што Беларусі эканамічна нявыгадна ладзіць такі форум, – патлумачыў Зарубіцкі. – Кіраўніцтва краіны і прыняло такое рашэнне.
Так, казалі, што Беларусь не змагла пацвердзіць авансавыя плацяжы і страхавыя выплаты. Але мы проста разумелі, што не будзем праводзіць Алімпіяду, таму і не аплацілі «гарантыю» – каля мільёна долараў страхоўкі. Калі б мы заплацілі, а потым не правялі Алімпіяду, грошы засталіся б у ФІДЭ. Але мы не плацілі.
Там жа не толькі Алімпіяда, але яшчэ і мужчынскі і жаночы Кубкі свету. Нам іх давалі ў нагрузку. Гэта таксама вельмі накладна. Мужчынскі Кубак абыходзіцца прыкладна ў 1,5 мільёна долараў, а жаночы – амаль у мільён. А сама Алімпіяда разам з гэтымі Кубкамі павінна была абысціся ў 13 мільёнаў долараў. Гэта вельмі вялікая сума. І дзяржава прыняла рашэнне, што гэта немэтазгодна. Асабліва ў пандэмію і эканамічны крызіс, які ідзе ў свеце. Надыдуць лепшыя часы – тады і правядзём».
Трэба адзначыць, што Анастасія Сарокіна была ў ліку беларускіх спартсменаў, якія падпісалі адкрыты ліст з асуджэннем фактаў фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года ў Беларусі і гвалту ў дачыненні да мірных удзельнікаў вулічных пратэстаў.
29 кастрычніка, у дзень нараджэння дачкі, да Анастасіі раніцай дадому прыехалі супрацоўнікі міліцыі і адвезлі яе ў Партызанскі РУУС. Маўляў, праводзіцца праверка дзейнасці Федэрацыі шахмат. Таксама ў яе канфіскавалі тэлефон і флэш-карты.
Пасля гэтага Анастасія Сарокіна пакінула Беларусь – яшчэ ў верасні яна паступіла на вучобу ў адзін з еўрапейскіх універсітэтаў на спецыяльнасць «стратэгічнае кіраванне і камунікацыі». А зараз зрабіла заяву, што пакідае пасаду старшыні Беларускай федэрацыі шахмат.
«На працягу чатырох гадоў калектывам федэрацыі быў праведзены шэраг міжнародных і рэспубліканскіх турніраў і чэмпіянатаў, рэалізаваны выдатныя сацыяльныя і адукацыйныя праекты, – кажа Анастасія Сарокіна. – Гэта былі складаныя, але адназначна вельмі важныя і цікавыя гады ў маім жыцці. Але часам жыццё ставіць перад выбарам. Мой выбар зараз – гэта сям’я і мае блізкія людзі.
Як віцэ-прэзідэнт ФІДЭ, цяпер я актыўна задзейнічана ў рэалізацыі сацыяльных праектаў гэтай арганізацыі. Гэта надае мне сіл і ўпэўненасці ў тым, што ўсё ідзе ў правільным кірунку.
…А Алімпіяду мы яшчэ абавязкова правядзём. Будзем лічыць, што гэта адкладзеная партыя».
Пакуль не вядома, хто заменіць Анастасію Сарокіну на пасадзе старшыні Беларускай федэрацыі шахмат. Не выключана, што гэта будзе Мікалай Зарубіцкі. Як кажуць, кадр надзейны.
Тым часам прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі шахмат Аркадзь Дварковіч заявіў, што беларускі бок павінен грошы за адмову ад правядзення Кубка свету.
«Кубак свету пройдзе ў Сочы з 10 ліпеня па 6 жніўня, і мы рыхтуемся да яго, – паведаміў Дварковіч. – Ужо заключаем кантракты з гатэлямі, пляцоўкай для правядзення, займаемся ўзгадненнем медыцынскіх пратаколаў. Шахматысты атрымліваюць візы – працэс ідзе добра.
Мы вельмі ўдзячны ўраду Расіі за падтрымку, бо здарыўся форс-мажор. Мінск адмовіўся ад правядзення турніру, мы нічога не забіралі ў іх, таму Беларусь паступіла не па-партнёрску. Нас паставілі перад фактам, без усялякай кампенсацыі. Гэта складаная сітуацыя, і з ёй яшчэ будзем разбірацца.
Ёсць рашэнне Савета ФІДЭ займацца пытаннем атрымання кампенсацыі. Не мы беларускаму боку павінны грошы, а яны нам, бо мы выдаткавалі свае рэсурсы».
Публікацыя – з № 42 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Дапамажыце нашым родным выйсці на волю!" Відэазварот сваякоў палітвязняў

maintext:
19 жанчын, родных і сваякоў палітычных вязьняў, выступілі з супольным зваротам да беларускага народу і еўрапейскай супольнасці.
Жонкі, сёстры і маці палітычных зняволеных просяць не забываць і падтрымліваць тых, хто апынуўся ў Беларусі за кратамі за жаданне жыць у вольнай краіне, перадае Радыё Свабода.
Удзельніцы звароту засяроджваюць увагу на тым, што іх сваякі доўгія месяцы падвяргаюцца катаванням, сядзяць у турмах без рэальна здзейсненых крымінальных злачынстваў, а многім яшчэ толькі пагражаюць доўгія тэрміны.
Жанчыны адзначылі, што ў Беларусі 502 палітвязні, аднак агульная лічба тых, хто апынуўся за кратамі за сваё жаданне жыць у вольнай і дэмакратычнай Беларусі, нашмат большая.
«Мы перакананыя, што ніводзін беларус не зрабіў нічога, што выходзіла б за межы неабходнай самаабароны альбо спынення больш цяжкага злачынства. Нашы блізкія павінны быць вызваленыя неадкладна», — гаворыцца ў звароце.
Поделиться ссылкой:


description: Нобелеўская лаўрэатка, беларуская пісьменніца Святлана Алексіевіч 11 чэрвеня была на публічнай прэм’еры фільма Аляксея Палуяна "Кураж", які адбыўся на

title: Святлана Алексіевіч - беларусам: Дарагія сябры, не адчайвайцеся!

maintext:
Нобелеўская лаўрэатка, беларуская пісьменніца Святлана Алексіевіч 11 чэрвеня была на публічнай прэм’еры фільма Аляксея Палуяна “Кураж”, які адбыўся на “Berlinale”. Як паведамляе Еўрарадыё, там яна сустрэлася са Святланай Ціханоўскай, якая знаходзіцца з візітам у Германіі, і запісала кароткі відэазварот да беларусаў.
“Дарагія сябры, не адчайвайцеся! — гаворыць Алексіевіч. — З намі адбылося летам мінулага года самае галоўнае: мы адчулі, што мы беларусы, што мы — нацыя. Мы гэта зрабілі, мы гэта зразумелі. Гэта назаўсёды застанецца ў нашай гісторыі, а самае галоўнае — у нашай свядомасці.
Вядома ж, перамога будзе. Можа яна будзе не так хутка, як нам бы хацелася…
Рыхтуйцеся да новага часу. І ён будзе… Трэба жыць рэвалюцыяй. І ў той жа час, трэба жыць справай… Для гэтага трэба ведаць, для гэтага [моладзі] трэба вучыцца, для гэтага патрэбны прафесіі. Інакш мы не ўвойдзем у гэты вялікі новы свет”.
Поделиться ссылкой:


title: З дзяржаўнага часопіса "Маладосць" сышлі ўсе супрацоўнікі

maintext:
У часопісе «Маладосць» не засталося ніводнага супрацоўніка. З пачатку ліпеня выданне будзе выходзіць у структуры выдавецтва «Мастацкая літаратура», паведамляе “Наша Ніва“.
На пачатку года ў «Маладосці» працавалі пяць чалавек.
Але ў лютым была звольненая галоўны рэдактар Святлана Воцінава. Замену ёй не знайшлі, таму на сёння ў рэдакцыі заставаліся чатыры чалавекі (намеснік галоўнага рэдактара і тры рэдактары аддзелаў).
Але з ліпеня часопіс пераходзіць у іншую структуру. Раней ён выходзіў у Выдавецкім доме «Звязда». Цяпер «Маладосць», а таксама часопісы «Полымя» і «Нёман» перадаюць выдавецтву «Мастацкая літаратура».
Пад гэтыя пераўтварэнні ў выданнях адбыліся скарачэнні. Працягнуць працу прапанавалі некалькім асобам у кожнай рэдакцыі.
У «Маладосці» гэта рэдактар аддзела прозы Марыя Страх і рэдактар аддзела публіцыстыкі Ганна Варонка. Але яны адмовіліся і — як маладыя спецыялісты — пераразмеркаваліся.
«Няма жадання быць журналістам», — сцісла пракаментавала Марыя Страх.
«Я прыйшла ў «Маладосць» летам 2020-га. У рэдакцыі было класна і ўтульна, мы ўсе падтрымлівалі адно аднаго ў тыя часы. Зімой звольнілі Святлану Дзмітрыеўну, і мы ўжо ў прынцыпе разумелі, што гэта канец эпохі, — кажа Ганна Варанко. — Каб Святлане Дзмітрыеўне не было за нас сорамна, мы сваёй маленькай рэдакцыяй у маленькай каморачцы на плошчы Перамогі імкнуліся рабіць класны часопіс, наколькі гэта магчыма ў нашых варунках. І, мяркую, часткова атрымалася, хоць не ўсё, што мы хацелі ўкласці на старонках часопіса, пабачыла свет.
У «Мастацкай літаратуры» будзе ўжо зусім іншая «Маладосць» з іншым напаўненнем, дызайнам і, імаверна, нават лагатыпам. Ведаю, што хочуць таксама адмяніць абмежаванне па ўзросце і друкаваць літаратараў і 35+.
Таму, мабыць, лагічна, што мы ўсе сыходзім разам: адно з адным і са сваёй «Маладосцю». Каб не размеркаванне, шчыра кажучы, я зрабіла б гэта нашмат раней».
Намесніку галоўнага рэдактара Дзмітрыю Рубіну і рэдактару аддзела паэзіі Міколе Адаму не прапанавалі працягнуць працу.
Як патлумачыў Мікола Адам, ён прыйшоў на працу з умовай, што працуе аддалена.
«Для новага кіраўніцтва такі фармат непрымальны. Супрацоўнік павінен быць на рабочым месцы. Сядзець усе гадзіны, якія вылучаны яму на працу. Напэўна, інтэрнэт і камп’ютар — табу».
Па яго словах, існавалі і іншыя прычыны сыходу, якія звязаныя з Саюзам пісьменнікаў Беларусі. Мікола Адам выйшаў з яго шэрагаў пасля таго, як адтуль выключылі пісьменніка Анатоля Кудласевіча. «Нас, тых, хто за яго заступіўся, нібыта «судзілі».
Як адзначыў Дзмітрый Рубін, «насамрэч, умоўная прапанова была. То-бок, калі б мы вельмі хацелі, то маглі бы прасіцца ці тут, каб нас дзе пакінулі, ці там, каб нас узялі. Але прасіцца мне не хацелася».
«Тут дапрацоўваў, адчуваючы проста абавязак за сабой перад часопісам, чытачамі, аўтарамі. Пераходзіць туды, дзе збіраюцца знішчыць пад корань усю нашу працу апошніх колькі год, і вярнуцца ў 1980-я, таксама жадання няма».
Хто будзе новымі супрацоўнікамі «Маладосці», пакуль невядома.
У творчым асяроддзі часопіс «Маладосць» лічыўся найлепшым дзяржаўным літаратурным выданнем.
Праўда, наклад майскага нумара складаў усяго 597 асобнікаў.
Але гэта стандартная лічба для бюджэтных часопісаў.
Поделиться ссылкой:


title: "Я была хатняй гаспадыняй, бо была вымушаная рэабілітаваць дзіця". Шчырае інтэрв'ю Ціханоўскай

maintext:
Дэмакратычная лідарка Беларусі Святлана Ціханоўская, якая знаходзіцца з чатырохдзённым візітам у Чэхіі, наведала штаб-кватэру Радыё Свабода ў Празе і дала вялікае інтэрв’ю. Святлана распавяла аб практычных выніках візіту ў Чэхію, пракаментавала сітуацыю з палітвязнем Раманам Пратасевічам, расказала пра сваё дзіця з асаблівасцямі развіцця, а таксама пра тое, як яна кожны дзень думкамі «вяртаецца ў турэмную камеру».
Сцісла
Я часта забываю, што я жонка палітвязня. У тым месцы, куды мяне абраў лёс, я ня проста жонка палітвязня, я сябра любога палітвязня.
траўні не адбылося таго, чаго мы так хацелі, нягледзячы на самаадданасць беларусаў і нашу працу. Інцыдэнт з самалётам узняў пытанне Беларусі на новы ўзровень.
Сітуацыя з Раманам значна больш складаная і глыбокая, чым са мной у жніўні. Спецслужбы ціснуць пра сваё балючае, у маім выпадку гэта дзеці, а ў выпадку Рамана – мы ня ведаем.
Прапагандысцкія тэлеканалы і блогеры абражаюць мяне – «баршчаварка», «ідзі смажыць катлеты», бо я была хатняй гаспадыняй. Я была хатняй гаспадыняй не таму, што не хацела працаваць.
«У Чэхіі я сустракалася з першымі ахвярамі пекла, якое Лукашэнка ўчыніў у Беларусі»
– Святлана, гэта першы візіт беларускага лідара, лідаркі ў Чэшскую Рэспубліку ад моманту абвяшчэння незалежнасці Беларусі. У вас ужо прайшлі сустрэчы з прэзідэнтам Чэхіі і са старшынём Сенату, з прэм’ер-міністрам. Што ўжо можна сказаць аб практычных выніках візіту? І як гэта можа дапамагчы беларусам у Беларусі, якія зазнаюць беспрэцэдэнтныя рэпрэсіі?
– У мяне дастаткова сустрэчаў ня толькі з кіраўніцтвам Чэхіі, але і з іншымі арганізацыямі. Каб вырашыць крызіс у Беларусі, нам неабходны ціск на рэжым – санкцыі, палітычная і эканамічная ізаляцыя. Пра гэта трэба гаварыць з урадам і прэзідэнтам, і тут мы сустрэлі ў Чэхіі абсалютную падтрымку. Ад самага пачатку чэшскі ўрад падтрымліваў нас.
Другі ўзровень – падтрымка грамадзянскай супольнасці. Разбураюць мэдыярэсурсы, неабходная дапамога палітвязням, аплата адвакатам, падтрымка страйкоўцам і ўсім групам насельніцтва. Трэба праводзіць шмат сустрэчаў, каб тлумачыць, што патрэбна і навошта.
Трэці пункт – справядлівасць. Мы гаворым пра ўніверсальную юрысдыкцыю, пра тое, як можна дапамагчы палітвязням, як можна адправіць місію ў беларускія турмы, каб паглядзець, у якіх умовах трымаюць палітвязняў. Гэта патрабуе шмат часу і сілаў. І яшчэ ўлюбёная частка кожнай маёй паездкі – сустрэчы з беларускімі дыяспарамі. Гэта натхняе і адыгрывае вялікую ролю для мяне. У Чэхіі я сустракалася з першымі ахвярамі таго пекла, якое Лукашэнка ўчыніў у Беларусі. Чэхія прыняла іх на рэабілітацыю. Столькі месяцаў мінула, а людзі, расказваючы свае гісторыі, ня могуць стрымаць слёзы. Тое, што з імі адбылося, ніколі з памяці ня сцерці. Яны кожны раз гэта перажываюць нанава. Балюча на гэта глядзець, і ты яшчэ раз разумееш, навошта гэта ўсё, навошта ты змагаешся супраць рэжыму.
«Я ніколі ня думала пра сябе толькі як пра жонку палітвязня»
– Вас па-рознаму прадстаўляюць і па-рознаму звяртаюцца да вас за мяжой, ад лідаркі беларускай апазіцыі, што, магчыма, не зусім дакладна, да пані прэзідэнткі. Сярод многіх азначэнняў ёсць вельмі важнае: Святлана Ціханоўская – жонка палітвязня. Больш за год, як сотні беларусаў і беларусак. Як статус жонкі палітвязня ўплывае ці не ўплывае на рашэнні, якія вы прымаеце, на вашы дзеянні?
– Мне цяжка адказаць на гэтае пытанне. Я часта забываю, што я жонка палітвязня. У тым месцы, куды мяне абраў лёс, я ня проста жонка палітвязня, я сябра любога палітвязня. Я чалавек, на якога спадзяюцца палітвязні. Вядома, на ўсіх беларусаў спадзяюцца, але і на мяне ў тым ліку. Пры кожнай нагодзе я згадваю максімальна магчымую колькасць імёнаў палітвязняў – Сяргея, Ігара Лосіка, Віктара Бабарыку… Кожны раз розных, каб іх імёны гучалі, не знікалі з вуснаў дэмакратычных лідараў і прадстаўнікоў. Я ніколі ня думала пра сябе толькі як пра жонку палітвязня.
– Вы апошні раз гаварылі з Сяргеем пасля сустрэчы Лукашэнкі з палітвязнямі ў СІЗА КДБ, і тады муж казаў вам дзейнічаць больш жорстка. Якія апошнія весткі ад мужа? Што ён раіць цяпер?
– Улічваючы тое, што парушаная ўсялякая адвакацкая тайна і зразумела, што ўсе сустрэчы паміж адвакатам і палітзняволеным запісваюцца, на жаль, перадаваць пажаданні ці інструкцыі не ўдаецца. Адзінае, што з апошняга ён казаў: «Я буду сядзець столькі, колькі дазволіць мне беларускі народ». Таму што менавіта народ – крыніца ўлады. Я гэта паўсюль перадаю, каб людзі гэта чулі.
– Зявілася інфармацыя пра тое, што палітвязням нібыта прапаноўваюць напісаць прашэнне на імя Лукашэнкі і за гэта нібыта абяцаная амністыя. Гэта практыка даўняя. Ідуць спрэчкі ў сацыяльных сетках, падпісваць ці не падпісваць, каму падпісваць. Якая ваша пазіцыя?
– Асуджаць дакладна нельга. Ніхто ня ведае абставіны канкрэтнага чалавека, які ён зазнае псіхалагічны і фізічны ціск за кратамі. Гэта справа кожнага чалавека. Я заклікаю нікога не асуджаць, не крытыкаваць, не гаварыць ні пра якую здраду. Трэба стаяць гарой за кожнага чалавека.
– Сяргей дакладна ня будзе пісаць прашэнне аб памілаванні?
– Ня будзе.
«Спадзяёмся, што знойдзецца спонсарская дапамога, каб дапамагчы Tut.by выстаяць і запусціцца нанава»
– Даволі шмат было заяваў пра дапамогу беларускім журналістам з боку ўрадаў розных краін, міжнародных арганізацый. Ці дайшла дапамога да адрасатаў, да журналістаў у Беларусі, якім рэальна патрэбная падтрымка?
– Я насамрэч ня ведаю ўсяго механізму перадачы гэтай дапамогі. У мяне, напэўна, такая макразадача – па гэтую дапамогу звяртацца і пераконваць кожны ўрад у яе неабходнасці. Улічваючы і сітуацыю з «Белсатам», і тое, што Tut.by павінен быў выехаць, мы вельмі спадзяёмся, што знойдзецца спонсарская дапамога для іх, каб дапамагчы выстаяць у гэты цяжкі перыяд і запусціцца нанава. Напэўна, адказваецца падтрымка youtube-блогерам і тэлеграм-каналам, каб асвятляць падзеі ў Беларусі. Я ня ведаю шлях ад арганізацыі да адрасата, але ўлічваючы, што ўсе вяшчаюць як могуць, гэтая дапамога ёсць.
«У нас была мэта – правесці перамовы ў траўні, але мы бачылі, што недастаткова ціску на рэжым»
– Вы і ваша каманда, вашы паплечнікі, заяўляючы пра стратэгію перамогі, ставілі на мэце перамовы пра новыя выбары. Цяпер ваша каманда актыўна заклікае да дзейных санкцый супраць рэжыму Аляксандра Лукашэнкі. Якая цяпер стратэгія перамогі, стратэгія дзеянняў – на фоне моцнай міжнароднай рэакцыі на прымусовую пасадку самалёта з Раманам Пратасевічам?
– План прадугледжваў канкрэтныя крокі – перамовы і новыя выбары. У нас была мэта – правесці гэтыя перамовы ў траўні, але мы бачылі, што недастаткова ціску на рэжым. Еўрасаюз крыху прытармазіў, са снежня не было ніякіх новых санкцый, ніякіх канферэнцый і круглых сталоў аб Беларусі, нягледзячы на нашы намаганні. Было і няшмат візітаў – з прычыны пандэміі, бо ў свеце да каранавірусу ставяцца ня так, як у Беларусі, усё вельмі сур’ёзна.
Каб захоўваць Беларусь на парадку дня, трэба сустракацца, трэба нагадваць, ездзіць. Так ужо працуе гэты свет. Мы бачылі, што было недастаткова ціску з боку дэмакратычных краінаў. І ў Беларусі людзей напалохалі вельмі моцна, людзі працягваюць змагацца, але няма масавых дэманстрацый, і гэта ўплывае, у сваю чаргу, і на бачанне еўрапейскіх краінаў. У траўні не адбылося таго, чаго мы так хацелі, нягледзячы на самаадданасць беларусаў і нашу працу. Гэты інцыдэнт з самалётам узняў пытанне Беларусі на новы ўзровень, калі пагроза ня толькі беларусам. Як бы сумна гэта ні гучала, гэта наш боль, і мы хочам, каб было балюча і ўсім астатнім, і ўсе б адчувалі гэты боль і рабілі ўсё магчымае і немагчымае, каб нам дапамагчы.
Цяпер увага да Беларусі на новым узроўні, і мы чакаем новага, чацвёртага спісу санкцый. Ня ведаем дакладнага спісу, але спадзяемся, што гэта будзе вельмі жорсткая рэакцыя з боку ЕС. На кожнай сустрэчы я гавару пра тое, што людзі кожны дзень пакутуюць. Мы сядзім, размаўляем, сонца за вакном, а цяпер перанясіцеся на 5 хвілін у камеру, дзе ў вязня няма матраца, падушкі і коўдры, няма сонечнага святла, душа, увесь час фізічныя і маральныя прыніжэнні. Я вельмі спадзяюся, што гэта ўплывае на рашэнні, якія будуць прымацца. Мне хочацца, каб ім таксама было балюча. Як балюча мне, як балюча беларусам. Калі ты гэта адчуваеш, больш хочацца зрабіць.
«Вы можаце лёгка спыніць усе санкцыі»
– Вы змянілі стаўленне да эканамічных санкцый. Спачатку былі супраць іх, цяпер да іх заклікаеце. Як адбывалася ўсведамленне іх неабходнасці? Што ўплывала?
– Спачатку быў падыход чалавечы. Ціск жа будзе ўзмацняцца. Калі вы, рэжым, часам заяўляеце, што хочам краіну захаваць, любімую не аддамо і ўсё такое, то вы гэта можаце цяпер зрабіць. Вы ўтрымліваеце ўладу толькі дзякуючы гвалту і рэпрэсіям, але кажаце, што клапоціцеся пра людзей. Вы можаце лёгка спыніць усе санкцыі. Вызваляйце палітзняволеных, спыніце гвалт, гэта будзе, як мінімум, першы крок. Не, вы працягваеце эскаляваць гвалт. Калі без масавых акцый кожны месяц забіраюць да тысячы чалавек… Калі за дапамогу жонцы палітвязня дровамі таго, хто дапамагае, прыцягваюць да адказнасці. Гэта даходзіць да абсурду. Як тады інакш? Столькі было шанцаў усё яшчэ годна выйсці з гэтай сітуацыі, прызнаць памылкі. Значыць, трэба ціснуць. Гэта не віна Еўрасаюзу, не віна людзей, што гэтыя санкцыі даводзіцца накладаць. Гэта віна рэжыму. Толькі рэжым нясе адказнасць за тое, што даводзіцца накладаць санкцыі.
«Ня маем ніякага маральнага права абмяркоўваць тое, што Раман казаў»
– Давайце перанясемся ў турэмную камеру, у якой цяпер Раман Пратасевіч. Відавочна, праз які прэсінг і маніпуляцыі прайшоў Раман. Якія метады спецслужбы выкарысталі адносна вас тады ў жніўні? Мне здаецца, гэта важна сказаць, асабліва пасля таго, што адбылося з Раманам.
– Думаю, што сітуацыя з Раманам значна больш складаная і глыбокая, чым са мной тады. Спецслужбы заўсёды ціснуць праз сваё балючае. У маім выпадку гэта дзеці, а ў выпадку Рамана мы ня ведаем, чым пагражалі і як ціснулі псіхалагічна і фізічна, каб выбіць з яго нейкую інфармацыю. Ізноў жа, мы ня маем ніякага маральнага права абмяркоўваць тое, што ён казаў. Ня дай Бог апынуцца ў яго сітуацыі. Таму мы мусім гаварыць толькі пра вызваленне палітвязняў, але ніяк не пра тое, пра што яны самі гавораць.
«Я была хатняй гаспадыняй не таму, што не хацела працаваць ці ня мела амбіцый»
– Вы казалі, што на вас ціснулі праз дзяцей. Я даўно хацела задаць вам прыватнае пытанне. Вялікую павагу выклікае ў вялікай часткі беларусаў, што вы выхоўваеце дзіця з асаблівасцямі развіцця і што, маючы такую адказнасць, пайшлі ў палітыку і несяце гэты цяжар штодня. Маглі б вы расказаць, як вы даяце рады?
– Прапагандысцкія тэлеканалы і блогеры абражаюць мяне – «баршчаварка», «ідзі смажыць катлеты», бо я была хатняй гаспадыняй. Я была хатняй гаспадыняй не таму, што не хацела працаваць ці ня мела нейкіх амбіцый, а таму, што была вымушаная быць дома і рэабілітаваць сваё дзіця. Пра гэта спачатку я зусім не расказвала, каб не выклікаць жалю да сябе. Так атрымалася, што дзіцяці патрэбная ўвага, і я цалкам выклалася за гэтыя дзесяць гадоў, і цяпер маё дзіця вядзе звычайнае жыццё, яму не патрэбны штодзённыя заняткі. Гэтую сваю місію я выканала на ўсе 10 балаў. Цяпер усё добра ў майго дзіцяці, дзякуй.
– Акторка Купалаўскага тэатру Ганна Хітрык з’ехала ў Ізраіль праз тое, што яе сыну з асаблівасцямі развіцця не было патрэбнай дапамогі і добрага стаўлення ў Беларусі, і цяпер у Ізраілі ён адчувае сябе значна лепей. Ці можна ў вашым выпадку параўнаць стаўленне соцыуму, дзяржавы ў Беларусі і ў Літве?
– Маё дзіця не жыхар Літвы ўсё ж, насамрэч я ня ведаю, як дзяржава падтрымлівае дзяцей з асаблівасцямі развіцця. У Беларусі гэта была матэрыяльная дапамога дзіцяці да 18 гадоў, яна была невялікая. Цяпер я ніякай дапамогі не атрымліваю, маю картку заблакавалі. З тых грошай я плаціла за жытло. Гэта было, здаецца, 230 рублёў. Невялікая сума. У мяне, напэўна, быў рабскі менталітэт, бо думала, што «дзякуй хоць за гэта», дзяржава ж дапамагае. Нам заўсёды казалі, каб мы дзякавалі за тое, што маем. Сяргей у мяне больш канкрэтны. Не магу параўнаць. Стаўленне людзей? Ад чалавека залежыць. У школе ў Беларусі абсалютна цудоўна ставіліся да дзіцяці, была вельмі добрая настаўніца, гэтак жа сама і ў Літве. Асаблівай увагі ў негатыўным плане да майго дзіцяці нідзе не было.
«Тады зноў вяртаешся думкамі ў турэмную камеру»
– Я ведаю ваш шчыльны графік у Чэхіі і мяркую, што прыкладна тое самае адбываецца практычна кожны дзень. Як вы вытрымліваеце такі рытм? Бачу, часта на вас красоўкі замест лодачак…
– Часам ня хочацца зусім нічога, настолькі стамляешся, што, здаецца, усё. Тады зноў ты вяртаешся думкамі ў турэмную камеру, і менавіта гэта падымае цябе раніцай, менавіта гэта дае табе сілы, бо ты разумееш, што беларусам, якія засталіся ў Беларусі, яшчэ цяжэй. У цябе проста няма права казаць, што ты стаміўся, і ты ідзеш далей. Праца, дзеці – гэта няважна. Цяпер трэба мабілізаваць усе свае сілы, забыцца пра свае жаданні, пра адпачынак. Дзень для цябе і дзень для тых, хто за кратамі, – гэта абсалютна розныя дні, таму ты павінен жыць тым днём, якім жывуць палітвязні, каб разумець, як хочацца адтуль выйсці, і рабіць усё магчымае, каб гэта хутчэй здарылася.
– Раскажыце, калі ласка, у якім пункце, на якой стадыі цяпер беларускі пратэст?
– Я вельмі спадзяюся, што на фінальнай. Мы робім усё неабходнае, каб гэты момант настаў як мага хутчэй. Беларусы змагаюцца як унутры Беларусі, гэтак і на міжнароднай арэне. Вельмі шмат працы вядуць самі беларусы.
Акно магчымасцяў не такое ўжо і вялікае, але выкарыстоўваецца кожны міліметар гэтых магчымасцяў, каб паказаць, што нас гэтаксама шмат, як і ў жніўні, што мы ня зніклі, мы тут, нягледзячы на ўсе рэпрэсіі, і што мы змагаемся з табой, рэжым. Таксама я, знаходзячыся на сваім месцы, раблю ўсё магчымае, каб Беларусь не пакідала парадку дня на міжнароднай арэне. Каб пра нас гаварылі, пра нас думалі, каб у іх за нас балела. Мяркуючы па нейкіх памылковых дзеяннях з боку рэжыму, гэта можна было б назваць агоніяй.
– Пытанне, якое ўзнікла ў расійскім парадку дня ў гэтыя дні, – пытанне расійскага прадпрымальніка Дзмітрыя Мазепіна. Ці сапраўды расійскі мільярдэр нейкім чынам удзельнічаў у пратэстах у Беларусі?
– Я пра такія выпадкі ня чула.
– На ваш погляд, у чым можа палягаць роля Расіі, дзейнай расейскай улады, ва ўрэгуляванні сітуацыі ў Беларусі?
– Усе мы разумеем, што ў рэжыму ня так ужо шмат падтрымкі, мінімум. І відавочна, што Крэмль – гэта адзін з элементаў гэтай падтрымкі. Калі б Расія мела магчымасць адыграць канструктыўную ролю ў вырашэнні беларускага крызісу, яны маглі б паўдзельнічаць ва ўрэгуляванні гэтага пытання як медыятары. Напрыклад, для таго, каб арганізаваць канферэнцыю на высокім узроўні для вырашэння крызісу ў Беларусі або ўдзельнічаць як медыятар паміж грамадзянскай супольнасцю і рэжымам. Але зноў жа: тое, што адбываецца ў Беларусі, – гэта ўнутранае пытанне. Гэта барацьба супраць рэжыму, гэта ніяк не аб геапалітыцы. Але рэжым робіцца праблемай для Крамля таксама.
– А вы ведзяце перамовы з кімсьці з Расіі?
– Афіцыйных кантактаў у нас не было. Пра неафіцыйныя мы ня можам гаварыць.
– Якая падтрымка сярод сілавых структур ёсць цяпер у народу Беларусі? Вы заўсёды казалі, што гэта вельмі важны фактар, але гэтая інфармацыя не публічная. Што памянялася за апошні месяц?
– Шмат чаго памянялася, адзінае, што не замянілася, – гэта тое, што гэтая інфармацыя не публічная. Але ў нас шмат інсайдэрскай інфармацыі. У нас ёсць BYPOL, які на сталай аснове супрацоўнічае з прадстаўнікамі сілавых структур. Ім даюць відэа аб катавальнях, нейкую ўнутраную інфармацыю, дакументы. Вядома, людзі ўсё гэта робяць абсалютна сакрэтна, усім страшна, што гэтыя людзі будуць раскрытыя. Але, нягледзячы на гэта, людзі працягваюць мець зносіны з BYPOL, даваць ім інфармацыю. Гэтак жа адбываецца і з наменклатурай. Так што гэта адзін з найважнейшых фактараў пазітыўнага зыходу.
– Вось гэтая прыхаваная падтрымка, яна расце ў параўнанні з пікам пратэстаў у жніўні?
– Тады была іншая сітуацыя. Мы заклікалі людзей пакідаць сілавыя і дзяржаўныя структуры на знак пратэсту. І многія гэта рабілі, звольніліся, зʼехалі з краіны. Цяпер сітуацыя іншая. Усё адбываецца вельмі сакрэтна. Але мы ведаем настроі ў сілавых структурах, і яны вельмі, вельмі сумныя. Людзям страшна працаваць у сілавых структурах. Людзі не давяраюць адзін аднаму, яны не разумеюць, хто сябар, хто вораг. І псіхалагічна гэта вельмі моцна ўплывае на якасць іх працы.
– У вас неяк змянілася пазіцыя ў пытанні люстрацыі сілавікоў у будучыні?
– Гэтае пытанне павінна абмяркоўвацца сярод беларусаў. Таму што ёсць частка людзей, якая гатовая дараваць усё, абы ўсё скончылася. Але большасць, як і я, разумеюць, што тыя, хто рабіў цяжкія і асабліва цяжкія злачынствы, – яны павінны будуць паўстаць перад справядлівым судом.
– Цяпер усе чакаюць перамоваў прэзідэнта РФ Уладзіміра Пуціна з прэзідэнтам ЗША Джо Байдэнам. Вы асабіста па выніках гэтых перамоваў чакаеце якіх-небудзь навінаў, якія могуць памяняць сітуацыю ў Беларусі ці паўплываць на яе?
– Вядома, мы будзем чакаць навінаў. Мы ня ведаем дакладна, што будзе абмяркоўвацца, але тое, што пытанне Беларусі будзе падымацца на перамовах двух прэзідэнтаў, гэта відавочна.
– Ці магчымая мірная рэвалюцыя ў Беларусі?
– Так.
– Ці ехаць з краіны беларускай моладзі?
– Не.
– Калі і пры якіх умовах вы вернецеся ў Беларусь?
– Калі гэта будзе апошняе, што я змагу зрабіць для гэтай рэвалюцыі, у станоўчым або адмоўным сэнсе.
– Вы праект заходніх краінаў?
– Не! (Уздыхае.)
– Вы не стаміліся? І што дапамагае вам не апускаць рукі?
– Я стамілася. Стамілася бачыць гэтую жорсткасць, несправядлівасць, стамілася ад жудасных навінаў пра суіцыды, катаванні. Але змагацца я не стамілася. Таму што іх жорсткасць, знявагі, катаванні людзей прымушаюць мяне рухацца далей.
– Які будзе ваш першы прэзідэнцкі ўказ?
– Мы разам гэта ўбачым, які будзе першы прэзідэнцкі ўказ новага прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
– Скончыце, калі ласка, фразу: «Уладзімір Пуцін – гэта…
–… прэзідэнт Расійскай Федэрацыі».
– Чый Крым?
– Крым украінскі.
– Як прымусіць бацькоў перастаць глядзець дзяржаўную тэлевізію?
– Купіць кампʼютар і выкінуць тэлевізар.
Поделиться ссылкой:


description: Міністр культуры Анатоль Маркевіч патлумачыў, чаму мастацкі фільм "Купала" дагэтуль не паказалі ў Беларусі. Па яго словах, аказваецца, ва ўсім вінаватая

title: Фільм "Купала" дагэтуль не паказалі ў Беларусі з-за пандэміі

maintext:
Міністр культуры Анатоль Маркевіч патлумачыў, чаму мастацкі фільм “Купала” дагэтуль не паказалі ў Беларусі. Па яго словах, аказваецца, ва ўсім вінаватая пандэмія COVID-19, паведамляе Еўрарадыё.
“Мы проста разумеем загрузку нашых кінатэатраў, пакуль яшчэ ёсць меры абмежавальнага характару, таму мы не спяшаемся. Хочам, каб пасля большая колькасць гледачоў ўбачыла гэты фільм. Усяму свой час. Час прыйдзе, і фільм, вядома ж, на паліцы знаходзіцца не будзе”, — заявіў чыноўнік у каментары тэлеканалу СТБ.
Біяграфічны фільм “Купала” не можа трапіць да беларускага гледача ўжо другі год. Афіцыйны паказ некалькі разоў пераносілі. Апошні раз яго планавалі паказаць на кінафэсце “Лістапад” напрыканцы 2020-га, але зноў адклалі. У інтэрнэт нават злілі чарнавую версію стужкі, каб гледачы мелі ўяўленне пра фільм.
Падчас яго здымак жарсці разгарэліся не жартоўныя — фільм папракалі ў антырасійскіх настроях.
Поделиться ссылкой:


title: На ААТ "Гродна Азот" не працягваюць кантракты васьмі членам незалежнага прафсаюза

maintext:
Шэсць работнікаў ААТ «Гродна Азот» і двое работнікаў аб’яднанага з ім прадпрыемства «Хімвалакно», якія з’яўляюцца членамі Беларускага незалежнага прафсаюза, атрымалі паведамленні аб тым, што працоўны кантракт з імі працягвацца не будзе. Прычыны не тлумачацца.
Кіраўнік заводскай арганізацыі Беларускага незалежнага прафсаюза Андрэй Ханевіч распавёў, што паведамленні ўсе работнікі атрымалі, як і належыць, за месяц альбо за паўтара да заканчэння кантракта. Здзіўляе яго тое, што гэта ў большасці людзі з вялікім досведам, высокія прафесіяналы, раней не мелі якіх-кольвек пакаранняў і нараканняў на працы.
Тыя, хто атрымаў паведамленні першымі, па рэкамендацыі прафсаюза напісалі лісты ў адміністрацыю прадпрыемства і прасілі патлумачыць прычыны адмовы працягнуць кантракт, а таксама пацвердзілі сваё жаданне працаваць далей. На працягу двух тыдняў ніхто з іх афіцыйных адказаў ад адміністрацыі прадпрыемства не атрымаў.
Члены незалежнага прафсаюза лічаць, што сітуацыя, калі не працягваюць кантракты адразу васьмі работнікам, якія ўваходзяць у склад іх прафсаюзнай арганізацыі, невыпадковая. На прафсаюзным сходзе было прынята рашэнне звярнуцца з запытамі ў канцэрн «Белнафтахім», Савет міністраў, пракуратуру, а таксама падрыхтаваць неабходныя паперы для вядзення калектыўнай спрэчкі ў судзе.
На мінулым тыдні калегія Гродзенскага абласнога суда адхіліла скаргу арганізацыі Беларускага незалежнага прафсаюза «Гродна Азот» на рашэнне Кастрычніцкага суда, які прызнаў законнымі звальненне 13 членаў незалежнага прафсаюза. Усе яны былі звольнены пасля таго, як узялі ўдзел у забастоўцы 26 кастрычніка мінулага года.
Публікацыя – з № 42 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Вадзім Жук: "Зборнай Беларусі на гэтым першынстве рабіць пакуль няма чаго…"

maintext:
Ужо тыдзень у розных гарадах і краінах працягваецца чэмпіянат Еўропы па футболе.
Як вядома, першынство павінна было адбыцца ў мінулым годзе, але праз пандэмію яго перанеслі. Зараз турнір упершыню ў гісторыі праходзіць у незвычайным фармаце – у 11 гарадах 10 краін.
Пакуль чэмпіянат толькі набірае абароты, асноўная барацьба наперадзе. Але ўжо зараз бачна, як ігракі ўсіх каманд перажываюць перад матчам, аддаюць усе сілы на полі, з якім патрыятызмам спяваюць гімн краіны.
«Вось адзін эпізод, які куды больш важны, чым забітыя галы партугальца Раналду, – адзначае футбольны агент Валерый Ісаеў. – Зборная Венгрыі прайграла партугальцам – 0:3, але ў венгерскіх футбалістаў і балельшчыкаў была рука на сэрцы, і разам яны спявалі гімн. І не трэба ў такім выпадку фальшывіць з нагоды «мы гуляем для народа», бо футбол не падманеш».
Так, свята не на нашай вуліцы, але сачыць за прыгожым футболам ніхто не забараняе.
– Фармат турніру, безумоўна, незвычайны, – дзеліцца з «Народнай Воляй» сваім меркаваннем суддзя міжнароднай катэгорыі Вадзім ЖУК. – Але такое сёння жыццё, і такое рашэнне УЕФА. З аднаго боку, вырашылі папулярызаваць футбол у розных краінах, з другога – у свеце пандэмія, таму падчас спаборніцтваў прымаюцца меры бяспекі.
Магчыма, такому фармату і можна знайсці апраўданне, але гэта дадае некаторым камандам нязручнасцяў, а хтосьці атрымлівае бонусы. Напрыклад, на групавым этапе зборная Расіі праводзіць два матчы на дамашнім стадыёне ў Санкт-Пецярбургу, а каманда Турцыі прымала Італію… на «дамашнім» стадыёне ў Рыме.
Таму, на мой погляд, калі сітуацыя з каранавірусам у свеце нармалізуецца, трэба вяртацца да старога фармату і не вынаходзіць веласіпед.
– За каго вы балееце на гэтым чэмпіянаце?
– Вельмі спадабалася зборная Італіі. А вось немцы і іспанцы ў першых матчах не ўразілі, хаця не выключана, што будуць дадаваць па ходу першынства.
– На гэты турнір магла патрапіць праз Лігу нацый і зборная Беларусі…
– Няхай на меня ніхто не крыўдуе, але зборнай Беларусі на форумах такога ўзроўню пакуль рабіць няма чаго. Наша каманда паказвае абсалютна невыразны футбол, і змагацца з тымі камандамі, што выступаюць на еўрапейскім першынстве, ёй не па сілах.
На гэты чэмпіянат праз Лігу нацыі патрапіла каманда Паўночнай Македоніі і першы матч прайграла аўстрыйцам 1:3. Але ж было бачна, з якім жаданнем і азартам гулялі македонцы!
А беларускія футбалісты няхай глядзяць турнір па тэлевізары і вучацца. Там ёсць чаму павучыцца…
Публікацыя – з № 45 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "У французскага амбасадара добрае пачуццё гумару…"

maintext:
3 чэрвеня 2021 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Францыі ў Беларусі Нікаля дэ Буян дэ Лакост сустрэўся са старшынёй Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) Ігарам Барысавым.
«Сустрэча была прысвечана палітычным і сацыяльным пытанням, у прыватнасці дзейнасці партыі ў кантэксце поствыбарнага крызісу», – распавялі ў французскай амбасадзе.
«Народная Воля» пацікавілася закуліснымі падрабязнасцямі размовы.
– Для мяне гэта было знаёмства з Надзвычайным і Паўнамоцнам Амбасадарам Францыі, – распавёў «Народнай Волі» Ігар Барысаў. – Сустрэча атрымалася даволі цёплай і цікавай. Мы размаўлялі і на французскай, і на беларускай мовах. Праўда, французскую я амаль забыў, а вось французскі амбасадар паставіў сабе на мэту канчаткова вывучыць беларускую на працягу бліжэйшага паўгода. І ён, між іншым, вельмі добра практыкуецца! Таму я сябе адчуваў вельмі ўтульна – размаўляў на беларускай мове, і Нікаля дэ Лакост цалкам мяне разумеў і падтрымліваў размову: адказваў мне на беларускай мове з элементамі рускай. А яшчэ, дарэчы, пасол Францыі ведае польскую мову, бо доўгі час жыў і вучыўся ў Польшчы.
Мы размаўлялі пра бягучую сітуацыю ў Беларусі, дзяліліся ўражаннямі, шукалі магчымыя шляхі выхаду, меркавалі, якія сцэнарыі могуць быць верагоднымі ў бліжэйшы час.
Нікаля дэ Буян дэ Лакост – вельмі абазнаны чалавек, ён доўгі час працаваў у Расіі, разумее сутнасць рускага менталітэту, выдатна ведае польскія настроі, бо застаў часы змен і трыумфу «Салідарнасці». Яму ёсць з чым параўнаць і супаставіць беларускую сітуацыю.
На мой погляд, ён даволі дакладна адчувае тое, што адбываецца цяпер ў Беларусі. Французскі дыпламат разумее, што вельмі многія сёння выступаюць супраць дзеючай улады, але разам з тым не ясна, за што канкрэтна гэтыя людзі выступаюць. Пакуль адказу на гэтае пытанне няма. Падчас выбарчай кампаніі 2020 года некаторыя палітычныя арганізацыі засталіся крыху ўбаку ад усіх працэсаў, праймерыз не атрымаўся… А можа, яно і добра, што з’явіліся новыя лідары і асобы, на якіх адгукнуўся народ. Тым не менш сёння трэба ўсім ведаць, што прапануецца грамадству. І калі мяняць лад жыцця краіны, то ўсе мусяць разумець, якія рэформы плануецца праводзіць, ад чаго трэба пазбаўляцца, а што захаваць. Бо ў любым выпадку будуць незадаволеныя. Пра гэтыя рэчы мы таксама размаўлялі.
На жаль, новы французскі амбасадар не здолеў адчуць ту атмасферу, якая панавала на працягу першых трох месяцаў пасля мінулых прэзідэнцкіх выбараў, бо ён прыехаў пазней.
Наша сустрэча прайшла за кубкам добрай кавы, размова была каля паўтары гадзіны. Выйшаў я задаволены – у спадара Нікаля дэ Лакоста добрае пачуццё гумару і крытычнае стаўленне да інфармацыі, якую ён атрымлівае з розных крыніц. Ён супастаўляе інфармацыю, аналізуе і задае вельмі вострыя пытанні, каб адначасова і прамацаць суразмоўцу, і паспрабаваць знайсці адказы, бо сёння на шмат якія пытанні ніхто не можа адказаць, мы можам толькі разважаць і будаваць версіі. Але размова была вельмі цікавая!
Публікацыя – з № 44 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Да справы Бабарыкі адвакат далучыў важныя новыя доказы

maintext:
Адвакат Дзмітрый Лаеўскі ў фэйсбуку распавёў, што адбываецца са справай Віктара Бабарыкі перад спрэчкамі ў судзе, перадае Белсат.
Ён адзначыў, што 9 чэрвеня 2021 года скончылася стадыя судовага следства па крымінальнай справе ў дачыненні да топ-мэнэджараў «Белгазпрамбанка» і яго экс-старшыні Віктара Бабарыкі. Абвешчаны перапынак для падрыхтоўкі бакоў да выступу ў судовых спрэчках, якія прызначаны на 21 чэрвеня.
Так Лаеўскі адзначыў тры галоўныя моманты:
«Суд адмовіўся далучыць да справы матэрыялы, якія даказваюць агучаныя Віктарам Бабарыка довады пра тое, што крымінальны пераслед у дачыненні да яго не меў мэты раскрыцця рэальнага злачынства, а быў накіраваны на перашкоду яму ў выразе палітычнага меркавання і ўдзелу ў выбарах прэзідэнта».
На паседжанні 6 красавіка пра гэта казаў і сам Віктар Бабарыка. Па яго словах, пачатак і поспехі яго выбарчай кампаніі па часе супадаюць з рэакцыяй службовых асоб і праваахоўных органаў, якая прывяла да завядзення крымінальнай справы і яго зняволення.
«Але доказы гэтых фактаў суд у справе бачыць не захацеў. Хоць ёсць прамая норма, якая абавязвае суд далучаць да справы матэрыялы, сабраныя абаронай. Тым не менш, вытрымкі з адхіленых судом матэрыялаў і спасылкі на крыніцы іх размяшчэння мы прывялі ў пісьмовым хадайніцтве, якое ў справу ўсё ж такі трапіла», – падкрэсліў адвакат.
Акрамя адмовы далучаць доказы да справы, суд таксама адмовіўся выклікаць на пасяджэнне двух грамадзян Латвіі, якія неаднаразова згадваюцца ў абвінавачванні як асобы, праз якіх нібыта Віктар Бабарыка здзяйсняў дзеянні, у якіх яго абвінавачваюць.
«У ходзе папярэдняга следства гэтыя грамадзяне дапытаныя не былі. Іх паказанняў у справе няма. Раней адмова выклікаць іх матывавалася тым, што нібыта адсутнічаюць звесткі аб іх адрасах, а таксама што нібыта рабіліся захады для іх допыту шляхам накіравання просьбы аб міжнародна-прававой дапамогі. Цяпер мы ўжо ў трэці раз хадайнічалі аб выкліку гэтых людзей: мы знайшлі ў нетрах 122-х тамоў справы пашпартныя дадзеныя і адрасы гэтых грамадзян, а таксама прывялі норму міжнароднай дамовы пра магчымасць выкліку гэтых грамадзян непасрэдна судом.
І галоўнае – мы паказалі, што просьбы аб міжнароднай дапамозе накіроўваліся наогул не па гэтай справе, што гэтыя просьбы накіроўваліся не судом, і што ў іх пытанне аб выкліку грамадзян у суд або аб уручэнні ім позвы нават не ставілася. Але выклікаць іх суд адмовіўся.
Добра, што закон дазваляе нам у гэтай сітуацыі заявіць пра недаказанасці абставінаў, указаных у абвінавачванні ў сувязі з імёнамі гэтых грамадзян», – адзначыў Лаеўскі.
Але, паводле паведамлення адваката, есць і пазітыўныя звесткі:
«Атрымалася далучыць да справы выключна важныя новыя доказы, сабраныя намі за межамі Беларусі. Гэтыя дакументы абвяргаюць ключавыя довады абвінавачвання… Мы паказалі, што заснавальнікам латвійскай кампаніі і членамі органаў яе кіравання былі суб’екты, не проста ніяк не звязаныя з Віктарам Бабарыкам, але нават ні разу не ўзгаданыя нікім у гэтым крымінальным працэсе. І паказалі, што дывідэнды, якія паступаюць у латвійскую кампанію, ніякага дачынення да Віктара Бабарыкі не мелі.
Але гэта зусім не ўсе, ёсць яшчэ шэраг годных увагі фактаў на карысць невінаватасці».
Спрэчкі па «справе Белгаспрамбанку» пачнуцца 21 чэрвеня ў 10.00 гадзін. Спачатку выступяць з прамовамі пракуроры, потым – адвакаты.
Поделиться ссылкой:


title: Валянціна Зелянкевіч: "Жыццё яшчэ не раз ударыць тварам аб асфальт…"

maintext:
Вядомая беларуская трыятланістка, якая тры тыдні таму трапіла ў Маскве ў аварыю, распавяла, як сябе адчувае пасля аперацыі.
Валянціна Зелянкевіч раней выступала за зборную Беларусі па трыятлоне. Уладальніца юніёрскага рэкорду краіны, шасціразовая пераможца адкрытага Кубка Мінска, сем разоў была першай у першынстве Беларусі.
У жніўні мінулага года Валянціна падпісала ліст з патрабаваннямі да ўлад Беларусі правесці паўторныя выбары прэзідэнта, а таксама спыніць гвалт з боку сілавікоў у дачыненні да ўдзельнікаў акцый пратэсту. Пасля гэтага яна засталася без працы і пераехала ў Расію.
Зараз спартсменка працуе трэнерам па плаванні ў клубе трыятлона ў Маскве. Як кажуць, жыццё толькі пачало прыходзіць у норму, як на Валянціну абрынулася новае няшчасце – на пачатку гэтага месяца яна трапіла ў аварыю.
«Падчас трэніроўкі на веласіпедзе мяне збіла машына, – паведаміла Валянціна. – Удар прыйшоўся ў падбародак, я зламала сківіцу, выбіла і раструшчыла зубы. Пералом сківіцы ў трох месцах. Патрэбна аперацыя… Бальніцы ў Расіі – гэта проста жах!»
Таксама спартсменка апублікавала відэа з машыны «хуткай». У роліку яна выказвала незадаволенасць працай медыкаў. Хаця праз нейкі час усё-такі выбачылася за сваю нястрыманасць і патлумачыла, чаму запісала свой эмацыйны зварот:
«Як складана, здараецца, прамаўчаць і не адказаць на прыніжэнне і абразы. Як складана падчас выказаць сваё меркаванне, пры гэтым нікога не пакрыўдзіўшы. Як складана падчас нешта камусьці давесці…
Я не хачу высвятляць, хто мае рацыю, а хто вінаваты, хто правільна паступіў, а хто не. Хачу толькі застацца пры сваім меркаванні і жадаю апанентам таго ж. І, вядома ж, нікому не жадаю апынуцца на маім месцы і праверыць, як паводзілі б сябе вы ў стане шоку і афекту. Калі плюеш на асфальт акрываўленымі зубамі…
Я толькі вучуся быць больш памяркоўнай, любіць тых, каго я бачу перад сабой, і дараваць людзям усё, што адбываецца.
Зараз я прашу ў медыкаў прабачэння. Ведаю, што людзі ў белых халатах таксама стамляюцца, таму ўсе тыя, хто стаміўся, – прабачце мяне і адпраўляйцеся ў адпачынак, бо ў такім стане вы шкодзіце не толькі сабе. Адпусціце ўсе крыўды – у сабе іх трымаць нельга».
Валянціне Зелянкевіч зрабілі аперацыю, і зараз яна выглядае значна лепш, чым тры тыдні таму.
«Калі гэта мяне не забіла – значыць, зрабіла мацнейшай, – аптымістычна адзначыла спартсменка. – Усё жыццё – адзін вялікі прыкол…»
На мінулым тыдні спартсменка адзначыла 22-годдзе, атрымала падарункі са словамі падтрымкі ад сяброў ды блізкіх і глядзіць у будучыню з аптымізмам.
«Дзякуй усім, хто побач! – кажа Валяціна. – Усім, хто мне дапамагае, на маім няпростым, але вельмі цікавым жыццёвым шляху.
Я ведаю, што ўсё толькі пачынаецца і жыццё мяне яшчэ не раз ударыць тварам аб асфальт. Але я прашу толькі аб адным: даруйце мне ўсё, што можна дараваць. Я не самы просты чалавек, але спадзяюся, што добры.
…А пасля аперацыі я ўжо як новая. Зараз вучуся ўсміхацца больш сціпла».
Публікацыя – з № 48 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Пасля эйфарыі

maintext:
Гісторыя аб тым, як гродзенскі рабочы Сяргей Домрачаў пражыў амаль год пасля мінулых выбараў, пратэстаў і забастовак.
«Што б ні адбывалася, а працаваць трэба…»
Сяргей Домрачаў пасля заканчэння профільнага вучылішча працаваў на гродзенскім прадпрыемстве «Хімвалакно» ў цэху ўпакоўкі гатовай прадукцыі. У жніўні мінулага года падчас першых акцый, калі на заводзе збіраліся рабочыя і зачытвалі патрабаванні аб новых выбарах, як і многія іншыя, быў у поўнай эйфарыі. І да заклікаў распачаць забастоўкі паставіўся сур’ёзна. Праўда, хутка расчараваўся, бо астатнія рабочыя з яго цэха забастоўку не падтрымалі.
Згадвае, як прыйшоў 12 жніўня раніцай на змену і не стаў пераапранацца, паколькі было аб’яўлена, што працоўныя прадпрыемства далучаюцца да забастоўкі, пакуль не сыдзе Лукашэнка, не вызваляць усіх затрыманых і не будуць праведзены паўторныя прэзідэнцкія выбары. Аднак усе астатнія яго калегі, як ні ў чым не бывала, пайшлі на свае працоўныя месцы.
– Я тады быў здзіўлены, пытаўся ў людзей, чаму яны так робяць. Нагадваў, што нашы патрабаванні не выканалі, – гаворыць Сяргей. – А мне адказвалі, апусціўшы вочы: а што мы, а хто пойдзе працаваць?.. А начальнік змены наўпрост заявіла: маўляў, ну і што, што забастоўка, а працаваць трэба. Начальнік цэха таксама мяне выслухала, з усім быццам бы пагаджалася, але сказала, што, маўляў, спыніць працу мы не можам. У мяне тады ўсё змяшалася ў галаве, бо на наступны дзень тыя ж мае начальнікі і калегі прыходзілі ў цэнтр горада на мітынг, трымалі ў руках бел-чырвона-белыя сцягі, а ніякіх рашучых дзеянняў на працоўным месцы не прадпрымалі. Атрымліваецца, што яны папросту забалботвалі народ…
У наступныя змены Сяргей ізноў адзін з цэха не прыступаў да працы. У суседнім цэху забаставалі некалькі рабочых, але літаральна на наступны дзень яны вярнуліся на працоўныя месцы. Сітуацыя ўскладнялася арыштамі, збіццём мірных дэманстрантаў і запалохваннем насельніцтва. А Сяргея запрасіла да сябе начальнік цэха і сказала, што паколькі ў яго ўжо некалькі прагулаў, то давядзецца нейкім чынам «дакументальна аформіць адносіны».
– Звольнілі мяне па пагадненні бакоў, – кажа Сяргей. – Начальніца цэха так і сказала: больш мы нічога не можам зрабіць, маўляў, сам разумееш…
«А чаму вы звольніліся ў жніўні?»
Пэўны час Сяргей быў без працы, але верыў, што вось-вось ў краіне адбудуцца змены і ён зможа вярнуцца на роднае прадпрыемства. Узгадвае: большасць тады знаходзілася ў такой жа эйфарыі, і многія не далучаліся да забастоўкі, бо былі перакананы, што хутка ўсё зменіцца.
Але нічога не адбывалася. Грошы заканчваліся. Сям’я Домрачавых, у якой дачка-шасцікласніца, жыве ў інтэрнаце, за камунальныя паслугі плаціць амаль 100 рублёў.
Сяргей ад Цэнтра занятасці пайшоў на двухмесячныя курсы і набыў спецыяльнасць аператара кацельні. Яшчэ падчас навучання яго запрасілі на зімовы перыяд працаваць па новай спецыяльнасці у гродзенскі аэрапорт.
– Прайшоў усе праверкі, аформіў процьму дакументаў. У пятніцу падпісаў кантракт, а ў нядзелю мяне затрымалі на акцыі, прысвечанай памяці Рамана Бандарэнкі, – распавядае Сяргей. – І ў першы працоўны дзень я не змог з’явіцца ў кацельню, бо адбываў суткі.
На працы яго ўжо шукалі. Натацый не чыталі, але… Маўляў, ты сам усё разумееш, у нас рэжымны аб’ект…
Сітуацыя пагаршалася, а працы гродзенец усё не мог знайсці.
– І вось: «На чыгуначным вакзале патрэбны аператар кацельні, вельмі патрэбны, прыходзьце!», – эмацыйна перадае размову Сяргей. – А потым глядзяць маю працоўную кніжку: «О, так вы, напэўна, «палітычны», што звольніліся ў жніўні?» Два тыдні думалі і нарэшце адмовілі.
У Цэнтры занятасці Сяргею прапанавалі працу на мэблевай фабрыцы. Згадвае: было вельмі падазрона, што там ніхто наогул не цікавіўся, калі ён звольніўся, чаму і якой палітычнай пазіцыі прытрымліваецца. Неўзабаве высветлілася, што на фабрыцы вялікая цякучка кадраў, адміністрацыя набірае людзей, а вось заробкі выплачвае нясвоечасова.
– Я потым зайшоў у інтэрнэт, пачытаў, што людзі пішуць пра кіраўніцтва прадпрыемства. Адпрацаваў месяц – грошай не плацяць. Сам напісаў заяву, – сумна ўсміхаецца мой суразмоўца.
Ізноў пошукі працы, а ўжо і няма чым плаціць за інтэрнат. Не без дапамогі знаёмых Домрачаў уладкаваўся ў «Спецаўтагаспадарку» рабочым па вывазе смецця.
– Там таксама рабочыя патрэбны, але падчас афармлення дакументаў пільны ідэолаг раптам пацікавіўся: а чаму вы ў жніўні пакінулі працу на «Хімвалакне»?
Але ўсё ж такі ўзялі. Зімой давялося вельмі складана: кантэйнерныя пляцоўкі былі завалены снегам, кантэйнеры са смеццем давялося з вялікімі цяжкасцямі выцягваць адтуль. Праўда, ужо ў лютым Сяргея перавялі працаваць у кацельню.
15 рублёў дапамогі ад прафкама
Заробкі ў САГ аказаліся невысокія. Паводле слоў Сяргея, ён атрымлівае на рукі 500 рублёў. Для сям’і грошы зусім невялікія. Быў час, што прыхварэў, доктар выпісала лекаў амаль на 100 рублёў. Калегі на працы падказалі: звярніся па дапамогу ў прафкам.
Там выслухалі і запатрабавалі, каб прынёс рэцэпты. Сяргей тлумачыў, што зараз для большасці лекаў рэцэпт не выпісваюць, але і слухаць не сталі. Адзін рэцэпт усё ж быў, але ў прафкаме сказалі, што трэба спачатку купіць прэпараты, прынесці рахунак, а потым будзе дапамога.
– Лекі па рэцэпце каштавалі 36 рублёў, а ў прафкаме мне выпісалі дапамогу на 15, – распавядае Сяргей. – Пасля гэтага я напісаў заяву на выхад з гэтай арганізацыі.
Са слоў Сяргея, яго доўга ўпрошвалі гэтага не рабіць, потым прысарамацілі: маўляў, атрымаў 15 рублёў дапамогі, а цяпер сыходзіш. Але дыскутаваць ён не стаў, а з прафсаюза выйшаў.
– Нічога не мяняецца, жыць усё складаней, кошты растуць. даводзіцца шукаць новую працу, праўда, пакуль нідзе не бяруць, – з сумам падсумоўвае Сяргей дадае: – Веры ўжо няма ні ўва што…
Публікацыя – з № 45 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: З рахункаў навучальных устаноў спісваюць грошы за падпіску на СМІ

maintext:
Установы адукацыі ў Барысаўскім раёне абавязваюць афармляць ведамасную падпіску на дзяржСМІ, паведамляе Еўрарадыё. Калі раней дырэктары гэтых устаноў атрымлівалі заданні па падпісцы, то цяпер грошы проста спісваюцца з рахункаў школ і дзіцячых садкоў, паведамляе крыніца ва ўстанове адукацыі.
Еўрарадыё звярнуліся ў некаторыя навучальныя ўстановы Барысаўскага раёна і ўпраўленні па адукацыі, каб даведацца, ці так гэта.
“Усё вырашылі без нас, чэкі ўжо былі раздрукаваныя”
Дырэктар адной з устаноў адукацыі ў Барысаўскім раёне кажа, што ўпору на ведамасную падпіску не было да канца 2020 года. А ад індывідуальнай яна адрозніваецца тым, што каштуе амаль у тры разы даражэй, хоць газеты тыя самыя.
— Для прыкладу, індывідуальная падпіска на “Рэспубліку” каштуе 12 рублёў у месяц, а ведамасная — 32 рублі.
Суразмоўца адзначае, што ўсе школы даюць справаздачу аб падпісцы. Для гэтага ўпраўленне па адукацыі Барысаўскага райвыканкама стварыла гугл-табліцу, куды дырэктары павінны ўносіць звесткі.
— Мы выпісвалі газеты індывідуальна. Пра ведамасную падпіску нават не чулі. У табліцы можна бачыць звесткі па іншых арганізацыях. Па ведамаснай падпісцы ва ўсіх былі нулі, — адзначае суразмоўца. — Тады нам аб’яўляюць, што ў панядзелак усе дырэктары ўстаноў павінны быць ва ўпраўленні па адукацыі з пячаткай.
Па словах дырэктара, усе чэкі ўжо былі раздрукаваныя, заставалася толькі паставіць пячатку.
— Без нас усё вырашылі. Ужо грошы знялі за падпіску. Атрымліваецца нейкі грабеж. Па-іншаму не назавеш.
Сумы падпісак былі розныя. У залежнасці ад таго, наколькі ўстанова адукацыі вялікая. У невялікіх школ маглі быць сумы па 250 рублёў, буйнейшым даставаліся чэкі на 350-400 рублёў, працягвае суразмоўца.
— Усяго было пяць газет. Дакладна “Мінская праўда” і “Рэспубліка”. Усе пачалі абурацца. Гэта ж грошы з рахунку школы, якія яна можа зарабіць за кошт платных паслуг або макулатуры. Іх мы можам траціць на патрэбы школы. Аказалася, што нам трэба выпісаць газеты. Хто летам у школе будзе іх чытаць?
Пры гэтым застаецца доўгі спіс газет, якія дырэктарам, настаўнікам і выхавальнікам трэба выпісаць індывідуальна: “Мінская праўда”, “Рэспубліка”, “Адзінства”, “7 дней”, “Образование Минщины”, “Звязда”, “Знамя юности”, “Юный спасатель”, “СБ. Беларусь сегодня” і яшчэ некалькі, расказвае дырэктар.
“Знойдзем, дзе ў вас не ўсё добра”
На абурэнне ва ўпраўленні адукацыі адказалі, што работнікі дзяржустаноў павінны чытаць дзяржвыданні, перадае суразмоўца.
— Сказалі: “Калі вы не паставіце пячатку, мы знойдзем, дзе ў вас не ўсё добра. І ўвогуле паставім пячатку ўпраўлення, і ўсё нармальна будзе”.
У некаторых навучальных устаноў грошай на рахунках не было зусім. Ім падпіску афармлялі ў доўг за кошт іншых.
— Замест нуля з’яўляецца на рахунку мінус. Калі школа не аказвае платных паслуг, а зарабляе, напрыклад, толькі макулатурай, то дзе ўзяць гэтыя грошы, нікога не хвалюе.
“Не ведаю, адкуль такая інфармацыя пайшла”
Спрабуем пагаварыць з іншымі кіраўнікамі школ і дзіцячых садкоў. У ДУА “Майсееўшчынскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — сярэдняя школа Барысаўскага раёна” ў прыёмнай адказваюць, што дырэктар у адпачынку, а выканаўца абавязкаў дырэктара такой інфармацыяй не валодае.
Тэлефануем дырэктару Вяляціцкай сярэдняй школы Антону Гульневу.
— Не, да маёй школы такога не дайшло, — адказвае Антон Сяргеевіч.
Пасля званка трэцяму дырэктару крыніца Еўрарадыё паведамляе, што ўпраўленне па адукацыі Барысаўскага райвыканкама ўжо рэагуе на нашу працу.
— Паважаныя калегі. Нагадваю вам пра існаванне акрэдытаваных і неакрэдытаваных СМІ і пра правілы зносін з іх прадстаўнікамі. Тым больш даваць каментары па тэлефоне, калі вы не бачыце, з кім гаворыце, — гэта не зусім правільна, — піша прадстаўнік упраўлення ў чат з дырэктарамі.
Мы не здаёмся і спадзяёмся атрымаць каментар у самім барысаўскім упраўленні адукацыі. Там адказваюць, што інфармацыя пра спісанне грошай з рахункаў школ не адпавядае рэчаіснасці:
— Нават не разумею, адкуль гэта пайшло. Ведамасная падпіска ў нас заўсёды афармлялася і будзе афармляцца. Людзі чытаюць газеты.
У галоўным упраўленні па адукацыі Мінскага абласнога выканаўчага камітэта адразаюць:
— У нас такой інфармацыі няма.
Спрабуем звязацца яшчэ з некалькімі ўстановамі пасля таго, як барысаўскае ўпраўленне адукацыі паведаміла ім, як працаваць са СМІ.
— Не, шчыра, не ведаю. Першы раз ад вас такое чую, — кажа дырэктар “Беларускамоўнай гімназіі №2 горада Барысава” Анатоль Забароўскі.
— Не, — працягвае, быццам прызадумаўшыся, загадчыца Вяляціцкага дзіцячага садка Барысаўскага раёна Наталля Іванец. — Прабачце, не магу размаўляць, не.
“Я, атрымліваецца, вінцік, які можна выкінуць”
У той жа час наш першы суразмоўца кажа, што прынудзілаўка датычыцца не толькі газет, але яшчэ і вакцынацыі ад COVID-19.
— Кожны тыдзень зноў жа запаўняецца гугл-табліца: колькі работнікаў, колькі прышчэплена, колькі жадаюць прышчапіцца і ў колькіх ёсць супрацьпаказанні, пацверджаныя медыцынскімі дакументамі. Як я магу прымусіць чалавека прышчапіцца, калі гэта яго здароўе? — бядуе суразмоўца.
За нізкія паказчыкі па вакцынацыі дырэктараў навучальных устаноў пазбаўляюць прэмій, кажа наш інфарматар.
— Кожны тыдзень нас збіраюць і кажуць: “Рабіце што хочаце. Значыць, вы дрэнны кіраўнік, калі вы не можаце папрацаваць з калектывам”. Зноў жа пагрозы такія: “Калі вам нешта не падабаецца — звальняйцеся. На ваша месца чарга стаіць”. Я, атрымліваецца, ніхто. Я вінцік, які можна выкруціць і выкінуць. Я не чалавек, не спецыяліст, наогул ніхто. Такое стаўленне, вядома, крыўднейшае за ўсё, — робіць выснову кіраўнік адной з навучальных устаноў у Барысаўскім раёне.
Поделиться ссылкой:


title: У Чэхіі Святлану Ціханоўскую прымалі на найвышэйшым узроўні

maintext:
У Чэхіі прадстаўніцу Беларусі прынялі на найвышэйшым узроўні, як адзінага абранага лідара беларускага народу, паведамляе Белсат. Працоўны візіт Святланы Ціханоўскай у Прагу працягваецца.
Сёння ў межах працоўнага візіту ў Чэхію Святлана Ціханоўская сустрэлася з Мілашам Зэманам. Чэшскі прэзідэнт адзначыў, што беларускае пытанне – адзінае, якое аб’ядноўвае ўсе палітычныя сілы ягонай дзяржавы, і выказаў гатовасць памагаць дэмакратычным сілам Беларусі, у тым ліку ў справе ізаляцыі прадстаўнікоў Аляксандра Лукашэнкі ды ціску праз санкцыі Еўрасаюзу. Галоўная мэта – спыненне гвалту і вызваленне палітвязняў у Беларусі.
У плане Святланы Ціханоўскай – сустрэчы з прэмʼер-міністрам Чэхіі ды міністрам замежных справаў, а таксама спікерам ніжняй палаты парламенту.
Разам з Іржы Ружычкам, віцэ-спікерам Сенату, верхняй палаты парламенту, Святлана Ціханоўская ўсклала кветкі на Альшанскіх могілках Прагі да магілаў старшыняў Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Пятра Крэчэўскага і Васіля Захаркі.
«Гэта быў чалавек, які ўсё жыццё працаваў дзеля Беларусі і спадзяваўся пабачыць яе незалежнасць. На жаль, ён не змог дажыць да гэтага дня. І пазней мы бачылі, што незалежная краіна не абавязкова азначае свабодная. І таму нашае змаганне працягваецца. І ў нас нарэшце ёсць шанец здзейсніць тое, за што змагаўся Пётр Антонавіч», – заявіла Святлана Ціханоўская ў прамове ля магілы Крэчэўскага.
Напярэдадні Святлана Ціханоўская сустрэлася з кіраўніцтвам Сенату.
«Той факт, што Сенат парламенту Чэшскай Рэспублікі запрасіў галоўную прадстаўніцу Беларусі Святлану Ціханоўскую як галоўную госцю, я асабіста расцэньваю як факт, што Сенат Чэхіі і я прызнаём Святлану Ціханоўскую прэзідэнт-электам Беларусі», – заявіў у Сенаце ягоны старшыня Мілаш Выстрчыл.
Поделиться ссылкой:


title: БАЖ звярнулася ў МУС, Мінздароўя, ДВП з просьбаю шпіталізаваць Андрэя Пачобута

maintext:
Зварот з просьбаю шпіталізаваць палітвязня, журналіста Андрэя Пачобута, які ў турме захварэў на Covid-19, а да таго ж мае праблемы з сэрцам, накіраваны ў Міністэрства ўнутраных спраў, Міністэрства аховы здароўя, Дэпартамент выканання пакаранняў і яго структурныя падраздзяленні — Упраўленне па Мінску і Мінскай вобласці, у Турму № 8 у Жодзіна, дзе і ўтрымліваецца журналіст.
Прыводзім поўны тэкст звароту:
“ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў» стала вядома аб тым, што сябра нашай арганізацыі журналіст Пачобут Андрэй Станіслававіч, які знаходзіцца пад вартай у ПУ «Турма № 8», не атрымлівае вельмі неабходнай яму медыцынскай дапамогі. Сродкі масавай інфармацыі і родныя Андрэя паведамляюць, што ён захварэў Covid-19, але працягвае знаходзіцца ў перапоўненай камеры з дванаццаццю іншымі падследнымі.
Андрэй Пачобут мае захворванні сардэчна-сасудзістай сістэмы. Захворванне каронавірусам у тых умовах, у якіх ён знаходзіцца (у тым ліку абмежаванні сядзець або ляжаць у камеры на працягу дня), ставіць пад пагрозу захаванне здароўя і нават жыццё Андрэя. Акрамя таго, пад рызыкай заражэння аказваюцца ўсе людзі, якія знаходзяцца ў адной з ім камеры, супрацоўнікі папраўчай установы.
Просім неадкладна шпіталізаваць Андрэя Пачобута і забяспечыць яму неабходную медыцынскую дапамогу. Звяртаем увагу на абсалютную неадпаведнасць самым мінімальным медыцынскім і прававым патрабаванням умоў утрымання ў следчых ізалятарах асоб, віна якіх нават не ўстаноўлена судом. Гэта яшчэ больш недапушчальна ў перыяд пандэміі, паколькі падрываецца здароўе людзей, ставіцца пад пагрозу іх жыццё”.
Поделиться ссылкой:


title: "За вернасць прафесіі быў заплачаны высокі кошт…"

maintext:
Журналісткі Кацярына Бахвалава (Андрэева) і Дар’я Чульцова, якія зараз знаходзяцца за кратамі, сталі лаўрэатамі міжнароднай прэміі Courage in Journalism Awards – за адвагу ў журналістыцы.
Нагадаем, што ў лютым 2021 года суд Фрунзенскага раёна Мінска асудзіў Кацярыну і Дар’ю на 2 гады калоніі агульнага рэжыму за «арганізацыю і падрыхтоўку дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак».
15 лістапада 2020 года ў доме на «Плошчы Перамен» у Мінску яны вялі стрым з разгону мірнай вулічнай акцыі памяці забітага пратэстоўца Рамана Бандарэнкі.
Андрэева і Чульцова сваёй віны не прызналі. Яны прызнаны палітзняволенымі.
Зараз муж Кацярыны Ігар Ільяш паведаміў, што журналісткі сталі лаўрэатамі міжнароднай прэміі за адвагу ў журналістыцы – Courage in Journalism Awards. Гэтую прэмію ўручае Міжнародны фонд жанчын, якія працуюць у СМІ.
«Мы ведалі пра выбар журы загадзя, – распавёў Ігар. – Я паведаміў пра гэта Каці ў тэлеграме яшчэ два тыдні таму, неўзабаве пасля яе прыбыцця ў гомельскую калонію. Потым яна распавядала ў лісце, што гэтая навіна стала для яе велізарным і вельмі прыемным сюрпрызам: яна зведала шмат станоўчых эмоцый, на якія звычайна не разлічваеш у турме. Каця была па-сапраўднаму расчулена.
Калі Каця толькі пачынала свой шлях у журналістыцы, яна марыла калі-небудзь папрацаваць у «гарачай кропцы» і стаць лаўрэатам гэтай прэміі.
«Але калі «гарачая кропка» здарылася ў маім горадзе, ні пра якія ўзнагароды я і не думала… У галаву нават не прыйшло, што мы праяўляем нейкую «адвагу ў журналістыцы». Проста працуеш, як машына: зняць тое, сказаць тое, ісці, стаяць, сувязь з рэдакцыяй…» – прызнавалася Каця ў лісце.
Летам-восенню 2020 года яна думала толькі пра тое, каб зрабіць сваю працу добра, данесці да грамадства праўду пра тое, што адбываецца. І ў яе гэта атрымалася. І яна ганарыцца гэтым.
Так, за вернасць прафесіі быў заплачаны высокі кошт. Але Каця пераканана, што ўсё гэта было не дарма».
Публікацыя – з № 44 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Анджэй Дуда сустрэўся з польскімі актывістамі, вызваленымі з беларускай турмы

maintext:
«Мы не дапусцім, каб беларускі народ і польскі народ пасварыліся. Ілжывыя абвінавачванні ў прапагандзе нацызму – подлыя», – заявіў сёння прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда пасля сустрэчы з актывістамі, вызваленымі з-пад арышту ў Беларусі, паведамляе Белсат.
Прэзідэнт размаўляў на канферэнцыі з прадстаўнікамі польскай нацыянальнай меншасці ў Беларусі: Ірэнай Бярнацкай і Марыяй Цішкоўскай з Галоўнага праўлення Саюзу палякаў Беларусі і Ганнай Панішэвай, дырэктаркай польскай школы ў Берасці, якія ў Польшчы з 25 траўня.
Анджэй Дуда падкрэсліў, што да нядаўняга часу яны былі ў турме ў Беларусі, іх вызвалілі дзякуючы дыпламатычным намаганням польскіх уладаў, што цягнуліся некалькі тыдняў.
Напачатку прэзідэнт падкрэсліў, што польская меншасць у Беларусі ёсць неадʼемнай часткаю беларускага грамадства. Ён дадаў, што міжнародныя канвенцыі гарантуюць ёй права клапаціцца пра сваю спадчыну і развіваць уласную нацыянальную культуру. Правы меншасцяў таксама гарантаваныя польска-беларускім пагадненнем 1992 года, якое шмат гадоў паважалася, а цяпер парушаецца беларускім бокам, адзначыў прэзідэнт.
Прэзідэнт пагутарыў з прадстаўнікамі польскай дыяспары пра два месяцы, якія яны правялі ў беларускім СІЗА. Іх абвінавацілі ў «рэабілітацыі нацызму» і «распаўсюджванні нацыянальнай варожасці». Таксама абмяркоўвалася пытанне польскіх школаў, польскага скаўтынгу і лёсу Саюзу палякаў у Беларусі, прэзідэнт якога Анджэліка Борыс застаецца пад вартаю, а шматлікім актывістам давялося эміграваць.
«Я хацеў бы падкрэсліць вельмі рашуча: польскія ўлады і я, як прэзідэнт Рэспублікі Польшча, буду рабіць усё, каб палякі і беларусы не былі падзеленыя», – заявіў Дуда.
Ён падкрэсліў, што цяперашнія ўлады Беларусі пераследуюць Саюз палякаў у Беларусі.
«Спроба падзяліць палякаў з беларусамі такім чынам праз ілжывыя абвінавачанні ў прапагандзе нацызму, што, відавочна, было драмай як для беларусаў, так і для палякаў падчас Другой сусветнай вайны, што прывяло да знішчэння семʼяў, гнуснае абвінавачанне, гэта жудаснае абвінавачанне», – заявіў прэзідэнт.
«Але я хацеў бы вельмі рашуча падкрэсліць, што мы не дапусцім сварак нашых грамадстваў», – падкрэсліў Дуда.
Ганна Панішэва выступіла ад імя лідараў польскай меншасці ў Лідзе, Берасці і Ваўкавыску:
«Спадар прэзідэнт, я хацела б выказаць вялікую ўдзячнасць […] за вызваленне нас з турмы, у якую мы трапілі паводле абсурднага абвінавачання. Мы павінны былі абараняць сваю годнасць, годнасць праклятых салдатаў і годнасць Польшчы. Мы робім гэта ў Беларусі гадамі, але сёлета за гэта пасадзілі не толькі нас, але і іншых. Я спадзяюся, што мы разам будзем бараніць добрае імя Польшчы, у тым ліку палякаў у Беларусі. І што ніхто ніколі не падзеліць беларускую нацыю і польскую».
Таксама сёння з прэзідэнтам Польшчы сустрэліся Павел Латушка і Святлана Ціханоўская. Палітыкі паразмаўлялі з беларусамі, што жывуць у Польшчы, і абмеркавалі неабходнасць прызнаць рэжым Аляксандра Лукашэнкі тэрарыстычным.
Поделиться ссылкой:


title: Ці дапаможа лідару музычнага гурта Наважылаву віцэ-губернатар Салтыкоў-Шчадрын?

maintext:
У Гомелі судзяць лідара метал-гурта Gods Tower Уладзіслава Наважылава. Ён назваў чыноўніка «крайне глупым боровом».
Гісторыя гэта мінулагодняя, жнівеньская, калі градус палітычнага жыцця ў гарадах і мястэчках рэзка пайшоў угару з прычыны фальсіфікацыі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў. На вуліцы выйшлі тысячы выбаршчыкаў з пытаннямі: «Дзе нашы галасы?», «Хто даў права збіваць мірных людзей?». У Гомелі пыталіся яшчэ: «Хто вінаваты ў смерці Аляксандра Віхора?»
На YouTube ў тыя дні з’явіўся відэаролік пад назвай «Гамяльчане сустракаюцца з уладамі горада. На пытанні адказвае губернатар вобласці Генадзь Салавей». Пад відэаролікам вакаліст Наважылаў (творчы псеўданім Lesley Knife) і змясціў пост пра «глупого борова». Былі там допісы і больш яршыстыя, але безасабовыя. А тут прозвішча «Салавей» ды яшчэ з указальным займеннікам «гэты».
Следства расцаніла пост як «публічную абразу прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў» – артыкул 369 Крымінальнага кодэкса. Справу ў Цэнтральным судзе Гомеля разглядае суддзя Сяргей Кармановіч, а дзяржаўнае абвінавачанне падтрымлівае прадстаўніца пракуратуры Таццяна Гаркуша.
«Быў на ўзводзе»
На судовым пасяджэнні, якое адбылося днямі, Уладзіслаў Наважылаў віну прызнаў часткова. Патлумачыў, што ён сапраўды 16 жніўня 2020 года праз мабільны тэлефон праглядаў на YouTube відэаролік з Гомеля, а потым размясціў пад ім каментарый з пяці слоў, але не меў на мэце кагосьці абразіць, не меў на ўвазе канкрэтнага чалавека.
– Калі мяне выклікалі ў СК і сказалі, што я абразіў Салаўя, я хвілін сорак не мог уцяміць, пра каго ідзе гаворка. Падумаў – пра расійскага тэлевядоўцу Салаўёва. Я напісаў каментар і забыўся на яго, – казаў на судзе франтмен музычнага гурта.
У мінулым жніўні, як выказаўся Уладзіслаў, ён «быў на ўзводзе»: тры дні не маглі працаваць, паколькі адключылі інтэрнэт, улады бяздзейнічалі, не было рэакцыі на смерць маладога гамяльчаніна Аляксандра Віхора. Паводле слоў Наважылава, ён пакінуў каментарый пасля прагляду відэароліка пра сустрэчу «губернатара» Салаўя з пратэстоўцамі на прыступках аблвыканкама, бо той нібыта не выканаў свае абавязкі, не даў зразумелага адказу на хвалюючыя пытанні.
– Вы лічыце, што нядача адказу з’яўляецца невыкананнем абавязкаў? – пыталася дзяржабвінаваўца Гаркуша.
– Так, – адказаў Уладзіслаў.
Абагульнены вобраз… з прозвішчам
На допыце ў судзе ў Наважылава пыталіся: калі ён не меўся нікога абразіць, то чаму напісаў канкрэтнае прозвішча «Салавей» і да яго – не вельмі прыгожае вызначэнне.
– Я не задумваўся над прозвішчам, «боров» для мяне – вобраз чыноўніка паводле расійскага пісьменніка Салтыкова-Шчадрына (які, дарэчы, быў віцэ-губернатарам Цвярской губерні. – Аўт). Я чытаў яго. Гэта абагульнены вобраз. Салтыкоўскія чыноўнікі ў Расіі адказваюць беспрадметна. Нікога абражаць не збіраўся, даваў ацэнку сітуацыі, а не чалавеку. Усе словы літаратурныя. Пакінуў каментарый, каб выпусціць пару,– тлумачыў абвінавачаны музыкант.
Наважылаў нават запэўніў, што «калі сваім пастом прынёс (Салаўю) пакуты, то гатовы выбачыцца». Чаму да суда гэтага не зрабіў? Бо не ўяўляе, якім чынам гэта можна было зрабіць.
На судовае разбіральніцтва старшыня аблвыканкама Генадзь Салавей не прыйшоў, спаслаўшыся за занятасць, і пісьмова папрасіў разглядаць справу без яго прысутнасці.
Дзяржабвінаваўца Гаркуша падчас судовых спрэчак заявіла, што віна Уладзіслава Наважылава ў публічнай абразе прадстаўніка ўлады даказана матэрыяламі справы і знайшла пацвярджэнне ў ходзе судовага следства. Яна прапанавала пакараць музыканта трыма гадамі абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу – на так званую «хімію».
Вырак суда мае быць абвешчаны 21 чэрвеня.
Публікацыя – з № 45 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Радзіма "Хобіта" зачынілася для беларускіх чыноўнікаў

maintext:
Новая Зеландыя ўвяла візавыя санкцыі супраць прадстаўнікоў беларускага рэжыму. Для іх цяпер забаронены ўезд на тэрыторыю краіны і транзіт праз яе. Падставай для санкцыяў сталі падазрэнні ў фальсіфікацыі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і парушэнні правоў чалавека. Пра гэта заявіла міністр замежных спраў краіны Нанаія Махута, паведамляе ТАСС.
“Новая Зеландыя лічыць дзеянні рэжыму Лукашэнкі непрымальнымі і далучаецца да партнёраў, спыняючы выдачу ўязных віз шэрагу асоб, якія маюць дачыненне да злоўжыванняў. Забарона закране больш за 50 чалавек, уключаючы прэзідэнта, ключавых супрацоўнікаў яго адміністрацыі, выбарчай камісіі краіны, паліцэйскага ведамства і сіл бяспекі” , — паведамила Нанаія Махута.
Кіраўніца знешнепалітычнага ведамства Новай Зеландыі згадала і нядаўнюю пасадку ў Мінску самалёта Ryanair, а таксама арышт блогера Рамана Пратасевіча і Сафіі Сапегі. “Мы вітаем расследаванне гэтага інцыдэнту Міжнароднай арганізацыяй грамадзянскай авіяцыі (ІКАО) і працягваем заклікаць Беларусь да правядзення свабодных і справядлівых выбараў”, — дадала Нанаія Махута.
Нагадаем, што Новая Зеландыя – краіна падобная на казку. Менавіта там здымаліся неверагодныя фэнтэзі па Толкіну «Уладар пярсцёнкаў» ды «Хобіт». А яшчэ гэта радзіма рэжысёра, які зняў гэтыя сусветна вядомыя карціны, Пітэра Джэксана. Ну і , зразумела, там знаходзіцца “Хобітон” – знакамітае турыстычнае месца, дзе праходзілі здымкі трылогіяў «Уладар пярсцёнкаў» ды «Хобіт».
Поделиться ссылкой: