title: "Вайна малаціла беларусаў у два цапы - і спераду, і ззаду"

maintext:
Ад рэдакцыі
Гісторыя Вялікай Айчыннай вайны даўно стала ў Беларусі палітычным чыннікам. Да яе пастаянна апелююць палітыкі розных узроўняў, дзяржаўныя СМІ палохаюць ёю народ і яе ж паказваюць як час найвялікшага ўздыму народнага патрыятызму.
Пра вайну ў нас напісаны тысячы мастацкіх і дакументальных кніг (сярод якіх немагчыма не назваць кнігу-помнік «Я з вогненнай вёскі…»), зняты сотні кінафільмаў, па ваеннай тэматыцы абаронена безліч навуковых дысертацый. І ўсё ж, трэба прызнаць, у пераважнай большасці іх пра вайну расказана спрошчана-аднабока, паводле прынцыпу: свае – чужыя. Хоць праўда жыцця ніколі не бывае чорна-белай, у ёй нашмат больш колераў. Беларуская дзяржпрапаганда працягвае грымець у пераможныя літаўры і дзьмуць у пераможныя фанфары (асабліва напярэдадні 9 мая і 22 чэрвеня), нібы забываючы, што вайна – гэта найперш народная трагедыя, якая вымагае смутку і памяці. Як пісаў калісьці народны паэт Беларусі, былы франтавік Пімен Панчанка, маючы на ўвазе гучныя святочныя салюты: «Сябры мае, прашу цішэй паліць – зямлі яшчэ баліць і мне баліць».
Боль той не праходзіць і сёння. Боль не толькі па мільённых ахвярах, але і па схаванай у архівах праўдзе. Бо і дагэтуль у гісторыі Вялікай Айчыннай застаюцца «белыя плямы», а героямі часам лічацца тыя, на чыіх руках кроў ні ў чым не вінаватых мірных людзей. Кіруючыся сваім галоўным прынцыпам «праўда вышэй за ўсё» (якой бы яна ні была), «Народная Воля» сёння дае слова жыхарам дзвюх «вогненных вёсак» на Брэстчыне, у якіх пабываў наш карэспандэнт.
***
Што адбылося ў вёсках Боркі і Була Івацэвіцкага раёна ў лістападзе 1942 года?
Пра трагедыю вёсак Боркі і Була, што ў Івацэвіцкім раёне, я ўпершыню пачуў ад мясцовага краязнаўцы Алеся Зайкі. На старэнькім матацыкле «Мінск» ён аб’ехаў усю паўночную Брэстчыну, назапісваў безліч розных гісторый.
Неяк Алесь Фаміч са свайго Заполля на Івацэвіччыне даехаў ажно ў Зэльву, на чарговыя Геніюшаўскія чытанні. Нечакана параіў наведацца на яго радзіму, каб задакументаваць у тым ліку і сведчанні пра мінулую вайну ад жыхароў вёсак Боркі і Була. Сведчанні, якія не трапілі ні ў рэгіянальную кнігу-хроніку «Памяць», ні ў мемуары партызанскіх камандзіраў, чые атрады дзейнічалі ў тых краях.
Далікатны і ціхмяны ў абыходжанні з людзьмі, Алесь Фаміч неяк параіў мне: «Адкладзіце ўсе справы і прыязджайце, пра многае даведаецеся. Толькі не марудзьце, бо можаце не застаць сведак. Сведак злачынства, замоўчанага, але не забытага!»
Справы адкласці не заўсёды атрымліваецца. Прайшоў і год, і два… Ужо і Алеся Зайкі не стала, а я ўсё не ехаў.
Нарэшце пяць гадоў таму выбраўся, папярэдне парабіўшы выпіскі з розных энцыклапедый і вікіпедый (другія звычайна паўтараюць тое, што напісана ў першых). Ва ўсіх даведніках сцвярджалася, што позняй восенню 1942 года Боркі і Булу спалілі фашысты, пастраляўшы мірных жыхароў. Па Борках называлася і канкрэтная лічба – 57 загінулых.
Чаму я не прыняў на веру энцыклапедычныя звесткі? Бо ведаў Алеся Зайку як надзвычай сумленнага чалавека. А з яго слоў выходзіла, што забівалі вяскоўцаў і палілі хаты зусім не фашысты…
І вось мы з сябрам у Буле, што на самым памежжы з Гродзеншчынай. Хадзілі ад хаты да хаты, ад лаўкі да лаўкі – добра што выдаўся пагодлівы дзень. Спачатку людзі паглядалі на нас з насцярогаю, не дужа ахвотна ішлі на кантакт. Але пару хвілін нязмушанай гаворкі пра справы гаспадарска-вясковыя, і лёд недаверу раставаў. Адчувалася, што тую балючую праўду, якую дзяды і бабулі насілі ў сабе амаль восемдзесят гадоў, ім карцела камусьці выказаць. Не хацелася забіраць на той свет.
85-гадовая (на момант запісу) Алена Анішчык корпалася ў гародзе. Перапыніла сваю працу з палёгкай («хоць спіна адыдзе»), прысела разам з намі на лавачку, трохі пакасілася на дыктафон і пачала ўспамінаць:
– Зразу жылі спакойна, а потым паявіліся партызаны. А ў нашай Буле самаахова была, мужчыны бралі аружжа, каб партызаны сяло не рабавалі. Бо так было: немцы – днём, а партызаны – уночы. І куды падзецца?.. Ужо на зіму бралася, як партызаны падпалілі хату солтыса – па-вулічнаму яго Грыцам звалі. Ён сам у Косаве жыў, тут баяўся. Хата як палыхнула! А партызаны ішлі па вёсцы і стралялі ў каго папала, многа людзей пабілі нявінных. Ад солтысавай хаты ўсё сяло занялося, тры ці чатыры хаты засталіся. Мы самі не ведалі, куды бегчы. Выносіш з хаты дабро, а куля не глядзіць, куды ляціць…
Партызанаў не на парашутах скідвалі, у лес ішлі мясцовыя людзі. Іх ведалі, і яны, як правіла, усіх навокал ведалі. Таму я не мог паверыць, што жыхар суседняй вёскі, хай сабе і атрымаўшы загад, раптам рабіўся карнікам для землякоў. Я папрасіў Алену Іванаўну ўдакладніць: няўжо не было такіх, якія спрабавалі выратаваць сваіх жа людзей?
– Дык наша хата так і ацалела, – аж прасвятлела тварам мая суразмоўца. – Ішоў адзін партызан і кажа: вашу хату паліць не будзем, сядзіце ціха. Звалі яго Міхаіл Шагун, я яго помню, дай Божа яму здароўечка, калі яшчэ жыве. Ведаеце, тады людзі жылі як спутаныя – не ведалі, што рабіць. Адзін брат у партызанах, а другі ішоў у паліцыю.
Пра тое, як вайна дзяліла напалам сем’і і рабіла ворагамі крэўнікаў, напісана нямала. Ці не самы вядомы твор – «Ціхі Дон» Міхаіла Шолахава. Але варагавалі браты не толькі на Доне і не толькі ў грамадзянскую. У Вялікую Айчынную падобных прыкладаў не менш было і ў Беларусі. Жыхар Булы Уладзімір Бурдзь, якому ў 1942-м было восем гадоў, прыгадаў, што і яго блізкі сваяк партызаніў на Івацэвіччыне, нават браў удзел у разгроме нямецкага гарнізона ў недалёкім Косаве. Але добрага слова на адрас «народных мсціўцаў» не знаходзіцца і ў яго.
– Я ж табе кажу – вайна малаціла беларусаў у два цапы, і спераду, і ззаду. Немцы бралі яду, але за душу не трэслі. А партызаны ўсё граблі, карову апошнюю забіралі. Казалі пасля: Пранягін быў у іх камандзірам. У іх загад быў – паліць усё. Мы хаваліся ў дзядзькі, ён за сундук залез. Дык партызан праз сундук стрэліў і параніў яго ў грудзі. А я малы быў, шкадаваў, цяжка глядзець, як чалавек пры табе памірае. Каб сёння, дык вылечылі б, а ў вайну дзе таго доктара знойдзеш… Мы, малыя, на агароды выбеглі і так уратаваліся. А пасля ў Прадзелкі (суседнюю вёску. – М.С.) перабраліся жыць. Бо тут не было дзе. Пару хат засталося, што былі бляхай крытыя. Партызаны стралялі ўсіх, хто пападзе пад рукі, такое права было – вайна. А слова супраць не скажы – застрэляць.
Згаданы Уладзімірам Кірылавічам Павел Пранягін камандаваў партызанскім атрадам імя М.Шчорса. Народжаны ў Татарстане, у 1941-м трапіў у акружэнне, хаваўся па беларускіх лясах, потым сабраў атрад, які дзейнічаў на тэрыторыі былых Косаўскага і Быценскага раёнаў (цяпер Івацэвіцкі і Слонімскі). У 1944 годзе быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, пазней стаў ганаровым грамадзянінам Брэста, часта выступаў перад школьнікамі. Цікава, ці расказваў ім партызан-герой пра «спецаперацыю» ў дзвюх прылясных вёсачках у лістападзе 1942 года?
З Булы лясною дарогаю мы скіраваліся ў Боркі, дзе паўтарыўся той самы жудасны сцэнарый: аблава на солтыса, самаахова, партызанская расправа. З васьмідзесяці хат ацалелі толькі шэсць. Мы з сябрам зайшлі на падворак да 83-гадовага (на той час) Мікалая Сідаровіча. Ён замілавана прыслухаўся да нашай літаратурнай беларускай мовы, нават пачаставаў нас бярозавым сокам. Калі ж дайшло да мэты нашага візіту, цяжка ўздыхнуў:
– Што было, тое было. Я дакладна ведаю, што ў нас дзейнічалі «шчорсаўцы». Солтысам у Борках быў Антон Мікалайчык, стаялі літоўцы, і сваіх самаахоўцаў было чалавек дзесяць. І як рашылі партызаны Боркі ліквідаваць, дык з трох бакоў ішлі. А з краю вёскі варта стаяла, адзін з вартавых стрэліў і параніў партызана. І камандзір даў каманду – біць усіх без разбору. Яны думалі, што самаахоўцы будуць уцякаць на Любішчыцы, там перакрылі дарогу, а тыя рванулі ў лес, і след прастыў. То спагналі злосць на людзях. А людзі спачатку не ўцякалі, бо нашы хлопцы для партызанаў зброю збіралі. А тыя прыйшлі і не разбіраліся, хто свой, хто чужы. Забілі 57 чалавек. Нас, малых, потым сваякі забралі ў Любішчыцы, і я там пры немцах два класы беларускай школы скончыў.
57 чалавек… «Падчас вайны ў Борках гітлераўцамі было спалена 90 дамоў, забіта 57 чалавек», – працытаваў я Мікалаю Іванавічу выпіску з энцыклапедыі.
– Лічба то правільная, але забівалі не немцы. А вы хіба праўду напішаце? – раптам засумняваўся ў нашых журналісцкіх магчымасцях Мікалай Сідаровіч. Мы паабяцалі напісаць праўду, за што атрымалі яшчэ па кубку бярозавіку…
Наступны суразмоўца – боркаўскі старажыл Міхаіл Новік – з усіх сваіх аднавяскоўцаў быў настроены найбольш рашуча. Закурыўшы папяросу, ён нешта сказаў пра ўчэпістасць дзіцячай памяці і нібы вярнуўся ў той страшны дзень:
– Я сам чуў, як на вуліцы партызан крычаў: бі старога і малога! Забіралі ўсё, гэта я яшчэ разумею, есці ж і ў лесе трэба. Але каб так здзекавацца! Мсціцелі народныя… Не мсціцелі, а грабіцелі. Людзі як маглі хаваліся, а хто не схаваўся – куля ў лоб. Маю сястру, Новік Таццяну, усяго 18 гадкоў ёй было, застрэлілі пры хаце, каб не адцягнулі – згарэла б… Каб і сёння хто падказаў, хто з іх, забойцаў, жывы застаўся, я б з яго скуру драў і саліў… Такая прыгажуня была, 18 гадоў… Чым ён, гадзіна, думаў, калі страляў?
Супакоіўшыся, Мікалай Міхайлавіч падахвоціўся звесці нас са сваёй равесніцай, якой «таксама ёсць што вам расказаць». Патэлефанаваў і патлумачыў, куды пад’ехаць. У канцы вёскі нас на вулічнай лаўцы ўжо чакала Любоў Гегеня. Рэкамендацыйны званок спрасціў нашу камунікацыю, таму я адразу дастаў дыктафон. Пачутае літаральна выклікáла дрыжыкі па целе, расказваючы, цётка Люба трохі падгалошвала, як на пахаванні:
– Прыбягае мама ў хату, а нас на печы чацвёра: «Уцякайма, дзеці, гарым!» Мы выскачылі, залезлі ў пограб, а снег ад агню растаў, і мы ў вадзе ледзяной сядзім, ужо дым нас задушвае ў пограбе… Мама вылезла і ўпала… Тады забілі маму, бабулю, яна ў хаце згарэла… двух дзядзькоў – маміных братоў, цётку – бацькаву сястру… Прыехала з Падстарыні радня, бацька труну зрабіў, не габлявалі, не абівалі, туды маму палажылі, бабулю – попел сабралі… Засталіся на папялішчы голыя, як стаім, – ні апрануць няма чаго, ні з’есці. Выкапаў бацька яму, накрыў. Мы там і зімавалі, і жылі ў той зямлянцы. І, прабачце, вошы нападалі, і кароста нейкая, і галадалі…
Пытаюся ў Любові Васільеўны (па-вясковаму – Васільковай): як боркаўцы жылі потым поруч з былымі тымі партызанамі? Ці спрабавалі дамагчыся нейкага пакарання? Ці не здаралася вясковых самасудаў? (Такое мела месца ў вёсцы Нацкава Мастоўскага раёна, дзе адбылася падобная – адзін у адзін – трагедыя; пра яе я расказаў у артыкуле «Крывавы свiтанак вогненнай вёскi» на старонках «Народнай Волі» за 17 мая 2019 года.)
Люба Васількова прыпамінае, што аднойчы ледзь не дайшло і да самасуду, калі колішні партызан з недалёкай Падстарыні Бобік (такое меў прозвішча) на вяселлі ў Борках прызнаўся, што «Марышку, так па-вулічнаму звалі маю маму, ён сваёй рукою палажыў… А мой брат Цімох пачуў гэта, прыходзіць да мяне і кажа: «Люба, я таго Бобіка абалью бензінам і спалю!» Я стала прасіць: «Цімох, яго Бог пакарае, не палі, бо самога зловяць і пасадзяць»…
А на развітанне мы пачулі гісторыю, вартую ўвасаблення ў кіно, сур’ёзным кіно пра вайну накшталт фільма «Ідзі і глядзі» ці «Знак бяды». Аказваецца, боркаўскія дзеці, чые маці загінулі ў той чорны лістападаўскі дзень, хадзілі на могілкі… будзіць сваіх мам. Цётка Люба ўспамінае і зноў час ад часу пераходзіць на галашэнне:
– Грабем, абдзіраючы пазногці, зямлю і плачам: мамачкі родныя, нашто вы нас пакінулі, забярыце нас з сабою. Пакуль хтосьці з дарослых не прагоніць дадому. От так мы і пражылі тую вайну…
Як паведамляе энцыклапедыя, «пад абаронай атрада імя М.Шчорса знаходзілася звыш 10 тысяч мірнага насельніцтва. Ён толькі за перыяд з ліпеня 1942 па красавік 1943 года пусціў пад адхон 24 эшалоны з жывой сілай і тэхнікай ворага, знішчыў 10 прадпрыемстваў, складоў, 12 вузлоў сувязі, разграміў 17 гарнізонаў, паліцэйскіх участкаў, падарваў 1062 рэйкі, 33 масты».
Я не суддзя і не рэвізор партызанскага руху. Магчыма, «шчорсаўцы» і сапраўды білі немцаў і ў хвост, і ў грыву. І імем іхняга камандзіра цалкам заслужана названы вуліцы ў Косаве і Брэсце. Усё ж 24 эшалоны і 33 масты. Але куды падзець Булу і Боркі? У які геройскі рапарт-рэестр запісаць?..
Пяць гадоў гукавыя файлы з галасамі жыхароў гэтых вёсак праляжалі ў маім камп’ютары. Штогод на 9 Мая, аглушаны пераможнымі фанфарамі БТ, я праслухоўваў тыя ціхія галасы, каб прыглушыць імі бессаромна-гучныя прапагандысцкія фанфары. Урэшце вырашыў апублікаваць сведчанні-дакументы, бо вайна – гэта зусім не фанфары, а найперш нягучная памяць пра трагічныя падзеі, што мелі месца на нашай беларускай зямлі.
Публікацыя – з № 40 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Эканамічны суд Мінску вынес рашэнне ў справе спявачкі Анжалікі Агурбаш — вярнуць грошы ў поўным аб'ёме (плюс судовыя выдаткі) за ўзяты на рэалізацыю

title: Анжаліка Агурбаш прайграла ў судзе "футравую справу"

maintext:
Эканамічны суд Мінску вынес рашэнне ў справе спявачкі Анжалікі Агурбаш — вярнуць грошы ў поўным аб’ёме (плюс судовыя выдаткі) за ўзяты на рэалізацыю тавар, паведамляе Свабода.
Разглядаўся пазоў «Белкаапсаюзу» і «Белкаапзнешгандлю» да індывідуальнай прадпрымальніцы і спявачкі Анжалікі Агурбаш аб выпатрабаванні маёмасці.
Нягледзячы на тое, што пасяджэнне было папярэдняе, суд ня стаў прызначаць дату асноўнага працэсу і цалкам задаволіў прэтэнзіі прадпрыемства. Не перашкодзіла гэтаму і адсутнасьць адказніцы.
Паводле юрыдычнага аддзелу «Белкаапсаюзу», у лістападзе 2018 году з Анжалікай Агурбаш была заключаная дамова аб рэалізацыі 40 футравых вырабаў. Спявачка атрымала тавар і мусіла рэгулярна пералічваць грошы ад рэалізацыі, але гэтага не рабіла.
У выніку ёй выставілі суму ў памеры блізу 83 тысяч даляраў за «прысабечаную» прадукцыю і дадаткова каля 7 тысяч рублёў дзяржаўнай пошліны на судовыя выдаткі.
«Для мяне зварот у суд з боку „Белкаапсаюзу“ і „Белкаапзнешгандлю“ — поўная нечаканасць! Цяпер разбіраюся ў сітуацыі. Я не планую і не збіраюся нікуды з’язджаць. У рамках прававога поля Расейскай Федэрацыі я сябе адчуваю ўпэўнена і бяспечна. А вось ад цяперашняга рэжыму Лукашэнкі можна чакаць чаго заўгодна», – сказала тэлеканалу Белсат Анжаліка Агурбаш.
Згодна з заканадаўствам, рашэнне эканамічнага суду можа быць абскарджанае цягам 15 дзён.
Анжаліка Агурбаш падтрымала беларускі пратэст, сама брала актыўны ўдзел у акцыях каля беларускай амбасады ў Маскве, рэзка выказвалася пра рэпрэсіўны рэжым Лукашэнкі.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: 78-гадовую пенсіянерку аштрафавалі на 4350 рублёў за адзін цюльпан каля мемарыялу Тарайкоўскага

maintext:
Мінчанку Галіну Іванову затрымалі 16 мая каля мемарыяла Аляксандра Тарайкоўскага. Жанчыну абвінавацілі «ў пікетаванні, шляхам узняцця рукі ўверх і ўскладання аднаго цюльпана», паведамляюць праваабаронцы.
— Якія ў вас падставы не давяраць суду?
— Ніякіх, але і даверу ніякага.
З гэтага дыялогу 31 траўня пачаўся разгляд справы 78-гадовай Галіны Івановай у судзе Фрунзенскага раёна. Судовы працэс вяла суддзя Марыя Ярохіна,
16 траўня пенсіянерку Галіну Іванову затрымалі каля мемарыяла Тарайкоўскага. Жанчыну абвінавацілі «ў пікетаванні, шляхам узняцця рукі ўверх і ўскладання аднаго цюльпана». У рапарце ўчастковага Фрунзенскага РУУСа сказана, што пенсіянерка «ўздымала два пальцы ўверх каля дарогі, ускладала кветкі і махала праязджаючым машынам, чым парушыла закон аб масавых мерапрыемствах». За гэта «правапарушэнне» на жанчыну склалі пратакол па ч.3 арт. 24.23 КаАП, бо гэта ўжо паўторнае затрыманне за год. Мінулым разам Галіну Герасімаўну затрымалі на Маршы пенсіянераў і аштрафавалі на 600 рублёў. Штраф спісалі з яе пенсіі.
Галіна Герасімаўна пракаментавала абвінавачванне:
– Я была адна. На Прытыцкага касілі траву і там я знайшла цюльпан пухнаты. Я такіх прыгожых раней ніколі не бачыла, таму адразу захацела яго дадому забраць, але ён ужо да гэтага часу трохі падсох. У сметнік яго выкінуць рука не паднялася, таму я паклала яго да астатніх кветак каля дарогі і пайшла далей. Але мяне амаль адразу затрымалі. А дарэчы, ці ёсць закон, які забараняе класці кветкі?
Суддзя Ярохіна абурылася пытанню і параіла спытаць у юрыстаў. Міліцыянт на судзе пацвердзіў, што асабіста бачыў, як пенсіянерка каля дарогі спрабавала прыцягнуць да сябе ўвагу кіроўцаў. Галіна Герасімаўна, слухаючы паказанні сведкі, смяялася і не разумела, як ён можа хлусіць, гледзячы ёй у вочы.
Заслухаўшы паказанні сведкі і праглядзеўшы матэрыялы справы, суддзя Марыя Ярохіна прыняла рашэнне аштрафаваць Галіну Іванову на 4350 рублёў (150 базавых).
Поделиться ссылкой:


description: Сам хаб «Імагуру» быў пазбаўлены памяшкання ў сталіцы і зараз не працуе. «Імагуру» стаў адным з нямногіх партнёраў Google for Startups у Еўропе. Падпісана

title: "Імагуру" стаў адным з нямногіх партнёраў Google for Startups у Еўропе


title: Зняволеныя журналісткі Андрэева і Чульцова сталі пераможцамі нямецкай прэміі

maintext:
Журналісткі тэлеканалу «Белсат» Дар’я Чульцова і Кацярына Андрэева, якія знаходзяцца за кратамі з 15 лістапада 2020 году, сталі пераможцамі спецыяльнай прэміі Джорджа Вайдэнфэльда ў межах нямецкай журналісцкай прэміі Axel-Springer-Preis.
Прэмія Axel-Springer-Preis заснаваная ў 1991 годзе аднайменным выдавецтвам, штогод яе прысуджае нямецкая Акадэмія журналістыкі. У межах прэміі Axel-Springer-Preis ёсьць некалькі намінацыяў. Адна з іх – спецыяльная прэмія імя Джорджа Вайдэнфэльда. Ёй узнагароджваюць за выбітныя дасягненні ў журналістыцы расследаванняў, адважную і рызыкоўную рэпарцёрскую працу. Гэта адзіная намінацыя Axel-Springer-Preis, дзе пераможцамі могуць быць ня толькі нямецкамоўныя журналісты. Першым пераможцам спецыяльнай прэміі Джорджа Вайдэнфэльда ў 2019 годзе пасмяротна стаў славацкі журналіст Ян Куцыяк. Сёлета ўпершыню лаўрэатамі гэтай прэміі сталі журналісты з Беларусі.
«Прэмія Джорджа Вайдэнфэльда прысуджаецца Кацярыне Андрэевай і Дар’і Чульцовай, якія рызыкнулі ўсім, каб паказаць свету, што адбываецца ў Беларусі», – заявіў сябра журы Пауль Ранцхаймер.
Пауль Ранцхаймер звярнуўся асабіста да Кацярыны Андрэевай і Дар’і Чульцовай:
«На апошнім здымку, які бачыў свет, вы знаходзіцеся за кратамі ў зале суда. Вы зрабілі тое, чаго беларускі дыктатар Аляксандр Лукашэнка, імаверна, баіцца больш за ўсё: вы ўсміхнуліся і паказалі знак V – «Вікторыя» – перамога. Я сам быў у Беларусі летам, вёў з вуліц рэпартажы пра адважных жанчын Мінска.
Для мяне, для ўсіх нас, вы абедзве зʼяўляецеся вялікімі журналісцкімі прыкладамі для пераймання. У вашыя 27 і 23 гады, вы былі кінутыя ў турму – несумненна, таму што ўлады моцна вас баяцца».
Як адзначае сябра журы, калі восенню 2020 года многія рэпарцёры ўжо пакінулі Беларусь, Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова працягвалі працаваць, «даносячы да нас дакладную і хвалюючую карціну падзей». «І ў той лістападаўскі дзень, які скончыўся для вас заключэннем, вы працягвалі сваю важную працу», – дадае ён. Паўль Ранцхаймер назваў абсурднымі абвінавачванні, які былі выстаўлены Кацярыне і Дар’і.
«Усе сусветныя дыктатуры абʼядноўвае імкненне прыгнятаць людзей і перашкаджаць свабодзе слова. Яны змагаюцца супраць тых, хто выступае за свабоду. Вы, Кацярына і Дарʼя, выступаеце за свабоду, вы выступаеце за вольную журналістыку, якая патрабуе неверагоднага мужнасці.
Кожны дзень, калі вы вялі рэпартажы з вуліц Беларусі, вам пагражаў арышт. Але вы працягвалі ісці наперад насуперак усяму. І нават калі суд прысудзіў вас да 2 гадоў зняволення ў папраўчай калоніі, ваша мужнасць, ваша шчырасць не пакінула вас», – падкрэсліў ён.
***
Дар’я Чульцова яшчэ не ведае, што яна стала лаўрэаткай спецыяльнай прэміі Джорджа Вайдэнфельда.
Кацярыне Андрэевай паспеў пра гэта распавесці адвакат. У адказ яна перадала шчырую падзяку журы Axel-Springer-Preis «за падтрымку свабоднай беларускай журналістыкі».
«Я і мае калегі заплацілі высокую цану за магчымасць данесці да грамадства праўдзівую інфармацыю, але я веру, што ўсё гэта было не дарма. Пасля вызвалення я маю намер працягваць сваю прафесійную дзейнасць у Беларусі.
Прэмія дапамагла мне адчуць міжнародную падтрымку і салідарнасць, і яшчэ мацней матывавала мяне на тое, каб з усмешкай пераносіць любыя выпрабаванні. Больш за ўсё мне хочацца, каб мае калегі і ўсе палітвязні Беларусі як мага хутчэй апынуліся на волі і былі апраўданыя. Жыве вольнае слова і Жыве Беларусь!» – заявіла Кацярына Андрэева.
***
Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова былі затрыманыя 15 лістапада 2020 года за стрым з жорсткага разгону падчас акцыі памяці Рамана Бандарэнкі і разбурэння сілавікамі народнага мемарыялу. Кацярыне і Дар’і выставілі абвінавачанне паводле ч. 1 арт. 342 («Арганізацыя і рыхтаванне дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак») Крымінальнага кодэксу. 18 лютага 2021 года суддзя Фрунзенскага раённага суда Мінску Наталля Бугук пакарала Кацярыну і Дар’ю 2 гадамі пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
Поделиться ссылкой:


title: Сыну даверанай асобы Ціханоўскай суд вызначыў найбольш строгае пакаранне - няволю

maintext:
Суддзя Гомельскага абласнога суда Раман Царук вынес прысуд 26-гадоваму Дзмітрыю Канеўскаму, сыну даверанай асобы Ціханоўскай Таццяны Канеўскай.
Малады гамяльчанін прызнаны вінаватым у «распальванні сацыяльнай варожасці” і на падставе часткі 1 артыкула 130 Крымінальнага кодэкса пакараны пазбаўленнем волі на 3 гады ў калёніі агульнага рэжыму. Пакаранне найбольш строгае паводле згаданага артыкула.
Дзмітрый – адзін з чатырох сыноў Таццяны і Мікалая Канеўскіх. Ён скончыў школу, служыў у войску, працаваў абіўшчыкам мэблі на прадпрыемстве. Палітычным жыццём цікавіўся мала, у масавых мерапрыемствах ніякага ўдзелу не браў. Не хадзіў нават на пікеты тады, калі яго маці, Тацяна Канеўская, вядомая ў горадзе актывістка руху «Маці-328», вылучалася кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў. Аднак летась у чэрвені Дзмітрыя аштрафавалі за ўдзел у недазволеным пікеце супраць затрымання Сяргея Ціханоўскага. Дзмітрый падвёз маці на цэнтральную плошчу і «засвяціўся» на камеры відэаназірання – яго суд і аштрафаваў на падставе міліцэйскага пратакола.
Напрыканцы мінулага года, калі Таццяна Канеўская як давераная асоба Святланы Ціханоўскай на прэзідэнцкіх выбарах ужо чатыры месяцы знаходзілася ў СІЗА за так званую арганізацыю масавых беспарадкаў і планы захопу ў Гомелі адміністрацыйных будынкаў, да Дзмітрыя дайшла яшчэ адна сумная вестка. Паведамілі, што ягонага сябра, з якім служыў у войску, нібыта забіў АМАП.
На эмоцыях Канеўскі і пакінуў гнеўны каментар у мясцовым тэлеграм-чаце на адрас сілавікоў: «Гарыце ў пекле…» – і ўсё ў такім жа духу. За гэта і завялі супраць Дзмітрыя крымінальную справу, абвінаваціўшы ў распальванні сацыяльнай варажнечы па прыкмеце сацыяльнай прыналежнасці. Высветлілася таксама, што пост ён пакінуў, будучы на падпітку.
Падчас судовых спрэчак адвакатка Канеўскага Алена Грыбок звярнула ўвагу суда на пабуджальныя матывы допісу, змешчанага ў Тэлеграм: «Ён не збіраўся помсціць, не збіраўся нікому прычыняць шкоду. Ён пісаў, бо быў у вялікай ступені эмацыйнага ўзрушэння… Бо яны «забралі маці, а цяпер забілі сябра». Дзмітрый абсалютна паверыў у тую інфармацыю, якую яму паведамілі – што сябра забілі. Каб ён не давяраў гэтай інфармацыі, то ён бы нічога не пісаў. Гэта быў эмацыйны парыў і набор агульных слоў, нягледзячы на наяўнасць заключэння экспертаў, што яго каментар прызнаны экстрэмісцкім».
Адвакатка пераканана, што ў дзеяннях яе падабароннага няма складу крымінальнага злачынства. Прынамсі, следства не высвятляла суб’ектыўны бок інкрымінаваных дзеянняў, задаволіўшыся тым, што ў допісе прысутнічаюць прыкметы прад’яўленага злачынства, агавораныя ў ч.1 арт.130 КК.
Сам Дзмітрый Канеўскі 17 чэрвеня падчас выступу ў судзе з апошнім словам казаў, што вельмі шкадуе пра свой учынак, цалкам раскайваецца і прасіў не караць яго сурова. «Гэта было зроблена ў гневе і злосці», — дадаў малады рабочы.
На судзе прысутнічаў бацька Дзмітрыя і два старэйшыя браты.
У прыватнасці, Аляксей у размове з журналістам «Народнай Волі» зазначыў, што прадстаўнік дзяржабвінавачвання Асадчы, калі прапаноўваў ужыць у дачыненні да Дзмітрыя найбольш строгую меру пакарання па артыкулу, то «гаварыў і вачэй не падымаў».
«Ніякую варажнечу брат не збіраўся распальваць. Гэта глупства», – сказаў Аляксей.
За працэсам над Канеўскім сачыў гомельскі грамадскі актывіст і палітык Васіль Палякоў.
«Калі кіравацца логікай, што любое эмацыйнае выказванне гэта злачынства, то палову беларусаў трэба пасадзіць у турму і падоўгу не выпускаць. Не было адэкватнай прававой ацэнкі ўчынку Дзмітрыя, асабліва ў сэнсе «распальвання варожасці». Чалавек мае права даваць ацэнку, у тым ліку і таму, што робяць сілавыя структуры. Канешне, у допісе Канеўскага быў перахлёст, за што мажліва нейкае адміністрацыйнае пакаранне. Якая небяспека грамадству ад таго, што малады чалавек, які толькі пачынае жыццё, застаўся б на волі? Абсалютна ніякай. Людзі бачылі пасля выбараў агрэсію сілавікоў, але яе не было з боку пратэстоўцаў, якія выступілі супраць несумленных выбараў. Зараз робяць гвалтаўнікамі звычайных грамадзян за кожны неасцярожны каментар, за кожны крок у бок амапаўцаў ці кінутую кветку. Улада выкарыстоўвае апошні аргумент – запалохванне праз рэпрэсіі», – лічыць палітык Палякоў.
Прысуд Дзмітрыю Канеўскаму яшчэ не мае юрыдычнай моцы, ён можа быць абскарджаны.
Поделиться ссылкой:


title: Псіхатэрапеўт прааналізавала ўдзел Рамана Пратасевіча ў брыфінгу

maintext:
Псіхатэрапеўт Наталля Скібская прааналізавала мову цела ўдзельнікаў брыфінгу МЗС з удзелам палітвязня Рамана Пратасевіча. Радыё Свабодзе яна распавяла пра тое, чаго хацелі і чаго дасягнулі ўлады, пра ахвяраў стакгольмскага сіндрому і дапамогу закладнікам.
Удзел Пратасевіча дзеля пашырэння аўдыторыі
– Найбольш хваляваўся прадстаўнік Следчага камітэту, вайскоўцы былі больш падрыхтаваныя. Яны ўсе выконвалі сваё заданне. Яны павінны, вымушаны былі неяк апраўдвацца. І калі такая мэта была ў іншых сілаў, то яна дасягнутая, бо яны сапраўды апраўдваліся. Удзел Пратасевіча быў, каб павялічыць аўдыторыю. Пры канцы трансляцыю адначасна глядзелі 7 тысячаў чалавек. Хто ўвогуле глядзіць стрым Белпрэсцэнтру? Я ня ведаю.
Там таксама не дурныя людзі працуюць, ва ўсіх такіх аперацыях удзельнічаюць псіхолагі і паліттэхнолагі. І хэдлайнерам гэтай сустрэчы быў Пратасевіч, відавочна.
Пра ахвяру стакгольмскага сіндрому
– Тут трэба казаць пра знакаміты стакгольмскі сіндром (ахоўна-несвядомая траўматычная сувязь, узаемная або аднабаковая сімпатыя, якая ўзнікае паміж ахвярай і агрэсарам). Усё, што мы бачым, гэта спроба адаптацыі і спроба выжыць. І добра. Кожны мае права жыць, кожны мае права на свабоду і права дамагацца яе такім спосабам, які ён знаходзіць.
Пра паводзіны Рамана Пратасевіча
– Я пабачыла, што ён перакананы ў тым, што робіць. Ён для сябе прыняў нейкае рашэнне. Якія прычыны гэтых паводзінаў – іншая справа. Ён робіць тое, што лічыць слушным у гэтай сітуацыі. І ён казаў пра закладнікаў сітуацыі – Сафію і яго бацькоў. Мне шкада бацькоў і шкада Сафію.
Што да стакгольмскага сіндрому, то вялікая колькасць людзей, якія падтрымліваюць Лукашэнку, таксама хварэюць на яго. Гэта нават не хвароба, а такі спосаб адаптацыі. Каб выжываць, лепей апраўдаць таго, у каго ты ў закладніках. Тады гэта не выклікае ўнутранага канфлікту. І калі псіхіка знаходзіць такі шлях, то гэта добра. Бо калі не, трэба ўвесь час змагацца са сваімі эмоцыямі, хварэць ці ўвогуле нешта рабіць. Прасцей апраўдаць, сесці і нічога не рабіць, але гэта не адмяняе таго, што закладнік ёсць закладнік.
Пра рэакцыю грамадства
– Самае небяспечнае можа быць у далейшым, што яго пачнуць параўноўваць з Васкрасенскім і будуць яго дэманізаваць. Бо людзям прасцей, калі існуе чорнае і белае. А хацелася б, каб мы захаваліся ў такім стане, калі будзем бачыць ня толькі чорнае і белае, але і іншыя колеры.
Калі гэта ўсё скончыцца, Раману абавязкова спатрэбіцца дапамога псіхатэрапеўта. Калі ў тэрапію прыходзяць ахвяры, то шмат часу займае прыняцце сваёй ахвярнасці. Калі ты асэнсоўваеш, што ты ахвяра, закладнік, быў вымушаны, то з’яўляецца шмат складаных эмоцый – нянавісць, злосць ды іншыя, якія трэба стрымліваць. Асабліва калі ты ў непасрэднай блізкасці з людзьмі, якія трымаюць у закладніках. Псіхіка так працуе, каб знайсці выйсце, каб ты змог выжыць побач з імі, каб не правакаваць новых канфліктаў. Нават нейкую сімпатыю пачынаеш адчуваць да гэтых людзей, асабліва калі ёсць гульня ў добрага і дрэннага паліцыянта. На тое, каб з гэтым працаваць, спатрэбіцца нейкі час.
Што б сказала Раману Пратасевічу
– Трымайся, Раман, ёсць людзі, якія за цябе хвалююцца і жадаюць табе найхутчэй свабоды. Жыві і захавай сябе як можаш. Гэта тое, што павінен ведаць кожны закладнік, але гэта не заўсёды адбываецца. Сапраўды, закладнікі гінуць, робяцца гарматным мясам. Немагчыма сказаць, што ўсё будзе добра. Мы ня ведаем. Але як бы там ні было, дапамога будзе. Ён павінен ведаць, што пасля таго, як ён выйдзе на свабоду, будуць людзі, якія будуць пра яго клапаціцца і будуць разумець яго, ня будуць асуджаць яго. Гэта самае галоўнае.
Поделиться ссылкой:


title: Генадзь Вінярскі: "Рэвалюцыю" пакуль не вярнулі…"

maintext:
Кіраўнік прыватнага выдавецтва «Кнігазбор» распавёў «Народнай Волі» пра тое, як яны трымалі амаль пяцімесячную блакаду.
Нагадаем: 13 студзеня ў офіс «Кнігазбору», а таксама дадому да Генадзя Вінярскага прыйшлі прадстаўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў.
Забралі некаторыя рэчы, кнігі, у выдавецтва быў арыштаваны рахунак, што паставіла «Кнігазбор» у дастаткова складанае становішча – немагчыма было плаціць друкарні, зарплату работнікам.
«Нават калі грошы прыходзяць, мы імі не можам карыстацца, а значыць, фактычна не можам працаваць, – распавядаў пасля гэтага «Нашай Ніве» кіраўнік «Кнігазбору». – У выдавецтве чатыры супрацоўнікі – цяпер яны працуюць «павольна і няўпэўнена», прыходзяць у офіс праз дзень і перабіваюцца адным камп’ютарам. Адзінае, што мы яшчэ можам, – адпускаем кнігі, якія выйшлі раней.
А ў цэлым чакаем нейкага рашэння. Мы напісалі ў ДФР ліст з запытам пра тэрміны, але на яго яшчэ не адказалі. Не ведаем, што будзе далей».
Генадзь Вінярскі казаў, што аб прычынах такой зачысткі можа толькі здагадвацца, але адзначыў, што зачышчаецца менавіта «беларускамоўнае асветніцкае поле».
Дададзім, што праз два дні пасля візіту ў «Кнігазбор» ДФР прыйшоў таксама да кнігараспаўсюдніка Алеся Яўдахі і выдаўца Андрэя Янушкевіча.
І вось зараз стала вядома, што «Кнігазбор», «Янушкевіч» і Knihi.by разблакіраваны – яны сінхронна атрымалі паведамленні пра магчымасць ізноў карыстацца банкаўскімі рахункамі.
«146 дзён фінансавай блакады «Кнігазбор» вытрымаў! – радасна паведаміў кіраўнік выдавецтва. – Рахункі разблакіравалі. Днямі супрацоўнікі атрымаюць першы заробак у 2021 годзе».
– Усё гэта адбылося даволі нечакана і ціха, – кажа Генадзь ВІНЯРСКІ. – Сітуацыя застаецца не да канца зразумелай, бо афіцыйнага паведамлення з Дэпартамента фінансавых расследаванняў няма. Так што нават не вядома, закрыта справа альбо яна працягваецца.
Думаю, што працягваецца, бо тое, што ў нас забралі падчас вобшуку, да гэтага часу застаецца ў ДФР: камп’ютарная тэхніка, тэлефон, 558 кніг «Рэвалюцыя» Віктара Марціновіча і 150 налепак.
– Як вы даведаліся, што рахунак разблакіраваны?
– Праз інтэрнэт-банкінг.
– Самі за тлумачэннямі ў ДФР не звярталіся?
– Пакуль не звяртаўся, пачакаю каля двух тыдняў. А раптам разблакіроўка рахунка – проста выпадковасць? Хаця разблакіравалі і рахункі «Янушкевіча» і Knihi.by, таму, магчыма, і быў на гэта нейкі агульны загад.
– Амаль пяць месяцаў у выдавецтва быў заблакіраваны рахунак. Як гэты час выжывалі?
– Амаль усе нашы работнікі маюць яшчэ і іншыя крыніцы даходу, таму зусім без капейкі не засталіся. Хто індывідуальны прадпрымальнік, хто пенсіянер… Але фактычна жылі без грошай.
– Якія далейшыя планы?
– Будзем раскручваць працу. Трэба паглядзець, хто з заказчыкаў яшчэ не збег ад нас , якія кнігі запатрабаваны. Будзем аднаўляць сувязі.
Публікацыя – з № 44 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Сыну даверанай асобы Ціханоўскай пагражае 3 гады зняволення

maintext:
У Гомельскім абласным судзе 15 чэрвеня адбыліся спрэчкі ў крымінальнай справе Дзмітрыя Канеўскага, абвінавачанага ў наўмысных дзеяннях, накіраваных на распальванне сацыяльнай варажнечы па прыкмеце сацыяльнай прыналежнасці – паводле артыкула 130 Крымінальнага кодэксу.
У снежні мінулага года 26-гадовы гамяльчук змясціў допіс у мясцовым тэлеграм-чаце, у якім зняважліва выказаўся на адрас сілавікоў і заклікаў «забіваць супрацоўнікаў АМАП і іх сем’і».
Дзяржабвінаваўца з пракуратуры Віталь Асадчы падчас судовых спрэчак прапанаваў пакараць Канеўскага трыма гадамі пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
З такой пазіцыяй катэгарычна не пагадзілася адвакатка Канеўскага Алена Грыбок. Яна звярнула ўвагу суда на пабуджальныя матывы змешчанага Дзмітрыем допісу.
Дзмітрый даведаўся, што яго сябра з Ліды, з якім ён служыў у войску, забіў АМАП. Хлопец патэлефанаваў знаёмай – тая таксама чула пра трагедыю (насамрэч сябар быў жывы). Да таго ж маці Дзмітрыя Таццяна Канеўская, давераная асоба Святланы Ціханоўскай на прэзідэнцкіх выбарах, на той час ужо чатыры месяцы знаходзілася ў СІЗА як падазраваная ў арганізацыі масавых беспарадкаў і захопу ў Гомелі адміністрацыйных будынкаў (у мае асуджана на 6 гадоў зняволення). Будучы нападпітку, Дзмітрый і напісаў каментар: «Гарыце ў пекле…» – і ўсё ў такім жа духу.
«Ён не збіраўся помсціць, не збіраўся нікому прычыняць шкоду. Ён пісаў, бо быў у вялікай ступені эмацыйнага ўзрушэння… Бо яны «забралі маю маці, а цяпер забілі сябра». Дзмітрый абсалютна паверыў у тую інфармацыю, якую яму паведамілі – што сябра забілі. Каб ён не давяраў гэтай інфармацыі, то ён бы нічога не пісаў. Гэта быў эмацыйны парыў і набор агульных словаў, нягледзячы на наяўнасць заключэння экспертаў, што яго каментар прызнаны экстрэмісцкім», – зазначыла Грыбок.
Адвакатка пераканана, што ў дзеяннях яе падабароннага няма складу злачынства. Прынамсі, следства не высвятляла субʼектыўны бок інкрымінаванага злачынства, задаволіўшыся тым, што ў допісе прысутнічаюць яго прыкметы, агавораныя ў ч.1, арт.130 Крымінальнага кодэкса.
Не пагадзілася Грыбок і з прапанаваным дзяржабвінаваўцам відам пакарання, найбольш суворым у тым шэрагу, які ўтрымлівае інкрымінаваны Канеўскаму вышэйзгаданы артыкул. Тым больш, што Дзмітрый не адмаўляў і не хаваў свайго аўтарства допісу ў тэлеграм-чаце. Адзінае, з чым ён не пагаджаўся, дык гэта з мэтанакіраваным намерам на распальванне сацыяльнай ці любой іншай варожасці.
На судзе прысутнічалі бацька і два браты Дзмітрыя. У прыватнасці, Аляксей Канеўскі лічыць, што мера пакарання, якую прапанаваў прадстаўнік пракуратуры, наўрад ці адлюстроўвае яго асабісты пункт гледжання як юрыста.
«Ён гаварыў і вачэй не падымаў. Ніякую варажнечу брат не збіраўся распальваць. Гэта глупства», – сказаў журналісту «Народнай Волі» Аляксей.
Праз два дні Дзмітрый Канеўскі выступіць у судзе з апошнім словам, пасля чаго суддзя Раман Царук, які разглядае крымінальную справу, агучыць свой вырак.
На здымку: Дзмітрый Канеўскі ў судзе. Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


description: Швейцарская кампанія Stadler пастанавіла наладзіць вытворчасць электрацягнікоў ва Украіне. Як заявіў "Інтэрфакс-Украіна" намеснік кіраўніка Офіса

title: "Штадлер" адкрые завод ва Украіне - і, магчыма, пакіне Беларусь

maintext:
Швейцарская кампанія Stadler пастанавіла наладзіць вытворчасць электрацягнікоў ва Украіне. Як заявіў “Інтэрфакс-Украіна” намеснік кіраўніка Офіса прэзідэнта Кірыл Цімашэнка, прадпрыемства ўжо выбрала лакацыю для новага завода. Тэставы цягнік павінен сысці з канвеера да пачатку 2022 года.
Цалкам магчыма, вядома, што швейцарская кампанія надумала, што ёй патрэбен трэці завод ва Усходняй Еўропе. Рынак, на які працуюць прадпрыемствы, ужо запушчаныя пад Мінскам і ў Сельцэ (Польшча), даволі вялікі. Аднак усё можа аказацца па-іншаму. Ускосна будаўніцтва завода ва Украіне можа сведчыць пра планы Stadler пачаць згортваць супрацоўніцтва з Беларуссю. Калі не цалкам завяршаць.
У адной з беларускіх кампаній, якія супрацоўнічаюць са Stadler, Еўрарадыё расказалі, што ўжо даўно не атрымлівалі ад швейцарцаў новых заказаў. Але сам Stadler у сваім каментары Еўрарадыё выбірае вельмі асцярожныя фармулёўкі:
“Stadler, урад Украіны і чыгуначная кампанія “Укрзалізниця” падпісалі ў пачатку траўня бягучага года мемарандум аб узаемаразуменні адносна далейшага развіцця чыгункі ва Украіне. Перанос беларускага прадпрыемства не ёсць яго часткай і не плануецца. Акрамя таго, мы не каментуем бягучыя перамовы па кантракце”.
Калі кампанія закрые вытворчасць у Фаніпалі, паўтары тысячы чалавек застануцца без працы. Гэта не кажучы ўжо пра тое, што Беларусь страціць буйны інвестпраект.
Поделиться ссылкой:


title: Джулі Фішэр: "Не думаю, што Злучаныя Штаты зменшаць ціск нават пасля вызвалення ўсіх палітвязняў"

maintext:
Нягледзячы на магчымае вызваленне часткі ці нават усіх палітвязняў, Злучаныя Штаты Амерыкі наўрад ці зменшаць ціск на рэжым Аляксандра Лукашэнкі. Пра гэта ў эфіры тэлеканала «Белсат» заявіла амбасадарка ЗША Джулі Фішэр.
Адказваючы на пытанне вядоўцы, як Вашынгтон будзе паводзіць сябе ў выпадку вызвалення палітвязняў, кіраўніца дыпламатычнай місіі ЗША заявіла:
«Я думаю, што з нашага боку, Злучаных Штатаў, мы вельмі ясна выказалі чаканні ад рэжыму. Мы чакаем вызвалення ўсіх палітвязняў. Іх лік, на жаль, нязменна расце кожны дзень. Такім чынам, мы рухаемся ў няправільным кірунку. Мы бачым, што рэжым рухаецца ў няправільным кірунку, калі гаворка ідзе пра палітвязняў. Мы вельмі выразна заклікалі рэжым весці разумны ды інклюзіўны нацыянальны дыялог, які прывядзе да новых выбараў, якія могуць быць праведзеныя пад міжнароднай эгідай. Гэта неабходныя крокі. І мы вельмі дакладна заявілі пра нашы чаканні ды нашую пазіцыю».
Падкрэсліўшы важнасць вызвалення кожнага палітвязня, Джулі Фішэр адзначыла:
«Я не думаю, што Злучаныя Штаты зменшаць ціск. Я дакладна не чакаю, што будуць такія дзеянні нават пасля вызвалення ўсіх палітычных вязняў, удзелу ў інклюзіўным дыялогу і руху да новых выбараў».
Поделиться ссылкой:


maintext:
Факт, які ўскосна пацвердзіў нават сам А.Лукашэнка, – вынікі прэзідэнцкіх выбараў, якія адбыліся 9 жніўня мінулага года, сфальсіфікаваны. Дзеля справядлівасці, аднаўлення канстытуцыйных правоў грамадзян неабходна як мага хутчэй правесці новую палітычную кампанію па вызначэнні таго, хто пры шырокай падтрымцы беларускага народа зможа заняць найвышэйшую пасаду ў дзяржаве.
Вось адказы шэрагу знакамітых і звычайных асоб на пытанне «Народнай Волі»:
Вы за тое, каб новыя прэзідэнцкія выбары адбыліся ў 2021 годзе?
Мікалай АШЭЙЧЫК, былы генеральны дырэктар Салігорскага будаўнічага трэста №3, заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь, ганаровы грамадзянін г.Салігорска і Мінскай вобласці:
– Трэба падумаць, з ходу так не адкажу, не вельмі простае пытанне…
Васіль БАРАВУЛЯ, кіраўнік фермерскай гаспадаркі, Крупскі раён:
– Напэўна, так…
Сяргей ЗАКОННІКАЎ, паэт, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь імя Янкі Купалы:
– Я за тое, каб яны адбыліся. Але пакуль што не бачу нейкіх ўмоў для таго, каб адбыліся ў нас сапраўды сумленныя, адкрытыя, дэмакратычныя выбары без выкарыстання адміністрацыйнга рэсурсу.
А ўвогуле, мяне вельмі бянтэжыць цяперашняя сітуацыя, яна страшная… Ніхто не схаваецца ад вырашэння свайго лёсу, бо ў нас два франты – барацьба з дактатурай унутры краіны, і на знешнім полі – Расія. І другі фронт не менш небяспечны, чым першы. Я ўпэўнены, што з сітуацыяй у краіне мы ў рэшце рэшт разбяромся, у нас шмат разумных людзей, яны давядуць справу да канца. А вось тое, што Масква будзе рабіць з намі бліжэйшым часам, – гэтага ніхто не ведае. Думаю, алігархі, шэрыя сілавыя кардыналы – яны скрупулёзна кожны дзень працуюць над праблемай паглынання Беларусі. Санкцыямі трэба не толькі лукашэнкаўскі рэжым давіць, але і Пуціна…
Генадзь ЗІНОЎЧЫК, былы віцэ-прэзідэнт ААТ «Амкадор», пенсіянер:
– Канешне! І чым хутчэй будуць праведзены новыя прэзідэнцкія выбары, тым лепш. Надакучыла ўжо гэтая сітуацыя. Я жыў і пры камуністах, і ў часы вайны быў у акупацыі, але такога цемрашальства, як цяпер у Беларусі, за ўсё сваё жыццё не сустракаў! Як яшчэ усё гэта народ церпіць…
Мікалай САРОКА, доктар медыцынскіх навук, прафесар:
– Канешне.
Уладзімір ЯРМОШЫН, былы прэм’ер-міністр Беларусі:
– А чорт яго ведае! Спачатку я таксама думаў, што ў гэтым годзе нешта будзе, але не складваецца. Анансавалася з вуснаў чыноўнікаў, што быццам бы прэзідэнцкія выбары адбудуцца пасля таго, як з’явіцца новая Канстытуцыя. І магчыма, што гэта ўжо будзе ў наступным годзе. Але пажывём – пабачым!
Алена АНІСІМ, старшыня ГА «Таварыства беларускай мовы», былы дэпутат Палаты прадстаўнікоў:
– Я не прыхільніца таго, каб гэтыя выбары адбыліся так хуткацечна. Бо не ўпэўнена, што змогуць падрыхтавацца сапраўдныя кандыдаты для таго, каб правесці паўнавартасную прэзідэнцкую кампанію.
Справа ў тым, што калі ў 2020 годзе, як мы бачылі, з’явіліся новыя сілы, якія ў прынцыпе былі вельмі рашуча настроены на перамены і на тое, каб заняць прэзідэнцкую пасаду, то сёлета я не думаю, што змогуць так хутка мабілізавацца і паўдзельнічаць у выбарах нейкія іншыя фігуры. Іншая справа, калі абвесцяць палітычную амністыю, будуць вызвалены ўсе палітзняволеныя, то, не выключаю таго, што выбары маглі б прайсці і сёлета.
Алесь ГУРКОЎ, прадпрымальнік, Мінск:
– Падтрымліваю такую ідэю. Але толькі ў тым выпадку, калі гэта будуць сапраўды свабодныя выбары. У такім выпадку мы ўбачым крок наперад для беларускага грамадства.
Дарэчы, можна колькі заўгодна рабіць прагнозы, але нешта не бачна канкрэтных захадаў, каб прэзідэнцкія выбары адбыліся сёлета.
Тэнгіз ДУМБАДЗЭ, дэпутат Палаты прадстаўнікоў:
– Разумеючы, які складаны быў апошні час для краіны, лічу, што правесці новыя выбары ў гэтым годзе проста нерэальна. І нават калі б яны прайшлі, то, мяркую, сусветная супольнасць іх магла б не прызнаць.
Успомніце прэзідэнцкія выбары ва Украіне ў 2004 годзе. Тады пасля двух тураў было прызначана паўторнае галасаванне. І чацвёрты тур мог бы адбыцца, бо тады пазіцыя Захада была адназначная: пакуль «наш кандыдат» Віктар Юшчанка не пераможа, мы не будзем прызнаваць выбары. Таму, баюся, усё можа паўтарыцца і ў Беларусі.
Сёння ўсім нам трэба змірыцца з сітуацыяй і здаць экзамен на трываласць. На мой погляд, уладам варта зрабіць урокі з таго, што адбылося ў краіне, а тыя, хто знаходзіцца па іншы бок барыкад, павінны ўзважана і цывілізавана рыхтавацца да новых выбараў, якія будуць, але не ў гэтым і не ў наступным годзе. Гэта, на мой погляд, будзе адзінае правільнае рашэнне, якое ўсім нам дапаможа пазбегнуць самага страшнага. Супрацьстаянне можа прывесці да катастрофы і да таго, што ў свеце з’явіцца яшчэ адна «гарачая кропка».
У гэты няпросты час трэба менш крыўдзіцца адзін на аднаго, а больш займацца канкрэтнымі справамі.
Радзім ГАРЭЦКІ, акадэмік:
– Справядлівыя і празрыстыя выбары патрэбны не толькі ў гэтым годзе – пра іх беларусы даўно мараць.
Аляксандр КАЗУЛІН, экс-кандыдат у прэзідэнты:
– Грамадства падрыхтавана да новых выбараў? Яно гатова несці адказнасць? Трэба спачатку адказаць на гэтыя пытанні.
На маю думку, у гэтым годзе новых выбараў дакладна не адбудзецца.
Вячаслаў ОРГІШ, доктар навук:
– Не валодаю гэтай тэмай. Каб прадметна яе абмяркоўваць, трэба разабрацца ў сітуацыі і ўсё прааналізаваць.
Сяргей ПАПКОЎ, намеснік старшыні партыі КХП–БНФ:
– Мы выступаем як за новыя прэзідэнцкія выбары, так і за выбары ў Вярхоўны Савет па Канстытуцыі 1994 года. І наогул за вяртанне гэтай Канстытуцыі.
Сяргей ХАРЫТОНЧЫК, аператар па абслугоўванні станкоў Мінскага завода колавых цягачоў:
– Па вялікім рахунку, ідэя нядрэнная, але не бачу, што яна будзе рэалізавана. Хто дапусціць правядзенне новых выбараў? Ніхто.
Андрэй САВІНЫХ, дэпутат Палаты прадстаўнікоў:
– Я супраць таго, каб праводзіць нейкія новыя прэзідэнцкія выбары. Да гэтага не гатовы ні ўлады, ні грамадства.
Андрэй КРАЎЧАНКА, лёгкаатлет, сярэбраны прызёр Алімпіяды:
– Чым хутчэй пройдуць такія выбары, тым лепш. Я разам з многімі іншымі спартсменамі яшчэ ў мінулым годзе падпісваў ліст за правядзенне новых празрыстых выбараў. Такіх выбараў, якія маглі б цалкам кантраляваць назіральнікі, а не тое, што мы бачылі апошнім часам.
Напэўна, некаторыя ўжо пачалі забываць, што менавіта тыя выбары паслужылі каталізатарам вялізнай незадаволенасці людзей.
Генадзь ЛЫЧ, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук:
– Было б някепска, каб такія выбары адбыліся ў гэтым годзе, таму што ў мяне засталіся вялікія сумненні наконт справядлівага падліку галасоў падчас прэзідэнцкіх вынікаў у мінулым годзе. А калі так, значыцца, улады праігнаравалі волю народа, а гэта не зусім правільна.
У той жа час разумею, што рэжым будзе пярэчыць правядзенню новых выбараў, як толькі гэта магчыма. Яны ж робяць усё дзеля захавання сваёй улады. І проста так аддаваць яе не захочуць.
Андрэй ДЗМІТРЫЕЎ, адзін з лідараў «Гавары праўду»:
– Я не толькі за новыя выбары, а ўвогуле за дэмакратычныя выбары. Нам патрэбны празрыстыя выбары і ў парламент, і ў мясцовыя Саветы, і падчас прэзідэнцкай кампаніі.
Паўтаруся: гэта павінны быць сапраўдныя выбары, а не перапрызначэнне. І чым хутчэй гэта адбудзецца, тым хутчэй мы пяройдзем ад канфрантацыі ўнутры нашай краіны да пошукаў шляхоў узаемаразумення. І нават нармальны дыялог без істэрыкі і абвінавачванняў – гэта таксама добры шлях да ўзаемаразумення.
Зінаіда БАНДАРЭНКА, народная артыстка Беларусі:
– Новыя выбары патрэбны, бо напружанасць у грамадстве дайшла да крытычнай кропкі. У такім стане народ не можа пастаянна жыць. Гэта здзек з людзей!
Марына КОКТЫШ, Алесь СІВЫ.
Публікацыя – з № 46 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Былога міліцыянера не вызвалілі пасля 30 сутак арышту, далі яшчэ 10

maintext:
Былога міліцыянера Ягора Емяльянава не вызвалілі пасля 30 сутак арышту, далі яшчэ 10 сутак, паведамляе Еўрарадыё са спасылкай на праваабаронцаў. У жніўні 2020-га капітан адмовіўся ўдзельнічаць у падаўленні пратэстаў у Наваполацку і звольніўся з міліцыі. 20 траўня Емяльянава затрымалі на яго новым працоўным месцы — у сталічным фітнэс-цэнтры. З розніцай у трое сутак адбыліся два суды, прысуды — па 15 сутак арышту (нібыта, “хуліганіў”, а пасля “непадпарадкаваўся” міліцыянерам).
Вядома, што Ягора Емяльянава змяшчалі ў карцар.
У суботу былы міліцыянер не выйшаў на волю, бо яго “перазатрымалі”: вывезлі з ІЧУ ў Савецкае РУУС, а ён “аказаў непадпарадкаванне службовай асобе, не хацеў выходзіць з машыны, упіраўся нагамі, хапаўся рукамі”.
21 чэрвеня справу Емяльянава разглядаў суд Савецкага раёна Мінска. Ён атрымаў 10 сутак. Агулам ужо будзе 40 сутак арышту.
Поделиться ссылкой:


title: Фотафакт. Як выглядаюць помнікі Васілю Быкаву і Рыгору Барадуліну

maintext:
Пра завяршэнне ўсталявання помнікаў народнаму пісьменніку Васілю Быкаву і народнаму паэту Рыгору Барадуліну ва Ушачах паведаміў у Фэйсбуку ініцыятар гэтай акцыі Глеб Лабадзенка.
Помнікі пастаўленыя на народныя грошы: беларусы сабралі на іх больш за 11 тысяч долараў.
“Сотні прыхільнікаў нашых класікаў ахвяравалі разам больш за 11.000 даляраў, каб гэтая справа здзейснілася. Нізкі паклон кожнаму ахвярадаўцу!” – напісаў Глеб у сацыяльнай сетцы.
Аўтары — скульптары Ігар Засімовіч і Аляксей Сарокін, архітэктар Віктар Карака. Пастаменты са зніжкай зрабіла заслаўская майстэрня “Гранітны свет”.
Лабадзенка напісаў, што яму давялося займацца гэтай справай два гады. І ўсё магло б вырашыцца раней, калі б не бюракратыя.
“Я стаю цяпер, гляджу на гэтыя цудоўныя помнікі — і мне лёгка на душы, што гэтую справу ўдалося давесці да канца”, — прызнаўся ён.
Як раней паведамляла “Народная Воля”, 19 чэрвеня пройдзе афіцыйнае адкрыццё помнікаў.
Поделиться ссылкой:


title: Вольга Севярынец напісала ліст Папу Рымскаму

maintext:
Жонка палітвязня Паўла Севярынца распавяла Папу Рымскаму пра сітуацыю ў Беларусі і ва ўласнай сям’і і папрасіла аб малітве за Паўла, свайго сына, а таксама «за ўсіх зняволеных і змучаных беларусаў», паведамляе Белсат.
Ліст быў адпраўлены пантыфіку праз электронную пошту раніцай 15 чэрвеня ад працоўнай групы «Хрысціянская візія» Каардынацыйнай рады Беларусі. Вольга размясціла тэкст звароту ў сябе ў «Фэйсбуку».
«14 чэрвеня 2021 года
Ваша Святасць, глыбокапаважаны Папа Францішак!
Я б не адважылася пісаць да Вас, калі б не трагічныя падзеі, якія адбываюцца ў маёй дарагой Беларусі і ў маёй сям’і. Я звяртаюся да Вас, каб распавесці гісторыю маленькага хлопчыка Францішка і ягонага таты.
Мы жывем у сталіцы Беларусі – у Минску. Калі мы з мужам даведаліся, што чакаем дзіця, былі дні 500-годдзя выдання Бібліі Францішка Скарыны – першай друкаванай Бібліі па-беларуску. І мы вырашылі назваць нашага хлопчыка ў гонар Скарыны і ў Ваш гонар – Францішкам. Зараз Францішку тры гады, і ўжо год ён расце без таты.
Ягоны тата, Павел Севярынец, больш за год знаходзіцца ў беларускай турме. Павел – шчыры вернік, хрысціянін, пісьменнік, ён адзін з тых, хто аднавіў у Беларусі легендарную хрысціянскую партыю 1920–30 гадоў, Беларускую хрысціянскую дэмакратыю. Усю сваю дзейнасць, кнігі і сям’ю ён будуе на хрысціянскіх каштоўнасцях. Беларусь, якая верыць у Бога, – ягоная галоўная мара, і ён ідзе да гэтай мары, не шкадуючы сябе.
За ўвесь час дыктатуры ў Беларусі Павел па незаконных прысудах правёў у турмах, ізалятарах і на «хіміях» каля 7,5 года. Летась яго цягам 70 сутак беспадстаўна трымалі ў карцары – маленькім памяшканні без вокнаў, без асабістых рэчаў, у яго забралі нават Біблію, у яго не было коўдры і матраца. Каб спаць, ён падкладаў бутэльку з вадой пад галаву, цэлае лета яго не вадзілі на шпацыры і ў душ. Адзінае, што ён мог рабіць у карцары – хадзіць і маліцца.
На несправядлівым судзе Павел абраў пазіцыю маўчаць, спаслаўшыся на тое, што і Хрыстос маўчаў, калі яго несправядліва судзілі. Закрыты суд незаконна прысудзіў Паўлу 7 год зняволення ва ўзмоцненым рэжыме, хоць усе ягоныя дзеянні былі абсалютна мірнымі і не выходзілі за рамкі беларускай Канстытуцыі.
І сёння ў Беларусі сотні такіх людзей і гісторый. У турмах застаюцца таты, шматдзетныя мамы, хворыя людзі, дзеці, адзінае злачынства якіх – гэта жаданне жыць у свабоднай Беларусі. Многія з гэтых людзей у роспачы, яны прагнуць праўды і справядлівасці. Кожны з іх нясе свой крыж за Беларусь.
Павел кажа, што сёння ў Беларусі ўсё залежыць ад Царквы – узнясе яна голас за праўду ці будзе працягваць жыць у хлусні і страху, закрываючы вочы на пакуты людзей.
Францішак, наш доўгачаканы сынок, расце без таты, і за гэты год ён навучыўся гаварыць, маліцца «Ойча наш», спяваць. Ягоны любімы спеў – «Я не баюся, мой Бог са мной». Павел дасылае Францішку з турмы малюнкі, піша лісты, просіць слухацца маму і маліцца Богу.
Нядаўна нам далі першае за год спатканне з татам і мужам, мы пайшлі на яго разам з Францішкам, мы размаўлялі з Паўлам праз шкло, смяяліся, маліліся разам. У канцы Францішак вельмі прасіў, каб тата пайшоў з ім на вуліцу гуляць, але тата не можа гэтага зрабіць, хоць ён ні ў чым не вінаваты.
Павел – цудоўны тата, каханы муж. Я гавару сыночку, што ягоны тата – герой. Мы з Францішкам яго вельмі любім і чакаем, але я вельмі баюся, што ён не вернецца да нас з беларускай турмы.
Просім Вас памятаць і маліцца за нашу сям’ю, за Паўла, за маленькага Францішка, а таксама за ўсіх зняволеных і змучаных беларусаў.
Просім Вас аб малітве за Беларусь. Многія беларусы мараць жыць у краіне, якая будзе грунтавацца на хрысціянскіх каштоўнасцях і на праўдзе, і ўжо вельмі многае зрабілі, каб так аднойчы сталася.
Памятайце пра нас у малітве.
Жыве Беларусь! Жыве з Богам!»
Поделиться ссылкой:


title: Чый мабільнік скраў Ігар Барысаў?

maintext:
Візіт у Следчы камітэт абышоўся старшыні Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі амаль у 400 беларускіх рублёў!
Не так даўно кіраўніка сацыял-дэмакратаў выклікалі на допыт у Следчы камітэт у якасці сведкі па справе карыстання скрадзеным мабільным тэлефонам – прынамсі менавіта так яму паведамілі па тэлефоне. Барысаў распавёў пра гэта журналістам.
«Народная Воля» пацікавілася, чым скончылася справа і пра які мабільнік ішла гаворка.
– Я сапраўды схадзіў у Партызанскае раённае аддзяленне Следчага камітэта, але мяне дапыталі ў якасці сведкі па справе жлобінскага сябра ЦК БСДП Пятра Сцяпанавіча Канстанцінава, які зараз знаходзіцца ў жодзінскім ізалятары, – распавёў Ігар Барысаў «Народнай Волі». – Я запытаўся ў следчага: дык пры чым тут скрадзены тэлефон? На што ён адказаў, што гэта была ўлоўка, каб я з’явіўся, бо шмат хто, паводле ягоных слоў, адмаўляецца ісці на падобныя размовы.
Я, канешне, падстрахаваўся, узяў з сабой адваката, бо ішоў, натуральна, у невядомасць – не ясна было, што за справа, які там мабільны. Напярэдадні гэтага візіту ў галаве перакруціў усе ўспаміны пра мабільнікі, якімі ў жыцці карыстаўся!
Яны лічаць, што гэта такая ўлоўка, але насамрэч – проста хлусня. І калі ты ўжываеш такія ж прыёмы, то гэта, аказваецца, ужо паклёп. Самае крыўднае, што ў гэтай сістэме ты не можаш абараніць сваю дзелавую рэпутацыю. Фактычна цябе могуць галаслоўна абвінаваціць у адным, а па факце там нічога такога няма, выключна размова ў межах зусім іншай справы. Жлобінскі Следчы камітэт накіраваў тры пытанні, на якія я мусіў адказаць.
Ніякую падпіску аб неразгалошванні па гэтай справе я не даваў. Запыталіся, чаго я тэлефанаваў Канстанцінаву, ці пацвярджаю факт тэлефоннага званка і пра што мы размаўлялі. Паколькі ўсё было адразу пасля прэзідэнцкіх выбараў, таму натуральна, што мы маглі гаварыць толькі пра выбары і назіранне, бо ён быў назіральнікам. І гэтыя рэчы я патлумачыў.
Толькі я выйшаў ад гэтага следчага, як адразу патэлефанаваў другі! І таксама сказаў, што хоча дапытаць мяне ў якасці сведкі па справе старшыні АГП Мікалая Казлова, у дачыненні да якога ўзбуджана крымінальная справа. Хаця, калі я адбываў свае 15 сутак, мяне дапытвалі па справе Казлова. У Жодзіне да мяне адмыслова прыязджаў падпалкоўнік, каб распытаць, пра што мы з Казловым гаварылі…
Дык вось: гэтыя рэчы, калі цябе ўводзяць у зман, не вельмі танна абыходзяцца.
Па-першае, адвакат, які пайшоў са мной, каб мяне не закрылі з-за скрадзенага мабільніка, каштаваў мне 306 беларускіх рублёў.
Па-другое, я знаходзіўся ў зусім іншым рэгіёне, і, каб мне прыехаць, спатрэбілася яшчэ мінімум 80 рублёў. І гэта толькі адзін візіт у Следчы камітэт!
А калі б мне адразу паведамілі, чаго ад мяне хочуць, то я як мінімум зэканоміў бы на адвакаце. На што следчы мне сказаў: дык гэта ваша права – прыйсці з адвакатам альбо без яго. І дадаў, што ніколі не бачыў сапраўдных старшынь партыі, а цяпер пазнаёміўся. А мне гэтае знаёмства дарагавата абышлося…
Публікацыя – з № 48 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Перакладчыца Вольга Калацкая зноў падазраваная па 342 арт. Крымінальнага кодэкса

maintext:
Следчы камітэт адмяніў пастанову аб спыненні вытворчасці па арт. 342 Крымінальнага кодэкса («Арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх») супраць перакладчыцы Вольгі Калацкай. Адпаведна, спадарыня Калацкая зноў падазраваная па гэтым артыкуле Крымінальнага кодэкса, перадае БАЖ.
Калацкая цяпер адбывае пакаранне ў выглядзе двух гадоў хатняй хіміі.
Нагадаем, у студзені 2021 года Вольгу Калацкую затрымалі і змясцілі ў СІЗА, спачатку яна праходзіла як падазраваная па арт. 342 Крымінальнага кодэкса («Арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, што груба парушаюць грамадзкі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх»). Пазней Вольгу Калацкую абвінавацілі ў злосным хуліганстве (арт. 339 Крымінальнага кодэкса) — нібыта падчас адной з акцый пратэсту Вольга нанесла некалькі поўхаў супрацоўніку СТБ Рыгору Азаронку. Да суда Вольга знаходзілася за кратамі.
У сакавіку 2021 года справу раглядаў Фрунзенскі суд Мінска. Рыгор Азаронак у судзе сказаў, што заяву на Калацкую не пісаў і ўвогуле не лічыць, што жанчына яго абразіла: «Пра эпізод я забыўся ў той жа вечар. Але ўсім вядомы тэлеграм-канал вырашыў выкласці гэта, пасмакаваць — і органы заняліся справай.
Я хадайнічаў аб спыненні крымінальнага пераследу і настойваў аб спыненні справы. Падтрымліваю гэтую сваю пазіцыю і цяпер».
У выніку суддзя Ала Скуратовіч пакарала перакладчыцу Вольгу Калацкую двума гадамі хатняй хіміі.
У свой час Вольга Калацкая пераклала на беларускую мову дзясяткі фільмаў, серыялаў і кніг, у тым ліку Вірджыніі Вулф, Тэнэсі Уільямса, Уільяма Голдынга, Пола Остэра, Тоні Парсанза, Артура Голдэна, «Гладыятар», «Шрэк», «Сямейку Смітаў» ды іншыя.
З патрабаваннем неадкладна вызваліць Вольгу выступіў Амерыканскі ПЭН (PEN America) і вядомая канадская пісьменніца Маргарэт Этвуд.
Вольга Калацкая жыве ў Мінску з 90-гадовай маці, якой патрабуецца дагляд.
Поделиться ссылкой:


title: "Зорку рок-н-рола" адправілі на "хімію" ў Віцебск

maintext:
Учора музыкант атрымаў у міліцыі накіраванне і да 17 чэрвеня павінен прыехаць у папраўчую ўстанову.
Нагадаем, што Ігар Банцэр быў затрыманы па крымінальнай справе аб хуліганстве – за тое, што танцаваў перад міліцыяй без штаноў.
3 сакавіка суд Ленінскага раёна Гродна пачаў разглядаць справу Ігара Банцэра, і непасрэдна на працэсе той заявіў, што ў знак пратэсту распачынае сухую галадоўку, якую працягваў 16 сутак.
У рэшце рэшт Ігару прысудзілі 1,5 года «хіміі». На час апеляцыі ён знаходзіўся на свабодзе.
– На судзе стала вядома, што адбываць «хімію» па месцы жыхарства мне не дазволілі, таму быў у чаканні таго, куды ўсё-такі накіруюць, – кажа Ігар Банцэр. – Пры гэтым звяртаўся ў розныя інстанцыі, каб атрымаць адказ на гэтае пытанне: у Дэпартамент выканання пакаранняў МУС і яго абласное ўпраўленне. Затым – у крымінальна-выканаўчую інспекцыю Ленінскага раёна Гродна. Ніхто не мог патлумачыць, у якім стане мая справа.
Але ў рэшце рэшт 14 чэрвеня ў міліцыі мне далі накіраванне ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу №9 г.Віцебска. У мяне забралі пашпарт, выдалі часовае пасведчанне, і на працягу трох дзён я павінен туды прыехаць і стаць на ўлік.
– Калі збіраецеся адправіцца?
– Пакуль хачу напісаць знаёмым, каб па магчымасці дапамаглі ў Віцебску з працай па маім профілі. Я – зорка рок-н-рола і разумею, што працу складана будзе знайсці.
Калі ж сам не працаўладкуюся, то тады ўжо мне паступяць прапановы, ад якіх немагчыма будзе адмовіцца. Могуць адправіць на працы ў якую-небудзь сельскую гаспадарку, на лесапільню ці куды-небудзь яшчэ.
– Пасля галадоўкі ў ізалятары ў вас моцна пахіснулася здароўе. Будзе магчымасць на «хіміі» знаходзіцца пад кантролем медыкаў?
– Паабяцалі, што ў гэтым плане ніякіх праблем не прадбачыцца. Трэба будзе стаць на ўлік у паліклініку Віцебска па месцы часовай прапіскі, што і збіраюся адразу зрабіць. Здароўе трэба берагчы.
Поделиться ссылкой:


title: "Патрыярх лічыць яго асабістай святыняй і прыязджае да яго маліцца". Дзе знаходзіцца Крыж Ефрасінні Полацкай?

maintext:
Гісторык і археолаг Сяргей Тарасаў напісаў кнігу «Офрасіння — Афрасіння — Еўфрасіння Полацкая. Яе час, яе Крыж» (выдавец — Раман Цымбераў). Ён упэўнены, што Крыж знаходзіцца ў маскоўскага патрыярха, піша “Наша Ніва“.
«Аб месцы, дзе знаходзіцца Крыж Еўфрасінні, мне казалі яшчэ ў канцы 1990-х — пачатку 2000-х гадоў сябры, якія мелі пэўныя стасункі з, як кажуць, «адпаведнымі органамі». Два не знаёмыя паміж сабой чалавека казалі прыблізна адно і тое ж:
«Чаго вы так носіцеся з гэтым Крыжам?! Ёсць ён, жывы. Ляжыць у Троіца-Сергіевай лаўры, у рызніцы маскоўскага Патрыярха. Патрыярх лічыць яго асабістай святыняй і прыязджае да яго маліцца.
Нашы “органы” і чыноўнікі аб гэтым ведаюць. Некаторыя бачылі асабіста, калі дэлегацыя з Беларусі трапіла ў гэтую рызніцу паглядзець на слуцкія паясы», — піша ў кнізе Тарасаў.
Чаму гісторык прытрымліваецца такога меркавання?
У 1941 годзе крыж знаходзіся ў Магілёве, адкуль яго вывезлі на ўсход. Хутчэй за ўсё, яго давёз да Масквы Панцеляймон Панамарэнка, тагачасны кіраўнік БССР.
У 1945-м той жа Панамарэнка казаў наступнае: «Таварышы, я гэта кажу, каб зразумець, якія каштоўным багаццем культуры мы валодаем, пачынаючы з Богшы… Лазар Богша (…) зрабіў Крыж найтанчэйшай працы. Дзівочны твор».
Архівіст Віталь Скалабан, які знайшоў стэнаграму гэтага выступлення, заўважыў, што Панамарэнка быў не з тых, хто казаў невядома што: стэнаграмы ўласных прамоваў ён асабіста вычытваў і падпісваў. А тут ён кажа пра Крыж у цяперашнім часе. Значыцца, ён ведаў, дзе той знаходзіўся.
У расійскіх музеях Крыжа і іншых каштоўнасцяў, якія вывезлі з Магілёва, відавочна, няма, — мяркуе Тарасаў.
Пра тое ўжо ў наш час неаднаразова рабіліся запыты.
«Маскоўскім (рускім) музеям гэтыя скарбы, відавочна, не належалі, і прымаць рэчы ў свае фонды ў іх не было ні якіх падстаў, тым больш у ваенны час.
Прымі ў фонды, нясі за іх матэрыяльную адказнасць, а потым трэба будзе аддаваць, што ў музейнай практыцы недазваляльна. Трымаць музейныя каштоўнасці разам з паперамі партыйнага архіву таксама было немагчыма, бо гэта рэчы рознага кшталту і патрабуюць рознага падыходу па захаванні», — піша даследчык.
Між тым у 1997 годзе беларускі рэжысёр Віктар Шавялевіч зняў дакументальны фільм «Шлях да святыні», які быў прысвечаны стварэнню вобраза Крыжа берасцейскім ювелірам Мікалаем Кузьмічом. Для яго ён запісаў тагачаснага кіраўніка БПЦ Філарэта. Побач з ім у кадры знаходзіўся новаствораны Крыж.
«Тут знаходзіцца кропля крыві Хрыста, што запяклася. (…) А часціцу ад крыві Госпада я нечакана для себя знайшоў у Троіца-Сергіевай Лаўры. У рызніцы Траецкага сабора (…) ёсць палата, дзе сабраныя ўсе святыні. І зусім нядаўна паступіла з дзяржаўнага музея дошка, у якую уманціраваныя часціцы розных мошчаў (пры гэтым Уладыка рухам рукі паўтарае размяшчэнне мошчаў у Крыжы — заўвага Сяргея Тарасава).
І вось у самай верхняй частцы гэтай дошкі гляджу і вачам не веру напісана: Кроў Госпада.
З блаславення настаяцеля манастыра, патрыярха і яго намесніка, а таксама рызнічнага, я аддзяліў часціцу. З глыбокай павагай прывёз сюды, і тут яна ўкладзеная. Вось тут пад гэтым крыжам часціца крыві Хрыста Збаўцы, што запяклася».
Як каментуе гэтае выказванне Тарасаў?
Філарэт называе пэўнае месца: Троіца-Сергіеўская Лаўра. Настаяцелем гэтага манастыра з’яўляецца Патрыярх Маскоўскі і ўсёй Русі. Лаўру вярнулі РПЦ у 1943-м.
На думку Тарасава, «палата, дзе сабраны ўсе святыні» — гэта рызніца Троіцкага сабора.
Ён лічыць, што фраза «дошка нядаўна паступіла з дзяржаўнага музея» не можа быць праўдай.
«Пасля смерці Сталіна у 1953 годзе і па сёння з расійскіх музеяў царкве — дакладней, алігархам, якія давалі грошы на храм — быў перададзены толькі адзін прадмет: полацкі абраз Адзігітрыі Эфескай. А тут — “нядаўна паступіла”, быццам бы па канале музей — царква паступленні вядуцца планава і перыядычна!», — піша даследчык.
«Вы багата, шаноўныя чытачы, ведаеце на тэрыторыі Усходняй Еўропы “дошак”, у якія былі б уманціраваныя часцінкі розных мошчаў, а на самым версе (неяк вызначыў жа уладыка, што гэта менавіта верх, а не ніз) кропля Крыві Хрыста і надпіс “КРОВЪХВА”?
Я толькі адну — Крыж Афрасінні Полацкай 1161 года», — сцвярджае Тарасаў.
На думку аўтара, Філарэт сказаў праўду: ён аддзяліў часціцу з дазволу патрыярха. Бо без яго з патрыяршай рызніцы нічога не можа быць вынесена, аддзелена і вынесена.
Поделиться ссылкой:


title: Сяргей Якшэвіч, аўтаперавозчык: «У нас цяпер толькі адна мэта – выжыць…»

maintext:
«Народная Воля» пацікавілася, як ідуць справы ў гродзенскіх аўтаперавозчыкаў.
«Бусы амаль год стаялі на прыколе»
Гродзенская фірма-аўтаперавозчык ААТ «Кортакс» на рынку ўжо 13 гадоў. Гэта шматпрофільная структура, якая прапануе цэлы шэраг паслуг. У штаце 45 работнікаў, аўтамабільны парк – каля 20 бусаў.
Намесніца дырэктара Святлана Каранеўская пералічвае сферу дзейнасці фірмы да пандэміі: вазілі ўдзельнікаў розных канферэнцый, сімпозіумаў па Беларусі і за мяжу, абслугоўвалі арганізаваныя экскурсіі і асобных турыстаў у выхадныя дні, дастаўлялі людзей у аэрапорт, забяспечвалі папулярныя ў народзе шоп-туры ў Беласток… Цяпер засталіся толькі гарадскія маршруткі. На гэтым, уздыхае мая суразмоўніца, фірма і трымаецца. Праўда, колькасць пасажыраў на гарадскім транспарце адчувальна скарацілася.
– У нас кошт праезду ў маршрутцы – 1,20 рубля, а ў таксі тры-чатыры чалавекі, каб даехаць дадому з працы, скідваюцца і плацяць 4 рублі, – падлічвае спадарыня Каранеўская. – І многія падчас пандэміі выбіраюць таксі, паколькі гэта больш бяспечна.
Святлана дастае з паліцы папку з надпісам «Дзеці». Кажа, што гэта папка штогод пухла ад дамоў, асабліва падчас канікул.
– А цяпер ніхто не звяртаецца да нас. Апошняя дамова са школай была заключана 20 сакавіка 2020 года…
Цяпер бусы ААТ «Кортакс» адпраўляюцца ў рэйсы па Беларусі толькі са спартыўнымі клубамі «Гараднічанка» і «Кронан».
– Нашы бусы, якія выкарыстоўваліся для заказных паездак, амаль год стаялі на прыколе і нікуды не выязджалі, – гаворыць спадарыня Каранеўская. – І што будзе далей – не вядома.
Адчувальна знізіліся заробкі вадзіцеляў, а таму пачалася цякучка кадраў. Маладыя людзі, якія наймаюцца на працу, імкнуцца трохі набрацца вопыту, а потым з’язджаюць працаваць у замежныя фірмы.
– У нас цяпер на маршрутцы людзі зарабляюць 600–700 рублёў, а ў замежных фірмах на «цірах» – да 1500–2000 еўра, – канстатуе намесніца дырэктара. – Знайсці прафесійнага кіроўцу робіцца праблемай.
Таму ў фірме застаюцца працаваць людзі больш сталага ўзросту, якім ужо позна ехаць у пошуках працы за мяжу.
– Мы наогул цяпер вымушаны браць вадзіцеляў па сумяшчальніцтве. Нехта працуе на «хуткай дапамозе», у тралейбусным упраўленні ці яшчэ недзе. Падладжваюцца пад свой і наш графік і ездзяць.
Адчувальна б’е па бюджэце фірмы і кошт паліва. Кожнае падаражанне бензіну на 1 капейку павялічвае расходы ў месяц на 200 рублёў. А гэта палова аплаты арэнды офіса, якая расце разам з курсам еўра. А яшчэ трэба заплаціць за тэхагляд і дазвол на дарожны рух на кожную машыну, за абслугоўванне касавых апаратаў, апарата СКНО, якія ўстанавілі ў мэтах падатковага кантролю.
Самае прыкрае ў гэтай сітуацыі, лічыць мая суразмоўніца, што ніякай перспектывы не праглядаецца.
Спадзяванняў не засталося
Гродзенская прыватная фірма «Zet» – адна са старэйшых у рэгіёне. Лічыцца шматпрофільнай, паспяхова займалася ў тым ліку пасажырскімі перавозкамі і мела сваё турагенцтва. Дырэктар Сяргей Якшэвіч распавядае, што праблемы пачаліся з сакавіка мінулага года, калі да нас дакацілася пандэмія.
З нядаўняга часу засталіся толькі тры рэйсы бусаў з Гродна ў Беласток. Колькасць пасажыраў – мізэрная. Калі да пандэміі загрузка транспарту была амаль стопрацэнтная, то цяпер у салоне адзін, два, тры чалавекі. Даходаў ад гэтых перавозак ледзь хапае на паліва і самыя неабходныя расходы. Каб трымацца на плыву, давялося ўзняць кошт білета з 15 да 40 рублёў.
Што датычыцца турыстычных паслуг, то гэты від бізнесу пацярпеў найбольш. Толькі апошнімі тыднямі ў офіс пачалі прыходзіць нешматлікія кліенты і цікавіцца тым, што прапануе фірма. Сітуацыя ўскладнілася яшчэ і спыненнем палётаў беларускіх самалётаў.
Адна з самых складаных праблем у дадзенай сітуацыі – як утрымаць супрацоўнікаў. Сяргей Ігнатавіч кажа, што ў турагенцтве людзі знаходзяцца на рабочых месцах толькі па некалькі гадзін: няма чым займацца.
– Калі летась мы яшчэ мелі нейкую надзею, што нешта зменіцца, то сёлета ніякіх спадзяванняў не засталося, – сумна заўважае мой суразмоўца. І працягвае: – І ў сферы транспарту, і ў сферы турызму цяпер толькі адна мэта – выжыць.
«Некалі я быў сур’ёзным перавозчыкам…»
У яшчэ больш складанай сітуацыі аказаліся індывідуальныя прадпрымальнікі, якія займаюцца пасажырскімі перавозкамі. Асабліва тыя, у каго адна ці дзве машыны.
Андрэй Вітуль распавёў, што да пандэміі ў яго было некалькі сваіх бусаў і яшчэ ён браў заказы, наймаючы на іх выкананне бусы з іншых фірмаў.
– Некалі я сапраўды быў сур’ёзным перавозчыкам, праца кіпела, нармальны даход быў, – згадвае Андрэй. – А зараз у мяне толькі адзін бус, паколькі іншыя машыны ўтрымліваць няма за што. Ды і канкурэнцыя вялікая, а заказаў практычна няма.
А да ўсяго яшчэ дадалося і тое, што межы закрыты і няма ніякай яснасці, калі яны адкрыюцца. З надыходам лета не адчуваецца ніякіх зрухаў.
Індывідуальная прадпрымальніца Алена Шымановіч ужо цэлы год жыве на лецішчы, паколькі працы на пасажырскіх перавозках амаль не стала. У яе адзін бус, і той выконвае адзін-два заказы ў месяц.
– Добра, што яшчэ хоць на падаткі і розныя выплаты ўдаецца зарабіць, – падкрэслівае жанчына.
Публікацыя – з № 42 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Віктар Марціновіч: Да чаго дасустракаліся?

maintext:
Віктар Марціновіч аналізуе на budzma.by нядаўнюю сустрэчу прэзідэнтаў Расіі і Беларусі.
Гэта праўда нейкае дзіва: за апошнія тры месяцы Лукашэнка і Пуцін сустракаюцца ўжо трэці раз: першыя дзве сустрэчы былі ў лютым і красавіку.
Яны назіраюць за дэльфінамі, катаюцца на снегаходах, але галоўнае — па шмат гадзін пра нешта «дамаўляюцца».
Я вось не ведаю, пра што могуць два вопытныя палітыкі гаварыць пяць гадзін за зачыненымі дзвярыма. Бо палітыкі — яны ж такія, у іх работа — рабіць усё так, каб найменшыя высілкі прыводзілі да найвялікшага публічнага розгаласу. А замкнуцца і нешта там ціхамірна перацярэбліваць, ды без прэсавых падыходаў пасля, а калі і з імі — дык агульнымі словамі, без усялякай канкрэтыкі — тут нешта звышардынарнае.
За пяць гадзін увесь свет можна падзяліць на сферы ўплыву, калі б у тых партнёраў быў той самы ўплыў на свет. А тут — гадзіны і гадзіны непублічных размоваў, а інфармацыі пра вынікі ці хаця б пра ход дыскусій — нуль.
Я надта доўга працаваў у медыях, каб не разумець, што агульныя фразы з афіцыйных паведамленняў — ні пра што. Не могуць два вопытныя кіраўнікі пяць гадоў «збліжаць» нейкія там пазіцыі. Як з тым агульным падаткаабкладаннем: калі рух насустрач ёсць, сістэму можна ўніфікаваць за год. А калі руху насустрач няма (а яго відавочна няма) — пра што наогул размаўляць?
Дык што яны там робяць?
Гуляюць у шахматы?
Чытаюць Пушкіна ўслых?
Глядзяць серыялы?
І калі мы зыходзім з таго, што не ведаем анічога, у галаву лезе ўсялякая канспіралогія. Лёгка ўявіць сабе, як Пуцін пяць гадзінаў фантазіруе пра тое, якімі мусяць быць функцыі Усебеларускага народнага сходу пры Саюзе Беларусі і Расіі, як ён распаляецца, як абрысоўвае такія сабе Нью-Васюкі ў інтэграцыйнай тэматыцы, а Лукашэнка дыскутуе, і абодвум цікава і захапляльна.
Але «саюзная канспіралогія» не працуе проста таму, што пасля гэтых сустрэчаў не толькі не кажацца анічога, але нічога і не робіцца. То якім летуценнікам мусіць быць Пуцін, каб не разумець, што любыя планы з такім складаным суразмоўцам, як Лукашэнка, калі не дамагчыся іх вокамгненнага выканання, рызыкуюць скончыцца чарговай «дарожнай картай», якая будзе ўзгадняцца дзесяцігоддзямі.
Як гэта, уласна, і адбываецца з праектам пад назвай «інтэграцыя».
Але гэтым разам у бясконцых непублічных размовах з’явілася цікавая акалічнасць.
Разумееце, раней нашы адносіны з Расіяй былі адлюстраваннем таго, што адбывалася з Еўропай. Якая б трасца ні здаралася ўнутры нашай рэспублікі, Еўропа стрымана выказвала «заклапочанасць».
А Расія гэтаксама стрымана абараняла Беларусь, прычым апошнія тры сустрэчы — менавіта рытарычна, без задзейнічання асігнацый.
Дык вось, прычына, з якой усе ў Мінску ўскладалі павышаныя чаканні на гэтую сустрэчу, у тым, што гэтым разам з Еўропай адбыўся поўны трындос. Трындос такіх маштабаў, што гісторыя нашай замежнай палітыкі такога не ведала. І не толькі нашай, дарэчы. Калі звычайная «заклапочанасць» змянілася абяцаннем хуткіх і даволі небяспечных дзеянняў, калі сярод гэтых дзеянняў згадваецца магчымасць блакады па каліі і нават перакрыццё газавага транзіту.
І каб ніхто не сумняваўся, што гэтым разам «заклапочанасць» зусім іншага гатунку — поўны ступар у паветраным злучэнні, краіна проста адрэзаная ад усіх напрамкаў, акрамя расійскага.
І вось цалкам лагічным было б пабачыць люстраное падвышэнне градуса маскоўскага заступніцтва. Кампенсацыі, ваяўнічая рыторыка, абяцанні не кінуць братоў у горы, падмацаваныя хаця б трыма мільярдамі даляраў.
А што адбываецца замест гэтага? Нам абяцаюць 500 мільёнаў крэдыту — але гэта той крэдыт, які ўжо і так «наш», яго ўжо адзін раз нам вылучалі. Цяпер вылучылі яшчэ раз. Колькі разоў будуць казаць пра гэтыя «500 мільёнаў»? І потым, што такое 500 мільёнаў з улікам выстаўленай ужо сёлета пазыкі Беларусі Расіі? Гэта рэфінансаванне.
Грошы на тое, каб мы расплаціліся з тымі, хто грошы даваў.
Далей — самалёты, якія абмінаюць Беларусь, пачалі прымаць у Расіі. У якасці «рашэння» па авіяцыйным цугцвангу нам прапануюць пашырыць геаграфію рэйсаў у Расію. Афігенная кампенсацыя! Заступніцтва мары!
То хочацца ад усяе душы парадавацца за двух гэтых сяброў, якія плаваюць на баркасе, глядзяць на дэльфінаў, п’юць разам кампот і суткамі пра нешта размаўляюць. Але ніякіх вынікаў іхныя сустрэчы не маюць. Чым далей, тым болей гэта нагадвае сустрэчу клуба выпускнікоў.
А можа, нават добра, што так!
Той выпадак, калі адсутнасць навінаў — найлепшая навіна.
Поделиться ссылкой:


title: Народная Воля

maintext:
Цуду не здарылася – у апошнім для сябе матчы чэмпіянату свету па хакеі зборная Беларусі зноў атрымала па вушах. Гэтым разам 0:6 – ад «братоў-расіян».
Такім чынам, калі б не каранавірус (праз пандэмію ў гэтым годзе каманды з элітнай лігі не вылятаюць), то нацыянальная каманда наогул была б ужо ў «пердыве» (першым дывізіёне), хаця да старту першынства трэнеры нават нацэльваліся на медалі.
І з Рыгі беларуская зборная не вылецела, бо з 25 мая ўрад Латвіі абмежаваў авіязносіны з Беларуссю, таму дадому гора-хакеісты вярталіся на звычайным аўтобусе.
«Мы ведаем, што ўся Беларусь перажывала за нас, – выказаўся абаронца зборнай Дзмітрый Знахарэнка. – Пасля гульняў са шведамі і чэхамі ў людзей было міні-свята… Мы стараліся перамагаць у кожнай гульні, стараліся біцца, каб падарыць людзям свята.
Разумеем, што прадстаўляем нашу краіну, што людзі перажываюць за нас, што ад нашых вынікаў у нейкай меры залежыць настрой у краіне…»
Самае цікавае, што на ўсіх спартыўных форумах ад беларускіх балельшчыкаў за ўвесь чэмпіянат не было практычна ніводнага пазітыўнага слова ў бок нацыянальнай каманды. Больш за тое – большасць нават радавалася паражэнням зборнай. І гэта пра многае гаворыць.
«Людзі жывуць у нейкай сваёй паралельнай рэальнасці, – коратка пракаментаваў словы Знахарэнкі адзін з аматараў хакея. – Дзякуй Богу, што хутка адмучаліся».
– Былі, безумоўна, і светлыя моманты – тыя ж матчы са шведамі і чэхамі, – падводзіць вынікі турніру для «Народнай Волі» экс-варатар зборнай Беларусі Леанід ФАЦІКАЎ. – А ў астатнім можна сказаць так: абсалютна правальнае выступленне! Пры гэтым ва ўсіх лініях – і ў варатарскай, і ў абароне, і ў атацы. Нейкага асобнага хакеіста, які праявіў бы сябе на гэтым чэмпіянаце, нават не магу назваць.
– Да першынства казалі, што трэнерскі штаб нашай каманды сабраў амаль аптымальны склад…
– Так і ёсць! За апошнія 5–6 гадоў гэта, як мне падаецца, самы моцны склад.
– У такім выпадку што здарылася? Чаму хакеісты, якія бліскуча выступалі ў сваіх клубах, у зборнай ніяк сябе не паказалі?
– Па-першае, першынство свету – гэта турнір, які адрозніваецца ад рэгулярных чэмпіянатаў. Тут важна і тое, як хакеісты ўзаемадзейнічаюць адзін з адным, і агульны настрой каманды, і магчымасць паказаць сябе ў крытычных сітуацыях. Нічога гэтага ў зборнай Беларусі, на жаль, не было.
– Зараз галоўны трэнер Міхаіл Захараў спрабуе знайсці вінаватых – гэта і «легіянеры», і ігракі нацыянальнага чэмпіянату…
– Я не хачу абмяркоўваць працу Захарава, тут справа не толькі ў ім. На чэмпіянат паехала нацыянальная дэлегацыя – выніку няма. Значыцца, вінаваты ўсе. У той ці іншай ступені. А казаць, што той вінаваты менш, а той больш – гэта па меншай меры непрыгожа.
– Зборную трэба мяняць альбо ўносіць карэктывы ў працу гэтай каманды?
– Мы – не Канада ці Расія, у нас абмежаваны спіс ігракоў, якія могуць на ўзроўні гуляць за зборную. Таму трэба працаваць з тым, што ёсць.
– У беларускай камандзе гуляюць шэсць замежных ігракоў, якія атрымалі беларускія пашпарты, – канадцы, амерыканец, расіяне. Гэта, на ваш погляд, нармальная сітуацыя?
– Натуралізацыя хакеістаў – гэта нармальная практыка ва ўсім свеце. Іншая справа, што пашпарты трэба раздаваць не направа-налева, а сапраўды моцным ігракам, якія могуць і вынік даць, і вопыт перадаць. І галоўнае – у гэтых «легіянераў» насамрэч павінна быць вялізнае жаданне выступаць за зборную. Але ў той жа момант я цудоўна разумею, што замежныя хакеісты з беларускімі пашпартамі – не панацэя. Стаўку трэба рабіць на сваіх.
Публікацыя – з № 41 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Метэаролагі ААН: адзін з найбліжэйшых гадоў будзе рэкордна цёплым

maintext:
У найбліжэйшыя пяць гадоў з верагоднасцю 90 працэнтаў надыдзе рэкордна цёплы год за ўсю гісторыю назіранняў. Пра гэта паведамляе Сусветная метэаралагічная арганізацыя (СМА), якая з’яўляецца спецыялізаванай установай ААН, піша РБК.
«Верагоднасць таго, што ў бліжэйшыя пяць гадоў па меншай меры адзін год перасягне паказчыкі 2016-га, які лічыцца самым цёплым годам на дадзены момант, складае 90 працэнтаў», – гаворыцца ў паведамленні.
Паводле прагнозаў СМА, сярэдняя тэмпература на паверхні сушы і мора ў кожны з гадоў гэтага пяцігадовага перыяду будзе па меншай меры на адзін градус па Цэльсію вышэйшая за тэмпературныя значэнні даіндустрыяльнай эпохі. У самы гарачы год тэмпература з верагоднасцю 40 працэнтаў можа перавысіць даіндустрыяльны ўзровень на 1,5 градуса.
У 2020 годзе сярэдняя тэмпература перавышала базавыя значэнні даіндустрыяльнай эпохі на 1,2 градуса. Мінулы год увайшоў у першую тройку самых цёплых гадоў у гісторыі назіранняў.
Поделиться ссылкой:


title: Раман Пратасевіч з'явіўся на брыфінгу МЗС аб пасадцы самалёту Ryanair

maintext:
Міністэрства замежных спраў Беларусі праводзіць у Нацыянальным прэс-цэнтры брыфінг для прадстаўнікоў СМІ, а таксама акрэдытаваных у Беларусі замежных амбасадаў і міжнародных арганізацый, паведамляе Радыё Свабода.
Як адзначаецца на сайце ведамства, акрамя супрацоўнікаў МЗС, запрошаныя кіраўнікі Дэпартаменту авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый, Следчага камітэту, Міністэрства абароны, Дзяржаўнага памежнага камітэту, упаўнаважаны ў справах рэлігій і нацыянальнасцяў пры Савеце міністраў ды іншыя чыноўнікі.
Сярод удзельнікаў брыфінгу палітвязень Раман Пратасевіч. У апошнюю хвіліну яго прывялі ў памяшканне.
Прамая трансляцыя вядзецца на ютуб-канале Нацыянальнага прэс-цэнтра Рэспублікі Беларусь:
Прадстаўнік МЗС Беларусі Анатоль Глаз панаракаў, што шэраг рашэнняў з боку заходніх партнёраў базуецца на неправеранай і хлуслівай інфармацыі, таму наспеў час расказаць усю праўду.
Сярод асноўных тэмаў анансаваныя развіццё сітуацыі з рэйсам авіякампаніі Ryanair Афіны – Вільня, якім ляцеў і быў затрыманы журналіст Раман Пратасевіч, выезд з Беларусі асобных чальцоў польскай нацыянальнай меншасці, транзіт нелегальных мігрантаў праз тэрыторыю краіны.
Арганізатары абяцалі прадэманстраваць шэраг раней не апублікаваных факталагічных матэрыялаў.
А 15.40 некаторыя дыпламаты пачалі пакідаць залу. Замежныя госці пачалі пакідаць брыфінг МЗС.
«Мы толькі што выйшлі. Ня ўдзельнічаем у гэтым, калі ён (Раман Пратасевіч) відавочна знаходзіцца пад прымусам», – напісала ў Твітэры карэспандэнтка ВВС Сара Рэйнсфард. У каментарах пад яе твітам удзельнікі выказваюць здагадкі наконт Рамана Пратасевіча: «Яны прымусяць яго сказаць, што ён утрымліваецца па ўласным жаданні і вінаваты ў злачынствах супраць дзяржавы», – на што Сара рэагуе: «Так, яны могуць».
Што сказаў прадстаўнік Мінтрансу
Дырэктар дэпартаменту авіяцыі Міністэрства транспарту Арцём Сікорскі запэўніў, што беларускі бок ад першага дня быў адкрыты да перамоваў адносна інцыдэнту з пасадкай самалёту Ryanair, аднак Еўропа «скацілася ў беззаконне», праігнараваўшы голас Мінску.
Ён сказаў, што Еўрасаюз і Украіна нібыта паводле дыскрымінацыйнага прынцыпу ўвялі абмежаванні на выкарыстанне замежных лётнішчаў і запэўніў, што ніякага прымусу да пасадкі самалёту не было. Пасля гэтага быў уключаны запіс перамоваў дыспэтчараў у Мінску і Вільні. З гутаркі вынікае, што ў Літве нібыта не знайшлі спосабу прыняць самалёт з «бомбай», у выніку чаго пілоты вырашылі прызямляцца ў Мінску.
Што сказаў прадстаўнік Мінабароны
У сваю чаргу прадстаўнік Міністэрства абароны Ігар Голуб аспрэчыў факт «паветранага тэрарызму», бо «перахопу» судна знішчальнікам Міг-29, які ўзняўся з аэрадрому ў Баранавічах, нібыта не было. Па яго словах, гаворка выключна пра суправаджэнне, а не спробу паўплываць на курс «Боінгу». Ён пацвердзіў, што недалёка знаходзіўся вайсковы верталёт, які займаўся аховай дзяржаўнай мяжы. Але ніякім чынам паўплываць на сітуацыю ён ня мог праз розныя вышыні і хуткасці.
Ён сказаў, што мае шэраг пытанняў да камандзіра пасажырскага лайнера, якія ня мае магчымасці задаць наўпрост. Чаму самалёт не пачаў зніжацца, калі збіраўся загадзя зніжацца? Нарэшце, чаму за 2 хвіліны да перасячэння мяжы з Літвой прыняў рашэнне на разварот і пасадку ў аэрапорце «Мінск», хоць, паводле ягоных словах, быў не загад, а толькі рэкамендацыя мінскага дыспетчара?
Што сказаў прадстаўнік СК
Старшыня Следчага камітэту Дзмітрый Гара паведаміў, што паводле факту пасадкі самалёту заведзеная крымінальная справа, але паскардзіўся, што Швейцарыя ігнаруе запыты наконт дапамогі – нібыта менавіта з тамтэйшага серверу адпраўлена ілжывая пагроза пра бомбу на борце.
Пакуль што ніякіх істотных зрухаў у следстве няма. Ці былі гэта «салдаты ХАМАС», як сцвярджалася раней, кіраўнік ведамства не ўдакладніў.
СК выклаў сваю версію, як вывозілі з Беларусі польскіх актывістак
Таксама Дзмітрый Гара расказаў пра польскіх актывістак, вывезеных у Польшчу. Па яго словах, у адносінах да трох чалавек скасаваная мера стрымання, і ім дазволілі пакінуць тэрыторыю краіну пасля кансультацый з прадстаўнікамі МЗС Польшчы. І хоць, паводле словамі чыноўніка, усё павінна было адбывацца без інфармацыйнага розгаласу, Варшава ўсё «перакруціла на сваю карысць». Былі паказаныя відэакадры са схаванай камеры размовы прадстаўніка кансулату з затрыманымі жанчынамі.
Дзмітрый Гара заявіў, што нібыта за жанчын уступіўся экс-прэзідэнт Казахстану Нурсултан Назарбаеў. Жанчыны застаюцца абвінавачанымі ў крымінальнай справе, якая пры пэўным раскладзе мае судовы працяг, сказаў ён.
Заявы Рамана Пратасевіча
Адказывая на пытанні журналістаў Раман сказаў, што адчувае сябе выдатна, у яго выдатны настрой, ён не мае ніякіх скаргаў. Паводле яго слоў, сляды на руках, якія раней былі заўважаныя на прапагандысцкім відэа ОНТ, гэта «сляды ад сцяжак, бо затрыманне было нечаканым, у супрацоўнікаў не было кайданкаў». Пратасевіч тройчы паўтарыў, што адчувае сябе выдатна і нават гатовы прайсці любую незалежную экспертызу.
«Сябры, я адчуваю сябе выдатна, у мяне няма ні на што скаргаў, ніхто мяне не біў. Не распаўсюджвайце далейшыя чуткі. Сапраўднымі закладнікамі сітуацыі стала Сафія і мае бацькі, якія знаходзяцца ў Польшчы ў стане інфармацыйнага вакууму… Маіх бацькоў папросту выкарыстоўваюць, за іх спінамі стаяць канкрэтныя палітычныя дзеячы… Я больш чым упэўнены, што мае бацькі могуць бяспечна вярнуцца дадому», – заявіў ён.
Журналісты спыталі ў Рамана, ці абяцалі яму нешта за супрацу. «Ніякага гандлю са следствам не было, – адказаў ён, – Удзел у гэтым мерапрыемстве, як і інтэрвʼю спадару Маркаву, добраахвотнае. Ніхто не прымушаў да супрацы са следствам».
Раман распавёў, што яму на следстве паказвалі інфармацыі з інтэрнэту, дзе яго ў тым ліку называлі «ледзь не здраднікам» пасля відэа на ОНТ.
«Маё сумленне абсалютна чыстае. Я нікому не здраджваю. Я дапамагаю следству, я дапамагаю сваёй краіне і мае намер дапамагаць далей», – заявіў ён.
Раман Пратасевіч заявіў, што раней «свята верыў у нейкія ідэалы», але потым «расчараваўся», бо яму было не да спадобы «палітычныя гульні» і «ўнутраныя сваркі». «Я не змяніў сваіх палітычных поглядаў. Я магу шчыра сказаць, што не буду палітычным прыхільнікам прэзідэнта. Так, я шчыра яго паважаю, як чалавека, які змог выстаяць перад усім тым націскам, які распачаўся летам і працягваецца дагэтуль», – дадаў ён.
Падазраванні і абвінавачванні
Дзмітрый Гора распавёў, што Соф’я Сапега першапачаткова была затрыманая па падазрэнню ў злачынстве паводле арт. 342 Крымінальнага кодэксу. Потым ёй выставілі абвінавачванне ў «распальванні варожасці».
Гора таксама заявіў, што Раману Пратасевічу выстаўлена абвінавачванне па трох артыкулах: арт. 342, 293 і 130 КК.
Поделиться ссылкой:


title: Старшыня федэрацыі выступіць на Алімпіядзе

maintext:
Для Івана Ціхана гэта будуць ужо шостыя Гульні.
Днямі стала вядома, што беларускі кідальнік молата Іван Ціхан ва ўкраінскім Луцку перамог на этапе Кубка Украіны і такім чынам заваяваў алімпійскую ліцэнзію.
Гэтым самым Іван пабіў рэкорды многіх, бо алімпійскія спаборніцтвы ў Токіа, якія пройдуць з 23 ліпеня па 8 жніўня, стануць для спартсмена шостай Алімпіядай. Пры ўсім тым, што 24 ліпеня яму споўніцца 45 гадоў.
Адметна і тое, што зараз Іван Ціхан – дзеючы старшыня Беларускай федэрацыі лёгкай атлетыкі, таму выступленне на Алімпіядзе спартсмена, які адначасова з’яўляецца функцыянерам, яшчэ больш інтрыгуе.
Калі хто не ведае, то Ціхан з’яўляецца неаднаразовым прызёрам Гульняў. У 2014 годзе лёгкаатлет быў дыскваліфікаваны за станоўчую допінг-пробу 2005 года. Пасля Алімпіяды-2008 Іван Ціхан і Вадзім Дзевятоўскі таксама абвінавачваліся ў выкарыстанні допінгу, але выйгралі двухгадовую цяжбу з Міжнародным алімпійскім камітэтам, і ўзнагароды беларускім атлетам вярнулі.
Дарэчы, калі зараз Іван выканаў алімпійскі нарматыў, адным з першых яго павіншаваў менавіта Вадзім Дзевятоўскі, які да гэтага таксама быў кіраўніком Беларускай федэрацыі лёгкай атлетыкі.
«Не сумняваўся, што Іван заваюе ліцэнзію на Алімпійскія гульні ў Токіа, – адзначае Вадзім. – Гэта яго шостая Алімпіяда! Такое спартыўнае даўгалецце можна растлумачыць максімальным прафесіяналізмам і адданасцю кіданню молата. А калі ведаць, праз што Іван прайшоў у спартыўным лёсе, то яго сённяшняе выступленне – проста фантастыка! У 45 гадоў кідаць молат туды, куды кідае Іван, нікому не ўдавалася, і не ўпэўнены, што ў будучыні гэта будзе каму-небудзь па сілах».
Цікава, што ў мінулым годзе пасля прэзідэнцкіх выбараў Вадзім Дзевятоўскі напісаў на сваёй старонцы «Лукашэнка – не мой прэзідэнт», а вось Іван Ціхан падтрымаў апошняга.
«Дзякуй табе, дарагі, у адрозненне ад іншых ты аказаўся патрыётам, – заявіў затым Лукашэнка. – Сустрэнемся – пагаворым. Дзякуй, Ваня, дзякуй!»
У верасні мінулага года ў Мінску прайшла пазачарговая канферэнцыя Беларускай федэрацыі лёгкай атлетыкі, дзе замест Вадзіма Дзевятоўскага новым старшынёй быў абраны менавіта Іван Ціхан. Сёння ён штурмуе новыя вышыні…
Публікацыя – з № 47 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Следства дагэтуль высвятляе як загінуў мінчук, які "упаў" з двухпавярховых нараў

maintext:
29 верасня з мінскага ізалятара на Акрэсціна ў рэанімацыю Бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі паступіў 41-гадовы Дзяніс Кузняцоў са шматлікімі траўмамі. У мужчыны адкрытая чэрапна-мазгавая траўма, зламаныя рэбры, косці і ключыца, па ўсім целе з розных бакоў — удары і гематомы. Лекары праводзяць некалькі аперацый, але 3 кастрычніка мужчына памірае.
— Медыкам ён паспеў расказаць, што яго збілі міліцыянеры, а міліцыянеры, у сваю чаргу, расказалі, што ён упаў з другога яруса нараў, — расказвалі тады сваякі Кузняцова. Яны не ведалі, ці ўдзельнічаў ён у пратэставых акцыях. Усё, што ім вядома, — ён проста не вярнуўся з працы.
Няма адказу на гэта пытанне дагэтуль — праз 8 месяцаў пасля смерці Кузняцова, звяртае ўвагу Еўрарадыё.
— Калі апошні раз даведваліся, следства яшчэ ішло. Чакаем, калі нам што-небудзь паведамяць. Больш сказаць няма чаго. За ўвесь гэты час міліцыя размаўляла з Дзянісавай мамай толькі адзін раз, падрабязнасцяў мы не ведаем. Напэўна, у гэтай сітуацыі мы не разбяромся ўжо ніколі, — расказвае Еўрарадыё сваячка Кузняцова.
У Следчым камітэце яшчэ ў кастрычніку агучылі, што мужчына быў затрыманы за дробнае хуліганства. І паабяцалі правесці судова-медыцынскую экспертызу для вызначэння дакладнай прычыны смерці.
Пра смерць Кузняцова нам нагадала іншая трагічная гісторыя, якая адбылася за 200 км ад Мінска. 21 траўня ў шклоўскай папраўчай калоніі №17 памёр палітвязень Вітольд Ашурак. Сваякі атрымалі супярэчлівую інфармацыю пра прычыну смерці. Спачатку ім казалі, што ў Ашурка спынілася сэрца — а з ім праблем ён не меў. Пасля ў пасведчанні аб смерці напісалі, што прычына высвятляецца.
Цела аддалі сваякам з перабінтаванай галавой. Пазней СК апублікаваў відэа з камеры, на якім чалавек, падобны да Вітольда Ашурка, двойчы падае — і першы раз разбівае галаву аб сцяну. Аднак якасць відэа такая, што складана зразумець, ці Ашурак гэта наогул.
Ролік змантаваны так, што па другой яго частцы немагчыма вызначыць час сутак. Ашурка (калі гэта ён) здымае тая самая камера, але карцінка павялічаная, і акно, з якога ў першай частцы відэа ў камеру льецца дзённае святло, у другой частцы ў кадр не трапляе.
Поделиться ссылкой:


title: Абвал коштаў на самым вялікім сезонным рынку клубніцы

maintext:
У вёсцы Дварэц, што ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, знаходзіцца самы вялікі сезонны рынак клубніцы, які працуе толькі каля трох тыдняў на год.
Фота: Белсат
Мясцовыя жыхары, якія вырошчваюць ягады, вязуць іх на продаж на вазках, роварах і аўтамабілях. Закупнікі, купіўшы ягаду, вязуць яе па ўсёй Беларусі і ў Расею. Кошт вагаецца ад 1,5 рубля да 3,50 рубля, усё залежыць ад знешняга выгляду і якасці ягады.
Таксама на рынку ёсць закупка ад райспажыўтаварыства з самымі нізкімі коштамі. У бочкі закупаюць тое, што не змаглі запрапанаваць іншым, але і кошт 30 капеек.
Поделиться ссылкой:


description: З пытаннем зацвярджэння пасла Беларусі ў Італіі валэндаюцца ўжо пару месяцаў, піша «Кар'ерэ дэля сэра». І гэта сігнал беларускаму боку. «Даверчыя граматы

title: "З Беларусі без сораму". Італьянскае выданне патлумачыла, чаму Рым не хоча прымаць пасла Анатоля Глаза

maintext:
«Даверчыя граматы ляжаць і ляжаць. Усе іх прачыталі, але ніхто не хоча браць іх у рукі. І напэўна ляжаць яны застануцца. У Квірынальскі палац прэзідэнту Матарэле іх адпраўляць не спяшаюцца», — піша інфармаваная італьянская газета Corriere della Sera.
«Такі чалавек, як Глаз, не можа быць акрэдытаваны ў якасці дыпламата», — цытуе выданне чалавека з атачэння Святланы Ціханоўскай, лідара беларускай апазіцыі, да якой цяпер вельмі прыслухоўваюцца ў еўрапейскіх сталіцах.
«З Беларусі без сораму» — так характарызуе Глаза выданне. І прыводзіць шматлікія прыклады яго агрэсіўных і здзеклівых выказванняў на адрас еўрапейскіх краін, а таксама палітычных праціўнікаў Аляксандра Лукашэнкі і руху за грамадзянскія правы і свабодныя выбары ўнутры краіны.
З пытаннем зацвярджэння пасла Беларусі ў Італіі валэндаюцца ўжо пару месяцаў, піша «Кар’ерэ дэля сэра». І гэта можа зацягнуцца далей. Гэта спосаб паказаць беларускаму боку, што Глазу, які ў мінулым двойчы працаваў у Італіі, на гэты раз там не будуць радыя, заключае выданне.


title: Куды сёлета можна паляцець на адпачынак?

maintext:
На пачатку мінулага года набыла для сябе і дзяцей пуцёўку ў Туніс, але з-за пандэміі так нікуды і не паляцелі. Турыстычная кампанія захавала грошы на дэпазіце, і ў гэтым годзе можна было рэалізаваць нашу мару…
Але зноў адпачынак, як кажуць, завіс у паветры. З-за інцыдэнту з самалётам авіякампаніі Ryanair, які ляцеў з Афін у Вільнюс, але прызямліўся ў Мінску, многія краіны закрылі для беларускіх самалётаў сваю паветраную прастору, а таму мы не ведаем, ці ўбачым мора і сёлета.
Дык куды ўсё-такі можна адправіцца на адпачынак гэтым летам? Што кажуць турыстычныя эксперты?
Святлана КРАЎЧАНКА, г.Маладзечна.
Паводле слоў старшыні Рэспубліканскага саюза турыстычных арганізацый Руслана Сегенюка, зараз беларускі турыстычны рынак і на самай справе перажывае няпростыя дні, але з чарговымі выклікамі ён як быццам справіўся.
– Сумесна з авіякампаніяй «Белавія» былі прыняты рашэнні па павелічэнні чартарных перавозак у Турцыю і Егіпет, – кажа Руслан Сегенюк. – Захаваліся пералёты на мінімум чатыры масавыя турыстычныя накірункі – у Турцыю, Егіпет, Грузію і Аб’яднаныя Арабскія Эміраты.
Большасць турыстаў усведамляюць, што віны тураператараў або турагентаў у сітуацыі, якая склалася, няма.
Прыблізна 70 працэнтаў турыстаў пераносяць свой адпачынак на адкрытыя напрамкі, каля 25 працэнтаў чакаюць адкрыцця прыпыненых напрамкаў, і ўсяго каля 5 працэнтаў памянялі планы і адмовіліся ад адпачынку.
Эксперт лічыць, што гэтым летам, хутчэй за ўсё, Турцыя стане лідарам па адпраўленых турыстах з Беларусі. А ў намінацыі «Прарыў сезона» можна назваць ААЭ і Грузію – рэйсы туды цалкам запаўняюцца.
Дарэчы, Міністэрства аховы здароўя днямі паведаміла, што з пераліку краін, па вяртанні з якіх патрабуецца 10-дзённая ізаляцыя, выключаны Паўночная Македонія, Сан-Марына, Манака, Арменія, Боснія і Герцагавіна, Славакія, Балгарыя, Малдова і Сербія.
Публікацыя – з № 45 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: У Шклове рыхтуюцца даць сапраўдны адпор праціўніку

maintext:
У Шклоўскі райвыканкам на сустрэчу з міністрам абароны Беларусі Віктарам Хрэніным, дзяржаўным сакратаром Савета бяспекі Аляксандрам Вальфовічам, а таксама прадстаўніком мясцовых органаў улады прыбыў Аляксандр Лукашэнка.
Як паведамляе “Наша Ніва”, падчас кароткай размовы перад мерапрыемствам Лукашэнка ўзгадніў прызначэнне намесніка старшыні Горацкага райвыканкама Андрэя Камко кіраўніком Шклоўскага раёна.
«За мінулы год мы на сабе адчулі, як дэструктыўнае інфармацыйнае ўздзеянне, эканамічны, палітычны ціск, якія ішлі з Захаду, уплывалі на светапогляд нашых людзей і штурхалі некаторых з іх фактычна на здраду ўласнага народа. Заўсёды неабходна даваць такі адпор падобным дзеячам, каб у памяці ворага ён запомніўся на многія гады. І на гэта здольная толькі ўсенародная абарона, калі мы ўсе будзем абараняць сваю зямлю», – падкрэсліў Лукашэнка.
Ён таксама звярнуў асаблівую ўвагу на забеспячэнне поўнай гатоўнасці органаў кіравання тэрытарыяльнай абаронай і хуткай мабілізацыі сіл і сродкаў.
«Да гэтага ў краіне ўсе павінны рыхтавацца пасля сённяшняга мерапрыемства, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Адна з мэтаў сустрэчы — даць сігнал на месцы, каб яны падобным чынам у кожнай зоне (у нас іх 7), у кожным раёне былі гатовыя адмабілізавацца ў той тэрмін, у які будзе прынята рашэнне прэзідэнтам».
Поделиться ссылкой:


description: Пра гэта напісаў родным адзін з фігурантаў крымінальнай справы — старшыня партыі БНФ Рыгор Кастусёў. У лісьце палітзьняволены адзначыў, што «віны ў змове

title: Следcтва ў "справе аб дзяржперавароце" працягнулі да кастрычніка

maintext:
«11 чэрвеня мне ўручылі пастанову Генэральнай пракуратуры аб працягненьні расьсьледаваньня яшчэ на 4 месяцы, да 12 кастрычніка 2021 году», — напісаў у допісе палітык.
Меру стрыманьня яму пакінулі бяз зьменаў: на гэты час ён застаецца пад вартаю.
«Ня ведаю, што ім трэба, бо буду ў рэжыме чаканьня проста сядзець», — абураецца Кастусёў. — Баяцца, што я зьбягу за мяжу, або паўплываю на хаду сьледзтва. Абсурд ды і толькі. Ня ведаю, што яны хочуць зьмяніць, бо віны ў змове я не прызнаю. БТ інтэрвію не даваў».
Дзяржаўныя тэлеканалы паказвалі ў эфіры фрагмэнты апэратыўнай здымкі, на якіх Кастусёў нібыта прызнаваў віну.
У ранейшым лістах Рыгор Кастусёў пісаў, што ў расьсьледаваньні справы «няма ніякіх зрухаў, усё заціхла».
Рыгора Кастусёва затрымалі ў Шклове 12 красавіка. У ягонай кватэры дзеці прыкметаў ператрусу не заўважылі. На стале ляжала цыдулка з імёнамі, як яны мяркуюць, тых, хто яго затрымліваў.
У той жа дзень дачцэ Галіне сьледчы паведаміў, што бацька ў Менску. 13 красавіка на лецішчы Галіны і яе мужа Дзьмітрыя апэратыўнікі правялі ператрус: забралі кампутары, кнігі, носьбіты інфармацыі ды страйкбольны аўтамат. У гэтым доме ладзіліся розныя імпрэзы з удзелам вядомых у Беларусі дзеячаў культуры і палітыкі.


title: Мікалая Статкевіча і Сяргея Ціханоўскага будуць судзіць у СІЗА?

maintext:
Нагадаем, што Мікалая Статкевіча затрымалі 31 мая 2020 года, калі ён ехаў на пікет Сяргея Ціханоўскага. Пазней яго абвінавацілі ў падрыхтоўцы масавых беспарадкаў (ч.2 арт.293 КК).
4 мая стала вядома, што справу Статкевіча і шэрагу іншых палітвязняў будзе разглядаць Гомельскі абласны суд.
Сярод абвінавачаных – Сяргей Ціханоўскі, блогеры Ігар Лосік і Уладзімір Цыгановіч, а таксама Арцём Сакаў і Дзмітрый Папоў.
На днях з’явілася інфармацыя, што палітвязняў як быццам збіраюцца судзіць у закрытым рэжыме нават не ў судзе, а ў гомельскім СІЗА. Ці магчыма такое?
«Я ведаю, што такую інфармацыю нехта запусціў у інтэрнэце, але гэта ўсяго толькі чуткі і не больш за тое, – распавяла «Народнай Волі» Марына АДАМОВІЧ, жонка Мікалая Статкевіча. – Ніякай афіцыйнай інфармацыі ні пра дату пачатку працэсу, ні пра яго фармат няма.
Тым не менш паведамленне пра тое, што суд пройдзе ў СІЗА, многія СМІ падхапілі і распаўсюдзілі. Я нават не выключаю, што гэта быў адмысловы інфармацыйны «зліў» з таго боку, каб праверыць рэакцыю грамадства.
Але, мяркую, суд і на самай справе зробяць закрытым, як гэта было ў выпадку з Паўлам Севярынцам».
КАМЕНТАРЫЙ ЮРЫСТА
– Прэцэдэнты, калі людзей судзілі ў следчым ізалятары, ужо былі, – кажа праваабаронца Валянцін СТЭФАНОВІЧ. – Напрыклад, у такім фармаце праходзіў працэс над фігурантамі «банды Марозава», і тады гэта абгрунтоўвалася мерамі бяспекі. Было шмат падсудных, і ў выніку два чалавекі былі асуджаны да смяротнага пакарання.
Але мне абсалютна незразумела, чым будуць кіравацца, калі фігурантаў «справы Ціханоўскага» таксама вырашаць судзіць у СІЗА ў закрытым рэжыме. І навошта наогул рабіць працэс закрытым, нават калі абвінавачаных будуць дастаўляць у суд? Ніякага абгрунтавання такіх дзеянняў я не бачу. Мерамі бяспекі гэта не назавеш. У матэрыялах справы ёсць сведчанні, якія складаюць дзяржаўную тайну? Мяркую, што няма.
Таму, калі суд пройдзе ў СІЗА і будзе закрыты, то праваабаронцы расцэняць гэта як парушэнне прынцыпаў справядлівага судовага разбіральніцтва. Гэта парушае працэсуальныя правы падсудных.
Не выключаю, што закрытасць працэсаў – гэта элементарнае жаданне схаваць рэальнасць абвінавачанняў і іх бязглуздасць.
Публікацыя – з № 44 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Cумная статыстыка

maintext:
Праваабаронцы падвялі вынікі мінулага месяца і адзначылі, што ў маі ўлады працягвалі актыўна ўжываць крымінальны пераслед грамадзян па палітычных матывах.
Паводле дадзеных праваабаронцаў, на працягу месяца судамі былі вынесены прысуды ў дачыненні да не менш як 109 чалавек па палітычна матываваных крымінальных справах.
За май былі затрыманы 332 чалавекі, вынесены каля 240 судовых пастаноў: у 160 выпадках накладзены адміністрацыйны арышт, у 77 – штраф.
Як інфармуе Генеральная пракуратура, за перыяд са жніўня 2020 года было распачата больш за тры тысячы крымінальных спраў за парушэнне парадку правядзення масавых мерапрыемстваў і акцый пратэсту.
Сёння ў няволі знаходзяцца 454 палітвязні, і іх колькасць працягвае павялічвацца.
Поделиться ссылкой: