description: Суддзя Жлобінскага раёна Іна Шаршнёва 6 студзеня вынесла рашэнне адмовіць у задавальненні іска Наталлі і Дзмітрыя Чавускіных да філіяла "Жлобінскія

title: Суд не аднавіў на працы сямейную пару, на якую скардўзіўся ў свой час галоўны жлобінскі міліцыянер

maintext:
Суддзя Жлобінскага раёна Іна Шаршнёва 6 студзеня вынесла рашэнне адмовіць у задавальненні іска Наталлі і Дзмітрыя Чавускіных да філіяла “Жлобінскія электрычныя сеткі” РУП “Гомельэнерга” ў аднаўленні на працы.
“Гэта не прававое рашэнне, і мы з ім не згодныя”, – сказала журналісту “Народнай Волі” Наталля Чавускіна.
Дзмітрый і Наталля – муж і жонка, яна працавала намеснікам дырэктара філіяла па агульных пытаннях і ідэалогіі, ён – начальнікам аддзела сацыяльнага развіцця.
На мінулых прэзідэнцкіх выбарах Наталля ўзначальвала ўчастковую выбарчую камісію, а муж быў членам гэтай жа камісіі. Па выніках галасавання на ўчастку перамагла Святлана Ціханоўская: за яе прагаласаваў 221 чалавек, за Аляксандра Лукашэнку – 122.
У жніўні Чавускіны ўзялі ўдзел у гарадскім мірным шэсці супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў. На падставе міліцэйскіх пратаколаў маладую пару пакаралі арыштам – 10 і 15 сутак.
Услед за адбытымі ў ізалятары “суткамі” на працу Чавускіных у “Жлобінскія электрасеткі” паступіў ліст начальніка райаддзела міліцыі Генадзя Мельніка за № 410. Па ўласнай ініцыятыве ці па падказцы іншых дзяржаўных структур, але міліцэйскі начальнік інфармаваў дырэктара прадпрыемства Паўла Путырскага, што Наталля і Дзмітрый Чавускіны, “у абавязкі якіх уваходзіць у тым ліку правядзенне ідэалагічнай работы ў даручаных ім калектывах, самі з’яўляюцца радыкальна настроенымі асобамі, якія не падтрымліваюць існуючы канстытуцыйны лад”.
На падставе адміністрацыйнага пакарання галоўны міліцыянер раёна зрабіў безапеляцыйную выснову: “Унутраныя перакананні Чавускінай Н.І. і Чавускіна Д.Б. могуць адмоўна паўплываць на ідэалагічныя складнікі калектыву Вашага прадпрыемства, памагаць фарміраванню ў яго негатыўнага настрою да дзеючай улады і ўсяго апарату дзяржаўнага кіравання”.
26 лістапада дырэктар электрасетак звольніў Наталлю і Дзмітрыя “за аднаразовае грубае парушэнне працоўных абавязкаў” – на падставе п. 7 арт. 42 Працоўнага кодэкса. Але такога грубага парушэння, пералічанага ў Працоўным кодэксе, у сямейнай пары і блізка не назіралася. Падставай для звальнення стала рашэнне ведамаснай камісіі па супрацьдзеянні карупцыі, якую ачольвае дырэктар Путырскі. Камісія нечакана прызнала мажлівасць у Наталлі і Дзмітрыя наяўнага ці патэнцыйнага ўзнікнення канфлікту, бо яны – сямейная пара, і муж у жонкі ў службовым падпарадкаванні.
І хоць на такіх пасадах Чавускіны працавалі да выбараў амаль пяць гадоў, даказаць у судзе абсурднасць матывацыі звальнення ім не ўдалося.
“Лічу, што наймальнік ужыў у дачыненні да сямейнай пары забароненую ў сферы працоўных адносін дыскрымінацыю. Проста кажучы, абмежаваў іх у працоўных правах з-за палітычных поглядаў, паклаўшы ў аснову загаду на звальненне ліст начальніка міліцыі. На жаль, суддзя прыняла бок адміністрацыі электрасетак, якая звольніла сямейную пару на падставе здагадак пра магчымы канфлікт інтарэсаў, што не адпавядае пункту 7 артыкула 42 Працоўнага кодэкса. Рана ці позна гэтае звальненне будзе прызнана незаконным”, – пакаменціраваў судовае рашэнне рэгіянальны прававы інспектар прафсаюза РЭП Леанід Судаленка, які прадстаўляў інтарэсы сямейнай пары ў Жлобінскім райсудзе.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Шэраг вядомых асоб заклікаў Ігара спыніць галадоўку. За кратамі палітвязень ужо 201 дзень, паведамляе "Радыё Свабода". 13 студзеня суд другі раз запар

title: "Перасталі прыходзіць лісты". Палітвязень Ігар Лосік галадае ўжо 31 дзень

maintext:
Шэраг вядомых асоб заклікаў Ігара спыніць галадоўку. За кратамі палітвязень ужо 201 дзень, паведамляе “Радыё Свабода”.
13 студзеня суд другі раз запар адмовіўся вызваліць Ігара Лосіка з-пад варты на просьбу яго адваката Дзмітрыя Лепрэтара.
Ігар Лосік перадаў паведамленне з-за кратаў:
«Усім прывітанне. Я галадаю ўжо месяц, пакуль самаадчуванне нармальнае. Ведаю, што мне пішуць сотні чалавек, некаторыя адгаворваюць працягваць галадоўку. Але я практычна не атрымліваю лістоў з 5 студзеня. Так што, хутчэй за ўсё, тым, хто чакае ад мяне адказаў, прыйдзецца пачакаць яшчэ.
На жаль, у судах заплюшчылі вочы на сфабрыкаваныя крымінальныя справы і пакінулі меру стрымання без змены. Але, я думаю, ніхто гэтаму не здзіўлены. Гэтая сітуацыя ніяк не паўплывала на маё рашэнне. Значыць, буду галадаць да таго часу, пакуль у кагосьці не з’явіцца жаданне адкрыць кодэксы і Канстытуцыю і пачаць выконваць закон. Або пакуль у мяне не адмовяць органы.
Саступаць я не збіраюся».
Дзмітрый Лепрэтар наведаў Ігара ў СІЗА Жодзіна.
«Ігар не спыняе галадоўку. Рашэнні суда Партызанскага раёна Мінску і Мінскага гарадскога суда пакінуць яго пад вартай ніяк не паўплывалі на намер Ігара працягваць адмаўляцца ад ежы, – кажа адвакат. – На здароўе не скардзіцца. Турэмныя медыкі цікавяцца яго станам. Прынамсі, пытаюцца ў Ігара пра гэта, спрабуюць памераць ціск.
Ён размаўляе з псіхолагам, які там ёсць. Выглядае бледным. І бачна па твары, што ён схуднеў.
Пра размовы з адміністрацыяй нічога не гаварыў. Я думаю, калі б адміністрацыя нейкім чынам хацела на яго паўплываць, то Ігар бы мне расказаў. Дарʼя (жонка Ігара Лосіка. – РС) сёння перадала неабходныя лекі для яго. Усё прынялі.
На жаль, да Ігара цяпер даходзіць вельмі мала лістоў. Ён атрымлівае толькі заказныя і тэлеграмы, не даходзяць нават лісты першага класа. Гэта яго вельмі сурʼёзна дэстабілізуе. Ігар ведае, што яму пішуць сотні людзей, і яму цяжкавата перажываць адсутнасць лістоў. Адзін са спосабаў скараціць час за кратамі – адказваць на лісты. Мы спадзяёмся, што адміністрацыя СІЗА зможа вырашыць гэтае пытанне».
Пра ход расследавання справы Ігара, а таксама калі магчымы пачатак працэсу, нічога не вядома. Адвакат Дзмітрый Лепрэтар пад падпіскай аб неразгалошванні.
Раней спыніць галадоўку Ігара папрасіў шэраг вядомых асоб, сярод якіх Святлана Ціханоўская, Анжаліка Агурбаш і Зміцер Дашкевіч.
«З аднаго боку, я Ігара разумею, бо ён ведае, што не вінаваты, і такім чынам дэманструе пратэст супраць таго, што адбываецца, – сказала Ціханоўская. – Але я думаю, што ў такіх умовах, калі такіх людзей, як Ігар, шмат, не трэба ахвяраваць сабой, каб гэта даказаць. Таму што на тым баку – дыктатуры, рэжыму – усё роўна. Мы бачым, што яны не хочуць адступаць ад гэтай жорсткасці. Я б хацела, каб Ігар падумаў пра сямʼю, пра тое, што ён патрэбны сваёй жонцы, дачцэ, бацькам».
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


description: Механізатар Яўген Васількоў з Хойніцкага раёна пасля пераследавання з боку ўладаў з сям'ёй з'ехаў з Беларусі. Ён распавёў "Радыё Свабода" пра прычыны

title: "Пагражалі, што забяруць дзіця", - трактарыст-блогер з Хойнікаў папрасіў палітычнага прытулку ў Латвіі

maintext:
З’язджаць з Беларусі ён не хацеў.
«Але ў мяне не было выбару… Міліцыя склала пратакол за экстрэмізм. Пагражалі мне за тое, што я здымаю ролікі пра бардак у Хойніцкім раёне. Міліцыянеры сказалі, што з-за такой дзейнасці ў нас могуць забраць дзіця, якое мы ўсынавілі, бо яна сірата, і ёй няма яшчэ і пяці гадоў», – распавёў Яўген Васількоў.
У Латвіі ён атрымаў падтрымку – і ад уладаў, і ад беларускай дыяспары.
«Умовы тут нармальныя, не прападзём, я думаю. Тут, у Латвіі, сустрэўся з такімі людзьмі, не тое што я, трактарыст, а рэжысёры, спартсмены, адвакаты, людзі, якія з’ехалі з дзецьмі… Спадзяюся, што змагу вярнуцца дахаты, хоць і бачу, што ўсё зацягнулася», – дадаў Яўген.
Увосень 2020 года Яўген Васількоў праз палітыку адседзеў «суткі», страціў працу. Пасля выбараў ён удзельнічаў у акцыях пратэсту ў Хойніках.
У снежні 2020 годуа на Яўгена Васількова міліцыя склала пратакол за «экстрэмізм». Так міліцыя расцаніла перадрукоўку матэрыялаў на канале «Хойнікі для жыцця» з тэлеграм-канала, які ў Беларусі афіцыйна прызналі экстрэмісцкім.
Яўген Васількоў жыў у вёсцы Віць Хойніцкага раёна, працаваў трактарыстам. Шырокую вядомасць ён набыў пасля роліка, у якім разважаў пра несумленныя выбары з пункту гледжання вяскоўца. Трэцяга жніўня яго затрымала міліцыя за «непадпарадкаванне».
Яўген атрымаў па рашэнні суда 10 дзён арышту. Гэты арышт выклікаў рэзананс. Людзі пачалі акцыю дапамогі сям’і трактарыста – пералічвалі грошы, перадавалі рэчы для дзяцей.
Пазней Яўген страціў працу. Ён удзельнічаў у акцыях пратэсту ў Хойніках, вёў YouTube-каналы «Хронікі механізатара» і «Хойнікі для жыцця».
У апошніх роліках аўтар блогаў засяродзіўся на безгаспадарчасці і гібеючых вёсках у Хойніцкім раёне.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


description: З 9 жніўня па 31 снежня 2020 года на акцыях пратэсту ў Беларусі затрымалі 26577 чалавек, паведамляе "Радыё Свабода". Выкарыстоўваючы ўсе крыніцы

title: Ад 9 жніўня суддзі спынілі толькі 20 адміністрацыйных спраў супраць удзельнікаў пратэстаў

maintext:
З 9 жніўня па 31 снежня 2020 года на акцыях пратэсту ў Беларусі затрымалі 26577 чалавек, паведамляе “Радыё Свабода”.
Выкарыстоўваючы ўсе крыніцы інфармацыі, незарэгістраваны праваабарончы цэнтр «Вясна» падрыхтаваў справаздачу, згодна з якой агульная колькасць затрыманняў склала 26577.
Пад затрыманні трапілі мінімум 170 непаўналетніх і не менш за 295 грамадзян, старэйшых за 60 гадоў.
Найбольшая колькасць затрыманых выпала на ўзроставы прамежак ад 19 да 40 гадоў – такіх людзей больш за 10500. Але пры гэтым звесткі пра ўзрост апрацавалі толькі ў паловы затрыманых на ўсіх акцыях.
Суды 6886 разоў арыштоўвалі і 3889 разоў штрафавалі грамадзян. Абсалютная большасць з іх па артыкулах 23.34 і 23.4 Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях (удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве і непадпарадкаванне законнаму распараджэнню ці патрабаванню службовай асобы). Суддзі вынеслі папярэджанні ў 87 выпадках, спынілі не больш за 20 спраў.
Агульная колькасць сутак адміністрацыйнага арышту дасягнула 83006. Часцей за ўсё затрыманых арыштоўвалі на 15 сутак (2230 пастаноў). Штрафаў за гэты перыяд прысудзілі на суму ў 1799901 рубель.
Таксама праваабаронцы падрыхтавалі статыстыку пацярпелых пры затрыманнях і разгонах мірных акцый пратэсту. Сілавікі збілі як мінімум 381 чалавека. Акрамя таго, 482 чалавекі трапілі ў шпіталь. 10 чалавек атрымалі агнястрэльныя раненні, 5 чалавек загінулі.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Са спартыўнай беларускай газеты "Прессбол" звольніўся намеснік галоўнага рэдактара Дзмітрый Беленькі. Ён працаваў у выданні ад часу яго заснавання — роўна

title: Сыход з "Прессбола" працягваецца: звольніўся намеснік галоўнага рэдактара

maintext:
Са спартыўнай беларускай газеты “Прессбол” звольніўся намеснік галоўнага рэдактара Дзмітрый Беленькі. Ён працаваў у выданні ад часу яго заснавання — роўна 30 гадоў. Раней з “Прессбола” сышла група журналістаў — Уладзімір Пірог, Сяргей Мардасевіч, Сяргей Шчурко (працаваў пазаштатна), Сяргей Малышка. Прычынай гэтага стала прызначэнне пры ўдзеле Беларускай федэрацыі футбола (аднаго з акцыянераў) галоўным рэдактарам карэспандэнта тэлеканала АНТ Сяргея Лісічкіна і ўвядзення забароны на “палітыку”.
У канцы 2020 года з пасады галоўнага рэдактара газеты сышоў Дзмітрый Герчыкаў, які прапрацаваў пяць месяцаў. Калектыў рэдакцыі прапаноўваў на яго месца сваіх журналістаў, але Беларуская федэрацыя футбола выступіла супраць гэтага. У выніку выданне ўзначаліў Лісічкін.
Поделиться ссылкой:


title: Віктар Марціновіч: Пуцін на беларускай сцежцы

maintext:
Віктар Марціновіч піша на budzma.by пра вяртанне Аляксея Навальнага ў Расію.
Я не з тых, хто думае, што Навальны нас чамусьці мог навучыць.
Гераізм Навальнага для мяне не большы за гераізм Бабарыкі, які ішоў у прэзідэнты, дакладна ведаючы, што яго закрыюць. І пры тым меў што страчваць.
Ці гераізм Ціханоўскай, якая вылучалася проста таму, што яе мужа ўжо закрылі.
Але пры гэтым я ўсведамляю, што падзеі ў Шарамецьеве будуць мець велізарныя геапалітычныя наступствы.
Якія закрануць і нашу краіну.
Навальны стаў Навальным толькі таму, што Пуцін — былы падпалкоўнік КДБ СССР — праз ўласны форс і пыху не дазваляў сабе з апанентамі паводзіцца гэтаксама прымітыўна, як гэта было прынята ў нашых бээсэсэрах.
У нас Навальнага змясцілі б у астрог яшчэ пасля першага грунтоўнага даследавання ФБК. І закрылі б на дзясятку, не дапускалі б адвакатаў, прыбралі б з жыцця і інфармацыйнага поля.
Уласна, у гэтым быў нейкі шарм, прыкмета «бальшога стылю» — Навальны не чапляў наўпрост Пуціна, крытыкуючы яго атачэнне, Пуцін не прыбіраў Навальнага.
Гісторыя з вяртаннем — гэта імклівы даўнгрэйд расійскіх рэалій да Беларусі-2020.
Тая ж нерашучасць.
Тая ж спроба спачатку заплюшчыць вочы, потым «усіх павязаць» і нарэшце — проста і тупа арыштаваць самога Навальнага. Рэйс з Берліна можна было адразу накіраваць з Унукава на які-небудзь нікому не вядомы аэрадром. Але ж не, вагаліся, узважвалі. Самалёт кружляў над Масквой, час ішоў, колькасць людзей, якія сачылі за прыгодамі борта кампаніі «Перамога» на «Дажджы», за гадзіну ваганняў вырасла з 220 да 400 тысяч.
Кожную хвіліну чакання палітычная вага Навальнага павышалася.
І было адчуванне, што калі прыбіраюць прыхільнікаў, не выпускаюць людзей на машынах з Унукава — дык, мабыць, дадуць выйсці ў горад. Але скончылася гэта абсалютна па-беларуску: затрыманнем і ноччу ў Хімках, без допуску абаронцаў.
І зараз Расіі трэба будзе далей прайсці па сцяжынцы, што ўсе гэтыя гады працярэблівала Беларусь.
Трэба будзе выйсці з Рады Еўропы.
Бо толькі тады яна здолее не звяртаць увагі на Еўрапейскі суд па правах чалавека, які Навальнага па справе «Іў Рашэ» апраўдаў. Трэба будзе згарнуць прадстаўніцтва ў міжнародных структурах, якія па Навальным не проста «заклапочанасць» будуць выказваць, але ўласныя юрыдычныя рашэнні прапаноўваць. І патрабаваць іх выканання.
Мы былі ў гэтым пункце ў 1997 годзе. Менавіта тады, пасля палітычнага крызісу 1996-га, ПАРЭ прыпыніла дзеянне статусу спецыяльна запрошанага для Беларусі.
І праз гэта любыя парушэнні правоў і працэдур у нашай краіне не падуладныя нікому, акрамя тутэйшых уладаў. Да таго ж цяпер давядзецца прыйсці і Расіі.
Расія пасля гэтага скандальнага затрымання зойме тое месца ў еўрапейскім парадку дня, якое дагэтуль займала наша краіна.
Але не толькі вонкавыя наступствы тут прынцыповыя.
Як я казаў раней, 2021 год стане вельмі «гарачым» для нашай суседкі. І пачнецца ўсё не ў верасні, калі адбудуцца думскія выбары. Пачнецца ўсё раней.
Ды што там, усё ўжо пачынаецца.
Затрыманне зрабілася тым самым трыгерам, якім — як нехта ў Крамлі баяўся — ніколі б не зрабілася вяртанне Навальнага само па сабе.
Пратэсных акцый пакуль не анансавалі, але яны будуць.
І, гледзячы па тым уздыме, які ўначы панаваў у Маскве, гэта будуць зусім новыя па памерах акцыі.
Расійскай паліцыі давядзецца і тут прайсці па беларускай сцежцы. Не дарэмна ж учора ва Унукаве крычалі «Фашысты!» і спявалі «Перамен». І так, там пакуль ніхто не страляў па натоўпе гумовымі кулямі, але спарадычныя затрыманні «ні за што» ўжо былі. Далей трэба будзе авалодаць майстэрствам выбудовы судовага канвеера — бо як без яго асуджаць тых, каго затрымалі «ні за што»?
Гэта вымусіць Пуціна зусім па-іншаму ставіцца да беларускіх раскладаў. І калі яшчэ ў Сочы ён мог настойваць на кампрамісе, рэформах і вырашэнні супярэчнасцяў праз дыялог, дык цяпер ён як дарадца проста пазбаўляецца голасу. На любую заўвагу можна будзе казаць «на сябе паглядзі».
У выніку гэта прывядзе да выбудовы «інтэрнацыяналу контррэвалюцыянераў». Я б нават не выключаў вяртання былых эканамічных нішцякоў, бо гэта натуральна — дапамагаць сістэме, якую ненавідзяць гэтаксама, як тваю ўласную. Але перад гэтым Расію захлыне — можа, нават з’явіцца адчуванне, што Ланцэлот абавязкова пераможа Дракона, «трэба толькі падціснуць яшчэ».
Дзе, у якім свеце, мы акажамся ў канцы 2021 года, уявіць цяжка. Відавочна, што дазволенае маленькай краіне ніхто не будзе прабачаць велізарнай дзяржаве з ядзернай зброяй. Відавочна таксама, што Байдэн — не Трамп.
Мы ўвесь 2020 год адчувалі сабе героямі, за дзеяннямі якіх сочаць у Расіі. Прыйшоў час памяняцца ролямі.
Поделиться ссылкой:


title: Памёр вядомы гісторык Леанід Лыч

maintext:
Памёр вядомы гісторык Леанід Лыч. Апошнія тыдні ён знаходзіўся ў цяжкім стане ў бальніцы, хварэў на каранавірус.
Леанід Міхайлавіч Лыч (нар. 8 лютага 1929, в. Магільнае, Уздзенскі раён Мінскай вобл.) — беларускі гісторык, публіцыст; доктар гістарычных навук, прафесар.
Нарадзіўся ў сельскай сям’і на Уздзеншчыне. Пасля вайны навучаўся ў Мінскім статыстычным тэхнікуме, ваенным вучылішчы, скончыў гістарычны факультэт Башкірскага педагагічнага інстытута ва Уфе (1957). З 1958 г. працаваў настаўнікам. З 1962 года ў Інстытуце гісторыі Акадэміі навук БССР, прайшоў шлях ад старшага лабаранта да галоўнага навуковага супрацоўніка (2016), доктара гістарычных навук, прафесара. Старшыня Тапанімічнай камісіі пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1992—1996).
Лыч шмат пісаў пра важнасць беларускай мовы і абароны нашай культуры.
Даследаваў пытанні сацыяльна-класавых адносін у савецкі час, гісторыю беларускай культуры, моўную палітыку ў Беларусі ў XIX—XX ст., міжнацыянальныя адносіны ў краіне ў XX стагоддзі.
Адзін з аўтараў кніг: «Гісторыя Мінска» (1967), «Гісторыя Беларускай ССР» (т.5, 1975), «Гісторыя рабочага класа БССР» (т.4, 1987), «Нарысы гісторыі Беларусі» (т.2, 1995), «Гісторыя культуры Беларусі» (1996); аўтар манаграфій, сярод якіх «Беларуская нацыя і мова» (1994), «Назвы зямлі беларускай» (1994) і іншыя.
Поделиться ссылкой:


description: 13 студзеня Мінскі гарадскі суд адмовіў у задавальненні скаргі адваката Ігара Дзмітрыя Лепрэтара, паведамляе "Радыё Свабода". Перад гэтым вызваліць Ігара

title: Палітвязень Ігар Лосік галадае ўжо 30 дзён. Суд зноў адмовіўся выпусціць яго з-пад варты

maintext:
Перад гэтым вызваліць Ігара Лосіка з-пад варты адмовіўся суд Партызанскага раёна Мінска. Адміністратар тэлеграм-канала “Беларусь галаўнога мозгу” і кансультант “Радыё Свабода” знаходзіцца пад вартай ужо 200 дзён.
Ігар падчас сустрэчы са сваім адвакатам у СІЗА 12 студзеня папрасіў не спрабаваць адгаварыць яго ад галадоўкі.
«Амаль месяц прайшоў з пачатку маёй галадоўкі, – перадаў ён з-за кратаў. – Хацеў бы выказаць падзяку ўсім, хто мяне падтрымлівае. Нягледзячы на тое, што мне з аўторка мінулага тыдня перасталі перадаваць вашы лісты, я ведаю, што вы мне пішаце. Шмат пішаце. Усім, ад каго я атрымаў лісты, я адказаў – чакайце персанальныя словы падзякі, рысункі і навіны з майго турэмнага жыцця. Напэўна, вера ў вас, а таксама ў сваю праўду і невінаватасць даюць мне сіл трымацца. Усім даўно відавочна, што мой крымінальны пераслед беспадстаўны.
Вельмі вас усіх прашу – не трэба ўгаворваць мяне спыніць галадоўку і здацца. Як я магу здацца, калі больш за паўгода мяне трымаюць у турме незаконна? Я ўжо забыўся голас сваёй дачкі. Я разумею, што мае родныя і ўсе неабыякавыя людзі вельмі хвалююцца за маё здароўе. Але спыняцца я не магу і не хачу. Сваім жыццём я буду распараджацца сам, а сілы ў мяне пакуль яшчэ ёсць. Я веру ў сілу вашай салідарнасці».
Ігар Лосік быў затрыманы ў сябе дома ў Баранавічах 25 чэрвеня, яго абвінавацілі ў арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, а таксама ва ўдзеле ў масавых беспарадках. Следства па яго справе не скончанае, з адваката ўзялі падпіску аб неразгалошванні матэрыялаў справы. Беларускія праваабаронцы прызналі Ігара Лосіка палітвязнем.
Чытайце тэрміновыя навіны ў нашым тэлеграм-канале.


description: Дыстрыб'ютар Liqui Moly ў Беларусі разарваў кантракт з брэндам. Беларуская кампанія незадаволеная "палітычным рашэннем" брэнда адмовіць у падтрымцы

title: Беларускі дыстрыб'ютар Liqui Moly разарваў кантракт з брэндам

maintext:
Дыстрыб’ютар Liqui Moly ў Беларусі разарваў кантракт з брэндам. Беларуская кампанія незадаволеная “палітычным рашэннем” брэнда адмовіць у падтрымцы чэмпіянату свету па хакеі ў Мінску.
“Гэтая палітызаваная заява камерцыйнай арганізацыі робіць немагчымым наша далейшае супрацоўніцтва з гэтым пастаўшчыком па цалкам відавочных для ўсіх прычынах”, — гаворыцца ў заяве.
Для Liqui Moly гэта наўрад ці будзе значнай стратай, бо рынак Беларусі невялікі, перадае “Еўрарадыё”. Цікава, што дыстрыбʼютарам выступае фірма “ОБК Групп”. Яе звязваюць з зяцем былога прэмʼера Беларусі Сяргея Сідорскага.
Liqui Moly адмовілася спансіраваць чэмпіянат свету па хакеі следам за Nivea, Škoda і Tissot. Нямецкая кампанія па вытворчасці аўтамабільных алеяў патлумачыла сваё рашэнне цяперашняй сітуацыяй у Беларусі, а таксама палітыкай урада, абыходжаннем з дэманстрантамі і відавочнымі парушэннямі правоў чалавека.
Поделиться ссылкой:


title: На гомельскія вуліцы вярнуліся патрулі

maintext:
У нядзелю, 3 студзеня, на вуліцах Гомеля зноў сталі заўважныя шматлікія міліцэйскія патрулі – пешыя і на аўтамашынах. Выглядае, міліцыя ў новым годзе аднавіла ўзмоцнены рэжым нясення службы. Прынамсі напярэдадні такой колькасці патрульных не назіралася.
Нядзеля – традыцыйны дзень пратэстаў, хоць апошнім часам нейкай асаблівай вулічнай актыўнасці гараджан супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў і гвалту сілавікоў не назіралася. Адзінкавыя акцыі пратэстаў былі зафіксаваны ў розных мікрараёнах горада.
Стомленыя кавідам і масачным рэжымам, гараджане ў новым годзе заняты найперш прагулкамі на свежым паветры ды паведваннем з дзецьмі навагодніх атракцыёнаў, якімі запоўнены галоўныя плошчы горада.
Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


description: Прэзідэнт Літвы Гітанас Наўседа павіншаваў беларусаў з Новым годам. Ён апублікаваў беларускамоўны твіт. Наўседа згадаў, што ў 2020-м беларускаму народу

title: Як прэзідэнт Літвы павіншаваў беларусаў з Новым годам


title: Услед за айцом Сяргеем Лепіным: яшчэ адна супрацоўніца сыйшла з інфаслужбы БПЦ

maintext:
Супрацоўніца Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы звольнілася па меркаваннях сумлення. Так Таццяна Кузняцова выказала салідарнасць з айцом Сяргеем Лепіным – былым прэс-сакратаром БПЦ, які сыйшоў з інфармацыйнай службы ў канцы лістапада, паведамляе “Еўрарадыё”.
Прыблізна тады ж заяву напісала і Таццяна. Прайшоў месяц, і яе абавязкі перад працадаўцам вычарпаныя.
“Мой сыход абумоўлены салідарнасцю з айцом Сяргеем Лепіным, звольненым з пасады прэс-сакратара Беларускай праваслаўнай царквы пасля смелага выказавання пра знішчэнне народнага мемарыяла Рамана Бандарэнкі, і немагчымасцю далей ісці на кампрамісы з сумленнем. Пра гэта я казала цалкам адкрыта, у тым ліку Экзарху”, – напісала ў Фэйсбуку пра сваё рашэнне Кузняцова.
На сайце Мінскай епархіі БПЦ Church.by яе імя дагэтуль ёсць у раздзеле “Кантакты”. Таццяна Кузняцова ўказаная там як адна з супрацоўніц сайта.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: Ігар Лосік спыніў галадоўку

maintext:
Кансультант Радыё Свабода і адміністратар тэлеграм-каналу «Беларусь головного мозга» Ігар Лосік спыніў галадоўку на 42-гі дзень. Пра гэта стала вядома ад адваката Дзмітрыя Лепрэтара, які 25 студзеня наведаў палітвязня ў жодзінскім СІЗА
Праз адваката Ігар перадаў зварот да ўсіх, хто яго падтрымліваў, паведамляе Радыё Свабода.
«Я вырашыў спыніць галадоўку, — перадаў Ігар з-за кратаў. — Чаму я гэта зрабіў? Сапраўды па ўласным жаданні. Я не прымаў ежу больш за сорак дзён і адчуваю ў сабе сілы і магчымасці пратрымацца яшчэ. Але мяне проста ўзрушыла неверагодная хваля салідарнасці. А таксама просьбы сотняў і тысяч беларусаў спыніцца, дачакацца нашай агульнай перамогі здаровым.
А яшчэ я ведаю, што многія таксама пачалі галадоўку, пакуль галадаю я. Я не магу ўзяць на сябе такі вялікі груз адказнасці, не хачу, каб за мой свядомы выбар пакутавалі іншыя. Чытаючы ўсе вашы просьбы ў лістах, я зразумеў, што проста не магу хваляваць і прымушаць хвалявацца сваю сям’ю і ўсіх вас.
У мяне ніколі не было жадання неяк вылучацца, я не хацеў публічнасці.
Я хацеў проста спакойна жыць і гадаваць сваю дачку. Але мяне вымусілі пайсці на гэтую крайнюю меру.
Мяне арыштавалі задоўга да выбараў, і я не ўяўляў, не ўсьведамляў тых кардынальных зьмен, якія адбыліся за апошнія паўгода. З турмы гэта ня так прыкметна. Я зразумеў, што магу на вас разлічваць, таму што ў вас усё атрымаецца. Цяпер я ў гэтым абсалютна ўпэўнены. Вам не чужыя спачуванне і салідарнасць, а ім пляваць на пакуты сотняў семʼяў, дзяцей, на чалавечыя жыцці. Вы не падведзяце. Цяпер такія часы, калі няма няправільных рашэнняў, ёсць учынкі.
За зімой абавязкова надыходзіць вясна, ноч змяняецца світаннем. Гістарычныя працэсы яшчэ нікому не ўдалося адмяніць або спыніць ніякімі дэкрэтамі, арыштамі або расстрэламі.
Усім-усім вялікі дзякуй за падтрымку, буду чакаць добрых навінаў.
P.S. Шмат хто пісаў, што я нічога не дабʼюся. Гэта ня так. Сваім учынкам я прыцягнуў увагу ня толькі да сваёй справы, але і да становішча з палітычнымі зняволенымі ў нашай краіне. Зараз пра нас усіх кажуць гучна і на ўсіх магчымых пляцоўках патрабуюць вызвалення нявінна арыштаваных і асуджаных. Гэта нямала. Спадзяюся, што з спыненнем маёй галадоўкі тэма палітычных зняволеных ня сыдзе з грамадзкага парадку дня. Яшчэ раз усім дзякуй за падтрымку і салідарнасць».
Поделиться ссылкой:


title: Праваабаронцы прызналі пяцёх затрыманых па “справе Прэс-клуба” палітвязнямі і патрабуюць іх вызвалення СУПОЛЬНАЯ ЗАЯВА

maintext:
Супольная заява беларускіх праваабарончых арганізацый аб прызнанні палітвязнямі
абвінавачаных па “справе Прэс-клуба”
Мінск, 14 студзеня 2021 г.
22 снежня 2020 года былі затрыманыя заснавальніца культурна-асветніцкай установы “Журналісцкая майстэрня Прэс-клуб” Юлія Слуцкая і супрацоўнікі Прэс-клуба — праграмны дырэктар Ала Шарко, дырэктар Сяргей Альшэўскі, аператар Пётр Слуцкі, а таксама Ксенія Луцкіна — экс-супрацоўніца Белтэлерадыёкампаніі, звязаная з медыяпраектам, да якога мела дачыненне Акадэмія Прэс-клуба.
Па месцы жыхарства шэрагу супрацоўнікаў і ў офісе Прэс-клуба прайшлі вобшукі. Дэпартамент фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю паведаміў, што праводзіць праверку па фактах парушэнняў падатковага заканадаўства Рэспублікі Беларусь у дачыненні да службовых асоб Прэс-клуба і іншых суб’ектаў гаспадарання, звязаных у тым ліку з паступленнем буйных грашовых сум з-за мяжы.
31 снежня затрыманым былі выстаўлены абвінавачанні ў здзяйсненні злачынства па частцы 2 артыкула 243 Крымінальнага кодэкса (ухіленне ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры). Ім абрана мера стрымання ў выглядзе ўтрымання пад вартай. Цяпер Юлія Слуцкая і яе калегі знаходзіцца ў СІЗА № 1 на вуліцы Валадарскага ў Мінску.
Вядома, што Акадэмія Прэс-клуба праводзіла хакатон медыяпраектаў, у якім удзельнічала больш за 30 заявак. Журы, якое складаецца з медыяэкспертаў і інвестараў, выбрала 7 медыяпраектаў, накіраваных на рэалізацыю свабоды слова. Адзін з іх — відэапраект з удзелам Ксеніі Луцкінай, экс-супрацоўніцы Белтэлерадыёкампаніі.
Затрыманні і ўтрыманне пад вартай Юліі Слуцкай, Алы Шарко, Сяргея Альшэўскага, Пятра Слуцкага, Ксеніі Луцкінай сталі працягам хвалі рэпрэсій, якія распачаліся ў краіне з моманту абвяшчэння прэзідэнцкай выбарчай кампаніі. За гэты перыяд тысячы грамадзян, у тым ліку журналістаў і блогераў, супрацоўнікаў і актывістаў няўрадавых арганізацыяў, патрапілі пад розныя віды рэпрэсій і пераследу: звальненне з працы, адміністрацыйныя арышты, штрафы, а таксама палітычна матываваны крымінальны пераслед.
У краіне назіраецца крызіс правоў чалавека.
Варта адзначыць, што ўлады Беларусі не ў першы раз выкарыстоўваць эканамічныя склады злачынстваў у мэтах ажыццяўлення рэпрэсій. У мінулыя гады па палітычна матываваных абвінавачаннях ва ўхіленні ад падаткаў прыцягваліся да крымінальнай адказнасці старшыня пазбаўленага рэгістрацыі праваабарончага цэнтра “Вясна” Алесь Бяляцкі, лідар незалежнага прафсаюза РЭП Генадзь Фядыніч, кіраўнік інфармацыйнага агенцтва БелаПАН Алесь Ліпай ды іншыя.
Улічваючы дадзеныя акалічнасці, мы прыходзім да высновы, што рэальнымі падставамі крымінальнага пераследу Юліі Слуцкай, Алы Шарко, Сяргея Альшэўскага, Пятра Слуцкага, Ксеніі Луцкінай з’яўляюцца палітычныя матывы, скіраваныя на спыненне ці змяненне характару іх публічнай супольнай дзейнасці дзеля законных мэтаў у складзе зарэгістраванай арганізацыі грамадзянскай супольнасці ў сувязі з негвалтоўным ажыццяўленнем свабоды выказвання меркаванняў і распаўсюду інфармацыі.
На падставе гэтага, кіруючыся п. 2.1, 3.1 а) Кіраўніцтва аб вызначэння паняцця “палітычны зняволены”, прынятага на ІІІ Беларускім праваабарончым форуме, мы, прадстаўнікі беларускіх праваабарончых арганізацыяй, заяўляем аб прызнанні Юліі Слуцкай, Алы Шарко, Сяргея Альшэўскага, Пятра Слуцкага, Ксеніі Луцкінай палітычнымі зняволенымі і патрабуем:
неадкладна вызваліць Юлію Слуцкую, Алу Шарко, Сяргея Альшэўскага, Пятра Слуцкага, Ксенію Луцкіну з-пад варты;
адмовіцца ад выкарыстання метадаў крымінальнага пераследу як інструменту ціску на свабоду выказвання меркавання і свабоду асацыяцый;
неадкладна спыніць рэпрэсіі, а таксама вызваліць усіх палітычных зняволеных.
Праваабарончы цэнтр “Вясна”
ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”
Кансультацыйны цэнтр па актуальных міжнародных практыках і іх імплементацыі ў праве “Хьюман Канстанта”
РГА “Прававая ініцыятыва”
Асамблея НДА
Беларускі дакументацыйны цэнтр
Экспертна-прававое простае таварыства “ніцыятыва Forb”
Ініцыятыўная група “Ідэнтычнасць і права”
Беларускі ПЭН-цэнтр
Беларускі дом правоў чалавека імя Барыса Звозскава
Цэнтр прававой трансфармацыі Lawtrend
РПГА “Беларускі Хельсінкскі Камітэт”
Поделиться ссылкой:


maintext:
Памёр адзін з найстарэйшых сябраў БНФ, пісьменнік Фелікс Шкірманкоў. Ветэрану вайны было 94 гады, паведамляе прэс-служба Партыі БНФ. Прычынай смерці называюць каранавірус, перадае Еўрарадыё.
Шкірманкоў — ураджэнец Прапойска (цяперашні Слаўгарад). У вайну партызаніў, пасля трапіў на фронт, дайшоў да Чэхіі, меў чатыры раненні. Быў геолагам, працаваў у партыйных структурах, у пачатку 1990-х ачольваў Слаўгарадскі гарсавет. Аўтар двух дзясяткаў кніг вершаў і прозы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Андрэй Дзмітрыеў стварае "Нашу партыю"

maintext:
Кіраўнік «Гавары праўду» і кандыдат у прэзідэнты 2020 года Андрэй Дзмітрыеў заняўся стварэннем «Нашай партыі».
«Гэта праца, якая вядзецца фактычна штодня. Мы ўжо вырашылі ад імя аргкамітэта партыі вылучацца на «Сход народных прадстаўнікоў». Казаць пра тэрміны пакуль, можа, і не варта.
Скажу, што спіс на тысячу чалавек ужо сабралі. Аднак незразумела, як правесці ўстаноўчы сход на тысячу чалавек, як таго патрабуе Міністэрства юстыцыі, ці будзе гэта бяспечна для людзей.
Таму цяпер мы ў чаканні, займаемся распрацоўкай праграмы. Фактычна штотыднёва ёсць зум-канферэнцыі, куды можа далучыцца любы ахвотны абмеркаваць важныя пытанні з экспертамі. Для нас прынцыпова, каб гэтая партыя была пабудаваная не аднекуль зверху, а самімі людзьмі», — распавядае Андрэй Дзмітрыеў “Нашай Ніве”.
Ці «Наша партыя» — гэта канчатковая назва альбо працоўная? «Я думаю, што канчатковая, але яе яшчэ павінен прыняць з’езд. Было 5-7 розных назваў, але гэтая стала топавай, бо адлюстроўвае тое, што людзі хочуць бачыць».
Улады абяцаюць змены ў партыйным жыцці краіны. Не выключана, што ўжо наступныя парламенцкія выбары часткова могуць прайсці па партыйных спісах. Гэта паўплывала на рашэнне Дзмітрыева рухацца ў бок стварэння палітычнай партыі?
«Я ў гэта ўсё не веру, я стары чалавек, даўно жыву і шмат чую пра канстытуцыйныя змены.
У 2016 годзе ў «Гавары праўду» мы праводзілі вялікі форум, дзе было прынятае рашэнне, што пачнём выбудоўваць палітычную партыю, але не хочам, каб «ГП» ператваралася ў партыю. Гэтая праца праходзіць паралельна з «Гавары праўду».
2020 стаў нядрэнным пачаткам для такой дзейнасці, бо шмат людзей палітызавалася. Шмат хто пачаў думаць, як рабіць добрыя рэчы для краіны, што можна дзейнічаць і не толькі праз вуліцу. Цяпер час для стварэння партыі не таму, што ўлада нешта абяцае, а таму, што людзі гатовыя аб’ядноўвацца, дзейнічаць, гаварыць пра палітыку.
Палітычная партыя — гэта цывілізаваны ўдзел у палітыцы. Мы павінны рыхтаваць грамадства. Ніхто, нават Лукашэнка, не можа спрагназаваць, як будуць развівацца падзеі ў краіне — усё можа зацягнуцца надоўга, а можа вырашыцца за адзін дзень. І калі гэтыя змены будуць раптоўныя, а грамадства не будзе гатовае, то перамогуць тыя, пра каго мы не ведаем і не чуем. Яны забяруць гэтую перамогу ў грамадства», — кажа Дзмітрыеў.
Пакуль палітык не называе імёны людзей, якія прымаюць удзел у стварэнні «Нашай партыі». «У аргкамітэце каля 300 чалавек. Гэта збольшага новыя людзі. Вядома, ёсць тыя, хто з «Гавары праўду» прыйшоў, але вялікая частка новых людзей. Мы хочам, каб партыя жыла на ўнёскі. Нам патрэбна каля 1500 чалавек, якія плоцяць па 10-12 рублёў на месяц, каб партыя магла ўтрымліваць офіс і некалькі чалавек. Будзем імкнуцца да гэтага».
На якіх ідэалагічных падмурках будзе стаяць «Наша партыя», чаго дабівацца? «Яшчэ паглядзім, якая праграма будзе, за аснову ўзятая мая прэзідэнцкая праграма. Я не люблю ідэалагічных падзелаў, бо яны штучныя.
Мы ўсе разумеем, што беларускай эканоміцы патрэбныя рынкавыя рэформы, але праз беднасць насельніцтва патрэбная сацыяльная падтрымка. Беларусі трэба развіваць рэгіёны. Мы будзем выступаць за самакіраванне, а другая важная тэма — вяртанне законнасці ў краіне», — падсумоўвае Дзмітрыеў.
Ад восені ўжо некалькі ініцыятываў заявілі пра стварэнне палітычных партый. У прыватнасці пра гэта казалі некалькі прарасійскіх рухаў, у тым ліку Сяргей Лушч. Учора аргкамітэт «Дэмакратычнага саюза» прэзентаваў Андрэй Ланкін, былы паплечнік Валерыя Цапкалы.
Поделиться ссылкой:


title: Валерый Карбалевіч: Канстытуцыйная рэформа хаваецца за гарызонтам

maintext:
Нарэшце Лукашэнка больш дакладна раскрыў свае планы. У інтэрв’ю праграме «Дзейныя асобы з Наілёй Аскер-задэ» на тэлеканале «Расія-1» ён заявіў, што праект новай Канстытуцыі Беларусі можа быць гатовы да канца 2021-га, а затым будзе праведзены рэферэндум, на якім грамадзяне вырашаць яго лёс, распавядае ў сваім тэлеграм-канале палітолаг Валерый Карбалевіч.
Гэтая заява азначае, што ўвесь праект, уся кампанія канстытуцыйнай рэформы спускаецца на тармазах. Мяркую, схема прыкладна такая. Пад канец года будзе гатовы толькі праект Канстытуцыі. Думаю, цэлы 2022 год будзе адведзены на «ўсенароднае абмеркаванне» гэтага дакумента. У 2023 годзе можна будзе правесці рэферэндум. Зацверджаная Канстытуцыя ўступіць у сілу з 2025 года. То бок пад заканчэнне, як лічыць Лукашэнка, ягонай цяперашняй прэзідэнцкай кадэнцыі і перад момантам новых выбарў.
Сама ідэя канстытуцыйнай рэформы з’явілася ў інфармацыйнай прасторы з падачы Масквы ў жніўні. Яна павінна была згуляць ролю перніка для ўзбуджанага грамадства, стаць крокам да кампрамісу. Маўляў, хочаце перамен — дык вось вам перамены. Кажаце, што ў нас тут дыктатура, дык вось новая Канстытуцыя абмяжуе паўнамоцтвы прэзідэнта, павялічыць паўнамоцтвы іншых органаў улады, у прыватнасці парламэнта.
Дзяржаўныя СМІ намякалі, што, магчыма, будзе ўведзена прапарцыйная сыстэма выбараў, адменена смяротнае пакаранне і інш. То бок абяцалі крок да дэмакратыі, каб паказаць, што сама ўлада гатовая да перамен, таму не трэба выходзіць на вуліцу з пратэстам.
Прычым, паводле ацэнак расійскіх экспертаў, Лукашэнка абяцаў Пуціну правесці гэтую рэформу цягам некалькіх месяцаў, паўгода. 17 верасня міністр замежных спраў Расіі Сяргей Лаўроў у інтэрв’ю тэлеканалу RTVI заявіў: «Як сказаў беларускі лідар, пасля канстытуцыйнай рэформы ён будзе гатовы абвясціць датэрмінова парламэнцкія і прэзідэнцкія выбары. Гэтая прапанова паказвае рамкі, у якіх цалкам магчымы нацыянальны дыялог».
Гледзячы па ўсім, цяпер Лукашэнка прыйшоў да высновы, што пратэст ён здушыў, узяў сітуацыю ў краіне пад кантроль. Таму патрэба ў нейкім перніку знікла. І свае абяцанні Крамлю можна адкінуць. А да 2023 года сітуацыя зусім супакоіцца, тады можна будзе нават і рэферэндум правесці. Пра датэрміновыя выбары цяпер увогуле гаворкі няма.
І цяпер канстытуцыйная рэформа адкінутая далёка, за гарызонт часу, становіцца нейкім прывідам, як камунізм у савецкія часы.
Гэта планы Лукашэнкі. Але ёсць жа яшчэ і беларускі народ, які апошнімі месяцамі прачнуўся і заявіў пра сябе як пра суб’ект палітыкі. Ці пагодзіцца ён з гэтымі планамі?
Поделиться ссылкой:


description: У Брэсцкай вобласці заўважылі рэдкую прыродную з'яву. На рацэ Лясная каля Камянца з'явіўся ідэальна роўны ледзяны круг. Дыяметр складае некалькі дзясяткаў

title: На Брэстчыне заўважылі рэдкую прыродную з'яву


description: 13 студзеня суд зноў будзе вырашаць, ці пакідаць блогера пад вартай. За кратамі Ігар ад 25 чэрвеня 2020 года – 199 дзён, піша "Радыё Свабода". 12 студзеня

title: "Выглядае досыць бледным", - адвакат пра блогера Лосіка, які галадае 29 дзён

maintext:
12 студзеня адміністратара тэлеграм-канала «Беларусь галаўнога мозгу», а таксама кансультанта “Радыё Свабода” Ігара Лосіка ў СІЗА Жодзіна наведаў яго адвакат Дзмітрый Лепрэтар. Сустрэча працягвалася каля дзвюх гадзін. Па словах адваката, Ігар працягвае галадоўку пратэсту.
«Ігар працягвае галадаць. Кажа, што адчувае сябе добра, – расказаў адвакат Дзмітрый Лепрэтар. – Наколькі гэта так, я не магу праверыць. Выглядае ён досыць бледным. Ігар забяспечаны, наколькі я разумею, мінімальным медыцынскім назіраннем. Наколькі яго можа дазволіць сабе ўстанова, дзе ён знаходзіцца. Яму мераюць ціск. Не так даўно сталі замяраць узровень цукру ў крыві. Урачы, медыцынскія супрацоўнікі спрабуюць сачыць за яго станам. Узнікла невялікая праблема з перапіскай. Апошнюю вялікую партыю лістоў ён атрымаў у мінулы аўторак. Пасля гэтага Ігар атрымаў толькі некалькі заказных лістоў, і вось сёння прыйшоў адзін ліст. Дакладней, пусты канверт з паштоўкамі. Мы дакладна ведаем, што Ігару пішуць людзі, але, на жаль, на гэтым тыдні яму лістоў не перадавалі».
13 студзеня Мінскі гарадскі суд разгледзіць скаргу абароны Ігара Лосіка на адмову суда Партызанскага раёна вызваліць палітвязня з-пад варты.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: На пытанне "Колькі будзеш размаўляць па-беларуску?" адказваю: "Усё жыццё". Пагутарылі з беларускамоўнай кандуктаркай

maintext:
«Каму трэба заплаціць за праезд?». Калі вы чулі ў гарадскім аўтобусе ў Маладзечне такі зварот на беларускай мове, значыць, на маршруце працавала беларускамоўная кандуктарка Марыя Кіёнак.
Першы раз я проста слухала, як Марыя размаўляе з пасажырамі па-беларуску, другі – падышла да яе і падзякавала за родную мову ў аўтобусе. Ну і, нарэшце, прапанавала Марыі стаць гераіняй нашай публікацыі.
Марыя Кіёнак жыве ў Маладзечне некалькі год. Сама – вясковая, нарадзілася ў Пастаўскім раёне, на Віцебшчыне. Пасля заканчэння Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта прыехала працаваць у Маладзечна. Тут і засталася.
Па-беларуску нават бачыла сны
Па спецыяльнасці Марыя – настаўніца пачатковых класаў. У свой час у Маладзечне для яе, выпускніцы ўніверсітэта, знайшлося месца толькі выхавальніцы ў дзіцячым садку. Папрацавала там. А пасля зразумела, што праца не яе. Захацелася нешта змяніць. Так мая суразмоўца апынулася ў Маладзечанскім аўтапарку. Працуе кандуктарам чацверты год і сцвярджае: «У педагогіку не хачу!».
– У нашым пасёлку людзі ў большасці гаварылі на трасянцы. Але стасункі з беларускай мовай былі заўсёды, бо па веравызнанні я каталічка. Пра мову пачала задумвацца, калі паступіла ва ўніверсітэт у Віцебск – рускамоўны горад. Думалася: беларусы вучаць у школе беларускую мову, быццам нядрэнна ведаюць яе. Чаму ж тады не размаўляюць на ёй? Студэнцтва – гэта час эксперыментаў. Таму аднойчы я вырашыла для сябе перайсці на беларускую. У адзін з дзён прыйшла на заняткі і стала размаўляць. Аднагрупнікі здзівіліся: што гэта раптам са мной. Увесь час па-руску размаўляла, а тут такое.
Адразу смяяліся, казалі: «Навошта гэты цырк? Ты ж усё роўна думаеш па-руску».
Тады яшчэ я адказаць нічога не магла, але і ад свайго не адступалася. Я ўпартая, і рашэнні мяняю толькі, калі сама гэтага захачу, – прыгадвае Марыя студэнцкія гады.
Але хутка дзяўчына заўважыла, што ад пастаяннага маўлення па-беларуску думаць яна таксама пачала на роднай мове. Больш за тое, ёй нават пачалі сніцца сны па-беларуску. Цяпер Марыя мела, што адказаць на пытанні аднагрупнікаў. Але тыя з часам прывыклі да беларускамоўнай дзяўчыны.
Прыехала ў Маладзечна і… здалася
– І вось студэнцтва скончылася. Я прыехала ў незнаёмы мне горад Маладзечна. Пачала думаць, як жа я тут буду размаўляць па-беларуску з людзьмі, якіх бачу першы раз. Як буду працаваць з дзецьмі ў садку, яны ж мяне не зразумеюць. І ў выніку я… здалася, – дзеліцца суразмоўца. – Вырашыла, навошта мне вытыркацца. Добра, буду як усе.
І дзяўчына развіталася са сваёй беларускамоўнасцю. Ды, як высветлілася, не назаўсёды.
Двухмесячнага сына «бамбіла» беларускай класікай
Перастаўшы быць беларускамоўнай, Марыя пра мову не забывалася. Яшчэ больш мовы ў яе жыцці стала, калі нарадзіўся сын. Маладая мама разумела, што цяпер толькі ад яе залежыць, кім будзе адчуваць сябе маленькі чалавек – беларусам ці рускім. І таму двухмесячнаму хлопчыку пачала чытаць «Новую зямлю» Якуба Коласа:
– Ён яшчэ ляжаў у вазку, толькі пачынаў успрымаць свет, а я яго ўжо беларускай класікай бамбіла. Калі сын падрастаў, выбірала для яго кніжкі на беларускай мове з прыгожымі малюнкамі. Сёння набываю замежных аўтараў у перакладзе на беларускую мову. Напрыклад, «Маленькага прынца» сын чытаў па-руску, па-беларуску і нават спрабаваў на французскай мове, якую вывучае ў школе.
Цяпер хлопцу 14. Адзнакі па беларускай мове ў яго, на жаль, не вельмі добрыя. Маме часам бывае сорамна, адзначае Марыя. А вось літаратура даецца лепш.
Прыемна, калі на маё «калі ласка» пасажыры адказваюць «дзякуй»
Рашэнне зноў размаўляць па-беларуску мая суразмоўца прыняла нядаўна – летам 2020 года:
– Была ў бацькоў, мела шмат часу падумаць. Вырашыла, што размаўляць па-беларуску – гэта тое нямногае, што я магу сёння рабіць для Беларусі.
Прызнаецца, што ў першы дзень выхаду на працу пасля адпачынку было трывожна. Думала, як успрымуць беларускамоўнага кандуктара пасажыры, што скажуць. Але ўсё ж пераканала сябе, што дарослай жанчыне трэба жыць і прымаць рашэнні без аглядкі на іншых.
– Я заўсёды хоць па-руску, хоць па-беларуску звяртаю ўвагу на культуру зносін з пасажырамі. Адрываючы і даючы талон, раней абавязкова казала «пожалуйста», цяпер кажу «калі ласка». Заўсёды толькі 30-40 працэнтаў пасажыраў дзякуюць у адказ. Але прыемна тое, што палова з гэтай колькасці цяпер на маё «калі ласка» адказвае менавіта «дзякуй», – расказвае Марыя.
– Рэдкія пасажыры могуць спытаць: «Што гэта за калгас?». Але іншыя іх тут жа супакойваюць: «Ціха-ціха! Гэта кандуктар па-беларуску размаўляе…». Некаторыя здзіўляюцца, некаторыя падтрымліваюць гутарку на роднай мове. І гэта цешыць.
Калі прыходзіцца пераходзіць на рускую
У студэнцкія гады быць беларускамоўнай лягчэй, заўважае Марыя. Чалавек тады малады, бескампрамісны, упэўнены ў сабе. Ён не асабліва задумваецца пра тое, ці зразумеюць яго іншыя. У дарослым жыцці – не так:
– Напрыклад, калі я размаўляю па-беларуску ў краме з прадаўцом, непаразуменняў не ўзнікае. А вось з доктарам часам прыходзіцца пераходзіць на рускую мову, каб мяне зразумелі і далі правільныя рэкамендацыі.
Не заўсёды, па назіраннях Марыі, мову разумеюць пасажыры, якія пытаюцца ў кандуктара пра маршрут аўтобуса. Тады жанчына зноў мусіць пераходзіць на рускую. Але здраджваць сабе стараюся як мага радзей, адзначае яна.
Суразмоўца прызнаецца, што, размаўляючы па-беларуску, часам камплексуе з-за таго, што не ідэальна ведае мову. Каб палепшыць сітуацыю, перавяла на беларускую свой мабільнік, спампавала туды руска-беларускі слоўнік, стараецца больш чытаць беларускіх кніг. Знаходзіць на чытанне час і па вечарах, і падчас абедзеннага перапынку на працы. Любоў да чытання ў жанчыны – з дзяцінства.
Каб беларусы пачалі размаўляць па-беларуску
Як зрабіць так, каб беларусы пачалі размаўляць па-беларуску? Тут простых рашэнняў няма, перакананая Марыя. Але дакладна гэта не павінна быць хутка, рэзка і з ціскам. І не варта спадзявацца на тое, што ўсе беларусы свядомыя, лічыць суразмоўца. Таму ўсё павінна адбывацца паступова, натуральна і, безумоўна, з дзяржаўнай падтрымкай.
…Родныя Марыі часам пытаюцца, колькі яшчэ яна збіраецца размаўляць па-беларуску. Адказ у яе просты – усё жыццё.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


authors:
Служба Маніторынгу Га
Беларуская Асацыяцыя Журналістаў .

maintext:
Суд над карэспандэнткай “Бобруйского курьера”, кіраўніцай бабруйскай суполкі ГА “БАЖ” Марынай Маўчанавай распачаўся 5 студзеня. Дзяўчыну абвінавачваюць ва ўдзеле ў несанкцыянаваным шэсці, у той час як па заданні рэдакцыі яна асвятляла акцыю. 6 студзеня суддзя Алена Гормаш вярнула справу ў міліцыю на дапрацоўку, паведамляе служба маніторынгу ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”.
Як падчас працы на мітынгу ў Бабруйску затрымалі ўсіх журналістаў
Марыну Маўчанаву затрымалі яшчэ 4 кастрычніка падчас працы на мірным шэсці бабруйчан. Тады на маршы ў Бабруйску арыштавалі ўсіх удзельнікаў (каля 20 чалавек) і чацвярых журналістаў, якія асвятлялі акцыю: Алесю Лацінскую — карэспандэнтку гарадскога партала bobr.by, члена ГА “БАЖ”, Юрыя Камісарава — фатографа bobr.by, Дзяніса Носава — журналіста газеты “Вечерний Бобруйск”, члена ГА “БАЖ”, і Марыну Маўчанаву.
Амаль усе затрыманыя наступную ноч правялі ў ізалятары часовага ўтрымання. У дачыненні да іх міліцыя склала адміністрацыйныя пратаколы за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве (арт. 23.34 КаАП).
Некаторых пасля судоў 5 кастрычніка адпускалі, як Алесю Лацінскую, якую пазней аштрафавалі на 15 базавых. Фатограф Юрый Камісараў правёў у ІЧУ сем сутак. Дзяніс Носаў — трое. Носаў на дадзены момант адзіны журналіст, чыю справу суд закрыў за адсутнасцю правапарушэння, прызнаўшы яго журналістам СМІ.
Марына Маўчанава ў тую ноч пасля затрымання трапіла з ІЧУ ў бальніцу з павышаным ціскам.
Толькі ў лістападзе карэспандэнтка атрымала паведамленне з суда, што яе справа вернутая ва УУС на дапрацоўку. Прычынамі вяртання было няпоўнае азнаямленне Марыны з матэрыяламі справы, а таксама адсутнасць дакладнай інфармацыі пра месца працы карэспандэнткі і яе службовыя адносіны з рэдакцыяй.
Пасля дапрацоўкі першае судовае пасяджэнне было прызначана на 25 лістапада, але Марына знаходзілася на бальнічным, і працэс быў прыпынены.
Бабруйскі падпалкоўнік не змог разабрацца, каля якога дома быў парушаны закон?
Суд распачаўся толькі 5 студзеня. На першым пасяджэнні Марына Маўчанава не пагадзілася з пратаколам і з правапарушэннем, у якім яе абвінавачваюць (ч. 1 арт. 23.34 КаАП — парушэнне парадку падрыхтоўкі і правядзення масавых мерапрыемстваў). Дзяўчына падкрэсліла ў судзе, што не ўдзельнічала ў пратэстным шэсці, а толькі рабіла сваю працу карэспандэнта.
Службовая асоба, якая вядзе адміністрацыйную справу, участковы інспектар аддзялення міліцыі Першамайскага раёна УУС Бабруйскага гарвыканкама Алег Аскірка ў суд не прыйшоў — нібыта знаходзіцца на самаізаляцыі як кантакт першага ўзроўню па COVID-19.
У якасці сведкі з боку міліцыі выступаў начальнік аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі УУС Бабруйскага гарвыканкама падпалкоўнік міліцыі Сяргей Рудзько. Ён распавёў суду, што ў той дзень, 4 кастрычніка, на службовым аўтамабілі “Джылі” некалькі разоў праехаў па вуліцы Сацыялістычнай, уздоўж якой ішоў марш, і заўважыў у калоне пратэстуючых Марыну Маўчанаву. Адвакат Марыны Аляксандр Рыжкоў звярнуў увагу суда, што ў матэрыялах справы фігуруюць розныя адрасы як месца здзяйснення правапарушэння: у адным месцы гэта дом № 105 па вуліцы Сацыялістычнай, у іншых — дом № 115. Адвакат запытаўся ў Рудзько пра гэтыя разыходжанні, і той не змог уцямна патлумачыць. Таксама як і тое, як і навошта ён стаў са службовай асобы, якая вядзе справу, сведкам. Падпалкоўнік распавёў, што ён пачынаў весці справу Маўчанавай, але пасля таго, як пабачыў карэспандэнтку на відэазапісе шэсця, зразумеў, што ён — сведка, і перадаў справу Алегу Аскірку.
Усяляк прыцягвала да сябе ўвагу, гуляючы з кубачкам кавы
Адвакат задаваў пытанні і пра іншыя нестыкоўкі ў справе журналісткі. Даць уцямныя і дакладныя адказы Рудзько таксама не мог. Тым не менш суд прымаў усе яго тлумачэнні.
У пратаколе аб правапарушэнні Маўчанавай было ўказана, што яна “ўсяляк імкнулася прыцягнуць да сябе ўвагу” як удзельніца шэсця. На пытанні адваката і самой Марыны пра тое, якім жа чынам яна прыцягвала да сябе ўвагу, Рудзько патлумачыў, што яна ішла з кубачкам кавы ў арганізаванай калоне людзей, не маючы на гэта дазволу Бабруйскага гарвыканкама.
Як сведкі былі апытаныя таксама галоўны рэдактар “Бобруйского курьера” Анатоль Санаценка і журналіст “Вечернего Бобруйска” Дзяніс Носаў.
У якасці доказаў правапарушэння ў справе Марыны фігуруюць відэазапісы, зробленыя інфармацыйнай службай міліцыі падчас шэсця. Тыя ж запісы праходзілі і ў справе журналіста Дзяніса Носава, але адрозніваецца памер. У сувязі з чым адвакат мяркуе, што запісы маглі быць змененыя. Каб зняць пытанні датычна відэа, Рыжкоў падаў хадайніцтвы пра выклік у якасці сведкі тэхнічага спецыяліста бабруйскага УУС Аляксандра Лобана і пра далучэнне да справы Маўчанавай відэаматэрыялаў са справы Носава.
6 студзеня суддзя Гормаш адмовіла ў задавальненні хадайніцтваў, а таксама зачытала пастанову аб вяртанні справы ва УУС для ліквідацыі недахопаў.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Ператрусы ў Гомелі: міліцыя забірае ў актывістаў камп'ютары і канспекты па эканоміцы

maintext:
У Гомелі ў грамадска-палітычным цэнтры на вуліцы Палеская, 52 міліцыя наладзіла ператрус у межах крымінальнай справы, заведзенай супраць грамадскага актывіста, сябра Аб’яднанай грамадзянскай партыі Уладзіміра Няпомняшчых за нібыта пагрозу супрацоўніцы пракуратуры.
Адзін са старэйшых гомельскіх палітыкаў Уладзімір Кацора лічыць, што крымінальная справа ў дачыненні да Няпомняшчых – гэта толькі нагода для новай хвалі застрашэння актывістаў і пратэстоўцаў. Падобнае назіралася і раней пасля гучных палітычных кампаній.
“Цяпер у цэнтры на Палескай многім удзельнікам пратэстаў, якія патрапілі пад дручкі сілавікоў і былі пакараныя арыштамі і штрафамі, аказваецца юрыдычная дапамога. Тут збіраюцца таксама нераўнадушныя гараджане, каб абмеркаваць сітуацыю пасля фальсіфікацыі мінулагодніх прэзідэнцкіх выбараў і гвалту сілавікоў. Вось улады і робяць усё, каб канчаткова нейтралізаваць пратэстныя настроі ў горадзе. Па прынцыпу вядомай вершаванай дзіцячай казкі: “Не хадзіце, дзеці, у Афрыку гуляць”, – зазначыў Кацора.
Ператрусы прайшлі таксама ў прыватным жыллі сяброў АГП Мікалая Новікава і Васіля Палякова.
“Да мяне на кватэру прыйшлі трое супрацоўнікаў міліцыі з Гомельскага раёна. У іх была ўзгодненая з пракурорам пастанова следчага на ператрус у межах крымінальнай справы Уладзіміра Няпомняшчых. У мяне забралі ноўтбук, планшэт, жорскі дыск камп’ютара і сякія-такія дзелавыя паперы”, – паведаміў журналісту “Народнай Волі” спадар Палякоў.
Прыватны ноўтбук і жорсткі дыск камп’ютара міліцыя забрала і ў Мікалая Новікава.
“Дзіўна, але чамусьці спатрэбіліся следству і мае канспекты па эканоміцы”, – дадае Новікаў.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Ці маюць намер узяць удзел у так званым Усебеларускім народным сходзе партыі, рухі і грамадскія арганізацыі?

maintext:
Ігар БАРЫСАЎ: «Гэта міжсабойчык улады»
Запрашэнне ўзяць удзел у сходзе старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада) атрымаў ад намесніка кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Андрэя Кунцэвіча. У адказ ён накіраваў свае прапановы наконт парадку дня форуму.
– Але, скажыце, ці маем мы, прадстаўнікі дэмакратычных партый, маральнае права ўдзельнічаць у гэтым мерапрыемстве, калі за кратамі сядзяць палітвязні, працягваецца гвалт, не працуе закон, не ідуць расследаванні фактаў забойстваў? – разважае Ігар Барысаў. – Васкрасенскі, які імітуе грамадскі дыялог, кажа, што будзе выносіць пытанне амністыі на агульнае абмеркаванне сходу, але я лічу, што гэта ніякі не ўсенародны форум, а міжсабойчык улады.
Каб пачаць дыялог з апазіцыяй, трэба вызначыць суб’екты для перамоў, вызваліць усіх палітзняволеных і пачаць размаўляць пра транзіт улады – правядзенне выбараў усіх ўзроўняў.
Лічу, што першыя выбары павінны адбыцца менавіта парламенцкія – у якасці кампарамісу, каб парламент ізноў стаў суб’ектам міжнароднай палітыкі, але выбары толькі пад наглядам АБСЕ.
Далей – адстаўка Лукашэнкі, змены ў Канстытуцыю, і пасля – выбары прэзідэнцкія (калі народ палічыць, што краіне гэтая пасада патрэбна. Асабіста я супраць яе, як і наша партыя).
Уладзімір БЕЛАЗОР: «Не бачу, з кім весці перамовы…»
Старшыня Рэспубліканскай партыі гаворыць, што яго на сход ніхто не запрашаў.
– У нас ёсць пэўныя прапановы, але, шчыра кажучы, неяк так дзіўна ўсё арганізавана, што я нават не ведаю, куды іх накіроўваць, з кім весці перамовы, які парадак дня будзе на тым сходзе…
Таццяна КАРАТКЕВІЧ: «Хацелася б атрымаць справаздачу, колькі народных грошай будзе на гэта змарнавана»
Кампанія “Гавары праўду” прапанавала прэм’ер-міністру Раману Галоўчанку ўключыць у аргкамітэт Усебеларускага сходу прадстаўнікоў палітычных партый і грамадскіх арганізацый, а таксама зацвердзіць празрыстую працэдуру вылучэння дэлегатаў ад народа.
– Але мы адразу зразумелі, што гэта карпаратыўнае мерапрыемства, дзе будуць усе свае, што месцы размеркаваны і ўсё жорстка зарэгламентавана, ніякай альтэрнатывы ніхто ўвогуле не пачуе, – выказвае свае думкі сустаршыня кампаніі “Гавары праўду” Таццяна Караткевіч. – У грамадстве шмат людзей, якія хочуць агучыць сваю пазіцыю, і многія сапраўды жадаюць знайсці кампраміс, але дзверы зачынены. Грамадства стаіць перад гэтымі зачыненымі дзвярыма, хоць яно падрыхтавана да перамоў.
Як бачым, рыхтуецца чыста карпаратыўнае мерапрыемства, якое ладзіцца за народныя грошы. Хацелася б, дарэчы, атрымаць справаздачу, колькі грошай на гэта будзе змарнавана. І які ў гэтым сэнс? Тое, што было агучана ўладай, – наданне сходу статусу заканадаўчай ініцыятывы, – гэта ўсё пераварочвае з ног на галаву, канчаткова разбурае палітычную сістэму краіны.
Атрымліваецца, Лукашэнка, яго ўлада баяцца грамадства, баяцца адкрытай размовы
пра будучае і закрываюцца ад людей, дзеляць іх на “сваіх” і “чужых”.
Калі мы атрымаем запрашэнне, безумоўна, разгледзім яго, абмяркуем і прымем рашэнне, удзельнічаць альбо не. З іншага боку, сёння нам нішто не перашкаджае мець зносіны з людзьмі.
Юрась ГУБАРЭВІЧ: «Гэта сходка апошніх прыхільнікаў сыходзячага рэжыму»
Старшыня руху “За Свабоду” дэлегатам сходу быць не плануе і ніякіх запрашэнняў у Палац Рэспублікі не атрымліваў.
– Бо не ўваходжу ў кола асоб, якія, як сведчаць рэальныя вынікі галасавання, падтрымліваюць незаконны захоп ўлады ў жніўні 2020 года, – гаворыць Юрый Губарэвіч. – Лічу, што вынікі названага мерапрыемства не будуць адлюстроўваць сапраўдную волю беларускага народа. Гэту падзею хутчэй можна назваць сходкай апошніх прыхільнікаў сыходзячага рэжыму. Цікава нават будзе паназіраць, ці знойдзецца такіх дастатковая колькасць, каб запоўніць залу.
Васіль ЗАДНЯПРАНЫ: «Мы абралі дэлегатаў…»
Старшыня Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасці чакае, якое рашэнне прымуць мясцовыя ўлады.
– Мы вылучылі дэлегатаў, але будуць яны зацверджаны ці не – я не ведаю, – распавядае Задняпраны. – Мы праводзілі сходы, падавалі пратаколы ў аблвыканкамы, нам сказалі, што іх разгледзяць, але заўважылі, што вылучаць дэлегатаў могуць арганізацыі, якія налічваюць 100 тысяч і больш чалавек. А ў нас столькі няма. Таму пытанне пакідаецца на разгляд мясцовых улад.
Дзмітрый КУЧУК: «Палітычныя партыі павінны запрасіць»
Старшыня Беларускай партыі “Зялёныя” спасылаецца на дакумент са спісам магчымых удзельнікаў Усебеларускага сходу, які шырока разышоўся па інтэрнэце.
– Калі верыць гэтым паперам, то палітычныя партыі павінны атрымаць запрашэнне для ўдзелу ў сходзе, – гаворыць Кучук. – Але ж ці будзе так – цяжка сказаць.
Хутчэй за ўсё, мы не возьмем удзелу ў гэтым мерапрыемстве. Можна, канешне, туды пайсці, зладзіць нейкі перформанс, зламаць усе сцэнарыі ўлады, але ж невядома нават, якія пытанні там будуць абмяркоўвацца. Ну і не вельмі зразумелы статус гэтага сходу. А легітымізаваць яго сваёй прысутнасцю – мы не лічым гэта канструктыўным.
Мікалай КАЗЛОЎ: «Ганьба, а не сход!»
Старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі праігнараваў ліст ад намесніка кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта. І дэлегатаў ад партыі на сходзе не будзе.
– Нават не разумею, чаму вы задаяце мне такое пытанне пра ўдзел у сходзе… Гэта выключана! – вельмі катэгарычна адказаў Казлоў. – І калі раптам мне прышлюць запрашэнне, то я яго праігнарую. Была паперка падаць свае прапановы і ініцыятывы на Усебеларускі сход, але я яе проста праігнараваў. Няма цікавасці да таго, як улада збіраецца захаваць статус-кво і ў чарговы раз зрабіць дурнямі беларусаў. Гэта ганьба, а не сход!
Сяргей КАЛЯКІН: «Лепш аб’явіць спадчынную манархію…»
Старшыня Беларускай партыі левых “Справядлівы свет” не разумее, чаму дагэтуль не вядома, якія канкрэтныя пытанні будуць абмеркаваны на сходзе.
– З прэзідэнцкага ўказа адразу вынікала, што ніхто ніякіх незалежных дэлегатаў на гэты сход абіраць не будзе, – гаворыць Сяргей Калякін. – Усіх абяруць самі на сесіях Саветаў дэпутатаў у гарадах і раёнах. Фактычна дэлегаты будуць прызначаны. Але будзе спроба прадставіць гэта ўсё як інструмент прамой дэмакратыі. Хаця дэмакратыяй тут і блізка не пахне!
Гучаць думкі, што гэты сход павінен абірацца ўсенародна, як абіраецца парламент, але тады не патрэбны Нацыянальны сход, бо Усебеларускі сход возьме на сябе функцыі пастаянна дзеючых дэпутатаў – за выключэннем таго, што грошай не будуць атрымліваць. А калі ёсць парламент, а над ім яшчэ нейкі кантрольны орган – то гэта, прабачце, трэба да псіхіятра звяртацца, а не да палітолага.
Прыхільнікі ўлады маюць права нешта абмяркоўваць, уносіць нейкія прапановы. Але яны падчас Усебеларускага сходу не могуць змяніць Канстытуцыю, змяніць той ці іншы закон. Таму што гэта шырокі дарадчы орган.
Дарэчы, я дагэтуль не чуў, каб ішло ўсеагульнае абмеркаванне асноўных паказчыкаў сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны на наступнае пяцігоддзе. Нават калі гэта будуць абмяркоўваць на сходзе, то людзі павінны загадзя азнаёміцца з дакументамі. Гэта ж не пра колер абутку пабалбатаць! Таму, на мой погляд, гэта прафанацыя, а не сход.
Да нас звярнуўся аргкамітэт па правядзенні УНС, папрасілі накіраваць свае прапановы. Мы далі ім дакумент на дзевяці старонках, таму што мы хочам, каб на наш адрас потым не было папрокаў: маўляў, мы запрашалі да дыскусіі, а яны нічога не зрабілі, у іх няма прапаноў. Такога нельга дапусціць, гэта пастка. Мы канкрэтна напісалі, што трэба зрабіць і з пункту гледжання рэфармавання Канстытуцыі, і з пункту гледжання рэфармавання дзяржаўнага кіравання. Напісалі, што судовая сістэма не павінна залежаць ад іншых органаў улады, трэба навесці парадак у прававой сферы. І па эканоміцы сфармулявалі прапановы – спадзяюся, іх хаця б прачытаюць…
Сяргей ЧЭРАЧЭНЬ: «Гэта фікцыя…»
Старшыня партыі “Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада” лічыць ніжэй гонару дыялог па перапісцы.
– Мы адразу заявілі, што не прызнаем Усебеларускі народны сход, бо гэта пэўная імітацыйная шырма, а ўдзельнічаць у фікцыі не хочацца, – тлумачыць сваю пазіцыю Сярней Чэрачэнь.
– Нам, як і прадстаўнікам іншых партый, прапанавалі прадаставіць свае ініцыятывы на Усебеларускі сход, але мы нават адказваць не сталі. Бо цудоўна разумеем, што дыялог па пошце – гэта не дыялог. У дадзенай сітуацыі я не бачу, каб дзеючая ўлада, Адміністрацыя прэзідэнта ці выканаўчыя органы былі сапраўды адкрыты да рэальнага дыялогу з грамадствам на вышэйшым узроўні.
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: У Мінскім раёне бацьку семярых дзяцей судзілі за бел-чырвона-белыя жалюзі

maintext:
У Судзе Мінскага раёна сёння судзілі бацьку семярых дзяцей Сяргея Мельянца. Міліцыянты склалі на яго пратакол па артыкуле 23.34 — за БЧБ-сцяг у вакне, які яны палічылі адзіночным пікетам. Хаця ніякага сцяга там ніколі не было — у вакне ў Мельянца вісяць бел-чырвона-белыя жалюзі, перадае “Еўрарадыё”.
У судзе Сяргей Мельянец патлумачыў, што павесіў жалюзі ў канцы жніўня, сыходзячы са сваіх рэлігійных перакананняў. “Белы колер сімвалізуе святасць, якую мы, веруючыя людзі, атрымліваем дзякуючы крыві, якую Хрыстос праліў на крыжы. Гэта чырвоны колер”, — распавёў мужчына.
“Якія матывы могуць быць у чалавека, які павесіў жалюзі? Абарона ад сонца”, — распавёў падчас пасяджэння брат падсуднага Мікалай Мельянец.
З першага раза суддзя не змог разабрацца ў справе і абвясціў перапынак для высвятлення дэталяў пра сям’ю Сяргея Мельянца. Суддзя папрасіў мужчыну прынесці пасведчанні аб нараджэнні непаўнагадовых дзяцей, якіх у сям’і пяцёра. Наступнае пасяджэнне прызначанае на 21 студзеня.
Поделиться ссылкой:


title: Патрыярх Кірыл заклікаў беларускія ўлады вырашаць праблемы без сілавога спосабу

maintext:
Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл звярнуўся да беларускіх уладаў з заклікам мірна вырашаць праблемы ў грамадстве. Гэты зварот прагучаў у яго калядным інтэрв’ю тэлеканалу “Россия-1”, перадае Еўрарадыё.
Патрыярх згадаў падзеі ва Украіне і заявіў: яе досвед павінен навучыць усіх, што пераўтварэнні ў грамадстве мусяць праходзіць без нарастання ўнутранай напружанасці і радыкалізацыі адносін паміж людзьмі. Па яго словах, ніхто, нідзе і ніколі не дасягаў міру, спакою і дабрабыту пры дапамозе гвалту. Таму да лепшага заўсёды варта імкнуцца без рэвалюцый.
“Таму наш заклік да Беларусі /…/ — усе пытанні трэба вырашаць мірна. Але калі пытанні існуюць, іх трэба вырашаць, і гэта ўжо зварот і да беларускіх уладаў. Нельга адкладаць тое, што выклікае нязгоду і напружанне ў грамадстве. Патрэбныя інструменты разумнага, дзелавога абмеркавання праблем з выхадам на канкрэтныя рашэнні”, — заявіў патрыярх.
Таксама ён выказаў пажаданне, каб у Беларусі спыніліся спробы сілавога развязвання праблем і стаў бы развівацца дыялог паміж уладай і народам, уладай і грамадствам, з удзелам усіх сіл, уключаючы прадстаўнікоў рэлігійных супольнасцяў.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Дачцэ Юліі Слуцкай прыйшоў першы ліст з-за кратаў ад мамы. Пра што піша палітзняволеная?

maintext:
Радаснай навіной у фэйсбуку падзялілася дачка Юліі Слуцкай Аляксандра: ёй прыйшоў першы ліст ад мамы. Хоць Юлію Слуцкую — вядомага медыяменеджара і стваральніцу беларускага Прэс-клуба — затрымалі ажно 22 снежня, гэта першая вестка для дачкі з-за кратаў. На гэты момант дырэктарцы Прэс-клуба выставілі абвінавачванне за нявыплату падаткаў у асабліва буйным памеры.
Адчыняю ўчора паштовую скрыню — і ў рукі мне пачынаюць сыпацца канверты. Адразу сем! Ад матулі, Пеці (Пятро Слуцкі таксама затрыманы па справе Прэс-клуба — НН) і Сяргея Альшэўскага. Трымаю гэтыя канверты ў руках, прыціскаю да сябе, слёзы цякуць, і разумею, што вось яно — шчасце.
Лісты напісаны адразу пасля Новага года.
У адным з лістоў мама распавядае, як яны адзначылі Новы год: нарвалі рукамі салату аліўе, зрабілі бутэрброды з рыбай, а ў шэсць гадзін вечара чокнуліся алюмініевымі кубкамі з шыпучымі вітамінамі, пажадалі адна адной хутчэй абняць сваіх родных.
А вось як праходзіць звычайны дзень на Валадарцы:
«Апішу табе мае дзіўныя дні. У 6:00 моцна гучыць кароткая сірэна і ўключаецца верхняе святло. Ужо ў 6:05 праз кармушку падаюцца міскі з кашай. Часцей за ўсё я бяру пустую міску, і заварваю там кашы, якія ты мне перадала. Трэба паварушвацца, бо ў 6:50 міскі і лыжкі забяруць. Кубак такі ж алюмініевы, як міскі і лыжка, і без ручкі. Вусны аб яго абпальваюцца, нават калі кава або чай ужо астылі.
У 8 раніцы праверка. Да гэтага часу трэба паспець паесці, памыцца, пераапрануцца і прывесці сябе ў парадак. Гэта не проста, бо тое ж самае робяць яшчэ 7 чалавек. Прастора вельмі цесная, і ў нашым распараджэнні адна ракавіна і адзін туалет. Таму тут вельмі важна, каб усе дзейнічалі зладжана. Мы навучыліся.
Адначасова дзяжурны — адна з нас — прыбірае камеру: падмятаем і мыем падлогу, мыем кубкі, ракавіну і туалет. Дзяўчынкі прымудраюцца нават паспець нафарбавацца.
Роўна а 8-й — праверка.
З 9 да 10 у мяне першая трэніроўка-размінка, прысяданні, практыкаванні на касыя мышцы, прэс, спіна, расцяжка. Кожны раз дзякую Галіне Родзіне за тое, што навучыла мяне. Праўда, многія практыкаванні прыйшлося адаптаваць пад цесную прастору. Некаторыя даводзіцца рабіць проста на нарах.
Далей, да 13:00 у будныя дні, могуць вадзіць у кабінеты — да адвакатаў або следчых. Часам водзяць на шпацыр. На жаль, мы ходзім вельмі рэдка. Таму што выводзяць толькі ўсёй камерай, а дзяўчаты лічаць, што на вуліцы вільготна і яны ад гэтага могуць захварэць.
Распавяду пра шпацыр: гэта зусім не падобна да прагулак у турмах у амерыканскіх фільмах. Кожную камеру выводзяць у асобны маленькі бетонны дворык-калодзеж. Відаць толькі неба зверху і калючы дрот. Там зусім няма месца для таго, каб перасоўвацца ці пабегаць. І калі ідзе дождж — у гэтых бетонных калодзежах сапраўды вільготна. Але я ўсё роўна гуляла б кожны дзень, будзь мая воля. Стараюся бегаць на месцы, скакаць, прысядаць.
У 13:00 — абед. Я ем толькі суп з хлебцам — той, што ты перадала мне, або турэмны. На дэсерт — яблык.
З заняткаў у мяне чытанне (атрымалася замовіць у бібліятэцы аж 2 кнігі). Яшчэ тут у камеры ёсць Карнегі «Як перастаць турбавацца і пачаць жыць». Гадзіну ў дзень чытаю яго. Гэта, вядома, прапісныя ісціны, але дапамагае наладзіцца. Яшчэ ў камеры ёсць гутарковая граматыка англійскай мовы. Стараюся праходзіць па 2—3 гадзіны ў дзень. Ну і лісты, вядома.
Пішу кожны дзень, хоць пакуль у мяне адчуванні, што лісты сыходзяць у космас. Бо адзінае, што я атрымала, — гэта твая тэлеграма.
У 16:00 у мяне другая трэніроўка.
З раніцы да вечара тут уключаны тэлевізар. У асноўным БТ. На сваёй шкуры адчула тое, што і так добра ведала: не маючы інфармацыі з іншых крыніц, цалкам немагчыма ўявіць сабе, што ж адбываецца на самай справе. І нават цвёрда ведаючы, што нешта адбываецца, — здаецца, што гэта не так. Здаецца, што вакол цішыня ды мілата і толькі нас ізалявалі, як шкодных для гэтай мілаты суб’ектаў.
Яшчэ з забавак — мае дзяўчынкі-суседкі. Яны ўвесь час песцяцца і сваволяць. То крыўляюцца, то танцуюць, то адна адну падражніваюць, то спяваюць караоке разам з тэлевізарам. Спачатку мне было цяжка. Але цяпер я разумею, што гэта хутчэй адцягвае і забаўляе.
У 18:00 вячэра, а ў 22:00 адбой. Яркае святло і тэлевізар выключаюцца, і можна застацца з сабой сам-насам».
Поделиться ссылкой:


title: Юрась Беленькі: "І сёння я хачу сказаць: "Шаноўныя беларусы! Яднайцеся вакол Зянона Пазьняка!"

maintext:
Намеснік старшыні партыі КХП–БНФ распавёў «Народнай Волі» пра тое, як іх арганізацыя ставіцца да апошніх падзей у краіне і ці праўда, што «партыі апошнім часам не чуваць».
– Хто хацеў, той нас пачуў, – кажа Юрась БЕЛЕНЬКІ. – Мне здаецца, лідар нашай партыі Зянон Пазьняк вельмі актыўны. Пастаянна выходзілі яго артыкулы, у якіх даваліся рэкамендацыі і палітычная ацэнка сітуацыі, рабіліся розныя прапановы.
Я толькі не ведаю, чаму людзі не хочуць прыслухоўвацца да лідара старэйшай партыі Беларусі. Зрэшты, хтосьці чытае адны інфармацыйныя рэсурсы, нехта іншыя. А сябры нашай партыі пастаянна абмяркоўваюць інфармацыю наконт сітуацыі ў краіне.
– Перад выбарамі вы казалі, што Партыя КХП–БНФ прынцыпова не будзе браць удзел у гэтым «цырку»…
– Хацелася б памыліцца ў сваіх ранейшых прагнозах, але, на вялікі жаль, мы ўсё дакладна спрагназавалі адносна таго, як будуць разгортвацца падзеі ў перыяд так званай выбарчай кампаніі і пасля гэтага. Мы заўсёды сцвярджалі і сцвярджаем: не трэба гуляць з дыктатарам на ягоным полі ў яго гульні альбо гуляць з ім у напарсткі.
Якія маглі быць выбары ў нашай краіне? Што, незразумела было з папярэдняга досведу? Тут усё відавочна і лёгка чыталася. І сёння мне проста шкада збітых, пакалечаных і забітых людзей. Вось за што душа баліць!
– Але ж многія беларусы абудзіліся і паказалі сваё стаўленне да тых, хто пры ўладзе. Як вам такі масавы ўздым народа?
– Паслявыбарны перыяд паказаў, што сёння ў Беларусі ўжо зусім іншая супольнасць, чым была дзесяць ці нават пяць гадоў таму. Тыя, хто спаў, і насамрэч прачнуліся.
Шкада толькі, што многія так позна выйшлі са сну і даведаліся, што ў краіне няма дэмакратыі, што тут пануе жорсткі рэжым, які знаходзіцца пад кантролем расійскіх спецслужбаў. Апошнія гэты рэжым трымаюць і ратуюць. На жаль, большасць людзей не бачылі гэтага. Альбо бачылі, але рабілі выгляд, што нічога не адбываецца.
Калі нас, дэпутатаў Вярхоўнага Савета 12-га склікання, у свой час збілі ў парламенце, то тады нехта з маіх калег сказаў: «Калі рэжым адважыўся пабіць дэпутатаў, то што ж ён зробіць з простым чалавекам?» Пытанне было зададзена рытарычнае.
Хочацца адзначыць яшчэ адзін момант. Так, народ пасля выбараў абудзіўся, сотні тысяч беларусаў выходзілі на вуліцу. Але што ў выніку? Любыя дзеянні павінны мець мэту – дасягненне пэўнага выніку. Тыя дэклараваныя задачы, што абвяшчалі людзі, якія ішлі на выбары, сёння дасягнуты? Не. Таму, калі вы заклікаеце людзей да нейкіх дзеянняў, а затым у выніку гэтых дзеянняў цярпяць людзі, то вы павінны прызнаць свае памылкі. Не трэба сёння рабіць выгляд, што адбылося ўсё так, як вы планавалі. З любых памылак трэба рабіць высновы.
– Што чакае краіну далей?
– Cёння беларусам трэба рабіць тое, пра што мы кажам увесь час, – быць салідарнымі і стаяць на сваім. Захоўваць і шанаваць сваю мову і культуру, а менавіта гэта зараз у краіне знішчаецца. Таму тут не трэба чакаць літасці ад некага. Трэба самім вучыць дзяцей на роднай мове, распавядаць пра сваю культуру і гісторыю.
І вы паглядзіце, якая цудоўная кансалідацыя адбылася вакол нацыянальных сімвалаў і якая варожая рэакцыя рэжыму на гэтыя сімвалы. Сёння нават за штаны з бел чырвона-белымі лампасамі выпісваюць вялізныя штрафы.
– Бел-чырвона-белы сцяг стаў сімвалам пратэсту, таму і спрабуюць яго забараніць?
– Сімволіка – гэта адзін з асноўных элементаў яднання нацыі, вяртання яе да сваіх каранёў. Перамагаюць людзі пад сваёй сімволікай, аб’яднаныя сваёй нацыянальнай ідэяй. І рэжым гэта цудоўна разумее.
Краіне патрэбны шырокі нацыянальны рух. Вакол сімволікі людзі аб’ядналіся, але патрэбна, каб была ўмова. Каб беларусы адчувалі сябе беларусамі. Дарэчы, пра ўсё гэта яшчэ раней казаў Зянон Пазьняк, які валодае палітычным талентам. І сёння хачу сказаць: «Шаноўныя беларусы! Яднайцеся вакол Зянона Пазьняка!»
– Можа быць, калі б Зянон Станіслававіч падчас пратэстаў вярнуўся з-за мяжы ў Беларусь, то змог бы павесці за сабой беларусаў? Магчыма, ім якраз і не хапала моцнага лідара?
– Як вы сабе гэта ўяўляеце? Зянон Пазьняк з самага пачатку заклікаў да байкоту выбараў. Яго якраз не паслухалі, і іншыя людзі ўжылі абсалютна іншы сцэнарый. Зянон Станіслававіч быў супраць гэтага, бо сам алгарытм дзеянняў быў фальшывы. Дык чаму ён затым павінен станавіцца галоўнай дзеючай асобай у гэтым сцэнарыі? Гэта абсалютна нелагічна.
Але мне здаецца, што сама пастаноўка пытання пра вяртанне Пазьняка гучыць як тролiнг. Гэта кшталту таго, каб лiдар антыфашысцкага руху прыехаў у Берлiн у 1944 годзе. Няўжо не зразумела, чым можа закончыцца гэты прыезд?
– Якія вашы далейшыя прагнозы?
– Гэтая беларуская сістэма нежыццяздольная як у палітычным, так і ў эканамічным сэнсе. Пэўны час яна яшчэ можа існаваць, але ўсё будзе залежаць ад беларусаў. Павінна адбыцца кансалідацыя вакол нацыянальнай ідэі, і павінна быць разуменне, што ёсць свая дзяржава, свой народ і свае інтарэсы.
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Уладзімір Колас: "Ініцыятыва зараз на баку новага пакалення…"

maintext:
Пасля выбараў палітычнае жыццё віравала на поўную моц, а вось пра Раду беларускай інтэлігенцыі было мала чуваць. Што здарылася?
З гэтым пытаннем “Народная Воля” звярнулася да старшыні гэтай грамадскай арганізацыі.
– Я не быў бы такі катэгарычны і не казаў бы, што апошнім часам мы зусім сышлі ў падполле, – кажа Уладзімір Колас. – Адразу пасля выбараў, калі яшчэ не было Каардынацыйнай рады, мы сабралі “круглы стол”, у якім бралі ўдзел прадстаўнікі каля 50 няўрадавых арганізацый. Выдалі зварот у сувязі з тымі падзеямі, што адбываліся ў краіне, пазней паспрабавалі выйсці на сувязь з Каардынацыйнай радай.
Але актыўнага жадання ў Каардынацыйнай рады супрацоўнічаць з намі не было, а калі нейкі сябра вышэйзгаданай структуры і спрабаваў з намі распачаць дыялог, то яго альбо арыштоўвалі, альбо чалавек вымушаны быў з’ехаць за мяжу, як той жа Павел Латушка. Думаю, што ўсё гэта, безумоўна, супадзенні, збег абставін. Хаця мы былі гатовы дапамагаць і працаваць разам. Але, паколькі запытаў на супрацоўніцтва не ўбачылі, то і не спрабавалі перахапіць ініцыятыву, якой валодае Каардынацыйная рада.
А сваю пазіцыю мы выказалі ў звароце, які быў прыняты пасля выбараў. Згодны, што ўвагі да яго было не вельмі шмат, але што рабіць? Ёсць сёння каму браць на сябе ініцыятыву і звяртаць на сябе ўвагу. І дзякуй Богу!
– А якія слушныя ідэі вы маглі б прапанаваць Каардынацыйнай радзе?
– Цяжка нешта параіць у такой складанай сітуацыі, а яна і насамрэч няпростая. Мы ж бачым, якая рэакцыя ўлад на любыя праявы ініцыятывы і пазіцый. У краіне адбываецца самы сапраўдны тэрор і паляванне на іншадумства!
І я бачу, што народныя пратэсты – гэта феномен, які адбыўся. Слушная і рэакцыя міжнароднай супольнасці на падзеі ў Беларусі.
Але ў той жа час, як мне падаецца, існуе небяспека, што на хвалі народнай ініцыятывы яе могуць узяць у свае рукі нядобрасумленныя людзі. З гэтым у сваёй гісторыі мы ўжо сутыкаліся.
– Што вы маеце на ўвазе?
– Калі дэмакратычнымі механізмамі скарыстаюцца папулісты і паліттэхнолагі, яны могуць зрабіць беларускаму народу новы “падарунак”. Вось гэтага нельга дапусціць, таму трэба, каб людзі заставаліся пільнымі, свядомымі і актыўнымі.
– Да выбараў улады казалі спачатку пра расійскіх “лялькаводаў”, затым пра заходніх, якія быццам бы кіруюць падзеямі ў Беларусі…
– Калі і казаць пра спробу “лялькаводзіць”, то асабіста для мяне відавочна, дзе знаходзяцца рэжысёры – у Маскве. Увесь наш досвед стасункаў з заходнімі партнёрамі паказвае, што там проста ёсць жаданне, каб краіна жыла, карыстаючыся дэмакратычнымі механізмамі, каб Беларусь рабілася цывілізаванай краінай, дзе ўсё празрыста і дэмакратычна.
А што тычыцца Расіі, то там тыя самыя праблемы, што і ў Беларусі, той самы агрэсіўны папулізм ва ўладзе, прапаганда, з дапамогай якой людзей ачмураюць. Гэта нашы агульныя праблемы, і калі мы іх вырашым, то і з Расіяй у нас будуць выдатныя стасункі. Там таксама шмат нармальных людзей, якія падтрымліваюць светлы бок у Беларусі.
– Чым Рада беларускай інтэлігенцыі займалася апошнім часам, калі ў краіне віравалі такія палітычныя падзеі?
– Шчыра кажучы, мы дзейнічалі не вельмі актыўна, але на гэта ёсць яшчэ і аб’ектыўныя прычыны. Я маю пэўныя праблемы са здароўем, і рада ўжо не тая. За апошні час мы згубілі шмат знакавых постацяў, і ўсё гэта, безумоўна, адбіваецца на працы.
Зараз мы збіраемся, абмяркоўваем сітуацыю ў краіне, гатовы, як ужо казаў, даваць нейкія парады, калі будзе такая неабходнасць. Але, паўтаруся, ініцыятыва зараз на баку новага пакалення, таму няхай у іх усё атрымаецца.
У той жа час варта адзначыць: у тым, пад якімі харугвамі зараз адбываецца рух да будучыні, таксама ёсць заслуга і Рады беларускай інтэлігенцыі, і “коласаўскага” ліцэя, і ГА “Таварыства беларускай мовы”. І гэта вельмі цешыць.
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Беларусы, якія жывуць у Таронта (Канада), запісалі свой варыянт песні "Ціхая ноч". "Кожны год спявала на Каляды у нашай царкве ў Таронта гэтую песню, але

title: Музычнае віншаванне ад беларусаў Таронта (відэа)

maintext:
Беларусы, якія жывуць у Таронта (Канада), запісалі свой варыянт песні “Ціхая ноч”. “Кожны год спявала на Каляды у нашай царкве ў Таронта гэтую песню, але ж з нагоды каранціну вырашыла вось так павіншаваць усіх у гэтым годзе”, — кажа выканаўца песні Валянціна Шаўчэнка.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Суд Савецкага раёна Гомеля пакараў арыштам на 7 сутак 59-гадовую Алу К. Яе абвінавацілі ва ўдзеле ў несанкцыянаваным мітынгу. Так суд расцаніў карагод у

title: У Гомелі на "суткі" адправілі пенсіянерку за карагод вакол ялінкі ў лесе

maintext:
Справу разглядаў суддзя Андрэй Лагуновіч.
25 снежня каля дзесяці жыхароў Гомеля зладзілі навагодні пікнік у лесе. Яны ўпрыгожылі там ялінку, палілі вогнішча і вадзілі карагод. Некаторыя ўдзельнікі карагоду мелі бел-чырвона-белыя сцягі. На ялінцы былі аркушы паперы з надпісамі «Пацук, сыходзь!» і «У Новы год без пацука!».
5 студзеня пенсіянерку Алу затрымала міліцыя. У яе доме прайшоў вобшук. Міліцыя забрала тэхніку (камп’ютар, дыскі, тэлефоны) і «бел-чырвона-белы сцяг з кветкай пасярэдзіне» (маецца на ўвазе сцяг БСДП. – РС). Пенсіянерку забралі на ноч у ІЧУ. 6 студзеня адбыўся суд.
Паводле рапарту міліцыі, пенсіянерка «ў загадзя дамоўленым месцы, у лясным масіве каля вёскі Новая Бухалаўка прыняла актыўны ўдзел у несанкцыянаваным мітынгу без дазволу гарвыканкама».
«Я не лічу, што карагод у лесе – мітынг. Я не лічу сябе вінаватай. Калі нават вы кажаце, што я была там у чырвонай куртцы – то што? Гэта абсурд – даваць паказанні па такой справе», – сказала жыхарка Гомеля.
Міліцыянеры напісалі ў рапарце, што заўважылі ў тэлеграме відэа з пікніку ў лесе і «аператыўным шляхам» вызначылі, што ўдзел у «несанкцыянаваным мітынгу» прыняла Ала.
На судзе выступала сведка, яшчэ адна жыхарка Гомеля. Яна паказала, што з Алай пазнаёмілася ў жніўні на мірных маршах. Суддзю цікавіла, у якіх тэлеграм-суполках удзельнічалі абедзьве жыхаркі Гомеля, хто яшчэ быў на пікніку, ці была сімволіка і хто выклаў запіс у тэлеграм.
«То бок вы пілі шампанскае, весяліліся і размахвалі бел-чырвона-белымі сцягамі? Для чаго было сцягі з сабой браць? Вы ж выдатна разумееце, што каб не гэтыя сцягі, вам бы ніхто і слова не сказаў? – удакладняў суддзя. – Каб вы не выкарыстоўвалі нейкія палітычныя моманты… Вы выкарыстоўваеце бел-чырвона-белыя сцягі, плакаты на ялінцы: “Новы год без пацука” – гэта што?»


title: Боль і надзея

maintext:
Напэўна, цяжка знайсці чалавека, які застаўся б абыякавы да тых падзей, якія мелі месца летась у Беларусі. Настолькі імкліва ўсё змянялася, што спатрэбіцца пэўны час, каб асэнсаваць і зрабіць глыбокія вывады. Тым не менш мне хочацца спыніцца на некаторых момантах, якія, на маю думку, былі адметнымі і, упэўнены, стануць лёсавызначальнымі як для краіны ў бліжэйшай перспектыве, так і для кожнага яе жыхара.
Бадай, самая важная падзея 2020 года – выбары прэзідэнта і тыя абставіны, у якіх праводзілася палітычная кампанія. Пачну з перадвыбарнага этапу. Менавіта з ім звязаны тыя абсурдныя крокі ўлад (перашкоды на шляху збору подпісаў за кандыдатаў, зняцце з выбарчай дыстанцыі Віктара Бабарыкі, Сяргея Ціханоўскага і Валерыя Цапкалы), якія сталі прадвеснікамі далейшых падзей. Я асабіста ды і іншыя жыхары краіны ўбачылі знаёмы сцэнарый – прыбраць верагодных сапернікаў А.Лукашэнкі. Але зроблена гэта было настолькі прымітыўна і подла, што, акрамя агіды, нічога іншага не магло выклікаць у мяне і мільёнаў беларусаў. Аднак улады палічылі, што беларускі народ праглыне ўсё, тым больш мінулы вопыт у гэтых варунках у іх вельм вялікі.
У сітуацыі, якая складалася, мне здавалася, што найбольш аптымальны варыянт – зняцце з выбарчай дыстанцыі ўсіх астатніх кандыдатаў з мэтай пакінуць аднаго А.Лукашэнку. Я нават не сумняваўся, што і А.Дзмітрыеў, і С.Чэрачэнь зробяць менавіта так. Сумненні былі адносна Г.Канапацкай, але, меркаваў, і яна далучыцца да астатніх у гэтай высакароднай справе. Не пакідала надзея, што гэтыя кандыдаты пазней далучацца да С.Ціханоўскай. Аднак час паказаў, што я памыляўся. Тым не менш лічу, што свой палітычны імідж гэтыя асобы істотна пагоршылі, узнавіць яго практычна немагчыма.
Перыяд агітацыі ўжо сёння здаецца такім далёкім і звычайным, як быццам прайшло шмат часу. Незвычайным для мяне і грамадства сталі тыя правакацыйныя і нахабныя прыёмчыкі, пры дапамозе якіх улады імкнуліся абмежаваць камунікацыю кандыдатаў у прэзідэнты з выбаршчыкамі. Усё сведчыла аб тым, што на верхніх паверхах улады не хочуць дзейнічаць па дэмакратычных правілах і бяруць на ўзбраенне хлусню, ігнараванне законаў, правядзенне карных аперацый. Не маглі не выклікаць абурэння дзеянні Цэнтрвыбаркама па абмежаванні колькасці назіральнікаў (пра фарміраванне камісій і казаць не даводзіцца), па завешванні вокнаў на выбарчых участках і г.д.
Самі выбары асабліва не здзівілі: высокая актыўнасць выбаршчыкаў, узнятасць настрою і спадзяванне на тое, што на гэты раз галасы падлічаць сумленна. На жаль, усё адбылося горш, чым можна было прадбачыць. Хаця цяпер я разумею, што інакш і быць не магло, таму як адна хлусня цягне за сабой другую. Аднак жыццёвая мудрасць вучыць, што той, хто лічыць сябе хітрэйшым за астатніх, у рэшце рэшт сам застаецца падманутым. І тое, што А.Лукашэнка атрымаў “перамогу” з вынікам больш за 80 працэнтаў, не магло не прывесці да выбуху грамадскай актыўнасці. Чарговы раз народу не проста схлусілі, а плюнулі ў твар. Гэтага дараваць ён ужо не змог. Першай абурылася моладзь. Менавіта яна ўзняла хвалю пратэстаў, і толькі дзякуючы ёй, паводле майго глыбокага пераканання, пачалі прачынацца астатнія. Сёння ў мяне, спадзяюся, як і ў астатніх, не павернецца язык сказаць кепскае слова ў іх адрас. Іх спіны, рукі, ногі, а часам і галовы прынялі на сябе ўдары азвярэлага АМАПа. Нават мне, чалавеку сталага ўзросту, без слёз глядзець на целы пацярпелых было вельмі цяжка.
Уявіць такое раней у маёй роднай Беларусі было немагчыма. Рэспубліка, якая сама адчула на сабе, што такое фашызм, у 1941–1944 гадах, у 2020-м прадэманстравала свету, да чаго прыводзіць дыктатура адной асобы і яе імкненне захаваць уладу любым чынам. Тут шмат пытанняў. Патрэбны час, каб асэнсаваць дзеянні не толькі тых, хто збіваў і калечыў, але і тых, хто на працягу дзесяцігоддзяў адурманьваў грамадства, за народныя падаткі ўтрымліваў шматлікую армію, прама скажу, дармаедаў (АМАП, ідэолагаў, БРСМ і іншых).
Тое, што патрэбны суд над тымі, хто забіваў і калечыў грамадзян, пытанняў не выклікае. Толькі такім чынам мы можам гарантаваць, што такое дзікунства больш не паўторыцца.
Эстафету пратэстаў падхапілі жанчыны. Нізкі паклон ім за іх мужнасць і настойлівасць. І зноў улада дэманструе сваё пачварнае аблічча. Гэта ж трэба дайсці да таго, каб трымаць месяцамі за кратамі некаторых з іх толькі за тое, што выказалі нязгоду з пануючай хлуснёй і гвалтам над людзьмі! Дзе яшчэ ў свеце такое магчыма?
Не могуць нікога пакінуць раўнадушным і падзеі апошніх месяцаў. Асабіста мяне радуюць маштабы пратэстаў, іх арганізацыя і яднанне пратэстоўцаў. Па сутнасці, адбылося не толькі абуджэнне людзей, але і фарміраванне грамадзянскай супольнасці. У пратэстах удзельнічаюць практычна ўсе сацыяльныя групы насельніцтва: студэнты, пенсіянеры, інваліды, рабочыя, інтэлігенцыя і іншыя. У некаторых пратэстных акцыях браў удзел і я. Асабліва ўзрадавалі мае родныя Смілавічы, дзе ўжо некалькі месяцаў запар (па вечарах) збіраецца кола сапраўдных патрыётаў, якія патрабуюць зыходу А.Лукашэнкі, вызвалення ўсіх палітзняволеных і правядзення паўторных, ужо чэсных, выбараў.
Наступіў пераломны момант. Упэўнены, што дыктатура рухнула. Страйкі, санкцыі з боку розных краін свету не могуць не даць плёну. Аднак улады паказваюць свой звярыны выскал, яшчэ спадзеючыся на нешта. Пра краіну і яе людзей сёння яны не думаюць. Не ўкладваецца ў галаве тое, што на падтрымку А.Лукашэнкі задзейнічаны практычна ўсе сілавыя структуры. Складваецца ўражанне, што па колькасці затрыманых і асуджаных (па адміністрацыйных і крымінальных справах) Беларусь хоча стаць сусветным лідарам. Тое, што будзе забарона на друкаванне незалежных газет, у тым ліку і “Народнай Волі”, нельга было ўявіць нават у сне. Цяжка ўсвядоміць, што ёсць яшчэ асобы, якія лічаць гэта прымальным у ХХІ стагоддзі і спадзяюцца, вобразна кажучы, выйсці сухімі з вады.
Безумоўна, усё магло пайсці па іншым сцэнарыі. Не было б такой яўнай хлусні пры правядзенні выбараў, адключэння інтэрнэту, затрымання і збіцця пратэстоўцаў – не адбылося б і такога абурэння народа. Але гэта не значыць, што ўсё заставалася б па-ранейшаму. Беларусы цярплівы народ, і яны шмат гадоў заплюшчвалі вочы на “сашавы штучкі”. Аднак усяму ёсць мяжа. Гэта ж трэба настолькі не ведаць і не любіць свой народ, каб давесці яго да такога кіпення! Каб адцягнуць увагу ад злачынных дзеянняў ўлад, якія мелі месца ў апошнія пяць-шэсць месяцаў, высокія чыноўнікі і іх прапагандысты палохаюць людзей пагрозай то з Усходу, то з Захаду. На самай справе нам, беларусам, ніхто не пагражае. Самая вялікая пагроза – унутраная дыктатура.
Не трэба А.Лукашэнку прыкрывацца тым, што ён ратуе заводы і фабрыкі. Мы ўсе памятаем, якую Беларусь ён атрымаў на пачатку 1990-х. Гэта была адна з самых развітых рэспублік былога СССР. А што маем сёння? За гэты развал трэба адказваць. Байкі пра лапці і кавалак хлеба хай слухае сын Мікалай, якога тады яшчэ і на свеце не было.
Што нас чакае ў бліжэйшай будучыні? У часы пандэміі цяжка прадбачыць ход падзей. Аднак тое, што надзея на змену рэжыму ахапіла амаль усіх жыхароў краіны, не выклікае сумненняў. Рэжым рухне, але можа натварыць яшчэ шмат чаго дрэннага. Хочацца спадзявацца, што знойдуцца маральна і фізічна здаровыя людзі ў атачэнні А.Лукашэнкі, якія не дапусцяць гэтага. Пара спыніцца і зразумець, што ўсялякае зацягванне канфлікту толькі аслабляе краіну і робіць верагодным умяшальніцтва суседняй Расіі ў нашы ўнутраныя справы.
Вячаслаў САСНОЎСКІ, кандыдат геаграфічных навук, жыхар
г.п.Смілавічы Чэрвеньскага раёна.
Публікацыя – з № 1 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Родныя арыштаваных па справе «Прэс-клуба» пералічылі на рахунак Следчага камітэта 110 тысяч рублёў. Такім чынам яны кампенсавалі шкоду, нібыта нанесеную

title: Сваякі затрыманых супрацоўнікаў "Прэс-клуба" пералічылі СК 110 тысяч рублёў

maintext:
Пра тое, што 6 студзеня на рахунак Следчага камітэта родныя затрыманых супрацоўнікаў «Прэс-клуба» пералічылі амаль 110 тысяч рублёў, “Свабодзе” расказала дачка Юліі Слуцкай Аляксандра.
«Сёння мы ўнеслі плацёж на рахунак Следчага камітэта, – расказала Аляксандра Слуцкая. – Гэта называецца “забеспячэнне пагашэння нанесеных страт” – 109769 рублёў. Такая сума фігуруе ў матэрыялах справы. У кампенсацыі сродкаў удзельнічалі родныя ўсіх затрыманых».
Па словах Аляксандры Слуцкай, кампенсацыя сродкаў не азначае прызнання віны абвінавачанымі.
Юлію Слуцкую і шэраг іншых супрацоўнікаў «Прэс-клуба» абвінавачваюць ва ўхіленні ад выплаты падаткаў і спрыянні гэтаму.
31 снежня выставілі абвінавачанні:
Юліі Слуцкай , заснавальніцы «Прэс-клуба»;
, заснавальніцы «Прэс-клуба»; Сяргею Альшэўскаму , фінансаваму дырэктару;
, фінансаваму дырэктару; Але Шарко, праграмнаму дырэктару;
праграмнаму дырэктару; Пятру Слуцкаму, аператару;
аператару; Дзянісу Сакалоўскаму, аператару.
Усіх іх утрымліваюць пад вартай у СІЗА № 1 на вуліцы Валадарскага ў Мінску.
Кіраўніка Акадэміі «Прэс-клуба» дэпарціравалі ў Расію
Кіраўніка Акадэміі «Прэс-клуба», грамадзяніна Расіі Сяргея Якупава ў той жа дзень пад канвоем даставілі ў мінскі аэрапорт і дэпарціравалі з краіны.
Як расказаў “Свабодзе” сам Якупаў, яму не прад’явілі абвінавачання, ён мае статус свабоднага чалавека, усе падазрэнні з яго знятыя.
Каменціраваць сітуацыю ён пакуль не гатовы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: "Гэта быў адзін з наймацнейшых удараў, калі мы пасмелі "адкрыць рот"". Герасіменя пра Лукашэнку і "здраду" спартсменаў

maintext:
Старшыня Беларускага фонду спартыўнай салідарнасці, двухразовая віцэ-чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2016 года, уладальніца залатых узнагарод чэмпіянатаў свету, плыўчыха Аляксандра Герасіменя распавяла “Радыё Сабода” пра дзейнасць фонду, дапамогу спартсменам, жыццё без басейна і магчымыя выступленні беларускіх спартсменаў на Алімпіядзе пад белым сцягам.
Сцісла
Гэта быў адзін з наймацнейшых удараў па Лукашэнку, бо спартсмены лічыліся людзьмі, якія цалкам падтрымліваюць рэжым, якія з усім згодныя і ўсім задаволеныя.
Спорт успрымаўся не як дасягненні асобных спартсменаў, а як дасягненні аднаго чалавека. Калі ў цябе былі поспехі, была магчымасць атрымаць усё што ты хочаш.
Спартсмены – асаблівы тып людзей, якія цалкам канцэнтруюцца на працэсе падрыхтоўкі. Калі нават у думках глядзець у іншы бок, вынікі могуць вагацца. Таму раней стараліся трымацца максімальна нейтральнай пазіцыі.
Большасць падпісантаў праўладнага ліста кажуць: «Вы ж разумееце». Гэта самая папулярная фраза за апошнія некалькі месяцаў. Мы разумеем, але не прымаем.
Пра найлепшы падарунак на дзень нараджэння
— Аляксандра, 31 снежня вам споўнілася 35 гадоў, і я бачыла сотні віншаванняў у сацсетках. Якое віншаванне ці падарунак найбольш кранула?
— Хачу падзякаваць за віншаванні, якіх было вельмі шмат, у тым ліку і ад незнаёмых мне людзей. Тое, што адбываецца ў Беларусі з нашымі людзьмі, з нашай нацыяй, узаемадапамога, аб’яднанне, — гэта для мяне найвялікшы падарунак за ўсё маё жыццё.
— Як змянілася вашае жыццё з кастрычніка, калі вы пераехалі ў Вільню? Мы бачым актыўную дзейнасць Беларускага фонду спартыўнай салідарнасці. А што тычыцца вашага спартыўнага жыцця, асабістага жыцця, то што змянілася, чаго не хапае?
— Са мной мая дачка. Трэба і ёй надаваць увагу. Вельмі не хапае фізічнай актыўнасці, бракуе спорту, басейна. Я разумею, што гэта часова. Тое, што мы робім, гэта больш важна цяпер. Думаю, што неўзабаве змагу вярнуцца да спартыўных заняткаў. Цяпер у Вільні праз каранцін зачыненыя ўсе басейны і спартыўныя цэнтры, але і часу няма на іх.
Пра паўстанне спартсменаў
— Многія назіральнікі кажуць, што адным з найбольшых удараў па Лукашэнку было так званае паўстанне спартсменаў. Бо тэатрам, літаратурай, навукай ён асабліва не цікавіцца, і нязгода прадстаўнікоў сферы культуры і навукі для яго не тое што чаканая, але не надта балючая, бо гэта не ягоная сфера інтарэсаў. Як вы думаеце, наколькі моцна яго закранула «здрада» спартсменаў?
— Гэта быў адзін з наймацнейшых удараў, бо спартсмены лічыліся тымі людзьмі, якія цалкам падтрымліваюць рэжым, якія з усім згодныя і ўсім задаволеныя. Насамрэч большасць спартсменаў былі задаволеныя сітуацыяй у краіне. Ёсць заробак, магчымасць выязджаць, удзельнічаць у спаборніцтвах, у цэлым усё цудоўна. Напэўна, гэтым і вельмі важны быў пратэст, калі спартсмены выказалі сваю грамадзянскую пазіцыю. Грамадзянінам краіны з’яўляецца кожны чалавек, незалежна ад прафесіі. Цяпер мы адасобіліся ад таго, што мы спартсмены і павінны маўчаць, як у нас ідэалогія «вучыць». Мы цяпер не проста спартсмены, а мы людзі, якія выказваюць сваю грамадзянскую пазіцыю, якія не згодныя з тым, што адбываецца. Напэўна, гэта найбольш уразіла, ударыла, што мы пасмелі «адкрыць рот» і выказаць тое, што мы думаем.
Пра лісты – вольных спартсменаў і праўладны
— Важная не колькасць, а якасць, папраўдзе. Важна, хто падпісвае гэты ліст і як яго падпісвае. Наш ліст усе падпісваюць добраахвотна, самі просяць, пытаюцца, як падпісаць, калі не могуць знайсці. З таго боку мы бачым стандартную прымусовую сістэму, часам з пагрозамі. Я не буду абмяркоўваць якасць таго ліста, але да жніўня спартсменам жылося ў нашай краіне нядрэнна. У нас падтрымлівалі спорт. Спорт быў у пэўным сэнсе легітымізацыяй улады. Спорт успрымаўся не як дасягненні асобных спартсменаў, а як дасягненні аднаго чалавека. Калі ў цябе былі поспехі, была магчымасць атрымаць усё што ты хочаш. Натуральна, спартсмены, якія падпісалі ліст вольных спартсменаў, пачалі сутыкацца з рознымі праблемамі — пазбаўленне стыпендый, звальненне з каманды.
— А як вы ставіцеся да падпісантаў праўладнага ліста спартсменаў? Часам не падпісаць гэты ліст — таксама ўчынак.
— Мы разумеем, які ціск аказваюць на спартсменаў. І тое, што людзі не падпісалі праўладны ліст, сведчыць пра тое, што ёсць дакладнае разуменне сваёй пазіцыі. Мне складана асуджаць тых, хто падпісвае яго. У кожнага свая сітуацыя. Але кожны робіць свой выбар і вырашае, што для яго бліжэй, лепей, больш сумленна і праўдзіва. Мы бачым, як падпісваюць той ліст, мы бачым, хто ў ім. Мы разумеем некаторых людзей, чаму яны гэта робяць. Большасць кажа: «Вы ж разумееце». Гэта самая папулярная фраза за апошнія некалькі месяцаў. Мы разумеем, але не прымаем.
Пра палітычную пазіцыю раней і цяпер
— Як вам здаецца, ці заўсёды спартсмены мелі актыўную палітычную пазіцыю і выказвалі нязгоду з тым, што робіць улада? Ці большасць людзей гэтага проста не бачыла, ці сапраўды гэты рух грамадзянскага супраціву пачаўся толькі сёлета? Як гэта было ў вас?
— Спартсмены і раней мелі пазіцыю, але адзін у полі не ваяр. Я выказвала раней свае думкі, ідэі, трапляла за гэта ў чорны спіс, была не ў пашане некаторы час. Я разумела, што проста паўстаць і выказаць сваю пазіцыю — гэта не вырашыць нічога. Пакуль цябе не падтрымае крытычная маса людзей, нічога не зменіцца.
Хачу звярнуць увагу на тое, што спартсмены — асаблівы тып людзей, якія цалкам канцэнтруюцца на працэсе падрыхтоўкі і імкнуцца максімальна не адцягваць увагу на вонкавыя ўздзеянні. Калі нават у думках глядзець у іншы бок, вынікі могуць вагацца. Усе імкнуліся проста абстрагавацца ад сітуацыі, якая была ў краіне, і засяродзіцца на падрыхтоўцы. Менавіта таму раней стараліся трымацца максімальна нейтральнай пазіцыі і не выказваць свае думкі.
Аб працы Беларускага фонду спартыўнай салідарнасці
— Меркаваная адмена правядзення чэмпіянату свету па хакеі ў Беларусі, зварот аб пажыццёвай дыскваліфікацыі кіраўнікоў Беларускай федэрацыі футбола, санкцыі Міжнароднага алімпійскага камітэта супраць Лукашэнкі. Якія яшчэ дзеянні ў планах Беларускага фонду спартыўнай салідарнасці?
— Мы працуем у шырокім спектры. Для нас важная падтрымка саміх спартсменаў і падрыхтоўка іх да Алімпійскіх гульняў і іншых міжнародных стартаў, каб яны маглі працягваць сваю спартыўную карʼеру незалежна ад таго, што адбываецца. Цяпер мы будзем працаваць кропкава і па федэрацыях. І, вядома, гэта санкцыі супраць чыноўнікаў, якія не даюць беларускім спартсменам займацца тым, чым яны павінны — сваім відам спорту.
Пра сцяг на Алімпіядзе
— Якая альтэрнатыва для тых, хто не трапіў у зборную за грамадзянскую пазіцыю? Выступленне пад белым сцягам?
— Пакуль рана гаварыць, пад якім сцягам будуць выступаць. Да Алімпійскіх гульняў амаль паўгода. Усё можа памяняцца, але гэта сапраўды альтэрнатыва, каб спартсмен мог сам выбіраць, пад якім сцягам ён мог выступаць — пад чырвона-зялёным ці пад нейтральным сцягам Алімпійскага камітэта. Да таго часу можа і сцяг змяніцца, так што загадваць не варта. Гэта, папраўдзе, не такі прынцыповы момант. Важна, каб спартсмены маглі падрыхтавацца, выступіць на спаборніцтвах і паказаць максімальны вынік.
Пра стаўленне да Лукашэнкі
— Вы сустракаліся з Аляксандрам Лукашэнкам. Як мянялася вашае стаўленне да яго? Ці мянялася?
— Падчас першай сустрэчы было прэстыжна і прыемна, што мяне адзначылі, запрасілі на мерапрыемства. Быў нават гонар, што першая асоба краіны прызнала мае заслугі. Шчыра кажучы, я імкнулася абстрагавацца ад асабістых ацэнак. Бо ёсць у мяне такая здольнасць — бачыць у чалавеку не найлепшыя якасці. І тут можна актыўна выказваць пратэст ці не звяртаць увагу. Я прыняла другую пазіцыю. Я прымала ўзнагароды, якія мне ўручалі. За мае заслугі насамрэч, за тое, што я зрабіла. Гэта было абсалютна заслужана, без асабістых меркаванняў. Па-дзелавому і па-працоўнаму. Усё астатняе мяне тады не тычылася.
— Чаго б вы пажадалі беларускім спартсменам у 2021 годзе?
— Спартсмены, якія падпісвалі ліст вольных спартсменаў, потым расказвалі, як яны сябе адчуваюць — свабодна і лёгка. І сумленне чыстае. Я хачу пажадаць усім спартсменам, незалежна ад таго, падпісвалі яны ліст ці не, каб ім было спакойна на душы, і сумленне было чыстым, і каб можна было думаць пра спартыўныя вынікі, а не пра тое, што адбываецца навокал.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой: