title: Арцыбіскуп Кандрусевіч у Магілёве: Неабходна лячыць нашу хворую краіну

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У нядзелю 7 лютага Ганаровы Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч наведаў Магілёў, дзе памаліўся з мясцовымі вернікамі і правёў сустрэчу з духавенствам Магілёўскага рэгіёну, паведамляе catholic.by.
Сустрэча іерарха з вернікамі Магілёўшчыны стала выразам яго удзячнасці ім за малітоўную падтрымку ў цяжкі час выгнання.
«Грамадска-палітычны і эканамічны крызісы, выкліканыя пандэміяй каранавірусу праблемы, карупцыя, алкагалізм і наркаманія, рост злачыннасці, крызіс сям’і і Божага дару жыцця, як і многае іншае, напаўняюць нашае жыццё песімізмам і мы з вялікай трывогай глядзім у заўтрашні дзень. У такой складанай сітуацыі Касцёл нагадвае нам пра заўсёды актуальнае і дзейснае Божае слова», — падкрэсліў арцыбіскуп Кандрусевіч.
Ён дадаў, што праблемы, з якімі заўсёды сутыкаўся чалавек, не зніклі.
«Дзе шукаць паратунку? Адказ дае Евангелле.
Людзі ідуць да Езуса і просяць Яго дапамогі. Ён не пакідае іх сам-насам са сваімі прабемамі і без надзеі.
Ён лечыць хваробы цела і душы, суцяшае, адпускае грахі, дае надзею. Так было дзве тысячы гадоў таму. Так ёсць і ў наш час. І так будзе да канца часоў», — сцвердзіў арцыпастыр.
«Якія высновы мы павінны зрабіць з сённяшняга Божага слова? Найперш мы павінны быць інструментам у руках Езуса, які дзейнічае і лечыць. Гэта Яго місія таксама і ў наш час.
Нам усім неабходна лячыць нашыя думкі, нашу памяць, нашыя разбітыя ўзаемаадносіны, нашу хворую краіну», — сказаў Ганаровы Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі.
«У нас таксама павінна з’явіцца жаданне дапамагчы іншым, асабліва церпячым і патрабуючым. Працэс нашага духоўнага аздараўлення можна лічыць паспяховым толькі тады, калі мы гатовыя дапамагаць іншым», — зазначыў арцыпастыр.
З горыччу канстатаваўшы, што сёння беларускае грамадства разбіта ў выніку грамадска-палітычнага крызісу, які працягваецца ўжо паўгады, іерарх прапанаваў задумацца над тым, як яго ацаліць і аб’яднаць. На думку арцыбіскупа Кандрусевіча, для паспяховага лячэння гэтай сацыяльнай хваробы, як і ўсіх іншых хвароб, перадусім неабходна паставіць правільны дыягназ.
«Грэх з’яўляецца першапрычынай нашых праблем. Мы губляем спакой, бо падзяляемся ўнутры.
Але калі мы адварочваемся ад граху і падпарадкоўваемся Божай волі, то здабываем супакой, унутраную гармонію і цэласнасць. Нездарма Езус вучыць, што бласлаўлёныя чыстыя сэрцам, бо яны ўбачаць Бога. Быць чыстым сэрцам азначае быць аб’яднаным з Богам. Мір — гэта прысутнасць Бога ў нашым сэрцы», — заўважыў іерарх. Сваю гамілію ён завяршыў пажаданнем:
«Няхай сённяшняе Божае слова заахвоціць нас будаваць мір і адзінства праз еднасць з Езусам, каб узаемная любоў, прабачэнне, законнасць, пашана адзін да аднаго запанавалі ў нашай Бацькаўшчыне».
Увечары ў парафіі святога Антонія адбылася сустрэча Ганаровага Мітрапаліта Мінска-Магілёўскага арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча з духавенствам Магілёўскага рэгіёну на чале з біскупам Аляксандрам Яшэўскім. Арцыпастыр шчыра падзякаваў святарам і кансэкраваным асобам за служэнне, салідарнасць і малітву.
Поделиться ссылкой:


title: Топ-чыноўнікі ЕС зрабілі заяву: Еўрасаюз застаецца на баку народа Беларусі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Высокі прадстаўнік, намеснік старшыні Еўракамісіі Жазэп Барэль і камісар па палітыцы суседства і пашырэнні Олівер Вархеі выступілі з сумеснай заявай па Беларусі. Нагодай для яе стаў Дзень салідарнасці з Беларуссю, які будзе адзначацца 7 лютага.
У заяве згадваецца, што мірныя пратэсты супраць фальсіфікацыяў на прэзідэнцкіх выбарах працягваюцца ўжо шэсць месяцаў нягледзячы на жорсткія рэпрэсіі, перадае “Еўрарадыё”.
“Працягваецца неправасудны пераслед, у тым ліку сотні задакументаваных выпадкаў катаванняў, у дачыненні да апазіцыі і грамадзянскай супольнасці, работнікаў СМІ, службоўцаў і прадпрымальнікаў, а таксама многіх студэнтаў, адлічаных з універсітэтаў і пазбаўленых права на адукацыю. Многія тысячы падвергліся затрыманням, сотні пераследуюцца ў крымінальным парадку па сфабрыкаваных абвінавачваннях і пазбаўляюцца права на справядлівае судовае разбіральніцтва”, — апісваюць чыноўнікі Еўрасаюза тую сітуацыю, у якой апынулася беларускае грамадства.
Яны дэкларуюць, што ЕС працягне падтрымку беларусаў: “Еўрапейскі саюз працягвае цвёрда стаяць на баку народа Беларусі. Улады павінны прыслухацца да настойлівых заклікаў забяспечыць дэмакратычную будучыню і захаванне фундаментальных свабод і правоў чалавека”.
Барэль і Вархеі заклікаюць спыніць гвалт над мірнымі дэманстрантамі, выпусціць усіх адвольна затрыманых (у тым ліку палітвязняў і журналістаў). Усе вінаватыя ў парушэнні правоў чалавека, па словах еўрачыноўнікаў, мусяць быць прыцягнутыя да адказнасці.
Прадстаўнікі ЕС прапануюць пачаць сапраўдны нацыянальны дыялог і правесці новыя прэзідэнцкія выбары — празрыстыя і вартыя даверу. Гэта, на іх думку, дапаможа развязаць палітычны крызіс у нашай краіне.
“ЕС павялічыў дапамогу народу Беларусі і гатовы падтрымаць дэмакратычную Беларусь рознымі сродкамі, у тым ліку з дапамогай ўсёабдымнага плана эканамічнай падтрымкі”, — абяцаюць еўрачыноўнікі.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: "У такі складаны перыяд трэба наогул адмяніць чэмпіянат і не праводзіць яго…"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Былы кіраўнік Федэрацыі хакея Латвіі выказаў “Народнай Волі” сваё стаўленне да таго, што хакейнае першынство свету адабралі ў Мінска.
Нагадаем, што Міжнародная федэрацыя хакея пазбавіла Беларусь права прыняць у 2021 годзе чэмпіянат свету, які павінен быў прайсці з 21 мая па 6 чэрвеня ў Мінску і Рызе. Такое рашэнне прынята ў сувязі з той сітуацыяй, што склалася ў Беларусі, “у мэтах бяспекі”.
Зараз стала вядома, што ўсе матчы чэмпіянату пройдуць у Рызе. Асноўным месцам правядзення турніру стане “Арэна-Рыга”, дзе будуць праходзіць матчы групы “B”, дзве гульні чвэрцьфінала, паўфіналы і фінал.
Другім месцам, дзе будуць гуляць каманды, стане “Алімпійскі спартыўны цэнтр”, які ператвораць у лядовы палац на 6000 месцаў. Там пройдуць матчы групы “А” і два чвэрцьфіналы.
Як паведаміў дырэктар дэпартамента спорту Міністэрства адукацыі і навукі Латвіі Эдгарс Северс, на пераабсталяванне Алімпійскага цэнтра ў лядовы палац урад Латвіі дадаткова выдзеліць 3 мільёны еўра. Пры гэтым Северс нагадаў, што ў 2017 годзе Латвія ўзяла на сябе абавязацельства арганізаваць частку першынства ў Рызе, і на гэтыя мэты ўжо пайшло 700 тысяч еўра.
Адзначаецца, што, паводле ацэнак Міжнароднай федэрацыі хакея, агульныя выдаткі на правядзенне турніру складуць прыкладна 14 мільёнаў еўра, з іх 2 мільёны выдзелены на распрацоўку, захаванне і маніторынг пратакола COVID-19.
Дарэчы, не мае абсалютна ніякага значэння, колькі гледачоў могуць змясціць арэны. Прэм’ер-міністр Латвіі Крыш’яніс Карыньш заявіў, што “гэта будзе чэмпіянат без гледачоў, эпідэміялагічна бяспечны, ён будзе праводзіцца ў “пухіры”, у якім удзельнікі чэмпіянату будуць цалкам ізаляваны ад астатніх”.
“Спартсменаў, абслугоўваючы і тэхнічны персанал, а таксама прадстаўнікоў СМІ будуць тэсціраваць на каранавірус не толькі да прыбыцця ў Латвію, але і пасля, – паведаміў Эдгарс Северс. – Яны будуць пражываць у фармаце ”пухіра”, ім будуць рэгулярна рабіць тэсты, яны будуць перасоўвацца толькі з гасцініцы да канкрэтнага месца правядзення спаборніцтваў і нікуды больш. На вуліцы яны выходзіць не будуць”.
Тым часам былы галоўны трэнер мінскага “Дынама” Марэк Сікора падтрымаў рашэнне ІІХФ пазбавіць Мінск права прымаць чэмпіянат.
“Нярэдка кажуць, што спорт апалітычны, але як гэта можа быць праўдай, калі ў краіне збіваюць, а можа быць, нават забіваюць мірных людзей? – распавёў Сікора ў інтэрв’ю чэшскаму выданню lidovky. – Падчас дэманстрацый былі праявы жорсткасці, што мяне здзівіла. З такім рэжымам раней і я асабіста сустракаўся ў Чэхаславакіі. У Беларусі зараз усё, як было пры камуністах”.
А вось былы прэзідэнт Федэрацыі хакея Латвіі Кіраў Ліпман лічыць, што Латвія не павінна праводзіць гэты чэмпіянат.
– Тое, што ў Рызе пройдзе ўвесь чэмпіянат, на мой погляд, няправільны ход, – кажа спадар Ліпман. – Нельга было браць на сябе такі груз, тым больш у такі перыяд, калі ва ўсім свеце пандэмія каранавіруса. Таму я здзіўлены і абураны, хаця тут, мне падаецца, сыграў сваю ролю фінансавы бок.
– На ваш погляд, Латвіі трэба было адмовіцца ад правядзення першынства?
– Латвіі трэба было маўчаць і ціха рабіць сваю справу – рыхтавацца да правядзення матчаў у сваёй групе. І навошта прэм’ер-міністр умешваецца ў спартыўныя справы?
Калі я быў кіраўніком федэрацыі і ў 2006 годзе арганізоўваў у Рызе чэмпіянат свету па хакеі, то прыйшоў да прэм’ера па дапамогу. Ён мне сказаў так: “Кіраў, ты да мяне больш не прыходзь. Ёсць жаданне – усё арганізоўвай сам”. А зараз, як я бачу, урад актыўна лабіруе гэтае пытанне.
– А як вам той факт, што першынство пройдзе без гледачоў?
– Мы ў добрых адносінах з кіраўніком Міжнароднай федэрацыі хакея Рэнэ Фазелем, ён тэлефанаваў мне, каб параіцца па гэтым пытанні. І я яму шчыра сказаў сваё меркаванне: у такі складаны перыяд трэба наогул адмяніць чэмпіянат і не праводзіць яго.
У мінулым жа годзе Швейцарыя адмовілася прымаць першынство, яно нідзе і не праходзіла. І нічога, хакейны свет не абваліўся. Навошта рызыкаваць здароўем хакеістаў? Таму і ў гэтым годзе чэмпіянат можна было адмяніць, дачакацца лепшых часоў. Тым больш што яшчэ і палітыка ўмяшалася. Я Фазелю таксама сказаў: “Калі ты кажаш, што спорт сёння па-за палітыкай, то гэта глупства. Спорт і палітыка – гэта наразрыўныя рэчы”.
– На ваш погляд, ці правільна паступіла Міжнародная федэрацыя хакея, калі забрала ў Мінска чэмпіянат свету?
– Мне вельмі шкада, што ў Беларусі адбываліся такія падзеі, і, калі разглядаць сітуацыю з пункта гледжання бяспекі ўдзельнікаў першынства і гасцей, то рашэнне было прынята правільнае.
Але калі першынство ўжо забралі ў Мінска, то трэба было і ў Рыгі забіраць, перанесці чэмпіянат у нейтральную краіну. Напрыклад, у Славакію ці Данію. Гэта было б аб’ектыўна. А зараз атрымліваецца, што Міжнародная федэрацыя хакея як быццам пралабіравала інтарэсы Латвіі. Многія людзі ўспрымаюць гэта так.
– Арганізатары чэмпіянату не звярталіся да вас па дапамогу? У вас жа ёсць у гэтым плане багаты вопыт…
– Са мной толькі Міжнародная федэрацыя хакея раіцца, а з нашай федэрацыяй і з яе цяперашнім кіраўніцтвам не хачу мець ніякіх зносін. Таму, нават калі б нешта і прапанавалі, я адмовіўся б.
Публікацыя – з № 9 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Палітзняволенага рэжысёра Сідорчыка вызвалілі ў залі суда. Яго асудзілі да трох гадоў "хіміі"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Суд Маскоўскага раёна Мінска 16 лютага вынес прысуд па крымінальнай справе супраць 31-гадовага палітзняволенага рэжысёра, акцёра і паэта Ігната Сідорчыка.
Падставай для крымінальнай справы стаў створаны Ігнатам тэлеграм-чат “Прагулка”, які сілавікі выявілі ў яго тэлефоне 10 жніўня. У ім Ігнат паклікаў сваіх сяброў сустрэцца 9 жніўня і распавядаў ім, у тым ліку, як карыстацца проксі серверам і дадаткамі ў выпадку блакавання інтэрнэту. Таксама яго абвінавачваюць у блакаванні руху ўвечары пасля выбараў каля кінатэатра “Беларусь” у Мінску. Суддзя Юрый Машкетаў прызнаў Ігната вінаватым па ч.1 арт. 342 КК і асудзіў да трох гадоў “хіміі”. “Вясна” з дапамогай валанцёраў назірала за гэтым судовым працэсам.
У чым абвінавацілі Ігната?
Дзяржаўнае абвінавачванне ў судзе падтрымліваў пракурор Дзмітрый Падліпскі.
Паводле версіі абвінавачвання, 9 жніўня ён “прыняў актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак, спалучаны з відавочным непадпарадкаваннем прадстаўнікам улады, што пацягнула за сабой парушэнне працы транспарту і прадпрыемстваў, шляхам стварэння тэлеграм-чата “Прагулка”, для размяшчэння ў ім інфармацыі з заклікамі збору ўдзельнікаў чата ў раёне кінатэатра “Беларусь” для наступнага ўдзелу ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак, спалучаны з відавочным непадпарадкаваннем прадстаўнікам улады, што пацягнулі за сабой парушэнне працы транспарту і прадпрыемстваў, шляхам ажыццяўлення блакавання транспарту, з дапамогай перакрыцця праезнай часткі, шляхам знаходжання ў счэпцы локцямі, тым самым аказваючы непадпарадкаванне супрацоўнікам улады”. Па абвінавачванні Ігнат прыняў актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак, калі 9 жніўня на скрыжаванні пр. Пераможцаў і вул. Мельнікайтэ “далучыўся да групы грамадзян і наўмысна ў телеграм-чаце заклікаў групу асоб сустрэцца каля кінатэатра “Беларусь” для далейшага ўдзелу ў групавых дзеяннях”.
Час, у якое па версіі абвінавачвання Ігнат прыняў удзел у групавых дзеяннях: з 21:30 па 22:30 9 жніўня. Ігнат сваімі дзеяннямі ў гэтым час парушыў працу пяці транспартных сродкаў.
Віну Ігнат прызнаў часткова: толькі пацвярджае тое, што стварыў чат “Прагулка”.
Суд над Ігнатам цягнуўся два дні. На другім працэсе дзяржаўнае абвінавачванне падтрымлівала пракурорка Жураўлёва, якая прасіла суд пакараць Сідорчыка трыма гадамі пазбаўлення волі з накіраваннем. Менавіта такое пакаранне і прызначыў суддзя Юрый Машкетаў. За кратамі Ігната ўтрымлівалі паўгода, а пасля абвяшчэння прысуда вызвалілі ў залі суда.
Поделиться ссылкой:


title: "Міжнародны вышук сур’ёзна ўскладняе жыццё"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Экс-міністр культуры, экс-дыпламат і экс-дырэктар Купалаўскага тэатра Павел Латушка абвешчаны ў міжнародны вышук. Генеральная пракуратура накіравала ў Нацыянальнае цэнтральнае бюро Інтэрпола ў Рэспубліцы Беларусь адпаведны пакет дакументаў. Які вынік і што далей? Ці абцяжарыць гэты факт жыццё Паўла Латушкі альбо абсалютна нічога не зменіць, бо яго будзе бараніць Еўрапейскі Саюз?
На гэтую тэму “Народная Воля” паразмаўляла з заснавальнікам адвакацкага бюро, якое якраз спецыялізуецца на пытаннях міжнароднага пераследу, членам Еўрапейскай асацыяцыі адвакатаў Алесем Міхалевічам.
Нагадаем, што ў 2010 годзе Міхалевіч быў кандыдатам у прэзідэнты Рэспублікі Беларусь, пасля чаго стаў абвінавачаным па сфабрыкаванай крымінальнай справе аб масавых беспарадках, падвяргаўся розным формам ціску і быў вымушаны збегчы ў Еўропу. Гэтая акалічнасць і вызначыла асноўны напрамак дзейнасці ягонага адвакацкага бюро, паколькі Алесь Міхалевіч таксама доўгі час быў у вышуку па лініі Інтэрпола і сутыкнуўся з праблемамі міжнароднага пераследу на ўласным вопыце.
Адвакацкае бюро Міхалевіча якраз спецыялізуецца на абароне ад міжнароднага пераследу грамадзян з краін з аўтарытарнымі рэжымамі і мае паспяховую практыку працы з Інтэрполам і шэрагам праваабарончых арганізацый.
– Алесь, прэс-служба Генпракуратуры паведаміла, што пакет дакументаў наконт Латушкі перададзены ў Нацыянальнае цэнтральнае бюро Інтэрпола ў Беларусі. Што звычайна адбываецца далей?
– Нацыянальнае цэнтральнае бюро Інтэрпола – гэта частка Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі, і там працуюць супрацоўнікі МУС. Дэ-факта наш МУС проста адказвае за тое, каб усе дакументы пераслаць у Цэнтральны офіс Інтэрпола ў Ліёне. І ў момант, калі наша бюро гэта робіць, чалавек аўтаматычна з’яўляецца ў базах Інтэрпола.
– А базы Інтэрпола зараз адкрыты ці не? Раней можна было зайсці на сайт і паглядзець, хто ў вышуку.
– Не, цяпер у адкрытым доступе вельмі невялікая частка з тых, каго падае Беларусь. Абсалютная большасць прозвішчаў знаходзіцца ў закрытых базах, і пабачыць іх немагчыма – трэба мець спецыяльны дазвол. Альбо можна зрабіць запыт у Цэнтральны офіс Інтэрпола, у камісію кантролю файлаў. Але гэта ўсё дастаткова доўга разглядаецца, і хутка атрымаць легальны доступ немагчыма.
Таму, калі Латушку ці каго іншага падалі ў міжнародны вышук, яго імя з’явіцца у базах вельмі хутка.
– Многія сумняваюцца, што Інтэрпол будзе затрымліваць беларускіх апазіцыянераў, а Еўрасаюз выдасць іх Беларусі, бо гаворка ідзе не пра крымінал, а пра палітыку. Як думаеце, навошта наогул Генпракуратура падае дакументы на міжнародны вышук, калі справа асуджана на правал?
– Па-першае, бюракратычная машына закруцілася, і пракуратура павінна гэта зрабіць.
Па-другое, міжнародны вышук на пэўны перыяд сур’ёзна ўскладняе жыццё людзям. Тыя, хто абвешчаны ў міжнародны вышук, будуць абмежаваны ў паездках. Інтэрпол правярае на прадмет таго, ці няма палітычнага складніка ў пераследзе. І нейкі час, пакуль ідзе праверка, чалавек усё роўна будзе знаходзіцца ў базе. А значыць, і сутыкацца з адпаведнымі цяжкасцямі.
– Вам спатрэбілася два гады, каб выдаліць інфармацыю пра сябе з базы Інтэрпола…
– Так, але трэба памятаць, што ў некаторых краінах гэтая інфармацыя ўсё роўна яшчэ можа захоўвацца. Таму я і кажу, што праблемы гэта стварае сур’ёзныя і надоўга. Сказаць, што ўсё хутка можна вырашыць, – гэта сказаць няпраўду. Таму, калі Беларусь такія рэчы робіць, яна разумее, што ў канкрэтных людзей будуць вялікія праблемы з перасоўваннямі.
– Нават у межах Еўрасаюза?
– Так, нават у межах Еўрасаюза. Калі ты вылятаеш праз знешнія межы Еўрасаюза, па за шэнгенскую зону, таксама могуць узнікнуць складанасці.
– Памятаю гісторыю, як вас затрымалі ў аэрапорце, быў скандал, але ж адпусцілі праз некалькі дзён…
– Са мной гэта было тры ці чатыры разы, але непублічная частка айсберга – яна нашмат большая. Напрыклад, у Варшаве я знаходзіўся ў адным з пакояў адміністрацыі памежнай службы, але мяне спрабавалі пасадзіць у пакой, дзе звычайна трымаюць незаконных нелегальных мігрантаў. Але ў іншых выпадках, калі мяне затрымлівалі, я знаходзіўся ў памяшканнях, якія можна назваць сапраўднай камерай, – там былі абмежаванні ўваходу-выхаду, краты. Гэта не так працуе, як вы кажаце: маўляў на некалькі дзён затрымалі і адразу выпусцілі. Так раней было ў Польшчы, дзе мне асабіста намеснік міністра замежных спраў абяцаў, што не будзе праблем. Але яны былі ў іншых краінах.
– Што цяпер трэба рабіць тым беларусам, чые прозвішчы трапілі ў базы Інтэрпола праз палітыку?
– Я заўсёды раю зрабіць прэвентыўны запыт у камісію кантролю файлаў Інтэрпола, папярэджваючы, што такая сітуацыя ёсць і імя таго ці іншага чалавека можа з’явіцца ў базе.
Натуральна, некаторых нашых апазіцыянераў, якіх зараз аб’явілі ў вышук, таксама наша адвакацкае бюро абараняе. І адносна некаторых з іх мы такія запыты ўжо зрабілі. Камісія па кантролі файлаў паведаміла, што яны пра гэта ведаюць і калі чалавек з’явіцца ў базе, то яны абавязкова пра гэта праінфармуюць.
– І што далей?
– Калі Інтэрпол папярэджаны, ён можа затрымаць з’яўленне чалавека ў гэтай базе да моманту разгляду справы камісіяй кантролю файлаў. То бок чалавек не з’яўляецца ў асноўнай частцы базы, а фігуруе толькі ў галоўнай Ліёнскай базе, але гэта не стварае яму перашкод, бо нацыянальныя цэнтральныя бюро іншых краін яго не будуць бачыць. І далей ёсць час зрабіць паўнавартаснае абскарджванне, каб пасля было прынята рашэнне, што чалавека нельга падаваць у агульную базу Інтэрпола.
Ясна, што, напрыклад, у выпадку са Святланай Ціханоўскай такіх праблем не павінна ўзнікнуць, таму што прозвішча вядомае і ўзровень асобы вялікі, каб у прынцыпе яе ўключалі ў базу, але што тычыцца ўсіх астатніх, асабліва былых чыноўнікаў, то складанасці будуць. Не ведаю, па якім артыкуле, напрыклад, будзе пададзены ў міжнародны вышук Сяргей Румас…
– А вы думаеце, што яго абвесцяць у міжнародны вышук?
– Мяркую, так.
– Я не выключаю, што ён вернецца.
– А хіба вы выключаеце, што Латушка вернецца ці Ціханоўская?
– Пры гэтай уладзе – наўрад ці.
– Але ж я рызыкнуў пры гэтай уладзе вярнуцца. Што заўгодна можа здарыцца. Мяне затрымалі на мяжы, і крымінальная справа ў дачыненні да мяне не была спынена. Я амаль як Навальны зрабіў…
– Многія з тых, хто цяпер за мяжой, з’язджалі па звычайных шэнгенскіх візах. Атрымліваецца, цяпер гэтыя людзі вымушаны будуць прасіць палітычнага прытулку?
– Не, палякі, напрыклад, зрабілі гуманітарную візу, якая дазваляе таксама і працаваць. Мне здаецца, Літва і іншыя краіны Шэнгенскай зоны таксама ідуць у гэтым накірунку, каб, не даючы доўгатэрміновага статусу, даць магчымасць знаходзіцца неабмежаваную колькасць дзён на сваёй тэрыторыі і працаваць. Украіна таксама павялічыла тэрмін знаходжання на сваёй тэрыторыі.
– Верагодна, зараз ваша адвакацкае бюро, якое спецыялізуецца на гэтых пытаннях, без працы не сядзіць?
– Скажу так: мы спецыялізуемся на Расіі, Азербайджане, Іране, Кітаі і іншых краінах. Беларусы ніколі не былі значнай часткай нашай кліентуры. І гэта для нас тая праца, на якой мы не зарабляем. Мы проста адчуваем пэўны абавязак бясплатна дапамагаць значнай колькасці людзей, якія пацярпелі ад палітычнага пераследу.
ДЛЯ ДАВЕДКІ
Цяпер на сайце Інтэрпола ў адкрытым доступе размешчаны дадзеныя толькі трох чалавек, якіх Беларусь аб’явіла ў міжнародны вышук. Двух з іх – Андрэя Станкевіча (47 гадоў) і Вартана Авакава (68 гадоў) – шукаюць за забойства. Аляксандр Шэлепаў (36 гадоў) у вышуку за незаконны выраб, набыццё, захоўванне і продаж наркатычных прэпаратаў. Усяго ў базе Інтэрпола знаходзіцца 7546 грамадзян Беларусі.
***
З першых вуснаў
Павел ЛАТУШКА:
«Мой адвакат ужо накіраваў запыт у Інтэрпол»
Як былы чыноўнік і дыпламат Павел Латушка адрэагаваў на тое, што ягонае імя можа з’явіцца ў базах Інтэрпола? Можа, ужо гэтымі днямі адчуў нейкія нязручнасці, звязаныя з перасоўваннем паміж краінамі?
– Гэта чарговы элемент палітычнага ціску, скіраваны на тое, каб абмежаваць маю дзейнасць у пытаннях дэмакратызацыі і вырашэння тых задач, якія паставіла большасць беларускага грамадства перад нелегітымнай уладай, – так пракаментаваў “Народнай Волі” навіну пра міжнародны вышук Павел Латушка. – У мяне ёсць адвакат, і ён ужо накіраваў адпаведны запыт у Інтэрпол з мэтай магчымага абскарджвання гэтага рашэння, калі яно будзе выносіцца Інтэрполам.
На сённяшні момант я пакуль не адчуў якіх-небудзь абмежаванняў, звязаных з маёй дзейнасцю і перамяшчэннямі ў еўрапейскіх краінах. Можа быць, я не так актыўна перасоўваюся…
Публікацыя – з № 13 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Літаратурны конкурс "Экслібрыс" шукае маладых творцаў

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
«Саюз беларускіх пісьменнікаў» абвясціў пра пачатак прыёму твораў маладых літаратараў, да ўдзелу ў конкурсе «Экслібрыс» імя Ніла Гілевіча.
Удзельнікам можа стаць творца ва ўзросце да 35 гадоў. Дасылаць можна літаратурныя працы, якія да гэтуль не былі нідзе апублікаваныя. Жанры твораў толькі тыя, у якіх працаваў Ніл Гілевіч: вершы, паэмы, пераклады, эсэ.
Прымацца тэксты на конкурс будуць да 1 верасня 2021 года. А падвядзенне вынікаў запланавана на дзень нараджэння Ніла Гілевіча – 30 верасня.
Творы пераможцаў, па выніках конкурсу, будуць апублікаваны ў часопісе «Дзеяслоў» і штомесячніку «Літаратурная Беларусь» пры газеце «Новы Час».
Больш падрабязна пра ўмовы ўдзелу ў конкурсе «Экслібрыс» можна даведацца на сайце ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў».
Поделиться ссылкой:


title: У апошнім слове экс-ідэолаг з Гомеля прасіла даць ёй магчымасць "прыносіць карысць грамадству"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У судзе Чыгуначнага раёна Гомеля 12 лютага працягваўся разгляд гучнай крымінальнай справы пра карупцыю. У ёй двое абвінавачаных – былая начальніца ўпраўлення ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Гомельскага гарвыканкама Кацярына Дзягцярова і заснавальнік прадюсарскага рэкламнага цэнтра “Арт Ворк” Яўген Кірыла. Першая атрымлівала хабары за арганізацыю канцэртаў расійскіх поп-выканаўцаў і своечасовыя разлікі па дамовах, другі – даваў хабары.
У крымінальнай справе фігуруюць канцэрты расійскіх эстрадных поп-зорак – Стаса Міхайлава, Крысціны Арбакайтэ, Стаса П’ехі, Валерыі, Алега Газманава ды іншых.
У апошнім слове перад вынясеннем прысуду даўца хабару распавёў суду пра цяжкасці “вывядзення прадзюсарскага цэнтра ў лідары ва ўмовах канкурэнцыі”. Знаходжанне пад следствам, паводле Кірылы, стала для яго сур’ёзным выпрабаваннем.
“Калі б не прайшоў праз СІЗА, не прайшоў праз пісьмы жонкі і дзяцей, то, магчыма, і не ўсвядоміў бы ўсё да такой глыбіні. Гэтага не забыць ніколі. Мэта праваахоўных органаў – перапыненне правапарушэнняў дасягнута. Віну поўнасцю прызнаю. Раскайваюся. Высновы зроблены адназначна і назаўсёды”, – прызнаваўся ў судзе Кірыла. Ён прасіў таксама прызначыць яму пакаранне, не звязанае з пазбаўленнем волі.
Пра гэта ж прасіла суд у апошнім слове і экс-ідэолаг гарвыканкама Кацярына Дзегцярова. Яна сцвярджала, што ў “жыцці дастаткова адной сітуацыі, каб перавярнуць усё з ног на галаву”. Заяўляла таксама, што яе “жыццё пачалося нанова”. Віну сваю 36-гадовая жанчына прызнала поўнасцю. Пераканана, што дзеянні яе нельга апраўдаць, але расцэньвае іх як “шанец пераасэнсавання каштоўнасцяў”. Казала пра свой “працагалізм”, пра “вяртанне даходу, атрыманага злачынным шляхам”. А яшчэ заяўляла пра адказнае стаўленне да сваёй працы. Маўляў, дзеянні яе не заўсёды мелі асабістую выгаду.
“Дзесьці мне хацелася зрабіць добрую справу, дзесьці гэта было абумоўлена адсутнасцю іншых магчымасцяў, але метады і рашэнні я выбрала няправільныя. Адказнасці з сябе не здымаю. Разумею, што як кіраўнік несла поўную адказнасць за ўчыненыя дзеянні”, – прызнавалася Дзегцярова.
Яна таксама распавяла суду, што ў яе развілася рэдкае захворванне, якое звязана з неперанасімасцю глютэна – патрабуецца догляд і лячэнне. Але больш за ўсё былая начальніца ідэалагічнага ўпраўлення турбуецца за дачку і бацькоў-пенсіянераў. З гэтай прычыны і прасіла суд не звязваць яе пакаранне з пазбаўленнем волі і даць магчымасць “прыносіць карысць грамадству”.
З крымінальнай справы бачна, што, пачынаючы з верасня 2014 і ажно да затрымання ў сярэдзіне сакавіка 2020 года, Дзегцярова атрымлівала грошы ад прадстаўнікоў прыватных кампаній, якія займаліся арганізацыяй канцэртаў. Нешта накшталт “ўзнагароды” за перамогу ў конкурсных кірмашах і сваечасовую аплату па дамовах.
Следства ўстанавіла каля дзесятка эпізодаў хабару на агульную суму амаль 4 тысячы долараў плюс падарункі – смарт-гадзіннік і планшэт.
І Дзегцярова, і Кірыла адмовіліся ад каментароў “Народнай Волі” наконт абставінаў абвінавачвання.
Суд Чыгуначнага раёна мае агучыць вырак у карупцыйнай справе на будучым тыдні.
Поделиться ссылкой:


title: Новыя законы вернуць Беларусь нават не ў брэжнеўскія, а ў сталінскія часы

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Праекты зьменаў у заканадаўства, анансаваныя ўладамі, сьведчаць пра тое, што «канцлягер імя Карпянкова», «Паўночная Карэя ў цэнтры Эўропы» — гэта не сацыяльная ўтопія і не фантастычнае перабольшваньне алярмістаў, а зусім магчымая змрочная беларуская пэрспэктыва.
Прапанаваныя ўладамі заканадаўчыя навацыі азначаюць, па сутнасьці, тое, што пры адпаведнай трактоўцы ў краіне пад страхам крымінальнага перасьледу можа быць забаронена ўсялякая крытыка любых дзяржаўных органаў і іхных прадстаўнікоў, піша палітычны аглядальнік Валерый Карбалевіч на “Радыё Свабода”.
Паводле праекту, публічная «дыскрэдытацыя органаў дзяржаўнай улады і кіраваньня» караецца пазбаўленьнем волі да трох гадоў. Гэта значыць, любую нэгатыўную ацэнку дзейнасьці ня толькі Лукашэнкі, а нават дробнага выканкамаўскага чыноўніка (ужо ня кажучы пра паведамленьні аб зьверствах амапаўцаў) можна будзе трактаваць як іх дыскрэдытацыю з усімі адпаведнымі наступствамі.
Тое ж пакараньне прадугледжана за «наўмыснае распаўсюджваньне ў любой форме загадзя лжывых зьвестак» аб палітычным становішчы Беларусі. То бок, напіша чалавек у сацыяльных сетках, што, на яго думку, Лукашэнка не набраў 80% на выбарах, — і яго абвінавацяць у пашырэньні «лжывых зьвестак». І пойдзе чалавек за краты на тры гады.
А калі грамадзяніна западозраць ва ўдзеле ў акцыі пратэсту двойчы, то ён атрымае тыя ж тры гады за кратамі.
Таксама пакараньне пагражае ўладальнікам інтэрнэт-рэсурсаў за распаўсюджаньне забароненай інфармацыі.
Замах на жыцьцё супрацоўніка праваахоўнага органа караецца пажыцьцёвым зьняволеньнем. Як трактаваць замах? Штурхануў міліцыянта, ухіляючыся ад дубінкі, і апынесься за кратамі да канца жыцьця? Нагадаю, што за рэальнае забойства ў Беларусі даюць, напрыклад, восем гадоў. А тут за «замах на забойства» — пажыцьцёвае зьняволеньне. Ствараецца каста недатыкальных.
Гэта ня проста вяртаньне ў СССР. Гэта вяртаньне нават ня ў брэжнеўскія, а ў сталінскія часы.
Пры адпаведнай трактоўцы ўсё гэта азначае, што ў Беларусі можа быць забаронена пад страхам турэмнага пакараньня іншадумства як зьява.
Іншая справа, як усё гэта будзе выконвацца на практыцы. Бо пасадзіць у турму большую частку насельніцтва нават у лукашэнкаўскай Беларусі будзе складана з чыста тэхнічных прычынаў. Ня хопіць грошай на вартаўнікоў на вышках.
Поделиться ссылкой:


title: "Клуб разбураецца пад корань…"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Дырэктар ФК «Гарадзея» Аляксандр Марчанка распавёў «Народнай Волі», чаму яны спынілі існаванне і як прыйшлі да гэтага.
У мінулым сезоне “Гарадзея” ў чэмпіянаце Беларусі фінішавала ў вышэйшай лізе на 13- м месцы. З фінансаваннем былі праблемы і раней, але да заканчэння першынства дацягнулі.
Як аказалася, на гэтым усё і скончылася. Хаця кіраўніцтва клуба, відаць, да апошняга цешыла сябе нейкай надзеяй, бо з’явілася такое паведамленне: “З-за таго, што ў СМІ з’яўляецца інфармацыя аб звальненні работнікаў футбольнага клуба “Гарадзея”, лічым неабходным удакладніць: у сувязі з тым, што Гарадзейскі цукровы камбінат выходзіць са складу заснавальнікаў ФК “Гарадзея”, клуб вядзе перамовы аб змене заснавальніка. Лістоў з боку цукровага камбіната аб звальненні работнікаў, як раней пісалі ў СМІ, не паступала – гаворка ішла аб прыпыненні падаўжэння кантрактаў з асобамі, у якіх завершаны тэрмін дзеяння працоўных пагадненняў. Аб далейшых кроках па рэарганізацыі клуба мы будзем паведамляць дадаткова”.
Кіраўнік Беларускай федэрацыі футбола Уладзімір Базанаў таксама выказаўся пра гэтую сітуацыю: “Усе клубы спансіруюцца мясцовымі органамі ўлады. Колькі яны змогуць ўтрымліваць? Я не ведаю. Змогуць ўтрымліваць “Гарадзею” – значыць, змогуць. Не змогуць – значыць, яны адмовяцца ад гэтага. Пакуль афіцыйнай адмовы ад “Гарадзеі” мы не атрымалі. Але не страшна, нават калі ў чэмпіянаце будзе не 16, а 15 каманд”.
– На сённяшні дзень сітуацыя такая, што ў нас практычна ўсе звольнены, – кажа дырэктар ФК “Гарадзея” Аляксандр МАРЧАНКА. – Застаўся я на пасадзе дырэктара і галоўны бухгалтар, мы рыхтуем дакументы для ліквідацыі клуба. Далей перададзім паўнамоцтвы ліквідацыйнай камісіі і таксама звольнімся.
– Але ж была інфармацыя, што клуб вядзе перамовы аб змене заснавальніка…
– У гэтым накірунку ішла пэўная праца, але не атрымалася. У мінулым годзе таксама была досыць складаная фінансавая сітуацыя, хаця выкараскаліся. Зараз нам сказалі, што ў цукровага камбіната няма сродкаў, каб утрымліваць “Гарадзею”.
– Былі перадумовы для такога развіцця падзей?
– Тое, што цукровы камбінат выйдзе са складу заснавальнікаў, было вядома яшчэ ў мінулым годзе. Быў варыянт, што зменіцца заснавальнік клуба і новым стане райвыканкам, для таго каб захаваць дзіцячую спартыўную школу з мінімальнай базай. Але райвыканкам таксама адмовіўся.
– Што будзе з дзіцячай футбольнай школай?
– Там працавалі дзевяць трэнераў, на мінулым тыдні ўсе яны былі таксама звольнены, і, наколькі мне вядома, з іх працаўладкаваліся пакуль толькі два чалавекі. А футбольная школа расфарміравана.
– Футбалісты “Гарадзеі” разбегліся па іншых клубах?
– Хтосьці – так, але некаторыя да гэтага часу шукаюць працу. А вось трэнеры пакуль не запатрабаваны.
– З усімі разлічыліся?
– На сённяшні дзень перад крэдыторамі, ігракамі, трэнерамі і іншымі работнікамі ніякіх запазычанасцяў няма.
– Сумная сітуацыя з клубам атрымалася…
– Для мяне яна і сумная, і нават трагічная, бо не здолелі захаваць мінімальную структуру клуба – ДЮСШ. Можа быць, надышлі б лепшыя часы, знайшліся б фінансы, і каманда магла б заявіцца хаця б у другую лігу. А так разбураецца ўсё пад корань.
– Пасля выбараў некаторыя футбалісты “Гарадзеі” выказалі сваю грамадзянскую пазіцыю, а, напрыклад, нападаючы каманды Расціслаў Шавель два разы быў на “сутках” за ўдзел у мірных акцыях пратэсту. Можа быць, за гэта вырашылі пакараць каманду?
– Не думаю. Яшчэ да гэтых падзей было вядома, што канцэрн “Белдзяржхарчпрам”, у які ўваходзіць і Гарадзейскі цукровы камбінат, пазбаўляецца няпрофільных актываў, якім і з’яўляецца клуб. Вось і пазбавіліся.
– На ваш погляд, ці магчыма адраджэнне “Гарадзеі”?
– Калі б захавалася ДЮСШ, то яшчэ была б нейкая надзея. Таму нават калі з’явіцца чалавек, які захоча развіваць футбол у раёне, то ўсё давядзецца пачынаць з нуля.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Крыж Эдуарда Зарыцкага

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Таленавітым, высакародным, дасціпным застаўся ў памяці кампазітар, народны артыст Беларусі Эдуард Зарыцкі, з якім добры лёс падараваў мне нямала сустрэч, творчых кантактаў, сумесных паездак. Зрэшты, з іх, шматлікіх, так бы мовіць, дзелавых вандровак, і пачыналіся нашы сяброўскія, стасункі.
У 1986 годзе Эдуард, якога ў колах творчай інтэлігенцыі проста і сардэчна называлі Эдзікам, знайшоў мяне і прапанаваў разам з ім і Яраславам Еўдакімавым выступаць па лініі таварыства кнігалюбаў (была такая арганізацыя) з канцэртамі. Тады ён з сям’ёю жыў у Зялёным Лузе, недалёка ад мяне. Якая мне адводзілася роля ў нашай тройцы? Чытаць вершы. Якраз быў час гарбачоўскай перабудовы, як мне тады здавалася, «пара выгнання з кабінетаў усіх дзялкоў і прайдзісветаў, пара высакароднай мэты і непадкупнага пяра». Я падзякаваў Зарыцкаму і даў згоду выступаць, разумеючы, вядома, сваю адказнасць запявалы: я павінен быў распачынаць канцэрты.
З Эдуардам было зручна і камфортна ў любой дарозе, у любым гатэлі і перад любой публікай. Паўсюль ён быў дужа надзейны – і за рулём свайго легкавіка (мы за два гады аб’ездзілі амаль усю Беларусь), і на сцэне перад перапоўненымі заламі. У палацах культуры збіралася па 500–700 чалавек. Людзі за маленькую плату (уваход каштаваў адзін савецкі рубель) ахвотна ішлі развеяцца ад палітычнай неразбярыхі, хоць на нейкія імгненні адысці ад змрочных падзей – афганскай бойні, у якой калечыліся і гінулі нашы хлопцы, паслячарнобыльскай смуты, рассакрэчанай трагедыі Курапатаў…
Праграма Зарыцкага ўсякі раз папярэднічала выступленню Еўдакімава. Ужо тады шырока вядомы кампазітар знаёміў слухачоў-гледачоў з залацінкамі сваёй творчасці, акампанаваў і напяваў (дарэчы, у яго быў добра пастаўлены голас) па куплеце і прыпеве з шэрагу песняў на вершы Ніла Гілевіча, Уладзіміра Някляева, Сяргея Грахоўскага, Уладзіміра Карызны ды іншых беларускіх паэтаў, распавядаў цікавыя гісторыі са свайго жыцця і шматграннай дзейнасці.
Я нярэдка бываў дома ў Эдуарда, любаваўся ідэальнай атмасферай у яго сям’і, чуў ласкавы голас ягонай жонкі Таццяны (і, калі б не ведаў, ніколі не падумаў бы, што яна пакутавала ад высокага артэрыяльнага ціску), бачыў, як захапляецца музыкай і спевамі дачушка Ліначка – тады яна паступіла ў музычную вучэльню.
Пазней, калі не стала Таццяны, а Ліна выйшла замуж, Эдуард пераехаў у бацькоўскую кватэру (раён плошчы Перамогі). Тут ён даглядаў свайго бацьку Барыса Артамонавіча, выдатнага майстра па рамонце гадзіннікаў. Гэта быў рослы, хударлявы, сімпатычны чалавек, які, як быў маладзейшы, любіў граць на трамбоне і скрыпцы. Дарэчы, у дзяцінстве недарэмна будучага кампазітара прымушалі граць на скрыпцы; пасля хлопчык прафесійна асвойваў баян і раяль.
Увогуле ўся сям’я Зарыцкіх не абыходзілася без музыкі. Мама Эдуарда, Ала Навумаўна, добра грала на фартэпіяна і спявала, працавала ў дзіцячым садку – праводзіла заняткі музыкі і спеваў. Сястра Эдуарда, Яўгенія, выхавала ў сабе дзіцячага кампазітара. Яна пражывае ў Санкт-Пецярбургу. Добрым спецыялістам, займеўшы беларускую музычна-педагагічную адукацыю, стала Ліна, дачка Эдуарда і Таццяны Зарыцкіх. Яна цяпер жыве ў Германіі (зямля Спаарланд). Там прадаўжальніца вядомай дынастыі музыкантаў працуе з харамі і салістамі, дае канцэрты. Ганарыцца бацькам. Аказваецца, ён пералажыў для фартэпіяна сусветныя хіты, перадаў дачцэ неацэнныя рукапісныя ноты.
А сваю музыку Эдуард ствараў натуральна, як дыхаў. Што да нашых творчых кантактаў, то яны пачаліся з 1998 года, калі ён зацікавіўся асобай Адама Міцкевіча. Папрасіў паказаць мае пераклады вершаў і санетаў нашага польскамоўнага генія. Я прынёс усё, што на той час меў. І неўзабаве Эдуард мяне знаёміў з мелодыямі ладнага цыкла песняў «Адкажы, родны Нёман». Гэты цыкл прагучаў у Вялікай зале філармоніі нашай сталіцы да двухсотгоддзя з дня нараджэння Міцкевіча. Зладзіў праграму Міхась Фінберг са сваім цудоўным калектывам музыкаў і артыстаў-спевакоў.
Пазней Эдуард Зарыцкі прыгледзеўся да маіх вершаў, у выніку ў нас з ім з’явіўся шэраг песняў: «Трэлі салаўя», «Імклівая рака», «Любімы мой» ды іншыя. Іх пранікнёна выконвае Галіна Грамовіч. Апошні сумесны твор мы здзейснілі ў 2017 годзе, юбілейным для слынных песняроў зямлі беларускай, народных паэтаў Бацькаўшчыны – Коласа і Купалы.
Эдуард выдатна адчуваў красу роднай мовы, быў дужа патрабавальны творца, дамагаўся ад паэтаў якасных вершаў, якія станавіліся ці маглі стаць песнямі.
У апошнія гады жыцця знакаміты кампазітар усё часцей звяртаўся да твораў нашых класікаў – Янкі Купалы, Якуба Коласа, Уладзіміра Караткевіча, Рыгора Барадуліна. Як правіла, у мяне браў зборнікі неабходных яму вершаў. Шчымліва-ўзрушальна гучыць песня «Будзьма» на словы Рыгора Барадуліна ў выкананні Якава Навуменкі. Яна ў нейкім сэнсе прарочая ў адносінах да лёсу ўсёй знанай тройцы. Не стала Навуменкі, пасля – Барадуліна. Няма ўжо з намі і Зарыцкага. А песня адбылася. Ёсць і будзе! Бо яна – з ліку неўміручых твораў, якіх у спадчыне Эдуарда Барысавіча багата.
Я нярэдка бываю ў Доме дружбы, куды нас з Эдуардам некалі ласкава ўвяла Ніна Сямёнаўна Іванова, дырэктар гэтай дружалюбнай установы: ён разам са мною шчыраваў у таварыстве «Беларусь–Украіна». Перад кожнай вечарынай, якіх тут ладзіцца нямала, гучыць лагодная тэматычная песня на словы Сяргея Панізніка, крылы якой даў ён жа, Эдуард Зарыцкі.
Сэрца знанага кампазітара адгукалася на самыя розныя праявы, падзеі, справы. У 2017 годзе мне пашанцавала узяць з ім удзел у двух турах «Залатой калекцыі беларускай песні», якой шмат гадоў запар займаецца «Сталічнае тэлебачанне» з нястомна ўлюбёнай у музычнае мастацтва Людмілай Палкоўнікавай. У жніўні мы пабывалі ў старажытным Полацку, а ў лістападзе – у Маладзечне. Гучалі нашы песні, і мы выходзілі на паклон. На такія паездкі ён не шкадаваў ні часу, ні сіл. І на дарогу ў два канцы ў яго ставала запасу добрых жартаў, анекдотаў, усмешак. Таленавіты, высакародны, дасціпны – так пра яго думаюць многія.
Цяпер мы ўсе, хто добра ведаў Эдуарда Зарыцкага, зразумелі ягоную мужнасць – сястрыцу вялікай любові да людзей. Як сказала мне спадарыня Ліна, анкалогія выявілася ў лютым. Але нават самым блізкім сябрам ён не казаў пра гэта. Нават М.Я.Фінбергу, з кім штодня перамаўляўся, сказаў пра бяду ці не за тыдзень да сыходу… Дачка хацела прыехаць з замежжа, каб дапамагаць, ды ён забараніў: «Я толькі больш буду перажываць!» Ён перанёс дзве хіміятэрапіі, праз тыдзень, 14 чэрвеня 2018 года, збіраўся прайсці трэцюю. Але не вытрымала сэрца.
Успамінаецца такі факт: працяглы час даглядаў Эдуард нямоглага жончынага бацьку, які пасля доўга прабыў у коме. Нялёгкі гэты крыж пранёс кампазітар мужна да канца. Яго высакароднасці і самаахвярнасці не было мяжы. Пэўна, найперш таму музыка Зарыцкага дапамагае людзям жыць.
Васіль ЖУКОВІЧ, пісьменнік.
Поделиться ссылкой:


title: Заяўку на Еўрабачанне падала выканаўца “Шчучыншчыны”

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Алена ЖалудОк (акторка Алена Зуй-Вайцяхоўская) падала заяўку на ўдзел у Еўрабачанні 2021. Аб гэтым паведаміў на сваёй старонцы ў Facebook «ЧинЧинЧенэл». Падрыхтаваная да конкурсу песня называецца “Дзекаць і цекаць”.
1 з 2
Зараз акторы выказваюць спадзеў на падтрымку.
Поделиться ссылкой:


description: Улады адрэагавалі на петыцыю супраць прызнання БЧБ-сцяга экстрэмісцкім. Нагадаем, яна з'явілася ў канцы студзеня, пад ёй падпісаліся больш за 100 тысяч

title: Мінкульт адказаў на петыцыю супраць прызнання бел-чырвона-белага сцяга экстрэмісцкім

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Улады адрэагавалі на петыцыю супраць прызнання БЧБ-сцяга экстрэмісцкім. Нагадаем, яна з’явілася ў канцы студзеня, пад ёй падпісаліся больш за 100 тысяч чалавек. Стваральнікі адправілі яе ў Міністэрства культуры, Генпракуратуру і МУС. 12 лютага быў атрыманы адказ з Міністэрства культуры.
У петыцыі былі патрабаванні прызнаць бел-чырвона-белы сцяг гісторыка-культурнай спадчынай і перастаць прыціскаць беларусаў за гэтую сімволіку, піша “Наша Ніва”.
— Пытанні абмежавання бел-чырвона-белай сімволікі заканадаўствам аб культуры не рэгулююцца і да сферы дзейнасці Міністэрства культуры не адносяцца, — паведамляецца ў адказе за подпісам Валерыя Грамады, намесніка міністра культуры.
У лісце Грамада паведаміў, што для надання такога статусу — па Кодэксе «Аб культуры» — патрабуюцца матэрыялы фіксацыі, навуковай апрацоўкі і мастацкай ацэнкі культурнай каштоўнасці. Без гэтага прапановы аб наданні такога статусу не разглядаюцца.
Як адзначаецца ў лісце, акрамя Кодэкса «Аб культуры» павінны ўлічвацца патрабаванні Канвенцыі аб ахове нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА.
— Сцягі сярод пералічаных элементаў у Канвенцыі не прадстаўлены і ў Дзяржаўным спісе гісторыка-культурных каштоўнасцяў адсутнічаюць. Такім чынам, падставы для ўключэння бел-чырвона-белага сцяга ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў Рэспублікі Беларусь адсутнічаюць.
Поделиться ссылкой:


description: У Смалявічах атрымала паўтары гады "хатняй хіміі" шматдзетная маці Кацярына Сазонава — за абразу ў Telegram міністра ўнутраных спраў Івана Кубракова.

title: У Смалявічах атрымала "хатнюю хімію" шматдзетная маці - за абразу кіраўніка МУС

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У Смалявічах атрымала паўтары гады “хатняй хіміі” шматдзетная маці Кацярына Сазонава — за абразу ў Telegram міністра ўнутраных спраў Івана Кубракова. Пракурор прасіў для абвінавачваемай два гады абмежавання волі ва ўстанове адкрытага тыпу, але суддзя Людміла Якаўлева зрабіла інакш.
Як паведамляе “Еўрарадыё”, Сазонава — маці траіх дзяцей, двое з іх непаўналетнія. Жанчына знаходзіцца ў дэкрэтным адпачынку па догляду за дзіцём.
У матэрыялах следства адзначаецца, што Кацярына Сазонава “ў адным з тэлеграм-каналаў, наўмысна, з мэтай публічнай абразы прадстаўніка ўлады… размясціла непрыстойныя па форме і зневажальныя па накіраванасці тэкставыя паведамленні ў дачыненні да міністра ўнутраных спраў”. Яе прызналі вінаватай у “абразе прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў” (арт. 369 КК).
Прысуд яшчэ можа быць абскарджаны.
Поделиться ссылкой:


title: Пра што Ціханоўская і Латушка гаварылі з 1300 прыхільнікамі ў самай закрытай сацыяльнай сетцы

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Беларускія палітыкі шукаюць новыя шляхі для данясення сваіх думак і ідэй сярод людзей. Хтосьці праводзіць шосты Усебеларускі народны сход, а хтосьці — рэгіструецца ў звышпапулярнай апошнім часам сацыяльнай сетцы ClubHouse.
Паслухаць, паспрачацца, выказаць свае меркаванні ў размове са Святланай Ціханоўскай, Паўлам Латушкам і Франкам Вячоркам сабралася больш за тысячу чалавек. Гэта новы фармат — ты можаш наўпрост задаць хвалюючае пытанне палітыкам, альбо выказаць сваю думку, што трэба рабіць далей, піша “Наша Ніва”.
Дадзеная сустрэча была першай, калі фармат палічаць паспяховым, то працягнуцца яны далей. Тэма спаткання — Беларусь пасля Лукашэнкі.
«Беларусь будучыні для мяне — гэта новыя дэмакратычныя выбары. Пасля выбараў — прыняцце новай Канстытуцыі. Пабудова парламенцка-прэзідэнцкай рэспублікі, дзе за права фарміраваць будуць весці палітычныя партыі. Паўнамоцтвы парламента і прэзідэнта будуць прапісаныя так, каб выключыць магчымасць узурпацыі ўлады.
У эканоміцы — актыўная, рыначная эканоміка. Часткова прыватызацыя, стварэнне новых галін эканомікі, добрыя ўмовы для прыходу інвестараў. Усе пацярпелыя цягам палітычных рэпрэсій будуць апраўданыя і атрымаюць кампенсацыю», — сказаў кіраўнік НАУ Павел Латушка.
«Для мяне самае галоўнае — гэта бяспека. Павел Латушка гаварыў пра ідэальную Беларусь, і шмат у каго можа скласціся меркаванне, калі мы пераможам, то ўсю адразу стане прыўкрасна. Але ж мы разумеем, што гэта не так. Мы павінны разумець, што гэта доўгі працэс, вельмі шмат работы», — адрэагавала на гэта Святлана Ціханоўская. Яна задала пытанне, з якімі галоўнымі праблемамі мы сутыкнёмся пасля выбараў?
Блогер Антон Матолька адказаў так: «Галоўная праблема — гэта судовая сістэма, адсутнасць у Беларусі незалежных судоў. Калі такая сістэма з’явіцца, то астатняе рашаць будзе нашмат прасцей».
Слухач з Каліфорніі сказаў, што гатовы выходзіць на пратэсты і пытаўся, што рабіць, калі ўлада не пойдзе на перамовы. «Мы будзем імкнуцца да перамоў, але ідэальнай сітуацыі дасягнуць будзе цяжка. Калі ўлада не пойдзе на перамовы, то ў грамадства ёсць права на самаабарону і рэагаванне іншымі законнымі метадамі на бясчынства ўладаў», — адказаў Латушка.
«Дамаўляцца патрэбна з усімі, ой, я перайшла на беларускую мову, — адказвала Ціханоўская пра магчымыя перамовы з Расіяй. — Мы адкрытыя да дыялогу, калі ў нас будуць кантакты з афіцыйнай Расіяй, то адразу раскажам».
«Вельмі цяжка перамагчы без пераходу сілавікоў на наш бок», — зазначыла Ціханоўская, калі гаворка пайшла пра рэформы МУС. Гаварылі таксама пра ІТ-сектар, пра культуру. Абмеркаванне працягнулася нават пасля таго, як з «пакоя» выйшлі ўсе палітыкі.
Поделиться ссылкой:


title: ТБМ рыхтуецца да агульнанацыянальнай беларускай дыктоўкі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Сёлета беларуская дыктоўка будзе прысвечана 80-годдзю пачатку Вялікай Айчыннай вайны, а таксама году Народнага адзінства ў Беларусі.
Паводле намесніка старшыні Таварыства беларускай мовы Станіслава Судніка, іх арганізацыя прапанавала для напісання некалькі тэкстаў з кнігаў Івана Шамякіна і Міколы Ермаловіча, 100-гадовы юбілей якіх адзначаецца сёлета. Яшчэ адзін урывак будзе з кнігі Ніла Гілевіча – сёлета яго 90-гадовы юбілей і вядомае эсэ Уладзіміра Арлова “Незалежнасць -гэта…”.
Суднік адразу робіць агаворку, што гэта толькі тэксты прапанаваныя Таварыствам беларускай мовы, аднак у розных арганізацыях і ўстановах іх могуць выбіраць адвольна.
Летась беларускую дыктоўку, толькі ў Гродзенскай вобласці, пісалі ў 228 населеных пунктах. Сёлета аб гатоўнасці ўдзельнічаць у дыктоўцы масава заявілі арганізацыі БРСМ па ўсёй Беларусі.
“Адносіны пакуль ва ўсёй Беларусі станоўчыя да гэтай з’явы, – упэўнены Суднік. – І ёсць надзея што ўдзельнікаў сёлета будзе значна больш”.
Асноўны дзень напісання дыктоўкі прызначаны на 21 лютага. Прапанаваныя для напісання тэксты ТБМ можна знайсці на сайце газеты “Наша слова”.
Поделиться ссылкой:


title: Валянцін Акудовіч: "За некалькі жнівеньскіх тыдняў беларусы перафарбавалі восень у бурапенную вясну"

maintext:
Беларускі пісьменнік, філосаф, літаратурны крытык і проста культавая асоба нашага часу Валянцін АКУДОВІЧ, які гадамі пазбягае прадстаўнікоў СМІ і рэдка каму дае інтэрв’ю, сёння адказвае на пытанні журналіста «Народнай Волі».
– Мне здавалася, вы не вельмі высока ацэньваеце сучаснага чалавека – ён далёкі ад Божай задумы. Ці змянілася ў апошні час ваша меркаванне? Пагадзіцеся, палітычны крызіс лета-восені 2020 года паказаў высокі градус грамадзянскасці і маралі…
– Сучасны чалавек як планетарная асоба – гэта адно, другое – грамадзянін канкрэтнай краіны. Калі я цяпер думаю пра беларусаў, то сэрца поўніцца пяшчотай. За некалькі жнівеньскіх тыдняў беларусы перафарбавалі восень у бурапенную вясну. Гэта атрымалася як бы само сабой і да таго ж выглядала неверагодна прыгожа. А тут яшчэ мора бел-чырвона-белых сцягоў – самых прыўкрасных сцягоў у свеце…
Што і казаць, гэта быў цуд, хаця нельга не звярнуць увагу на сацыяльна-палітычны падтэкст. Беларускае грамадства ўжо даўно абагнала рэжым улады. Інфармацыйна, інтэлектуальна, эстэтычна… Падчас прэзідэнцкіх выбараў хлусня была настолькі відавочнай і гідкай, што сотні тысяч раней памяркоўных грамадзян не вытрывалі гэткай абразы і выйшлі з пратэстамі на вуліцы і плошчы як вялікіх гарадоў, так і невялічкіх райцэнтраў. І гэта быў самы важны вынік сталення нацыі.
Між іншым, я зусім не шкадую, што ў тым супраціўленні нам не ўдалося разбурыць сваю Бастылію: калі б народныя масы пайшлі на больш радыкальныя дзеянні, вялікае Паўстанне захлынулася б у крыві – і нашай, і нашых ворагаў. Станоўчым фактам з’яўляецца тое, што Паўстанне, выкліканае брутальнымі фальсіфікацыямі падчас галасавання на выбарчых участках, набыло бел-чырвона-белую афарбоўку. Гэта ці не самы багаты наш нацыянальны скарб, якім мы будзем ганарыцца і цешыцца праз стагоддзі!
– А што вы можаце сказаць пра Святлану Ціханоўскую – такія персоны з’яўляюцца ў гісторыі выпадкова ці па волі Божай?
– Зусім не ўпэўнены, што Бог уласнаручна блаславіў спадарыню Святлану, паклаўшы сваю пяшчотную «длань» на яе галоўку. Разам з тым нельга не заўважыць, што яе гісторыя фантастычная. Яна больш дзівосная, чым нейкая казка. Але паколькі я не містык, то мне нічога не застаецца, як толькі захапляцца гэтай маладой жанчынай. Найбольш уражвае яе шчырасць і адкрытасць. Яна кажа: я не палітык і не прагну ўлады, для мяне галоўнае – гэта правесці новыя, справядлівыя выбары і вызваліць з за крат усіх палітзняволеных. Дзе і калі такое было ў палітычным свеце?!.
Гэта не рэвалюцыя, гэта драма шэкспіраўскага трагізму. І яна яшчэ будзе напісана для сцэны і пастаўлена ў вымытым ад бруду рэжыму Купалаўскім тэатры.
– У неверагодных абставінах людзі становяцца сімваламі. Вось Раман Бандарэнка, два словы якога нашчадкі будуць узгадваць і праз пяцьдзясят, і праз сто гадоў…
– Шаноўная Алена, вы хочаце схіліць мяне да думкі, што адвага Рамана – гэта ўздзеянне нейкіх звышнатуральных сіл? І таму адбылося забойства хлопца, інакш не атрымалася б сімвала?
Я не веру ў сілу крыві. Я хацеў бы бачыць Рамана і сёння жывым, дзейным, творчым. Працытую з гэтай нагоды геніяльную максіму Ігната Абдзіраловіча: «Творачы, зруйнуем». Давайце нішчыць змярцвелае, гідкае не зброяй і нянавісцю, а ствараючы новае, жывое, любімае…
– А што вы думаеце пра неверагодна актыўны ўдзел жанчын у пратэстах? У вас ёсць тлумачэнне гэтаму гендарнаму ўсплёску?
– Самым нечаканым у змаганні за ПРАЎДУ, за справядлівасць з’яўляецца тое, што яно сапраўды мае жаночы твар. Калі найбольш моцных прэтэндэнтаў на пост прэзідэнта (Бабарыку, Цапкалу, Ціханоўскага) рэжым без хоць якіх падстаў схаваў ад грамадства за кратамі, то беларускія жанчыны аб’ядналіся вакол Святланы Ціханоўскай, якая займела статус кандыдата ў прэзідэнты. «Тры грацыі» – чулася паўсюдна. Кожнай з іх хапала ўласнага хараства, таму, гледзячы на іх, мала хто думаў, якія яны мужныя. А яны сапраўды былі неверагодна мужныя.
Што да пытання пра выбух гендарнай актыўнасці жанчын (і тут гаворка мусіць весціся не толькі пра ўжо названых), то калі б мужчыны заставаліся на свабодзе, то, магчыма, мы і не заўважылі б мужную прыгажосць жанчын у той меры, у якой яна сталася нам бачнай без іх. Гэта па-першае. А па-другое, яно і да лепшага. Цяпер не ў тэорыі, а наяве мы ўбачылі, што наша палітычная сістэма можа мець жаночы твар.
– Але чаму пратэстныя акцыі як бы сціхлі? Што, рэвалюцыі абавязкова патрэбны ахвяры, а іх яшчэ недастаткова?
– А вы хіба не заўважылі? Мы ўжо перамаглі! Беларусы ў абсалютнай сваёй большасці адвярнуліся ад нелегітымнага рэжыму, узненавідзелі тых, хто пайшоў на выкананне злачынных загадаў. Пра апошняе кажу са скрухай, бо нянавісць яшчэ нікога да дабра не давяла. А значыць, будзем мы пільнымі…
– І ўсё ж праз нейкі час будзе абраны новы прэзідэнт. Грамадства сутыкнецца з многімі праблемамі і цяжкасцямі. І ці не пачуем мы «А вось пры Лукашэнку…»? Чаму стан задаволенасці людзей хутка праходзіць? Чаму не толькі дабро, але і зло забываецца? Хто-ніхто і цяпер з настальгіяй успамінае злыдня Сталіна…
– У гэтага феномена ёсць мноства тлумачэнняў. Я абяру самае просценькае. Жыццё чалавека рэдка калі бывае залішне шчаслівым і радасным. Хутчэй зусім наадварот. І тады чалавек пачынае злавацца на сваю долю, шкадуючы, што яму не пашанцавала жыць у лепшыя часы, калі цяклі малочныя рэкі і былі кісельныя берагі.
Я не маю ні каліўца сумневу, што пасля сыходу з жыцця А.Лукашэнка некалі вернецца на радзіму ў ролі міфа. І гэта будзе міф пра народнага героя, які пабудаваў шчаслівую краіну, дзе простым людзям жылося багата ды шчасліва, толькі ворагі часам заміналі радасці беларусаў, аднак магутны вой не раз з імі спраўляўся, і таму нашы бацькі яго абагаўлялі.
– Як вы думаеце, беларусы сапраўды аказваюць зараз уплыў на свет?
– Не станем перабольшваць, мы ж сціплыя людзі. Пасля масавых восеньскіх акцый на нас сапраўды нейкі час шмат дзе здзіўлена глядзелі, абмяркоўвалі, пісалі, здымалі ў безлічы ролікаў і захапляліся. Толькі ўвага сучаснай цывілізацыі па сваёй прыродзе не можа доўга затрымлівацца на адной падзеі. Прынамсі, калі тая падзея не пандэмія. Гэта з аднаго боку. А з другога – наша Паўстанне, як новае паўстанне беларусаў, яшчэ толькі пачынаецца. Наперадзе ў нас вечнасць! Невыпадкова Ігнат Абдзіраловіч назваў сваю векапомную працу «Адвечным шляхам» (1921 год). І мы на свае вочы ўбачым, што ён не памыліўся ў сваёй празорлівасці, – бо рушым далей за далягляд.
Публікацыя – з № 14 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: На лаве падсудных былі Андрэй Іванюшын, Мікіта Афанасьеў, Мікіта Траццякевіч. Усіх іх абвінавачвалі ў гвалце ў дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі па арт.

title: Байкерам, якія абаранілі свайго сябра, прысудзілі па тры гады калоніі


title: "Кампанію мы выразаем": затрыманы ўласнік крамаў "Грын" і ГЦ "Скала"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Генадзь Кірэйкаў — беларускі бізнэсмен, заснавальнік групы кампаній «РАПА», якім належыць, у прыватнасці, сетка Green, вядомы ГЦ «Скала», ён жа займаецца будаўніцтвам цэнтра на месцы Чэрвеньскага кірмаша.
Як вядома «Нашай Ніве», тыдзень таму Кірэйкаў быў затрыманы ў Мінску, сувязі з ім няма. Да таго бізнэсовец быў у Іспаніі, а затрымалі яго літаральна праз пару дзён пасля вяртання.
Бізнэс Кірэйкаў развіваў разам са сваім братам Анатолем Кімам. Раней яны абодва былі Кімамі, але з нейкіх эстэтычных прычын Генадзь змяніў прозвішча на Кірэйкава. Браты маюць карэйскія карані.
Сэнс пытанняў з боку органаў пакуль незразумелы, знаёмыя Кірэйкава кажуць, што фармальна «нешта налічылі», нефармальна існуюць чуткі пра палітычную прычыну арышта.
Сёння Лукашэнка згадаў абставіны, не называючы слова «Грын», але адзначыў, што кампанію «выразаюць па яго даручэнні»:
«Не буду называць кампанію, якую мы проста зараз выразаем. Гандлёвая. Вазьміце беларускі тавар, прадукты харчавання, прадайце. «Вы «ябацькі»? Беларускае? Прэч!» Кажу: праверце, а што там? Егіпецкая бульба, польскія яблыкі, літоўская прадукцыя і гэтак далей. Асабіста даручыў сваім людзям прайсці і паглядзець. Скажыце, як я павінен ставіцца да такой кампаніі, калі стварылі ўмовы, каб яна тут працавала? Яе ў Беларусі не будзе, яна ў нас не дэфіцыт».
У кампаніі працуе 4500 чалавек.
Поделиться ссылкой:


title: Палескі волат

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
8 лютага споўнілася 100 гадоў з дня нараджэння Івана Мележа.
Самым знакамітым яго творам стаў раман “Людзі на балоце” – пра калектывізацыю на беларускім Палессі. На яго старонках настолькі яскрава і запамінальна паказаны характары беларусаў палешукоў, што сама назва стала крылатай – “людзьмі на балоце” неяк ахвотна сталі мы ўсе, і нават пазнейшая меліярацыя не адмяніла гэтай самахарактарыстыкі. Ніякім чынам не прыніжальнай! Думаецца, Іван Мележ невыпадкова назваў так свой самы ўдалы раман (перабраўшы з дзясятак варыянтаў). Балота – гэта цэлы патаемны свет, там ніколі – ні ў летнюю спёку, ні ў зімовыя маразы – не замірае жыццё. З балотам і яго насельнікамі звязана безліч беларускіх казак, паданняў, песень.
Дарэчы, любімай песняй Мележа была менавіта “балотная” “Каля грэблі шумяць вербы…”. Калі ў 1971 годзе адзначалася 50-годдзе пісьменніка (у Купалаўскім тэатры, у прысутнасці тагачаснага кіраўніцтва Беларусі), з роднай мележаўскай вёскі Глінішча прыехаў народны хор – з тымі вербамі ля грэблі. І славуты пісьменнік, які прайшоў франты Вялікай Айчыннай вайны, слухаючы землякоў, не змог стрываць слёз…
Аўтара “Палескай хронікі” любіў і цаніў Пятро Машэраў, які знаходзіў час чытаць беларускую літаратуру. Аднойчы народны лідар запрасіў народнага пісьменніка ў свой верталёт і, абляцеўшы гомельскае Палессе, загадаў прызямліцца проста пасярод разгубленага Глінішча – каб зрабіць прыемнае творцу. Сам Іван Паўлавіч пазней вельмі любіў расказваць пра той свой прылёт на радзіму.
На жаль, сёння Івана Мележа чытаюць мала (як і многіх выдатных празаікаў). Але цікавасць да яго раманаў абавязкова вернецца. Бо ў іх – наша нацыянальнае жыццё быццё, без прыхарошванняў і перакручванняў у дагоду камусьці.
Хтосьці з нашых суседзяў пусціў у свет зусім не бяскрыўдную показку-дражнілку: “А за Гомелем людзі ё? – Ё, толькі дробненькіё”. Беларусы апошнім часам зняпраўдзілі не адзін міф пра сябе (рахманыя, паслухмяныя і г.д.). А міф пра палескіх пігмеяў – сваёй магутнай постаццю, сваёй грандыёзнай творчасцю – разбурыў (даўно і на векі вечныя) Іван Паўлавіч Мележ.
Палескі волат, які беларуса на балоце ўзвёў у пантэон сусветна вядомых літаратурных герояў.
Поделиться ссылкой:


title: За сцяг на балконе Аляксея Барысава аштрафавалі на 1015 рублёў і звольнілі з працы

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Адміністрацыйную справу супраць Барысава разглядала суддзя Ленінскага суда Магілёва Наталля Панасенка. З агучаных ёю матэрыялаў вынікала, што пра сцяг на балконе 4 снежня міліцыі па тэлефоне паведаміў невядомы.
У пратаколе адзначана, што ўладальнік кватэры «ўзяў удзел у масавым мерапрыемстве, пікетаванні, праз размяшчэнне на балконе палатна тканіны бел-чырвона-белага колеру». Вывешванне сцяга міліцыя расцаніла як публічнае выказванне Барысавым сваіх грамадска-палітычных настрояў. У кватэры падчас вобшуку забралі камп’ютар, тэлефон, а таксама тое, што міліцыя палічыла «агітацыяй» і «апазіцыйнай атрыбутыкай».
Віны Барысаў не прызнаў. Ён заявіў, што ягоная кватэра не з’яўляецца публічным месцам, таму, згодна з заканадаўствам, ён можа яе ўпрыгожваць як захоча, не ствараючы перашкоды суседзям. Акрамя таго, адзначыў абвінавачаны, за балкон ён плаціць як за дадатковую жыллёвую плошчу. Абвінавачаны нагадаў суду, што 19 верасня 1991 года бел-чырвона-белы сцяг і герб «Пагоня» былі прызнаны дзяржаўнымі. Барысаў настойваў, што, вывесіўшы сцяг, «ніякіх пратэстаў не выказваў і ні да чога не заклікаў», а пікеты, паводле яго пераканання, праводзяцца толькі ў публічных месцах.
Суддзя падтрымала пазіцыю міліцыі і пакарала абвінавачанага штрафам у 35 базавых велічынь. З пастановы суда не было зразумела, ці вернуць Барысаву забраны падчас вобшуку сцяг. Яна адзначыла, што выяўленыя ўлёткі з выявай Ціханоўскай належыць знішчыць, а іншую маёмасць, пералічаную ў пратаколе вобшуку, пакінуць у Ленінскім аддзеле міліцыі для выканання судовай пастановы.
«Людзі інакш думаць не пачнуць»
У суд Аляксей Барысаў прыйшоў з рэчамі, гатовы да арышту. Вырак суддзі Панасенка называе «мяккім», але збіраецца яго абскарджваць, бо лічыць, што ён неправамерны і палітычна матываваны. Паводле меркавання Барысава, сцяг вісеў на ягоным балконе ад 29 лістапада.
На ягоную думку, бел-чырвона-белы сцяг для ўлады – сімвал пратэстаў, таму і намагаюцца запалохаць людзей пакараннямі, каб яго не ўздымалі і не вывешвалі. Магіляўчанін упэўнены, што такія дзеянні не дадуць плёну, бо «людзі інакш думаць не пачнуць». Найбольш актуальная для ўлады праблема – напружанасць у грамадстве, выкліканая сацыяльнай несправядлівасцю, лічыць Барысаў.
«Я шмат езджу ў аўтобусах і бачу, хто працуе кандуктарамі, – ілюструе ён сваё разуменне сітуацыі. – Гэта жанчыны і мужчыны пенсіённага веку. Яны зарабляюць сабе і дапамагаюць грашыма дзецям. Няўжо гэтыя людзі заслужылі такога жыцця, каб на схіле веку мерзнуць у аўтобусах?»
Пад навагоддзе звольнілі з працы
Барысаў прыгадвае, што адзін з супрацоўнікаў Ленінскага аддзела міліцыі, які займаўся ягонай справай, паабяцаў яму на навагоддзе «падарунак» у выглядзе звальнення з працы і вялікі штраф, каб «зразумеў, каго трэба любіць, паважаць і за каго галасаваць».
Абяцанні міліцыянта неўзабаве спраўдзіліся. Барысаў кажа, што праз два тыдні пасля вобшуку яго выклікаў дырэктар прадпрыемства «Магілёўгіпразем», дзе ён працаваў амаль 14 гадоў глебазнаўцам, і прапанаваў самому паставіць дату ў падрыхтаванай ужо заяве аб звальненні «па згодзе бакоў».
«Ён сказаў, што я добры хлопец, але нехта мяне падбіў на тое, што іду не той дарогаю», – згадвае словы кіраўніка прадпрыемства Барысаў.
Ён адзначае, што яму спачатку дазволілі адпрацаваць студзень, а ў лютым мусіў пайсці ў адпачынак, пасля якога на працу ўжо не выходзіць. Але дамоўленасць парушылі, змусіўшы яго звольніцца да Новага года. 30 снежня ў яго быў апошні працоўны дзень. Барысаў лічыць, што на адміністрацыю прадпрыемства націснулі, каб тая хутчэй спыніла з ім працоўныя адносіны.
Барысаў лічыць сябе высокакваліфікаваным спецыялістам і мяркуе, што прадпрыемства хутка адчуе недахоп такога адмыслоўца. За гады працы ў «Магілёўгіпраземе» ён аб’ехаў палову вобласці, трымаў у руках, аналізаваў у лабараторыі розныя віды мясцовай глебы, пазначаў адметнасці на мапе.
«Хачу адзінага: каб законы былі аднолькавыя для ўсіх»
Прысуд суддзі Панасенка не першы для Аляксея Барысава. Раней яго ўжо штрафавалі за ўдзел у пратэставай акцыі на 405 рублёў. Сплаціць штраф, паводле прызнання майго суразмоўцы, дапамаглі неабыякавыя да ягонага лёсу людзі, якіх ён «бязмежна паважае».
Барысаў кажа, што падчас маршаў адчуваў згуртаванасць ды салідарнасць пратэстоўцаў. Агульнае ўзрушэнне нагадвала яму калектыўную малітву ў царкве за перамены.
Паводле слоў Барысава, яго стаўленне да ўлады пачало мяняцца, калі сутыкнуўся з абыякавасцю чыноўнікаў да патрэб простага чалавека. Апынуўся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі, але яго адфутболілі. Пасля гэтага зразумеў, што сітуацыю ў краіне трэба мяняць.
«Неяк у РАУС міліцыянт мне даводзіў: калі не падабаецца тут жыць, то магу з’ехаць адсюль, – кажа Аляксей Барысаў. – Я адказаў яму, што нарадзіўся тут і буду жыць тут. Хачу адзінага: каб законы былі аднолькавыя для мяне і для вас». Днямі ён гутарыў з тымі, хто з’ехаў з Беларусі, і пажадаў ім найхутчэйшага вяртання на радзіму, дзе жыццё стане людскім.
Фатаграфуе птушак і дзікіх жывёл
Аляксей Барысаў са школьных гадоў захапляецца фатаграфаваннем. Гэта дапамагае зняць стрэс ад падзей апошняга часу. Здымае горад, людзей, прыроду. Каб рабіць фотаздымкі птушак і дзікіх жывёл, ездзіць па ўсёй Беларусі.
«Мяне захапляе азарт фотапалявання», – заўважае мой суразмоўца. – Ад прыгожага кадра я адчуваю ўнутранае задавальненне».
Мужчына падкрэслівае, што найбольш цешыцца, калі ягоныя здымкі падабаюцца дачцэ. Неяк выйграў у адным з конкурсаў парасон, і пра гэты поспех дачка расказвала ўсім, з кім гутарыла.
Хоць Барысаў жыве ў горадзе, ягоная прафесія звязана з прыродай і сельскай гаспадаркай. У 1997 годзе ён скончыў Горацкую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «селекцыя і генетыка сельскагаспадарчых культур». Вывучыўся на агранома. Працаваў у цяплічнай гаспадарцы, калгасе і лясніцтве.
(Паводле Радыё Свабода.)
КАМЕНТАРЫЙ
“Народная Воля” запыталася ў дырэктара дзяржаўнага прадпрыемства “Праектны інстытут “Магілёўгіпразем” Генадзя Баркоўскага, чаму ён звольніў работніка Аляксея Барысава. Ці былі падставы для таго, каб скасаваць з ім кантракт, акрамя палітычных?
“Прычыны – гэта справа толькі наймальніка і спецыяліста, – коратка і ўпэўнена адказаў Генадзь Георгіевіч Баркоўскі. – Таму каментарыяў па тэлефоне мы ніякіх даваць не будзем”.
Суддзя Ленінскага суда Магілёва Наталля Панасенка таксама не захацела выказвацца пра справу Аляксея Барысава.
“Судовае рашэнне ёсць, там усё напісана, – сказала Наталля Валер’еўна “Народнай Волі”. – Якія яшчэ каментарыі могуць быць?”
Публікацыя – з № 11 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Да 100-годдзя з дня нараджэння Івана Шамякіна і Івана Мележа, 8 лютага ў 17.00, у Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры, адбудзецца ўрачыстае адкрыццё часовай літаратурна-дакументальнай экспазіцыі “Ад палескіх імхоў да асвейскіх крыніц…”.
Абодва класікі яшчэ пры жыцці, абодва народныя пісьменнікі Беларусі, абодва нарадзіліся на Палессі… Спіс агульнага, што звязвала Шамякіна і Мележа можна працягваць доўга. А літаратурна-дакументальная экспазіцыя дапаможа даведацца пра гэта значна больш. Іван Мележ пакінуў нам легендарную “Палескую хроніку” (“Людзі на балоце”, “Подых навальніцы”, “Завеі. Снежань”), а творы Івана Шамякіна “Трывожнае шчасце”, “Сэрца на далоні”, “Вазьму твой боль” як і раней адгукаюцца ў сэрцы чытача.
Экспазіцыя прадставіць партрэты і фатаграфіі І.Шамякіна і І.Мележа, графічныя працы вядомых мастакоў А.Кашкурэвіча, Н.Паплаўскай да твораў пісьменнікаў, эпісталярыі, асабістыя рэчы, кнігі з аўтографамі і інш. Лейтматывам экспазіцыі стануць успаміны Івана Шамякіна “Палёт над Палессем”, прысвечаныя Івану Мележу.
Літаратурна-дакументальная экспазіцыя “Ад палескіх імхоў да асвейскіх крыніц…” прапануецца шырокай аўдыторыі наведвальнікаў. Выстава будзе дзейнічаць да 16 жніўня 2021 года.
У адкрыцці экспазіцыі прымуць удзел сваякі пісьменнікаў, даследчыкі жыцця і творчасці Івана Шамякіна і Івана Мележа, літаратары.
Месца правядзення: Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры (вул. М.Багдановіча, 13).
Поделиться ссылкой:


title: Валерый Карбалевіч: У дзяржапараце Беларусі адбываюцца чысткі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Жорсткая зачыстка ўсёй палітычнай і грамадскай прасторы будзе адбывацца ўвесь год, прагназуе эксперт.
Як прыклад Валерый Карбалевіч прыводзіць гісторыю з ад’ездам экс-прэм’ера Румаса і выказванне Лукашэнкі пра бялыніцкіх чыноўнікаў:
— Невыпадкова ён там папракаў, казаў, што бел-чырвона-белыя сядзяць нават у Бялыніцкім райвыйканкаме. Дзеля таго, каб правесці рэферэндум, трэба вельмі моцна зачысціць усю палітычную прастору, яе ўтрамбаваць, забетанаваць, закатаць усіх у асфальт. Толькі ў такім разе магчымы рэферэндум, які не прывядзе да такіх забурэнняў, да якіх прывялі прэзідэнцкія выбары.
Жорсткая зачыстка ўсёй палітычнай і грамадскай прасторы будзе адбывацца ўвесь год, прагназуе эксперт. Галоўны фактар далейшага развіцця сітуацыі ў Беларусі — гэта фактар унутраны, то—бок, пазіцыя беларускага грамадcтва. Знешнія фактары могуць быць дадатковымі. Спадзевы на лідараў пратэсту, якія вымушана знаходзяцца за мяжой, альбо на ціск з боку іншых краін — гэта ўтопія, мяркуе Валер Карбалевіч.
Поделиться ссылкой:


title: Святлана Ціханоўская абвясціла падрыхтоўку да Дня Волі

maintext:
Святлана Ціханоўская заклікала беларусаў рыхтавацца да Дня Волі — 25 Сакавіка.
Па яе словах, за апошнія месяцы Лукашэнка давёў Беларусь да крызісу і стаў галоўнай пагрозай для незалежнасці краіны. “Мы ж бачым: ён спрабуе прадаць Беларусь па частках у абмен на крэдыты і падтрымку, каб утрымацца яшчэ некалькі месяцаў”, — цытуе euroradio.pl Ціханоўскую.
Яна прапанавала ўсім беларусам пачаць падрыхтоўку да Дня Волі: “І я заклікаю ўсіх беларусаў рыхтавацца да гэтага дня ўжо зараз: мабілізаваць пратэстны дух, выбудоўваць бяспечныя супольнасці, планаваць вяртанне на вуліцы ўласных гарадоў. Бо адзіная сіла, здольная спыніць распродаж краіны, — гэта народ Беларусі”.
Па словах Ціханоўскай, да 25 чакавіка неабходна аб’яднаць намаганні і заявіць: “Мы разам супраць крызісу і за новую Беларусь”.
Дзень Волі адзначаецца 25 сакавіка. У гэты дзень у 1918 годзе была абвешчаная незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі.
Поделиться ссылкой:


title: Дык хто паедзе на Усебеларускі народны сход?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Актывіст са Слоніма Алесь Масюк звярнуўся ў мясцовыя райвыканкам і райсавет з просьбай апублікаваць на сайце раённай газеты і райвыканкама спіс дэлегатаў, якія будуць прадстаўляць раён на шостым Усебеларускім народным сходзе. Аказалася, што гэта немагчыма.
Слонімскі раён на шостым Усебеларускім сходзе маюць прадстаўляць 15 чалавек. Масюк прасіў улады, каб яны апублікавалі звесткі аб тым, якімі калектывамі ці арганізацыямі кожны з іх быў вылучаны ў якасці дэлегата.
Атрымаў адразу два адказы: ад старшыні райвыканкама і старшыні райсавета. Старшыня райвыканкама Генадзь Хоміч піша, што “рашэннем Слонімскага раённага Савета дэпутатаў ад 29 снежня 2020 г. №187 удзельнікамі шостага Усебеларускага сходу абраны 9 дэпутатаў мясцовых Саветаў ад Слонімскага раёна. Таксама грамадскімі аб’яднаннямі “Белая Русь”, “Беларускі саюз жанчын”, прафсаюзамі на пасяджэннях іх кіруючых органаў рэспубліканскага ўзроўню ўдзельнікамі шостага Усебеларускага сходу абраны 6 прадстаўнікоў грамадскіх аб’яднанняў ад Слонімскага раёна”.
Старшыня райвыканкама дадае, што ў раённай газеце штотыдзень з’яўляюцца інтэрв’ю з абранымі дэлегатамі і кожны жадаючы, маўляў, можа з імі азнаёміцца. Але Масюк сцвярджае, што відэаінтэрв’ю на сайце раённага выдання з’явіліся толькі з пяццю дэлегатамі. “Усё роўна застаецца незразумелым, чаму жыхары раёна не могуць проста пабачыць спіс тых, хто іх будзе прадстаўляць на Усебеларускім сходзе, і даведацца, хто іх вылучаў і хто за іх галасаваў”, – настойвае спадар Алесь.
Магчыма, нейкую яснасць у гэта ўносіць адказ Масюку старшыні Слонімскага раённага Савета Алега Таргонскага. Ён піша: “Улічваючы складаную эпідэміялагічную сітуацыю, у спіс удзельнікаў шостага Усебеларускага народнага сходу, выбраных ад Слонімскага раёна, могуць уносіцца змены, а значыць, ён не з’яўляецца канчатковым. У сувязі з чым лічым яго апублікаванне немэтазгодным”.
Сітуацыя як з футбольнай камандай, калі спіс гульцоў падаюць непасрэдна перад пачаткам матча.
Што тычыцца цікаўных кшталту Масюка, то відавочна, што пра дэлегатаў ад свайго раёна на шосты Усебеларускі сход яны змогуць даведацца ў лепшым выпадку ўжо пасля сходу. Хаця не факт, бо потым гэта наогул можа стаць непатрэбным.
Смехатура дый годзе! Які сход, такі і збор дэлегатаў на яго.
Публікацыя – з № 9 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Google спыняе ахвяраванні членам Кангрэса, што сумняваліся ў выбарах

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Google заяўляе, што не будзе ахвяраваць членам Кангрэса гэтага цыкла, якія прагаласавалі супраць сертыфікацыі вынікаў выбараў у ЗША 2020 года, паведамляе Business Insider.
На мінулым тыдні Google і іншыя вядучыя тэхналагічныя кампаніі, уключаючы Amazon, Facebook і Microsoft, абвясцілі аб прыпыненні ахвяраванняў палітыкам, якія прагаласавалі супраць перамогі прэзідэнта Джо Байдэна, спасылаючыся на штурм Капітолія ЗША, у выніку якога пяць чалавек загінулі.
З 2006 года ў Google працуе спецыяльны камітэт – Google Net Political Action Committee (Google NetPAC), які дазваляе кампаніі рабіць фінансавыя ахвяраванні палітычным дзеячам. Сама арганізацыя фінансуецца за кошт добраахвотных ахвяраванняў супрацоўнікаў Google. У камітэта ёсць кансультатыўны савет з старэйшых супрацоўнікаў Google, які вырашае, якія палітычныя пытанні кампанія павінна лабіраваць.
«Пасля трывожных падзей у Капітоліі NetPAC прыпыніла ўсе ўнёскі на час уласнай праверкі. Пазней савет камітэта вырашыў, што ў гэтым палітычным цыкле не будзе датаваць членаў Кангрэса, якія прагаласавалі супраць прызнання вынікаў прэзідэнцкіх выбараў», – растлумачылі ў Google.
Поделиться ссылкой:


title: Гэта было ў жніўні 2020-га: новае відэа жорсткіх затрыманняў

maintext:
Апублікаванае новае відэа жорсткіх затрыманняў у Мінску ў жніўні 2020-га пасля прэзідэнцкіх выбараў.
На запісе камер аховы відаць, як увечары 11 жніўня сілавікі ўварваліся ў супермаркет “Алмі” на Каменнай Горцы. Яны збівалі і затрымлівалі людзей, якія там апынуліся.
Поделиться ссылкой:


maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Кампанія “Mercedes-Benz” адклікае больш за 1,3 мільёна аўтамабіляў, таму што праграмнае забеспячэнне ў іх сістэмах экстранага выкліку можа адпраўляць недакладныя звесткі аб месцы аварыі, паведамляе Associated Press.
Рашэнне аб адкліканне было прынята пасля таго, як Mercedes-Benz правёў раследванне аб аварыі ў Еўропе, дзе аўтаматычная сістэма экстранага выкліку адправіла недакладнае месца знаходжанне аўтамабіля. Пад час расследавання, былі выяўленыя і іншыя падобныя сітуацыі. Прадстаўнік кампаніі заявіў, што ў ЗША такіх выпадкаў зарэгістравана не было.
Адкліканне будзе датычыцца мноства аўтамабіляў з 2016 па 2021 годы выпуску. У тым ліку класіфікаваныя CLA, GLA, GLE, GLS, SLC, A, GT, C, E, S, CLS, SL, B, GLB, GLC і G. кампанія Daimler Vans таксама абвясціла аб адкліканні аўтамабіляў Metris 2016-2020 і Sprinter 2019-2020.
Mercedes-Benz заявіла, што правядзе аднаўленне праграмных сістэм бясплатна. Чакаецца, што адкліканне пачнецца 6 красавіка.
Поделиться ссылкой:


title: Сяргей Чэрачэнь: "Сярод удзельнікаў мяне не будзе"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Кіраўнік партыі «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада» патлумачыў сваю пазіцыю наконт Усебеларускага народнага сходу.
– Як экс-кандыдат у прэзідэнты, старшыня партыі, бізнесмен і чалавек, які адказна ставіцца да сваіх слоў і ўчынкаў, я рабіў, раблю і буду рабіць толькі тое, што сапраўды неабходна для маіх выбаршчыкаў і нашай краіны, – гаворыць Сяргей. – Для тых, хто не зразумеў: мая партыя магла б разглядаць Усебеларускі народны сход як пляцоўку для абмену думкамі і абмеркавання плана развіцця Беларусі, але цяпер гэта немагчыма.
Я ўпэўнены, што прыйдзе час, калі абодва бакі будуць вымушаны дамаўляцца, але гэта відавочна не сёння. Сёння апазіцыя і ўлада вельмі далёкія адзін ад аднаго і не гатовы вырашаць існуючыя праблемы.
Я заўсёды адкрыты да дыялогу і гатовы сумесна знаходзіць шляхі вырашэння складаных сітуацый. Усебеларускі народны сход не адлюстроўвае інтарэсаў маіх выбаршчыкаў і не дае магчымасці вырашыць праблему палітычнага, эканамічнага і сацыяльнага крызісу.
Я буду назіраць за мерапрыемствам, але сярод удзельнікаў мяне не будзе.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: 14 лютага пад Маладзечнам затрымалі 19 чалавек. Іх абвінавацілі ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве. «Рэгіянальная газета» даведалася, якое

title: "Справа лыжнікаў": штрафы, суткі і суды ў Маладзечанскім РАУС


title: Як у Навагрудку 72-гадоваму Аляксандру Сцяпанавічу Быстрыку сарвалі экскурсію па горадзе

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Пенсіянер распавёў «Народнай Волі», як яго затрымалі ў мінулыя выхадныя і чаму праводзілі ў доме вобыск.
Аляксандр Быстрык – паважаны ў горадзе чалавек. Былы дырэктар СШ №5 г.Навагрудка, многія яго добра ведаюць. У мінулую нядзелю ён быў затрыманы міліцыянерамі…
– Пачынаючы з жніўня мы, людзі з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, кожную нядзе- лю збіраліся на плошчы Леніна, – кажа Аляксандр Сцяпанавіч. – Праўда, апошнім часам такіх людзей стала значна менш – на гэта паўплывалі і штрафы, і суткі адміністрацыйнага арышту, и надвор’е. Напрыклад, мяне судзілі чатыры разы, агулам далі штрафаў на 110 базавых велічынь. Хтосьці з маіх малодшых сяброў адбываў пакаранне на “сутках” у Дзятлаве, Карэлічах, Лідзе…
Каб не быць пакараным, мы вырашылі выходзіць у нядзелю на вуліцу на законных падставах – ішлі ў мясцовы краязнаўчы музей і аплачвалі там экскурсію па горадзе, у якой і бралі ўдзел. І так рабілі рэгулярна. Праўда, за намі ўпарта ходзяць сілавікі, хаця, думаю, для іх гэта таксама карысна. Хоць будуць ведаць гісторыю роднага горада.
Апошнім часам у нас адбыліся сустрэчы і з мясцовым пракурорам, і са старшынёй райвыканкама Сяргеем Федчанкам. Чыноўнікі нам далі зразумець, што ім надакучылі нашы хаджэнні па вуліцах. У выніку мяне ў мінулую нядзелю затрымалі.
– На якой падставе?
– Я яшчэ нават не дайшоў да месца збору, як да мяне падышлі міліцыянеры і адправілі ў міліцэйскую машыну, а затым адвезлі ў райаддзел. Яны нават не ведалі, куды я іду. “За што затрымалі?” – пытаюся. “Пасля патлумачым”.
Адным словам, каля гадзіны трымалі ў аддзеле, а затым паказалі санкцыю на вобыск майго дома. Маўляў, я фігурую ў нейкім відэароліку, а таму ў межах гэтай справы вобыск і адбудзецца. У выніку дом абшукалі, хаця нічога не забралі. Думаю, што гэта быў такі акт застрашвання, каб больш не ладзілі экскурсіі.
– Больш не будзеце?
– Відаць, збяромся, бо ў мінулую нядзелю экскурсію мы аплацілі, а нам яе сарвалі. І грошы ніхто не вярнуў.
Публікацыя – з № 8 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Няправільным" спартсменам працягваюць помсціць

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Чэмпіёнка свету 2019 года па фрыстайле Аляксандра Раманоўская афіцыйна звольненая з Рэспубліканскага цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі (РЦАП) па фрыстайле, пра што яна і паведаміла ў сацыяльных сетках.
Інфармацыя аб звальненні Раманоўскай з’явілася яшчэ ў кастрычніку мінулага года. Афіцыйная прычына – прагулы, інфармуе TUT.BY.
З гэтай нагоды галоўны трэнер зборнай Беларусі Мікалай Казека тады выказаўся так: “Яе бацька перанёс інсульт, не было каму вазіць яго ў бальніцу. Гэтым займалася Аляксандра. Яна тэлефанавала, тлумачыла, але ніхто ў РЦАП не звярнуў на гэта ўвагі. Рашэнне ангажаванае. Мы, вядома, будзем яго аспрэчваць”.
Да 3 лютага Аляксандра знаходзілася на бальнічным і працягвала аднаўляцца пасля аперацыі на калене. Паводле заканадаўства, у такім выпадку нельга звольніць супрацоўніка. Аднак ужо тады яна заяўляла, што загад на яе звальненне падпісаны. Зараз усё аформілі афіцыйна.
Нагадаем, што Аляксандра Раманоўская падпісала ліст за новыя выбары і супраць гвалту. Удзельнічала ў запісе відэазвароту да чыноўнікаў беларускага спорту, якія аказваюць ціск на спартсменаў за іх грамадзянскую пазіцыю. Таксама ўступіла ў свабоднае аб’яднанне спартсменаў Беларусі.
Пра апошнюю выбарчую кампанію ў Беларусі спартсменка выказалася так: “Аднойчы я брала ўдзел у Алімпійскіх гульнях, у якіх ад справядлівага судзейства была адна назва. Цяпер я назіраю ў сваёй краіне выбары, якія язык не паварочваецца назваць сумленнымі і справядлівымі. У гэтым свеце наогул такія рэчы маюць права на існаванне? Ці гэта пусты гук? Ванітуе ўжо, калі шчыра”.
Затым чэмпіёнка свету неаднойчы давала шчырыя інтэрв’ю, у якіх рэзка крытыкавала сённяшні рэжым, і прадала на аўкцыёне свой залаты медаль, які яна заваявала на зімовай Універсіядзе 2019 года ў Краснаярску. У выніку медаль купілі за 15 тысяч долараў, атрыманыя грошы пайшлі ў Беларускі фонд спартыўнай салідарнасці для падтрымкі пацярпелых спартсменаў.
Як бачым, усё гэта Аляксандры Раманоўскай не даравалі. Як не даравалі і многім іншым спартсменам і трэнерам, якія выказалі сваю грамадзянскую пазіцыю.
Публікацыя – з № 9 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: "Свабода" папрасіла Валера Цапкалу, удзельніка леташняй прэзыдэнцкай кампаніі ў Беларусі, пракамэнтаваць паведамленьні аб тым, што Сьледчы камітэт

title: Валерый Цапкала: "Мяне папрасілі пералічыць грошы ў рэзервовы фонд прэзідэнта"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
“Свабода” папрасіла Валера Цапкалу, удзельніка леташняй прэзыдэнцкай кампаніі ў Беларусі, пракамэнтаваць паведамленьні аб тым, што Сьледчы камітэт абвінавачвае яго ў «шэрагу карупцыйных злачынстваў і атрыманьні хабару ў асабліва буйным памеры» ды хоча дамагацца яго экстрадыцыі з Латвіі.
— Ці ведаеце вы, у чым канкрэтна абвінавачвае вас Сьледчы камітэт Беларусі?
— Я ня ведаю, у чым мяне абвінавачваюць. Яшчэ ў пэрыяд гэтай кампаніі, калі яна ішла летам, Лукашэнка сказаў, што ў яго ёсьць нейкія доказы супраць мяне. Я дазволіў яму гэта ўсё апублікаваць, калі ёсьць нейкія доказы. Я сказаў, што мне не патрэбна таямніца сьледзтва — калі ёсьць доказы, то публікуй. Але гэта так і не было апублікавана ні разу.
Калі яны з трэцяга разу нешта знойдуць, — у мяне дома ўжо два разы быў вобшук, — ну колькі там, дзевяцьсот тысяч, як у Сяргея Ціханоўскага за канапай, ну дык знойдуць (сьмяецца)… Пажадана, каб яны мне паказалі грошы цяпер, каб я мог іх накіраваць на дэмакратызацыю Беларусі.
— Ці ня думаеце, што гэта можа быць зьвязана з тым, што падчас выбарчай кампаніі, калі вы хацелі зарэгістравацца кандыдатам у прэзыдэнты Беларусі, раптам аб’явіўся турэцка-беларускі бізнэсмэн, які пачаў вас публічна абвінавачваць…
— Натуральна, што ўсё ідзе адтуль. Адкуль бы яшчэ? Тады публікавалася велізарная колькасьць інфармацыі пра гэтага бізнэсмэна, яго абвінавачвалі ў махлярстве, патрабавалі пачаць супраць яго крымінальную справу, на яго падавалі ў суд каля 200 разоў… Вы ўяўляеце сабе, 200 справаў у судзе? Што гэта за чалавек, які ня выканаў ніводнага абавязаньня? Зразумела, што на яго націснулі адпаведныя органы, і ён стаў пад іх дыктоўку пісаць усё, што яны яму гаварылі.
— Я хацеў бы папрасіць вас пракамэнтаваць яшчэ адну справу. Учора Павал Латушка сказаў, што ён як міністар атрымліваў 600 эўра ў канвэрце штомесяц. Ён таксама сказаў, што такія сакрэтныя выплаты на высокім узроўні працягваюцца, што іх далей атрымліваюць міністры, іншыя высокія чыноўнікі, дэпутаты Нацыянальнага сходу. Вы чулі пра такую практыку? Такая практыка ва ўрадзе ёсьць? Магчыма, вам таксама прапанавалі такую сакрэтную зарплату?
— Я не выключаю, што такое ёсьць. Але трэба ўсё-ткі разумець, што з 2005 году я не знаходжуся на дзяржаўнай службе. Да 1997 году я быў першым намесьнікам міністра замежных спраў, потым я працаваў амбасадарам. Амбасадарам я не атрымліваў такіх грошай, і пазьней таксама не атрымліваў. У нас была арганізацыя цалкам пазабюджэтнага фінансаваньня…
Але я не выключаю, што такім чынам рэжым спрабуе падкупіць ляяльнасьць чыноўнікаў высокага ўзроўню. Ёсьць так званы рэзэрвовы фонд прэзыдэнта, куды звальваюцца велізарныя грошы зь дзяржаўных прадпрыемстваў, з прыватных бізнэсаў.
Дарэчы, мне нядаўна прыйшоў ліст зь Першамайскага райвыканкаму, — я сёньня апублікую яго, — у якім яны просяць, каб я пералічыў грошы, пяць працэнтаў ад выручкі, у рэзэрвовы фонд прэзыдэнта, нібыта на нейкія пытаньні, зьвязаныя з культурай. Ну, гэтую культуру мы бачым — магчыма, што гэтыя амапаўцы таксама атрымліваюць грошы ў канвэртах, я гэтага не выключаю. Так можа быць, але я паўтаруся — ніколі такіх грошай я не атрымліваў.
Поделиться ссылкой:


title: На паўтары гады калоніі асуджана медсястра за спробу дапамагчы хлопцу на маршы

maintext:
Суд Кастрычніцкага раёна Віцебска 23 лютага асудзіў Юлію Кашавераву за тры ўдары па міліцэйскаму бусіку на 1 год і 6 месяцаў калоніі агульнага рэжыму. Прысуд агучыў суддзя Сяргей Будрэвіч.
На судовым следстве прагучала, што дзяўчына падчас мірнай акцыі пратэсту 4 кастрычніка сарвала маску і галаўны ўбор з супрацоўніка МУС і ўдарыла нагой па міліцэйскім бусе. Юлія Кашаверава віну прызнавала часткова. Пракуратура патрабавала для яе 6 гадоў зняволення.
Юлія Кашаверава працавала медсястрой у 103-й брыгадзе, дзе служаць дэсантнікі. Звольнілася з працы 9 кастрычніка – праз пяць дзён пасля маршу пратэсту, на якім яе затрымалі і неўзабаве аштрафавалі паводле артыкула 23.34 КаАП.
— Прыйшлося звольніцца ў сувязі з адміністрацыйнай справай, якую на мяне завялі, — патлумачыла суду Юлія.
У той дзень, 4 кастрычніка дзяўчаты ішлі па горадзе і ўбачылі на Маскоўскім праспекце калону пратэстоўцаў супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў.
– Людзі ішлі ў бок “МакДональдса”… Я не выкрыквала ніякіх лозунгаў. Але я разумела, што гэтыя людзі не згодныя з уладай. Я проста ішла збоку, а каля царквы на Маскоўскім праспекце ўжо хацела адысці ад калоны, але пачалася мітусня.
Дзяўчына ўбачыла, што ўпаў на зямлю хлопец ў чырвонай куртцы — гэта быў удзельнік маршу пратэсту, якога сведкі-міліцыянты на судзе называлі «арганізатарам шэсця», «лідэрам, які паказваў натоўпу, што рабіць».
– Хлопец ляжаў без руху, тварам уніз. Мне хацелася дапамагчы яму: у мяне медыцынская адукацыя, і нас вучылі, калі чалавеку дрэнна, трэба аказаць дапамогу – і ўсё роўна пры гэтым, дзе ён знаходзіцца. Я хацела даведацца, у свядомасці ён ці не. Спрабавала прабрацца да яго праз натоўп, зрабіла некалькі спробаў. Думаю, змагла б яму дапамагчы, правесці агульны агляд, зразумець, ці ёсць у яго траўма. Дапамагчы хлопцу хацелі і іншыя людзі. А супрацоўнікі міліцыі спрабавалі іх разагнаць, а хлопца ўздымалі – і рабілі гэта не так, як гэта трэба рабіць, калі чалавек без прытомнасці.
– Адкуль вы ведалі, што хлопец без прытомнасці, калі вы да яго не падышлі? – удакладніў суддзя Сяргей Будрэвіч.
– Ён ляжаў і не варушыўся. І ўзнікла здагадка, што ён без прытомнасці.
Але прабрацца да маладому чалавеку Юлія не змагла:
— Слезацечны газ, які міліцыянты ўжылі супраць натоўпу, трапіў у тым ліку і на мяне. Мне было дрэнна дыхаць, паліліся слёзы. Калі я прыйшла ў сябе, хлопца ўжо забралі ў машыну.
На дзяўчыну, па яе словах, нахлынулі эмоцыі:
“Я ўдарыла па машыне. Я зрабіла гэта ненаўмысна, у мяне не было намеру пашкодзіць мікрааўтобус. Проста свае эмоцыі ў той момант я перавяла на машыну. Яна стала ад’язджаць, і я ўдарыла яе нагой два ці тры разы – у правую частку задняй дзверы. Затым падняла палку і кінула яе ўслед мікрааўтобусу. Навошта зрабіла гэта? Свае дзеянні цяпер растлумачыць не магу. Крыўда, злосць…”
– Акрамя вас хто-та яшчэ біў па аўтамабілю? – спытаў суддзя.
– Не звярнула ўвагі.
Юлію Кашавераву таксама абвінавачваюць у тым, што яна сарвала форменную кепку і медыцынскую маску з супрацоўніка АМАПу Аляксея Альхімовіча. Дзяўчына сцвярджае, што не рабіла гэтага:
– Я не зрывала маску і кепку з міліцыянта. У руках у мяне сапраўды ў нейкі момант былі такія рэчы. Кепку я знайшла на зямлі. Думала, што яна належыць хлопцу ў чырвонай куртцы, якога затрымалі, ці яшчэ камусьці з удзельнікаў шэсця. Крыху пазней я падняла і маску. Кепку і маску я аддала нейкай дзяўчыне, яна іх спакойна ў мяне забрала.
Па апісанні Кашаверавай, падабраныя ёю кепка і маска не маглі належаць супрацоўніку АМАПу:
— Кепка была чорная, з надпісам Life, вышытай шэрымі або бэзавым ніткамі. А маска чорная.
Міліцыя палічыла, што сваімі дзеяннямі Кашаверава нанесла шкоду аўтагаспадарцы УУС аблвыканкама на 841 рубель.
– Я не згодная з гэтай сумай, – заявіла абвінавачаная. – Я нанесла па машыне не больш за тры ўдары. Згодная з сумай 405 рублёў — аб такім шкоду УУС і заявіла першапачаткова. Менавіта столькі мой бацька ўжо выплаціў.
Кашаверава ўжо адбыла пад вартай 5 месяцаў. У 2020 годзе, перад затрыманнем, у яе памерла маці.
Поделиться ссылкой:


title: Капскі збіраецца на сход. Няўжо без гэтага не ўратаваць БАТЭ?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Яшчэ з дзясятак гадоў таму беларускі футбол меў цудоўную візітоўку — клуб са сціплага горада Барысава. БАТЭ віраваў ва ўсю моц — выйграваў адзін чэмпіянат краіны за другім ды грымеў у еўракубках, дзе мог эфектна распатроніць нават мюнхенскую «Баварыю».
Аднак час прайшоў — і ўсё змянілася. Шчасце скончылася, а карэта, што калісьці была залатой, ператварылася ў эпічны гарбуз. Барысаўскі феномен спазнаў дэкаданс. І нават на нацыянальнай арэне больш не дамінуе. У Беларусі два сезоны запар — іншыя чэмпіёны, а ў еўракубках заўзятары БАТЭ ўсё больш жывуць успамінамі. І спадзяванняў на дзівосны камбэк зусім не праглядаецца. Тут бы ўвогуле ўзбіцца хоць на нейкі трывалы шлях — і не сканаць пад ціскам знешнім абставінаў.
Вы скажаце: ну і што тут такога? Кожную сімфонію рана ці позна чакае апошні акорд. Любая імперыя рана ці позна развальваецца, як трухлявы свіран. Усё так, але, падобна, заняпад БАТЭ будзе абстаўлены іншымі дэкарацыямі. Прынамсі, без усеагульнага спачувальнага камлання, якое клуб за доўгія пераможныя гады, безумоўна, заслужыў. І нават без калектыўнай жалобы заўзятараў, якія гэтай зімой пакрысе адварочваюцца ад любімай каманды.
Сядзеў і не высоўваўся
Дасведчаны чытач, вядома, пра прычыну ўжо здагадаўся. 11 і 12 лютага адбудзецца мерапрыемства, якое афіцыйна называецца Усебеларускім народным сходам. Традыцыйным хэдлайнерам яго будзе Лукашэнка, а агулам у ім возьмуць ўдзел 2700 чалавек.
Як на гэты сход адбіралі дэлегатаў, як туды марна спрабавалі трапіць «простыя смяротныя», чаму гэты форум падобны на тэатр аднаго акцёра і якая легітымнасць тамтэйшых рашэнняў — гэта, канешне, тэма асобнай размовы. Як, дарэчы, і тое, што Павел Латушка са сваім Народным анатыкрызісным кіраваннем пагражае санкцыямі для ўдзельнікаў сходу ў выпадку, калі тыя аднагалосна і ў адзіным парыве наробяць там чагосьці антыканстутыцыйнага ды супрацьпраўнага.
Наша справа — футбол, і вось тут сталася так, што галоўны від спорту на УНС будзе прадстаўлены Андрэем Капскім. Кіраўніком і, фактычна, гаспадаром БАТЭ — ды, па-сутнасці, адзіным чалавекам з прафесійных футбольных колаў, якому на будучым тыдні пашанцуе моцна пляскаць у далоні ў гонар галоўнага дакладчыка.
На таемнай інаўгурацыі 23 верасня, памятаецца, было неяк весялей — прысутнічаў і старшыня федэрацыі Уладзімір Базанаў, і галоўны трэнер зборнай Міхаіл Мархель. Дый увогуле шырокая грамада спартыўнага бамонду. Цяпер жа адказваць за футбол збіраецца адзін Капскі — астатнія ці то не пайшлі, ці то іх не запрашалі. І гэта натуральным чынам выклікала ў грамадстве хвалю крытыкі, расчаравання і абурэння.
Раней Андрэй Капскі не быў заўважаны ў сімпатыях да рэжыму — сядзеў сабе цішком ды не высоўваўся, як і большасць у памяркоўным нашым футбольным соцыуме. Тым больш БАТЭ паводле духу свайго, гісторыі і справаводства, клуб, хутчэй, прыватны. І чаго яму ўжо карціць адзначыцца ў рахманай масоўцы, якая рыхтуецца ўхваляць геніяльныя планы на будучую пяцігодку? Дый барысаўскую каманду наверсе цяпер асабліва не лашчаць — хутчэй, наадварот, выціраюць аб яе ногі, і нібыта атрымліваюць ад таго нават асалоду.
Не пусцілі за мяжу — змаўчаў
У беларускім футболе цяпер міжсезонне. Каманды рыхтуюцца на новага чэмпіянату, трэніруюцца і спарынгуюць на зборах. Здавалася б, руціна, зацішша, але не зусім. Ці не ўпершыню ў гісторыі клубы вымушаныя ўжывацца ў новы трэнд на мяжы фантастыкі, ад якога яшчэ ўчора ў любога функцыянера альбо трэнера вочы б палезлі на лоб. Аднак час цяпер асаблівы, і вочы на месцы — лыпаюць, звыкаюцца з тым, што паводле нейкага эксцэнтрычнага чыноўніцкага ноу-хау футбалістаў у Беларусі зрабілі амаль што невыязнымі.
Раней клубы маглі самі планаваць свае зімовыя паводзіны — і шчыльнымі радамі ехалі за якасным трэнінгам у цёплае замежжа (часцей за ўсё, у параўнальна танную Турцыю). Цяпер жа — ніякага свавольства і самакіравання. Усё праз узгадненне на ўзроўні Мінспорту, а гэта той яшчэ біном.
Фактычна, выязныя гастролі забароненыя — маўляў, каб дзяржаўныя грошы заставаліся ў краіне. Рыхтуйцеся на радзіме, на палях з натуральнай сінтэтыкі — для таго вам манежы і пабудавалі. Большасць так і робіць, і гульцы пакорліва топчуць траўманебяспечныя штучныя газоны. Але ж з любога правіла, як вядома, ёсць красамоўныя выключэнні. І калі некаму вельмі хочацца зганяць за мяжу і адпрацаваць тактыку пад сонейкам і на сапраўдным грунце, то мытня, як у тым кіно, умее даваць дабро.
І вось ужо салігорскі «Шахцёр», якім апякуецца магутны «Беларуськалій», паляцеў праграваць маторы ажно ў Дубай. І вось ужо брэсцкі «Рух» — клуб праўладнага бізнесоўца Аляксандра Зайцава — набіраецца моцы на турэцкім беразе. І вось ужо мінскае «Дынама» — праект, набліжаны да сілавога блоку, — становіцца лагерам у субтрапічным Сочы, дзе цёмныя ночы.
БАТЭ таксама хацеў выйсці ў людзі ў белых штанах, як той ільфа-пятроўскі Балаганаў. Аднак яго «ў вырай» не пусцілі. Міністэрства спорту заблакавала зборы барысаўчан у Турцыі, дый яшчэ патлумачыла гэта з пэўным цынізмам. Сядзіце дома, экс-чэмпіёны, бо, з аднаго боку, у Беларусі створаныя ўсе ўмовы для круглагадовай працы, а з другога — у свеце склалася зусім ужо цяжкая «эпідэміялагічная сітуацыя, выкліканая распаўсюдам каронавіруснай інфекцыі, у тым ліку выкліканай новым штамам, што быў выяўлены ў Вялікабрытаніі…»
Так БАТЭ дома і застаўся, а тут яшчэ — відаць, каб мала не падалося, — на Капскага наехаў і асабіста міністр Сяргей Кавальчук. На сумеснай калегіі Мінспорту і БФФ кіраўнік галіны фамільярна папракнуў барысаўскага менеджара: «Андрэй Капскі, ты не крыўдуй за БАТЭ. Вам адмоўлена». І дадаў, узнёсшыся ў эмпірэі: «Вялікі клуб, праславіў краіну на міжнароднай арэне, а колькі ўклаў за 25 гадоў у сваю школу?.. Не будзе дзіцячага футбола — не з’явіцца і дарослага».
Шэф БАТЭ і гэта маўкліва праглынуў, хаця яму было што адказаць. Бо калі і папракаць каго ва ўзнікненні аўгіевых стайняў у нашым дзіцячым футболе, то не ў першую чаргу Барысаў. Тут наўсцяж вінаватыя, і калі па коле прайсці, то да федэрацыі з міністэрствам таксама пытанні абавязкова знойдуцца.
Але дзяўбуць БАТЭ — як нейкага двоечніка, быццам «Баварыю» і «Арсенал» некалі перамагаў не ён, а мазырская «Славія» ці «Белшына» з Бабруйска. Быццам ён, а не «Шахцёр» з году на год вылятае з еўракубкаў на першых стадыях, праядаючы тлустыя дзяржаўныя бюджэты і прайграючы якім-небудзь малдаванам.
Атрымаў спадчыну
Справядліва спытаць: а чаго дзяўбуць? На тое, як лічыцца, ёсць дзве прычыны.
Першая — застарэлая нелюбоў да Барысава з боку некаторых чыноўнікаў федэрацыі. Антыпатыя, саспелая яшчэ ў тыя часы, калі БАТЭ кіраваў іншы Капскі — Анатоль, самы паспяховы футбольны менеджар суверэннай Беларусі. Гэта ён стварыў клуб — і ад самых нізоў узнёс да касмічных вяршынь. Гэта ён аберагаў каманду, спарадзіў там славутую барысаўскую аўру, якая натхняла футбалістаў на буйныя перамогі. Гэта ён зрабіў БАТЭ камерцыйна паспяховым, а значыць — незалежным і самадастатковым. А паспяховых у Беларусі не любяць — і гэта назіранне не новае.
Кажуць, Капскі-старэйшы і цяпер бы не даў сваё дзецішча ў крыўду — ён умеў ставіць на месца апанентаў. Аднак гэтага мы ўжо дакладна не даведаемся, бо легендарны функцыянер сышоў з жыцця праз анкалогію яшчэ ў верасні 2018-га, на 53-м годзе жыцця. Сышоў — і пакінуў клуб на маладасведчанага сына, то-бок фактычна безабаронным.
Другая прычына кіраўнічай непрыязнасці да БАТЭ, здаецца, палягае ў палітычнай плоскасці. Не сказаць, каб Барысаў быў надта апазіцыйным, бо футбалісты, з іх зайздроснымі заробкамі пераважна ад дзяржаўнай шчодрасці, — не тое саслоўе. Аднак то паўабаронца Станіслаў Драгун выкажацца ў падтрымку баскетбалісткі Алены Леўчанка, то нападаючы Мікалай Сігневіч напіша сторыз за перамены, то гульцы ў адмысловым відэа выступяць супраць гвалту, то на матч зборнай выйдуць з белымі стужкамі…
Улады, асабліва апошнім часам, намастачыліся зводзіць з такімі рахункі — як у асабістым парадку, так і дзейнічаючы супраць цэлых асяродкаў. Таму, калі аднойчы Андрэй Капскі распавядзе пра сённяшнія змрочныя часы, без палітычнага чынніку яго расказ наўрад ці абыдзецца.
Вырашыў дагадзіць
Але пакуль Андрэй Анатольевіч працягвае маўчаць. Прычыны свайго нечаканага дэлегацтва на УНС ён каментаваць адмовіўся, але ж яны і не схаваныя ў самай далёкай шуфлядзе.
Калісьці перад выбарамі, яшчэ на свабодзе, Віктар Бабарыка слушна казаў, што найлепшы гарант незалежнасці Беларусі — не прэзідэнт-патрыёт, а ў першую чаргу ўстойлівая эканоміка. Так адбылося і з самым тытулаваным клубам краіны. З-за пагаршэння вынікаў (у першую чаргу ў еўракубках) дабрабыт БАТЭ моцна пахіснуўся. І цяпер барысаўчанам будзе цяжка выжыць без дзяржаўнай дапамогі.
Насамрэч, гэтая дапамога прапісаная ў спецыяльных нарматыўных дакументах — і яе ў рознай ступені маюць ці не ўсе беларускія клубы. Але ж спецыфіка — як з тымі замежнымі трэніровачнымі зборамі: каб атрымаць болей, трэба быць у добрых стасунках з кіраўніцтвам. Трэба быць добранадзейным і хрыбетнікам адчуваць ваганні генеральнай лініі.
За тым, як мяркуецца, Капскі на сход і ідзе. Не ірвецца, вядома, але шматзначна прапанавалі — і тут ужо «або-або». Ці пагаджайся, дэманструй лаяльнасць і атрымлівай шанцы на фінансаванне, ці выжывай як хочаш.
І шэф БАТЭ вырашыў дагадзіць. Уліцца ў шэрагі бюджэтнікаў, мясцовых дэпутатаў, чыноўнікаў ды яшчэ тых, хто прайшоў жорсткі ідэалагічны фільтр пры адборы. Наколькі вострая дылема перад ім стаяла — пытанне філасофскае, але адказ на яго трэба шукаць, маючы на ўвазе тысячы затрыманых, сотні палітвязняў, рэпрэсіі, звальненні, гвалт… Свая кашуля, вядома, бліжэй, але ж і салідарнасць, ахвярнасць беларусаў у гэтыя месяцы — не пусты гук. Тым больш, прасіць у дзяржавы, як паказвае практыка, — гэта працэс безупынны. Калі аднойчы руку працягнуць, потым давядзецца рабіць гэта зноў і зноў. Зноў і зноў — плацячы па рахунках.
Ну і хай сабе — вырашыў, дык вырашыў. Яшчэ, глядзі, і на выступ да мікрафону запросяць — як дзесяць гадоў таму Капскага-старэйшага. Тады, аднак, часы былі іншыя, дый стваральнік БАТЭ заставаўся шчырым прыхільнікам дзяржаўнага курсу. Цяпер усё змянілася — і настрой грамадства перш за ўсё. Здабываючы на часовы пражытак зараз, лёгка страціць нешта большае, прычым — назаўжды.
Уласна, працэс пайшоў — ад БАТЭ пачалі ўжо адварочвацца заўзятары. А гэта, па гамбургскім рахунку, самае горшае, што можа быць у футболе.
Поделиться ссылкой: