description: Новы кіраўнік рэгіёна – другі з ліку "варагаў". Сесія Гомельскага аблсавета 22 снежня зацвердзіла Івана Крупко на пасаду старшыні аблвыканкама. Новага

title: "Мы не можам загубіць Гомельскую вобласць"

maintext:
Новы кіраўнік рэгіёна – другі з ліку “варагаў”.
Сесія Гомельскага аблсавета 22 снежня зацвердзіла Івана Крупко на пасаду старшыні аблвыканкама. Новага прызначэнца, як перадае БЕЛТА, дэпутатам прадставіў кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта Іван Сяргеенка. Ён паведаміў, што Крупко працоўны шлях пачынаў спецыялістам адной з гаспадарак Нясвіжскага раёна на Міншчыне, потым узначальваў Мінскі райвыканкам. Да апошняга часу няпоўныя два гады займаў пасаду міністра сельскай гаспадаркі і харчавання. Прызначэнне кіраўніком рэгіёна Івана Крупко з улікам яго досведу і прафесіяналізму, зазначыў прамоўца, «без сумневу павінна прыдаць дадатковы імпульс развіццю краю».
Новы старшыня Гомельскага аблвыканкама – другі кіраўнік рэгіёна ў найноўшай гісторыі з ліку, так бы мовіць, варагаў. Ён заатэхнік паводле першай адукацыі, паводле другой – спецыяліст у кіраванні прадпрыемствамі аграпрамысловага комплексу. Змяніў на пасадзе Генадзя Салаўя, таксама спецыяліста па заатэхніі, які ў свой час, як і Крупко, ачольваў на Міншчыне Нясвіжскі райвыканкам.
Старшыняваў Салавей у Гомелі толькі тры гады, найменей з усіх сваіх папярэднікаў. Своеасаблівымі маркерамі ў яго дзейнасці на пасадзе кіраўніка вобласці сталі брутальны разгон і рэпрэсіі ў дачыненні да пратэстоўцаў, што выступалі супраць фальсіфікацыі выбараў, хоць публічна ў Жлобіне перад рабочымі-металургамі цяпер ужо былы кіраўнік абяцаў нікога не чапаць, калі чалавек не мае дачынення да крымінальных злачынстваў. Тым часам 25-гадовы гамяльчанін Аляксандр Віхор, які не браў непасрэднага ўдзелу ў маніфестацыях, стаў смяротнай ахвярай разгону. Спрычыніўся таксама экс-губернатар і да адкрыцця ў верасні мінулага года флагштока для афіцыйнага дзяржаўнага сцяга за 1,5 мільёна рублёў. Акрамя таго, за абразлівы каментарый на адрас Салаўя пад відэасюжэтам на YouTube пачалі пераследаваць лідара гомельскага рок-гурта Gods Tower Уладзіслава Наважылава, яму ўрэшце прысудзілі тры гады «хіміі», але ён з’ехаў з краіны.
З эканамічнымі вынікамі складаней. Сёлета Гомельская вобласць заўважна «прасела» ў вытворчасці жывёлагадоўчай прадукцыі. У прыватнасці, вытворчасць жывёлы і птушкі (у жывай вазе), а таксама малака за студзень–лістапад склала адпаведна 85,5 і 93,4 працэнта да ўзроўню мінулага года. Згалелі збожжавыя палеткі ў рэгіёне, ураджайнасць якіх гайдаецца ў межах 23 цэнтнераў зерня з гектара. У вобласці ёсць раёны, якія працяглы час застаюцца ў шэрагу дэпрэсіўных з надзвычай нізкімі заробкамі працаўнікоў, – гэта найперш Кармянскі і Лоеўскі.
Праблемнымі застаюцца прамысловыя прадпрыемствы. Той жа «Гомсельмаш» за мінулы год спрацаваў з чыстымі стратамі на 407 мільёнаў рублёў – такія лічбы дадзены ў справаздачы, змешчанай на адзіным партале фінансавага рынку. Завод вінен 1,1 мільярда рублёў па доўгатэрміновых абавязальніцтвах і 512 мільёнаў рублёў па кароткатэрміновых крэдытах. Дзяржава вымушана ратаваць прадпрыемства.
Беларускі металургічны завод, які знаходзіцца ў Жлобіне, у 2020 годзе чыстага прыбытку атрымаў толькі 36 тысяч рублёў.
Відаць, нездарма Аляксандр Лукашэнка, прадстаўляючы актыву Гомельшчыны новага кіраўніка аблвыканкама, зазначыў: «Мы не можам загубіць Гомельскую вобласць, і мы яе не загубім. Гэта выключана. Нават калі ўсе вы адмовіцеся ад гэтай ідэі аднавіць магутнасць гомельскай зямлі, мы пойдзем з іншымі людзьмі. Мы павінны аднавіць Гомельшчыну. Гэта цудоўны край, і лепшага куточка ў нас няма. Гэта асаблівы край Беларусі, і мы яго абавязкова захаваем».
Як змяніць сітуацыю ў аграрным сектары рэгіёна, кіраўнік дзяржавы таксама вызначыў. «Трэба навесці парадак ў вобласці, вызначыцца з севазваротамі, падключыць прамысловасць, гарады да пад’ёму сельскай гаспадаркі. Гэта будзе ваша задача. І калі ўжо прынялі рашэнне, то да трох не трэба гаварыць. Зараз час такі – ваенны. Каб мы паменш якойсьці цяганінай, бюракратызмам займаліся», – азадачыў актыў Лукашэнка.
Новаму старшыні Гомельскага аблвыканкама Івану Крупко – 47 гадоў, родам ён з Карэліцкага раёна, што на Гродзеншчыне.
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Два гады калоніі за "пацягнутую ўніз руку" супрацоўніка АМАП, чаго, верагодна, наогул не было

maintext:
2 снежня суд Цэнтральнага раёна Гомеля пакараў 49-гадовую Ларысу Кузьменка, якая пакутуе на псіхічны разлад, клаўстрафобію і дэпрэсіі, двума гадамі зняволення ў калоніі агульнага рэжыму.
Жанчына прызнана вінаватай у гвалце ў дачыненні да камандзіра звяна АМАП (на падставе артыкула 364 Крымінальнага кодэкса) на нядзельным маршы пратэсту года супраць фальсіфікацыі выбараў, які прайшоў 27 верасня 2020 года. На тым маршы сілавікі ўжылі супраць мірных гараджан слёзатачывы газ і святлошумавыя стрэлы з падствольнікаў аўтаматаў. Разглядаў крымінальную справу суддзя Сяргей Салоўскі. Дзяржаўны абвінаваўца з пракуратуры Сідарэнка акурат і прасіў пакараць жанчыну 2 гадамі няволі, заявіўшы ў спрэчках, што віна яе даказана матэрыяламі справы.
З такой высновай катэгарычна не пагадзілася абаронца падсуднай адвакат Вікторыя Фаменка. Яна нават прасіла суд вынесці прыватнае азначэнне на адрас следчага, які даследаваў крымінальную справу Кузьменка, а таксама прызнаць паказанні сведак Іванова і Віктарава няпэўнымі. Больш за тое, адвакат, спасылаючыся на заканадаўства, выказала меркаванне, што суду наогул нельга выносіць вырак на падставе дапушчэнняў ці здагадак. Пацярпелы супрацоўнік АМАП даваў тры супярэчлівыя паказанні, на судзе гэтыя супярэчнасці не зняты, а прадстаўнік пракуратуры нават не абгрунтаваў, якое з паказанняў лічыць верагодным.
У чым абвінавацілі жанчыну?
Паводле версіі следства, 27 верасня мінулага года падчас маршу пратэсту на вуліцы Савецкай ў Гомелі Ларыса Кузьменка наўмысна ўжыла гвалт ў дачыненні да камандзіра звяна ўзвода аператыўна-баявога прызначэння АМАП УУС Гомельскага аблвыканкама Пятрова. У абвінавачванні ўказана: «…падышоўшы да Пятрова, выкарыстоўваючы грубую фізічную сілу, схапіла рукамі за левую руку Пятрова і, утрымліваючы яго з мэтай бесперашкоднага праходу калоны пратэстуючых, з сілай пацягнула яго руку ўніз, зрушыла ўказанага супрацоўніка УУС з месца, тым самым пазбавіла яго фізічнай магчымасці выконваць ускладзеныя на яго службовыя абавязкі, прычыніўшы такім чынам апошняму пабоі і фізічны боль». І зроблена гэта было, як сцвярджала следства, а за ім і дзяржабвінаваўца, «па матывах палітычнай варожасці».
Што казаў пацярпелы?
Пацярпелы камандзір звяна П.П.Пятроў (прозвішча несапраўднае, легендызаванае) на судзе не прысутнічаў, напісаў заяву, што знаходзіцца зараз на «лістку непрацаздольнасці». Абвінавачаная і яе адвакат наогул былі супраць пачатку судовага разбіральніцтва ў адсутнасць «Пятрова». Ён тройчы даваў паказанні наконт падзей 27 верасня 2020 года на вуліцы Савецкай, калі адбыўся марш пратэсту.
У двух з іх фігуруе сямейная пара з прозвішчам Сняжковы. Акурат жанчына з такім прозвішчам (яна пакарана летась адміністрацыйна. – Аўт.) локцем націснула амапаўцу на плячо, і ён адчуў боль. Пра гэта Пятроў распавядаў ў сваіх паказаннях з нагоды інцыдэнту, што называецца, па гарачых слядах – у верасні і лістападзе мінулага года. Кузьменка ў тых першых паказаннях нават не ўпамінаецца. І толькі сёлета ў жніўні, калі Ларыса Кузьменка ўжо была арыштавана, амапавец «Пятроў» прыгадаў, што яна «павісла ў яго на руцэ».
Якія ёсць доказы?
Да медыкаў і ў судмедэкспертызу пацярпелы наконт пабояў не звяртаўся, з калегамі не абмяркоўваў.
У далучаных да крымінальнай справы відэа і скрыншотах не зафіксаваны момант гвалту над «Пятровым». Апошні на допыце ў следчага заяўляў, што пра Ларысу Кузьменка сёлета ў жніўні ён прыгадаў, паглядзеўшы відэа. На гэта ў спрэчках абаронца абвінавачанай выказала здзіўленне: якім чынам пацярпелы супрацоўнік АМАП успомніў тое, чаго няма на відэа?
Нейкай міфічнай здольнасцю экстрасэнсаў назвала абаронца і паказанні сведак Іванова і Віктарава, якія нібыта апазналі Кузьменка ў масцы і акулярах на мінулагоднім маршы. Маўляў, яна было ў чорнай куртцы і светлай спадніцы. Аднак нават экспертыза не здолела вызначыць, што адзенне Ларысы адпавядала таму, у што апранута незнаёмка, зафіксаваная на відэа і ў скрыншоце. Яна расстаўляе рукі, як бы аберагае пратэстоўцаў ад АМАПа.
Тая ж незнаёмка знята і на газоне, але яна ніяк не нападае на амапаўцаў – гэта яны спрабуюць ёй дапамагчы падняцца.
Дзе была Кузьменка?
Падчас маршу пратэсту 27 верасня 2020 года Ларыса Кузьменка была на вуліцы Савецкай, але на яе працілеглым баку, побач з цыркам.
«Спявала гімн Беларусі і была затрымана», – казала яна ў апошнім слове на судзе.
Гэта пацверджана і матэрыяламі адміністрацыйнай справы супраць жанчыны. 27 верасня яе затрымалі, завезлі ў Цэнтральны РАУС. Там ў яе здарыўся прыступ панічнага страху.
«Гэта было вусцішна бачыць!» – расказвала выкладчыца ўніверсітэта Наталля Суслава, таксама затрыманая ў той вераснёўскі дзень. Тым не менш Ларысу адправілі ў ІЧУ, а 28 верасня суд Навабеліцкага раёна пакараў Кузьменка 7 суткамі арышту паводле «народнага артыкула» – «удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве».
У ізалятары Ларыса адбыла толькі блізу двух сутак, бо апынулася ў псіханеўралагічным шпіталі. Там у яе і дыягнаставалі псіхічны разлад. Пазней па скарзе абласны суд скасаваў 7-суткавы адміністрацыйны арышт, пакінуўшы фактычна адбытыя двое сутак.
Абарона Ларысы Кузьменка хадайнічала далучыць адміністрацыйную справу да матэрыялаў крымінальнай, што суд і задаволіў.
Дзяржабвінаваўца Сідарэнка ў сваю чаргу выказаў меркаванне, што Кузьменка магла паспець перайсці ад дома №42 на вуліцы Савецкай, дзе здарыўся інцыдэнт паміж пратэстоўцамі і АМАПам, да цырка, на няцотны бок. Маўляў, паміж падзеямі – разбежка 12 хвілін. Але і тут незадача: насамрэч паміж «гвалтам» на Савецкай і спяваннем гімна толькі 8 хвілін. Але не гэта галоўнае. На вуліцы ўстаноўлены відэакамеры. Следства не прадаставіла відэафіксацыі з камер, дзе незнаёмка ў чорна-белым адзенні пераходзіць з цотнага на няцотны бок вуліцы. Ёсць відэа, што нейкая жанчына ў падобным адзенні рухаецца акурат туды, дзе «П.Пятрову» прычынілі «фізічны боль».
Не зразумела
Ларыса Кузьменка – інжынер-тэхнолаг, 22 гады працавала на фабрыцы «Гомельшпалеры». Характарыстыка з прадпрыемства ў яе проста выдатная. Яна – высокакваліфікаваны спецыяліст, ветлівая, прыязная.
Арыштавалі Ларысу Міхайлаўну за мінулагоднія падзеі сёлета 6 жніўня, у суд дастаўлялі з СІЗА пад канвоем. Невысокага росту, мадэльнай знешнасці, у клетцы яна на першым пасяджэнні суда не магла стаяць, абапіралася рукой на сцяну. Нават калі жанчына сядзела, рукі і ногі ў яе раз-пораз трэсліся. З носа пайшла кроў – чырвоны след быў бачны на насоўцы, якой жанчына выціралася. Суддзя зачытаў даведку з медчасці, што па стане здароўя яна можа ўдзельнічаць у працэсе, але дазволіў ёй адказваць на пытанні седзячы. На судзе яна адмовілася даваць паказанні, раней толькі адказвала на пытанні следства.
Сталага ўзросту бацька Ларысы Міхаіл Дзмітрыевіч, які прыклыпаў у суд з кавенькай, дзівіўся закавырыстым фармулёўкам абвінавачвання і сцвярджаў, што дачка за сваё жыццё і мухі не пакрыўдзіла.
Пасля агучвання прысуду, суддзя Салоўскі запытаўся ў Кузьменка, ці зразумелы ёй прысуд.
– Незразумелы, бо гэтага я не рабіла, – з плачам адказала жанчына.
Вырак суда Цэнтральнага раёна Ларыса Кузьменка з адвакатам маюць намер абскардзіць у вышэйшай судовай інстанцыі.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»

fasttext_language: be


title: Іх гістарычны след. Менахем Бегін

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86-96.)
23. Менахем Бегін (16 жніўня 1913 г. – 9 сакавіка 1992 г.)
М.Бегін – дзяржаўны дзеяч Дзяржавы Ізраіль.
Менахем Бегін нарадзіўся ў Брэст-Літоўску (цяпер Брэст). Скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта, дзе атрымаў ступень доктара права. У 1931 годзе ўступіў у маладзёжную арганізацыю «Бейтар», а ў 1938-м узначаліў гэтую арганізацыю ў Польшчы. У сувязі з удзелам у маніфестацыі пратэсту супраць абмежаванняў яўрэйскай эміграцыі ў Палесціну Бегін быў арыштаваны польскімі ўладамі і адсядзеў некалькі месяцаў у турме.
На пачатку Другой сусветнай вайны пераехаў у Вільню, дзе ў 1940 годзе быў арыштаваны савецкімі ўладамі і прыгавораны да васьмі гадоў зняволення ў Пячорскіх лагерах у Сібіры. Напрыканцы 1941 года як польскі грамадзянін быў вызвалены з лагера і ўступіў у армію генерала Андэрса, якая фарміравалася на тэрыторыі СССР па дамоўленасці з польскім урадам у эміграцыі. У складзе арміі ў 1942 годзе М.Бегін прыбыў у Палесціну. Пасля дэмабілізацыі з арміі стаў камандзірам яўрэйскай падпольнай ваеннай арганізацыі «Іргун цвай леумі», якая вяла ўзброеную барацьбу супраць брытанскай адміністрацыі ў Палесціне. Пасля абвяшчэння Дзяржавы Ізраіль М.Бегін прыняў рашэнне аб расфарміраванні арганізацыі «Іргун» і ўключэнні яе ў Армію абароны Ізраіля.
Перад выбарамі ў кнесет 1-га склікання ў 1948 годзе быў заснаваны рух «Херут», лідарам якога стаў Менахем Бегін. Ён узначальваў апазіцыю ў кнесеце на працягу 20 гадоў. У 1967 годзе увайшоў у якасці міністра без партфеля ва ўрад нацыянальнага адзінства, які сфарміраваў Л.Эшкалом. Гэтую пасаду М.Бегін займаў да 1970 года, калі ўрад Г.Меір прыняў рашэнне правесці мірныя перамовы з арабскімі краінамі на падставе частковага вызвалення тэрыторый, занятых ізраільцянамі ў ходзе Шасцідзённай вайны.
У 1970–1973 гадах М.Бегін кіраваў апазіцыйным блокам «Гахала», а пасля выбараў у кнесет 8-га склікання ў 1973 годзе стаў лідарам блока «Лікуд».
У 1977 годзе ён стаў шостым прэм’ер-міністрам Ізраіля і быў на гэтай пасадзе да 1983 года. Займаў жорсткую пазіцыю ў адносінах да арабскіх краін, актыўна спрыяў стварэнню ізраільскіх пасяленняў на заходнім беразе ракі Іардан. Але калі прэзідэнт Егіпта А.Садат выступіў з мірнай ініцыятывай (1977) і наведаў Іерусалім, М.Бегін вітаў гэты крок і ўключыўся ў шматмесячныя мірныя перамовы. У выніку 26 сакавіка 1979 года ў Кэмп-Дэвідзе (ЗША) было падпісана мірнае пагадненне паміж Егіптам і Ізраілем.
За дасягненне міру на Блізкім Усходзе М.Бегіну (разам з А.Садатам) была прысуджана Нобелеўская прэмія міру 1978 года.
М.Бегін прызнаваў перавагу дзяржаўных і нацыянальных інтарэсаў над класавымі і асабістымі, прытрымліваўся ліберальных поглядаў у эканоміцы. Ён валодаў талентам выдатнага аратара і палеміста, апублікаваў шэраг кніг, сярод якіх «Паўстанне» (1950), «Белыя ночы» (1953, успаміны аб савецкіх папраўча-працоўных лагерах), «У падполлі: сачыненні і дакументы» (1959–1961, у 4 т.).
Памёр і пахаваны ў Іерусаліме.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Ці будуць апазіцыйныя партыі дабівацца доступу да дзяржаўных СМІ - тэлебачання, радыё, газет?

maintext:
Учора, калі работа над чарговым нумарам «Народнай Волі» падыходзіла да завяршэння, стала вядома, што на ўсенароднае абмеркаванне вынесены праект новай Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Паколькі незалежныя сродкі масавай інфармацыі фактычна знішчаны або абмежаваны ў сваёй дзейнасці, то для многіх палітычных і грамадскіх структур востра паўстае праблема галоснасці, данясення сваёй пазіцыі да шырокіх мас. З гэтай нагоды «Народная Воля» вырашыла правесці чарговае бліц-апытанне з такой фармулёўкай:
ЦІ БУДУЦЬ АПАЗІЦЫЙНЫЯ ПАРТЫІ ДАБІВАЦЦА ДОСТУПУ ДА ДЗЯРЖАЎНЫХ СМІ – ТЭЛЕБАЧАННЯ, РАДЫЁ, ГАЗЕТ?
І ці будуць выкарыстоўваць іншыя публічныя формы выказвання меркаванняў грамадзян – сходы, пікеты, мітынгі, дэманстрацыі і г.д.?
Сяргей КАЛЯКІН, лідар Беларускай партыі левых «Справядлівы свет»:
– Па-першае, спачатку хацелася б пазнаёміцца з праектам новай Канстытуцыі. Улада хоча згарнуць яе абмеркаванне, бо хто гэта абнародуе лёсавызначальны дакумент напярэдадні Новага года? Абяцалі ж зрабіць гэта яшчэ летам. А тут свята за святам, ці ж да рэферэндуму, які быццам павінен прайсці ў лютым?
Мы нават не ведаем, як будуць прымацца заўвагі і прапановы, бо абмеркаванне прадугледжвае, што заўвагі ад людзей павінны накіроўвацца ў адпаведныя камісіі. Якія? Адным словам, шмат пытанняў.
Але дакладна скажу, што наша партыя будзе ў адпаведнасці з законам дабівацца магчымасці выказаць свой пункт гледжання на новую Канстытуцыю. У тым ліку і ў дзяржаўных СМІ. Трэба глядзець, што яна прынясе беларусам і ці варта за яе наогул галасаваць.
Думаю, калі падчас электаральнай кампаніі закон дазволіць праводзіць пікеты, то трэба выкарыстоўваць і гэты момант.
Ігар БАРЫСАЎ, старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада):
– Калі не працуе закон, то ўсё астатняе робіцца абсалютна пустым і непатрэбным. Мы дамагаліся выступлення на дзяржаўным тэлебачанні ў жніўні мінулага года, але кіраўнік БТ Іван Эйсмант у сваім адказе адзначыў, што яны самі вырашаюць, каго запрашаць на перадачы.
Таму, нават зыходзячы з гэтага, бачым, што ёсць непрабіваемая сцяна ў палітыцы дзяржаўных СМІ, якія ўключаны ў сістэму дзяржпрапаганды, а не інфармавання грамадзян і асвятлення розных пазіцый па значных для Беларусі падзеях. Іншых публічных формаў для выказвання меркавання не засталося.
Трэба дадаць, што ў нас складанасці з арэндай памяшкання на правядзенне з’езда, не кажучы ўжо пра іншыя формы актыўнасці. Апроч таго, у нас няма гарантый бяспекі нашых таварышаў, якія гатовы быць заяўнікамі і ўдзельнічаць у масавых мерапрыемствах.
А ўвогуле, як і раней, з працэсу абмеркавання новай Канстытуцыі выключаны як народ, так і палітычныя партыі, якія прытрымліваюцца непраўладных пазіцый. «Круглы стол» Васкрасенскага – гэта не больш як прафанацыя, бо рэальны варыянт новай Канстытуцыі пішацца не ім, а з удзелам Адміністрацыі прэзідэнта. Усё пакуль выглядае так, што адбываецца наменклатурны транзіт, які патрэбны і беларускім чыноўнікам, якія хочуць больш паўнамоцтваў, і расійскім палітыкам, якія хочуць размаўляць не толькі з Лукашэнкам. Усе астатнія ў гэтым працэсе – не больш як назіральнікі, бо транзіт павінен адбывацца без збояў і альтэрнатыўных праектаў. Ціск на назіральнікаў і зачыстка незалежных грамадскіх аб’яднанняў – гэта не што іншае, як стварэнне ідэальных умоў для рэалізацыі задумак улад.
Сяргей ЧЭРАЧЭНЬ, лідар партыі «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада»:
– Мы сваю пазіцыю будзем прасоўваць у сацыяльных сетках, там у нас на сённяшні момант даволі шматлікая аўдыторыя. Мяркую, гэта найбольш прадуктыўнае выкарыстанне сваіх сіл і магчымасцяў па пытанні абмеркавання праекта новай Канстытуцыі.
Што датычыцца нашага магчымага звароту ў дзяржаўныя СМІ, то я добра разумею: туды нас проста не дапусцяць. Мы ж бачым, якая зараз праводзіцца палітыка дзяржавы ў плане зачысткі інфармацыйнага поля. Таму, думаю, нават час не варта траціць на звароты ў дзяржаўныя СМІ. Тым больш што БТ зараз глядзіць толькі той электарат, які свята верыць у прапаганду, і змяніць яго перакананні дакладна не атрымаецца.
Што датычыцца магчымай падачы заявак на пікеты ці мітынгі, то давайце не будзем бегчы наперадзе каня. Спачатку трэба пачытаць праект, а затым ужо думаць, як дзейнічаць далей.
Мікалай КАЗЛОЎ, старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі:
– Калі мы кажам пра змены ў Канстытуцыі, то друкаваць праект такога лёсавызначальнага дакумента за месяц да рэферэндуму – гэта здзек з народа. Людзі ж павінны ведаць, што за змены чакаюць іх і краіну, патрэбна шырокае абмеркаванне па розных пытаннях і праблемах, неабходны былі б дыскусіі з удзелам не толькі праўладных аналітыкаў, але і шырокай грамадскасці.
А зараз усіх зачысцілі – няма ні грамадскасці, ні незалежных СМІ. Таму ніякага абмеркавання па сутнасці не будзе. І партыі тут ні пры чым. Яны ў такой сітуацыі ні на што паўплываць не могуць.
Аляксей ЯНУКЕВІЧ, намеснік старшыні Партыі БНФ:
– Пакуль не чыталі праект новай Канстытуцыі, нічога не плануем. Калі пазнаёмімся з праектам і ўбачым, што дазволена, а што забаронена, ад гэтага і будзем адштурхоўвацца.
Дзмітрый КУЧУК, кіраўнік Беларускай партыі «Зялёныя»:
– Магчыма, наша партыя наогул адмовіцца ад усялякага ўдзелу ў гэтай кампаніі, бо ў сённяшніх умовах фактычна немагчыма займацца паўнавартаснай агітацыяй. Пазакрывалі практычна ўсе грамадскія арганізацыі, зачысцілі незалежныя СМІ, з якімі мы заўсёды працавалі. Не думаю, што ў такой сітуацыі нашай і іншым апазіцыйным партыям будуць рады на дзяржаўным тэлебачанні, радыё ці ў газетах. Давайце будзем рэалістамі: нас туды не дапусцяць.
Таму мы, хутчэй за ўсё, нават адмовімся ад кампаніі назірання за рэферэндумам. Перш за ўсё ў мэтах бяспекі тых нашых актывістаў, якія яшчэ засталіся ў Беларусі. Бачым, што зараз пад рэпрэсіі трапляюць нават тыя, хто працаваў назіральнікам падчас прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, таму не хочацца рызыкаваць людзьмі. Не тыя часы, не тая абстаноўка. А таму на пікеты заяўкі падаваць не будзем. Нават за афіцыйную заяўку могуць адправіць на суткі, таму мы не можам падстаўляць сябраў нашай партыі.
Андрэй ДЗМІТРЫЕЎ, сябра аргкамітэта па стварэнні «Нашай партыі»:
– Мяркую, зарэгістраваным партыям трэба выкарыстоўваць магчымасць гаварыць з людзьмі пра будучыню краіны, паказваць падчас кампаніі, што ў краіне ёсць і іншае меркаванне.
Але пры гэтым трэба цудоўна разумець, што сам рэферэндум нічога прынцыповага не зменіць у сістэме кіравання ў Беларусі. Умоўна кажучы, людзям прапануецца выбраць, як называць правадыра – «вялікім» ці «любімым».
У 1996 годзе быў рэферэндум з рэальнай альтэрнатывай, бо былі дзве Канстытуцыі – Вярхоўнага Савета і той, што была распрацавана Адміністрацыяй прэзідэнта. А зараз ніякай альтэрнатывы наогул няма. І выбару дэ-факта людзям не прадастаўляецца.
Я ўжо не кажу пра агульную сітуацыю ў краіне, калі тысячы знаходзяцца за кратамі па палітычных артыкулах, калі працягваюцца рэпрэсіі.
Пабачым, ці прывядзе новая Канстытуцыя да народнай згоды. Мне падаецца, што яна часовая і ніякіх пастаўленых задач не дасягне.
Сяргей ПАПКОЎ, намеснік старшыні Кансерватыўна-Хрысціянскай Партыі – БНФ:
– Не бачу сэнсу наогул нешта абмяркоўваць. Вы думаеце, што ад гэтага абмеркавання вы ўбачыце нейкія дэмакратычныя змены падчас рэферэндуму? Не будзьце наіўнымі людзьмі.
Нягледзячы ні на якія абмеркаванні (калі яны наогул будуць), улады прымуць тое, што захочуць прыняць. Таму наша партыя не збіраецца гуляць у іх гульні. Няхай самі цешацца…
Апытанне праводзіў Алесь СВЯТЛАНІЧ.
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Як затрымлівалі і судзілі Анатоля Гатоўчыца…

maintext:
Як паведамлялася раней, гомельскага журналіста Анатоля Гатоўчыца затрымалі сёння ля будынка мясцовага СІЗА, дзе выносілі прысуд Сяргею Ціханоўскаму, Мікалаю Статкевічу, Ігару Лосіку, Арцёму Сакаву, Уладзіміру Цыгановічу і Дзмітрыю Папову.
Каля 18 гадзін Анатоль вярнуўся дадому з суда Цэнтральнага раёна, дзе перад гэтым суддзя Сяргей Кармановіч на падставе міліцэйскага пратакола аштрафаваў яго нібыта за пікет – паводле артыкула 24.23 КаАП.
Як распавёў Анатоль, вымысліў пратакол старшы ўчастковы інспектар Цэнтральнага РАУС, капітан міліцыі Арцём Жаўняк. У пратаколе сказана, што Анатоль прыйшоў на Кніжную “з мэтай публічнага выражэння грамадска-палітычных поглядаў з выкарыстаннем ахоўнай маскі з надпісам “За свабодныя выбары” ажыццявіў публічную дэманстрацыю няпэўнаму колу асобаў сваёй грамадска-палітычнай пазіцыі чым ажыццявіў незаконнае пікетаванне без дазволу Гомельскага гарвыканкама” (стыль і арфаграфія захаваныя).
У судзе журналіст заявіў сведкай менавіта Жаўняка і запытаўся, чаму недакладна пазначаны надпіс на масцы? Бо насамрэч на масцы дробным шрыфтам напісана “Праваабаронцы за свабодныя выбары”.
“Я выдзяліў толькі сутнасць”, – апраўдваўся Жаўняк.
Тады журналіст запытаўся ў міліцыянера: “А якога памеру, на яго погляд, павінен быць надпіс на пікеце, каб выражаць свае погляды, ды яшчэ няпэўнаму колу асобаў?”
“Я сядзеў у машыне, было да журналіста метра паўтара”, – сказаў капітан міліцыі. – Ну і папрасіў супрацоўнікаў затрымаць Гатоўчыца.
– Гавару з усёй адказнасцю, што Жаўняк схлусіў, – сцвярджае Анатоль.– Бо затрымлівалі мяне напачатку трое супрацоўнікаў міліцыі ў цывільным. Сябе не называлі. Толькі адзін з іх, каторы быў з густою чорнай барадою, назваўся Іванам Сяргеевічам. Акурат ён і перадаваў мяне супрацоўнікам АМАП, маёру і двум старшым сяржантам. Яны таксама не называлі сябе. У маёра быў рэгістратар №32, у аднаго з сержантаў – №35. Я ім паказваў пасведчанне журналіста “Народнай Волі”, тлумачыў, чаго прыйшоў на Кніжную. У судзе хадайнічаў пра выклік амапаўцаў у якасці сведкаў, але суддзя адхіліў хадайніцтва і вынес вырак: штраф памерам 20 базавых велічынь.
Затрымалі журналіста ў 10:40. У Цэнтральным РАУС супрацоўнікі крымінальнага вышуку Ерамішын, Марушчык доўга правяралі дыктафон, тэлефон, фотаапарат Гатоўчыца на наяўнасць у іх “забароненых тэлеграм-каналаў”. Нічога не зайшлі. Потым забег участковы Сяргей Глубоўскі і спадобіўся сфатаграфаваць на твары журналіста маску з надпісам “Праваабронцы за свабодныя выбары”. А пасля ўжо капітан Жаўняк аб’явіў пра затрыманне. Па прынцыпу: быў бы чалавек, а артыкул знойдзецца.
“Гэтыя маскі супраць кавіду яшчэ у 2020 годзе раздавалі дзесяткамі валанцеры, – дадае Анатоль – Яны баваўняныя. Пасля трох аперацый на гартані, якія мне зрабілі ў Мінску, я іх і нашу, бо ў іх лягчэй дыхаць, чым ў тых, што зроблены са штучнай тканіны. Я дзясяткі раз хадзіў з такими маскамі ў суды, у тым ліку ў Цэнтральны суд. Столькі ж ці нават болей сустракаўся і з міліцыяй. Прэтэнзій ніхто ніколі не выказваў”.
Яшчэ да пачатку суда рэдакцыя “Народнай Волі” накіроўвала ліст старшыні Гомельскага абласнога суда Сяргею Шаўцову, каб атрымаць дазвол на наведванне журналісту Гатоўчыцу судовага працэсу над Ціханоўскім, Статкевічам, Лосікам ды іншымі абвінавачанымі. Але суд зрабілі закрытым для недзяржаўных СМІ. Анатоль Гатоўчыц падрыхтаваў ў газету матэрыял пра пачатак гучнага палітычнага працэсу. 14 снежня ён выправіўся да СІЗА, каб пагутарыць са сваякамі пра вынікі амаль шасцімесячнай судовай эпапеі. І яго затрымалі, перашкодзіўшы выканаць журналісцкае заданне.
“Тут і да бабкі хадзіць не трэба. Затрымалі, каб не сустрэўся са сваякамі асуджаных палітвязняў. У мяне напярэдадні нават была дамова з некаторымі з іх. А ў міліцыянераў, відаць, заданне: не дапускаць незалежных журналістаў да відавочцаў проста-такі жахлівых прысудаў. Выглядае, дзеля таго, каб людзі не дазналіся пра абсурднасць шэрагу абвінавачванняў і няпэўнасць доказаў. Я так лічу, – кажа журналіст Гатоўчыц.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Максім ЗНАК, палітзняволены: «Лепей у падарожжы сустрэць Новы год, чым у склепе…»

maintext:
Бацька Максіма Знака Аляксандр Мікалаевіч ганарыцца сваім сынам, які, нават знаходзячыся ў зняволенні, не губляе аптымізму і падтрымлівае родных.
Вось што напісаў Максім бацьку у адным з лістоў:
«Мяне засмучае ваш песімізм. Новы год будзем сустракаць разам! Заўважце, не ўдакладняю, у якім годзе, але годзе сумаваць і лічыць, што сустрэну на этапе.
А калі так, то ў падарожжы жыць – шчасце. Як сустрэнеш, так і правядзеш. Лепей у падарожжы, чым у склепе, а яшчэ лепей на свабодзе».
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Яніна Пушкіна: "Сувязь з мужам знікла…"

maintext:
Жонка мастака Алеся Пушкіна распавяла «Народнай Волі», што муж па-ранейшаму знаходзіцца ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры псіхічнага здароўя ў Навінках.
Нагадаем: 30 сакавіка Алеся Пушкіна затрымалі ў вёсцы Жылічы Кіраўскага раёна, дзе ён працаваў на рэстаўрацыі палаца Булгакаў.
Мастак – фігурант крымінальнай справы, якую распачала пракуратура паводле ч.3 арт.130 Крымінальнага кодэкса (распальванне варожасці): «за ўчыненне наўмысных дзеянняў, накіраваных на рэабілітацыю і апраўданне нацызму». Падставай для гэтага стаў напісаны ім партрэт антысавецкага падпольшчыка, які быў выстаўлены ў прыватным «Цэнтры гарадскога жыцця» ў Гродне.
Пазней прэтэнзіі ў следчых узніклі і да цыкла твораў мастака, якія ён стварыў… больш за 20 гадоў таму!
А ў мінулым месяцы з’явілася інфармацыя, што Алеся Пушкіна з СІЗА накіравалі ў псіхіятрычную лякарню ў Навінках – быццам бы для правядзення экспертызы.
«Калі нічога не змянілася, то, значыцца, муж ужо каля месяца знаходзіцца ў Навінках, – кажа Яніна Пушкіна. – На жаль, інфармацыі ніякай не маю, бо, як вядома, адвакат знаходзіцца пад падпіскай аб неразгалошванні.
Знікла з Алесем і сувязь праз ліставанне. Калі з ізалятара больш-менш нармальна
прыходзілі лісты, то апошні атрымала больш за месяц таму. Хаця ў ім муж ніякім чынам не згадваў, што яго могуць змясціць у псіхіятрычную лякарню. З таго часу – поўная цішыня…»
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Што адбывалася ў беларускім спорце ў 2021 годзе

maintext:
Год, што сыходзіць, быў багаты на спартыўныя падзеі. Нарэшце правялі Алімпіяду, праходзілі чэмпіянаты свету, у якіх удзельнічалі беларускія спартсмены.
Былі і перамогі, і крыўдныя паражэнні, не абышлося без скандалаў і канфузаў. Пастараемся вызначыць асноўнае за год…
Спартсмен года
Здавалася б, лагічно было б аддаць першынство нашаму батуцісту Івану Літвіновічу, які заваяваў на Гульнях у Токіа адзіны залаты медаль для Беларусі, але многія беларускія балельшчыкі не прынялі страўсіную пазіцыю спартсмена.
Калі журналісты папрасілі Івана выказацца пра палітычную сітуацыю ў краіне, той адказаў так: «Я не паглыбляўся ў палітыку. Так, я падпісаў праўладны ліст «за мір і згоду». Падпісаў, таму што спорт па-за палітыкай, я заўсёды гэтага прытрымліваўся. Што адбываецца, тое адбываецца. Мяне гэта не датычыцца, мяне гэта не закранула».
На спартыўных форумах пасля гэтага не было ніводнага пазітыўнага каментарыя ў адрас пераможцы Алімпіяды.
А лепшым спартсменам года мы называем біятланістку Ганну СОЛА, якая радуе балельшчыкаў годнымі вынікамі на этапах Кубка свету. Як раней паведамляла наша газета, Ганна – адзіная спартсменка ў нацыянальнай камандзе, якая пасля жнівеньскіх падзей 2020 года не падпісала праўладны ліст спартсменаў. Сваё рашэнне яна патлумачыла так: «У мяне ёсць за што сказаць дзякуй краіне, але ў першую чаргу я хацела б, каб спорт заставаўся па-за палітыкай. Цяжка засяродзіцца на спартыўных выніках, калі вы чытаеце сумныя навіны з Беларусі. Таму мая пазіцыя нават не палітычная, а агульначалавечая: за мір, захаванне законаў і вырашэнне любых пытанняў без гвалту».
Пасля гэтага адзін з балельшчыкаў на форуме напісаў так: «Дзякуй табе, Ганна! Быць чалавекам у наш час у нашай краіне – ужо ўчынак».
Прынцыповасць года
Капітан зборнай Беларусі па баскетболе Кацярына СНЫЦІНА адмовілася выступаць за нацыянальную каманду. Паводле яе слоў, спорт у Беларусі – гэта «прапаганда рэжыму», і яна не хоча больш прадстаўляць краіну ў той час, як «народ цярпіць, падвяргаецца катаванням і рэпрэсіям, калі людзей трымаюць у турмах». Гэта заява была зроблена пасля таго, як Сныціна дапамагла камандзе патрапіць на чэмпіянат Еўропы.
Зараз Кацярына Сныціна гуляе ў Турцыі.
Фініш года
7 ліпеня зорка настольнага тэніса Уладзімір САМСОНАЎ, якому ў гэтым годзе споўнілася 45, абвясціў аб завяршэнні кар’еры, а таму не паехаў на Алімпійскія гульні, якія былі б сёмымі ў яго жыцці.
А дэбютаваў Уладзімір у 20-гадовым узросце на Алімпіядзе 1996 года ў Атланце.
Уладзімір Самсонаў – легенда настольнага тэніса. У 1998-2000 гадах ён узначальваў рэйтынг самых моцных ігракоў свету і два дзесяцігоддзі запар уваходзіў у дзясятку мацнейшых. Самсонаў – трохразовы чэмпіён Еўропы ў адзіночным разрадзе, трохразовы пераможца Кубка свету, 10-разовы чэмпіён еўрапейскай Лігі чэмпіёнаў сярод клубных каманд.
У 2020 годзе на кангрэсе Еўрапейскага саюза настольнага тэніса Уладзімір Самсонаў быў абраны адным з віцэ-прэзідэнтаў.
Скандал года
Беларускія чыноўнікі аскандаліліся на ўвесь свет падчас Алімпіяды ў Токіа.
Чэмпіёнка Беларусі ў бегу на 100 і 200 метраў Крысціна ЦІМАНОЎСКАЯ павінна была выступаць у папярэднім забегу на дыстанцыі 200 метраў. Пасля таго як яе заявілі на няпрофільную дыстанцыю, Крысціна раскрытыкавала кіраўніцтва нацыянальнай каманды: паводле яе меркавання, гэта адбылося з-за недапрацовак чыноўнікаў і нясвоечасовай здачы іншымі атлетамі допінг-проб.
Адразу пасля гэтага «у сувязі з эмацыянальна-псіхалагічным станам» паводле рашэння ўрачоў зборнай (сама спартсменка затым абвергла, што яе аглядалі медыкі) НАК Беларусі адхіліў яе ад удзелу ў Алімпіядзе. Лёгкаатлетку прывезлі ў аэрапорт і спрабавалі пасадзіць на рэйс Токіа–Стамбул, але Ціманоўская адмовілася ляцець. Яна звярнулася ў Міжнародны алімпійскі камітэт з просьбай аб дапамозе, заявіўшы, што на яе аказваўся ціск.
Чыноўнікі і праўладныя СМІ «наехалі» на спартсменку, і пазней Крысціна распавяла, што баялася пераследу ў Беларусі.
У выніку Ціманоўская вылецела ў Польшчу, дзе зараз жыве і трэніруецца. А Міжнародны алімпійскі камітэт пазбавіў алімпійскай акрэдытацыі галоўнага трэнера зборнай Беларусі па лёгкай атлетыцы Юрыя Маісевіча і афіцыйнага прадстаўніка каманды Артура Шымака.
Канфуз года
ЗБОРНАЯ БЕЛАРУСІ ПА ХАКЕІ ў чарговы раз праваліла алімпійскую кваліфікацыю, таму на бліжэйшых Гульнях у Пекіне нашы хакеісты не выступяць.
Увогуле, апошні раз на Алімпіядзе мы бачылі беларускую зборную ў далёкім 2010 годзе ў Ванкуверы, і з тых часоў удзел у спаборніцтвах такога рангу для яе недасягальная мара.
Гэтым разам нацыянальная каманда не толькі прайграла першы матч палякам (апошнія да гэтага ніколі не выйгравалі ў беларусаў у афіцыйных матчах. – Аўт.), але і саступіла ў вырашальнай гульні славакам.
Акрамя таго, на чэмпіянаце свету па хакеі зборная заняла перадапошняе месца, а мінскае «Дынама» ў рэгулярным чэмпіянаце КХЛ – апошняе.
Дэградацыя поўная, таму хакеістам лепш забыць 2021 год, як страшны сон.
Дыскваліфікацыя года
Незалежная дысцыплінарная калегія Міжнароднай федэрацыі хакея дыскваліфікавала старшыню федэрацыі хакея Беларусі Дзмітрыя БАСКАВА на 5 гадоў.
Рашэнне было прынята пасля дзесяці месяцаў расследавання, праведзенага калегіяй, якая ўстанавіла, што Баскаў парушыў Кодэкс паводзін Міжнароднай федэрацыі хакея.
Нагадаем, што 11 лістапада мінулага года ў Мінску на так званай Плошчы Перамен невядомыя напалі на мясцовага жыхара Рамана Бандарэнку, які абараняў бел-чырвона-белыя стужкі, збілі яго і звезлі на мікрааўтобусе. У выніку хлопец, якога затым з РУУС даставілі ў бальніцу, памёр.
Пазней у СМІ былі апублікаваны матэрыялы, паводле якіх некаторыя прыйшлі да высновы: чалавек, які напаў на Бандарэнку, вельмі падобны на шматразовага чэмпіёна свету па тайскім боксе і кікбоксінгу Дзмітрыя Шакуту. Акрамя яго на відэа быў зафіксаваны мужчына, падобны на кіраўніка Беларускай федэрацыі хакея Дзмітрыя Баскава. Гэта стала нагодай для таго, каб міжнародныя хакейныя структуры пачалі расследаванне.
Пазней дысцыплінарная калегія заявіла аб наяўнасці дастатковых доказаў таго, што спартыўны функцыянер спрабаваў «наўпрост аказваць уплыў на іншых, з тым каб яны падтрымлівалі ўрад Беларусі, а таксама пагражаў і дыскрымінаваў беларускіх спартсменаў з-за іх палітычных перакананняў».
Таксама вызначана, што «Баскаў злоўжываў сваім становішчам прадстаўніка Федэрацыі хакея, каб падтрымаць Аляксандра Лукашэнку, парушыўшы артыкул 5 Алімпійскай хартыі».
У выніку, згодна з рашэннем дысцыплінарнай калегіі, пачынаючы з 10 верасня гэтага года Баскаў на 5 гадоў адхілены ад усёй дзейнасці, якая звязана з хакеем.
Праўда, без працы Дзмітрый Баскаў не застаўся. Былы спартыўны функцыянер стаў членам Савета Рэспублікі.
Страты года
У жніўні на 68-м годзе жыцця не стала вядомага беларускага футбаліста, чэмпіёна СССР 1982 года ў складзе мінскага «Дынама» Юрыя ПУДЫШАВА.
Юрый Аляксеевіч быў не толькі цудоўным футбалістам і трэнерам, але і душэўным чалавекам, які любіў і пажартаваць, і падтрымаць кампанію.
«У свой час мы жылі вельмі весела, – расказваў Юрый Аляксеевіч «Народнай Волі». – І гэтак жа весела гулялі, за што балельшчыкі нас неверагодна любілі».
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Пакуль невядома, дзе Анатоль Гатоўчыц

maintext:
У Гомелі затрыманы журналіст “Народнай Волі” Анатоль Гатоўчыц.
Яго затрымалі ля будынка мясцовага СІЗА, дзе сёння выносілі прысуд Сяргею Ціханоўскаму, Мікалаю Статкевічу, Ігару Лосіку, Арцёму Сакаву, Уладзіміру Цыгановічу і Дзмітрыю Папову.
– Зранку Анатоль пайшоў да СІЗА, – распавяла Марыя Гатоўчыц, жонка журналіста. – Натуральна, што на агалошванне прысуда прадстаўнікоў СМІ не пускалі, таму муж знаходзіўся на вуліцы ў чаканні судовага рашэння, якое пачалі агучваць ў 14.00.
Каля 16.00 я ўжо пачала хвалявацца, бо не было ад якого ніякіх звестак. А пасля Анатоль патэлефанаваў сам і паведаміў, што яго затрымалі. Праўда, я так і не зразумела, дзе ён канкрэтна знаходзіўся – ці то ў міліцыі, ці то па дарозе ў суд.
Паспеў таксама сказаць, што затрымалі яго як быццам за маску на твары, на якой было напісана “За свабодныя выбары”. На гэтым сувязь абарвалася, магчыма, у гэты момант забралі тэлефон.
Спрабавала даведацца больш падрабязную інфармацыю пра затрыманне Анатоля ў прэс-службе Гомельскага ГУУС, але пакуль нічога высвятліць так і не ўдалося.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


maintext:
Арцыбіскуп Станеўскі дазволіў католікам есці мяса на Новы год і праваслаўнае Раство.
Арцыбіскуп Юзаф Станеўскі вызваліў вернікаў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі ад абавязку ўстрымання ад мясных страў у пятніцу на Новы год і на праваслаўнае Раство.
Справа ў тым, што католікам забаронена есці мясныя стравы ў пятніцу цягам усяго года, а 31 снежня прыпадае на пятніцу; праваслаўнае Раство па юліянскім календары таксама будзе ў пятніцу. А часам у сем’ях муж трымаецца каталіцкага абраду, жонка – праваслаўная (і наадварот). Або людзі святкуюць і тое, і тое Раство.
«На падставе канона 87, §1 Кодэкса кананічнага права, Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Юзаф Станеўскі для духоўнай карысці вернікаў у сувязі са святкаваннем Божага Нараджэння ў Праваслаўнай Царкве удзяліў дыспенсацыю [вызваленне ад абавязку] на дзень 7 студзеня 2022 года ад абавязку ўстрымання ад спажывання мясных страў для асоб, старэйшых за 14 гадоў. Вернікі, якія будуць карыстацца дыспенсацыяй, павінны памаліцца за Святога Айца», – гаворыцца ў пастанове.
Таксама арцыбіскуп Станеўскі пацвердзіў дзеянне дыспенсацыі на пятніцу 31 снежня 2021 года.
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Ці сталі мы больш ведаць пра вірус і яго ўздзеянне на арганізм?

maintext:
Так, цяпер мы ведаем пра каранавірус значна больш, чым гэта было на пачатку пандэміі.
Навукоўцы прыйшлі да высновы, што большая частка пашкоджанняў у арганізме ў выніку хваробы COVID-19 адбываецца з прычыны дзвюх узаемазвязаных праблем.
Па-першае, гэта шкода, якую вірус наносіць крывяносным сасудам. Яна прыводзіць да ўтварэння згусткаў крыві (тромбаў), памер якіх можа вар’іравацца ад мікраскапічнага да вельмі значнага.
Па-другое, гэта перабольшаная рэакцыя ўласнай імуннай сістэмы чалавека, шторм смяротных клетак-цытакінаў, якія атакуюць паражоныя вірусам клеткі ўласнага арганізма, імкнучыся абараніць яго ад захопнікаў.
Цяперашнія даследаванні і метады лячэння накіраваны менавіта на дзве гэтыя з’явы.
Антытрамбозныя лекі ўжо больш шырока выкарыстоўваюцца ў некаторых бальніцах. Агляд гісторый хваробы 2733 пацыентаў, апублікаваны ў Journal of the American College of Cardiology, паказвае, што гэтыя лекі могуць дапамагчы найбольш цяжка хворым.
«Тое, што выклікае гэты вірус, пачынаецца як вірусная інфекцыя, а пасля становіцца больш глабальным парушэннем імуннай сістэмы і крывяносных сасудаў. Менавіта гэта забівае людзей, – кажа прафесар Гарвардскай медыцынскай школы Мандып Мегра. – Наша гіпотэза грунтуецца на тым, што COVID-19 пачынаецца як рэспіраторны вірус, а забівае як сардэчна-сасудзісты».
Як уплывае на вірус навакольная тэмпература?
Ніяк. Няма падстаў лічыць, што халоднае надворʼе можа забіць новы каранавірус ці іншыя хваробы. Ніяк не абараняе ад інфіцыравання вірусам COVID-19 і гарачая ванна.
Нармальная тэмпература цела чалавека застаецца на ўзроўні 36,5–37°С незалежна ад вонкавай тэмпературы і надворʼя.
Як доўга ў арганізме захоўваюцца антыцелы да каранавіруса?
Першыя даследаванні людзей, якія перахварэлі на COVID-19 у самым пачатку эпідэміі, паказваюць даволі трывожныя вынікі: антыцелы да віруса прысутнічаюць у арганізме чалавека нядоўга.
Даследаванне былых хворых на каранавірусную інфекцыю праводзілася ў Кітаі і паказала, што прысутнасць антыцелаў да каранавіруса рэзка скарачаецца ўжо праз 2–3 месяцы. Прычым гэта тычыцца як людзей, у якіх былі сімптомы хваробы, так і тых, хто перанёс вірус бессімптомна, паведамляе агенцтва Ройтэрз.
Некаторыя спецыялісты, як, напрыклад, вірусолаг з Ганконга Цзінь Дунянь, мяркуюць, што трэба ўлічваць і іншыя складнікі імуннай сістэмы. Напрыклад, некаторыя клеткі запамінаюць, як яны процідзейнічалі вірусу, і могуць уключыць гэтую памяць пры паўторным заражэнні. Але навукоўцы пакуль не ведаюць, ці распаўсюджваецца гэта на каранавірус.
Якая рызыка перадачы каранавіруса ўнутры аўтамабіля?
Новае даследаванне паветраных патокаў у салоне машыны дае ўяўленне, наколькі пасажыры і кіроўцы рызыкуюць заразіцца каранавірусам, калі адзін з іх хворы.
«Нават калі вы носіце маску на твары, вы ўсё роўна атрымліваеце мікраскапічныя аэразолі, якія вылучаюцца кожны раз, калі нехта побач з вамі дыхае», – кажа Варгезэ Матгаі, фізік з Масачусецкага ўніверсітэта.
Даследчыкі мадэлявалі ўнутраны паветраны паток аэразоляў у машыне тыпу Toyota Prius на хуткасці каля 80 кіламетраў у гадзіну і пры ўмовах, калі вокны былі адчынены або зачынены ў розных камбінацыях. Кандыцыянер быў уключаны ва ўсіх выпадках.
Не дзіва, што хуткасць вентыляцыі была самая нізкая, калі ўсе чатыры шыбы былі зачынены. У гэтым сцэнарыі ад 8 да 10 працэнтаў аэразоляў, якія выдыхаліся адным з пасажыраў, дасягалі іншага чалавека.
Аўтамабіль – адно з самых небяспечных месцаў.
Ці абараняюць ад новага каранавіруса вакцыны ад пнеўманіі?
Не. Вакцыны супраць пнеўманіі, такія як пнеўмакокавая вакцына і вакцына супраць гемафільнага грыпу тыпу B (Hib), не абараняюць ад новага каранавіруса.
Вірус настолькі новы і адрозны ад іншых, што яму патрэбна ўласная вакцына. Даследчыкі спрабуюць распрацаваць вакцыну супраць 2019-nCoV, і Сусветная арганізацыя здароўя падтрымлівае іх намаганні.
Але, хоць вакцыны супраць пнеўманіі не эфектыўныя супраць 2019-нCoV, вакцынацыя супраць рэспіраторных захворванняў настойліва рэкамендуецца для аховы здароўя.
Ці з’яўляецца алкаголь сродкам прафілактыкі каранавіруса?
Вера ў тое, што моцныя напоі тыпу гарэлкі і віскі могуць служыць сродкам прафілактыкі каранавіруса SARS-Cov-2, прывяла да таго, што ў Кітаі ў першыя месяцы эпідэміі падскочыла спажыванне алкаголю, а ў Іране, дзе спіртное забаронена зусім, былі выпадкі масавых атручэнняў падпольнай сівухай.
Магчыма, гэтыя чуткі паўсталі пасля шэрагу публікацый, у прыватнасці ў кітайскай прэсе, аб тым, што яшчэ на ранніх этапах вірусолагі выявілі: каранавірус SARS-Cov-2 больш уразлівы да ўздзеяння алкаголю, чым іншыя смяротна небяспечныя яго суродзічы SARS і MERS. Але гаворка ішла толькі аб праціранні паверхняў спіртавымі растворамі, а не пра ўнутранае ўжыванне.
Адмыслоўцы зазначаюць, што спіртное дапамагае хутка заснуць, але затым алкаголь парушае фазу глыбокага сну, калі цела і мозг расслабляюцца больш за ўсё, і чалавек можа прачнуцца сярод ночы і да раніцы мучыцца бессанню.
Алкаголь – гэта дэпрэсант, таму тыя, хто пачынае піць больш, чым звычайна, могуць раптам апынуцца пад уздзеяннем уласных негатыўных думак. Ужыванне алкаголю для зняцця стрэсу можа толькі ўзмацніць агульнае пачуццё ўстурбаванасці і трывогі і ў цэлым пагоршыць настрой.
Да таго ж, адзначаюць эксперты, не заўсёды лёгка заўважыць пачатак алкагольнай залежнасці ў самога сябе.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: «Магчыма, нешта будзе ў студзені»…

maintext:
«Магчыма, нешта будзе ў студзені», – сказалі інваліду ў сацыяльным цэнтры на просьбу пра дапамогу.
Хворы на анкалогію гомельскі палітвязень Аляксей Раманаў, які вярнуўся з калоніі дадому пасля адбыцця пакарання за «абразу прэзідэнта», апынуўся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі.
– Мне зараз хоць памірай: не магу атрымаць ні пенсіі, ні дапамогі, – кажа Раманаў.
Пенсіённая справа інваліда 2-й групы Аляксея Раманава знаходзіцца ў раённым упраўленні па працы, занятасці і сацыяльнай абароне ў Глыбокім, дзе ён адбываў пакаранне ў калоніі строгага рэжыму. У калоніі засталіся і медыцынскія дакументы інваліда з вынікамі апошніх даследаванняў пра стан здароўя, паводле якіх яму патрэбна чарговая аперацыя.
Паводле слоў Аляксея, напрыканцы мінулага тыдня ён звярнуўся ў Гомелі ва ўпраўленне сацыяльнай абароны Цэнтральнага раёна наконт выплаты пенсіі, бо няма на што жыць. Спецыялістка ўпраўлення паабяцала накіраваць зварот у Глыбокае, каб вярнулі пенсіённую справу. Без яе ніякіх грошай інваліду атрымаць нельга, нягледзячы на тое, што дата выплаты (12 дня кожнага месяца) наступіла. Прадуктовы набор наогул не прадугледжаны – іх даюць хіба што мігрантам у памежных з Польшчай і Літвой раёнах.
Ва ўпраўленні Раманаву параілі звярнуцца ў раённы цэнтр сацыяльнага абслугоўвання, што на вуліцы Партовай. Інвалід схадзіў і туды. Але тамтэйшы псіхолаг, які гутарыў з Аляксеем, толькі развёў рукамі: усе фонды перададзены мігрантам-уцекачам, магчыма, нешта будзе ў студзені. Да таго ж, каб выплаціць нават аднаразовую матэрыяльную дапамогу, патрэбна зноў-такі пенсіённая справа, дзе ўказаны памер пенсіі. Гэта рэгулюецца ўказам ад 19 студзеня 2012 г. №41 «Аб дзяржаўнай адраснай сацыяльнай дапамозе». На падставе памеру пенсіі вызначаецца і памер сацыяльнай дапамогі – «станоўчая рознасць паміж крытэрыем патрэбнасці і сярэднедушавым даходам сям’і». Во як!
Ад сябе псіхолаг сацыяльнага цэнтра раіў інваліду звярнуцца да супольнасці евангельскіх хрысціян, што на вуліцы Катоўскага, – нават тэлефон іхняга юрыста даў. Магчыма, вернікі акажуць дапамогу.
Аляксею Раманаву 51 год. Працяглы час працаваў у будаўнічых арганізацыях Гомельшчыны розных форм уласнасці. У апошнія гады перад калоніяй працаваў у ТАА «Поўначгазмантаж» у расійскай Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе. Вясной 2020 года перанёс цяжкую аперацыю – з прычыны раку выразалі частку страўніка і падстраўнікавай залозы. Атрымаў інваліднасць. Працаваць пасля аперацыі ўжо не мог. У сацыяльнай службе параілі афармляць беларускую сацыяльную пенсію, бо ў Расіі нейкага рашэння давядзецца чакаць год ці нават два. Налічылі Раманаву 258 рублёў.
Падчас мінулагодніх выбараў Аляксей дапамагаў штабу Святланы Ціханоўскай. У ліпені на агітацыйным пікеце ў Хойніках неабачліва выказаўся на адрас Аляксандра Лукашэнкі. Як сказана ў крымінальнай справе, «наўмысна прамовіў словы і фразы ў непрыстойнай форме, якія, згодна з экспертызай, змяшчаюць негатыўную ацэнку прэзідэнта». Судзілі Раманава на падставе артыкула 368 Крымінальнага кодэкса. Атрымаў год калоніі. Пакаранне адбыў сёлета 23 лістапада. Вярнуўшыся дадому, застаецца пакуль нават без сціплай пенсіі інваліда.
Публікацыя з № 97 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Эдуарда Пальчыса судзяць у закрытым рэжыме

maintext:
Жонка палітвязня распавяла «Народнай Волі», як учора пачаўся судовы працэс над яе мужам, а таксама пра жыццё з маленькай дачкой за мяжой.
Учора ў Мінскім гарадскім судзе распачаўся працэс над палітзняволеным блогерам Эдуардам Пальчысам. Яго абвінавачваюць па чатырох артыкулах Крымінальнага кодэкса, вязню пагражае да 12 гадоў зняволення.
Жонка палітвязня Вікторыя Пальчыс восенню мінулага года пакінула краіну, у снежні ў яе нарадзілася дачка…
– Сёння (6 снежня. – Рэд.) у судовую залу спачатку патрапілі і бацькі Эдуарда, і мая мама, і некаторыя яго сябры, – кажа Вікторыя. – Бачылі мужа, казалі, што выглядае нармальна. Некаторыя нават паведамілі мне: «Эдзік больш бадзёры, чым ты».
Але дзесьці праз гадзіну суддзя вырашыў, што працэс пройдзе ў закрытым рэжыме, і ўсіх папрасілі выйсці.
– Якія вы атрымлівалі апошнія навіны ад мужа?
– Натуральна, праз бацькоў мы пастаянна перапісваемся, але пра сваю справу ён практычна нічога не паведамляў. Хаця сям’ю настройваў, што рыхтуецца да вялікага тэрміну зняволення, а таму прасіў загадзя набыць і перадаць яму пэўныя рэчы, якія спатрэбяцца ў калоніі.
Але больш ён цікавіўся сям’ёй, тым, як расце дачка.
– Вы з’ехалі з Беларусі больш за год таму…
– Так склаліся абставіны, што я вымушана была пакінуць краіну, зараз мы з маленькай Эміліяй, якой праз некалькі дзён споўніцца год, жывём у Вільнюсе.
Да мяне прыязджалі бацькі, мама вельмі шмат дапамагала, таму неяк далі рады за гэты час. І ў такой сітуацыі маленькая Эмілія не дадае цяжкасцяў, а, наадварот, кансалідуе ўсіх і настройвае жыць і змагацца з тымі праблемамі, з якімі сутыкнуліся.
– Ці складана ў псіхалагічным плане?
– Шчыра кажучы, няма шмат часу гараваць ды дадаткова сябе накручваць рознымі сумнымі роздумамі. Эмілія не дазваляе гэта рабіць.
– Эдуард дачку бачыў?
– Так, у лістах рэгулярна дасылалі яму раздрукоўкі фотаздымкаў дачушкі. Думаю, гэта таксама моцна дапамагае Эдуарду трымацца ў такі складаны час…
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


maintext:
Пастырскае пасланне Арцыбіскупа Юзафа СТАНЕЎСКАГА, Мітрапаліта Мінска-Магілёўскага
Умілаваныя браты і сёстры! …Перад намі – святы Божага Нараджэння, пасля якіх мы сустрэнем новы каляндарны 2022 год.
…Паколькі мы стараліся выконваць слушныя заахвочванні і парады, то сёння чуем радасны спеў: «Хвала на вышынях Богу, а на зямлі спакой людзям добрай волі» (Лк 2, 14)…
…Значэнне выразу «На зямлі спакой людзям добрай волі» можа быць перададзена таксама фразай «спакой людзям, якіх Пан умілаваў»… Менавіта Бог першым праяўляе да чалавека сваю добрую волю, жадаючы вызваліць яго ад граху і смерці…
Мы ведаем, што чалавек здольны выбіраць паміж дабром і злом, але гэты выбар часта звязаны з вялікім намаганнем. Мы жывём у пастаянным духоўным змаганні, а пыха і прывязанасць да ўласнай волі, што шукае задавальнення і асабістай выгады, часта прыводзяць нас да выбару зла.
Таму Бог … чакае ад чалавека запрашэння; чакае, каб падштурхнуць яго добрую волю. Толькі тады, калі чалавек добраахвотна дасць згоду, каб Хрыстус нарадзіўся ў ягоным сэрцы, ён знойдзе жаданы спакой…
…Урачыстасць Божага Нараджэння – гэта асаблівы час, калі «слабая добрая воля» вернікаў павінна заглыбіцца ў акіян Божай дабрыні.
Трэба прасіць Нованароджанага Езуса, каб гэтая дабрыня праз кожнага з нас пералівалася на іншых людзей, каб стала магчымым унутранае аднаўленне чалавека і духоўнае адраджэнне ўсяго грамадства. Гэта надзвычай важнае заданне для ўсіх, хто шукае і імкнецца да згоды і еднасці.
…Сёння патрэбны людзі добрай волі, гатовыя да добразычлівага дыялогу ва ўсіх сферах сямейнага і грамадскага жыцця. Мы не можам чакаць, пакуль іншыя стануць добрымі. Папа Францішак пастаянна нагадвае, што сучасны свет чакае ад нас, веруючых хрысціян, «Евангелля на далоні», гэта значыць чакае ад нас праведнага жыцця ў адпаведнасці з прынцыпамі Евангелля.
Аднак нельга забываць, што ўзаемнае праяўленне добрай волі павінна заўсёды адбывацца ў атмасферы пошуку праўды, а гэта патрабуе намаганняў і мужнасці. Бо мы як хрысціяне абавязаны не толькі раскайвацца і перапрашаць за свае грахі, але найперш абавязаны выконваць запаведзь любові да кожнага бліжняга. Бо ўсе мы – браты і сёстры, і ўсе мы з’яўляемся салідарна адказнымі за будаўніцтва грамадства… Папа Францішак … заклікае людзей добрай волі выходзіць па-за межы саміх сябе, адкрываючыся на бліжняга, згодна з дынамізмам любові, якая штурхае да «ўніверсальнага адзінства».
Папа Францішак заклікае да адраджэння «цуду ветлівасці» ў дыялогу, які называе «зоркай у цемры», вызваленнем з жорсткасці, страху і няўважлівай спешнасці, што дамінуюць у сучасным свеце.
…Наперадзе нас чакаюць радасныя дні святаў Божага Нараджэння, да якіх мы рыхтаваліся ў Адвэнце, што, на жаль, быў пазначаны пандэміяй каранавірусу. Нягледзячы на няпростыя выпрабаванні сучаснасці, не выпускайма з-пад увагі галоўнага героя гэтых святаў – Езуса Хрыста, Спрадвечнага Сына Божага, які, не перастаючы быць Богам, стаўся для нас чалавекам…
Сёння таямніца нараджэння Бога-Чалавека заклікае чалавецтва: «Прыміце дар дабра ад Бога і дзяліцеся ім паміж сабою». Акуніцеся ў гэтую добрую волю, якую Бог аказаў людзям, сыходзячы на зямлю. Няхай яна паселіцца ў сэрцах і розумах, няхай будзе прысутнай ва ўсіх сферах сямейнага і грамадскага жыцця і няхай дзейсна супрацівіцца ўплывам зла… Няхай паспрыяе нашаму паяднанню…
…Жадаю вам Божага бласлаўлення, радасці і шчасця на святы Божага Нараджэння. Няхай у новым 2022 годзе ад Нараджэння Збаўцы ў людзях добрай волі, якіх Бог умілаваў, здзейсніцца дэвіз душпастырскай праграмы Каталіцкага Касцёла ў Беларусі «Праз адзінства, удзел і місію да Касцёла-супольнасці», дзякуючы дыялогу людзей з Богам і паміж сабой.
…На радасць сустрэчы і дыялогу з Богам, чалавека з чалавекам, грамадзяніна з грамадзянінам у Новым 2022 годзе, сардэчна бласлаўляю вас у Імя Айца, і Сына, і Духу Святога.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Тадэвуш Касцюшка

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–94.)
Андрэй Тадэвуш Банавентура Касцюшка (30 снежня 1745 г. або 4 лютага 1746 г. – 15 кастрычніка 1817 г.)
Т.Касцюшка – дзяржаўны і ваенны дзеяч Беларусі, нацыянальны герой Польшчы і Злучаных Штатаў Амерыкі, ганаровы грамадзянін Францыі.
Т.Касцюшка нарадзіўся ў фальварку Мерачоўшчына каля мястэчка Косава Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства (паводле іншых звестках, у в.Сяхновічы). Аднак у абодвух выпадках размова ідзе аб тэрыторыі сучаснай Брэсцкай вобласці Беларусі.
Пачатковую адукацыю Тадэвуш, як і ўсе дзеці дробнапамеснай шляхты, атрымаў дома. Для далейшай адукацыі была абрана школа піяраў у мястэчку Любяшоў Пінскага павета Брэсцкага ваяводства. Наступным этапам было вышэйшае ваеннае вучылішча ў Варшаве (1765–1766), дзе разам з агульнаадукацыйнымі курсамі выкладаліся і ваенныя навукі – тактыка, артылерыя. Выдатныя здольнасці і ўпартыя заняткі дазволілі Т.Касцюшку стаць адным з лепшых кадэтаў. Падчас вучобы ў кадэцкім корпусе ён атрымаў ад сяброў мянушку «швед з-пад Брэста»: як і Карл XII, Т.Касцюшка прачынаўся ў чатыры гадзіны раніцы і, каб прагнаць сон, апускаў ногі ў тазік з ледзяной вадой.
З мэтай удасканалення сваіх ведаў у ваенных навуках, і асабліва ў ваенным і цывільным будаўніцтве, ён накіроўваецца ў Парыж. Падзеі пяцігадовага знаходжання капітана Т.Касцюшкі ў сталіцы Францыі рэканструяваны пераважна па ўскосных звестках і нешматлікіх лістах на радзіму. Вядома, што ён браў урокі ў Акадэміі жывапісу і скульптуры, быў слухачом асобных курсаў па інжынерных навуках і матэматыцы пад кіраўніцтвам вядучых спецыялістаў Версальскай школы гвардыі. Кола яго сяброў і знаёмых складалі людзі, якія былі звязаны з вайсковай службай і добра ведалі яго як ваеннага спецыяліста.
Пасля кароткага падарожжа ў Англію, Італію, Швейцарыю і Германію ў 1774 годзе Андрэй Тадэвуш вяртаецца ў Варшаву. Атрымаць пасаду ў корпусе артылерыі ці ў арміі яму не пашанцавала. Некаторыя даследчыкі лічаць, што ў Касцюшкі не было грошай, каб купіць адпаведную пасаду. Паводле другой версіі, ён быў горача закаханы ў Людвіку Сасноўскую, дачку Юзафа Сасноўскага, смаленскага ваяводы, а з 1775 года гетмана польскага Вялікага Княства Літоўскага, у сям’і якога працаваў хатнім настаўнікам французскай мовы і малявання. Зразумела, бацькі дзяўчыны былі супраць шлюбу дачкі з бедным шляхціцам. І пасля няўдалай спробы выкрадання нявесты Т.Касцюшка пакідае краіну. Восенню 1775 года ён выехаў у Францыю, а адтуль летам 1776 года – у Амерыку, дзе пачалася вайна супраць англійскага каланіяльнага панавання. Рашэнне аб удзеле ў вайне за незалежнасць Амерыкі было абумоўлена не толькі асабістымі прычынамі, але і палітычнымі ідэаламі. Ідэі барацьбы за незалежнасць і свабоду амерыканскага народа былі яму блізкія.
18 кастрычніка 1776 года Т.Касцюшка ў званні палкоўніка быў залічаны ў амерыканскую армію. Асабліва каштоўнымі былі яго веды як ваеннага інжынера. Першым сур’ёзным выпрабаваннем таленту Т.Касцюшкі было складанне праекта і будаўніцтва ўмацаванняў на берагах р.Дэлавер для аховы Філадэльфіі, дзе ў гэты перыяд знаходзіўся цэнтр барацьбы. Вясной 1777 года ён у якасці галоўнага ваеннага інжынера паўночнай арміі браў удзел у будаўніцтве фартыфікацыйных умацаванняў пад Саратогай. Перамога амерыканскай арміі ў бітве пад Саратогай 17 кастрычніка 1777 года была першым вялікім поспехам у барацьбе за незалежнасць. Яна ўзняла аўтарытэт амерыканскай арміі ў Еўропе і садзейнічала афіцыйнаму прызнанню еўрапейскімі краінамі самастойнасці ЗША. Імя Т.Касцюшкі становіцца шырока вядомым у Амерыцы. На працягу наступных двух гадоў (1778–1780) ён кіруе будаўніцтвам самай моцнай цытадэлі ЗША у Вест-Поінце. Пазней тут была створана ваенная акадэмія, дзе ў 1830 годзе ў яго гонар быў устаноўлены помнік.
У хуткім часе Т.Касцюшка быў прызначаны галоўным інжынерам паўночнай арміі пад кіраўніцтвам генерала Грына. Тут ён займаўся не толькі інжынернымі работамі – умацаваннямі, мастамі, пераправамі, але і камандаваў баявымі лінейнымі аддзеламі, быў паранены. 13 кастрычніка 1783 года кангрэс ЗША надаў Т.Касцюшку званне брыгаднага генерала, а яго баявыя заслугі былі адзначаны ордэнам Цынцынаці. Т.Касцюшка атрымаў амерыканскае грамадзянства, пажыццёвую пенсію і зямельны надзел. У Злучаных Штатах ён пасябраваў з многімі выдатнымі дзеячамі, быў блізка знаёмы з Т.Джэферсанам, актыўна ўдзельнічаў у палітычным жыцці.
У 1784 годзе Т.Касцюшка вяртаецца на радзіму і да 1789 года жыве ў радавым маёнтку Сяхновічы. 12 кастрычніка 1789 года ў званні генерал-маёра прызываецца ў армію Рэчы Паспалітай. У 1792 годзе падчас ваенных дзеянняў, якія папярэднічалі другому падзелу Рэчы Паспалітай, Т.Касцюшка вызначыўся ў бітвах пад Зелянцамі (18 чэрвеня) і Дубенкай (18 ліпеня) на Заходнім Бугу. За гэту кампанію ён быў узнагароджаны ордэнам «Віртуці Мілітары» і атрымаў званне генерал-лейтэнанта. Аднак 30 ліпеня 1792 года ў знак пратэсту супраць змовы караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага з Таргавіцкай канфедэрацыяй Т.Касцюшка падае ў адстаўку і выязджае за мяжу.
Восенню 1792 года ён наведвае Галіцыю, Львоў, Пулавы, а ў кастрычніку прыязджае ў Лейпцыг – цэнтр польскай палітычнай эміграцыі. У студзені 1793 года Т.Касцюшка ўжо ў Парыжы, дзе шукае падтрымкі з боку рэвалюцыйнай Францыі ў падрыхтоўцы паўстання ў Рэчы Паспалітай. У жніўні гэтага года ён вяртаецца ў Лейпцыг і восенню прымае прапанову патрыятычных колаў узначаліць паўстанне. Падрыхтоўкай паўстання кіравалі Т.Касцюшка, Г.Калантай, І.Патоцкі.
Паўстанне пачалося 24 сакавіка 1794 года ў Кракаве, на землях, якія адышлі да Аўстрыі. Удзел у ім бралі шляхта, мяшчане і частка сялянства. На чале паўстання стаяў Андрэй Тадэвуш Банавентура Касцюшка, які быў аб’яўлены паўстанцамі галоўнакамандуючым узброенымі сіламі. У гэты ж дзень быў абвешчаны «Акт паўстання грамадзян Кракаўскага ваяводства», і Т.Касцюшка прынёс прысягу, у якой узяў на сябе абавязак не выкарыстоўваць дадзеную яму ўладу на карысць чыіх-небудзь асабістых інтарэсаў, а толькі для абароны цэласнасці граніц, аднаўлення незалежнасці нацыі і ўсеагульнай свабоды. Ён таксама выступіў з адозвамі «Да арміі», «Да грамадзян», «Да духавенства», «Да жанчын», у якіх заклікаў да барацьбы за свабоду Радзімы. Каб надаць паўстанню агульнанародны, дэмакратычны характар, 7 мая 1794 года Т.Касцюшка выдае Паланецкі ўніверсал, якім абвяшчалася апека ўлады над сялянствам. Але ваенная і палітычная кампанія складвалася не на карысць паўстання. 10 кастрычніка 1794 года ў баі пад Мацяёвіцамі Т.Касцюшка быў цяжка паранены і ўзяты ў палон. На наступны дзень, 11 кастрычніка, яго пад прозвішчам «шляхціца Шыманскага» са шматлікай аховай адправілі ў Пецярбург (праз Кіеў, Чарнігаў, Магілёў, Шклоў, Віцебск, Ноўгарад). Арышт Т.Касцюшкі адмоўна паўплываў на ход усяго паўстання. Ужо 4 лістапада 1794 года паўстанцы былі вымушаны здаць Варшаву.
10 снежня 1794 года Т.Касцюшка быў дастаўлены ў Петрапаўлаўскую крэпасць. На допытах ён трымаўся ўпэўнена, яго адказы былі добра прадуманы і нікога не кампраметавалі. Смерць імператрыцы Кацярыны II змяніла лёс Т.Касцюшкі. 27 лістапада 1796 года ён быў вызвалены. Імператар Павел I прапанаваў яму высокую пасаду ў арміі, маёнтак і сялян. Т.Касцюшка адмовіўся, імператар загадаў выдаць яму буйную суму грошай.
19 снежня 1796 года Т.Касцюшка пакідае Расію і наведвае Швецыю, Англію. 18 чэрвеня 1797 года ён выязджае ў Амерыку. Падчас знаходжання ў ЗША ён сустрэўся са сваімі баявымі сябрамі. Кангрэс Злучаных Штатаў прымае рашэнне аб выплаце яму грошай за службу і прызначае пенсію. У Амерыцы Т.Касцюшка склаў завяшчанне на імя Т.Джэферсана, адзначыўшы, што частку грошай неабходна накіраваць на выкуп неграў-рабоў і іх адукацыю.
Пасля Т.Касцюшка шмат падарожнічае па Францыі, Аўстрыі, Германіі, Швейцарыі. У 1800 годзе ён выдае трактат «Ці могуць палякі дабіцца незалежнасці», у якім разглядаюцца моцныя і слабыя бакі вызваленчага руху ў Рэчы Паспалітай. У 1808 годзе ў Нью-Ёрку выдаецца яго брашура «Манеўры коннай артылерыі», у якой абагульняецца вопыт выкарыстання артылерыі ў Амерыцы і Еўропе.
У 1814–1815 гадах Т.Касцюшка сустракаецца з Аляксандрам I (спачатку ў Парыжы, а потым у Баварыі). Яшчэ да асабістай сустрэчы з царом ён піша яму ліст, дзе просіць аб’явіць поўную амністыю тым палякам, якія служылі ў вайсковых часцях, што падтрымлівалі Напалеона, адмяніць прыгоннае права.
Памёр у г.Залатурн у Швейцарыі. У 1818 годзе яго прах быў урачыста перавезены ў Кракаў і там пахаваны ў каралеўскім замку Вавель.
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Марына Шыбко, жонка Аляксандра Фядуты: «Без лекаў яму не жыць, і ён гэта ведае…»

maintext:
Аляксандр Фядута абвясціў медыцынскую забастоўку – ён адмаўляецца прымаць таблеткі. А яшчэ ў вядомага публіцыста і філолага дыягнаставалі вострую сардэчную недастатковасць: у следчым ізалятары на Валадарскага ў яго здарыўся прыступ стэнакардыі і арытміі. Такую інфармацыю распаўсюдзілі праваабаронцы.
Нагадаем: Аляксандр Фядута – адзін з фігурантаў крымінальнай справы аб змове з мэтай захопу ўлады неканстытуцыйным шляхам. «Народная Воля» звязалася з жонкай Фядуты Марынай Шыбко: магчыма, яна ведае апошнія навіны пра мужа?
– Яму не аддаюць сшыткі, у якіх ён пісаў пра Уладзіміра Караткевіча, – распавяла Марына. – Саша працаваў амаль дзевяць месяцаў і папрасіў следчага, каб той перадаў гэтыя сшыткі мне. Абяцалі перадаць, але так і не перадалі.
Апошні раз адвакат наведвала Аляксандра Іосіфавіча ў мінулы чацвер. Наступным разам яна павінна сустрэцца з ім толькі пасля Новага года.
– Я даведалася, што з 21 снежня муж адмовіўся прымаць лекі з-за таго, што яму не аддаюць гэтыя сшыткі, – кажа Марына. – Ён гаворыць, што гэта ягоная інтэлектуальная ўласнасць: аддайце альбо жонцы, альбо мне. У 2010 годзе, між іншым, мне сшыткі з ягонай творчасцю перадавалі амаль адразу. Папярэдне, канешне, іх праглядалі, але перадавалі.
Прыступ сардэчны ў яго сапраўды быў, больш частай стала арытмія. Але ж, вы ведаеце, у яго цэлы букет захворванняў…
Апошні ліст ад мужа, напісаны 15 снежня, Марына Шыбко атрымала амаль два тыдні таму.
– Магчыма, гэтымі днямі яшчэ нешта будзе, – гаворыць Марына. –Лісты ідуць не вельмі добра. То зусім няма, а то адразу пяць! Сказаў, што ў СІЗА на Валадарскага ў яго камера на 15 чалавек і месца цяпер больш – можна лёгка рабіць зарадку. Залячыў зуб, адзначыў, што «стаматолаг – дама прыемная і ўважлівая». Атаварыўся ў «крамцы», дзе замовіў маянэз і кетчуп, бо ў «амерыканцы» такога не дазвалялі. А яшчэ, паводле ягоных слоў, у гэтым новым замку мыццё ў душы лепшае: вада гарачая без перапынку, і мыццё даўжэй.
Некаторыя сакамернікі ведаюць АІФа яшчэ па «Беларускай дзелавой газеце», некаторыя папрасілі размаўляць з імі на беларускай мове, што яму было прыемна.
Марына Шыбко не ведае, ці стаў апошнімі днямі Аляксандр Іосіфавіч прымаць лекі.
– Але я, як толькі даведалася пра ягоны пратэст, адразу напісала яму ліст пра тое, што гэта глупства, – гаворыць яна. – Не ведаю, магчыма, ён ужо пачаў прымаць таблеткі… Без лекаў яму не жыць. І ён гэта ведае…
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Як вы ацэньваеце вынесеныя прысуды?

maintext:
На гэтым тыдні Гомельскі абласны суд вынес вердыкт Сяргею Ціханоўскаму, Арцёму Сакаву, Дзмітрыю Папову, Уладзіміру Цыгановічу, Мікалаю Статкевічу і Ігару Лосіку.
Папоў і Сакаў атрымалі па 16 гадоў пазбаўлення волі, Лосік і Цыгановіч – па 15, Статкевіч – 14, Ціханоўскі – 18 гадоў.
Усе абвінавачаныя, акрамя Статкевіча, будуць адбываць пакаранне ў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Статкевіч будзе знаходзіцца на асаблівым рэжыме.
«Народная Воля» звярнулася да розных людзей з пытаннем:
ЯК ВЫ АЦЭНЬВАЕЦЕ ВЫНЕСЕНЫЯ ПРЫСУДЫ?
Кастусь ЦВІРКА, паэт, кандыдат гістарычных навук:
– Вельмі сумна чуць пра такія прысуды. І, напрыклад, я наогул не ведаю, якія злачынствы гэтыя людзі здзейснілі. За што яны атрымалі такія непамерна вялікія тэрміны?
Справы ж закрылі, суд закрылі, адвакатам гаварыць забаранілі. Мы не пачулі, што людзі казалі на судзе ў сваё апраўданне. Вельмі сумна…
Уладзімір САЗАНЧУК, былы адвакат Мікалая Статкевіча:
– Абсалютна не здзіўлены такімі жорсткімі прысудамі. Калі закон не працуе, то можна было адправіць людзей за краты і на 18 гадоў, і на 20, і на 25. Правільна пішуць некаторыя аналітыкі, што тэрміны для таго ці іншага чалавека – гэта ацэнка яго значнасці як апанента ўлады.
Сяргей ГАЙДУКЕВІЧ, дэпутат Палаты прадстаўнікоў:
– Усё законна, усё правільна, усё справядліва. Ціханоўскі і астатнія хацелі разбурыць краіну. Я б наогул усіх рэвалюцыянераў жорстка караў. Калі б у свой час Мікалай II не высылаў Леніна ў Шушанскае, а жорстка разабраўся з ім, то, можа быць, і ніякай рэвалюцыі ў 1917 годзе не было б, і сам Мікалай разам з сям’ёй быў бы жывы і здаровы.
Я не люблю рэвалюцыі, і, на мой погляд, любы, хто агітуе за тое, каб людзі выходзілі на вуліцу, павінен несці за гэта суровую адказнасць. Для мяне добрых рэвалюцый не бывае. Ва Украіне пасля каляровай рэвалюцыі загінулі тысячы простых людзей, а тыя, хто заклікаў да рэвалюцыі, сёння каву п’юць у цэнтры Кіева. Палітыкі не гінуць – гінуць простыя людзі.
Сяргей ЧЭРАЧЭНЬ, старшыня партыі «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада»:
– Працэс па «справе Ціханоўскага» і прысуды – гэта адзін з элементаў запалохвання грамадства. Спроба ўлад паказаць: мы, маўляў, нічога не баімся і можам рабіць усё што заўгодна.
Таму і далі такія вялікія тэрміны зняволення людзям, якія проста адстойвалі свае канстытуцыйныя правы. Паўтаруся: гэта элемент ціску на грамадства і псіхалагічнай барацьбы.
Генадзь ЛЫЧ, акадэмік, доктар эканамічных навук:
– Кіраўніцтва краіны хоча навесці такі страх у грамадстве, каб ніхто не мог нават піскнуць. Прысуды Ціханоўскаму, Статкевічу і астатнім – гэта ўсім застрашэнне. Маўляў, вось што будзе з вамі, калі пачняце выступаць супраць улады. І загад: сядзіце пад венікам і не варушыцеся.
Ларыса ЖЫГАР, пенсіянерка з Гродна:
– Я не разумею, за што судзілі гэтых людзей. За тое, што яны даносілі грамадству праўду? Таму лічу, што пакаранне і злачынства абсалютна несуразмерныя. Для мяне вынесеныя прысуды былі сапраўдным шокам!
Сяргей К., рабочы Мінскага трактарнага завода (прозвішча маецца ў рэдакцыі):
– Шчыра кажучы, адмыслова не сачыў за гэтай справай і толькі зараз даведаўся, што быў такі суд.
Што думаю пра прысуды? Атрымліваецца, што ў краіне зараз забойцам меншыя тэрміны могуць даць, чым тым, хто вырашыў заняцца палітыкай. Пасыл зразумелы.
Апытанне праводзіў Сяргей ЗАБЛОЦКІ.
Публікацыя з № 97 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Іосіф Гашкевіч

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–95.)
19. Іосіф Антонавіч Гашкевіч (1815 г. – 15 мая 1875 г.)
Іосіф Гашкевіч – дыпламат, даследчык Усходу.
І.Гашкевіч нарадзіўся ў Якімавай Слабадзе Рэчыцкага павета Мінскай губерні (цяпер Гомельскай вобласці). Скончыў Мінскую духоўную семінарыю, а ў 1839 годзе – Пецярбургскую духоўную акадэмію.
Усходазнаўчую адукацыю атрымаў у Расійскай духоўнай місіі ў Пекіне, дзе знаходзіўся на працягу дзесяці гадоў разам з такімі ў будучым вядомымі ўсходазнаўцамі, як П.І.Кафараў, В.П.Васільеў, І.І.Захараў, А.А.Татарынаў. Пры гэтай місіі быў і мастак з Беларусі К.І.Карсалін, аўтар шматлікіх карцін і замалёвак на ўсходнія тэмы.
У Кітаі І.Гашкевіч вывучыў некалькі ўсходніх моў – кітайскую, маньчжурскую, карэйскую, мангольскую. Ён актыўна займаўся даследаваннем прыроды Кітая і жыццёвага ўкладу кітайцаў, фатаграфаваў пейзажы краіны. Вялікую навуковую каштоўнасць мелі яго астранамічныя і метэаралагічныя назіранні на тэрыторыі Кітая. Ён быў адным з першых рускіх натуралістаў, які сабраў вялікую калекцыю флоры і фаўны Кітая, Японіі, Індакітая, Філіпін і Карэі.
У 1852–1855 гадах як перакладчык браў удзел у дыпламатычнай місіі адмірала Пуцяціна ў Японію на фрэгаце «Палада». Удзельнічаў у падрыхтоўцы і падпісанні ў 1855 годзе першага руска-японскага дагавора.
І.Гашкевічу было прапанавана стаць першым рускім консулам у Японіі. Ён быў першы іншаземец, якому было дазволена выехаць за межы японскай сталіцы.
Падчас знаходжання ў Японіі (1858–1865) І.Гашкевіч займаўся не толькі дыпламатыяй, але вёў і навуковую дзейнасць. Багатая моўная практыка, атрыманая у час працы над расійска-японскім дагаворам, дазволіла вучонаму скласці сумесна з японскім даследчыкам Тацібана Касаем у 1857 годзе «Японска-рускі слоўнік». «Слоўнік» быў адзначаны прэстыжнай Дзямідаўскай прэміяй Імператарскай акадэміі навук з уручэннем Залатога медаля. Слоўнік Гашкевіча лічыўся лепшым узорам з усяго створанага ў Расіі па японскай мове.
Іосіф Гашкевіч праводзіў прыродазнаўчыя назіранні па складанні метэаралагічных зводак, збору калекцый узораў флоры і фаўны. Яго назіранні і артыкулы пра Японію і японскую мову былі надрукаваны ў выданнях Імператарскай акадэміі навук і Галоўнай фізічнай абсерваторыі ў Пецярбургу. Апрача ведання 13 еўрапейскіх і ўсходніх моў І.Гашкевіч быў знаёмы з заканадаўствам, адміністрацыйным упарадкаваннем і палітычнай сістэмай Кітая і Японіі, а таксама з норавамі і звычаямі далёкаўсходніх народаў.
У 1867 годзе І.Гашкевіч выйшаў у адстаўку і пасяліўся ў сваім маёнтку Малі ў Віленскай губерні (цяпер Астравецкі раён Гродзенскай вобласці). Тут ён напісаў фундаментальную працу «Аб каранях японскай мовы». Аб рознабаковасці і глыбіні вывучэння ім Далёкага Усходу ў гэты час сведчыць апісанне бібліятэкі І.Гашкевіча, якая ўключала 420 тамоў кніг толькі на японскай, маньчжурскай і кітайскай мовах. Сабраныя ім пісьмовыя помнікі датычацца пытанняў геаграфіі, этнаграфіі, гісторыі, моў краін Усходняй Азіі.
Памёр і пахаваны ў Вільні (Вільнюсе). У г.Хакадатэ (Японія) і беларускім Астраўцы яму пастаўлены помнікі.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: "Сваё сумленнае імя ён абароніць…"

maintext:
Жонка праваабаронцы Леаніда Судаленкі распавяла пра сустрэчу з мужам у СІЗА.
Нагадаем, што месяц таму Леаніда Судаленку асудзілі на 3 гады калоніі агульнага рэжыму па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса: нібыта за арганізацыю і падрыхтоўку дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, і навучанне і падрыхтоўку асоб для ўдзелу ў такіх дзеяннях, а таксама за іх фінансаванне ці іншае матэрыяльнае забеспячэнне. Суд праходзіў у закрытым рэжыме.
Аксана Судаленка пасля сустрэчы з мужам распавяла, што Леанід выглядае «злёгку стомленым, умовы ў СІЗА пакідаюць свой яркі адбітак».
«Муж беражэ сваё здароўе, але папрасіў перадаць папярэдне тыя лекі, якія могуць яму спатрэбіцца, – паведаміла яна. – Леаніда перавялі ў іншую камеру. Раней ён быў у камеры на чатыры чалавекі, а цяпер – на дзесяць. Большасць з сакамернікаў паліць, што выклікае дадатковыя цяжкасці».
Таксама жонка праваабаронцы адзначыла, што падатковая інспекцыя запрасіла дэкларацыю аб даходах Леаніда Судаленкі за 2014–2020 гады, прадастаўленне якой ва ўмовах СІЗА выглядае нерэальным: няма доступу да дакументаў, чэкаў, каб можна было даказаць, што ўсе падаткі выплачаны.
«Муж верыць: рана ці позна, але сітуацыя павінна змяніцца, – дадае Аксана Судаленка. – Нават калі яму прыйдзецца адседзець, ён усё роўна сваё сумленнае імя абароніць».
Публікацыя з № 93 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: І гэта заробкі?

maintext:
У Беларусі налічылі 200 прадпрыемстваў, на якіх сярэдні заробак складае ўсяго 600 рублёў.
Пра гэта паведаміў намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Дзмітрый Круты. І паабяцаў, што ў наступным годзе ім будзе нададзена асаблівая ўвага.
«На наступны год урад ставіць сабе ўжо «кропку адсячэння» 700 рублёў. І так паступова будзем рухацца», – запэўніў чыноўнік.
Але каб не аказалася, што 700 рублёў у наступным годзе па пакупніцкай здольнасці будуць «важыць» менш за сёлетнія 600.
Вялікія абяцанні ўлады даюць бюджэтнікам. Паводле слоў Дзмітрыя Крутога, тут заробкі павінны вырасці на 8%, а ў настаўнікаў і педагогаў – на 12%. Для медыкаў кавідныя надбаўкі абяцаюць трансфармаваць у звычайную заработную плату.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Міхась Скобла. Масла ў агонь

maintext:
Па ўсёй краіне працягваюцца масавыя звальненні людзей, апазіцыйна настроеных да дзейнага палітычнага рэжыму. З Віцебскага тэатра, на сцэне якога быў паказаны падазроны з ідэалагічнага гледзішча спектакль, вымушаны былі сысці дырэктар і трое акцёраў. З «Гомсельмашам» не па сваёй волі развіталіся нямала чалавек. Кажуць, перад адміністрацыяй Нацыянальнага гістарычнага музея пастаўлена нечуваная раней задача – звольніць усіх супрацоўнікаў, якія як быццам не падзяляюць дзяржаўную палітыку. Колькасць жа ўсіх пазбаўленых працы па палітычных матывах настаўнікаў, медыкаў, навукоўцаў, рабочых, журналістаў дзяржаўных СМІ ды іншых спецыялістаў пайшла ўжо калі не на тысячы, то на сотні дакладна.
Дасведчаныя людзі сцвярджаюць, што засакрэчаныя спісы на звальненне кіраўнікам устаноў прыходзяць з КДБ. Там нібыта створаны спецыяльныя структуры па выяўленні нядобранадзейных. Падліваюць масла ў агонь і высокапастаўленыя ідэолагі, для якіх гэтыя выяўленні сталі сёння першачарговай задачай. Так, новаспечаная начальніца Галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Мінгарвыканкама Вольга Чамаданава публічна агучыла недвухсэнсоўную ўстаноўку: «Мы не можем допустить на наши предприятия людей, не уважающих нашего президента и существующую символику».
Што ж, у кожнай Палашкі свае замашкі, але ў дадзеным выпадку «замашкі», на жаль, абарочваюцца канкрэтнымі (і незаконнымі) звальненнямі. І такой бяды, што, да прыкладу, у мазаўскі цэх заўтра прыйдуць работнікі, якія блытаюць поршань з рашпілем, а кампрэсію з кампрэсам. Затое – «паважаюць». Павага тая, відаць, будзе вымярацца нейкім спецпрыборам на прахадной…
Што да розных спісаў, то адзін з іх мне нядаўна трапіўся на вочы. Не ў хакераўскім тэлеграм-канале, што перахоплівае перапіску спецслужбаў, а на старонках «СБ». Спіс складзены Андрэем Мукавозчыкам, які за сваю прапагандысцкую дзейнасць ужо трапіў пад санкцыі Еўрасаюза. Ён вялікі, на дзве паласы, з кароткімі здзеклівымі характарыстыкамі 54 асоб (пераважна супрацоўнікаў дзяржаўных музеяў). З агучваннем імёнаў-прозвішчаў і пасад. З патрабаваннем (так!) да кіраўніцтва, не марудзячы, звольніць названых.
За што? О, тут варта пералічыць «злачынствы» музейшчыкаў, наадкапаныя аўтарам у сацыяльных сетках. Гэта ж не паленаваўся пагрэбціся ў розных «фэйсбуках» і «аднакласніках», прасеяць праз сваю ідэалагічна цнатлівую сятчатку тысячы лайкаў, смайлікаў ды іншага эмацыйнага драбноцця!
Вось дырэктар аднаго з музеяў на сваёй старонцы паставіў «свечку» па забітым пратэстоўцы. Ну, такі народны звычай. А для Мукавозчыка свечка тая – гвалт і каравул. Сам ён, відаць, калі забілі Аляксандра Тарайкоўскага, скакаў ад радасці.
Вось супрацоўніца другога музея выйшла на музейны ганак з плакацікам «Я супраць гвалту». І Мукавозчык (атрымліваецца, ён любіць, каб яго гвалцілі), адсцябаўшы жанчыну розгамі свайго хамавіта-цынічнага сарказму, раіць ёй выходзіць лепш «на панель или сразу на кладбище»… Над гэтай парадай мне міжволі ўспомніўся кантужаны на вайне вахцёр нашага студэнцкага інтэрната, які ў прыпадку шчырасці сам пра сябе гаварыў так: сем вінцікаў на фронце, адзін у рамонце. Кантузіць, як выглядае, можа і на інфармацыйнай вайне.
А вось яшчэ адна супрацоўніца музея захацела, бачыце, «людзьмі звацца» – жаданне, на думку Мукавозчыка, несумяшчальнае з працай у дзяржустанове. Як і выраз «пахне чабор», які неабачліва перапосціла на сваёй старонцы другая маладзіца, каляжанка першай. Янка Купала з Петрусём Броўкам на тым свеце ў трунах пераварочваюцца, дачуўшыся, у якім выкрывальніцкім кантэксце цытуе іх Мукавозчык на старонках дзяржаўнай газеты.
Ці разумее ён, што напісаў данос? Менавіта данос, а не журналісцкае расследаванне ці інфармаванне. Інфармаванне – гэта калі хтосьці парушыў закон, а сведка паведаміў куды трэба. З названых Мукавозчыкам людзей ніхто ніякіх законаў і нават патрабаванняў працоўнага кантракту не парушыў, усе іх «злачынствы» (пералічаныя мной і ім падобныя) узніклі ў асобна ўзятай галаве гора-журналіста (паводле адукацыі ён фізік). Які з нумара ў нумар усё выкрывае і выкрывае, усё называе і называе «ворагаў улады», якія перашкаджаюць яму жыць у гэтай краіне. А паколькі выкрыванне-называнне адбываецца на старонках газеты, з якой пачынаецца раніца ўсіх беларускіх чыноўнікаў, то вынікі прадугледзець нескладана.
«Какое количество штатных единиц в ближайшее время обещает стать вакантными! Не может не стать», – злараднічае Мукавозчык і зноў пайменна называе гэтак ненавісных яму «скорбящих не той скорбью», «пахнечабористых» и «бэчебэшных». Асабліва не любіць ён супрацоўнікаў розных музеяў – «обузу для бюджета». А супрацоўнікі тыя – святыя людзі! – за капейкі з года ў год цягнуць воз айчыннай культуры, у якім то кола адваліцца, то збуцвелая аглобля зламаецца, то шворан на калдобіне выскачыць.
«Некуда идти!» – лямантуе Мукавозчык, сабраўшыся з сямейнікамі на выхадныя ў музей. Бо паўсюль, маўляў, акапаліся замаскіраваныя апазіцыянеры. І сапраўды, лепш яму не хадзіць па музеях. Бо даносчыкаў не любяць асабліва там. Паколькі добра ведаюць пра іх ганебную ролю ў гісторыі.
«Цар вавілонскі Навухаданосар заўсёды чакаў на вуха даносаў», – пісаў адзін паэт, які перажыў сталінскую эпоху, калі даносы таксама заахвочваліся ўладай. Напісаў з надзеяй, што жанр гэты сыдзе нарэшце ў нябыт.
Не сышоў, гэта надзіва жывучы жанр. У сённяшняй Беларусі ён зноў запатрабаваны і распаўсюджваецца па краіне з хуткасцю пандэміі.
Нашчадкі Навухаданосара зноў у фаворы.
Ці разумеюць тыя, хто падлівае масла ў агонь, што можа ўспыхнуць пажар? Вялікі пажар.
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Андрэй КРАЎЧАНКА: "15 снежня павінны атрымаць від на жыхарства…"

maintext:
Сярэбраны прызёр Алімпіяды-2008 па дзесяцібор’і, які амаль чатыры месяцы таму з’ехаў з сям’ёй у Германію, распавёў «Народнай Волі» пра сваё жыццё на чужыне.
Нагадаем: у мінулым годзе Андрэй Краўчанка неаднаразова выказваў сваю пазіцыю з нагоды таго, што адбываецца ў краіне, падпісаў ліст супраць гвалту і за сумленныя выбары.
Напрыканцы 2020 года славуты спартсмен нават трапіў на 10 сутак у ізалятар часовага ўтрымання.
«Хіба што ў кіно такое бачыў, – распавядаў затым Андрэй. – Рэчаіснасць аказалася больш крутая, чым кінематограф. Нават у страшным сне не мог прысніць, што калі-небудзь апынуся ў такім месцы.
Трэба сказаць, што ўражанні, мякка кажучы, не самыя прыемныя. Камера – два на шэсць метраў, кіслароду не хапала. Пастаянна гарэла яркае святло, харчаванне адпаведнае.
Першыя чатыры дні з шасці раніцы да дзесяці вечара даводзілася стаяць. На ложках сядзець забаранялася, кантралёры ўвесь час прыходзілі і правяралі. А на маленькай лавачцы толькі два чалавекі змяшчаліся.
Сцены былі халодныя, таму да іх таксама не прыхіналіся. Я два дні наогул практычна не спаў. Неяк дрымота адолела, да сценкі прыціснуўся, і справа ледзь не скончылася запаленнем лёгкіх. Тым больш што пасля таго, як нас у ізалятары гналі па калідоры і прымушалі прысядаць і падскокваць, майка ў мяне была цалкам мокрая. Я гадзіну потым паўголы сядзеў, пакуль рэчы сушыліся на батарэі.
Я – падрыхтаваны спартсмен, але нават мне было складана пераносіць такія фізічныя нагрузкі. А як астатнім даводзілася?!
І за кратамі сядзелі не злачынцы, не бандыты, а вельмі прыстойныя і інтэлігентныя людзі – інжынеры, выкладчыкі, навуковыя работнікі, праграмісты, менеджары па продажах… З кім толькі не сустракаўся ў СІЗА!»
Андрэй Краўчанка шчыра прызнаўся: калі і працягне выступаць на спаборніцтвах, то толькі пад нейтральным сцягам.
«Мяне ж, па сутнасці, выгналі са зборнай за грамадзянскую пазіцыю», – адзначаў спартсмен.
У жніўні гэтага года стала вядома, што Андрэй разам з сям’ёй пакінуў Беларусь – пераехалі ў Германію.
«Мой далейшы лёс будзе залежаць толькі ад мяне, – казаў тады спартсмен. – Я буду шукаць магчымасць тут трэніраваць. Паколькі ў Беларусі я гэтага рабіць не магу, прыйдзецца трэніраваць нямецкіх дзяцей. А жонка Яна (Яна Максімава таксама лёгкаатлетка. – Аўт.), думаю, працягне кар’еру тут у якім-небудзь мясцовым клубе».
– Шчыра кажучы, сваё жыццё мы яшчэ не ўладкавалі, – прызнаецца Андрэй. – Хаця вельмі спадзяюся, што 15 снежня атрымаем від на жыхарства.
– Кажуць, што атрымаць від на жыхарства ў Германіі даволі складана…
– Не скажу, што гэта лёгкая працэдура, бо патрэбна запоўніць і прадаставіць шмат усялякіх папер. Але, як кажуць, няма нічога немагчымага.
Зараз мы жывём у Дуйсбургу. Я раз на тыдзень трэнірую спартыўную групу, а Яна сама трэніруецца па скачках ў вышыню. Знайшла вельмі добрага трэнера ў даволі прыстойным клубе, хаця ездзіць даводзіцца ў іншы горад, які знаходзіцца больш як за 50 кіламетраў ад нашага.
– У бытавым плане няма праблем?
– У гэтым плане ўсё нармальна. Гарадскія ўлады прадаставілі нам жыллё, і за кватэру плаціць не трэба. А вось калі атрымаем від на жыхарства і афіцыйна працаўладкуемся, то самі будзем арандаваць жыллё.
– У вас маленькая дачка, хто яе даглядае?
– Паколькі мама ў нас тры-чатыры разы на тыдзень ездзіць на трэніроўкі, то за няньку, безумоўна, тата. Таму ўвесь свой вольны час я з Эміліяй. У дзіцячы садок яе таксама не аддасі, бо мы плануем пераязджаць у іншы горад. Менавіта там знаходзіцца клуб, у якім я збіраюся працаваць, хаця і ў Дуйсбургу прапаноўвалі некаторыя варыянты.
Натуральна, складана, калі дзеці маленькія, хаця разумею, што гэта часовыя цяжкасці. Трэба знаходзіць час і на сям’ю, і на трэніроўкі, і на вывучэнне мовы.
– Нямецкая мова цяжка даецца?
– У школе англійскую вывучаў, таму знаёмства з нямецкай для мяне вялікая праблема. Складаная мова, трэба пастарацца, каб яе вывучыць. У Яны таксама пакуль не хапае часу на тое, каб заняцца вывучэннем нямецкай.
– Якія, дарэчы, у яе спартыўныя планы?
– Даволі амбіцыёзныя. Хоча паспрабаваць свае сілы на спаборніцтвах, хаця тут таксама з’явіліся некаторыя пытанні. З-за таго, што пакуль няма віду на жыхарства і афіцыйна не працуем, Яна, напрыклад, не мае масажыста. Думаю, з часам усё вырашыцца. Трэба крыху пацярпець.
– У Германіі з землякамі падтрымліваеце сувязь? Ёсць да каго ў госці схадзіць?
– Сувязь ёсць, бо не толькі мы вымушаны былі з’ехаць з Беларусі. Беларускіх сем’яў у Германіі дастаткова, хаця ўсе раскіданы па розных гарадах. Не бачымся, але перапісваемся.
Я сябрую з Сяргеем Літвінавым, які раней таксама займаўся спортам. Яго бацька – алімпійскі чэмпіён па кіданні молата. Сяргей ужо даўно жыве ў Германіі, у яго было і беларускае грамадзянства, і расійскае, зараз нямецкае. Паўсюль пабываў, за ўсе краіны выступаў.
– Настальгіі па Беларусі няма?
– Сумуем, безумоўна. Асабліва зараз, калі дома снег выпаў. Але нічога не паробіш. Такі час – такі лёс. Трэба перацярпець, звыкнуцца з новай краінай, новай культурай і ментальнасцю.
Трэба ўсё пачынаць з нуля, але ж мы на свабодзе. У Беларусі тысячы людзей знаходзяцца за кратамі. У параўнанні з імі сёння мы, як кажуць, «у шакаладзе».
– У горадзе вялікія абмежаванні з-за пандэміі? Напрыклад, як трэніроўкі праходзяць?
– Барацьба з вірусам ідзе сур’ёзная, і без прышчэпкі ты, напэўна, нікуды, акрамя харчовай крамы, не патрапіш, ды і туды запускаюць толькі пэўную колькасць пакупнікоў. Не выключаю, што справа можа дайсці і да лакдаўна. Хаця немцы ўжо разумеюць, што патрэбна ўсім вакцынавацца, а большасць гэта ўжо зрабіла. Калі не памыляюся, у Германіі пачалі нават рабіць прышчэпкі дзецям пасля 12 гадоў.
Што да трэніровак, то ў клуб таксама немагчыма патрапіць без пашпарта вакцынацыі. Клопат пра здароўе тут – на першым месцы…
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Аляксандр Фядута змяніў "месца жыхарства"

maintext:
Некалькі тыдняў таму філолага і публіцыста Аляксандра Фядуту, якога абвінавачваюць у падрыхтоўцы дзяржперавароту, перавялі са следчага ізалятара КДБ у СІЗА на Валадарскага.
Адразу пасля пераезду ён апынуўся ў камеры, дзе было 15 чалавек. Паводле слоў Фядуты, «усе далёка не філолагі».
Больш за ўсё Аляксандр Фядута перажывае наконт кніг. Справа ў тым, што ў «амерыканцы» іх можна было замаўляць з Цэнтральнай кнігарні. У СІЗА на Валадарскага такой магчымасці, паводле ягоных слоў, няма, там можна карыстацца толькі турэмнай бібліятэкай.
Пасля пераезду ліставанне з Фядутам спынілася, але, відаць, часова.
«Два тыдні ўжо няма лістоў, – сказала «Народнай Волі» жонка Фядуты Марына Шыбко. – Наколькі я ведаю, ніхто ад яго пакуль з Валадарскага не атрымаў ніякай вестачкі. Відаць, «выхоўваюць» такім чынам яго ў новым месцы. А перавялі яго напрыканцы лістапада. Я прынесла перадачу, але яе не прынялі, і тады я даведалася, што цяпер муж у СІЗА №1».
Як рухаецца расследаванне справы і ці хутка будзе суд – не ясна. Дакладна вядома, што Фядута пакуль не пачаў знаёміцца з матэрыяламі сваёй крымінальный справы.
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Папа ўхваліў дэкрэт аб гераічнасці цнот ацалелай назарэтанкі з Навагрудка

maintext:
Папа ўхваліў дэкрэты Кангрэгацыі па справах кананізацыі. Адзін з іх тычыцца прызнання гераічнасці цнот с. Малгажаты Банась – адзінай ацалелай падчас Другой сусветнай вайны назарэтанкі з навагрудскай супольнасці, перадае Vatican News.
Сястра Марыя Малгажата ад Сэрца Езуса ў Агоніі ў Гетсэманскім садзе (свецкае імя Людвіка Банась) нарадзілася 10 красавіка 1896 г. у Клечы Дольнай каля Вадавіцаў. 15 сакавіка 1917 г. уступіла ў Супольнасць Сясцёр Святой Сям’і з Назарэта. Выконвала звычайныя паслугі ў розных законных дамах: у Вадавіцах, Стрыі, Кракаве, Гродне, Варшаве.
У 1934 годзе была накіравана ў Навагрудак. У часе Другой сусветнай вайны, у 1939-1943 гадах, працавала ў мясцовым шпіталі. Як адзіная сярод дванаццаці сясцёр назарэтанак пазбегла арышту і расстрэлу гітлераўцамі 1 жніўня 1943 г. Сястра Марыя Малгажата адшукала ў лесе месца забойства сясцёр, прысутнічала пры іх эксгумацыі і перазахаванні пры наваградскай фары.
Сваё ацаленне зразумела як знак волі Божай , як знак таго, што яна павінна застацца ў Наваградку, каб апекавацца наваградскім фарным касцёлам і дапамагаць мясцовым вернікам, падтрымліваць у іх сэрцах дух каталіцкай веры.
Наваградцы называлі сястру Малгажату “ахоўніцаю табэрнакулюма”. Яна збірала вернікаў на малітву, упрыгожвала алтары, а калі не было святара, кіравала набажэнствамі. Сястра Малгажата арганізоўвала духоўную і матэрыяльную дапамогу для святароў і свецкіх, сасланых у Сібір. Жыла ў цяжкіх умовах у закрыстыі фарнага касцёла, нястомна малілася і працавала. Памерла 26 красавіка 1966 года ў Наваградку. Пахавана на мясцовых могілках.
Папа ўхваліў таксама дэкрэты аб прызнанні цудаў, здзейсненых праз заступніцтва французскай законніцы, бл. Мары Рыўе (1768-1838), заснавальніцы кангрэгацыі Сясцёр Ахвяравання Марыі; і бл. Марыі Каролы Чэкін (1877-1925), італьянскай законніцы з кангрэгацыі Сясцёр св. Юзафа Бэнэдыкта Каталенгі.
Яшчэ тры дэкрэты аб прызнанні гераічнасці цнот датычаць Слугаў Божых: Андрэа Гарыда Пералеса (1663-1728), іспанскага законніка з Ордэна Найсвяцейшай Панны Марыі з Мэрсэды; італьянскага капуцына Карла Марыі з Аб’ятэграса (1825-1859); італьянскага місіянера-камбаніяніна Бэрнарда Сардоці (1897-1983).
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Віфлеемскі агонь цяпер у Гродна

maintext:
16 снежня ў гродзенскі катэдральны касцёл св. Францішка Ксаверыя быў унесены Віфлеемскі агонь міру, піша Grodnensis.by. У Гродна агонь прывезлі з Польшчы. Цырымонію атрымання агню правёў біскуп Аляксандр Кашкевіч.
Цяпер з гэтага горада пачнецца эстафета перадачы Віфлеемскага агню па гарадах Беларусі. Як адзначыў Пастыр касцёла на гродзеншчыне, у гэтым годзе дзяленне агнём, які да нас прыходзіць з пячоры ў базыліцы Нараджэння ў Віфлееме, праходзіць пад дэвізам “Святло надзеі”.
Менавіта з горада над Нёманам пачалася штогадовая эстафета перадачы агню па гарадах і мястэчках Беларусі.
Перадача Віфлеемскага агню свету ўпершыню прайшла ў Аўстрыі ў 1986 годзе. З таго часу кожны год ён перадаецца з рук у рукі з Віфлеема: раз у год ад агню запальваюць лампадку, полымя якой скаўты развозяць у розныя краіны.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: "Малодшы сын - любімчык таты…"

maintext:
Жонка гомельскага праваабаронцы Леаніда Судаленкі распавяла «Народнай Волі» пра дзяцей, мужа, які знаходзіцца за кратамі, і пра спатканні з ім.
Леанід Судаленка зараз у гомельскім СІЗА чакае апеляцыі ў абласным судзе, бо не згодны з вынесеным прысудам – тры гады калоніі за «масавыя беспарадкі».
«Вось ужо месяц, як я знаходжуся ў статусе асуджанай асобы, – напісаў Леанід на волю. – Пры гэтым асуджаны, як і мае быць «ворагу народа», да максімальнай меры.
Чалавек у мантыі суддзі нават аднаго дня не знайшоў для малалетняга Мікіты. (Суддзя Сяргей Салоўскі адмовіў Судаленку ў спатканні з яго малодшым сынам Мікітам. – Аўт.). Бог, як той казаў, яму суддзя. Я дакладна ведаю, што прысуд ён вынес не толькі мне».
– Відаць, гэта Леанід падаваў заяву на спатканне з Мікітам, але яму адмовілі, – кажа Аксана, жонка праваабаронцы. – Праўда, я не хацела, каб наш сын наогул пераступаў парог ізалятара, і мы гэта абмяркоўвалі з мужам. Я хадзіла на спатканне з Леанідам, старэйшыя дзеці сустракаліся з бацькам, але ж яны ўжо дарослыя – умеюць аналізаваць сітуацыю. І нават мы адчувалі сябе некамфортна ў пакоі для спатканняў, на сустрэчы было вельмі складана ў псіхалагічным плане.
А Мікіту, як ужо казала, у турму ніколі не павяду, нават на сустрэчу з бацькам. Таму, калі суддзя адмовіў у спатканні Леаніда з малодшым сынам, асабіста для мяне гэта праблемай не стала, бо і сама была супраць.
Раней сустрэчы практычна не дазвалялі, але пасля агалошвання прысуду на спатканні з мужам я хадзіла ўжо два разы. Была нават здзіўлена, калі мой старэйшы сын прыехаў з іншага горада і яму таксама падпісалі дазвол на спатканне літаральна за 10 хвілін. Такога ніколі не было раней.
Дарэчы, напярэдадні Новага года я і двое старэйшых сыноў папрасілі яшчэ адну сустрэчу з Леанідам, і, спадзяюся, што адмовы не будзе. А Мікіту, як ужо казала, пакідаем дома. У нас у сям’і зараз з’явіліся пэўныя праблемы, і трэба з мужам усё гэта абмеркаваць. Парада таты для нас вельмі важная. Ён галава сям’і, заўсёды вырашаў любыя пытанні за ўсіх, і нам без яго зараз вельмі складана.
– Але, відаць, сам Леанід хоча ўбачыць малодшага сына…
– Хоча, бо Мікіта – яго любімчык. Але ж я не хачу, каб сын бачыў тату ў такіх умовах, у турме. Мікіта вельмі ўражлівы хлопчык. Краты, шэры пакой, дагляд на ўваходзе… Для дзіцячай псіхікі гэта будзе складана.
Адсутнасць спатканняў бацькі з малодшым сынам стараемся кампенсаваць фотаздымкамі. І зараз я, дарэчы, рыхтую фотападборку да Новага года, бо за апошні час Мікіта вельмі змяніўся – з дзіцяці літаральна на вачах ператварыўся ў 12-гадовага падлетка. І знешне, і ўнутрана.
Дарэчы, Мікіта з татам вядзе асобную перапіску, і мы адзначылі такую дэталь: калі лісты ад мужа прыходзяць мне ці старэйшым дзецям, то на іх стаіць пазнака цэнзара. А вось на лістах Леаніда да Мікіты пазнакі, што пісьмо прыйшло з СІЗА, няма.
Мы пэўны час утойвалі ад малодшага, што тата трапіў у турму, але ж вы разумееце, што ў век інтэрнэту нешта схаваць складана. Дзеці лёгка знаходзяць неабходную інфармацыю, перадаюць яе іншым. І пра арышт таты Мікіта даведаўся ад аднакласнікаў.
Але зараз у Мікіты з бацькам перапіска настолькі даверчая – як у мамы з дачкой. Сын распавядае пра свае праблемы, дасягненні, захапленні. Леанід дае нейкія парады. 6 снежня Мікіта атрымаў паштоўку, мне дайшоў ліст, хаця да гэтага два тыдні ніякіх вестак не было.
– Стаўленне аднакласнікаў да Мікіты ў школе не змянілася?
– На гэтую тэму ў школе ніякіх размоў няма, хаця ў сёмым класе падлеткі ўжо дасведчаныя і пра сітуацыю ўсе ведаюць. Раней дзеці, безумоўна, пэўным чынам абмяркоўвалі гэтую тэму, бо чулі на кухнях, што казалі іх бацькі. А Леаніда вельмі шмат людзей у Гомелі добра ведаюць.
Мікіта – лідар у класе, таму адразу даў усім зразумець, што тэма яго таты закрыта. І аднакласнікі паслухаліся. Дарэчы, дзеці даволі часта прыходзяць да нас дадому, і я не супраць гэтага.
– А як малодшы вучыцца?
– Скажам так: моцны серадняк. Ацэнкі – ад сямёрак да дзявятак. Але задача для сямікласніка – не нахапаць добрых адзнак, а зразумець матэрыял такім чынам, каб змог веды ў будучым прымяніць. У нас пакуль усё атрымліваецца.
Старэйшы сын Леанід ажаніўся, жыве з сям’ёй у Мінску. А сярэдні – Кірыл – са мной і Мікітам. Яшчэ вучыцца, хаця з верасня пачаў ужо і працаваць. Мае мужчыны мне дапамагаюць…
***
ТЫМ ЧАСАМ
Мы патэлефанавалі суддзі суда Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргею Салоўскаму і задалі яму пытанне: «Чаму вы не дазволілі Леаніду Судаленку спатканне з яго малодшым сынам? На якіх падставах гэта было зроблена?»
Сяргей Аляксандравіч не захацеў нічога тлумачыць і адказаў коратка: «Калі ў вас ёсць нейкія пытанні, то звяртайцеся ў прэс-службу Гомельскага абласнога суда».
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»