title: Чым займаюцца спартсмены, якія пацярпелі за сваю пазіцыю?

maintext:
Пасля 9 жніўня мінулага года многія беларускія спартсмены выказалі сваю грамадзянскую пазіцыю і выступілі за правядзенне справядлівых выбараў і супраць гвалту. Некаторыя затым патрапілі пад ціск чыноўнікаў і нават былі вымушаны з’ехаць за межы краіны…
Андрэй Краўчанка трэніруецца, але не плануе ехаць на Алімпіяду
Сярэбраны прызёр Алімпіяды пасля падпісання ліста спартсменаў з патрабаваннямі да ўлады вымушаны быў зрабіць выбар. Ён 15 гадоў адслужыў у КДБ, даслужыўся да звання маёра, але пасля таго, як патрапіў у спіс “ненадзейных”, з Міністэрства спорту яго адкамандзіравалі ў КДБ, пасля чаго Краўчанка напісаў рапарт на звальненне.
Андрэй нават трапіў у ізалятар на “суткі”, а сёння тытулаваны атлет застаўся без працы.
“У асноўным прысвячаю час сям’і, у нас жа маленькая дачка, – кажа Андрэй Краўчанка. – І, безумоўна, трэніруюся, набіраю форму, хаця пра ўдзел у нейкіх стартах казаць, мабыць, заўчасна. Тым больш пра выступленне на Алімпіядзе. Справа ў тым, што зараз я далечваю нагу, яна яшчэ баліць. Таму пра паўнавартасныя трэніроўкі казаць не даводзіцца. У мяне пасля аперацыі ў назе стаяць шрубы, і яны да канца не рассмакталіся. Урач казаў, што праз дзевяць месяцаў іх не будзе, але ўжо год прайшоў, а праблема застаецца”.
Спартсмен адзначае, што працягвае сачыць за тым, што адбываецца ў краіне.
“У галаве не ўкладваецца, што такое можа здарыцца ў краіне, якая знаходзіцца ў цэнтры Еўропы, – дадае Андрэй Краўчанка. – Але мы жывём у гэтых рэаліях…”
Алена Леўчанка з’ехала ў Грэцыю
Адна з лепшых баскетбалістак у гісторыі Беларусі, якая выступала за зборную з 2001 года і двойчы гуляла ў складзе нацыянальнай каманды на Алімпійскіх гульнях, таксама падтрымала рух спартсменаў супраць гвалту і фальсіфікацый на выбарах.
У кастрычніку яе арыштавалі ў аэрапорце, калі яна збіралася вылецець у іншую краіну, і яна адсядзела 15 сутак на Акрэсціна.
Зараз Алена Леўчанка стала іграком вядомага грэчаскага клуба “Панацінаікас” і знаходзіцца ў Грэцыі, дзе трэніруецца разам з новай камандай.
“Боль, страх, сумневы, расчараванне, стомленасць, здрада, адчуванне, што здаюся, падзенне і новы ўздым, – напісала Леўчанка на сваёй старонцы ў Instagram. – Турма, каранавірус – я ўсё гэта перажыла. Гэта мая праўда і мая гісторыя, якую я працягваю пісаць. Але без гэтых пачуццяў я не пазнала б, хто такі Бог, што такое сапраўдная вера, што значаць любоў, дараванне, цярпенне і падзяка. Што значыць сустрэцца са страхам, калі ўсе дзверы зачынены і ты не можаш уцячы. Калі быць моцнай – гэта адзіная магчымасць.
Калі людзі сумняваліся ўва мне, я працавала яшчэ больш старанна. Калі казалі, што я больш не буду гуляць у баскетбол, я іх не слухала. Калі раілі забыць і ісці далей, я прыслухоўвалася да свайго сэрца і не губляла веры.
Гэта было доўгае падарожжа, але цяпер я тут. Шчаслівая стаць часткай сям’і “Панацінаікаса” – клуба з вялікай гісторыяй і неверагоднай падтрымкай. Дзякуй, што запрасілі мяне!”
Валянціна Зелянкевіч асвойвае Маскву
Чэмпіёнка Беларусі па трыятлоне вымушана была з’ехаць у расійскую сталіцу пасля таго, як яе папярэдзілі пра магчымы арышт. Спачатку Валяціна Зелянкевіч распавядала, што было вельмі складана адаптавацца да новых умоў жыцця і працы, бо ўсё даводзілася пачынаць з нуля. Тым больш што ў Маскве спартсменка сур’ёзна захварэла на каранавірус і нават ляжала ў шпіталі.
Але зараз яна працуе інструктарам у адным са спртыўных клубаў і кажа, што праца яе задавальняе.
“Прайшло паўгода з таго часу, як я з’ехала з Мінска ў Маскву, – паведаміла Валянціна. – Паводле маіх суб’ектыўных адчуванняў, я прайшла доўгі і вельмі няпросты, але такі патрэбны для мяне шлях.
Я перажыла і справілася з многімі праблемамі, стала разумнейшай, мудрэйшай і мацнейшай. Адчуваю магчымасць і сілы зноў расправіць плечы!”
З Кацярынай Сныцінай не працягнуць кантракт?
Днямі стала вядома, што жаночая зборная Беларусі па баскетболе на чэмпіянаце Еўропы-2021 згуляе ў групе з камандамі Іспаніі, Славакіі і Швецыі.
Фінальная частка першынства пройдзе з 17 па 27 чэрвеня ў Іспаніі і Францыі, але да канца не зразумела, ці згуляе там капітан беларускай зборнай Кацярына Сныціна, якая таксама вядома сваёй грамадзянскай пазіцыяй.
31 сакавіка ў спартсменкі заканчваецца кантракт з федэрацыяй, а новы варыянт могуць і не падпісаць.
“Я пацвярджаю, што мне даслалі новы кантракт, бо папярэдняе пагадненне заканчваецца, – кажа Кацярына. – У кантракце ёсць пункт 2.25, які гучыць так: “не дапускаць публікацый і выступленняў у сродках масавай інфармацыі без узгаднення з Наймальнікам”.
Я азнаёмілася з кантрактам, распісалася на кожнай старонцы, адправіла назад. Але пункт 2.25 закрэсліла з рэмаркай “не згодна з гэтым пунктам”. Лічу, што маю права на свабоду выказвання і зносін з усімі СМІ па любых пытаннях”.
Паводле слоў старшыні Беларускай федэрацыі баскетбола Максіма Рыжанкова, “Міністэрства спорту не можа адысці ад афіцыйна зацверджанага тэксту кантракта, а таму ў дадзенай сітуацыі разглядае пазіцыю Сныцінай як адмову ад прапановы”.
Таму не вядома, ці будзе падпісаны кантракт з Кацярынай Сныцінай і ці выступіць яна на чэмпіянаце Еўропы.
Публікацыя – з № 19 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Падмануць Альцгеймера. Як захаваць ясны розум да глыбокай старасці?

maintext:
Няўжо гэтую цяжкую хваробу так лёгка абвесці вакол пальца? Як вядома, старэнне — працэс незваротны, але захаваць яснасць розуму да сталага веку цалкам магчыма.
Пра простыя правілы, якія дазволяць нам у старасці мець добрую памяць, карэспандэнту газеты “Звязда” расказаў нейрахірург, навуковы супрацоўнік аддзялення пухлін галаўнога мозга РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава, выкладчык кафедры неўралогіі і нейрахірургіі БелМАПА Гумен Гурбаніджад.
— Наш мозг амаль цалкам фарміруецца ўнутрывантробна, у адрозненне ад цела, якое расце і развіваецца яшчэ ледзь не два дзесяцігоддзі пасля нараджэння. Мозг займае 2—3 % ад масы нашага цела, але, як ні дзіўна, ужывае амаль чвэрць кіслароду, які паступае ў наш арганізм, — 20—25 %. Пры гэтым галаўны мозг не можа надоўга назапашваць ні энергію, ні кісларод, таму ён вельмі ўразлівы да кіслароднага галадання.
Важна, каб падчас цяжарнасці мозг дзіцяці атрымліваў патрэбны аб’ём кіслароду, бо гіпаксія можа ў далейшым уплываць на развіццё псіхікі і разумовых здольнасцяў. Адна з прычын гіпаксіі — курэнне, якое выклікае змяншэнне колькасці кіслароду ў крыві дзіцяці. А ўсе змяненні ў самім галаўным мозгу незваротныя, бо яго клеткі дрэнна падлягаюць рэгенерацыі, гэта значыць, не аднаўляюцца. І потым чакаць, што на працягу жыцця ўсё адновіцца, не варта. Натуральна, кожная мама хоча, каб дзіця добра вучылася ў школе і атрымала добрую прафесію, таму для гэтага варта старацца з самага пачатку. Хоць, вядома, выключэнні бываюць. У алкаголікаў таксама часам вырастаюць здольныя і таленавітыя дзеці, але гэта выключэнні.
— Што патрэбна для правільнай работы галаўнога мозга ў дарослага чалавека?
— «Паліўнай энергіяй» для яго з’яўляецца глюкоза. Многія думаюць, што калі я буду есці шакалад ці цукеркі, тады мозг будзе лепш працаваць. Гэта вельмі грубая памылка. Насамрэч чым больш мы будзем есці салодкага, тым большая верагоднасць атрымаць дэменцыю ў старасці. Гэта яшчэ і рызыка цукровага дыябету. Глюкоза і цукар — гэта розныя рэчы, якія людзі часта блытаюць. Напрыклад, белы цукар на 100 % складаецца з цукрозы, але гэта не глюкоза. А мозг выкарыстоўвае толькі глюкозу. Наш арганізм, канешне, можа ператварыць і цукрозу, і фруктозу ў глюкозу, аднак спачатку ён выкарыстае тую глюкозу, якая маецца ў гатовым выглядзе.
У той жа час наш мозг бярэ роўна столькі глюкозы, колькі яму трэба. «Глюкозныя вароты» адкрываюцца ў той момант, калі лічыцца, што мозгу трэба падсілкавацца. І калі яму не патрэбна энергія, ён не будзе яе забіраць. Таму чым больш мы будзем ужываць салодкае, тым большая верагоднасць, што яно ператворыцца ў слой тлушчу на нашым целе.
— А колькі нашаму мозгу патрэбна глюкозы?
— Напрыклад, тры сталовыя лыжкі мёду ўтрымліваюць сутачную дозу глюкозы, якая патрэбна нашаму галаўному мозгу. У суткі пры спакойнай рабоце нашаму мозгу неабходна 62—65 грамаў глюкозы, гэта каля 250 кілакалорый. Калі мы хочам атрымаць такую ж колькасць глюкозы з шакаладнага печыва, то з’есці давядзецца каля сямі кілаграмаў.
— Якія ж тады прадукты карысныя для галаўнога мозга?
— Рэзкае павелічэнне ўзроўню глюкозы ў арганізме ці цукру ў крыві небяспечнае, бо мы павялічваем рызыку дэменцыі і цукровага дыябету ў старасці. Таму глюкоза, якая паступае ў наш арганізм, павінна марудна засвойвацца і трапляць у кроў. А прадукты, якія мы ўжываем, павінны быць з нізкім глікемічным індэксам, гэта значыць, з вялікай колькасцю клятчаткі. Напрыклад, у яблычным соку, дзе аддзялілі і выдалілі клятчатку, глікемічны індэкс нашмат вышэйшы, чым у яблыку. Часта пытаюць, ці ёсць розніца паміж растваральнай і нерастваральнай клятчаткай. У гэтым выпадку няма, бо і тая, і іншая выконваюць адну і тую ж функцыю — не павялічваюць рэзка ўзровень цукру ў крыві.
Шмат глюкозы ўтрымліваецца ў фініках, разынках, бураках, вінаградзе, дынях, бананах, моркве. Не абавязкова гэта павінны быць салодкія прадукты — у зялёнай цыбулі, капусце, бабах, фасолі таксама шмат глюкозы. Ёсць прадукты, якія ўтрымліваюць шмат глюкозы і выратоўваюць ласуноў. Напрыклад, чорны шакалад, дзе какавы больш за 70 %, — яго глікемічны індэкс вельмі нізкі. Папкорн таксама лічыцца прадуктам з нізкім глікемічным індэксам.
Таксама для паўнацэннай работы галаўнога мозга аддаваць перавагу прадуктам з нізкім глікемічным індэксам трэба на працягу жыцця.
— Ці патрэбны нашаму мозгу вітаміны і мікраэлементы?
— Для паўнацэннай работы яму патрэбна фоліевая кіслата, нікацінавая кіслата, цынк, магній і гліцын. Можна прымаць вітамінныя комплексы, магчыма, не ўсюды ёсць гліцын, тады яго можна набываць асобна.
Таксама для паўнацэннай работы нервовай сістэмы вельмі важныя вітаміны групы В. Асаблівую ролю выконвае вітамін В12, прычым з узростам наш кішэчнік усё горш яго засвойвае. Таму ў комплексных вітамінах 50+ нашмат большая колькасць гэтага вітаміну. Можна парэкамендаваць яго перыядычна калоць унутрымышачна, так ён трапляе ў арганізм, мінуючы кішэчнік, і добра назапашваецца ў печані. Але прызначыць яго павінен ваш доктар.
Неабходныя і тлустыя кіслоты амега-3. Шмат іх у морапрадуктах і рыбе.
— Яшчэ і ў сале…
— Але гэта не самая здаровая ежа, таму мы не ўсім рэкамендуем яго. Для таго каб сала перапрацоўвалася, трэба вельмі шмат жоўці. А яна, калі выпрацоўваецца ў вялікай колькасці, становіцца густой і крышталізуецца ў камяні. Таму жоўцекамянёвая хвароба ў расіян, украінцаў і беларусаў сустракаецца часта. Калі бутэрброд з салам з’есць вясковы жыхар ці будаўнік, які з раніцы да вечара фізічна працуе на свежым паветры, то такая ежа не нашкодзіць. Для гарадскога жыхара, які ў выхадны ляжыць на канапе перад тэлевізарам, гэта не вельмі карысна. А вось у рыбе і морапрадуктах — тыя тлушчы, якія не нясуць небяспекі для нашай сардэчна-сасудзістай сістэмы, не забруджваюць нашы сасуды і больш камфортныя для нашай стрававальнай сістэмы. Можна амега-3 набываць і ў аптэцы.
— Што яшчэ спрыяе правільнай рабоце галаўнога мозга?
— Фізічная нагрузка. Яна паляпшае кровазварот не толькі ўсяго арганізма, але і галаўнога мозга. Людзі, якія маюць умераную фізічную актыўнасць, у старасці маюць менш праблем з дэменцыяй, чым тыя, хто вёў маларухомы спосаб жыцця.
Усё пералічанае важна рабіць, пакуль дэменцыя не з’явілася. Калі яна ёсць, фізічныя практыкаванні і вітаміны ўжо не выправяць сітуацыі, яны могуць толькі замарудзіць развіццё хваробы.
Вялікую ролю адыгрывае барацьба з гіпертаніяй. Калі павялічваецца ціск, у галаўным мозгу могуць лопнуць дробныя капіляры. І калі мы робім МРТ галаўнога мозга, бачым гэтыя сасудзістыя ачагі, і чым больш іх з’явіцца, тым цяжэй нашаму мозгу паўнацэнна працаваць, гэта яшчэ адзін крок да дэменцыі і дрэннай памяці. Гэтыя ачагі застаюцца ў галаўным мозгу на ўсё жыццё. Таму важна змагацца з гіпертаніяй адразу, як толькі яна з’явілася.
Вялікую ролю адыгрывае рэжым сну. Нескладана заўважыць, раніцай мы запамінаем лепш, чым пасля напружанага працоўнага дня. Прычым важна, каб падчас сну не было парушэння абмену кіслароду. Гэта характэрна для людзей, якія храпуць, маюць дэфармацыі носа, дрэнна дыхаюць, і такія праблемы варта вырашаць. Добра, калі самога сну дастаткова на працягу ўсяго жыцця, а не два дні на тыдзень падчас выхадных.
Чэрапна-мазгавыя траўмы, гарманальныя парушэнні, захворванні шчытападобнай залозы ўплываюць на работу галаўнога мозга і могуць наблізіць нас да дэменцыі. Гэтак жа, як і дэпрэсія, якая таксама пагаршае яго работу. Калі ёсць хранічная ці доўгая дэпрэсія, варта думаць, як ад яе пазбавіцца, не саромецца звяртацца да псіхатэрапеўта.
Некаторыя пажылыя людзі скардзяцца на тое, што з узростам хутчэй бяжыць час, і звязваюць гэта з парушэннем памяці і работы галаўнога мозга. Але гэта не так. Гэта асаблівасці дзялення часу нашым мозгам. Калі трохгадоваму дзіцяці мы скажам, што свежыя клубніцы будуць толькі наступным летам, праз год — а гэта трэць яго жыцця — то яно вельмі засмуціцца. Таму для дзіцяці кожныя пяць хвілін — гэта занадта доўга. Для 50-гадовага чалавека год праходзіць нашмат хутчэй, бо гэта 1/50 яго жыцця. Таму калі пацыенты скардзяцца, што вельмі хутка ляціць час, медыкаменты не прызначаем, раім проста разнастаіць сваё жыццё, прыдумаць розныя падзеі, каб дні адрозніваліся адзін ад аднаго.
— Як на работу мозга ўплываюць шкодныя звычкі?
— Кожны раз пасля алкагольнага ап’янення мы страчваем вялікую колькасць клетак галаўнога мозга. І гэта вялікі ўдар, бо яны не аднаўляюцца. Канешне, іншыя часткі галаўнога мозга могуць узяць на сябе іх ролю, але лепш, каб гэтага не адбывалася. І без таго падчас жыцця ў нас ёсць страты клетак галаўнога мозга — гэта звязана з атручваннямі, гіпертанічнымі крызамі, сасудзістымі паталогіямі мозга.
Трэба сказаць і пра курэнне. Не толькі нікацін мае таксічнае ўздзеянне на наш арганізм. Падчас курэння мы рэзка змяншаем колькасць кіслароду, што паступае ў арганізм, а наш мозг, як памятаем, не любіць кіслароднага галадання. Мала таго, што вялікая колькасць СО2 паступае ў наш арганізм, яшчэ і СО (чадны газ) хутка звязваецца з эрытрацытамі і блакуе паступленне кіслароду. Яго канцэнтрацыя падае ў крыві. І ўсё гэта невялікія крокі да дэменцыі.
— Вядома, што хтосьці лепш запамінае лічбы, а нехта — замежныя мовы. Ці трэба трэніраваць памяць?
— Кожны мозг больш здатны для пэўных работ, у кожнага з нас лепш развіты свой від памяці. І трэба рухацца ў тым кірунку, да якога больш здатны, бо так будзе лягчэй. І адпаведна, падбіраць той занятак, да якога больш схільнасцяў. Бо, відавочна, калі чалавек добра запамінае лічбы, ён, хутчэй, стане матэматыкам, чым літаратарам.
— Што рабіць, калі ўжо з’явіліся праблемы з памяццю?
— Калі справа дайшла да дэменцыі ці хваробы Альцгеймера, тут патрэбна ўрачэбная дапамога. Урач падбірае адпаведны курс лячэння. На жаль, гэта хвароба незваротная, памяць у такім выпадку не вернецца. І лячэнне накіравана на тое, каб не ўскладніць хваробу, каб яна развівалася невялікімі крокамі. Такіх людзей нельга надоўга пакідаць без нагляду, бо яны могуць ствараць праблемы: не выключыць газ, ваду, прас, выклікаць пажар, не закрыць дзверы, выходзячы з дому. Добра, калі ёсць каму глядзець за такім чалавекам. Калі ён адзінокі, і бачыць, што гэта праблема існуе, ён павінен запісваць і ўсюды пакідаць сабе напамінанні: выключыць святло, выключыць газ, не забыць ключы.
— Як вядома, мозг лепш працуе ў людзей, якія штодзённа займаліся разумовай працай, у тых жа навукоўцаў да глыбокай старасці ясная галава…
— Больш за тое, людзі, якія займаюцца разумовай працай, доўгажыхары, бо разумовая работа падаўжае жыццё. Да таго ж лічыцца, што самая складаная работа — разумовая, яна цяжэйшая, чым фізічная. Праўда, сучасная медыцына прыйшла да высновы, што трэніроўка мозга не здольная цалкам спыніць дэменцыю. Але гэта не нагода, каб мозг не трэніраваць. Банальная рэч: рускі эмігрант, які дзесяцігоддзі пражыў за мяжой, ужо крыху няправільна размаўляе па-руску, — без трэніроўкі мозг ад гэтага сышоў. Канешне, у такім выпадку вярнуць мову нашмат прасцей, чым вывучыць наноў. Таму мозг трэніраваць трэба.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Іне Дабратвор выпісалі рэкордны штраф за партрэты на вокнах

maintext:
Штраф у 200 базавых велічынь выпісала суддзя Жанна Хвайніцкая шматдзетнай маці Іне Дабратвор, паведамляе «Еўрарадыё».
Іна Дабратвор выхоўвае пяцярых дзяцей. Падставай для такога штрафу сталі партрэты на вокнах кватэры.
Падставай для такога штрафу сталі партрэты на вокнах кватэры.
На шкле ў кватэры ў Дабратворцаў віселі партрэты Святланы Ціханоўскай, Марыі Калеснікавай і Віктара Бабарыкі, а таксама герб “Пагоня”. У міліцыі палічылі, і суд з гэтым пагадзіўся, што быў парушаны парадак правядзення масавага мерапрыемства.
Прычым суддзя абрала максімальнае пакаранне па гэтай частцы артыкула — 200 базавых велічынь, або 5800 рублёў. Гэта рэкордны штраф па самым народным артыкуле, адзначаюць праваабаронцы.
Абноўлены КаАП з новымі штрафамі і ўзмацненнем жорсткасці пакарання для пратэстоўцаў набыў моц 1 сакавіка. Калі за ўдзел у акцыі па старым кодэксе меркаваўся штраф да 30 базавых, то па новым — да 100, а пры паўторным удзеле — да 200. Былі павялічаныя і тэрміны адміністрацыйнага арышту.
Поделиться ссылкой:


title: За "збіццё" Азаронка перакладчыцы пагражае да 6 гадоў турмы

maintext:
Працэс над перакладчыцай Вольгай Калацкай распачнецца ў аўторак, 23 сакавіка, а 10:30 у судзе Фрунзенскага раёна Мінска. Суд можа прайсці за адзін дзень. Вользе пагражае да 6 гадоў зняволення, паведамляе БАЖ.
Перакладчыцу Вольгу Калацкую вінавацяць у злосным хуліганстве (арт. 339 Крымінальнага кодэкса) — нібыта падчас адной з акцый пратэсту Вольга нанесла некалькі ўдараў супрацоўніку СТВ Рыгору Азаронку.
Вольгу Калацкую затрымалі 15 студзеня падчас заняткаў па ангельскай мове. Паводле ч.2 арт. 339 Вользе Калацкай пагражае арышт альбо абмежаванне волі да 3 гадоў, альбо пазбаўленне волі да 6 гадоў.
Затрыманне Вольгі Калацкай выклікала шырокі розгалас у коле беларускай інтэлігенцыі. Спадарыня Вольга выкладчыца англійскай мовы і вядомая перакладчыца. Яна пераклала на беларускую мову дзясяткі фільмаў, серыялаў і кніг, у тым ліку Вірджыніі Вулф, Тэнэсі Ўільямса, Уільяма Голдынга, Пола Остэра, Тоні Парсанза, Артура Голдэна, “Гладыятар”, “Шрэк”, “Сямейку Смітаў” ды іншыя.
З патрабаваннем неадкладна вызваліць Вольгу выступіў Амерыканскі ПЭН (PEN America) і вядомая канадская пісьменніца Маргарэт Этвуд.
Да затрымання Вольга Калацкая жыла ў Мінску з 89-гадовай маці, якой патрабуецца дагляд. Цяпер дапамагаць маці адгукнуліся сябры і вучні Вольгі.
Поделиться ссылкой:


title: 80 арганізацый, якія падпарадкаваны Кіраўніцтву справамі прэзідэнта Беларусі

maintext:
Кіраўніцтва справамі прэзідэнта Беларусі падпарадкавана непасрэдна Лукашэнку, і, верагодна, грошы, якія беларусы пакідаюць у фірмах, што належаць гэтаму суб’екту гаспадарання, ідуць у тым ліку сілавікам.
Натуральна, кожны сам вырашае, што яму рабіць, куды хадзіць, дзе есці і як бавіць свой час, але нельга не ўлічваць і тое, што калі вы ў краме купіце ваду «Баравая», малако «Ле Шале» і «Малочны гасцінец», курыныя яйкі «Златка», сасіскі і каўбасу «Пікант», сыр і масла «Шчодрая Масленіца» ну і квіток «Ваша лато», то 100 працэнтаў вашых сродкаў пойдуць на падтрымку структур, якія напрамую падпарадкоўваюцца Кіраўніцтву справамі прэзідэнта.
Выставачныя цэнтры і КЗ
• Палац Рэспублікі.
• КЗ «Мінск».
• «Белэкспа».
Турбізнес:
• Дзяржаўнае прадпрыемства «Цэнтркурорт».
• Рэспубліканскі гарналыжны цэнтр «Сілічы».
• Дзіцячы аздараўленчы лагер «Планета».
• Санаторый «Баравое».
• Санаторый «Прыазёрны».
• Санаторый «Сосны».
• Санаторый «Юнацтва».
• Санаторый «Беларусь», Друскінінкай (Літва).
• Санаторый «Белая Русь», Туапсэ (Расія).
• Санаторый «Белоруссия», Ялта (Крым).
• Санаторий «Беларусь», Юрмала (Латвія).
• Санаторый «Беларусь», Сочы (Расія).
• Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Комплекс па аказанні паслуг імя П.М.Машэрава».
Ахова здароўя:
• Дзяржаўныя аптэкі «Беллекацэнтр».
• Цэнтр гігіены і эпідэміялогіі.
• Рэспубліканскі клінічны медыцынскі цэнтр.
Гандаль:
• Дзяржаўнае прадпрыемства «Беларусьгандаль» (крамы сеткі «АМАТЫСТА», вада «Баравая», лыжы і мэбля «Целяханы»).
• Вытворча-гандлёвы і гасцінічны комплекс «Кастрычніцкі» (рэстаран «Застолле», кафэ «Мінск», «Веста», «Манетны двор», «Меркурый»).
• «Лідо».
• Дыпмаркет (крамы DUTY FREE ў Нацыянальным аэрапорце «Мінск»).
• Гандлёвы дом «Усходні» (сетка канфіскатаў «Ваш выбар»).
• Гандлёвая сетка «Ваш выбар».
• Рэстаран «Родны Кут».
• Кафэ «Спатканне».
• Кафэ-шашлычная «Тры мушкецёры».
• «Палескія сувеніры».
• Гандлёвае прадпрыемства «Спадчына-Ваўкавыск».
• ГЦ «Кірмаш» (гандлёвая сетка «Кірмаш»).
Прамысловасць:
• Дзяржаўнае прадпрыемства «Выдавецтва «Беларускі Дом друку».
• Мінская друкарня (друк упаковак для прадуктаў харчавання, тытунёвых вырабаў, фармацэўтычных і прамысловых тавараў).
• Дзяржаўная лесагаспадарчая ўстанова «Краснасельскае».
• Дзяржаўная лесагаспадарчая ўстанова «Цяцерынскае».
• Белмастацпромыслы.
• ААТ «Мэбля Інтэр’ер цэнтр».
• Навукова-вытворчае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства беларускіх народных рамёстваў «Скарбніца».
• Пінская фабрыка мастацкіх вырабаў «Крыніца Палесся».
• Аршанская фабрыка мастацкіх вырабаў.
• Гомельская фабрыка мастацкіх вырабаў «Любна».
• Хойніцкая фабрыка мастацкіх вырабаў.
• Слонімская фабрыка мастацкіх вырабаў.
• Мазырская фабрыка мастацкіх вырабаў.
• «Фабрыка мастацкіх вырабаў» г.Бабруйск.
• Магілёўская фабрыка мастацкіх вырабаў.
• Брэсцкая фабрыка сувеніраў «Славянка».
• Прадпрыемства мастацкіх вырабаў «Слуцкія паясы».
• Белмастацкераміка.
• Пінскі мясакамбінат.
• ААТ «Баранавіцкая птушкафабрыка».
• «Малочны гасцінец» (малочныя прадукты «Малочны гасцінец» і «Ле Шале»).
• Пружанскі малочны камбінат.
• Будаўніцтва і ЖКГ.
• Галоўнае ўпраўленне капітальнага будаўніцтва (арэнда памяшканняў, суправаджэнне ў будаўніцтве).
• Рамонтна-будаўнічы трэст (будаўніча-мантажныя работы, арэнда памяшканняў і будаўнічыя канструкцыі).
• Галоўнае гаспадарчае ўпраўленне (швейная атэлье «LineA», інтэрнэт-правайдар «BELISP», web-студыя «7px», рэклама на сайце bc.by, абутковае атэлье Sabo, страхаванне, салоны прыгажосці «Masks», цырульні «Любаша», салярый, пральня, медыярэклама, хостынг і трэнажорная зала).
• Дыпсэрвіс (Dipservice Hall, Комплекс «Крылова», Комплекс «Сцяпанка»).
• БелЭЗ (Цэнтр прыгажосці «Твая тэрыторыя», вытворчасць вокнаў, дзвярэй, мэблі).
• Беларускі інстытут будаўнічага праектавання.
Сельская гаспадарка:
• ААТ «Александрыйскае» (сетка крам «Александрыя», вытворчасць мяса, рыбы, яблыкаў і грыбоў).
• ААТ «Васілішкі» (свініна і ялавічына, паўфабрыкаты і субпрадукты, рыба, яблыкі, ягады, малако, збожжа, хлеб і хлебабулачныя вырабы. Камбікорм для буйной рагатай жывёлы, свіней і рыбы).
• ААТ «Цяплічны камбінат Мачулішчы» (гандлёвая сетка, вытворчасць гародніны).
• ААТ «Ціхінічы» (вытворчасць бульбы і яблыкаў).
• ААТ «ААБ-Агра Гарадзец» (вытворчасць мяса і малака).
• ЗАТ «ААБ-Агра Кухцічы» (вытворчасць мяса і малака).
• Рэспубліканскае даччынае ўнітарнае сельскагаспадарчае прадпрыемства «Усход» (Сыр «Мірскі»).
Гасцініцы і гатэлі:
• Гатэль «Мінск».
• Гасцініца «Планета».
• Гасцінічны комплекс «Юбілейны».
• Гасцініца «Прэзідэнт-Гатэль».
Нацыянальныя паркі:
• Нацыянальны парк «Белавежская пушча».
• Бярэзінскі біясферны запаведнік.
• Нацыянальны парк «Браслаўскія азёры».
• Нацыянальны парк «Прыпяцкі».
• Нацыянальны парк «Нарачанскі».
Іншыя сферы дзейнасці:
• «Белтрансспецаўта» (аўташкола «Белтрансспецаўта», дыягнастычная станцыя №20).
• Закрытае акцыянернае страхавое таварыства «Прамтрансінвест» (страхавая кампанія «Прамтрансінвест»).
• «Беларускія латарэі» (латарэі «Ваша лато» і «Пяцёрачка», анлайн-латарэя belbet, тыражныя латарэі, імгненныя латарэі).
• «Белзамежгандаль» (гандаль нафтапрадуктамі).
• ААТ «Гандлёва-лагістычны цэнтр «Азярцо-лагістык» (траспартныя і лагістычныя паслугі).
Скажыце, калі ласка, у якой яшчэ краіне ў прамым падпарадкаванні Кіраўніцтва справамі прэзідэнта знаходзіцца столькі гаспадарчых суб’ектаў? Атрымліваецца, што ў нас дзяржава ў дзяржаве? Хто кантралюе дзейнасць гэтых апекаваных вышэйшай уладай структур? Як яны ўпісваюцца ў агульную эканамічную сістэму Беларусі? Шмат іншых пытанняў узнікае, калі знаёмішся са спісам, які прапанаваны ўвазе чытачоў.
Публікацыя – з № 18 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: За што з Паўла Севярынца патрабуюць 189 рублёў?

maintext:
Палітык знаходзіцца за кратамі з 7 чэрвеня, але грошы неабходна заплаціць яго блізкім.
Нагадаем, што Павел Севярынец быў затрыманы ў чэрвені, пасля гэтага ў дачыненні да яго былі вынесены тры пастановы аб адміністрацыйных арыштах па 15 сутак кожная за ўдзел у перадвыбарных пікетах і заклікі да ўдзелу ў масавых мерапрыемствах.
Пасля 75 сутак адміністрацыйнага арышту Севярынца не выпусцілі, а перавялі ў СІЗА №1 г.Мінска ў статусе падазраванага па арт.293 КК (“Арганізацыя масавых беспарадкаў”). Пазней яму было прад’яўлена абвінавачанне.
Днямі маці палітвязня Таццяна Севярынец атрымала з аддзела прымусовага выканання Першамайскага раёна г.Віцебска пастанову аб узбуджэнні выканаўчай вытворчасці, у якой сказана, што з Паўла Севярынца трэба спагнаць запазычанасць у суме 189 рублёў на карысць ГУУС Мінгарвыканкама.
– Я нават спачатку не зразумела, адкуль узялася гэтая запазычанасць у чалавека, які дзясяты месяц знаходзіцца за кратамі, – распавяла Таццяна Севярынец “Народнай Волі”. – Усе штрафы былі аплачаны, што за новая лічба з’явілася?
Калі пачалі разбірацца, то высветлілася, што такую суму неабходна заплаціць за знаходжанне Паўла ў сталічным Цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна з 6 па 20 жніўня мінулага года – за апошнія 15 сутак у ЦІПе. Дзіўна, што раней ні пра якія запазычанасці ніхто не нагадваў, а зараз яна раптам “усплыла”. Са жніўня па сённяшні дзень нам нічога не прыходзіла і раптам – прачнуліся! Чалавека не выпусцілі ні на хвіліну на волю, не далі ніводнага спаткання ні мне, ні жонцы Паўла, затое пра грошы яны не забываюцца.
Таццяна Севярынец кажа, што на аплату запазычанасці далі ўсяго тыдзень і плаціць давядзецца.
– Гэта ж палова маёй пенсіі! – абураецца жанчына. – Але плаціць трэба. Срава ў тым, што ў нашай кватэры ў Віцебску прапісаны Павел, я і мой муж. Сын мае права на трэць жыллёвай плошчы. Калі ў Паўла было шмат штрафаў за ўдзел у нейкіх акцыях, ён не паспяваў іх аплачваць, а таму наклалі арышт менавіта на трэць нашай віцебскай кватэры.
Пасля з даўгамі расплаціліся, і арышт знялі, але зараз калі не аплаціць, то зноў будзе арыштавана частка кватэры. Таму лепш не даводзіць да гэтага. Хаця, безумоўна, сітуацыя проста абсурдная. Чалавека ні за што кінулі за краты, і ён яшчэ за гэта павінен плаціць!
Публікацыя – з № 24 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Арэхава пазбавілася дзяржаўных сцягоў

maintext:
У вёсцы Арэхава, што на Брэстчыне, у ноч на 24 сакавіка на мясцовых установах не стала дзяржаўных сцягоў. Пазбавіліся афіцыйных дзяржаўных сімвалаў сельсавет, фэльчарска-акушэрскі пункт, школа.
Як распавядаюць мясцовыя жыхары, міліцыя з Маларыцкага РАУСу збілася з ног, шукаючы начных “партызанаў”, якія знялі сцягі. Пакуль невядома, звязана гэта са святкаваннем дня абвяшчэння БНР ці не. Не выключана, што камусьці захацелася пасваволіць.
Аграгарадок Арэхава знаходзіцца за 76 кіламетраў на паўднёвы захад а Брэста. Паселішча з аднайменным возерам згадваецца ў 1546 годзе ў апісанні мяжы паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каронай Польскай. Цяпер тут жыве каля сямісот чалавек, дзейнічае СПК “Арэхава”, створанае ў 2003 годзе. Вёска газіфікавана, ёсць школа, дзіцячы сад, дом культуры. Пабудавана царква Святой Параскевы-Пятніцы, ахоўніцы палёў і ўраджаю.
Поделиться ссылкой:


description: Сёння старшыні ГА "БАЖ" Андрэю Бастунцу пазванілі са Следчага камітэта і прапанавалі прыйсці да іх раніцай 10 сакавіка, каб прыняць удзел у аглядзе

maintext:
Старшыню БАЖ запрасілі ў СК на 10 сакавіка. Магчыма, каб вярнуць пячатку, статутныя дакументы і разблакаваць офіс
На мінулым тыдні Беларуская асацыяцыя журналістаў звярнулася ў Следчы камітэт са зваротам, у якім прасіла разблакаваць доступ у офіс арганізацыі, а таксама вярнуць пячатку і статутныя дакументы, якія знаходзіліся ў сейфе.


title: 10 фактаў пра Хатынь, якія мусіць ведаць кожны

maintext:
У лёсе Хатыні, што між Лагойскам і Плешчаніцамі, спаленай з людзьмі 22 сакавіка 1943, адбілася трагедыя некалькіх соцень беларускіх вёсак.
Нават само слова Хатынь зрабілася назоўным.
1. Так помсцілі за алімпійскага чэмпіёна
21 сакавіка 1943 на аўтадарозе Лагойск — Плешчаніцы партызаны абстралялі нямецкую калону 118 паліцэйскага ахоўнага батальёна. Адным з забітых быў гаўптман Ганс Вёльке — чэмпіён берлінскай Алімпіяды 1936 года, якога асабіста ведаў Гітлер.
На наступны дзень, агледзеўшы месца партызанскай засады, немцы па слядах выйшлі да вёскі Хатынь.
У карнай акцыі ўдзельнічаў паліцэйскі батальён і падраздзяленне Оскара Дырлівангера.
Сапраўды, змучаныя марозамі партызаны, нягледзячы на забарону камандавання спыняцца ў населеных пунктах, начавалі ў суседняй Хатыні. Пабачыўшы, што немцы і паліцаі акружаюць вёску, яны сышлі ў лес. Фашысты стралялі па іх, але з вялікай адлегласці не трапілі. За партызанскую акцыю вырашана было пакараць жыхароў Хатыні.
2. 149 чалавек, з іх 75 — дзеці
загінулі ў Хатыні. Ад вёскі засталося папялішча — карнікі спалілі ўсе 26 хат з будынкамі. Людзей загналі ў калгаснае гумно і падпалілі. Па тых, хто спрабаваў вырвацца з агню, стралялі.
Хатынь была вёска каталіцкая. Таму і імёны ў людзей былі: Петрунэля, Рэгіна, Юзэфа…
3. Пяцёра дзяцей уратаваліся
Трое з іх — 13-гадовы Валодзя і 9-гадовая Соня Яскевічы, і 13-гадовы Саша Жалабковіч — здолелі схавацца ў вёсцы і не трапілі ў гумно, дзе згарэлі іх родныя. Пасля вайны яны раслі ў Плешчаніцкім дзіцячым доме.
Аляксандр Жалабковіч скончыў вайсковую вучэльню, служыў, выйшаў у адстаўку падпалкоўнікам. Ён памёр у 1994. Уладзімір Яскевіч працаваў на Мінскім аўтазаводзе, на пенсіі жыў у суседняй з Хатынню вёсцы Казыры. Яго не стала ў 2008. Сястра працавала на пошце, цяпер на пенсіі, жыве ў Мінску.
Яшчэ двое дзяцей выжылі ў ахопленым полымем гумне: 7-гадовы Віктар Жалабковіч і 12-гадовы Антось Бараноўскі. Малы Віця апынуўся пад целам маці і не згарэў, а Антось спрабаваў выскачыць з агню і быў паранены ў нагу. Карнікі палічылі яго мёртвым. Віктар стаў інжынерам-станкабудаўніком, не перажыў пандэміі кавіду. Антон трагічна загінуў у 1969 годзе ў Арэнбургу, куды паехаў працаваць: у інтэрнаце, дзе ён жыў, ноччу ўспыхнуў пажар.
Яшчэ дзве дзяўчыны, Юлія Клімовіч і Марыя Федаровіч, выпаўзлі з агню і дабраліся да лесу. Іх падабралі суседзі з вёскі Хварасцені. Але праз нядоўгі час фашысты спалілі з людзьмі і Хварасцені…
4. Язэп Камінскі
Адзіны дарослы хатынец, які здолеў уратавацца — Язэп Камінскі, 56-гадовы вясковы каваль. Афіцыйная версія кажа, што Камінскі апрытомнеў сярод абгарэлых целаў аднавяскоўцаў познім вечарам, калі карнікі з’ехалі. Ёсць і іншая версія, якую таксама агучваў Камінскі: напярэдадні партызаны загадалі яму зарэзаць авечку і, каб яе абсмаліць, ён пайшоў у лес па галлё. Якраз тады ў Хатынь увайшлі карнікі. Як бы там ні было, у агні Камінскі страціў сям’ю, яго 15-гадовы сын Адам сканаў ад апёкаў і ранення. Помнік Няскоранаму Чалавеку — цэнтр хатынскага мемарыялу — гэта выява Камінскага з сынам на руках.
Пасля вайны Камінскі жыў у вёсцы Казыры, другі раз жаніўся. Памёр у 86-гадовым веку.
5. Кат Хатыні 30 гадоў лічыўся ветэранам
Аперацыяй у Хатыні фактычна камандаваў Рыгор Васюра — начальнік штаба 118 паліцэйскага ахоўнага батальёна. Старшы лейтэнант Чырвонай арміі, ён трапіў у палон і перайшоў на нямецкую службу. (118 батальён фарміраваўся з ліку савецкіх ваеннапалонных, якія апынуліся ў Кіеўскім катле.)
Хатынь — не адзіная вёска, у знішчэнні якой удзельнічаў Васюра. Пад канец вайны ён перайшоў з паліцыі ў грэнадзёрскую дывізію СС, адступіў з ёй у Францыю. Пасля вяртання ў СССР Васюра здолеў схаваць інфармацыю пра ўдзел у карных акцыях: атрымаў турэмны тэрмін за палон, але ў 1955-м быў амніставаны. 30 гадоў ён жыў у Кіеўскай вобласці, лічыўся ветэранам вайны. Яго штогод віншавалі піянеры 9 Мая, ён выступаў у школах.
Можа, яму б удалося назаўсёды схаваць сапраўдную біяграфію, але ў 1985 годзе Васюра запатрабаваў ордэн Айчыннай вайны. Падчас афармлення дакументаў давялося ўзняць архівы… Усплылі і паказанні ўзводнага 118 батальёна Васіля Мялешкі, расстралянага ў 1975-м. Васюру арыштавалі і асудзілі да найвышэйшай меры пакарання.
6. «Карнікі»
Спаленне Хатыні стала асновай для каласальнай па мастацкай сіле аповесці Алеся Адамовіча «Карнікі» (1979). Пад змененымі імёнамі катаў лёгка пазнаюцца сапраўдныя ўдзельнікі — Васюра, Мялешка, камандзір батальёна Кёрнэр. На аснове твораў Адамовіча рэжысёр Элем Клімаў зняў фільм «Ідзі і глядзі».
7. Званы Хатыні
Да 1964 на месцы спаленай вёскі стаяў сціплы абеліск. Пасля там паставілі таксама досыць тыповую скульптуру «Журботная маці». Мемарыял быў адкрыты ў 1969 годзе.
Яго стварылі чатыры беларускія творцы: скульптар Сяргей Селіханаў і архітэктары Юрый Градаў, Валянцін Занковіч і Леанід Левін. Паводле іх успамінаў, ідэя змясціць на слупах, што сімвалізуюць коміны спаленых хат, званы нарадзілася проста ў Хатыні, калі сярод нямой цішыні заспяваў жаўрук.
На доўгія гады Хатынскі мемарыял стаў сумнай візітоўкай Беларусі.
8. Хатынь і Катынь
Некаторыя даследчыкі лічаць, што выбар менавіта Хатыні ў якасці сімвалічнага месца для мемарыяла па ўсіх спаленых у Беларусі вёсках быў абумоўлены сугучнасцю назвы з Катынню — месца, дзе ў 1940 НКВД расстраляла польскіх ваеннапалонных. Упершыню пра гэта напісала газета Daily Telegraph у 1974, падчас візіту ў СССР прэзідэнта ЗША Рычарда Ніксана і наведвання ім Хатыні.
9. 433 вёскі
былі знішчаныя фашыстамі разам з жыхарамі ў Беларусі і адноўленыя пасля вайны. 186 так і не аднавіліся.
10. 36 мільёнаў чалавек
Наведалі Мемарыяльны комплекс «Хатынь» за 49 гадоў.
Поделиться ссылкой:


title: Віктар Марціновіч: Калі няма чаго губляць

maintext:
Віктар Марціновіч піша на budzma.by пра сёлетніх прадстаўнікоў Беларусі на «Еўрабачанні».
Я слухаў песню «Квэст» і таму да групы «Галасы ЗМеста» пытанняў не маю.
Пытанні ў мяне ёсць да людзей, якія вырашаюць, каго адправіць на «Еўрабачанне». І да людзей, што прыдумляюць сцэнары выхаду з сітуацыі, якая склалася ўнутры Беларусі.
Уласна, гэта адны і тыя ж людзі. Прынамсі, пагоны ў іх аднолькавыя.
Я разумею логіку ўганаравання тых, хто асабліва вылучыўся ва ўласным лаялізме. Усе гэтыя медалі пасрэднасцям, эфір немаведама каму. Так рабіць трэба, каб астатнія пасрэднасці таксама спаборнічалі ў лаялізме. У выніку гэтага спаборніцтва ў кагось звонку можа ўзнікнуць уражанне, што гатовых публічна прысягаць кароне калі не большасць, дык хаця б вымяральная меншасць, а не лічаныя адзінкі.
Я больш-менш разумею логіку пакарання тых, хто ціпа «правініўся», хто па ўласнай маладосці ці гарачнасці спрычыніўся да забастовак, да дэмаршаў, да пратэстаў. Усе гэтыя «не пушчаць назад у трупу, не пушчаць без пісьмовага пакаяння». І гэта таксама як-ніяк, але трэба, каб спыніць адток «культурных работнікаў» з самых прэстыжных установаў, датычнасцю да якіх яшчэ зусім нядаўна ганарыліся.
Лютасць і прынцыповасць, з якой ажыццяўляецца гэтая логіка, мне, дарэчы, зразумець складана. Бо ёсць людзі, якія сядзяць беcпрацоўнымі ці падрабляюць дастаўшчыкамі піцы ці абвальшчыкамі мяса ў гіпермаркетах, хаця маглі б расквеціць беларускую культуру сваім удзелам у ёй. І каб заклікаць іх вярнуцца, дастаткова было толькі аднаго: здольнасці да прабачэння.
Але літасць — гэта слова зусім невядомае.
Ну добра, тут хаця б нейкая «лінія» ёсць. Хай сабе тая «лінія» і прывяла да ўзнікнення новай «генерацыі дворнікаў і вартаўнікоў» (гл. песню Барыса Грабеншчыкова).
Любы з іх спявае, грае, малюе і піша лепш за тых, хто цяпер узнагароджваецца і ўхваляецца.
Але выпадак з выпраўленнем на «Еўрабачанне» гурта, які ні па фармаце, ні па змесце сваіх песень не можа разлічваць на сугучнасць еўрапейскаму парадку дня, — гэта нешта, што ляжыць па-за маім разуменнем.
Тут ужо ёсць подых іншай эпохі.
Калі не да законаў.
У тым ліку законаў логікі.
Усведамленне таго, што «як раней» ужо не будзе. Што з Еўропай у нас ніякага сяброўства быць не можа. Што ніякай «сваёй» праўды мы ёй ужо не будзем расказваць. Нават у кулуарах. Было ўжо ў 2010-м, тады нават знайшліся тыя ўплывоўцы, якія паверылі (што шыбы ў Доме ўрада білі засланыя ФСБшнікі, каб пасварыць Беларусь і ЕС, а таму не трэба патрабаваць амністыі).
Але цяпер памеры затыку такія, што мы можам адразу адкідваць любыя спадзяванні на нармалізацыю ў замежнай палітыцы. Любыя спробы выкарыстоўваць культуру як правадніка «нашай праўды».
Цяпер мы можам рабіць што заўгодна. Можам адразу ставіць не на перамогу, а на скандал.
Першай ластаўкай было, калі тэлефанавала Меркель, і ніхто не зняў слухаўку. Мы вас не чуем, бо вы нашым словам ужо не паверыце. А таго, што вы б хацелі пачуць (што мы зробімся лепшымі, лагаднейшымі), мы вам казаць не збіраемся.
Гэта сітуацыя спаленых мастоў.
Сітуацыя беспаваротна гэтым разам зробленага выбару. Без магчымасці адкруціць назад.
Калі б тут, з «Еўрабачаннем», працавала першая логіка (уганараваць тых, хто адзначыўся ў 2020-м) — на конкурс адправілі б Саладуху. Ён бы, дарэчы, добра там глядзеўся. Ці сясцёр Груздзевых — таксама выглядалі арганічна, а з добрай песняй — дык і неадрозна ад большасці ўдзельнікаў. Format match.
Калі б працавала логіка №2 (пакараць тых, хто «здрадзіў»), дастаткова было не даваць пуцёўку на «Еўрабачанне» любому з відавочных фаварытаў пратэснай восені — напрыклад, гурту Nizkiz, які заняў бы першае месца на «Еўрабачанні» проста праз спачуванні свету да таго, чым стала песня «Правілы».
Але тут іншая логіка. Не логіка — хтонь.
Адзін з праўладных ТГ-каналаў, анансуючы гурт, выбраны на «Еўрабачанне», абяцаў, што ў «змагароў» будзе «выбух пуканоў». І гэты ж канал пра тыя самыя «пуканы» напісаў тройчы пасля таго, як імя «пераможцы» было абвешчанае.
Дык складаецца ўражанне, што ў сітуацыі канчаткова спаленых мастоў менавіта гэта робіцца асноўным сэнсам існавання афіцыйнага сектара дзяржаўнай культуры. Каб у «змагароў» «рвала пукан».
Пра гэта яны думаюць, гэта яны смакуюць, абіраючы новых культурных герояў, гэтым яны цешаць сваё пачуццё прыгожага.
Цудоўная крыніца натхнення!
Поделиться ссылкой:


title: Звольненыя акцёры гродзенскага тэатра знайшлі новую сцэну

maintext:
Дзесяць акцёраў Гродзенскага драматычнага тэатра, якія былі звольнены за ўдзел у агульнанацыянальнай забастоўцы, пераехалі ў Літву, дзе маюць намер узяць удзел у супольных міжнародных праектах.
Аб гэтым «Народнай Волі» распавёў былы рэжысёр-пастаноўшчык Гродзенскага драматычнага тэатра Сяргей Курыленка. Паводле яго слоў, усе прайшлі дзесяцідзённы каранцін па прыездзе ў Вільнюс. Зараз вядзецца абмеркаванне іх рэпертуару.
Падобныя праекты ўжо былі рэалізаваны ў Вільнюсе. Яны адмыслова створаны для творчых людзей, якія пацярпелі ад рэжыму ў Беларусі. Дарэчы, у сумесных спектаклях бралі ўдзел акцёры з Беларусі, Літвы і Вялікабрытаніі.
Плануецца, што падрыхтаваныя спектаклі з удзелам гродзенскіх акцёраў будуць прадстаўлены гледачам у розных краінах Еўрасаюза.
Поделиться ссылкой:


title: Горкі роздум прафесара Мурашова

maintext:
З прафесарам кафедры журналістыкі Гродзенскага ўніверсітэта імя Янкі Купалы Аляксандрам Мурашовым, які адпрацаваў у ВНУ 12 гадоў, не працягнулі кантракт. 25 сакавіка ён, бадай, папоўніць шэрагі беспрацоўных. Студэнты аб’явілі збор подпісаў за яго аднаўленне на працы. Прафесар у роздуме.
«Беларусь стала маёй духоўнай Радзімай»
Аляксандр Мурашоў – грамадзянін Расіі, у Беларусі мае від на жыхарства. У Гродна ён прыехаў 12 гадоў таму. Спачатку выкладаў у ГрДУ ў якасці запрошанага прафесара, а ў 2008-м пераехаў у горад над Нёманам на сталае жыхарства.
Ён абсалютна адкрыты чалавек, не хаваючы эмоцый, распавядае, як палюбіў Гродна, чаму яму падабаюцца беларускія студэнты – цікаўныя, дасціпныя, неверагодна разумныя і талковыя. Ён добра арыентуецца не толькі ў ваколіцах Гродна, аб’ездзіў усю Беларусь і нават праводзіў экскурсіі ў Нясвіжы; ведае грыбныя мясціны, у яго тут шмат сяброў і знаёмых.
– Беларусь без перабольшвання стала маёй духоўнай Радзімай, – кажа Мурашоў. – Я напісаў тут кніжак больш, чым у Расіі. Прыехаўшы ў Беларусь, я ўбачыў новую цывілізацыю, іншую культуру. Для мяне гэта было нешта кшталту шоку.
«Я вас абвінавачваю…»
Тое, што ў нашай краіне многае адбываецца зусім не так, як паказваюць па тэлевізары, Аляксандр Мурашоў пачаў заўважаць падчас мінулых прэзідэнцкіх выбараў.
– Я ўжо ведаў пра справу прафесара Шведа і іншых гісторыкаў, якія зніклі з універсітэта, – сумна заўважае выкладчык. – І з гэтай нагоды пачаў губляць натхненне.
Два гады таму А.Мурашоў напісаў ліст Лукашэнку, які, праўда, не адаслаў, а паклаў у шафу. Ліст праляжаў паўтара года, прафесар спадзяваўся, што ўсё яшчэ зменіцца, але надзеі не спраўдзіліся.
– У маі 2020 года я дапісаў свой ліст Лукашэнку і змясціў яго ў “Фэйсбуку”, – распавядае выкладчык.
У лісце гучала адкрытая крытыка палітыкі беларускага прэзідэнта. Дарэчы, ліст пачынаўся так: “Грамадзянін Лукашэнка! Некалі найбольш гарачы і адданы ваш прыхільнік і па-ранейшаму чалавек, закаханы ў Беларусь, я вас абвінавачваю…”
Абвінавачанняў было дзесяць: “ва ўсталяванні рэжыму асабістага адзінаўладдзя, непадкантрольнага народу, у сістэматычным парушэнні правоў і свабод грамадзян, у пастаяннай хлусні, ва ўтойванні лічбаў і фактаў, якія характарызуюць сапраўднае становішча спраў у краіне” і г.д.
Пасля гэтага пасыпаліся характэрныя тэлефанаванні, выкладчыку напорыста тлумачылі, што “так думаеце толькі вы, а беларусы так не думаюць”. Пазней Мурашоў выдаліў свае запісы з сеціва, бо баяўся, каб праз гэты зварот не пацярпелі яго калегі і студэнты. Аднак ад сваёй грамадзянскай пазіцыі не адмаўляецца.
– Так, некалі я захапляўся Лукашэнкам, быў адданы яму, а цяпер, лічу, здраджаны ім, – упэўнена кажа прафесар.
Жнівень мінулага года пацвердзіў, што так думае не толькі Мурашоў. Тэлефанавалі яго студэнты і расказвалі, як уцякалі ад АМАПа з выбарчых участкаў, дзе працавалі назіральнікамі. Сам удзельнічаў у дэманстрацыях, бачыў усё тое, што адбывалася на гродзенскіх вуліцах…
– Я асабіста ведаю настаўнікаў, якія былі членамі выбарчых камісій і якія цяпер адчуваюць сябе абсалютна нікчэмнымі людзьмі з-за таго, што не змаглі супрацьстаяць фальсіфікацыям, ім прыкра глядзець у вочы дзецям, – з горыччу кажа прафесар.
«Не з тым ухілам працуеце, прафесар»
Месяц таму Мурашову намякнулі, што яму варта зняць сваю кандыдатуру з конкурсу на пасаду прафесара: “Есть мнение, что вы этот конкурс не пройдете”. Цікава, што напярэдадні абмяркоўвалі яго адкрытую лекцыю, і, як кажа спадар Аляксандр, столькі добрых слоў у свой адрас ён не чуў ніколі ў жыцці.
Затым прафесару адкрыта сказалі забраць заяву і не ўдзельнічаць у конкурсе, але ён адмовіўся. На чарговым пасяджэнні кафедры адміністрацыя факультэта ў колерах распісвала, наколькі важны і патрэбны другі кандыдат на пасаду прафесара, а пра Мурашова казалі толькі яго калегі.
Затым адбылося пасяджэнне кадравай камісіі, і, паводле слоў прафесара, ён пачуў пра сябе столькі, колькі не ведаў і сам. Даведаўся, што ў яго адсутнічае навуковая школа, не ўстаноўлены сувязі з вышэйшымі ўстановамі іншых краін, няма аспірантаў, якія абараніліся.
– А адзін з членаў кадравай камісіі запытаўся, як я бачу сваю работу па патрыятычным выхаванні студэнтаў, – згадвае Мурашоў. – Я адказаў адным словам: ніяк.
Прафесар Мурашоў быў шчыра здзіўлены такому пытанню, бо, паводле яго пераканання, выкладчык ВНУ павінен перш-наперш даваць студэнтам веды па сваім прадмеце.
– Выкладчык – гэта прыклад для студэнтаў, – упэўнены спадар Аляксандр. – Калі ён любіць краіну, у якой знаходзіцца, і перыядычна ўзгадвае аб гэтым у сваіх курсах, то такім чынам і падае прыклад патрыятызму.
Калі стала вядома, што кантракт з Аляксандрам Мурашовым не будзе працягнуты, яго студэнты аб’явілі збор подпісаў з патрабаваннем пакінуць на кафедры любімага выкладчыка. Але ж вядома, як кіраўніцтва ўніверсітэта ставіцца да іх меркавання…
Публікацыя – з № 18 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Перліны Брэсцкай вобласці. Гайд па палацах (частка 2)

maintext:
Калі эпідэмічная сітуацыя сёлета парушыла вашы турыстычныя планы, тады шукайце альтэрнатыву ў межах краіны. Да сезону вандровак "Будзьма" ладзіць адмысловы гайд па палацах. Прапануем вам другую частку пра палацы Брэсцкай вобласці.
Палац Сапегаў
Ружаны. Пэўны час мястэчка належала роду Тышкевічаў, а потым — Бруханскім. У 1598 годзе Ружаны выкупіў Леў Сапега і зрабіў тут сваю рэзідэнцыю. Тут Сапега склаў Статут ВКЛ, захоўвалася казна ВКЛ і розныя багатыя калекцыі. Паводле адной з легенд, менавіта адсюль у паход на Маскву пайшоў Ілжэдзмітрый. У ружанскім палацы Сапегі прымалі самых значных асобаў ВКЛ і Рэчы Паспалітай, у прыватнасці каралёў Жыгімонта I Старога і Уладзіслава IV.
Некалі адзін з найбуйнейшых і найпрыгажэйшых на тэрыторыі краіны, палац у Ружанах быў пабудаваны ў XVIII стагоддзі саксонскім архітэктарам Янам Самуэлем Бекерам па загадзе Сапегаў на месцы старога палаца. Менавіта ў новым палацы канцлер ВКЛ Аляксандр Сапега прымаў караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Праз два гады пасля гэтага палац быў перароблены ў суконную фабрыку. Палац пашкодзілі шматлікія войны, а падчас Другой сусветнай вайны ён быў цалкам разбураны. З 2008 года пачаліся археалагічныя раскопкі і рэстаўрацыя. Сёння у адрэстаўраваным флігелі працуе музей.
Палац Віславухаў
Пярковічы. Палац у вёсцы Пярковічы быў пабудаваны ў пачатку ХІХ стагоддзя па ініцыятыве — мечніка берасцейскага, віцэмаршалка ВКЛ, дырэктара берасцейскіх соймікаў, дэпутата чатырохгадовага сойма Рэчы Паспалітай. Род Віславухаў валодаў палацам да Другой сусветнай вайны. За савецкімі часамі тут месціліся школа-інтэрнат і санаторна-лясная школа.
Палац Бохвіцаў
Паўлінава. Будаўніцтва палаца пачалося ў 1906 годзе па загадзе Яна Бохвіца — удзельніка паўстання 1863–1864 гадоў і сына вядомага пісьменніка Фларыяна Бохвіца. Але сам комплекс уключае і старэйшыя пабудовы: гаспадарчыя, флігель, млын. Цікава, што Бохвіц даў яму назву Паўлінава ў гонар сваёй маці. Адметна, што Паўлінава у год заканчэння будаўніцтва палаца наведвала знакамітая пісьменніца Эліза Ажэшка. За савецкімі часамі тут размяшчаўся вайсковы шпіталь.
Палац Нямцэвічаў
Скокі. Будаўніцтва надзвычай прыгожага палаца пачалося ў вёсцы Скокі ў XVIII стагоддзі па ініцыятыве Марцэля Нямцэвіча і было канчаткова завершанае праз два дзясяткі гадоў ягоным сынам Юльянам — адным з распрацоўшчыкаў Канстытуцыі Рэчы Паспалітай, паплечнікам і сакратаром Тадэвуша Касцюшкі падчас паўстання 1794 года, удзельнікам Часовага ўрада падчас паўстання 1830–1831 гадоў. У розныя часы палац наведвалі вышэйзгаданы Тадэвуша Касцюшка, Адам Міцкевіч, Напалеон Орда, расійскі імператар Аляксандр III і прынц Баварскі Леапольд (тут знаходзілася ягоная штаб-кватэра падчас вайны).
Адметна, што падчас падпісання Брэсцкага міру менавіта тут вяліся перамовы дэлегацый савецкай Расіі і Германіі. На сёння палац адрэстаўраваны, і ў ім працуе гісторыка-мемарыяльны музей «Сядзіба Нямцэвічаў».
Палац Патоцкіх
Высокае. Палац Патоцкіх у стылі класіцызму быў пабудаваны ў пачатку ХІХ стагоддзя на месцы старажытнага палаца Сапегаў па ініцыятыве Пелагеі Патоцкай. Але на тэрыторыі палацава-паркавага комплексу дагэтуль захаваліся рэшкі брамы і сцяны старога палаца (XVII стагоддзя). Апошнім уладальнікам палаца — з 1919 да 1939 — быў Якуб Патоцкі, які ў 1934 годзе напісаў запавет і свой маёнтак коштам 1 млн злотых перадаў на стварэнне фонду па барацьбе з ракам і сухотамі. За савецкімі часамі тут месціліся жылыя дамы, школа і інтэрнат.
Палац Радзівілаў
Паланечка. Некалькі стагоддзяў — з XVII да сярэдзіны ХХ — маёнткам валодаў род Радзівілаў, а да гэтага — Гальшанскія (жонка князя Вітаўта), Глябовічы і Рудаміны-Дусяцкія. У маёнтку Радзівілаў бывалі вядомыя госці, сярод якіх, напрыклад, Фанвізін і Сыракомля. Акрамя таго, тут кароткі час працавала рэдакцыя часопіса “Народ і час” і знаходзіліся атрады паўстанцаў 1863–1864 гадоў. Апошнімі ўладальнікамі, да 1939 года, былі Уладзіслаў Радзівіл і Ганна Марыя Чартарыйская. Пасля Другой сусветнай вайны ў палацы дзейнічала школа. Адметна, што да нашага часу ў вёсцы Паланечка захаваўся касцёл, у якім хрысцілі Ігната Дамейку.
Чытацйе таксама: Перліны Брэсцкай вобласці. Гайд па палацах
Поделиться ссылкой:


title: Пазітыўная размова з баскетбалісткай Сныцінай аб продажы медаля і змаганні за перамены

maintext:
«Немагчымае магчыма» як жыццёвае крэда
– Калі і з якой нагоды вы яе зрабілі тату на руках «Немагчымае – магчыма»? І як гэты дэвіз адпавядае цяперашняму настрою?
– Я зрабіла яе ў 19 гадоў. Мне здавалася і дагэтуль здаецца, што немагчымае магчыма. Гэтая фраза застаецца са мной усё жыццё. Мы вельмі часта апускаем рукі, калі не атрымліваецца дасягнуць поспеху хутка і лёгкім шляхам. У мяне шмат не атрымлівалася ад самага пачатку. І гэта напамін самой сабе, што немагчымае магчыма, што спыняцца – гэта не варыянт.
– Тое, што мы з вамі размаўляем, азначае, што ўмова ў кантракце, якую вам паставіла Беларуская федэрацыя баскетболу – узгадненне кантактаў са СМІ – для вас па-ранейшаму непрымальная, і вы працягваеце даваць інтэрвʼю і выказваць свае думкі…
– У маім папярэднім кантракце не было такога пункту, і ён дзейны да канца сакавіка, таму я магу гаварыць са СМІ, а магу і не гаварыць. Што будзе праз месяц? Ня ведаю, ці падпішуць мне кантракт. Я проста выкрасліла гэты пункт з кантракту, напісала, што ня згодная, і падпісала кантракт. Гэта будзе ўжо іх рашэнне. Усё пачалося ў мінулую пятніцу, калі мне паведамілі, што такі кантракт ня могуць падпісаць. Я даслала наймальніку дадатковыя пытанні. Мы размаўляем у панядзелак, адказу пакуль няма.
– Але вы цвёрда стаіце на тым, што ня будзеце ўзгадняць, каму і пра што даваць інтэрвʼю?
– Я не ўяўляю, як гэта можа быць. Я прасіла іх удакладніць, што значыць гэты пункт. Што я павінна ўзгадняць? З кім узгадняць? Колькі ў іх часу на ўзгадненне? Што будзе, калі яны ня ўзгодняць? Які спіс СМІ, з якімі я абавязаная ўзгадняць інтэрвʼю, а з якімі СМІ ня трэба ўзгадняць, а з якімі няма шанцаў узгадніць? А мае сацыяльныя сеткі? Ці трэба ўзгадняць сацсеткі, ці ня трэба?
Пасля афіцыйных гульняў, калі заканчваецца матч, выходзіш з пляцоўкі, і ты ня можаш пайсці адразу ж у раздзявалку, ты абавязаны прайсці па калідоры, дзе стаяць журналісты сусветных СМІ. І што мне рабіць? Бегчы ўзгадняць ці праходзіць, апусціўшы галаву? На большасці чэмпіянатаў Еўропы і свету менавіта як капітан я іду на прэсавую канферэнцыю, якая праходзіць праз 15 хвілін пасля гульні. Узгадняць ці не ўзгадняць? Шмат незразумелага.
– А ці шмат спартоўцаў цяпер па такіх правілах жыве? Напэўна, таму іх інтэрвʼю і ня чуем…
– Раней ніхто не прыдумляў, каб гэта ўзгаднялі. Вядома, у маім кантракце ёсць запіс, што я павінна ўзгадваць зборную, нацыянальную каманду, федэрацыю ў найлепшым святле. Зразумела, што ты ня будзеш паліваць брудам, бо гэта твая сямʼя. Ведаю, што цяпер многія спартоўцы ў многіх відах спорту падпісалі гэта, але гэта не мая пазіцыя. Я не ўяўляю і самога ўзгаднення, і таго, што я не магу выказацца пра тое, давайце будзем шчырымі, што адбываецца ў краіне.
«Выбар без выбару»
– Што адбываецца ў Нацыянальным алімпійскім камітэце цяпер? Змянілася кіраўніцтва. Як вы гэта ацэньваеце?
– Гэта быў выбар без выбару. Мы чакаем рэакцыі МАК. Першы крок зроблены, бо Віктар Лукашэнка, Дзмітрый Баскаў і Любоў Чаркашына і так знаходзяцца пад санкцыямі МАК. Раней было паседжанне МАК, на якім Бах сказаў, што яны чакаюць вынікаў паседжання НАК Беларусі. Чакаў ён празрыстасці ці адкрытасці, ня ведаю. Канчатковае рашэнне МАК аб беларускім НАК пакуль не прынята. Я думаю, што пазней будзе велізарная дзейнасць па вяртанні НАК у рамкі прававога поля. Было звольнена шмат спартоўцаў за тое, што яны падпісалі наш ліст, парушаная Алімпійская хартыя, усё гэта трэба выпраўляць і не шукаць вінаватых на Захадзе. Мы чакаем канчатковага рашэння МАК.
– У спорце, у каманднай гульні ёсць свае законы, свая тактыка і стратэгія. Ці можна спартовую барацьбу ў пэўным сэнсе параўнаць з тым, што адбываецца ў Беларусі апошнія больш як 200 дзён? Натуральна, гэта не гульня па правілах. Але, магчыма, ёсць іншыя паралелі, у тым ліку са спартовым характарам, з воляй да перамогі, з падрыхтоўкай да барацьбы?
– Характар мы ўжо паказалі. Мы прынялі тое, што гэта ня спрынт, а марафон. 210 дзён мінула, але здаецца, што вечнасць. Уявіце баскетбольную каманду. Выходзяць 5 чалавек і пачынаюць гуляць. Дрэнна, добра – няважна. Ёсць яшчэ ззаду людзі, якія цябе могуць замяніць, калі нешта ня пойдзе. Ёсць людзі, якія цябе падбадзёрваюць. Ты не застаешся на пляцоўцы адзін на адзін, сам па сабе. Ёсць дзяўчаты ў камандзе, ёсць заўзятары, якіх мы чуем… Гэта ўсё падобна да нашай барацьбы. Гэта камандная барацьба, гэта народная барацьба.
Часам цяжка. Часам нешта натхняе, часам нешта «прыбівае» да падлогі, эмоцыі на нулі і гэтак далей. Але тут таксама ўключаецца камандны дух. Я асабіста не магу пакутаваць доўга праз тое, што за суткі не магу прачытаць ніводнай добрай навіны ў навіннай стужцы. Гэта «прыбівае», але ёсць людзі, якіх гэтая сітуацыя «прыбівае» нашмат болей, якія пацярпелі сёння. Яны мне пішуць, я з імі кантактую. Я стараюся сябе трымаць на пазітыўнай ноце, бо ў камандзе павінен быць нехта пазітыўны, нехта, хто ня толькі трымае ўдар, але і скажа ўсім: «Давайце, сабраліся, пагналі, сёння, цяпер».
Гэта камандны від спорту, за гэтыя 6 месяцаў я займела людзей. Як Лена Леўчанка нядаўна сказала, што яна займела яшчэ адну зборную – людзей, якіх яна падтрымлівае і якія яе падтрымліваюць. І гэта ня толькі спартоўцы, гэта сотні тысяч беларусаў, з якімі я кантактую. Людзі дагэтуль змагаюцца…
– А вы кажаце, ніводнай пазітыўнай навіны…
– Гэта крыху заліваецца. Столькі дрэнных навінаў навальваецца, што часам здаецца, што нічога добрага не адбываецца. Я задаю сабе пытанне, ці адбылося 1 сакавіка нешта добрае – нібыта і ня бачу. А з другога боку – гэта людзі, светлыя, чулыя, добрыя, якія віншуюць адзін аднаго з 1 сакавіка. Неймаверныя дзяўчаты ў чырвоным адзенні з кветкамі выйшлі. Лепей больш заўважаць пазітыўныя рэчы, якія з намі адбываюцца. Асабліва ў такія цёмныя часы.
– Як вы мяркуеце, ці ёсць спартовы характар у тых, хто пад ціскам і праз страх падпісаў праўладны ліст спартоўцаў?
– Спартовы характар, напэўна, у іх ёсць, бо ён выпрацоўваецца ў любога спартоўца. А вось характар, каб пастаяць за свае перакананні – тут ёсць у мяне сумневы. Нельга ўжо не разумець, не заўважаць, не ўсвядоміць таго, што адбываецца насамрэч у краіне. І нават пад гэтым ціскам падпісваць лісты… Для мяне гэта людзі, у каго сапраўды слабы характар.
«Яны падтрымлівалі мяне ўсё жыццё, і ў гэты момант я не магла прамаўчаць і не падтрымаць свой народ»
– Калі і як замяніліся вы пасля лета 2020 году?
– Гэта было 12 жніўня 2020 году. Усе тры дні я глядзела навіны пра тое, што адбываецца ў Беларусі, на вуліцах майго гораду, і ня верыла, што рэжым так абыходзіцца з народам, уласнымі грамадзянамі, якія выйшлі з узнятымі рукамі і жаданнем дамагчыся праўды. Я сачыла і на трэці дзень зразумела, што не магу маўчаць. Было немагчыма дазваніцца да тых, хто ў Менску, мне ніхто не адказваў. Як адрэзаная краіна, я пісала дзясяткам людзей, і ўсе маўчалі, ніхто не атрымліваў маіх паведамленняў. Гэта было страшна. Гледзячы на гэта, я не магла прамаўчаць. Колькі гадоў я гуляю, за намі на спаборніцтвы ездзяць нашыя заўзятары, колькі людзей у Палац спорту прыходзілі нас падтрымаць. Яны падтрымлівалі мяне ўсё жыццё, і ў гэты момант я не магла прамаўчаць і не падтрымаць свой народ і не абурыцца тым, што адбываецца.
Як прадавалі бронзавы медаль
– Раскажыце гісторыю пра бронзавы медаль чэмпіянату Еўропы – 2007, які вы прадалі, каб дапамагчы пацярпелым.
– Мы перыядычна выстаўляем свае ўзнагароды, медалі, нешта з атрыбутыкі на продаж для падтрымкі фонду спартовай салідарнасці ў падтрымку рэпрэсаваных спартоўцаў. Ня тое што мая чарга прыйшла, я проста вырашыла, што мой час надышоў, што для сваіх спартоўцаў я хачу зрабіць максімум. І выставіла самы важны, самы дарагі медаль у маёй карʼеры, бо з яго ўсё пачалося, ня толькі мая карʼера, але і жаночая зборная, якая моцна гучала на працягу 10–12 гадоў у Еўропе і свеце.
Гэты лот трымаўся 10 дзён, людзі перабівалі цану, у выніку яго купіў немец за 10 100 еўра. Як выявілася, у маладосці ён два гады жыў у Менску, вучыўся на архітэктара, потым дапамагаў з іншымі немцамі будаваць дзіцячы лагер для чарнобыльскіх дзяцей. Ён добра ведае, хто такія беларусы. Да таго ж калісьці ён дапамагаў перакладаць для баскетбольнай каманды падчас спаборніцтваў. Ён кожны год прыязджае ў Беларусь і разумее, што такое медаль для гульца. Як ён мне потым расказаў, у яго са жніўня была думка: «Як я магу ім дапамагчы?» Нічога ня мог прыдумаць, але калі пабачыў інфармацыю пра продаж медаля, вырашыў, што гэта тое, чым ён можа дапамагчы беларусам у іх барацьбе. Гэта тое, што называецца салідарнасць. Я разумею, што гэта наша барацьба і што, акрамя беларусаў, ніхто ня зможа зрынуць рэжым, але тое, што нам дапамагаюць людзі з-за мяжы, надае сілаў.
– Вы цяпер граеце за турэцкі клуб «Нэсібе Айдын» з Анкары, але застаяцеся ў зборнай. Які прэсінг, ціск ці рэпрэсіі вы адчулі за сваю грамадзянскую пазіцыю?
– Толькі праблемы з кантрактам. На фоне таго, што адбывалася з нашымі спартоўцамі, якіх звальнялі, да якіх прыязджалі з тлумачальнымі размовамі, – мяне гэта ўсё абмінула. Цяпер з кантрактам разбяромся.
– Ці даруеце вы сілавікам?
– Першыя месяцы мне здавалася, што мы павінны ім дараваць, ня дзеля іх, а дзеля саміх сябе. Але потым я вырашыла, што не змагу ім дараваць… Цяпер запусцілі праект «Жнівень-2020», у якім пацярпелыя дзеляцца сваімі гісторыямі. Мне пашчасціла паўдзельнічаць у ім. Гэта немагчыма чытаць бязь слёз. Самае страшнае, што мяне шакавала, што гэта рабілі самі беларусы. Ніхто не прыехаў і не пабіў беларусаў. Беларусаў пабілі беларусы. Гэтага я не магу дараваць.
«26 гадоў жанчын разглядалі як суперлаяльны электарат»
– Вельмі часта гавораць пра тое, што Аляксандр Лукашэнка недаацаніў жанчын, гаворачы і пра тое, што жанчына ня можа быць прэзідэнтам, дазволіўшы рэгістрацыю Ціханоўскай, бо ня верыў у перамогу нібыта простай хатняй гаспадыні. Жанчыны сапраўды адыгрываюць велізарную ролю ў мірнай беларускай рэвалюцыі. Як вам здаецца, наколькі ўзаемазвязаныя патрыярхат з аўтарытарызмам і дыктатурай?
– 26 гадоў жанчын разглядалі як суперлаяльны электарат, не лічылі, што жанчынам цікавая палітыка, што жанчына можа быць у палітыцы менавіта ў Беларусі. І заява, што Канстытуцыя не пад жанчыну, – усё гэта наступства патрыярхальнай сістэмы. Як спартоўка я бачу на тых жа Алімпійскіх гульнях, што жанчыны могуць рабіць ня горш за мужчын. У сваёй катэгорыі, бо гэта спорт. Тут жа, калі трэба думаць галавой, я не разумею раздзялення на мужчын і жанчын. Недаацанілі, у гэтым наша перавага аказалася. Асабліва калі неймаверныя жанчыны выйшлі на 3–4 дзень пасля 9 жніўня да Камароўскага рынку з кветкамі – гэта агонь.
Другое дыханне на пачатку вясны
– Які ваш настрой як спартоўкі, як грамадзянкі ў першыя дні вясны?
– Многія ведаюць выраз пра другое дыханне. У мяне была тыдні два таму дэпрэсія (беларусы ведаюць, што гэта такое). Тады пачаліся суды над журналісткамі, на мяне гэта моцна паўплывала. Але цяпер я адчуваю, што адкрылася другое дыханне. Ёсць сілы, я бачу, да чаго мы ідзём, я бачу, колькі людзей вакол мяне, колькі людзей падтрымліваюць адзін аднаго. 97%, нічога іншага ня ведаю. Ёсць энергія, якой, спадзяюся, змагу падзяліцца з усімі. Я ведаю, я не знаходжуся ў краіне, але я пастараюся зрабіць усё, што змагу. XXI стагоддзе, кампутар, тэлефон – усё ёсць. Буду па максімуме рабіць усё, што магу, падтрымліваць свой народ, і са сваімі спартоўцамі мы будзем дзяўбці, дзяўбці, дзяўбці.
– Вы назвалі тое, што адбываецца ў Беларусі, марафонам. На якім прыкладна мы кіламетры цяпер?
– Засталося менш, чым ужо прайшлі. Таму вясна наша.
Поделиться ссылкой:


title: Урад вызначыў рацыён асуджаных і норму па сродках гігіены

maintext:
Пастанова ўраду «Аб усталяванні нормаў харчавання і нормаў забеспячэння сродкамі асабістай гігіены асобных катэгорыяў грамадзянаў» з’явілася на Нацыянальным прававым партале. Дакумент набывае моц 31 сакавіка.
Паводле пастановы ў рацыёне асуджаных у папраўчых калоніях, турмах, арыштных дамах, ЛПП мусіць быць каля 30 найменняў харчоў. Некаторыя пазіцыі «меню» залежаць ад полу арыштаванага.
Гэтак, на дзень мужчыны і жанчыны мусяць атрымаць 90 г мяса, 25 г курыцы.
Мужчынам прадпісана з’есці 100 г крупаў, 55 г рыбы з галавой, 20 г каўбасы і 4 яйкі, а два разы на тыдзень – 15 г масла.
Жанчынам пастанавілі выдаваць 85 г крупаў, 60 г рыбы з галавой, 15 г каўбасы, 3 яйкі і тройчы на тыдзень 15 г масла.
Таксама ў рацыёне зняволеных мусіць быць капуста, буракі, цыбуля, морква, гуркі, зеляніна, часнык (з 1 лістапада да 31 сакавіка) і бульба. Яшчэ – малако, кісель, таматная паста і карэнні (якія – не ўдакладняецца).
Свежай садавіны няма. З спецыяў – соль, заправа ўніверсальная, лаўровы ліст. Яшчэ ёсць цукар і гарбата.
Дадатковыя нормы на некаторыя харчы прадугледжваюцца для тых, хто працуе ў шкодных і (або) небяспечных умовах, а таксама для інвалідаў I і II групаў.
Такі ж пералік харчоў прадугледжаны для людзей, якія ўтрымліваюцца пад вартай у СІЗА і турмах, а таксама ІЧУ і ЦІП і не прыцягваюцца да работаў. Паводле некаторых пазіцыяў нормы адрозніваюцца, і няма падзелу паміж порцыямі для мужчынаў і жанчын.
На аднаго чалавека на дзень мусіць прыпадаць 90 г мяса, 55 г рыбы з галавой, 25 г мяса птушкі, 20 г каўбасы, на тыдзень – 2 яйкі.
Няпоўнагадовым мусяць дадаткова даваць 10 г цукру, 30 г масла, 60 г мяса, 125 мл малака, 40 г тварагу і плюс 5 курыных яек на тыдзень.
Ёсць дабаўка і ў зняволеных на стацыянарным або амбулаторным лячэнні, ВІЧ-інфікаваных, хворых на цукровы дыябет, цяжарных, маці, якія кормяць немаўлятаў.
Прапісаная і колькасць сродкаў гігіены для пазбаўленых волі. Гэтак, на месяц вязню мае хапіць 200 г гаспадарчага мыла і 25 м туалетнай паперы. Жанчынам пастанавілі выдаваць 100 г туалетнага мыла і 10 пракладак, а мужчынам – 50 г туалетнага мыла і 4 аднаразовыя станкі для галення.
Поделиться ссылкой:


title: "Я быў і застаюся на баку справядлівасці" - у Мазыры пакаралі 5 гадамі турмы былога спецназаўца

maintext:
З сакавіна ў Мазыры старшыня суда Анатоль Стрэльчанка прызнаў вінаватым ва ўдзеле ў «масавых беспарадках» Руслана Парфёнава, актывіста «Страны для жизни» і сябра ініцыятыўнай групы Святланы Ціханоўскай, і пакараў яго 5 гадамі зняволення ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Суд быў закрытым, паведамляе Рalesse.press. Сваякоў ды слухачоў пусцілі толькі на агалошванне прысуду на падставе часткі 2 артыкула 293 Крымнальнага кодэкса.
Руслан збіраў подпісы за вылучэнне Святланы Ціханоўскай кандыдатам у прэзідэнты, арганізоўваў пікеты, вёў анлайн-трансляцыі на YouTube-канал “Мозырь для жизни”.
Са звестак, якія траплялі да грамадскасці, Парфёнава вінавацілі ў вырабе металічных “вожыкаў” для спынення транспарту. Адразу пасля яго затрымання 8 жніўня на тэлеканале АНТ паказалі сфальсіфікаваны няўклюдны сюжэт, дзе ў ролі Руслана знялі невядомага маладзёна.
У апошнім слове перад прысудам Парфёнаў заявіў, што “масавыя беспарадкі” адбыліся “з боку так званых праваахоўных органаў у дачыненні да грамадства, якое мірна выражала свае меркаванні і перакананні… Мы, грамадзяне Рэспублікі Беларусь, страцілі ўсякую абарону сваіх правоў і свабод, намі маніпулююць праз страх і пагрозы… Калі раней мы гаварылі пра прававы дэфолт, то цяпер гэта нагадвае тэрор. Рэпрэсіўная машына не можа спыніцца… Я былы баец спецназа, сын рабоча-сялянскай сям’і не збіраўся быць палітнявольнікам. Я проста хацеў абараніць такіх жа людзей, як і я, якія мне пішуць, ад беззаконня. І ў гэтым мая віна. Я быў і застаюся, незалежна ад прысуду, на баку справядлівасці — як грамадзянін, як салдат, як мужчына, бо мой дэвіз застаецца нязменным: “АБАВЯЗАК, ГОНАР, АЙЧЫНА”.
Рукапісны тэкст апошняга слова Парфёнаў перадаў на волю.
Поделиться ссылкой:


title: Беларусь паміж Узбекістанам і Сектарам Газа

maintext:
Найстарэйшая няўрадавая амерыканская арганізацыя, якая займаецца падтрымкай і абаронай дэмакратыі ва ўсім свеце — Freedom House —прадставіла штогадовую справаздачу па свабодах у краінах свету.
«Беларусь — аўтарытарная дзяржава, у якой выбары адкрыта фальсіфікуюцца, а грамадзянскія свабоды жорстка абмежаваныя. Дазволіўшы абмежаваныя праявы іншадумства ў рамках імкнення да паляпшэння адносін з Еўрапейскім Саюзам (ЕС) і Злучанымі Штатамі, урад у 2020 годзе расправіўся з масавым антыўрадавым пратэстным рухам, выкліканым ашуканскімі прэзідэнцкімі выбарамі, і сур’ёзна абмежавала асноўныя грамадзянскія свабоды», — адзначаюць аўтары дакладу.
Наша краіна была прааналізавана па наступных параметрах:
«Выбарчы працэс» — 0 балаў з 12; «Палітычны плюралізм і ўдзел у палітычным жыцці» — 1 бал з 16; «Функцыянаванне ўрада» — 1 бал з 12; «Свабода слова і перакананняў» — 2 балы з 16; «Асацыяцыйныя і арганізацыйныя правы» — 1 бал з 12 у катэгорыі; «Вяршэнства закона» — 1 бал з 16; «Асабістая аўтаномія і правы чалавека» — 5 балаў з 16.
Поделиться ссылкой:


title: Аўтаслесара з Белаазёрска 7 разоў штрафавалі за пратэсты

maintext:
Ён адмовіўся рамантаваць машыны сілавікоў.
Пасля жнівеньскіх падзей аўтаслесар з Белаазёрска (Брэсцкая вобласць) Уладзімір Зубрыцкі прынцыпова перастаў рамантаваць машыны міліцыянтаў. З пачатку выбарчай кампаніі на яго склалі сем пратаколаў за акцыі пратэсту. Аднак ад сваёй грамадзянскай пазіцыі ён не адмаўляецца.
«Пасля выбараў міліцыянты неаднаразова прасілі адрамантаваць машыны. Мой адказ заўсёды быў адмоўны. Не хачу дапамагаць людзям, якія не абараняюць сваіх грамадзян», – кажа 30-гадовы белаазёрскі аўтаслесар.
Ён сцвярджае, што на адмову ў рамонце супрацоўнікі праваахоўных органаў рэагавалі спакойна, пагроз яму не паступала.
«У асноўным сыходзілі моўчкі. Часам казалі: «Зразумела». Можа, сапраўды, усведамлялі, што нарабілі», – кажа малады чалавек.
Уладзімір расказаў, што быў адным з першых у горадзе, каго асудзілі паводле самага «папулярнага» адміністрацыйнага артыкула 23.34. Пасля пачатку выбарчай кампаніі на аўтаслесара склалі сем пратаколаў за несанкцыянаваныя акцыі. Затрымлівалі яго ў большасці выпадкаў раніцай, на працоўным месцы. Але былі і выключэнні.
14 кастрычніка, калі Зубрыцкі забіраў дзяцей з дзіцячага садка, (Уладзімір мае дзвюх дачок, 6 і 4 гадоў) яго спынілі прадстаўнік брэсцкага ГУБАЗіК, начальнікі крымінальнага вышуку і мясцовай міліцыі. Уладзіміра даставілі ў Белаазёрскі РАУС разам з дзецьмі. Паколькі мужчына быў адміністратарам чата тэлеграм-канала «ЯМы 97 Белаазёрск», яму загадалі выдаліць групу, пасля чаго адпусцілі. Як сам ён гаворыць, «абышлося без сур’ёзных наступстваў».
«Некалькі разоў міліцыянты прыходзілі да мяне без «папер». Тады я патрабаваў, каб адразу склалі пратакол затрымання. Казаў: «Няма паперы – ідзіце шукайце!» Такім чынам іх адваджваў. Апошнія два разы мной займалася не раённая міліцыя, а крымінальны вышук. Яны ўжо дзейнічалі больш груба і нахабна – абодва разы мяне забіралі без складання пратакола. Першы раз сілай, на другі я ўжо добраахвотна пайшоў, таму што знаёмым пачалі даваць артыкулы за супраціў».
«Мяне няма за што прыцягнуць»
Паводле слоў Уладзіміра, практычна ўсе штрафы, якія ён атрымаў (іх сумарная колькасць перавышае 3600 рублёў) выплаціў сам. Нягледзячы на тое, што гэта ўдар па сямейным бюджэце, сваякі Уладзіміра ва ўсіх рашэннях яго падтрымліваюць.
«Мяне няма за што прыцягнуць, але сілавікі спрабуюць. Калі мясцоваму міліцыянту размалявалі плот, сказалі, што гэта я зрабіў. Нада мной пастаянна вісіць пагроза крымінальнага пераследу».
Раніцай 26 лістапада на месцы працы Уладзіміра Зубрыцкага адбыўся пажар. У будынку станцыі тэхнічнага абслугоўвання былі вялікія пашкоджанні, згарэла абсталяванне.
«Ужо на наступны дзень мяне затрымаў крымінальны вышук. Першае, што сілавікі сказалі: ходзяць чуткі, і, хутчэй за ўсё, недарэмныя, што гэта ты падпаліў. Я пачаў сцвярджаць, што гэта хлусня, таму што я там прапрацаваў каля 10 гадоў. З усімі калегамі мы ў сяброўскіх стасунках, – расказвае Уладзімір. – Потым праваахоўныя органы ад мяне адчапіліся. Сітуацыя неяк вырашылася».
Праблем з пошукам новай працы Уладзімір не меў. Паводле яго слоў, пасля пажару знаёмыя адразу ж прапанавалі перайсці ў суседнюю СТА (іх у горадзе тры).
«Большасць з тых, хто са мной працуе, прытрымліваюцца такіх жа поглядаў, што і я. Выходзілі на плошчу, стаялі ў «ланцугах салідарнасці». Свае людзі, можна сказаць», – кажа Уладзімір. Гаворыць, што сёння сваю грамадзянскую пазіцыю будзе праяўляць «больш асцярожна». Аднак па-ранейшаму сцвярджае, што рамантаваць машыны сілавікоў не будзе. «Гэта мая прынцыповая пазіцыя. І яна толькі ўмацоўваецца».
Поделиться ссылкой:


title: У Жлобіне пакаралі яшчэ траіх удзельнікаў пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў

maintext:
Суддзя Жлобінскага раёна Мікалай Сергіевіч 22 сакавіка пакараў мясцовых жыхароў Віктара Шмігельскага, Іллю Патрушава і Андрэя Шаўчука двума з паловай гадамі няволі ў калоніі агульнага рэжыму.
Яны прызнаныя вінаватымі ў актыўным удзеле ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак, а таксама ў гвалце ці пагрозе гвалту ў дачыненні да супрацоўнікаў органаў унутраных спраў адпаведна артыкулам 342 і 364 Крымінальнага кодэкса. Абвінавачванне падтрымліваў намеснік раённага пракурора Андрэй Аношка — ён прапаноўваў асудзіць фігурантаў справы на тры гады зняволення.
Як вынікае з матэрыялаў следства, 10 жніўня ўвечары маладыя людзі сталі ў “счэпку” і разам з іншымі “наносілі ўдары ў шчыты супрацоўнікаў міліцыі, а таксама кідалі ў іх бок камяні”.
На судзе высветлілася, што прызнанні яны давалі пад ціскам і запалохваннем. У прыватнасці, Андрэя Шаўчука збівалі, прымушалі на відэа гаварыць патрэбнае прызнанне. Пра гэта паведаміў пазбаўлены рэгістрацыі праваабарончы цэнтр “Вясна”.
Пасля агалошвання прысуду пад варту ў зале суда ўзялі Іллю Патрушава, які знаходзіўся на волі пад асабістым паручальніцтвам. Шмігельскаму і Шаўчуку залічылі “дзень за дзень” у тэрмін адбыцця пакарання знаходжанне ў СІЗА.
Раней за жнівеньскія акцыі пратэсту асуджаны Яўген Каханоўскі, Віталь Прохараў, Дзмітрый Гопта, Аляксей Кісялёў, Сяргей Бекарэвіч, Андрэй Расулаў. Шэраг гараджанаў, найперш з ліку працаўнікоў БМЗ, пазбавіліся працы, пакараны суткамі і вялікімі штрафамі.
Поделиться ссылкой:


maintext:
Пра тое, што ў Сеціве з’явіцца фільм пра «палацы Лукашэнкі», здаецца, першым сказаў ён сам. І сапраўды, 8 сакавіка вечарам велізарная колькасць людзей многае ўбачыла на ютуб-канале. На ўчарашні дзень фільм цяпер усім вядомага Сцяпана Пуцілы паглядзелі больш за два мільёны чалавек (!). Няхай прафесійныя рэцэнзенты раскладаюць усё па палічках, а «Народная Воля» вырашыла звярнуцца да шэрагу вядомых асоб толькі з двума пытаннямі:
1. Колькі ўрадавых рэзідэнцый дастаткова мець Беларусі?
2. Які лёс павінен напаткаць «лішнія» рэзідэнцыі?
Андрэй ДЗМІТРЫЕЎ, адзін з кіраўнікоў кампаніі «Гавары праўду»:
– Калі я балатаваўся ў прэзідэнты, то ў маёй праграме было прапісана, што нам патрэбна пазбавіцца ад такой колькасці ўрадавых рэзідэнцый, якую маем сёння. Не можа быць у краіне, якая не ганарыцца сваімі даходамі і высокім узроўнем жыцця насельніцтва, рэзідэнцый больш, чым у англійскай каралевы. Дастаткова адной – для нейкіх дыпламатычных прыёмаў і гэтак далей.
Усё астатняе трэба выстаўляць на аўкцыён, прыватызаваць альбо рабіць дамы адпачынку. А грошы, якія атрымаюць за гэта, трэба накіроўваць у адмысловы Фонд жылля для настаўнікаў і медыкаў рэгіёна. Гэта зараз больш актуальная задача. Нам патрэбна зрабіць так, каб медыкам і педагогам было цікава ехаць у рэгіёны і працаваць там. Вось гэта была б карысць! А ад таго, што ў цябе 15 ці 20 рэзідэнцый, карысці не будзе. Іх жа трэбна не толькі пабудаваць, але і ўтрымліваць.
Радзім ГАРЭЦКІ, акадэмік:
– Ніколі не думаў над гэтым, хаця, як мне падаецца, шмат рэзідэнцый нам не патрэбна.
Тэнгіз ДУМБАДЗЭ, дэпутат Палаты прадстаўнікоў:
– Я не думаю, што ў Беларусі сотні ўрадавых рэзідэнцый. Такія рэзідэнцыі – абавязковы атрыбут у кожнай краіне.
Да таго ж трэба разумець: ніхто не вечны на гэтым свеце. І ніхто за сабой у магілу рэзідэнцыі не пацягне. А можа, і дзеючая ўлада, калі будзе такая неабходнасць, аддасць іх пад нейкія дабрачынныя праекты.
Але маё меркаванне: у кіраўніка краіны павінны быць прыстойныя рэзідэнцыі. Гэта ж першая асоба краіны! Любы замежны госць высокага ўзроўню, які прыязджае ў Беларусь, павінен быць прыемна здзіўлены. Добрыя рэзідэнцыі сведчаць пра тое, што ў краіне ўсё добра. Госць прыехаў – і мы яго не ў хлеў завялі.
Так, у краіне ёсць і бедныя людзі, але ўрадавыя рэзідэнцыі – гэта не шыкаванне. Павінна быць катэгорыя людзей, якім па іх статусе дазволена карыстацца такімі рэзідэнцыямі. Праўда, усё гэта павінна перадавацца нашчадкам. Новыя людзі, якія будуць кіраваць краінай, будуць таксама карыстацца гэтымі рэзідэнцыямі.
Таццяна ПРОЦЬКА, гісторык, кандыдат філасофскіх навук:
– Маё меркаванне такое: сёння абмяркоўваць урадавыя рэзідэнцыі заўчасна. Гэта выглядае так, як быццам дзеляць шкуру незабітага мядзведзя.
А тое, што такія ўрадавыя рэзідэнцыі ў краіне маюцца, гэта ж ні для кога не сакрэт. Яны ў Беларусі былі, ёсць і застануцца. І калі ўлада ў краіне зменіцца, вось тады ім можна будзе знайсці вельмі добрае прымяненне.
Адным словам, тое, што пабудавана, у адзін дзень не знікне.
Мікалай ЛЫСЕНКАЎ, экскіраўнік СПК «Жоўты бераг» (Стаўбцоўскі раён):
– Толькі адна ўрадавая рэзідэнцыя павінна быць. Там кіраўнік краіны павінен і жыць, і працаваць. Можа быць, і ўрад варта вывезці за межы горада.
А лішнім рэзідэнцыям лёгка можна знайсці добрае прымяненне – аддаць пад санаторыі, бальніцы, магчыма, нешта перавесці ў камерцыйную частку. Памяшканні не павінны стаяць пустыя і чакаць, калі туды раз у некалькі месяцаў прыедзе высокі госць. Яны штодзень павінны быць карыснымі і працаваць для краіны і людзей. А асабліва дарагую рэзідэнцыю можна і прадаць, а за гэтыя грошы пабудаваць пяць невялікіх бальніц для дзетак.
Вячаслаў ОРГІШ, доктар філасофскіх навук, прафесар:
– Я не глядзеў фільм і, шчыра кажучы, нават не ведаю, колькі ў Беларусі сёння ўрадавых рэзідэнцый. Гэтая тэма – не мая кампетэнцыя.
Ганна КАНЮС, доктар палітычных навук:
– На мой погляд, хапіла б адной альбо дзвюх урадавых рэзідэнцый, каб працаваць там і прымаць ганаровых гасцей.
Што ў такім выпадку можна было б зрабіць з астатнімі рэзідэнцыямі? Гэта добрыя месцы, каб аддаць іх пад дзіцячыя прытулкі, для жанчын, якія пацярпелі ад гвалту ў сям’і, для “чарнобыльцаў” альбо для тых, хто пацярпеў ад рэпрэсій пасля выбараў мінулаго года.
Можна было б зрабіць цудоўныя сацыяльныя аб’екты. На пабудову рэзідэнцый пайшлі вялізныя бюджэтныя грошы, але столькі такіх аб’ектаў нам не патрэбна. Трэба ж нерухомасць выкарыстоўваць з максімальным прыбыткам.
Алег ГАЙДУКЕВІЧ, дэпутат Палаты прадстаўнікоў:
– Мяне наогул не цікавіць, колькі ў Беларусі ўрадавых рэзідэнцый, бо яны ўсе дзяржаўныя. Пяць, дзесяць, пятнаццаць… Якая розніца? Там не можа кіраўнік краіны
жыць, яны выкарыстоўваюцца для нейкіх міжнародных сустрэч, яшчэ для нечага.
Мяне цікавіць, як краіна развіваецца, а не тое, колькі ў ёй рэзідэнцый. І фільм Пуцілы
мяне зусім не ўразіў. Нічога я там сенсацыйнага не ўбачыў. Гэтак жа, як і ў фільме Аляксея Навальнага пра Уладзіміра Пуціна. Яны што, хочуць, каб прэзідэнт Расіі ў лапцях хадзіў, як абадранец? Пакажыце мне такога прэзідэнта! Усе прэзідэнты ў свеце – мільянеры. А хто кажа, што ён не мільянер, той прыкідваецца.
У нашага кіраўніка краіны насамрэч усё дзяржаўнае. Дзе ў яго асабістыя рэзідэнцыі? Паказалі тыя, якія належаць дзяржаве. Рана ці позна, але ўлада змяняецца, а рэзідэнцыі застануцца.
Таму я не бачу тут аніякай праблемы, якая хвалюе людзей. Ды, мяркую, і не хвалюе яна іх наогул. Народ хвалююць заробкі, пенсіі і тое, як ён будзе жыць далей.
Анатоль ЛЯЎКОВІЧ, дацэнт, экс-кіраўнік Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада):
– Дзяржава павінна мець рэзідэнцыі, але тут павінна быць пачуццё меры. Каб быць сціплым, дастаткова і двух-трох рэзідэнцый. Што, у Беларусь высокія госці штодзень прыязджаюць, чарга стаіць і немагчыма ўсіх пасяліць у дзвюх рэзідэнцыях? Не, няма такога. Дык навошта, каб у гэтых памяшканнях паветра гуляла? Лепш аддаць іх тым, каму яны насамрэч патрэбны. Тым жа хворым дзецям.
Зоя ІВАНОВА, пенсіянерка (г.Смалявічы):
– Беларусь – не такая вялікая краіна, каб будаваць тут шмат урадавых рэзідэнцый. Дастаткова было б і адной, ну максімум дзвюх.
А астатнія рэзідэнцыі спатрэбіліся б у сацыяльнай сферы, дзе праблем у нас хапае. Варта было б аддаць іх пад санаторыі і прафілакторыі. Гэта асабліва актуальна зараз, калі людзі масава хварэюць на каранавірус, і пасля хваробы ім патрэбна рэабілітацыя. Дык дайце людзям магчымасць прывесці ў парадак здароўе ў нармальных чалавечых умовах!
Алена ЗОЛАВА, салістка Вялікага тэатра:
– Думаю, для нашай дзесяцімільённай краіны дастаткова дзве-тры ўрадавыя рэзідэнцыі. «Лішнія» рэзідэнцыі зараз варта было б аддаць пад дзіцячыя дамы сямейнага тыпу. А таксама пад санаторыі – пажадана з мінімальнай аплатай.
Аляксандр САЛАДУХА, спявак:
– У нас іх тры – і гэтага цалкам дастаткова! У прэзідэнта Лукашэнкі, у Дзеда Мароза ў Белавежскай пушчы і ў Аляксандра Саладухi на Пцічы. А пра астатнія рэзідэнцыі першы раз чую!
Раіса БАРАВІКОВА, пісьменніца і паэтка:
– Не ведаю… Мне здаецца, і адной дастаткова. Вось у мяне адна дача, і добра. А лішнія рэзідэнцыі трэба аддаць пад дзіцячыя дамы – як калісьці забіралі лішнюю ўласнасць у памешчыкаў, калі ўсталёўвалі Савецкую ўладу.
Аляксей ДУДАРАЎ, драматург:
– Мяне гэта не хвалюе – 5, 15 або 27… Можа, патрэбны ўсе 27. Каму цікава, хай лічыць.
Станіслаў ШУШКЕВІЧ, экс-старшыня Вярхоўнага Савета Беларусі:
– Шчыра кажучы, дакладна не ведаю, колькі на сёння ў Беларусі ўрадавых рэзідэнцый і як яны выкарыстоўваюцца. Але, на мой погляд, дзве-тры нам патрэбны, а больш – ужо залішняе. Таму што не зусім зразумела, што ў іх рабіць. Гэта марнатраўства!
І не праблема знайсці прымяненне астатнім рэзідэнцыям. Гэта былі б цудоўныя гатэлі, прывабныя для турыстаў. Такой праблемы наогул не было б. Увогуле, калі рэзідэнцыі пабудаваны на народныя грошы, то трэба іх гэтаму народу і аддаць.
Апытвалі Алесь СІВЫ, Алена МАЛОЧКА.
Публікацыя – з № 19 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Дзесяць сутак арышту за відэазварот

maintext:
Суддзя Жлобінскага раённага суда Наталля Качалава 24 сакавіка пакарала маладаю гараджанку Ганну Калупаху 10 суткамі арышту. Яна прызнана вінаватай ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве.
Такім “мерапрыемствам” стаўся відэазварот, у якім напярэдадні Ганна публічна выказалася разам з іншымі двума гараджанамі, былымі працаўнікамі Беларускага металургічнага завода.
У відэазвароце, змешчаным у тэлеграм “Свабодны Жлобін”, “тройка” звольненых не так даўно з БМЗ працаўнікоў падзякавала ўсім, хто дапамог ім у цяжкі час, калі яны засталіся без працы пасля пратэстаў супраць фальсіфікацыі выбараў. Раіла таксама звольненым працаўнікам беларускіх заводаў не падаць духам.
“Нас звольнілі за актыўную грамадзянскую пазіцыю, але мы не здаёмся. Мы працягваем актыўна выражаць сваю нязгоду ўсімі законнымі спосабамі. Жыццё не стаіць на месцы, яно працягваецца і развіваецца. Выражаем падзяку ўсім, хто дапамагае нам у гэты цяжкі час. Нас не разбiць, нас не спынiць, нас не стрымаць. Жыве Беларусь!”, – такі тэкст агучылі ў відэазвароце былыя металургі.
Ганна працавала на БМЗ аператарам ЭВМ, яе паплечнікі – на вытворчасці.
Міліцыянеры ўчора забралі дзяўчыну на “прафілактычную гутарку”, а потым прэвентыўна адправілі ў ізалятар.
Сёння пасля суду Ганну ужо на законных падставах вярнулі за краты “даседжваць” яшчэ дзевяць сутак.
Поделиться ссылкой:


description: Кіраўнік Аб'яднанай грамадзянскай партыі Мікалай Казлоў пракаментаваў Еўрарадыё заведзеную на яго крымінальную справу. Яе распачалі паводле арт. 407 КК

title: Казлоў - пра сваю крымінальную справу: спадзявацца на законнасць не прыходзіцца

maintext:
Кіраўнік Аб’яднанай грамадзянскай партыі Мікалай Казлоў пракаментаваў Еўрарадыё заведзеную на яго крымінальную справу. Яе распачалі паводле арт. 407 КК “Наўмыснае разгалошванне даных дазнання, папярэдняга следства або закрытага судовага пасяджэння”.
Казлова тройчы выклікалі ў Следчы камітэт на допыт па справе Каардынацыйнай рады. Аднак кожны раз ён адмаўляўлся даць падпіску ад неразгалошванні, пры гэтым спасылаўся на 27-ы артыкул Канстытуцыі.
“Якія звесткі я мог распаўсюдзіць, калі мне ніякіх звестак сакрэтных не паведамлялі? — гаворыць апазіцыйны палітык. — Падстаў для майго затрымання няма, няма ніякіх падстаў заводзіць справу. Але я скажу, што і для дзясяткаў тысяч людзей не было падстаў для затрымання. Таму спадзявацца на нейкую законнасць не прыходзіцца. Я думаю, што і гэтая крымінальная справа будзе высмактаная з пальца”.
Мікалай Казлоў кажа, што “ні на што не разлічвае”, думае, што “трэба сабрацца, каб не было нечаканасцяў”. “Не ведаю, што распачнуць, і гатовы да любога развіцця падзей”, — адзначыў лідар АГП.
Поделиться ссылкой:


title: Тры гады "хіміі" палітвязню Чыкалёву

maintext:
Суддзя Фрунзенскага раёна Мінска Алена Бушава 22 сакавіка пакарала жыхара Гомеля, палітвязня Дзяніса Чыкалёва трыма гадамі абмежавання волі з накіраванннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу, на так званую “хіміяю”. 34-гадовы гамяльчанін прызнаны вінаватым ва ўдзеле ў пратэстах у Мінску 9 жніўня мінулага года.
Яго затрымалі ў Мінску 10 жніўня і да вынясення сённяшняга прысуду трымалі пад вартай, а зараз адпусцілі пад падпіску пра нявыезд да таго часу, пакуль вырак не набудзе юрыдычную моц.
Праваабаронцы паведамляюць, што спачатку мужчына быў падазраваным у масавых беспарадках (ч.2 арт.293 Крымінальнага кодэкса), але пазней яго абвінавацілі ў арганізацыя групавых дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак (ч. 1 арт. 342 ). Ён нібыта выкрыкваў розныя лозунгі, ігнараваў законныя патрабаванні міліцыі, рухаўся ў „счэпцы“ па вуліцах Мельнікайте, Заслаўскай, праспектах Пераможцаў і Машэрава. Тым самым у сталіцы быў заблакаваны рух грамадскага транспарту.
Следства паведаміла , што раней Дзяніс Чыкалёў як адзін лідэраў пратэстнага руху „Зубр“ больш за два дзесяткі разоў прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці.
На пачатку бягучага тысячагоддзя Дзяніс, будучы яшчэ школьнікам, браў удзел ва ўшанаванні памяці ахвяраў палітычных рэпрэсій на 9 кіламетры Чарнігаўскай шашы, ездзіў у Курапаты на вахту памяці маладафронтаўцаў, дзе хлопца затрымлівалі амапаўцы.
Незалежныя СМІ пісалі таксама, што 23 лютага 2002 гомельскія прадстаўнікі руху “Зубр” і Маладога Фронту, сярод якіх быў і Дзяніс, ўзлезлі на танк Т-34 на плошчы Паўстання і пачалі ачышчаць яго ад птушынага памёту і ўсялякага бруду. Такім чынам хацелі прыдаць “трыццацчацвёрцы” ў афіцыйны дзень абаронцаў Айчыны больш прывабны выгляд. Але маладзёнаў з танка прагнала міліцыя і людзі ў цывільным.
Увечары таго ж дня больш дзясятка маладафронтаўцаў пад сцягам сваёй арганізацыі і гістарычным бел-чырвона-белым сцягам прайшлі па вуліцай Савецкай да цэнтральнай плошчы Леніна. Тут яны раздавалі ўлёткі “Беларусь у Еўропу” і аркушы з 10 пытаннямі да жыхароў горада. Сярод іх былі і такія: дзе б гамельчане хацелі жыць? Ці давяраюць яны палітыцы Аляксандра Лукашэнкі?
Нарад міліцыі адабраў у маладафронтаўцаў іх сцягі. Чацвярых, у тым ліку і Дзяніса Чыкалёва, затрымалі, але праз некаторы час адпусцілі. На аднаго з затрыманых, якому споўнілася васемнаццаць гадоў, склалі адміністрацыйны пратакол за карыстанне незарэгістраванай сімволікай.
Поделиться ссылкой:


title: Вользе Калацкай прысудзілі два гады "хатняй хіміі"

maintext:
У судзе Фрунзенскага раёна Мінска 24 сакавіка абвешчаны прысуд па крымінальнай справе, узбуджанай ў дачыненні да вядомай перакладчыцы і выкладчыцы ангельскай мовы Вольгі Калацкай, паведамляе страціўшы рэгістрацыю праваабарончы цэнтр «Вясна».
Яе вінавацілі ў злосным хуліганстве (частка 1 і частка 2 арт. 339 Крымінальнага кодэкса), нібыта Вольга падчас адной з акцый пратэсту ўдарыла супрацоўніка СТВ Рыгора Азаронка.
Справу разглядала суддзя Ала Скуратовіч. Прадастаўнік дзяржабвінавачвання – Валерыя Таратынка.
Учора старшы памочнік пракурора Валерыя Таратынка запрасіла ў суда для Вольгі Калацкай абмежаванне волі тэрмінам на два гады без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу.
Сёння вынесены прысуд: абмежаванне волі тэрмінам на два гады без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу. Праз некалькі хвілін яна выйдзе на свабоду.
Поделиться ссылкой:


title: Ініцыятыўныя медыкі выступаюць за пашырэнне ўжывання беларускай мовы ў медыцыне

maintext:
Ініцыятыва MovaMed створана беларускімі медыкамі на дабрачыннай аснове для пашырэння выкарыстання беларускай мовы ў медыцыне. Вось што яны самі пра сябе распавядаюць.
«Мы маем беларускую медыцынскую лексіку, аснову якой яшчэ ў 1919 годзе распрацаваў наш геній Язэп Драздовіч («Анатамічны і фізіялагічны слоўнік»). Шмат было зроблена у 20–30-я і 90-я гады XX стагоддзя.
У Беларусі, дзе будуць выконвацца законы і чалавек будзе галоўнай каштоўнасцю, беларускамоўны пацыент пры размове з лекарам не будзе вымушаны пераходзіць на рускую мову. Размаўляць на роднай мове ў сваёй краіне – не пікет, а цалкам натуральная з’ява.
Беларусы змяніліся. Мы адчулі сябе нацыяй, якая мае гістарычныя традыцыі павагі да закона, талерантнасці і спагады. Мы не хочам з’язджаць, мы хочам быць гаспадарамі сваёй зямлі. Хочам, каб нашы дзеці засталіся беларусамі.
Нашай мэтай ёсць вывучэнне і аднаўленне беларускай медыцынскай тэрміналогіі, свабоднае валоданне ёю ў стасунках з беларускамоўнымі пацыентамі і калегамі, пашырэнне ўжывання беларускай мовы ў медыцынскай навуцы і дыскусіях».
Поделиться ссылкой:


title: Латушка растлумачыў, пры якіх умовах санкцыі будуць мець плён

maintext:
Кіраўнік Народнага антыкрызіснага ўпраўлення (НАУ) Павел Латушка выказаўся ў эфіры Еўрарадыё пра эфектыўнасць санкцый, якія ўводзяцца краінамі Захаду. Адказаў ён і на сумневы шэрагу палітолагаў у эфектыўнасці санкцый.
— Па-першае, хочацца запытацца ў шаноўных палітолагаў: якія іншыя ў нас ёсць інструменты, калі ў краіне гвалт, калі грамадзяне не маюць права на абарону правоў, калі адвакатаў пазбаўляюць ліцэнзій?.. Асоба ніяк не можа абараніць сябе перад беларускімі ўладамі. Які інструментарый ёсць?
Санкцыі ж — рэальны інструмент знешняга ціску. Таксама гэта “тэст і для Еўрапейскага саюза”.
— Санкцыі накіраваныя не на тое, каб пакараць улады, а каб прымусіць улады змяніць стаўленне да народа, паводзіны. І яны будуць эфектыўнымі, толькі калі будуць рэальнымі, — дадае Павел Латушка. — Санкцыі не будуць мець выніку, калі іх не будзе. А сёння іх няма.
На цяперашні момант Еўрасаюз увёў тры пакеты санкцый супраць беларускіх афіцыйных асоб, адказных за фальсіфікацыю выбараў і гвалт, а таксама супраць бізнесменаў, якіх падазраюць у фінансавым забеспячэнні рэжыму Лукашэнкі. Да абмежаванняў далучыліся многія краіны па-за межамі ЕС. Латушка ўпэўнены, што чацвёрты пакет санкцый будзе прыняты неўзабаве.
Поделиться ссылкой:


title: Ашмянскі райвыканкам хоча знесці старадаўнія пабудовы пад Гальшанамі

maintext:
Ашмянскі райвыканкам прызнаў самабудам і хоча знесці стогадовы свіран і даваенную хату, якая стаіць побач. Аляксандр Варыкіш, дырэктар фонду «Краіна замкаў», шэсць гадоў таму выкупіў свіран у калгаса як дровы, каб яго захаваць. Варыкіш гатовы плаціць штраф і афармляць спрэчныя будынкі. Ён марыць стварыць скансэн у пяці кіламетрах ад Гальшан. Рашэнне аб крайняй меры, зносе, з’явілася пасля праверкі фонду сям’ю інстанцыямі. Аляксандр лічыць, што яно палітычна матываванае.
Фонд «Краіна замкаў» займаецца распрацоўкай і рэалізацыяй экскурсійных праграм па Беларусі і захаваннем помнікаў архітэктуры. З часу заснавання ў 2006 годзе ён выкупіў тры шляхецкія сядзібы: у Валожынскім раёне, у вёсках Бянюны і Родзевічы Ашмянскага раёна. Апошнія дзве ўваходзяць у веламаршрут «Шляхецкі» на афіцыйным сайце Ашмянскага райвыканкама.
На базе выкупленага шляхецкага хутара ў вёсцы Родзевічы арганізавалі аграсядзібу «Гальшанскі фальварак». Там і знаходзяцца будынкі, якія сталі прадметам канфлікту.
У пачатку верасня 2020 года з пазапланавай праверкай дзейнасці ў фонд прыйшоў дзяржкантроль. Аляксандр Варыкіш адзначаў, што пазапланавая праверка магла быць палітычна матываваная: ён дапамагаў прэс-службе Каардынацыйнай рады, пісаў TUT.BY. Вынікам праверкі стаў штраф у 20 базавых (на той момант 540 рублёў). Дырэктар фонду лічыць, што гэта лухта, з улікам таго, што правяралі пяць гадоў дзейнасці.
«Наша дзейнасць іх задаволіла. Я так разумею, што пасля праверкі запыт накіравалі на Ашмяны, і мясцовы выканкам шырока разгарнуўся. Восенню да нас прыехала сем службаў: пажарныя, санстанцыя. Удалося зачапіцца да мясцовай архітэктуры — за тое, што на двары стаяць два самабуды», — распавёў Аляксандр Варыкіш Hrodna.life.
Стогадовы свіран як дровы і мара пра скансэн
Першапачаткова была ідэя захаваць і развіць шляхецкі хутар у Родзевічах. Там ёсць цэлы комплекс: двор, шляхецкі дом 1918 года, гаспадарчыя пабудовы. У суседняй вёсцы гадоў 6−7 таму хацелі разбіраць старадаўні свіран фальварка Гарэцкаўшчына. Варыкіш дамовіўся з калгасам і выкупіў яго як дровы — на балансе будынка ўжо не было. «Тады не было часу займацца праектнай дакументацыяй. Узяў у выканкаме дазвол на будаўніцтва, і перавёз свіран і старую даваенную хатку [з суседняй вёскі, Дзеркаўшчыны — заўв. Hrodna.life]. Калі яны з’явіліся ў нас, узнікла ідэя ператварыць гэта ў міні-скансен: паступова звазіць аб’екты, у якіх няма шанцаў выжыць у нашым краі».
Будынкі паставілі на тэрыторыі аграсядзібы. З тых часоў аформіць іх не ўдалося. «Заўсёды ўпіраешся ў фінансы. Усё гэта ведаў сельскі выканкам, яму не асабліва было справа: гэта край раёна, хутар, ніякія інтарэсы трэціх асоб не закрануты, вакол палі».
«Згодна з артыкулам 223 Грамадзянскага кодэкса (ГК), які рэгулюе пытанні самабуда, зносы — крайняя пазіцыя: калі парушаныя інтарэсы трэціх асоб, калі пабудова на чужой тэрыторыі, калі яна аварыйная. Такіх самабудаў па Беларусі – тысячы! Ім выносяць штрафы, людзі узаконьваюць самабуды, сітуацыя закрываецца. Тут жа — пазіцыя старшыні райвыканкама Гершгорына», — упэўнены Аляксандр.
За апошнія тры гады на рэстаўрацыю Гальшанскага замка было выдаткавана больш чым паўтара мільёны рублёў. «Як яны будуць адбівацца? Мы знаходзімся ў пяці кіламетрах ад Гальшанскага замка, з’яўляемся адным з вядучых тураператараў з экскурсіямі па Беларусі». Аляксандр Варыкіш лічыць, што мясцовыя ўлады маглі б разам з фондам думаць, як развіваць турыстычны рэгіён.
«Старшыня выканкама згодны выдаткаваць бюджэтныя грошы на знос, прыцягвае да гэтага ЖКГ. Грошы могуць потым вяртаць гадамі. Я хачу захаваць старадаўні аб’ект пачатку XX стагоддзя з фальварка Гарэцкаўшчына, які яны хочуць знесці. Адначасова ў прыгарадзе Ашмянаў стаіць драўляная сядзіба яўрэя Стругача пачатку XX стагоддзя, яна банальна гніе, і грошай не могуць знайсці, каб штосьці з ёй зрабіць, а на знос выдаткаваць — гатовыя», — абураецца Аляксандр.
Юрыдычныя шляхі
Даведаўшыся аб рашэнні сельсавета разабраць пабудовы, Варыкіш падаў скаргу ў райвыканкам. Згодна з артыкулам 21.12 КаАП, самавольнае будаўніцтва дамоў, будынкаў і збудаванняў цягне накладанне штрафу ў памеры ад дваццаці да пяцідзесяці базавых велічынь, на індывідуальнага прадпрымальніка — ад дваццаці да ста базавых велічынь, а на юрыдычную асобу — да пяцісот базавых велічынь. Аляксандр кажа, што гатовы заплаціць штраф. Раённыя ўлады ж адмовілі ў тым, каб узаконіць пабудовы.
Цяпер фонд падаў скаргу і зварот у аблвыканкам, пасля плануе звяртацца ў суд. «Фармулёўкі трохі дзіўныя. Пішуць, што будынкі пабудаваныя з парушэннем будаўнічых нормаў. Уяўляеце, свіран прастаяў сто гадоў!»
Пасля кансультацыі з юрыстам таксама высветліліся некаторыя нестыкоўкі. Артыкул 130 ГК вызначае, што аб’ект нерухомасці — гэта тое, што нельга перамясціць без «неадпаведнай шкоды» яго прызначэнню, тое, што «трывала звязана з зямлёй». Артыкул жа 223 ГК вызначае самабуд як аб’ект нерухомасці. Атрымліваецца, што зносіць можна толькі нерухомасць, а не так даўно перавезеныя будынкі без глыбокага падмурка ёй не з’яўляюцца.
Аб’ект, варты аховы
Аляксандр Варыкіш паказваў свіран доктару архітэктуры, загадчыку кафедры БНТУ прафесару Сяргею Сергачову.
«Гэта найлепшы эксперт па драўлянай архітэктуры ў Беларусі, ён праектаваў Строчыцы [музей драўлянай архітэктуры пад Мінскам — заўв. Hrodna.life]. Ён пацвердзіў, што гэта аб’ект, варты трэцяй катэгорыі ахоўнага статусу, якіх не так шмат засталося па Беларусі».
«Тыдзень таму я быў на прыёме ў міністра культуры Анатоля Маркевіча. Ён больш за 10 гадоў быў старшынёй райвыканкама і ідэальна разумее сітуацыю з такімі будынкамі. Ён нас падтрымаў, падтрымаў ідэю скансэна, ідэю ставіць макеты крэўскага і гальшанскага замкаў у двары. Яму спадабалася ідэя ўзмацнення турыстычнага маршруту „Крэва-Гальшаны“. Сапраўды, дзяржава ўкладвае грошы, рэстаўрацыя ідзе, пандэмія скончыцца, і ў рэшце рэшт давядзецца рабіць маршрут. Да гэтага трэба рыхтавацца загадзя. Ён вельмі здзівіўся, што выканкам не можа законным парадкам вырашыць пытанне і аформіць будынкі. Я разумею, што гэта не яго кампетэнцыя, але гэта аўтарытэтны чалавек».
Аляксандр кажа, што цяпер, на фоне гэтай сітуацыі, яго падтрымліваюць, запісваюцца на экскурсіі. Тым не менш, ён не хоча канфліктаў з мясцовымі ўладамі. Кажа, што наадварот, хацеў бы працаваць канструктыўна і развіваць мясцовы турызм.
Мясцовая ўлада непахісная
«Усё трэба было рабіць згодна з заканадаўствам. Перш, чым пабудаваць які-небудзь будынак, безумоўна, трэба браць дазвол, і пытанняў няма», — пракаментавала сітуацыю для Hrodna.life Наталля Станкевіч, намесьніца старшыні Ашмянскага райвыканкама па сацыяльных пытаннях.
У выпадку аб’екта самавольнага будаўніцтва аб гістарычнай каштоўнасці казаць няма сэнсу, сказала «Еўрарадыё» начальніца ўпраўлення архітэктуры, будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі Ашмянскага райвыканкама Ірына Рома. Яна адзначыла, што гаворка ідзе аб капітальных будынках, пабудаваных без рашэння райвыканкама ў парушэнне артыкула грамадзянскага кодэкса.
Поделиться ссылкой:


title: “Я пайшла на гэта, каб Дзіма спыніў галадоўку…”

maintext:
“Вельмі хачу, каб Дзіма спыніў галадоўку”
Вольга зараз жыве і працуе ў Вільнюсе. Яна з’ехала туды летась увосень пасля таго, як адчула на сабе пераслед праваахоўных органаў. У момант нашай размовы яна збіралася на працу і сказала, што пакуль адчувае сябе нармальна.
“Я аб’явіла галадоўку дзеля таго, каб Дзіма спыніў галадоўку ў турме, – кажа дзяўчына. – Я вельмі хачу, каб ён спыніў галадоўку і бацькі яго вельмі моцна хвалююцца ў сувязі з гэтым. Яны прасілі, каб я Дзіму ўгаварыла, але як угаварыць – я пачала галадоўку сама”.
Вольга кажа, калі Дзіма спыніць галадоўку, то гэта зробіць і яна. І вельмі жадае, каб усе беларускія палітвязні спынілі галадоўкі. Дарэчы, яна галадае ўжо другі раз. Першы раз гэта зрабіла пасля таго, як Дзіму арыштавалі і ўтрымлівалі на Акрэсціна. Дзесяць сутак Вольга праседзела перад будынкам турмы і галадала.
“Я разумею, што галадоўка – скрайння мера і Дзіму там настолькі прыдушылі, што ён пайшоў на гэта, – разважае дзяўчына. – А ён чалавек вельмі моцны, усе яго лісты, нават апошнія, поўныя годнасці. І раптам ён аб’яўляе галадоўку…”
Яна ўважліва сочыць за судом, які адбываецца ў Гродне над Дзімам, а таксама над Яўгенам Разнічэнка і Уладзімірам Кнігам. Пасля кожнага судовага паседжання да яе тэлефануюць бацькі Дзімы і распавядаюць аб тым, што было ў судзе.
Адчуваецца па размове, што Вольга шмат часу аддае інтэрнэту, паколькі арыентуецца ва ўсіх іншых судовых працэсах і ведае ўсіх, хто галадае ў Беларусі.
“Шмат інфармацыі дасылаюць знаёмыя, якіх раней не ведала, але яны ходзяць у суды і ведаюць пра мяне”, – кажа дзяўчына.
“Дзякуй літоўцам за стаўленне да нас”
Вольга працуе на прадпрыемстве па перапрацоўцы поліэтылену. Кажа, што літоўцы з разуменнем ставяцца да беларусаў, падтрымліваюць іх. З ёй разам працуюць яшчэ трое беларусаў, якія збеглі ў Літву ад пераследу.
“Я ўжо не аднойчы сутыкалася з сітуацыямі, калі літоўцы не на словах, а на справе аказвалі дапамогу. Яны добра арыентуюцца ў тым, што ў нас адбываецца”, – распавядае дзяўчына.
Праўда, яна згадвае, што працу знайшла не адразу, паколькі ў Літве быў даволі жорсткі карантын і толькі апошнім часам пачаліся ўводзіцца паслабленні.
“Як толькі прыехала, дапамаглі створаныя дзеля гэтага фонды, – распавядае яна. – А потым знайшла працу і цяпер здымаю кватэру разам з дзяўчынай, якая таксама з’ехала з Беларусі пасля жнівеньскіх падзей”.
Зарабляе 700-800 еўра, 220 з іх ідзе на кватэру, астатнія – на жыццё.
“Каб не было сумна завяла коціка, ён вельмі дапамагае псіхалагічна”, – дзеліцца Вольга. – Першы час было вельмі сумна, а цяпер, калі пайшла працаваць, стала інакш”.
Амаль кожныя выходныя яна са знаёмымі беларусамі ўдзельнічае ў акцыях каля беларускага пасольства.
“Хочацца разам з іншымі на маршы і мітынгі”
У Літве Вольга была раней разам з Дзімам. Яны на роварах праехалі па Літве больш за 300 кіламетраў. У іх засталіся сябры раварысты. І цяпер яны таксама дапамагаюць Вользе, калі ўзнікае такая патрэба.
“Я адчуваю, што тут я не адна, сябры мяне не пакідаюць”, – дзеліцца дзяўчына. – І нават ровар адзін са знаёмых мне прывёз”.
У Вольгі нават ёсць план праехаць з літоўскімі сябрамі ад Швецыі да Даніі, але гэта яна марыць зрабіць разам з Дзімам.
“Вось толькі дахаты вельмі хочацца, – прызнаецца Вольга. – Зараз вясной ізноў пачнуцца акцыі і хочацца ўдзельнічаць ва ўсім гэтым, быць на маршах на мітынгах у сваёй краіне”.
Нагадаем, што прычынамі галадоўкі Дзмітрыя Фурманава стала змяшчэнне яго ў карцар на пяць сутак. Фурманаў таксама пратэстуе супраць змянення да яго стаўлення ў турме: на працягу апошняга месяца яго пачалі выводзіць за межы камеры, у тым ліку на шпацыр, у кайданках, як небяспечнага злачынцу. Яго абвінавачваюць на падставе артыкула 342 КК (арганізацыя ці падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак). Паводле абвінавачання, ён разам з Мікалаем Статкевічам, Паўлам Севярынцам з 2019 года рыхтаваліся да масавых беспарадкаў, распаўсюджвалі інфармацыю пра гэта, шукалі людзей, якія маглі б узяць у іх удзел. Фурманаву пагражае да трох гадоў пазбаўлення волі.
Поделиться ссылкой: