description: Жыццё яго не ўмясціць у дылогію… Мінуў год, як няма з намі Міхаіла Сяргеевіча Кузьміча — Бобруйский новостной портал Bobrlife

maintext:
Мінуў год, як няма з намі Міхаіла Сяргеевіча Кузьміча
Яго бабруйчане ведалі не толькі як дырэктара гарбарнага камбіната, а затым аднаго з лідараў клуба «Кіраўнік», але і як таленавітага паэта. Гэта яго паэма «Дзед Базыль» зрабіла ў свой час сапраўдны фурор, выклікала параўнанні ледзь не са знакамітай «Новай зямлёй» Якуба Коласа. Распавёўшы яркай паэтычнай мовай пра гісторыю рода, сваёй сям’і, Міхаіл Сяргеевіч не спыніўся ў творчым развіцці, працягваў працаваць над вершаваным аповедам пра сваіх родзічаў і пра сябе. І толькі каварная смерць, напаткаўшая аўтара, не дазволіла нам усім убачыць працяг аўтабіяграфічнага твора, амаль падрыхтаванага да друку. Дзякуючы намаганням пляменніка Аляксандра Пахалка, які прынёс набраны рукапіс дзядзькі Міхася ў рэдакцыю «БЖ», сёння мы маем магчымасць пазнаёміцца з урыўкамі новай паэмы М.С. Кузьміча пад назвай «Унук Міхась».
«Не маглі назваць іначай…»
Твор пачынаецца главой «Малая радзіма», якая распавядае пра родную вёску з гаворачай назвай Любанічы, якая не магла звацца іначай, «бо ўсё ў ёй прыгожа». Як і ва ўсёй паэме, аўтар раз-пораз праводзіць паралелі, звязаныя з «Дзедам Базылём». Ён расказвае, як з Налібокскай пушчы дзед з аднавяскоўцамі, што вярталіся з бежанства, перавезлі ў Любанічы царкву:
Усё рабілась асцярожна –
Былі здзекі, здрада.
Цэркву нельга, касцёл можна…
Польскай была ўлада.
Дарослыя марылі аб уз'яднанні з Беларуссю, а малыя яшчэ не разумелі, як жывецца пад пэўным нацыянальным уціскам. Таму і чатырохгадовы Міхаська быў заняты звычайнымі хлапчуковымі справамі.
Колькі раз на ліпу гэту
Лазіў да макушкі.
Каб убачыць канец свету,
Во! Каб быць, як птушкі!
Але ж на яго вачах адбываліся сапраўды гістарычныя падзеі.
Помню вуліцу: да свету
Прыбраная да ладу.
Бачу, вунь ідуць Саветы:
«Далоў польску ўладу!»
У другой главе «З дзяцінства» паэт прызнаецца, што не паспеў зразумець, лепш ці горш стала жыццё пасля ўз'яднання Заходняй Беларусі з яго Карэліччынай у адзіную краіну, бо за які год яго дзіцячыя абавязкі не вельмі змяніліся. Як і раней, хлапчук «выганяў скаціну пасвіць на росну палянку».
«Быў, не быў шчаслівым…»
Віхур далейшага жыцця закруціў маленькага Міхася. У 1940-м пайшоў у школу, што адразу зрабіла яго больш дарослым. Але зусім усё памянялася, калі пачалася вайна, вёску акупіравалі немцы.
Бачу, едуць ў матацыклах,
Па трое на кожным.
Немцы! Зразу стала прыкра –
На ваўкоў падобны.
І хаця ён па-ранейшаму пасвіў кароў, гэта справа была ўжо далёкая ад даваеннай пастаралі. Адзін з эпізодаў той пары, калі даглядаў статак ля моста, прыгадвае наш паэт:
А сцярвятнікі кружылі,
Ўсё кідалі бомбы.
Буронак пабіла, крыві лужы,
У вушах жа як бы тромбы.
Нарэшце іх вёску аслабанілі байцы Чырвонай Арміі. Ім, малым, таксама хацелася адпомсціць захопнікам за смерць родных і за разбурэнні на роднай зямлі. Але далей на захад пайшлі бацькі і старэйшыя браты. Яны ж пачалі авалоданне ваеннай справай на месцах былых баёў. Ох і жудасная гэта была справа!
Хлапчукам якія гульні?
Снарады, патроны.
І калечыліся ж дурні,
Былі і пахароны.
Тым часам пайшоў у салдаты і Міхасёў бацька.
Нейкім цудам – фронт, гарматы,
Аж зямля траслася –
Вёска наша, гумны, хаты
Цэлай засталася.
Яшчэ больш стала трывожна падлетку.
Гітлер год яшчэ трымаўся,
Пакуль Берлін узялі.
Мала хто жывым застаўся
З тых, хто ваявалі.
«Няхай сам сабе дарогу ў жыцці выбірае…»
І якое ж было шчасце, калі скончылася вайна, вярнуўся дамоў бацька, ды яшчэ гармонік і ровар у падарунак сыну прывёз! Ён жа быў ужо вучнем сярэдняй школы – пехам, на лыжах хадзіў і на веласіпеде ездзіў за дзесяць кіламетраў на заняткі ў любое надвор'е. Хутка, як ва ўсіх маладых, пряляцелі школьныя гады, але не скончылася вучоба. Лепшай пары студэнтства Міхаіл Сяргеевіч прысвяціў ажно тры главы сваёй паэмы – «Абітурыент», «Уступныя экзамены», «Студэнтства». У вершаванай форме перад чытачом адкрываюцца такія факты з біяграфіі галоўнага героя, як заканчэнне Цырынскай сярэдняй школы, паступленне і вучоба ў Мінскім інстытуце народнай гаспадаркі, накіраванне на работу ў Гродзенскі аблвыканкам, вучоба ў аспірантуры.
Наступныя часткі твора – «Дырэктар», «Праз гады, праз расставанні», «Дачнік» – маюць непасрэднае дачыненне да жыцця і работы М.С. Кузьміча ў нашым горадзе на Бярэзіне.
Кіраваць мне давялося
Гарбарнаю справай.
Меў награды, паважаны
Людзьмі і дзяржавай.
Прызнаўшы Бабруйск лепшым горадам для жыцця, Міхаіл Сяргеевіч шмат сіл аддаў удасканаленню вытворчых працэсаў на гарбарным камбінаце, інтэнсіўнымі метадамі вырашаў жыллёвую праблему для яго працаўнікоў, актыўна ўдзельнічаў у грамадскай дзейнасці і самадзейнай творчасці ў нашым горадзе. Прынцыпова выказваўся ветэран працы і ардэнаносец аб палітычных падзеях у краіне і свеце.
Шмат было ў жыцці загадак,
Хто толькі не гадзіў?!
А ці быў хоць раз выпадак,
Беларус каб здрадзіў?
Ён дзяліўся куском хлеба
З рускім чалавекам.
Бараніў Маскву як трэба,
Як сваю, спрадвеку.
А калі вельмі паважаны ўзрост, няўмольная хвароба і ўласнае абвостранае пачуццё адказнасці прасігналізавалі аб неабходнасці змены пакаленняў, Міхаіл Сяргеевіч здаў справы на кіраўніцкім пасту клуба «Кіраўнік», застаўшыся яго актыўным удзельнікам; перамясціў свой рабочы кабінет на садовы участак насупраць «Бабруйскаграмаша» і, нарэшце, аддаўся цалкам творчай рабоце там жа – пад гуд пчол, шолах чарэшань и яблынь ды посвіст драздоў. Рэаліст па жыцці, ён і ў новай паэме прадстае абсалютна шчырым:
Бо такі ўжо лёс жывога –
Паміраць і… баста.
Не шкадуе смерць нікога –
Ды не ў пору часта.
Вось і яго – Міхаіла Сяргеевіча Кузьміча – спякотным днем 24 ліпеня летась не стала. Але засталася дылогія яго паэтычнага адлюстравання ўласнага і нашага агульнага жыцця, яго і нашай любові да роднага краю.
Жылі тут спрадвеку ў згодзе
Іваны, Абрамы, Настусі.
Дзяцей гадавалі, цярпелі нягоды
У мілым куточку Белае Русі.
У пойме ракі тут баброў былі хаткі,
Прытокі, кустарнік – раздолле.
Цяпер тут заводы, масты, камбінаты,
Машыны снуюць ў наваколлі.
Для МАЗаў абутак мы тут вырабляем,
Прылады, што ў полі шчыруюць.
З вайскоўцамі цесную дружбу трымаем,
Сяброў у нас дужа шануюць.
Мы голавы нізка заўсёды схіляем,
Дзе стэлы стаяць ці хоць крыжык жалезны.
Мы імя і прозвішча кожнага знаем,
Хто згінуў за край незалежны.
Прыгожыя вуліцы, людзі ў працы…
Штодня бы «Дажынкі» рыхтуюць.
Старадаўнія храмы, гарадскія палацы
Ніколі ў нас не пустуюць.
Квітнее Бабруйск у небывалай красе,
Яго прыгажосць мы шануем усе.
Няхай назаўжды, на гады і вякі,
Шчаслівымі будуць мае землякі!
Аляксандр Казак. Фота аўтара.


authors: Дмитрий Макарчук

title: "Сёлета для аграрыяў жніво праходзіць нялёгка"

maintext:
Аляксандр МАЕЎСКІ, першы намеснік старшыні райвыканкама, начальнік упраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні:
— Сёлета для аграрыяў жніво праходзіць нялёгка. Пастаянна даводзіцца ўлічваць умовы надвор’я, якія стрымліваюць тэмпы. Пры добрым надвор’і ў дзень мы абмалочваем каля 5 працэнтаў плошчаў. Напярэдадні жніва сельгасарганізацыі раёна атрымалі восем новых камбайнаў, якія адразу ж уключыліся ў працу. Але ўсё роўна нагрузка на кожны камбайн вялікая — 350 гектараў.
На раніцу пятніцы збожжа з поля ўбрана на плошчы больш за 18 тысяч гектараў, што складае 64 працэнты ад плана. І гэта добры паказчык. Ужо выканалі дзяржзаказ па рапсе. Самыя першыя ў вобласці здалі алейнае насенне дзяржаве. Закрылі дзяржзаказ па жыце, трыцікале і пшаніцы.
Анастасія ПЛЯТНЕВА.

fasttext_language: be


authors: Дмитрий Макарчук

title: Вызначыліся першыя камбайнеры-тысячнікі!

maintext:
У мінулыя выхадныя ў раёне вызначыліся першыя камбайнеры-тысячнікі на ўборцы ўраджаю. У лідарах — камбайнеры КСУП «Індустрыя-СГ». Экіпаж Дзяніса Манюка і Аляксея Бамбізава на камбайне GS-1218 намалаціў 1260 тон збожжа. Камбайнер Сяргей Ляшчынскі —1240 тон. На «Лексіён-510» малады камбайнер сельгасарга-нізацыі Андрэй Каралько таксама перасягнуў тысячную мяжу. 1091 тоны збожжа на рахунку экіпажа Пятра Чэпікава і Міхаіла Карнейчыка.
Ёсць лідары і на перавозцы збожжа ад камбайнаў. 1372 тоны перавёз вадзіцель КСУП «Зазерка» Міхаіл Навіцкі. Міхаіл Панця з КСУП «Агра-Абярэг» перавёз 1350 тон збожжа. Уладзімір Зуб, вадзіцель КСУП «Аграсімвал», — 1067 тон. На рахунку вадзіцеляў СГФ «Дрычын» Дзмітрыя Мялешкі і Валянціна Сямёнава больш за тысячу тон перавезенага збожжа.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


authors: Дмитрий Макарчук

title: “Ніхто, акрамя нас”

maintext:
На базе вайскавой часці 89417 працуе лагер “Прызыўнік”
“Ніхто, акрамя нас”… Магчыма, гэты дэвіз сіл спецыяльных аперацый у будучым стане правілам жыцця і для юнакоў з Магілёўскага дзяржаўнага спецыяльнага прафесійна-тэхнічнага вучылішча за-крытага тыпу №2 дрэваапрацоўкі — удзельнікаў першай змены палатачнага лагера “Прызыўнік”, які пачаў сваю работу на базе вайсковай часці 89417 у Мар’інай Горцы. Гэта агульны праект Міністэрства адукацыі і Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь. Таму ва ўрачыстай цырымоніі адкрыцця лагера прымалі ўдзел міністр адукацыі Ігар Карпенка, памочнік міністра абароны па ідэалагічнай рабоце ва Узброеных Сілах, начальнік галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы Міністэрства абароны генерал-маёр Леанід Касінскі і іншыя.
— Мы ўдзячны Міністэрству абароны за тое, што яны нас падтрымліваюць у пытаннях патрыятычнага выхавання падрастаючага пакалення, — падкрэсліў пад- час цырымоніі адкрыцця лагернай змены Ігар Карпенка. — Гэта не толькі такія лагеры — гэта ўзаемадзеянне па цэлым спектры напрамкаў дзейнасці, у ліку якіх і змест адукацыйнага працэсу. Гэта гаворыць аб тым, што мы ствараем усе ўмовы, каб наша падрастаючае пакаленне развівалася гарманічна, не толькі атрымлівала трывалыя веды, уменні і навыкі, але і рыхтавалася да абароны нашай Айчыны.
Пад агульныя апладысменты Ігар Карпенка ўручыў падарункі і лагеру, і вайскоўцам: гасцям дасталіся мячы, якія міністр пажадаў парваць за лагерную змену, а гаспадарам — кнігі ў бібліятэку вайсковай часці.
— У нашым жыцці самая складаная перамога — гэта перамога над сабой, — звяртаючыся да маладых людзей, падкрэсліў Леанід Касінскі. — Я упэўнены, што дзевяць дзён, што вы праве-дзяце ў легендарнай 5-й асобнай брыгадзе спецыяльнага прызначэння, не пройдуць для вас дарэмна. Яны дадуць вам магчымасць зрабіць у жыцці правільны выбар на карысць сваёй Радзімы, сваёй сям’і.
Леанід Касінскі таксама выказаў спадзяванне, што адпачынак у гэтым лагеры, магчыма, некаму з юнакоў дазволіць зрабіць выбар на карысць ваеннай службы. За дзевяць дзён у іх будзе магчымасць бліжэй пазнаёміцца з жыццём вайскоўцаў, спецыфікай іх прафесіі.
— Сапраўды, рэжым дня ў лагеры максімальна прыбліжаны да таго распарадку, па якім жывуць ваеннаслужачыя тэрміновай службы, — расказаў дырэктар вучылішча, а зараз кіраўнік лагернай змены Віталь Лебедзеў. — Пад’ём і адбой як у арміі. У пра-граме — знаёмства з жыццём ваеннаслужачых, агульная фізічная і агнявая падрыхтоўкі.
Дапамагаюць юнакам асвойваць навыкі сапраўднага вайскоўца афіцэры і ваеннаслужачыя па кантракце.
Дарэчы, знаёмства з вайсковай часцю пачалося адразу пасля цырымоніі адкрыцця змены. Вайскоўцы падрыхтавалі некалькі выстаў і вельмі падрабязна расказалі і пра парашуты, і пра зброю, і пра аказанне медыцынскай дапамогі ў палявых умовах. З вялікай цікаўнасцю іх слухалі не толькі юнакі.
А Віталь Лебедзеў у далейшай размове паведаміў, што лагер праходзіць у другі раз. Упершыню вайсковая часць 89417 прымала на сваёй тэрыторыі навучэнцаў Магілёўскага вучылішча закрытага тыпу ў 2019 годзе. Затым з-за пандэміі каранавірусу быў перапынак. У гэтым годзе лагер аднавіў сваю работу. Ад-біралі сюды самых лепшых навучэнцаў. Гэта для іх як узнагарода.
А яшчэ дырэктар вучылішча расказаў, што спачатку былі сяброўскія сувязі з вайскоўцамі з Мар’інай Горкі, якія і прывялі да стварэння такога праекту.
— Адзін з нашых выпускнікоў праходзіў службу ў 5-й брыгадзе, — паведаміў Віталь Лебедзеў. — А пасля прадстаўнікі вайсковай часці прыехалі да нас. Так завязаліся зносіны.
Дарэчы, і для Віталя Лебедзева Мар’іна Горка — горад, з якім звязаны яго лёс: у 1993-1994 гадах ён праходзіў тут службу ў роце разведкі. Гэтай часці зараз няма. Але засталіся добрыя ўспаміны і ўпэўненасць, што кожны юнак павінен прайсці службу ў арміі.
Уніформа, вельмі падобная на ваенны камуфляж, палаткі, касцёр і палявая лазня… А яшчэ магчымасць патрымаць у руках са-праўдную зброю, трэніравацца побач з тымі, хто ўжо служыць, ацаніць свае сілы… Гэта не толькі рамантыка. Гэта крок да перамогі над сабой… Такі важны ў юнацтве.
Наталля ВАСІЛЬЕВА.


authors: Дмитрий Макарчук

title: Аб налічанай сярэднямесячнай заработнай плаце

maintext:
Вышэй за сярэднераённы ўзровень аплаты працы ў 1-м паўгоддзі бягучага года склалася заработная плата работнікаў інфармацыі і сувязі, фінансавай і страхавой дзейнасці, занятых забеспячэннем электраэнергіяй, газам, парай, гарачай вадой і кандыцыянаваным паветрам.
Намінальная налічаная сярэднямесячная заработная плата работнікаў Пухавіцкага раёна ў 1-м паўгоддзі бягучага года склала 1 198 рублёў, у тым ліку ў чэрвені — 1 283,3 рубля.
Вам также может понравиться


authors: Дмитрий Макарчук

title: "Знаёмыя мясціны Пухавіччыны для мяне зноў адкрыліся з нечаканага боку"

maintext:
Прыгоды і ўрокі пухавіцкага Капіталізму
Дзякуючы праекту “Геній майго месца”, знаёмыя мясціны Пухавіччыны для мяне зноў адкрыліся з нечаканага боку. З Юрыем Важнікам мы ўжо падарожнічалі па сцяжынках Юзэфа Бакі і акунуліся ў містэрыю парадоксаў. Тэма апошняга нашага падарожжа — “Прыгоды і ўрокі пухавіцкага капіталізму”. Нагодай для ўзнікнення менавіта такога маршруту стала юбілейная дата — 30-годдзе прадпрымальніцтва ў Беларусі, якое адзначалася зусім нядаўна. Юрый Пятровіч з датай катэгарычна не згодзен. Ён ўпэўнены, што прадпрымальніцтву на нашых землях ужо некалькі стагоддзяў. І мэта турыстычнага маршруту, з якім знаёміў мяне Юрый Пятровіч, — даказаць менавіта гэта.
Пачнём з напаміну: прадпрымальніцтва — гэта самастойная дзейнасць, якая ажыццяўляецца на сваю рызыку і накіравана на сістэматычнае атрыманне прыбытку ад валодання маёмасцю, продажу тавараў, выканання работ або аказання паслуг. Яго развіццё паралельна з іншымі з’явамі прывяло да ўзнікнення капіталізму, які існаваў і на нашых землях. Праўда, даволі кароткі тэрмін па гістарычных мерках. Пра тое, як усё гэта развівалася на Пухавіччыне, мы і вялі размову.
Першай вялікай суполкай прадпрымальнікаў на тэрыторыі нашага раёна Юрый Пятровіч лічыць татар, якія прадавалі… сябе, а калі дакладней, свае ваенныя ўменні. Яны былі наёмнікамі, а гэта ўжо прадпрымальніцтва. Татары з’явіліся на беларускіх землях у канцы XIV стагоддзя. Яны прыйшлі сюды па запрашэнні Вялікага князя Літоўскага Вітаўта для вайсковай службы. Такія назвы населеных пунктаў, як Кадунова, Матарова, Караваева, Кеціна — гэта сляды прысутнасці татар на Пухавіччыне. Усе гэтыя вёскі былі дадзены наёмнікам за службу для кармлення.
Другі след прадпрымальніцтва — гэта яўрэйская дыяспара. Вузляны, Пухавічы, Дукора — населеных пунктаў, дзе яўрэі вялі сваю прадпрымальніцкую дзейнасць, у нас шмат.
Прадпрымальнікамі былі і ўсе памешчыкі. Адзін з яркіх — Юзэф Прозар, уладальнік Дудзіч. Цудоўным гаспадаром быў Леон Ашторп, які ў Дукоры пабудаваў адзін з лепшых маёнткаў у акрузе і, дзякуючы гэтаму, быў маршалкам Мінскім. А далей — Ратынскія, Янішэўскія і іншыя.
Сляды непасрэдна капіталізму мы пачалі шукаць у ваколіцах Мар’інай Горкі — у Навасёлках і пасёлке Мар’іна. У Навасёлках існаваў маёнтак, гаспадаром якога ў 1861 годзе стаў памешчык Баніфацый Крупскі. Адзін факт з біяграфіі гэтага чалавека: ён быў актыўным удзельнікам Літоўскага сельскагаспадарчага таварыства, створанага з мэтай падтрымкі развіцця сельскай гаспадаркі ў новых умовах пасля адмены прыгоннага права, а таксама адным з аўтараў статуту гэтай арганізацыі. Пасля паўстання 1863-1864-х гадоў маёнтак у Крупскага быў канфіскаваны, а гаспадар апынуўся ў Сібіры. Навасёлкі перайшлі да Льва Макава, які стаў ініцыятарам стварэння Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, мэты якога ў эканамічным плане былі сугучнымі з тымі, што ставіла перад сабой арганізацыя, да якой належаў Крупскі. Такое вось супадзенне…
Тут ёсць неабходнасць напомніць: Макаў мае дачыненне да арганізацыі зямельнай школы (цяперашні Мар’інагорскі аграрна-тэхнічны каледж), якая пачала рыхтаваць кваліфікаваных наёмных работнікаў і ўпраўленцаў для сельскай гаспадаркі. Гэта яшчэ адзін крок у развіцці новых на той час эканамічных адносін. І ўсе гэтыя падзеі — далёка не местачковага ўзроўню. Смела можна сцвярджаць, што Пухавіччына зрабіла свой важкі ўклад у зараджэнне сельскага капіталізму ў Беларусі.
Ад Мар’іна мы накіраваліся ў Рудзенск. Ехалі ўздоўж чыгункі, бо менавіта яна дала мацнейшы штуршок для развіцця капіталістычных адносін на Пухавіччыне. Яна і сама помнік капіталізму: Лібава-Роменская чыгунка — гэта праект, рэалізаваны на прыватныя сродкі. Канцэсія на будаўніцтва дарогі была выдадзена інжынеру Карлу фон Мекку. Будавалася дарога ў 1871-1874-я гады. Казною яна была выкуплена ў маі 1891 года. Фон Мекк зарабіў на гэтым праекце дзясяткі мільёнаў рублёў.
З’яўленне чыгункі змяніла і адміністрацыйную карту Пухавіччыны. На ёй з’явіліся чыгуначныя станцыі Мар’іна Горка і Рудзенск, якія сталі кропкамі прыцягнення для прадпрымальніцтва. Як гэта працавала, Юрый Пятровіч паказаў мне на прыкладзе Янішэўскіх — аднаго з буйнейшых землеўладальніцкіх родаў на нашых землях.
З Рудзенска мы ехалі праз Варшаўку, Васількі, Цітву ў напрамку Русаковіч. Усе гэтыя населеныя пункты, а яшчэ Варонічы, Ліпск, Антанова, Бор і многія іншыя, некалі належылі роду Янішэўскіх, якія добра кіравалі сваімі землямі, імкнуліся ладзіць з суседзямі. Напрыклад, адзін з братоў мастака Генрыха Вейсенгофа, сям’і якога належалі Русаковічы, меў жонку з роду Янішэўскіх. Гэты шлюб гарантаваў добрасуседскія адносіны, дзякуючы чаму быў рэалізаваны звязаны з прадпрымальніцкай дзейнасцю буйны праект па будаўніцтве канала.
Янішэўскія, як руплівыя гаспадары, хутка ацанілі, якія выгоды для перасоўвання тавараў, а, значыць, павелічэння гандлю, дае чыгунка. Але да яе вялікія аб’ёмы тавараў, у ліку якіх была і драўніна, патрэбна было яшчэ даставіць. І ў гэтым плане ў той час вялікую ролю адыгрывалі водныя шляхі. Вось тут і нарадзіўся праект будаўніцтва канала, які б дазваляў з цітвянскага краю даставіць тавары да чыгуначнай станцыі ў Мар’інай Горцы. Пабудаваны ён быў у 1883 годзе. Пачынаўся з Пцічы каля Русаковіч і з’ядноўваў яе з Цітаўкай, якую таксама ператварылі ў канал. Прычым падчас будаўніцтва пайшлі на тое, каб разбурыць некалькі прыбытковых вадзяных млыноў, якія стаялі на Цітаўцы. Можна ўявіць сабе, якую інвестыцыйную выгаду ад канала чакалі, калі пайшлі на гэта. Прычым не ўсе млыны належалі Янішэўскім. Але тыя змаглі ўгаварыць іншых уладароў. Капіталізм умеў дамаўляцца… Канал гэты, які носіць назву Жалундавы, існуе і зараз. Па ім можна прайсці на байдарках і трапіць з Пцічы праз Цітаўку ў Свіслач. А мы пад’ехалі да яго з боку Русаковіч, каб яшчэ раз паглядзець на гэты своеасаблівы помнік капіталізму ў нашым раёне.
Завяршылі сваё падарожжа мы ў вёсцы Шыманаў Кут, дзе некалі знаходзіўся фальварак Ануфрова (таксама належаў Янішэўскім). Тут захаваўся адзін з будынкаў бровара, які быў узведзены ў 1906 годзе (хутчэй за ўсё, склад). Ён тыповы: такія яшчэ сустракаюцца і ў Беларусі, і ў Польшчы. І тым, каму цікава пабачыць прыклад прамысловай архітэктуры пачатку ХХ стагоддзя, варта прыехаць у Шыманаў Кут, дзе падарожнікаў чакаюць і іншыя цікавыя рэчы. Напрыклад, энтузіясты стварылі тут самае сапраўднае поле для гольфу! А на ландшафце яшчэ добра вызначаецца месца, дзе некалі знаходзіўся фальварак, і, калі пашанцуе, там можна знайсці звязаныя з гісторыяй прадметы. А яшчэ там можна палюбавацца дзіўнымі лашадкамі і проста прыгожымі краявідамі. І да чыгункі вярнуцца па самай старажытнай у раёне дарозе, якая некалькі стагоддзяў аб’ядноўвала буйнейшыя ў нашым краі населеныя пункты — Пухавічы, Блонь, Навасёлкі, Цітву. З цягам часу іх лёс змяніўся, і зараз не ўсе з іх уваходзяць у спіс буйнейшых. А пачатак для перамен паклаў… капіталізм. З яго гісторыі можна вынесці некаторыя ўрокі.
Наталля ПАРХОМЧЫК.


title: Аграрыі завяршаюць уборку ўраджаю

maintext:
У гэтыя дні аграрыі завяршаюць уборку ўраджаю, вядуць сяўбу азімых
У падсобным сельскагаспадарчым упраўленні «Рудзенскае» трэба было абмалаціць 1280 гектараў. Ураджай ужо ўбраны на плошчы 1140 гектараў, што складае 89 працэнтаў да плана. Усяго пару дзён спатрэбіцца камбайнерам, каб збожжа з палёў было ў засеках.
На жаль, умовы надвор’я не дазваляюць працаваць у полі без перапынку, з-за чаго працэс уборкі зацягваецца. У дапамогу працаўнікам гаспадаркі прыехалі два экіпажы з КСУП «Аграсімвал».
— Сёлета спякота вельмі моцна паўплывала на ўраджай збожжавых культур, — адзначае галоўны аграном ПСУ «Рудзенскае» Андрэй Баранаў. — Увесь комплекс неабходных мерапрыемстваў мы выканалі, але ўсё роўна пабіць леташні рэкорд, калі сабралі 6 тысяч тон збожжа, нам не ўдалося. Парадавалі ўраджаем толькі азімая пшаніца і трыцікале. Некаторыя палі далі па 40 і 36 цэнтнераў збожжа з гектара адпаведна.
На жніве працавалі пяць камбайнаў, у тым ліку новы. На ім свой працоўны рэкорд паставіў Аляксандр Юдзін, перасягнуўшы тысячную мяжу. Аляксандр Аляксандравіч шмат гадоў працуе ў гаспадарцы і добра ведае сваю справу, беражліва адносіцца да тэхнікі.
Сёлета жніво было складаным. Акрамя неспрыяльнага надвор’я паўплывала на тэмпы ўборкі вялікая нагрузка на камбайн — 248 гектараў.
У гаспадарцы ў пачатку жніўня прыступілі да сяўбы азімага рапсу. Пад яго адвялі 250 гектараў. Каб атрымаць харошы ўраджай, выбралі ўчасткі з добрымі папярэднікамі: ячменем і азімай пшаніцай. Упершыню пасеялі гатунак суперэліты «імперыял», які абяцае быць багатым на ўраджай. Плануюць сабраць не менш за 30 цэнтнераў з гектара.
Павел Крывашэеў — галоўны і адзіны сеяльшчык. Ён жа разам з Ігарам Блашко падрыхтаваў глебу, а затым прыступіў да сяўбы алейнай культуры.
Яшчэ застаецца пасеяць 30 гектараў азімай свірэпіцы на зялёны корм і 850 гектараў азімых збожжавых. Зараз вядзецца падрыхтоўка глебы пад гэтыя культуры. Унеслі калійныя і фосфарныя ўдабрэнні.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


authors: Дмитрий Макарчук

title: Вызначыліся лідары па намалотах!

maintext:
Жніво ў раёне перасягнула свой экватар. Да фінішнай прамой набліжаюцца аграрыі КСУП «Аграсімвал», «Турынскае». Самую вялікую ўраджайнасць — амаль 42 цэнтнеры збожжа з гектара — атрымліваюць у КСУП «Голацк».
У лідарах па намалотах таксама і КСУП «Агра-Абярэг». У гаспадарцы вызначыліся свае перадавікі: камбайнер Уладзімір Асіпук на КЗС-1624 ужо намалаціў 1044 тоны збожжа. З гэтым працоўным поспехам прама на полі яго павіншаваў старшыня Пухавіцкага райвыканкама Віктар Каляда. Віктар Міхайлавіч уручыў камбайнеру-перадавіку падзяку і пажадаў новых поспехаў на ўборцы ўраджаю.
Гэты год для працаўнікоў КСУП “Агра-Абярэг” не назавеш лёгкім. Шмат намаганняў было прыкладзена, каб вырасціць багаты ўраджай. Парадавала азімая пшаніца, якой намалочваюць па 44 цэнтнеры з гектара, і піваварны ячмень — па 43 цэнтнеры зерня (летась ураджайнасць яго была 30 цэнтнераў). Вядома, надвор’е ўнесла свае карэктывы, але нягледзячы на гэта ў гаспадарцы дабіваюцца добрых паказчыкаў. Убіраюць хлеб 9 камбайнераў, на адвозцы задзейнічаны 8 вадзіцеляў. Усе стараюцца ўбраць без страт і як мага хутчэй.
На гэтым тыдні перасягнулі тысячную мяжу і чатыры экіпажы камбайнераў КСУП «Індустрыя-СГ».
У гэтай гаспадарцы плошча ўборкі — адна з самых вялікіх у раёне: 2535 гектараў. Зараз намалочваюць па 30 цэнтнераў збожжа з гектара. Пры добрым надвор’і ўбіраюць кожны дзень ад 3 да 5 працэнтаў ад агульнай плошчы.
Нягледзячы на засушлівы ліпень, які негатыўна адбіўся на паспяванні культур, тут задаволеныя ўраджаем азімай пшаніцы, якая дае па 46,5 цэнтнера з гектара, азімага трыцікале — ад 33 да 36 цэнтнераў. Першыя гектары ўбіралі вільготнасцю ад 10 да 13 працэнтаў, таму дапрацоўка збожжа была мінімальнай. Ужо цалкам убраныя зернебабовыя культуры, сабрана больш за 6 тысяч тон збожжа.
На палях убіраюць і салому, якой нарыхтавалі ўжо 685 тон. Яе адразу здрабняюць там, дзе будзе весціся ў далейшым сяўба азімага рапсу. У сельгасарганізацыі прааналізавалі, што азімая культура дае ўраджай большы, чым яравая: у выпадку не спрыяльнай для раслін зімы ёсць магчымасць перасеяць пацярпелыя ўчасткі вясной, таму плошчу пад азімы рапс у гаспадарцы плануюць павялічыць да 2 тысяч гектараў.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


title: "Такім быў і такім застаецца ў свае… 90 гадоў"

maintext:
Ганароваму грамадзяніну Мар’інай Горкі Сяргею Мікалаевічу Сяргееву спаўняецца 90 гадоў.
Калі папрасіць яго падысці куды-небудзь, ён, хутчэй, падбяжыць. Бо энергіі ў гэтага чалавека хапае, здаецца, на трох. Сяргей Мікалаевіч Сяргееў такім быў і такім застаецца ў свае… 90 гадоў.
Усе гэтыя гады — яго багацце. Бо насычаны яны самымі разнастайнымі жыццёвымі падзеямі, якімі, што важна, ён можа ганарыцца. У плане сямейным усё па класічнай формуле: пабудаваны дом, пасаджаны сад, выраслі сыны. У плане прафесійным — педагагічная праца, якой было аддадзена некалькі дзясяткаў гадоў.
Ён мог бы пайсці, як казалі ў савецкія гады, па партыйнай лініі, бо службу ў арміі заканчваў на пасадзе сакратара камсамольскай арганізацыі палка. І таксама, яшчэ будучы вайскоўцам, паступіў на геаграфічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля дэмабілізацыі Мінскі абкам камсамола накіраваў перспектыўнага юнака ў Пухавіцкі раённы камітэт ЛКСМБ, працу ў якім ён пачаў у 1957 годзе інструктарам, а скончыў у 1959 годзе на пасадзе першага сакратара. У гэты час Сяргею Мікалаевічу давялося стаць удзельнікам мерапрыемства сусветнага маштабу. У 1957 годзе ў Маскве праходзіў VI Cусветны фестываль моладзі і студэнтаў. Напярэдадні яго Цэнтральны камітэт камсамола Беларусі праводзіў конкурсны адбор дэлегатаў. Пухавіцкая раённая арганізацыя стала яго прызёрам, і дэлегацыя моладзі, якую ўзначаліў Сяргей Мікалаевіч, адправілася на фестываль.
Змяніць род дзейнасці маладога чалавека прымусіў… энтузіязм. Напрыканцы 1950-х гадоў на ўсесаюзным узроўні прагучаў заклік да камсамольскіх і партыйных работнікаў ісці працаваць у школу. І Сяргей Мікалаевіч змяніў пасаду першага сакратара райкама камсамола на пасаду дырэктара сямігодкі ў Парэччы. У школе навучаліся 120 вучняў. А ў будынку школы было ўсяго тры класныя пакоі. І Сяргей Мікалаевіч пачаў будаўніцтва. Праз год з’явіўся новы школьны будынак, у якім размясціліся яшчэ чатыры класы і настаўніцкая.
З будаўнічых работ Сяргей Мікалаевіч пачаў і сваю чатырнаццацігадовую працу дырэктарам Турынскай сярэдняй школы: у першы год быў узведзены будынак, дзе размясціліся майстэрня і сталовая з кухняй, а на другі год — пабудаваны тыпавы школьны будынак. Зразумела, шмат увагі дырэктар удзяляў і вучэбнай, і выхаваўчай рабоце. Напрыклад, Сяргей Мікалаевіч арганізаваў у Турыне першы піянерскі калгасны лагер, дзе акрамя працоўнага выхавання шмат увагі ўдзялялі краязнаўству.
1974 год — новая старонка ў біяграфіі Сяргея Мікалаевіча Сяргеева. У гэты год яго пры-значылі дырэктарам Мар’інагорскай сярэдняй школы №2, і на гэтай пасадзе ён працаваў два дзесяцігоддзі. Сярод значных дасягненняў настаўніцкага і вучнёўскага калектываў пад яго кіраўніцтвам — удзел школы ў Выставе дасягненняў народнай гаспадаркі СССР, які быў адзначаны бронзавым медалём, і другое месца ва Усесаюзным спаборніцтве ўстаноў адукацыі. А яшчэ — узвядзенне новага будынка школы і яго абсталяванне. У выніку Мар’інагорская сярэдняя школа №2 стала лепшай у рэспубліцы па абсталяванні вучэбных кабінетаў, высокую адзнаку атрымала праца ўсяго педагагічнага калектыву.
За поспехі ў навучанні і выхаванні падрастаючага пакалення Сяргей Мікалаевіч атрымаў шмат разнастайных узнагарод, у тым ліку званні “Выдатнік народнай адукацыі БССР”, “Выдатнік асветы СССР”. Ён — ганаровы грамадзянін горада Мар’іна Горка.
Сяргей Мікалаевіч — аўтар некалькіх кніг, на старонках якіх дзеліцца сваім педагагічным вопытам.
Але праца — не адзіная важная рэч ў жыцці Сяргея Мікалаевіча. Вялікае месца ў ім займае сям’я. Ёсць у яго і захапленні, адно з якіх — пчалярства. Развядзеннем пчол ён заняўся, працуючы ў Турыне. Пераехаўшы ў горад, не пакінуў гэтую справу. І зараз мае некалькі вулляў. Праўда, заўважыў, што ўраджай мёду ў гэтым годзе з-за надвор’я не вельмі багаты. Але ёсць спадзяванні, што на наступны год пчолы парадуюць. І што будуць іншыя прыемныя падзеі. Планы на будучае — гэта планы на жыццё.
Наталля ПАРХОМЧЫК.


authors: Дмитрий Макарчук

title: Чакаем вашы фотаздымкі!

maintext:
Гэта могуць быць фата-графіі вашых падарожжаў, дачных прыгод, прыгожых пейзажаў. У вашых фотаздымках проста павінна жыць лета…
Дасылайце на нашу электронную пошту Puhnaviny@mail.ru і дзяліцеся ў сацсетках незабыўнымі момантамі і ўражаннямі ад лета.
Пачаўся трэці летні месяц. І гэта ўжо званочак да таго, што восень усё ж наступіць.
Вам также может понравиться


authors: Дмитрий Макарчук

title: Ці ведалі вы пра возера Грымячае?

maintext:
Ёсць у маёй сям’і такая асаблівасць — хутка сабрацца і адправіцца ў падарожжа. Можна ў вялікае, а можна і не вельмі… Галоўнае, каб маршрут быў невядомы для ўсіх, бо менавіта гэта гарантуе яркія ўражанні.
Апошняя наша вандроўка адбылася на возера Грымячае. Хто не ведае — гэта ў талькаўскіх мясцінах. Туды патрапіць хацелася даўно, але ўсё было неяк не з рукі. А тут у адзін момант сабраліся.
Сур’ёзны паход мы не планавалі, хутчэй прагулку, бо кампанія па ўзросце сабралася стракатая: самаму старэйшаму ўдзельніку гэтай прыгоды 52 гады, самаму малодшаму — 5. Разлічылі, каб вандроўка ўсім была па сілах.
Да Талькі, а затым праз Слабодку і Рудню праехалі на машыне, і на ўскрайку апошняй вёскі яе пакінулі. Каля Рудні ёсць мост праз раку Тальку — адзіная зручная пераправа на маршруце. Праўда, мост — гэта гучна сказана. Пераадоленне гэтай канструкцыі з бярвенняў і дошак стала нашай першай прыгодай. Дзецям спадабалася, а вось дарослым — не ўсім.
Трэба ўдакладніць, што даводзілася чуць пра тое, што да возера дабрацца не так проста, можна заблукаць у лесе. Таму менавіта ў мяне склалася ўражанне, што ісці прыйдзецца па вузкай сцежцы праз хмызняк. Аказалася роўна наадварот: ішлі па добрай дарозе праз светлы лес. Але ўдакладню для аматараў велапрагулак: праехаць на веласіпедзе там, хутчэй за ўсё, складана: колы будуць вязнуць ў пяску. А вось пешшу — самае тое.
Зразумела, што ідучы падарозе можна проста любавацца краявідамі, можна песні спяваць ці прыдумаць сабе невялікі квэст. Мы і прыдумалі. Я не магла не ўзгадаць, што каля Слабодкі і Рудні ў 1944 годзе перапраўляліся савецкія танкі пад час вызвалення раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў (ваеннае мінулае — маё захапленне). І мы з дзецьмі прыняліся шукаць, дзе танкі маглі б прайсці, а дзе схавацца. Мясцовасць там з узгоркамі і лажбінамі, ёсць і ўпадзіны, падобныя на акопы. Таму аб’екты, згодна прыдуманай легендзе, знаходзіліся пастаянна. Калі надакучыла гуляць у вайну, пачалі ласавацца ягадамі. Якраз недзе на сярэдзіне шляху ўздоўж дарогі пачалі з’яўляцца чарніцы. У нашай кампаніі ўсе былі любіцелямі ягад, таму хутка і ў дзяцей, і ў дарослых і рукі, і вусны сталі чарнічнага колеру. Дарэчы, на фотаздымках гэта выглядае даволі смешна.
Па дарозе да возера зрабілі толькі адзін прыпынак на пару хвілін: нечакана ў лесе знайшліся лавачкі пад грыбком, і, зразумела, дзеці прайсці міма гэтай канструкцыі не змаглі.
Возера ў полі зроку з’явілася нечакана. Проста ў нейкі момант глянулі на сцежку, якая адыходзіла ўбок ад дарогі, і праз дрэвы ўбачылі вадзяныя блікі. Падышлі бліжэй і спыніліся ў захапленні. Уявіце: невялікае круглае возера ў абрамленні сосен, якія адбіваюцца ў яго цёмнай вадзе разам з аблокамі. Чарада палахлівых качак на вадзяной паверхні, а ў небе над імі вялікая птушка, падобная на сокала. І цішыня…
Бераг вакол возера забалочаны, але да вады падысці атрымалася без праблем. Там наўрад ці можна купацца, бо ніводнага месца, якое хаця б аддалена нагадвала пляж, няма. Нічога не магу сказаць наконт рыбалкі. Слядоў прысутнасці аматараў такога віду адпачынку мы не назіралі. Каб паглядзець, як уся гэтая прыгажосць выглядае зверху, запусцілі дрона. Карцінка ўразіла: абсалютна круглае возера, а вакол да гарызонту сасновы лес. Толькі ў адным месцы праглядваецца населены пункт, і відаць, дзе раскінулася балота.
Палюбаваўшыся на дзіўную форму возера, мы тут жа ўзяліся прыдумваць тлумачэнні гэтаму. З усіх версій зышліся на тым, што возера ўзнікла пасля падзення ў гэтым месцы метэарыта. Яшчэ раз удакладню: гэта проста наша версія, і яна можа не супадаць з ісцінай, якую мы, на жаль, не ведаем.
Дарэчы, мне прыходзілася чуць паданне пра паходжанне гэтага вадаёма і яго назвы. Яно расказвае аб тым, што на месцы возера некалі стаяў замак, у якім жыў багаты, дужа ганарлівы і жорсткі шляхціц са сваёй любімай дачкой-прыгажуняй. Аднойчы ў непагадзь прыйшоў да замка чалавек, папрасіўся на начлег і затрымаўся на некалькі дзён. Гэтага часу яму хапіла, каб заўважыць, як шляхціч здзекуецца са сваіх слуг. Госць заступіўся за паднявольных людзей, і гаспадару гэта вельмі не спадабалася. Вандроўніка прагналі. Адыходзячы, ён сказаў шляхціцу: “Калі твая дачка будзе гатаваць ежу, і ў яе выпадзе з рук і разаб’ецца яйка, тады твой замак праваліцца пад зямлю”. Так яно праз некаторы час і адбылося: дзяўчына, гатуючы ежу, упусціла яйка, і яно разбілася. У той жа момант загрукатаў гром і пачалася страшэнная залева. А замак, як і казаў прышлы чалавек, праваліўся, а на месцы, дзе ён стаяў, утварылася возера. Калі прыслухацца, часам яно грыміць, нібыта злуецца жорсткі шляхціч. Таму возера і завуць Грымячым.
Паданне і ёсць паданне: да-кладна ведаю, што не будавалі замкі ў такіх месцах. Але дзецям расказаць можна, ім падабаецца. А вось наконт таго, што возера калі і не “грыміць”, то “бурчыць” — гэта дакладна, сама чула. Мы амаль на яго ўскрайку заўважылі буякі, і, зразумела, пакрытыя сінімі ягадамі прывабныя кусцікі без увагі пакінуць не змаглі. А калі сталі збіраць лясныя дары, прыбрэжная балаціна пачала “бурчаць”. Можа, то шляхціч злаваўся, а, можа, балотныя газы выходзілі. Версіі на любы густ. Таму возера сваімі таямнічымі гукамі не напалохала — дадому мы адправіліся з пачастункамі.
Дарога назад — яна іншая, чым наперад. Ужо не было ніякіх квэстаў і прыпынкаў, каб паласавацца ягадамі. Мы не здагадаліся засекчы, колькі часу спатрэбілася, каб дайсці да возера. А вось назад да машыны мы дабраліся за гадзіну і дваццаць хвілін. І гэта з пяцігадовай дзяўчынкай, якая, дарэчы, на рукі не прасілася.
Магу адразу сказаць, што такое маленькае падарожжа па сілах і тым, каму пяць, і тым, каму дзесяць разоў па пяць. Для сямейнага адпачынку — самае тое! І задавальненне, калі аднесціся да гэтай справы з энтузіязмам, атрымае кожны яе ўдзельнік, незалежна ад узросту. Праверана!
Наталля ПАРХОМЧЫК.


title: Серыя дыялогавых пляцовак “Беларусь адзіная” стартавала ў Пухавіцкім раёне

maintext:
“Беларусь адзіная” – так была вызначана ідэя сустрэч, якія ў форме дыялогавых пляцовак да канца гэтага года будуць праходзіць у сталічным рэгіёне. Штуршком для правядзення гэтых мерапрыемстваў стала “Вялікая размова з Прэзідэнтам”, абмеркаванне якой працягваецца ў грамадстве.
У нашым раёне першыя дыялогавыя пляцоўкі ў межах абазначанай тэматыкі прайшлі на гэтым тыдні. Старт мерапрыемствам у аўторак дала сустрэча, у якой прынялі ўдзел ідэалагічныя работнікі прадпрыемстваў і арганізацый, прадстаўнікі дэпутацкага корпусу. Яе ўдзельнікі вызначылі, што дыялогавыя пляцоўкі пройдуць ва ўсіх працоўных калектывах, абмеркавалі графік іх правядзення на верасень, дамовіліся, хто выступіць у якасці экспертаў.
У сераду за “круглым сталом” сабраліся прадстаўнікі працоўнага калектыву Дубраўскай сярэдняй школы. Разам з намеснікам старшыні раённага выканаўчага камітэта Наталляй Чарнышовай яны абмеркавалі шэраг важных для сучаснай сістэмы адукацыі праблем. Размова, у тым ліку, ішла і аб тым, што менавіта ў школе дзеці і падлеткі вучацца разумець, што такое дзяржаўная палітыка, жыць у грамадстве і арыентавацца ў асноўных падзеях, што адбываюцца ў краіне. Адна з задач школы – выхоўваць пачуццё патрыятызму ў падрастаючага пакалення. Але ў гэтай справе патрэбна шукаць новыя падыходы, цікавыя для сучасных дзяцей.
Наталля ПАРХОМЧЫК.


title: "Лівень ліў як з вядра!"

maintext:
У склад каманды ўвайшлі работнікі культуры, адукацыі і аховы здароўя. Маладыя людзі годна прайшлі ўсе выпрабаванні. Галоўнымі з іх сталі… ўмовы надвор’я. Лівень ліў як з вядра! Але гэта не перашкодзіла нашай камандзе абсталяваць свой лагер і добра выступіць ва ўсіх відах спаборніцтваў.
Арганізацыйную падрыхтоўку традыцыйна ўзяў на сябе раённы камітэт БРСМ. Неабходную падтрымку аказалі УП «Жылцепласэрвіс» КГ Пухавіцкага раёна, ФОЦ «Вікторыя», ДЛГУ «Пухавіцкі лясгас» і ДУДА «Цэнтр турызму, дзяцей і моладзі Пухавіцкага раёна».
Каманда пухаўчан прыняла актыўны ўдзел у мерапрыемстве.
На Лагойшчыне прайшоў трохдзённы Маладзёжны фестываль для прадстаўнікоў сацыяльнай сферы «TourFest-2021»
Вам также может понравиться


title: Хто дасягнуў лепшых вынікаў на жніве?

maintext:
Мікіта ПЫНЗАР (ПСУ “Рудзенскае”), які на аўтамабіле МАЗ-5551 перавёз 633 тоны збожжа.
Ілля МІХАЛЕНЯ (КСУП “Зазерка”), які на аўтамабіле МАЗ-5551 перавёз 913 тон збожжа.
Валянцін СЯМЁНАЎ (СВФ “Дрычын”), які на аўтамабілі МАЗ-5516 перавёз 1932 тоны збожжа.
Дзмітрый МЯЛЕШКА (СВФ “Дрычын”), які на аўтамабілі МАЗ-5551 перавёз 2066 тон збожжа.
Міхаіл ПАНЦЯ (КСУП “Агра-Абярэг”), які на аўтамабілі МАЗ-6430 перавёз 2485 тон збожжа.
Міхаіл НАВІЦКІ (КСУП “Зазерка”), які на аўтамабілі МАЗ-5551 перавёз 2494 тоны збожжа.
НА АДВОЗЦЫ:
Станіслаў ПЕРАПЕЧКА і Арцём АБАКУНЧЫК (СУП “Дукора-Агра”), якія на камбайне КЗС-1218 намалацілі 1047 тон збожжа.
Андрэй КАРАЛЬКО (КСУП “Індустрыя-СГ”), які на камбайне “Лексіён-510” намалаціў 1664 тоны збожжа.
Сяргей ДАЦКЕВІЧ і Міхаіл ЗАБАЎСКІ (СВФ “Дрычын”), якія на камбайне КЗС-1218А намалацілі 1672 тоны збожжа.
Аляксандр ЗЫХ і Мікалай КАТОК (СУП “Дукора-Агра”), якія на камбайне КЗС-1218 намалацілі 1418 тон збожжа.
Алег МАРКАЎ і Павел РУДЭНКА (КСУП “Голацк”), якія на камбайне “Лексіён-570” намалацілі 1494 тоны збожжа.
Аляксандр РАСОЛЬКА і Міхаіл КОМАР (КСУП “Голацк”), якія на камбайне “Лексіён-570” намалацілі 1653 тоны збожжа.
Уладзімір АСІПУК (КСУП “Агра-Абярэг”), які на камбайне КЗС-1624 намалаціў1657 тон збожжа.
Мікалай ТАРАСЕВІЧ і Ігар ТАРАСЕВІЧ (КСУП “Голацк”), якія на камбайне “Лексіён-580” намалацілі 1697 тон збожжа.
Дзмітрый ХВАСТОЎ і Аляксандр ХВАСТОЎ (СУП “Дукора-Агра”), якія на камбайне КЗС-1218 намалацілі 1703 тоны збожжа.
Пётр ЧЭПІКАЎ і Міхаіл КАРНЕЙЧЫК (КСУП “Індустрыя-СГ”), якія на камбайне GS-1218А намалацілі 1731 тону збожжа.
Уладзімір МАЗУРОНАК і Раман ЗАГАРОЎСКІ (СВФ “Дрычын”), якія на камбайне КЗС-1218А намалацілі 1893 тоны збожжа.
Сяргей ЛЯШЧЫНСКІ (КСУП “Індустрыя-СГ”), які на камбайне GS-1218А намалаціў 1892 тоны збожжа.
Дзяніс МАНЮК і Аляксей БАМБІЗАЎ (КСУП “Індустрыя-СГ”), якія на камбайне GS-12PRO намалацілі 2034 тоны збожжа.
Удзельнікі раённага спаборніцтва , якія дасягнулі высокіх вынікаў на жніве па стане на раніцу 16 жніўня :
Вам также может понравиться


authors: Amic.Ru Новости Барнаула И Алтайского Края

authors: Геннадий Бережнов

description: Умерло ещё два пациента

title: 47 случаев COVID-19 выявили в Горном Алтае за сутки


authors: Геннадий Бережнов

description: Выздоровели ещё 12 человек

title: В Республике Алтай за сутки выявили 24 случая COVID-19


authors: Геннадий Бережнов

description: Скончались еще 18 пациентов

title: В Алтайском крае за сутки выявили 269 случаев COVID-19


authors: Елена Котенева

authors: Геннадий Бережнов

description: Скончались ещё 23 пациента

title: В Алтайском крае за сутки выявили 265 случаев COVID-19


authors:
Пользователь Удален
Николай Кержаков
Павел К

description: Сёлета пад культуру ў гаспадарцы занята 400 гектараў, на раніцу пятніцы - дзень наведвання гаспадаркі - было ўбрана болей за палову. Па полі ля Пабокавічаў хадзіла тры адзінкі зернеўб ... Читать : https://www.Bobruin.by/126345

title: У ´Саўгасе Бабруйскі´ ўбіраюць азімы рапс.


authors:
Smi Today
Сергей Саенко
Дмитрий Сонных

description: В Москве за сутки выявили 2 761 новый случай COVID-19


authors: Елена Котенева

authors: Геннадий Бережнов

description: Скончались ещё два пациента

title: 27 случаев COVID-19 выявили в Горном Алтае за сутки


authors: Геннадий Бережнов

description: Скончались ещё два пациента с коронавирусом

title: В Республике Алтай за сутки выявили 49 случаев COVID-19


authors:
Валерий Карбалевич
Артем Черников
Ирина Халип
Стася Глинник

description: Палітык звярнуўся да суайчыннікаў.

maintext:
Павел Севярынец: Па веры вашай і будзе вам, беларусы! 3.08.2021, 11:57
Павел Северинец
Фото: Arciom Liava / Facebook
Палітык звярнуўся да суайчыннікаў.
Адзін з лідараў апазіцыі, палітвязень Павел Севярынец звярнуўся да беларускіх хрысціянаў:
— Сёння ўсё залежыць ад Царквы.
Царквы ў шырокім сэнсе – як супольнасці вернікаў Ісуса Хрыста. Бог спытае за гэту зямлю з хрысціянаў. Такім чынам, тое, як паводзіць сябе Царква Беларусі, і ёсць вырашальным.
Па вялікім рахунку, Царква – гэта частка народа, адказная за веру. Без "верым" ня можа быць ані "можам", ані, тым больш, "пераможам". Таму цяпер цяжкае маўчанне Царквы азначае толькі адно: агульнае пачуццё безнадзейнасці.
Слава Госпаду – ёсць "Новае жыццё" і тая частка Касцёлу, якая не баіцца свяціць. Ёсць некалькі іншых зіхоткіх евангельскіх цэркваў і іх кіраўнікоў. Ёсць асобныя праваслаўныя і грэка-каталіцкія святары, пастары і вернікі, што стаяць у праломе за Беларусь.
Ёсць агульная малітва штодня а 21.00 і кругласуткавая эстафетная Няспынная малітва за Беларусь, ёсць малітвы па цэрквах.
Але большая частка Царквы – і праваслаўнай, і каталіцкай, і евангельскай – на жаль, апускае вочы долу і робіць выгляд, што нічога не адбываецца.
Хтосьці баіцца – хаця сказана "ня бойцеся тых, хто забіваюць цела". Хтосьці адшуквае ў Бібліі апірышча для безумоўнага падпарадкавання любому, нават незаконнаму і злачыннаму начальству ў любых абставінах – хаця сказана "Бога трэба слухацца болей, чым чалавекаў", і ад абавязку сведчыць пра праўду, цярпець за яе і заклікаць да міласці ніхто хрысціянаў не вызваляў. Камусьці абыякава, што будзе з іншымі – маўляў, маю льготны білецік на каўчэг, а там хоць патоп – хаця сказана "Хто ня дбае пра сваіх, той выракся веры і горшы за нявернага".
Па веры вашай будзе вам, веруючыя беларусы!
Бог хоча вызвалення нашай зямлі ад беззаконня і зла — падзеі, адкрыцці і цуды летась пераканаўча пра гэта сведчаць.
Калі мы, беларускія хрысціяне, хочам таго ж – тады трэба:
1. Адкрыта, на поўны голас казаць праўду
2. Выкрываць беззаконне і абараняць свой народ ад зла
3. Весці людзей за Ісусам Хрыстом, Які гаворыць па-беларуску
Бог ня будзе рабіць беларускіх хрысціянаў вольнымі, адважнымі і шчаслівымі супраць іх волі. Некаторыя рэчы давядзецца рабіць самім. Менавіта гэта і значыць вера".
"Таму маліце Гаспадара жніва, каб вывеў працаўнікоў на жніво Сваё" (Мацвея 9:38)
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Владимир Халип
Вадим Прокопьев
Андрей Санников

maintext:
Яблычны Спас адсвяткавалі на Святой гары Грабарцы ў Польшчы 20.08.2021, 11:36
Асноўныя удзельнікі свята — мясцовыя беларусы.
19 жніўня праваслаўныя вернікі адзначаюць адно з вялікіх 12-ці святаў – Праабражэння Гасподняга – Яблычны Спас.
У Польшчы найбольш урачыста адзначаецца яно на святой Гары Грабарцы. Малітоўныя святкаванні пачаліся ўжо ўчора вечарам у жаночым Манастыры святых Марфы і Марыі, передае «Польскае радыё».
Тысячы вернікаў прыбылі ў манастыр, каб прыняць удзел у святкаванні Праабражэння Гасподняга, аднаго з самых важных святаў у царкоўным календары. Паводле традыцыі, паломнікі прыносяць з сабой крыжы – маленькія і вялікія, каму які па сіле. Святая Гара Грабарка – гэта наша гара Табар – кажуць паломнікі.
У манастыры зараз знаходзіцца копія Холмскай іконы Багародзіцы, аднаго з найстарэйшых абразоў Божай Маці ў Польшчы.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Телеграм-Канал
Белорусского Объединения Рабочих
Бор
Артем Черников
Ирина Халип

maintext:
Гістарычны правал дыктатуры заканамерны і чаканы Вiталь Цыганкоў
9.08.2021, 9:54
Вiталь Цыганкоў
Дзе лепш эканоміка, там і больш медалёў на Алімпіядах.
Калі ў сьвеце было 2 звышдзяржавы (ЗША і СССР), то яны спаборнічалі паміж сабой на ўсіх узроўнях, у тым ліку і ў спорце. У 1960-70 яны зацята змагаліся за агульную перамогу на Алімпіядах, здабываючы прыблізна роўныя вынікі, і чаргуючы адзін аднаго на першым і другім месцы па колькасці камандных медалёў.
Гэта быў час, калі, як пісаў Чынгіз Айтматаў ужо падчас перабудовы, кожная забітая шайба павінна была сьведчыць пра перавагу сваёй палітычнай сыстэмы.
Потым СССР разваліўся, Расея па інэрцыі яшчэ нешта рыпалася ў 90-я, але ўжо з 2000-ых саступіла ролю першай-другой, і скацілася спачатку на трэцяе, а на апошніх алімпіадах – на 4-5 месца.
У сьвеце зьявілася новая звышдзяржава – Кітай, і адпаведна на апошніх 4 Алімпіядах яна змагаецца з ЗША за першае агульнакаманднае месца. Прытым, калі ў 2008 годзе на Алімпіадзе ў Пекіне Кітай нарэшце здабыў першае месца па колькасці залатых медалёў – то многім тады здавалася, што дысціплінаваны камуністычны Кітай будзе толькі разьвіваць посьпех. Але ж не – на наступных трох Аліпіядах зноў перамагалі амерыканцы. (Цяпер, у Токія ЗША выйгралі па золату ўсяго на адзін пункт, 39 на 38, але па ўсіх медалях перавага даволі вялікая – 113 на 88).
І, дарэчы, калі глянуць на першую дзясятку краінаў – пераможцаў у Токіа, то то мы ўбачым толькі эканамічна разьвітыя дзяржавы плюс Кітай і Расея. Зверху ўніз – ЗША, Кітай, Японія, Вялікабрытанія, Расея, Аўстралія, Нідэрланды, Францыя, Германія, Італія.
У цэлым атрымліваецца – дзе лепш эканоміка, там і больш медалёў на Алімпіядах.
У гэтым сэнсе гістарычны правал Беларусі заканамерны і чаканы. Заканамерны найперш таму, што адбыўся ў рэчышчы амаль дакладнай (з адным адхіленьнем) мадэлі падзеньня агульнага выніка беларускіх спартоўцаў на ўсіх апошніх аліпіядах – 17, 13, 14, 10, 9, і зараз – 7.
Вiталь Цыганкоў, Telegram
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


title: Медыкі назвалі самы распаўсюджаны сімптом заражэння "дэльта"-штамам каранавіруса

maintext:
Медыкі назвалі самы распаўсюджаны сімптом заражэння «дэльта»-штамам каранавіруса 4.08.2021, 9:17
11,146
Прыкметы інфікавання адрозніваюцца ў залежнасці ад таго, ці прышчапіўся пацыент ці не.
Вакцынаваныя ад COVID-19 людзі ў выпадку заражэння каранавірусам пасля прышчэпкі не толькі паведамляюць пра больш лёгкае цячэнне захворвання, але ў іх таксама трохі адрозніваюцца сімптомы, калі параўнаць з непрышчэпленымі.
Пра гэта сведчаць вынікі новага супольнага даследавання навукоўцаў з Каралеўскага каледжа Лондана, Гарвардскага і Стэнфардскага ўніверсітэтаў.
Даследчыкі ўдакладнілі, што ў пяцёрку самых распаўсюджаных сімптомаў сярод вакцынаваных пацыентаў уваходзяць: галаўны боль, смаркачы, чханне, боль у горле, страта нюху. Пры гэтым самая частая прыкмета COVID-19 - гэта галаўны боль. Гэты ж сімптом найбольш часта сустракаецца і ў непрышчэпленых у выпадку інфікавання.
Што ж тычыцца сімптомаў «дэльты» у непрышчэпленых, то топ-5 выглядае так: галаўны боль, боль у горле, смаркачы, высокая тэмпература, пастаянны кашаль.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


title: "Жнівень-2020 змяніў мяне, цяпер стала значна цікавей жыць"

maintext:
«Жнівень–2020 змяніў мяне, цяпер стала значна цікавей жыць» 7.08.2021, 21:07
Хутка ў Беларусь прыйдзе сапраўдная вясна.
Па іроніі лёсу, падпалкоўнік міліцыі ў адстаўцы, а цяпер — фотакор «Новага часу» Дзмітрый Дзмітрыеў, у 2020 годзе сустрэўся са шмат якімі сваімі калегамі. І ў Партызанскім, і ў Савецкім РУУС. Экс-калегі з Савецкага РУСС забралі яго машыну нібы на праверку. А 9 жніўня з Партызанскага РУУС яго адвезлі на Акрэсціна, адтуль жа ён паехаў на 10 сутак пасля затрымання 1 лістапада.
Шлях да сябе сапраўднага пачаўся для Дзмітрыева не ў жніўні 2020-га. Але менавіта падзеі гэтага года паставілі ўсе кропкі там, дзе трэба. І ўсё тое, што адбылося з падпалкоўнікам міліцыі ў адстаўцы пасля 9 жніўня, канчаткова змяніла яго стаўленне да былых калег.
"Гэта было як у фільмах пра гестапа"
Першы раз Дзмітрыя Дзмітрыева затрымалі на выбарчым участку толькі таму, што ён хацеў даведацца вынікі выбараў. Замест пратаколу галасавання ўбачыў аўтазак і амапаўцаў.
Дзмітрый адпрацаваў у міліцыі 17 гадоў. Ён кажа, сышоў усяго за тры гады да пенсіі таму, што больш не мог трываць, што ўжо тады (а звольніўся ён у 2012 годзе) пачынаўся "зашквар".
— Хаця, канечне, такога, што я ўбачыў 9-15 жніўня, не было. Ніколі не было. Гэта было як у фільмах пра гестапа. У ноч на 12-га нам кінулі байкера. Яго з сябрам затрымалі недзе ў Смілавічах. Проста сцягнулі з матацыклаў. Білі і крычалі: "Дзе напалм, дзе выбухоўка?”. Сябра звезлі на хуткай. Быў у нас і дзед, якому пераламалі ўсе пальцы. Ён не мог сам ні ўстаць, ні хадзіць, нічога рабіць. Быў хлопец, якога прыцягнулі проста ў майтках… З кожным днём затрыманых білі мацней. Таму мне пашанцавала, што затрымалі 9-га і на выбарчым участку.
— Яны думалі, што закашмараць іх, тыя парасказваюць сябрам і ўсе пабаяцца выходзіць на пратэсты. Прычым білі таксама маладыя. Хоць яны і былі ўсе ў масках, але было бачна, што яны маладыя. А побач стаялі афіцэры і назіралі за ўсім. Яны іх натасквалі, так бы мовіць вучылі…
«Амапавец адну нагу паставіў мне на рэбры, другой прыціснуў маю нагу»
Дзмітрыева затрымалі каля 15 гадзін 1 лістапада. Ён працаваў на маршы. Фіксаваў усё, што адбывалася, у тым ліку брутальныя затрыманні мірных грамадзян. Яго збілі і адвезлі ў Партызанскі РУУС. Пасля далі 10 сутак.
Перажытае і ўбачанае на Акрэсціна, безумоўна, ніколі не будзе забытае, як і не будзе ўжо ранейшым жыццё Дзмітрыя. І яго стасункі з былымі калегамі.
— Я спыніў з імі ўсялякую камунікацыю, бо лічу іх дзеянні здрадай, здрадай іх сумленню, здрадай мне асабіста. Усе яны не шэрагоўцы, займаюць розныя кіруючыя пасады, усё бачаць і ведаюць, усё разумеюць. Але працягваюць аддаваць і выконваць злачынныя загады. Я не хачу больш мець з імі нічога агульнага.
“Ну што яны ўсё ходзяць, не даюць нам нармальна адпачываць”
У міліцыю Дзмітрый прыйшоў 21-гадовым студэнтам 4 курса Мінскага радыётэхнічнага інстытута (цяпер БДУІР). Было гэта ў 1995 годзе. Тады МУС узначальваў Юры Захаранка, чалавек, якога паважалі ўсе ад шэрагоўца да начальніка. Дзмітрый трапіў у інфармацыйную групу ГУУС Мінгарвыканкама, якая займалася стварэннем розных базаў даных, інфармацыйнай бяспекай. Працаваць было цікава. Не мінула хлопца і рамантыка: прага зрабіць свет лепшым шляхам барацьбы са злачыннасцю. Ён заспеў і мог на свае вочы пабачыць працу легендарных операў, якія змагаліся тады са шматлікімі крымінальнымі групоўкамі.
Пасля Дня Волі 1996 года я пачаў шукаць інфармацыю, пачаў разбірацца, што да чаго. Наогул, хто хацеў, той знаходзіў нфармацыю і разбіраўся. Асабліва калі з’явіўся “Зубр”. У іх быў не стандартны падыход да пратэсту, нам яны падабаліся, яны выклікалі інтарэс сваёй крэатыўнасцю. Мне задецца, у гэтага руху быў вялікі патэнцыял, які так і не раскрыўся.
У 1999-м Дзмітрыеў перайшоў на службу ў Партызанскі РУУС.
— У той час яшчэ працавалі тыя, хто сапраўды сумленна змагаўся са злачыннасцю. Я яшчэ заспеў, напрыклад, двух участковых інспектараў, якія сыходзілі на пенсію, адпрацаваўшы па 20 гадоў на адным участку. Яны ведалі ўісх і ўсё, што адбывалася на іх тэрыторыі. Іх паважалі і слухаліся. Яны маглі проста за вуха прывесці ў аддзяленне любога бандзюгана. Але такія людзі сыходзілі, а на іх месца прыходзілі іншыя, з зусім іншым узроўнем і адукацыі, і падрыхтоўкі. Паступова колькасць тых, хто працуе “на зямле” ў РУУС скарачалася, а вось колькасць начальнікаў у сістэме МУС наадварот расла.
Тое, што адбывалася ў сістэме МУС, і тое, што адбывалася ў краіне, не магло заставацца незаўважаным. У 2006-м годзе Дзмітрый Дзмітрыеў стаяў на Плошчы Каліноўскага, але не ў якасці праваахоўніка, а ў якасці ўдзельніка. Пасля прыносіў у намётавы лагер ежу, цёплае адзенне і іншыя патрэбныя рэчы. У гэты ж час пачаў цікавіцца фатаграфіяй. І нават зрабіў фотарэпартаж з Плошчы-2006.
— Я бачыў як знішчаюцца службы: вышук, патрулька… Сыходзіць участковы, а яго пасаду проста скарачаюць, бо няма кім замяніць. Затое штат МУС, ГУУС павялічваўся. Паступова ў сістэме заставалася ўсё менш прафесіяналаў. У выніку я проста не вытрымаў. Хаця мне заставалася ўсяго 3 гады да пенсіі.
Са службы Дзмітрый сышоў у 2012 годзе ў званні падпалкоўніка МУС, з пасады старэйшага аператыўнага дзяжурнага Савецкага РУУС.
БІЮ“Спачатку з’явілася злосць, пасля проста стала іх шкада”Б/ІЮ
Па іроніі лёсу ў 2020 годзе фотакор Дзмітрый Дзмітрыеў сустрэўся са шмат якімі сваімі калегамі. І ў Партызанскім, і ў Савецкім РУУС. Экс-калегі з Савецкага РУСС забралі яго машыну нібыта каб праверыць, ці не перабітыя нумары кузаву, а на самай справе за тое, што Дзмітрый быў занадта актыўным у выбарчай кампаніі, а на яго аўто былі прычэпленыя бел-чырвона-белыя сцягі. Пасля з Партызанскага РУУС яго адвезлі на Акрэсціна 9 жніўня, адтуль жа ён паехаў на 10 сутак пасля затрымання 1 лістапада.
Затрымання, дарэчы, жорсткага. Пасля яго Дзмітрый усё яшчэ лекуецца. Ад удараў па галаве, у тым ліку пашкодзілася барабанная перапонка.
— Калі б мне яшчэ год таму хто сказаў, што мае, так бы мовіць, калегі будуць рабіць такое… Хаця, калі падумаць, званочкі былі і раней, канечне. Можна было такое чакаць. Проста мне, напэўна, не хацелася ў такое верыць.
— Што ты адчуў, калі цябе затрымалі, калі ўбачыў усё тое, што адбывалася ў РУУСах, на Акрэсціна?
— Спачатку злосць. Злосць ад бяссілля: раз яны такое робяць, значыць ім далі на тое дазвол. Пасля прыйшло расчараванне. А пасля мне стала іх усіх шкада. Шкада ад таго, што яны не ў стане зразумець, што адбываецца, што нават не хочуць пра гэта падумаць… Што яны так і застануцца на гэтым узроўні, бо не хочуць ні ў чым разбірацца.
— Ці змяніў цябе жнівень 2020-га?
— Змяніў канечне. Я стаў менш думаць пра сябе. Стаў жыць цяпер і зараз. Стаў больш аналізаваць паводзіны іншых людзей. Мне стала значна цікавей жыць. Мне цікава ўсё, што адбываецца і цікава тое, як я ў гэтым магу паўдзельнічаць.
З былымі калегамі спыніў усялякую камунікацыю. Таму што яны не апошнія людзі ў сістэме, займаюць кіруючыя пасады. Яны ўсё бачаць і ведаюць і нічога не прадпрымаюць. Я лічу гэта здрадай, у тым ліку і асабістай.
Я безумоўна змяніўся. Цяпер вось буду асвойваць гэты свой новы стан. І новы стан грамадства. Кожны дзень прабіваецца дно, але кожны дзень адбываецца і шмат чаго добрага і станоўчага. Гэта трэба бачыць, гэта важна бачыць, гэтым трэба жыць. Зіма хутка пройдзе. А вясной будзе вясна...
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Завяршыўся фестываль «Тутака», які сабраў разам беларусаў з Беларусі і Падляшша.

title: "Фестываль застанецца, а гэтая сітуацыя зменіцца!"


authors:
Артем Черников
Ирина Халип
Владимир Халип
Вадим Прокопьев

maintext:
Біскуп Алег Буткевіч: Мы зрабілі чарговы крок да сапраўднай перамены нашага жыцця 21.08.2021, 15:41
1,478
Фото: catholic.by
Працэсія ў гонар Маці Божай Валадаркі Азёраў прайшла па Браславе.
Пасля адзінаццаці гадзін вечара 20 жніўня з браслаўскага санктуарыя вырушыла працэсія са свечкамі, на пачатку якой мужчыны неслі копію цудадзейнага абраза Маці Божай Валадаркі Азёраў, паведамляе catholic.by.
Начная працэсія вакол Замкавай гары, на якой больш за тысячу гадоў таму ўзнік Браслаў, падчас мінулагодніх урачыстасцяў з-за складаных эпідэмічных умоў не праводзілася.
Таму для ўдзельнікаў сёлетняга фэсту яе аднаўленне стала знакам надзеі на тое, што Маці Божая ніколі не пакіне сваіх дзяцей на зямных шляхах і абароніць іх ад кожнай небяспекі для душы і для цела.
Фото: catholic.by
Гэта як быццам пацвярджалася і знакам на небе: месяц, які ў Святым Пісанні з’яўляецца сімвалам Маці Божай, спачатку быў схаваны за хмарамі. Але паступова, хоць над браслаўскімі азёрамі стаяла бязветраная жнівеньская ноч, неба расычцілася, і месяцовае сяйва поўні мяккім срэбным святлом, нібы лагодны позірк Матулі, напоўніла ўсё навокал.
Як і на самым пачатку ўрачыстасці, удзельнікі працэсіі маліліся Ружанец, што суправаджаўся біблійнымі тэкстамі-разважаннямі да кожнай балеснай таямніцы і малітвамі вялікага шанавальніка Панны Марыі святога Яна Паўла ІІ.
Фото: catholic.by
Паміж таямніцамі вернікі спявалі «Матачку Божую» — адну з самых прыгожых беларускіх марыйных песень, і яе напеўны матыў лунаў па-над соннымі вуліцамі старажытнага горада.
…На заканчэнне працэсіі, стоячы перад цудадзейным абразом Маці Божай Браслаўскай, кіраўнік беларускага каталіцкага епіскапату біскуп Віцебскі Алег Буткевіч, браслаўчанін, звярнуўся да ўсіх прысутных. Іерарх зазначыў, што працэсія па начным Браславе стала даручэннем апецы Марыі ўсёй нашай краіны і яе народа, на які Маці Божая глядзіць сваім матчыным позіркам з браслаўскага алтара, а таксама з іншых святыняў роднай зямлі.
Фото: catholic.by
«Сённяшняя сустрэча, сённяшняя малітва няхай будзе чарговым крокам да паглыблення нашай веры; будзе чарговым крокам да сапраўднай перамены нашага жыцця: нашага асабістага жыцця і жыцця ў нашай краіне.
Няхай заступніцтва і прысутнасць Божай Маці будзе для нас сёння крыніцай радасці і непахіснай надзеі», — сказаў біскуп Буткевіч перад святой Імшой, якая з удзелам пяці біскупаў распачалася ў браслаўскім санктуарыі адразу пасля працэсіі.
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Бор
Александр Невзоров
Баста

title: Як кобрынскі педыятр судзіцца з "раёнкай" за гонар і годнасць

maintext:
Як кобрынскі педыятр судзіцца з «раёнкай» за гонар і годнасць 1 27.08.2021, 13:57
1,058
Юлія Рафаловіч у судзе
Некалькі фактаў з жыцця мужнай доктаркі Юліі Рафаловіч.
27 жніўня ў Кобрынскім раённым судзе пачнецца разгляд грамадзянскай справы: педыятр Юлія Рафаловіч супраць рэдакцыі газеты «Кобрынскі веснік». Дзіцячая доктарка будзе бараніць уласныя гонар і годнасць у сувязі з публікацыяй у «раёнцы» 21 красавіка артыкула «Калі забытая клятва Гіпакрата», піша «Новы час».
Аўтар публікацыі паведамляе, што лекарка «з палітычных матываў наадрэз адмовілася… аказваць дапамогу дзіцяці супрацоўніка РАУС». Але праваахоўныя органы не знайшлі ў дзеяннях Юліі Рафаловіч складу злачынства і адмовіліся ўзбуджаць супраць яе крымінальную справу «па факце неаказання медыцынскай дапамогі хворай асобе без уважлівых прычын».
Звернемся да жыццяпісу вядомай кобрынкі Юліі Рафаловіч.
Любоў да людзей і Бацькаўшчыны
У дзяцінстве
Яе маці родам з маленькай вёскі ў Белавежскай пушчы, працавала інжынерам-канструктарам на Мінскім трактарным заводзе, мела шмат патэнтаў на вынаходніцтвы. Бацька родам з Гатава, што пад Мінскам, выкладаў фізічную культуру ў адной са сталічных школ, даў пуцёўку ў спорт шматлікім вучням, у тым ліку алімпійскаму чэмпіёну па тэнісе Максу Мірнаму. Штогод падчас летняга адпачынку бацька з сябрамі кіраваўся на заробкі, каб матэрыяльна падтрымаць сям'ю, у якой гадаваліся дачка і сын.
Юлія нарадзілася ў Кобрыне і з дзяцінства выхоўвалася на гуманістычных традыцыях беларускай інтэлігенцыі, што грунтуюцца на любові да людзей і Бацькаўшчыны, клопаце пра іншых, сумленнасці, сціпласці, працавітасці, адказнасці, празе да ведаў, да засваення культурнай і мастацкай спадчыны, у тым ліку нацыянальнай. Вось чаму дзяўчынка з імпэтам далучылася да скарбаў сусветнай і беларускай літаратуры і музыкі, вучылася ігры на флейце, наведвала музеі і мастацкія галерэі, тэатры і канцэртныя залі. Фізічнай і маральнай загартоўцы дзяўчынкі паспрыялі і матэрыяльныя нястачы сям’і, у тым ліку шматгадовае жыццё ў цеснаце камунальнай кватэры ў рабочым пасёлку МТЗ. Чым магла, Юлія дапамагала бацькам, ад маці навучылася шыць. Дзякуючы сваёй стараннасці і ўдумлівасці скончыла сярэднюю школу са срэбраным медалём.
Затым набывала прафесію педыятра ў Мінскім медыцынскім інстытуце, бо, на меркаванне дзяўчыны, дзеці — самыя ўдзячныя пацыенты. У свой час маленькую Юлію ўратавалі дзіцячыя хірургі. А цяпер адна з яе былых пацыентак ідзе па слядах сваёй доктаркі і сама вывучае педыятрыю ў Гродзенскім медыцынскім універсітэце.
Кляймо «ворага народа»
У студэнцкія гады (другая злева ў верхнім шэрагу)
На чацвёртым курсе Юлія пазнаёмілася з кобрынцам — студэнтам Мінскага радыётэхнічнага інстытута Віктарам — і трагічным мінулым яго сям’і: за Саветамі былі рэпрэсаваныя і сасланыя ў Сібір бацька, цётка і дзядзька юнака. Ён узгадваў, што яго вельмі дружныя сваякі па вяртанні на Бацькаўшчыну часцяком сустракаліся. Аднак пакуты гэтых былых ссыльных былі настолькі жудасныя, што і праз гады ўсе размовы сваякоў звычайна заканчваліся слязьмі… Наймацней іх абражала несправядлівасць кляйма «ворагаў народу» і яны больш не жадалі жыць з гэтым таўром. Так, Віктар шматкроць запытваўся: як можна лічыць «ворагам народа» яго бацьку, які падчас Другой сусветнай вайны 12-гадовым хлапчуком быў галавой сям’і, бо на Алтаі з 1942 года рабіў танкі для Чырвонай Арміі і на свае прадуктовыя карткі карміў усіх суродзічаў?
З мужам Віктарам
Знаёмства са светам пакут цэлай сям’і моцна паўплывала на фарміраванне маральных і грамадзянскіх якасцей будучай доктаркі. Пасля шлюбу з Віктарам маладыя пераехалі ў Кобрын, дзе спадарыня Юлія стала працаваць участковым педыятрам, а муж заняўся прадпрымальніцтвам. Увесь свой вольны час сям’я прысвяціла клопатам прыватнага жыцця, у першую чаргу — выхаванню сына і дачкі.
Добрае слова лечыць
Разам з тым, адміністрацыйны ўціск і залішняя бюракратызацыя працы прымусілі маладую лекарку прынцыпова паставіцца да сваіх службовых абавязкаў. Трэба было выбіраць паміж педантычным запаўненнем стосаў папер і жывым кантактам з дзецьмі і іх бацькамі. І маладая доктарка выбрала апошняе. Яе крэда было простым і адказным: любоў і павага да ўсіх сваіх маленькіх пацыентаў і іх сваякоў, нават тых, хто спачатку канфліктаваў і грукаў дзвярыма на выхадзе з кабінета педыятра. Яна ўпэўнілася: каб дабіцца даверу дзяцей, не трэба шкадаваць часу на размовы з імі, бо добрае слова не толькі падабаецца хлопчыкам і дзяўчынкам, але надае ім веры ў свае сілы і дапамагае адольваць хваробу. У адказ спадарыня Юлія атрымала любоў і павагу не толькі дзяцей і іх блізкіх, але і ўсіх тых, хто мае гонар быць знаёмым з ёю.
Высокая цана за грамадзянскую пазіцыю
Падчас працы педыятрам у Кобрынскай цэнтральнай раённай лякарні
Фальсіфікацыя вынікаў прэзідэнцкіх выбараў і гвалт сілавікоў сваёй несправядлівасцю і жорсткасцю глыбока абурылі спадарыню Юлію. І яна адкрыта выступіла супраць гэтых заган нашага жыцця. У адказ — суды, штрафы, зняволенне, звальненне з працы і зневажальная публікацыя ў газеце. Апроч таго, пераслед жанчыны выявіўся пагрозамі завядзення на спадарыню Юлію крымінальнай справы, праблема мужу на працы, адмовы сыну, які вучыцца ў Польшчы, права перасекчы мяжу ды вярнуцца на радзіму. 10 жніўня 2020 года ў Кобрыне сын лекаркі быў затрыманы, збіты і асуджаны на 15 сутак.
Ва ўсіх гэтых захадах была праігнараваная 20-гадовая бездакорная праца доктаркі, партрэт якой упрыгожваў Дошку гонару лякарні, шчыры клопат педыятра пра маленькіх кобрынцаў у любы час сутак, а не толькі ў працоўны. Была пакінутая без увагі і просьба грамадскасці да галоўнага доктара бальніцы Мікалая Брашко не звальняць лекарку, хоць пад такім зваротам былі сабраныя больш за 800 подпісаў.
Як бачым, за адстойванне сваёй пазіцыі Юлія Рафаловіч плоціць высокую цану. Аднак псіхолагі лічаць, што людзі, здольныя не толькі аналізаваць і крытычна мысліць, але і знаходзіць у сабе сілы маральнага супраціву, заўжды аздараўляюць грамадства сваім адважным і сумленным чынам. Бо сеюць дабро.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


title: "Чуеш крок загонаў? Крочаць міліёны"

maintext:
«Чуеш крок загонаў? Крочаць міліёны» 22.08.2021, 15:14
2,374
Як Караткевіч напісаў верш на музыку паланэза Агінскага.
Мала хто ведае, што свой верш на музыку паланэза Агінскага напісаў і вялікі Уладзімір Караткевіч. Той тэкст амаль забыты, але які ж ён актуальны!
Пра гэта піша Валянціна Андрэева ў артыкуле на «Нашай Ніве».
Тэкст на гэтую мелодыю замовіў Караткевічу хор горада Смаргонь да 200-годдзя з дня нараджэння Міхала Клеафаса Агінскага — гэта значыць, у 1965 годзе.
Цікавасць смаргонцаў менавіта да Агінскага тлумачылася вельмі проста: ён быў іх земляком, бо меў радавую сядзібу ў Залессі цяперашняга Смаргонскага раёна.
Тое, што вырашана было звярнуцца менавіта да Караткевіча, таксама было, відаць, невыпадковым: усё ж такі гістарычная тэматыка была «спецыялітэтам» любімага народам аўтара «Дзікага палявання караля Стаха» і іншых папулярных твораў.
Працаваў над тэкстам Караткевіч з характэрнай для сябе заўзятасцю.
Ён пастанавіў для сябе пісаць тэкст, слухаючы музыку. А паўстагоддзя таму гэта было зусім не так проста, як цяпер, калі досыць адкрыць YouTube. Нават прайгравальнік для пласцінак быў тады не ў кожным доме.
Каб найграваць сабе паланэз, Караткевіч ездзіў да свайго сябра Язэпа Хаўратовіча, што жыў каля цяперашняй плошчы Незалежнасці, на Савецкай.
Хаўратовіч вядомы як гісторык, які ў той час працаваў у Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ (так званым Гістпарце), а пасля амаль 30 гадоў аддаў працы ў выдавецтве «Беларуская энцыклапедыя», стаў адным з ягоных твараў. З Караткевічам ён пазнаёміўся праз добрага сябра апошняга, мастака Лявона Баразну, які ў 1972 годзе трагічна загінуў пры да сёння не высветленых абставінах. Ёсць цалкам верагодная версія, што да гэтага прыклалі руку супрацоўнікі КГБ, якім Баразна муляў вочы сваёй актыўнай грамадскай і нацыянальнай пазіцыяй. З Лявонам Язэп Хаўратовіч быў знаёмы і сябраваў з дзяцінства, бо яны былі землякамі і аднагодкамі. А пасля пасябраваў і з ягоным сябрам Валодзем Караткевічам.
У Хаўратовіча была спецыяльная прыстаўка да тэлевізара, што прайгравала пласцінкі. Але ж як ты будзеш пісаць, калі ў кватэры чужыя? Таму пісьменнік прыходзіў на Савецкую дом 14, кватэра 12, пакуль Хаўратовічы былі на працы. Ключ гаспадары адмыслова пакідалі пад каберцам, тады людзі масава так рабілі.
Пасля такіх візітаў гаспадары знаходзілі побач з ключом запіскі накшталт такой:
«Паважаныя Ніна і Язэп!
Урэшце та адарваўся ад спраў і знайшоў час прыйсці і слухаць. Слухаў сто разоў, і калі мне спачатку здавалася, што я нешта разумею, то ў канцы другой гадзіны я запэўніўся, што я варты жалю графаман з вухам, на якое яшчэ ў дзяцінстве наступіў адзін з вучняў Смаргонскай акадэміі, той самай, для якой патрэбен паланэз. (Во стыль! Во нямецкі сказ!) Аднак нічога, слухаць больш не спатрэбіцца. Залаты ключык загарну ў паперу (нібыта ліст) і закіну ў паштовую скрынку, бо, можа, ён вам патрэбен. Зачыніў бы дзверы проста, ды ў вас замок не такі. Шчыры дзякуй за ўсё. Неяк ужо з Лявонам [Баразной] зойдзем да вас. Пайду дахаты. Буду пісаць смаргонскі нацыянальны гімн.
Увесь Ваш Ул. Караткевіч.
P. S. Яшчэ раз прабачце за ўварванне».
Гэты ліст і чарнавікі, дзе адлюстраваліся мукі творчасці класіка, Язэп Хаўратовіч захаваў. А верш у Караткевіча ў выніку атрымаўся магутны.
Адзін з караткевіцкіх чарнавікоў тэксту да паланэза Агінскага. З архіва Язэпа Хаўратовіча.
Нават чарнавыя варыянты часам гучаць прароча. Вось як гэты:
«Чуеш крок загонаў?
Крочаць міліёны.
Прыйдзем мы яшчэ змагацца за цябе, свабода,
Як Кастусь вялікі супраць цёмных зграй…
Проці ўсіх імперый і карон
Народ пакліча волі звон
І ў бітве пераможа ён…»
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Артем Черников
Владимир Халип
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Бор

title: Усяслаў Чарадзей, які выстаяў

maintext:
Усяслаў Чарадзей, які выстаяў 29.08.2021, 9:16
Гісторыя выбітнага беларускага ваяра і князя.
Рэдкі выпадак: хоць Полацкі летапіс не захаваўся і ўсё, што мы ведаем пра гэтага князя, належыць пяру яго праціўнікаў, веліч яго постаці неаспрэчная. Пра Усяслава Брачыславіча піша кандыдат гістарычных навук Генадзь Семянчук.
«У год 6609-ы. Памёр Усяслаў, полацкі князь, у месяцы красавіку на 14-ы дзень, у 9 гадзін дня, у сераду». Амаль тысячу год таму, у 1101 годзе, кіеўскі аўтар «Аповесцi мiнулых гадоў» вельмі дакладна зафіксаваў смерць унікальнай асобы сярэднявечнай гісторыі Усходняй Еўропы — полацкага князя Усяслава Брачыславіча. За ўвесь час ад смерці ў 1054 годзе кіеўскага князя Яраслава Уладзіміравіча, празванага Мудрым, да мангольскай навалы ў 30—40-я гады ХІІІ стагоддзя ён быў адзіным князем, які займаў, хай сабе і непрацяглы час, кіеўскі пасад, не будучы нашчадкам Яраслава.
Захоп Яраславічамі менчукоў у палон. Мініяцюра з Радзівілаўскага летапісу (спіс XV стагоддзя).
Фото: wikimedia
Але да такой падрабязнай пазнакі не толькі дакладнай даты, але нават і гадзіны смерці, што фактычна была прызнаннем важнасці асобы князя не толькі для Полацка, кіеўскія летапісцы прыйшлі не адразу. Спачатку яны ахвотна перадавалі чуткі пра нараджэнне Усяслава нібыта ад чарадзейства і праз гэта ягоную прыродную драпежнасць.
Прычынай таму былі складаныя адносіны Усяслава з Кіевам.
Княства ад вытокаў да вусця Дзвіны
Усяслаў Брачыславіч «сеў на стол» свайго бацькі Брачыслава Ізяславіча ў 1044 годзе, маючы 15—16 гадоў. Цягам першых 16 год ягонага кіравання кіеўскія крыніцы нічога не паведамляюць пра Полаччыну і дзейнасць маладога князя. Найпраўдападобней, гэта тлумачыцца тым, што дзейнасць Усяслава тады не выходзіла за межы Полацкай зямлі, а Яраслаў і ягоныя дзеці былі занятыя сваімі ўласнымі справамі.
Археалагічныя даследаванні апошніх 35 гадоў пераканаўча сведчаць, што менавіта пры Усяславе ў сярэдзіне ХІ стагоддзя заканчваецца працэс пераносу адміністрацыйнага цэнтра Полацка з гарадзішча Рагвалода на Верхні замак. Тут у 1050-х малады князь пабудаваў велічны Сафійскі сабор (трэці ва Усходняй Еўропе пасля кіеўскага і наўгародскага), які зрабіўся не толькі духоўным сімвалам, але таксама цэнтрам засяроджання палітычнай і адміністрацыйнай улады Полацка.
Усяслаў перанёс адміністрацыйны цэнтр Полацка з гарадзішча Рагвалода на Верхні замак. Тут у 1050-х малады князь пабудаваў велічны Сафійскі сабор.
Таксама Усяслаў Брачыславіч актыўна займаўся ўмацаваннем знешніх межаў Полацкага княства і пашырэннем яго тэрыторыі. Полацкая зямля на гэты час ахоплівала плошчу каля 100 тысяч км 2, як сучасныя Паўднёвая Карэя ці Ісландыя альбо як паў-Беларусі. Яно межавала на поўдні з Тураўскім княствам, якое знаходзілася пад уплывам Кіева, на поўначы і паўночным усходзе — з Наўгародскай зямлёй, на ўсходзе — з наваствораным Смаленскім княствам, на захадзе і паўночным захадзе — з балцкімі плямёнамі. Упарадкоўваліся старыя гарады і памежныя крэпасці (Ізяслаўль, Віцебск, Друцк, Дрысвяты, Браслаў), а таксама будаваліся новыя: Менск на Нямізе, Лагойск, Лоск, Герцыке і Кукенойс.
Найбольш паспяхова дзяржаўная ўлада князя Усяслава Брачыславіча пашыралася на тэрыторыі, населеныя балцкімі і прыбалтыйска-фінскімі плямёнамі, уздоўж галоўнай жыццёвай артэрыі Полацка — Дзвіны. Полацкія князі імкнуліся кантраляваць раку ад вытокаў да вусця. Пры бацьку Усяслава, Брачыславе, з далучэннем у 1021 годзе Віцебска і Усвятаў улада Полацка пашырылася на Верхняе Падзвінне.
А Усяслаў паставіў сабе за першую палітычную мэту авалоданне Ніжнім Падзвіннем і паспяхова яе выканаў. Лівы, якія жылі на Балтыйскім узбярэжжы, і суседнія з імі народы, земгалы і куршы, падначаліліся Полацкаму княству як даннікі і ваенныя саюзнікі. А найбліжэйшыя суседзі Полацка, латгалы і селы, не згадваюцца ў «Аповесці мінулых гадоў» як даннікі Полацка толькі таму, што іх тэрыторыі ў другой палове ХІ стагоддзя непасрэдна ўвайшлі ў склад Полацкага княства. Менавіта тут з’явіліся полацкія гарады-фарпосты Герцыке і Кукенойс.
Заклятыя саюзнікі
У 1060 годзе сыны Яраслава Мудрага, Ізяслаў, Святаслаў і Усевалад, разам з Усяславам удала схадзілі ў стэп на вайну з качавым племенем торкаў. Полацкі князь за саюзніцкую падтрымку атрымаў тэрыторыі на Дняпры ў раёне Оршы і Копысі. Падобным чынам, дарэчы, яшчэ ў 1021 годзе Яраслаў аддаў Брачыславу Віцебск і Усвяты.
Але саюзніцкія адносіны Полацка і Кіева цягнуліся толькі да сярэдзіны 1060-х, калі Усяслаў Брачыславіч быў вымушаны іх парушыць і ўступіць у дваццацігадовую канфрантацыю з сынамі і ўнукамі Яраслава. Летапісы не гавораць наўпрост пра прычыны разладу, але, супаставіўшы факты, пра іх можна здагадацца.
Справа ў тым, што ў 1054 годзе памёр кіеўскі князь Яраслаў, пасля чаго вядучай палітычнай сілай на Русі стаў саюз трох ягоных старэйшых сыноў — Ізяслава, Святаслава і Усевалада. Галоўнай мэтай палітыкі гэтага трыумвірату было ўмацаванне і пашырэнне кіеўскай улады на землях Усходняй Еўропы. Натуральна, што ў такой палітычнай сітуацыі раней альбо пазней Яраславічы мусілі звярнуць сваю ўвагу на Полацкае княства.
Ужо пасля сумеснага паходу старэйшых Яраславічаў з Усяславам на торкаў кіеўскі князь Ізяслаў разам з наўгародцамі выправіўся на сасолаў — народ, які жыў у паўднёва-заходняй частцы цяперашняй Эстоніі, — і абклаў іх данінай. Сасолы былі найбліжэйшымі суседзямі ліваў, даннікаў Полацка. Пашырэнне кіеўска-наўгародскай улады на гэты прыбалтыйска-фінскі народ было ўспрынята ў Полацку як пагроза яго кантролю над дзвінскай гандлёвай камунікацыяй і падпарадкаванымі яму тэрыторыямі ліваў, куронаў, земгалаў.
У той жа час Яраславічы ўзмацнілі свае пазіцыі на шляху «з вараг у грэкі», усталяваўшы кандамініум у Смаленскай зямлі. А гэта стварала небяспеку ўжо ўсходнім межам Полацкага княства. Так што, несумненна, менавіта жаданне перашкодзіць памкненням Кіева падпарадкаваць усё навокал, уключна з Полацкам, і стала галоўнай прычынай канфрантацыі Усяслава з кланам Яраславічаў.
«Всеслав рать почал»
Спачатку больш актыўным у супрацьстаянні Усяслаў Брачыславіч — Яраславічы быў полацкі князь. У другой палове 1060-х ён напаў спачатку на Пскоў, пасля на Ноўгарад. У апошнім была абрабавана нават галоўная святыня — Сафійскі сабор, што сведчыць пра сур’ёзнасць намераў Усяслава ў гэтым канфлікце. Хутчэй за ўсё, ён хацеў нейтралізаваць Ноўгарад, каб узмацніць свой кантроль над балтыйскім узбярэжжам.
Адказ Яраславічаў быў хуткім і жорсткім. Браты, аб’яднаўшы свае войскі, рушылі ў кірунку паўднёва-заходніх межаў Полацкай зямлі — да Менска. Спачатку яны перарэзалі мянян, як называлі тады жыхароў сённяшняй сталіцы, а пасля сутыкнуліся ў баі непасрэдна з Усяславам.
Бітва на Нямізе вясной 1067 года скончылася перамогай паўднёварускіх князёў, аднак Усяслаў заставаўся моцны і небяспечны. Таму праз чатыры месяцы, 10 ліпеня 1067 года, Яраславічы запрасілі полацкага князя на перамовы, быццам бы заключыць перамір’е, пры гэтым цалавалі крыж, што не зачэпяць яго. Але як толькі ладдзя з Усяславам і яго двума сынамі прыбыла ў Смаленск, Ізяслаў Яраславіч паланіў княскую сям’ю і даставіў у Кіеў, дзе ўсіх трох пасадзілі ў зямлянку-поруб.
Бітва на Нямізе. Мініяцюра з Радзівілаўскага летапісу.
Фото: wikimedia
Невядома, колькі б праседзеў Усяслаў у такой турме пры іншай хадзе падзей, але ў наступным 1068 годзе на рускую зямлю напалі качэўнікі-полаўцы і разбілі аб’яднанае войска братоў Яраславічаў. Кіяне запатрабавалі ад князёў аб’явіць усеагульны збор зброі і коней, каб выступіць супраць ворага. Тыя не паслухаліся, і кіеўскія людзі (хутчэй за ўсё, з намовы купцоў з полацкага двара ў Кіеве) вызвалілі з поруба полацкага князя, абвясціўшы яго сваім уладаром. Ізяслаў уцёк з Кіева па дапамогу ў Польшчу, а Усяслаў Брачыславіч пасля таго сем месяцаў (ад 15 верасня 1068-га да канца красавіка 1069-га, калі верыць летапісу) займаў кіеўскі пасад — найбольш прэстыжны ва ўсёй тагачаснай Русі.
У Кіеве — на карысць Полацку
Гэтыя сем месяцаў князь скарыстаў, каб максімальна перашкодзіць Яраславічам пабудаваць цэнтралізаваную імперыю ва Усходняй Еўропе. Праўдападобна, што Усяслаў здолеў зацікавіць Святаслава і Усевалада Яраславічаў новымі тэрыторыямі ўзамен на лаяльнасць. За сабою Усяслаў пакінуў Кіеў і, натуральна, родны Полацк, а да гэтага дадаў яшчэ Смаленск. Чарнігаўскаму князю Святаславу адышоў Ноўгарад, бо мы бачым на тамтэйшым пасадзе ягонага сына Глеба, а пераяслаўскаму князю Усеваладу дасталася Валынь, дзе мы сустракаем ягонага сына Уладзіміра, будучага Манамаха.
Усяслаў на кіеўскім троне. Мініяцюра з Радзівілаўскага летапісу.
Фото: wikimedia
Але пасля перамогі над Яраславічамі ў пачатку верасня 1068 года полаўцы праз два месяцы зноў напалі на русічаў — гэтым разам на Чарнігаўскае княства. Праўда, гэтым разам няўдала. Летапіс інфармуе, што супраць нападнікаў выступіў Святаслаў Яраславіч Чарнігаўскі з 3 000 ваяроў. 1 лістапада рускія войскі перамаглі полаўцаў і нават захапілі ў палон іх правадыра.
Імя кіеўскага князя Усяслава Брачыславіча аўтарам летапісу, складзенага ў пачатку ХІІ стагоддзя на палітычную замову кіеўскай княскай дынастыі, не згадвалася. Але варта задумацца, ці настолькі моцны і ўплывовы быў Святаслаў, а патэнцыял Чарнігаўскага княства такі магутны, каб у трохі большы за месяц ад мінулай супольнай паразы тэрмін у яго атрымалася самастойна сабраць даволі значнае войска і атрымаць над качэўнікамі такую ўпэўненую перамогу?
Хутчэй за ўсё, на чале арганізацыі абароны паўднёвых межаў Русі стаяў усё ж кіеўскі князь Усяслаў Брачыславіч, чаго і хацелі ад яго кіяне, калі вызвалілі з поруба. Да кіеўскага апалчэння далучыліся дружыны Святаслава і Усевалада Яраславічаў, а таксама ўласная Усяслава. А на чале новага войска стаў старэйшы з Яраславічаў — Святаслаў, бо ён быў найбольш дасведчаны ў вайсковай справе, а да таго ж непасрэдна зацікаўлены ў абароне свайго Чарнігаўскага княства ад полаўцаў. Сам жа кіеўскі князь застаўся ў сталіцы ўпарадкоўваць сваю ўладу і вырашаць бягучыя справы.
Усяслаў высылае Святаслава на полаўцаў. Мініяцюра з Радзівілаўскага летапісу.
Фото: wikimedia
Калі ж на Кіеў рушыў разам з войскам польскага князя Баляслава Смелага Ізяслаў Яраславіч, Усяслаў не стаў змагацца за велікакняскі пасад, а ўцёк у родны Полацк. Кіеўскі сталец ён займаў сілай абставін, не меў намеру сядзець на ім доўга, а таму было б марнаваннем сілаў за яго ваяваць. Тым больш што ўсё, што ён мог зрабіць для свайго княства, князь ужо зрабіў: пасварыў братоў і тым самым аслабіў іх.
Кіеў не адступае
Ізяслаў, аднак, выгнаннем Усяслава не палічыў канфлікт вычарпаным. Ён пайшоў з польскім войскам следам за полацкім князем ды выгнаў таго ў 1069 годзе з Полацка. На непрацяглы час на Полаччыне ўсталявалася ўлада сыноў Ізяслава Яраславіча і польскай князёўны Гертруды — цёткі Баляслава ІІ Смелага. Але з Ізяславам мы не бачым ягоных родных братоў Святаслава і Усевалада. Хутчэй за ўсё, яны абралі тактыку чакання: дадзеных ім Усяславам земляў яны старэйшаму брату не вярталі і сваіх войскаў у дапамогу не пасылалі.
Полацкі князь жа ў той час не меў дастаткова сілаў, каб пазмагацца за родны горад, таму быў вымушаны падацца на эміграцыю, да балцкіх народаў. Недзе там, адносна недалёка ад радзімы, ён назапашваў вайсковыя сілы, каб вярнуцца ў родны Полацк у 1071 годзе.
Першым захадам Усяслава пасля вяртання была спроба вярнуць паўднёвыя тэрыторыі свайго княства з цэнтрам у Менску, аднавіць і ўзмацніць полацка-кіеўскую мяжу. Але пасля няўдалага паходу 1071 года ён ад адкрытага ваеннага змагання перайшоў да дыпламатычных сродкаў і прапанаваў кіеўскаму князю мір. А тут якраз у 1073 годзе браты выгналі Ізяслава з Кіева, і вялікім князем зрабіўся больш лаяльны да Чарадзея Святаслаў Яраславіч Чарнігаўскі.
Праўда, праз тры гады Святаслаў памёр. Яго месца заняў апошні Яраславіч — Усевалад (княжыў у 1077—1093 гадах).
Менавіта Усевалад і ягоны сын Уладзімір Манамах ініцыявалі новае абвастрэнне адносін з Полацкам. Падпарадкаваць апошні Кіеву, за кошт яго пашырыць свае тэрыторыі, а калі не, дык сплюндраваць і аслабіць Полацкую зямлю і яе князя — вось мэты іх палітыкі.
Кідаецца ў вочы, што вайсковыя паходы паўднёварускіх князёў на Полацкую зямлю вылучаліся на фоне звычайных тагачасных вайсковых кампаній асаблівай лютасцю. Улетку 1077 года паход на Полацк здзейснілі Усевалад з Уладзімірам Манамахам; зімой 1077—1078 года — Манамах з наўгародскім князем Святаполкам Ізяславічам. Гэтым разам Яраславічы ўпершыню выкарысталі ў міжусобнай барацьбе агульнаславянскіх ворагаў — полаўцаў. У 1078 годзе Усяслаў напаў на Смаленск, а Кіеў у адказ панішчыў тэрыторыі Полаччыны ад Лукомля да Лагойска і ад Лагойска да Друцка. Нарэшце, 1085 год — поўнае знішчэнне Уладзімірам Манамахам Менска, у якім не ацалела «ні чэлядзь, ні скаціна».
А што Усяслаў? Па магчымасці ён бараніў сваю зямлю, часам атакаваў суседнія варожыя тэрыторыі, як у 1078 годзе Смаленск ці трэці раз Ноўгарад. Але больш увагі полацкі князь у апошнія дзесяцігоддзі свайго кіравання надаваў унутранаму ўпарадкаванню сваёй дзяржавы: адбудове знішчаных гарадоў, умацаванню ўлады над падпарадкаванымі суседнімі балцкімі і фінскімі народамі ды ўмацаванню вонкавых межаў сваёй краіны. А таму, нягледзячы на вялікія намаганні Усевалада Яраславіча, падпарадкавання Полацкага княства Кіеву тады так і не адбылося.
Пасля Усяслава
Смерць Усяслава Брачыславіча ў 1101 годзе прынесла палёгку варожым Полацку сілам — нашчадкам Яраслава, якія панавалі ў суседніх з ім княствах. Полацкая зямля, падзеленая паміж сынамі Усяслава на ўдзелы, уяўляла ўжо меншую пагрозу для Кіева і Ноўгарада. А канчаткова полацкая пагроза знікла пасля захопу Уладзімірам Манамахам Глеба Усяславіча Менскага і ягонай смерці ў 1119 годзе ў Кіеве ды пасля высылкі часткі полацкіх князёў у 1129 годзе ў Візантыю князем Мсціславам Уладзіміравічам.
Але ліквідаваўшы Полацк як канкурэнта на палітычнай мапе Усходняй Еўропы, нашчадкі Яраслава не змаглі сцерці вобраз Усяслава Брачыславіча з памяці кіян і наўгародцаў. Яшчэ ў 1147 годзе падчас бунту ў Кіеве супраць Усевалада Алегавіча Чарнігаўскага кіяне нагадвалі князю, што аднойчы яны ўжо самі паставілі сабе кіраўніка і могуць паўтарыць.
Цікава, што супярэчлівасць ацэнак учынкаў і дзейнасці полацкага князя Усяслава сярод сучаснікаў, зафіксаваная ў крыніцах, захавалася і нават замацавалася ў сучаснай гістарыяграфіі.
З пункту гледжання існавання адзінай «Старажытнай Русі» альбо «ўсходнеславянскага братэрства», Усяслаў — сепаратыст, які імкнуўся зламаць усталяваную сацыяльна-палітычную і гаспадарчую сістэму гэтай дзяржавы і пашырыць свае тэрыторыі цаной захопу новых земляў у суседзяў. Аднак з пазіцый палачан Усяслаў Брачыславіч быў гарантам іх самастойнасці.
Пры ім Полацкая зямля канчаткова ператварылася ў самастойную раннесярэднявечную дзяржаву, якая характарызавалася наяўнасцю ўсіх неабходных атрыбутаў і палітычных інструментаў: стабільнай тэрыторыі, найвышэйшай улады ў асобе князя, уласнай дынастычнай лініі, апаратаў прымусу і ідэалогіі, рэлігійнай арганізацыі і ўзброеных сіл. Гэта ўсё дазваляла полацкаму князю праводзіць незалежную ад якога-небудзь цэнтра замежную і ўнутраную палітыку.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Белорусского Объединения Рабочих
Бор
Наталья Радина

description: Лекары - пра год, які зьмяніў усё.

title: "Мэдыкі не змаглі заставацца ўбаку, пачалі стыхійна зьяўляцца ланцугі салідарнасьці"

maintext:
«Мэдыкі не змаглі заставацца ўбаку, пачалі стыхійна зьяўляцца ланцугі салідарнасьці» 13.08.2021, 21:36
1,730
Лекары - пра год, які зьмяніў усё.
Год таму прайшлі першыя акцыі пратэсту, ланцугі салідарнасьці мэдыкаў Беларусі. Сярод палітвязьняў Беларусі каля 10 мэдыкаў. Шмат дактароў зьехалі з краіны празь перасьлед. Як зьмянілася мэдычная супольнасьць Беларусі за гэты год? Абмеркаваньне на youtube-канале «Свабода Premium», паведамляе «Радыё Свабода».
Удзельнічаюць
Гастраэнтэроляг і эндаскапіст Лідзія Тарасенка, якая цяпер працуе ва Ўкраіне, а раней загадвала аддзяленьнем эндаскапіі ў РНПЦ анкалёгіі і мэдычнай радыялёгіі. Лідзія зьехала зь Беларусі ва Ўкраіну летась праз палітычную сытуацыю ў краіне.
Дзіцячы анколяг Надзея Пятроўская, якая працуе паводле спэцыяльнасьці ў Чэскім Крумлаве. Надзея загадвала аддзяленьнем РНПЦ дзіцячай анкалёгіі, гематалёгіі і імуналёгіі, увосень звольнілася на знак пратэсту, калі ў РПНЦ насуперак волі пэрсаналу зьмянілі кіраўніцтва. За ўдзел у акцыях пратэсту яе каралі штрафам і арыштамі.
Урач-пэрфузіёляг Віктар Лагацкі, які працаваў у Цэнтры дзіцячай хірургіі ў Менску, цяпер працуе ў Чэскім Крумлаве. Звольніўся і зьехаў празь небясьпеку, бо выказваў сваю пазыцыю як мэдык і музыка падчас пратэстаў.
Глядзіце дыскусію на відэа цалкам
Тут фрагмэнты размовы
«Было адчуваньне гуманітарнай катастрофы»
Надзея Пятроўская: У мяне не было ілюзій, што ўсё адбудзецца хутка, але калі пабачыла, што выраблялі сілавікі пасьля выбараў, то гэта было па-за межамі разуменьня дабра і зла. Гэта быў шок, нягледзячы на тое, што я разумела, што не аддадуць уладу дэмакратычным сілам. Але такога тэрору ніхто не чакаў. Было адчуваньне гуманітарнай катастрофы.
Маім самым яркім успамінам стала 9 жніўня, калі людзі сабраліся каля стэлы. Людзі ішлі з чатырох кірункаў. Калі я ішла з боку Машэрава, адчувалася, што людзей шмат, але ня вельмі. І калі мы ўключылі ліхтарыкі на мабільных тэлефонах, то пабачылі, што на ўсіх іншых кірунках людзі таксама ўключылі ліхтарыкі. Стала зразумела, што нас вельмі шмат. І ў гэты момант пачалі выкарыстоўваць сьвятлашумавыя гранаты, пачалося ўжываньне сілы брутальнымі мэтадамі. І тады былі першыя параненыя, першыя хуткія дапамогі, шмат маіх калегаў аказвалі першую дапамогу.
«Першая патрэба мэдыкаў — дапамагаць»
Віктар Лагацкі: Пасьля першых пратэстаў людзей пачалі жорстка зьбіваць, мэдыкі не змаглі заставацца ўбаку. Пачалі стыхійна зьяўляцца ланцугі салідарнасьці. Ня выйсьці мэдыкі не маглі. І пачалася ланцуговая рэакцыя, пачалі выходзіць адны за адным. Кожны быў там, дзе лічыў патрэбным быць. Неяк адразу пачалі каардынавацца. Атрымаўся вір падзеяў. Увесь жнівень адбываліся акцыі, выходзілі ў ланцугі, хадзілі ўвечары і ўдзень. Ранкам сустракаліся, адносілі мэдыкамэнты, вырашалі, што далей рабіць, падтрымлівалі тых, хто выходзіў да Белтэлерадыёкампаніі ці ў іншых месцах. Можа, цяпер ужо не такія эмоцыі, але ўсё роўна ты знаходзісься ў гэтым стане ўжо цэлы год.
Чаму менавіта мэдыкі так зьяднана заявілі пра сябе ў часе пратэстаў? Таму што гэта першая патрэба мэдыкаў — дапамагаць. Таму і такая кансалідацыя атрымалася. Я лічу, што мэдыкі даволі добра кансалідаваліся. Гэта не магло ня зьдзейсьніцца. Гэта наш абавязак і наша ўнутраная сіла — у тым, каб быць разам і дапамагаць людзям. Толькі так можна было зрабіць дзейнае і эфэктыўнае, і працягваць рабіць і цяпер.
«Я асабіста ні пра што не шкадую»
Лідзія Тарасенка: У мяне ніколі не было ілюзіяў пра цяперашнюю ўладу. Мне падавалася, што ўсім павінна было быць відавочна, што мы жывём пры хунце. Я ніколі не сумнявалася ў іх здольнасьці тварыць якую заўгодна дзіч. Адная справа меркаваць пра гэта тэарэтычна, іншая — сутыкнуцца з гэтым у рэальнасьці. Чаго я не чакала, гэта што народ так ускалыхнецца. 9 жніўня нас адразу схапілі. Мая гісторыя — з тых «ідыёцкіх», калі «мне пашанцавала, мяне ня білі». Зьбівалі людзей вакол мяне. Мяне адпусьцілі ў РУУС праз 12 гадзін. Не магу сказаць за ўсіх, за пакалечаных, за зьняволеных, але я асабіста ні пра што не шкадую.
Як зьмянілася мэдычная супольнасьць Беларусі за гэты год
[
Надзея Пятроўская: Кожны зрабіў свой экзыстэнцыйны выбар. Я звольнілася на знак пратэсту. Потым зьехала. Кожны прыняў нейкі бок для самога сябе. Ня часта адбываюцца ў жыцьці падзеі, калі можна праверыць, наколькі ты чалавек. Глыбокае філязофскае пытаньне для кожнага чалавека. Лекары заўсёды былі людзьмі, якія думаюць крытычна. Быць настолькі недальнабачнымі, каб рабіць выгляд, што нічога не адбываецца, ці падтрымліваць гэта? На мой погляд, гэта недапушчальна і немагчыма, але гэта мае месца. Мэдычная супольнасьць расслаілася. Але я ганаруся калегамі, зь якімі давялося быць апошні год, і таксама ні пра што не шкадую.
Віктар Лагацкі: Нягледзячы на тое, колькі кадраў страціла беларуская мэдычная супольнасьць, колькі людзей ад’ехалі ці зьбіраюцца адʼехаць, галоўнае, і гэта тычыцца ня толькі мэдычнай супольнасьці, — усе сталі бліжэй адзін да аднаго. Раней усе сядзелі па сваіх хатках. Цяпер ёсьць разуменьне таго, што Беларусь — адзін агульны дом, у якім жывём мы ўсе. Усе розныя, але ўсё ж мы разам. І гэта галоўнае. Беларусь жыве, і жыве мэдычная сфэра, як і іншыя сфэры.
Лідзія Тарасенка: Нягледзячы на жах і кашмар, што адбываецца, беларусы ўрэшце адчулі сябе беларусамі. Ва Ўкраіне можна адчуць, як масава зьяжджаюць беларусы. І мы адрозьніваемся ад папярэдніх хваляў эміграцыі, калі людзі проста раствараліся ў грамадзтве, у якім аказваліся. Цяпер беларусы сталі падобнымі да беларусаў і ні да кога болей. Мы сапраўды абʼядналіся і навучыліся ўзаемадзейнічаць.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Наталья Радина
Телеграм-Канал
Белорусского Объединения Рабочих
Бор
Артем Черников
Ирина Халип

maintext:
У цэнтры Кіева адкрылася фотавыстава пра беларускі пратэст 12.08.2021, 22:00
На Майдане Незалежнасці, адкрылася фотавыстава «Год супраціву: Як паўстае Беларусь».
У цэнтры Кіева, на Майдане Незалежнасці, адкрылася фотавыстава «Год супраціву: Як паўстае Беларусь», якую супольна арганізавалі Free Belarus Center і Нацыянальны музей Рэвалюцыі Годнасці, паведамляе racyja.com.
Свае фотаздымкі прадставілі чацвёра фотарэпарцёраў — Руслан Серадзюк, Алесь Пілецкі, Дзмітры Марчукоў і Яна Шніпельсон, якія фіксавалі найбольш яскравыя моманты вялікіх акцый у буйных гарадах Беларусі і тых, што адбываліся ў дварах ці невялікіх гарадах па ўсёй краіне.
На адным са стэндаў — белая пляма. На ёй арганізатары выстаўкі прапануюць беларусам, якія ўцяклі ад пераследу ва Украіну, напісаць пра сябе і паведаміць, колькі часу яны ўжо не былі дома, а таксама напісаць свае зычэнні тым, хто застаецца ў Беларусі, і тым, хто ўцёк з радзімы.
Выстава будзе працаваць да 20 жніўня.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Андрей Санников
Телеграм-Канал Бор
Артем Черников
Ирина Халип

title: Спарахнелы аўтарытарызм

maintext:
Спарахнелы аўтарытарызм Васіль Палякоў
17.08.2021, 15:31
2,506
Васіль Палякоў
Фота: dw.de
Сістэма Лукашэнкі зрабілася яшчэ больш няўстойлівай і безабароннай.
Звычайны паслявыбарны алгарытм большасьці папярэдніх прэзідэнцкіх кампаніяў апошнім разам быў зламаны. Прычам зламаны адразу з дзьвух бакоў. Абуджанае грамадзтва ня проста не зьмірылася з відавочным падманам і гвалтам, але і распачало рэальную барацьбу за свё вызваленьне ад аўтарытарнага гнёту. Страціўшая апошнія рэшткі легітымнасьці ўлада ў адказ развязала працяглую і метадычную вайну па падаўленьні ня толькі пратэстнай актыўнасьці, але і па зьнішчэньні стуктураванай грамадзянскай супольнасьці.
Спадзяваньні на тое, што пасля кароткатэрміновых “зачыстак” усё вернецца да звыклага стану рэчаў, як гэта было ў 2006 і ў 2010 гадах , не спраўджваюцца. Трэці сэктар, незалежная журналістыка і палітычная апазыцыя ўжо ня могуць жыць сваім аўтаномным жыцьцём у паралельнай ад аўтарытарнай улады рэчаіснасьці. А нелегітымная ўлада ўжо ня можа дазволіць сабе такой раскошы, як існаваньне нейкіх высп незалежнасьці, бо гэта ва ўмовах адсутнасьці трывалай падтрымкі грамадзтва і працяглага палітычнага крызісу ўспрымаецца як прамая пагроза.
НЕСКАРОНАЕ ГРАМАДЗТВА. Нягледзячы на ўсе жорсткасьці, аўтарытарная улада па вызначэньні ня можа вырашыць галоўную для сябе праблему - вярнуць падтрымку грамадзтва, якая неабходна для ўстойлівага існаваньня. Можна запалохаць асобных людзей і нават нейкія сацыяльныя групы, можна пасадзіць вялікую колькасьць актывістаў ці выпадковых валанцёраў, але нельга зьмяніць грамадзкую сьвядомасьць, якая існуе сама па сабе і якой хоць і можна маніпуляваць, што і рабілася на працягу даволі доўгага часу, але толькі ў межах мажлівага, а не тады, калі ёсьць відавочныя рэчы і ўсе дзеяньні ўладаў праглядаюцца як на далоні.
Але самае галоўнае, што у грамадзтва ёсьць пэўны настрой на тое, каб ў гэтай краіне абавязкова нешта памянялася, як мінімум, прэзыдэнт.
ЗАМКНЁНЫЯ КОЛЫ НЕЛЕГІТЫМНАЙ УЛАДЫ
КОЛА ПЕРШАЕ. УСПАКАЕНЬНЕ ГРАМДЗТВА. Мара вярнуцца да становішча “як раней” відавочна ўжо ня можа ажыцьцявіцца. Так, прайграўшая ўлада магла б паабяцаць паступовае пераразьмеркаваньне і передачу паўнамоцтваў, новыя выбары праз два-тры гады і дасягнуць пэўнага міру з грамадзтвам. Альбо пераключыць грамадзтва на “сыход у побыт”. Але для першага неабходна жаданьне пераадолець палітычны крызіс не за кошт грамадзтва, а з улікам яго інтарэсаў, а для другога патрэбны вялікія грошы. На жаль, ні першага, ні другого рэжым ня мае. Абраная стратэгія па задушэньні актыўнасьці грамадзтва дае свае кароткатэрміновые вынікі, але і выклікае дадатковую напружанасьць, якая ў любы момант можа даць пра сябе ведаць.
КОЛА ДРУГОЕ. ПАЛЯПШЭНЬНЕ АДНОСІНАЎ З ЗАХАДАМ. Жахлівая жорсткасьць у падаўленьні пратэстаў, крымінальны перасьлед па сфабрыкаваных справах, зьнішчэньне структураў грамадзянскай супольнасьці і правакацыі на межах супраць суседзяў зрабілі немажлівымі любыя захады прайграўшай улады па ўцягненьні Захаду ў сваю старую-новую гульню дэкаратыўнай лібералізацыі ў адказ на нейкія саступкі. Тое, што раней з’яўлалася прадметам гандлю, зараз бачыцца мінімальнай перадумовай нейкіх кропкавых палітычных стасункаў. А вялікая колькасьць выціснутых з краіны беларусаў, якія ходзяць з БЧБ-сцягамі пад вокнамі эўрапейскіх парламентаў і ўрадаў, трымае ў тонусе заходніх палітыкаў і іх выбарцаў і не дазваляе забывацца пра “беларускае пытаньне”.
КОЛА ТРЭЦЯЕ. ЛАЯЛЬНАСЬЦЬ ДЗЯРЖАПАРАТУ. Разлом сьвядомасьці дзяржслужачых пакуль ня стаў вострай праблемай і даволі наіўна думаць, што менавіта яны будуць рухуючай сілай пераменаў. Але гэта не азначае, што ад іх нічога не залежыць. Чым больш будзе зацягвацца палітычны крызіс, тым больш зразумелым будзе просты вывад аб тым, што стабільнасьць вернецца не тады, калі будзе пасаджаны апошні пратэстовец ці грамадзкі актывіст, гэта вайна бясконцая, а калі зьсінелыя пальцы адпусьцяць уладу. Адсутнасць бачных перспектываў, акрамя ўсё большага ўцягненьня ў злачынныя дзеяньні, будуць правакаваць напружанасьць у дзяржаўным апараце, асабліва на сярэднім і ніжэйшым узроўнях. А гэта будзе рабіць сістэму яшчэ больш няўстойлівай і безабароннай.
Васіль Палякоў, «Фэйсбук»
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».