title: Першае інтэрв’ю журналісткі Барысевіч па выхадзе на волю

maintext:
Журналістку TUT.by Кацярыну Барысевіч этапавалі ў калонію разам з забойцамі, але ў кайданках была толькі яна. Пра гэта Кацярына расказала ў сваім першым інтэрв’ю па выхадзе на волю, якое ўзялі яе калегі з TUT.by.
Пра адпраўку журналісткі на этап з Жодзіна стала вядома 12 траўня, піша Еўрарадыё. Яе везлі праз Магілёў у Гомель. 17 траўня яна была дастаўленая ў гомельскую жаночую калонію.
Барысевіч кажа, што яе перавозілі разам з жанчынамі, асуджанымі за забойства.
“У мяне была карычневая картка, як у чалавека, схільнага да экстрэмізму. Усіх такіх зняволеных перавозяць гэткім чынам. Са мной былі дзве жанчыны, якія асуджаныя за забойства. У іх тэрміны 9-10 гадоў. Яны жартавалі, што ехалі проста, спакойна, а я як экстрэміст (або схільная да экстрэмізму) ехала ў кайданках”, — распавядае журналістка.
Кацярына дадае, што да яе ставіліся вельмі карэктна.
Нагадаем, што журналістка TUT.by Кацярына Барысевіч была асуджаная на паўгода зняволення па “справе пра 0 праміле”. Яна апублікавала артыкул з медыцынскімі дакументамі, з якіх вынікала, што забіты жыхар “Плошчы Перамен” Раман Бандарэнка быў цвярозы. Гэта абвяргала заявы Следчага камітэта і Аляксандра Лукашэнкі. Суд над Барысевіч і доктарам Арцёмам Сарокіным быў закрытым нягледзячы на пазіцыю сваякоў Рамана Бандарэнкі.
Поделиться ссылкой:


description: Некалькі цытат з кароткага інтэрв’ю Змітра Дашкевіча пра ўмовы ўтрымання ў ізалятарах, створаныя адмыслова для «палітычных», прыводзiць «Салiдарнасць». —

title: Дашкевіч: "Маньякаў у зонах не катуюць так, як вось катуюць цяпер арыштантаў па палітычным артыкуле"

maintext:
— Усе астатнія, хто сядзіць па адміністрацыйным кодэксе, не па палітычных артыкулах, маюць усё: матрасы, кнігі. Чытаюць, сядзяць («палітычным» забаронена сядзець у дзённы час — С.), атрымоўваюць перадачы.
— Калі мне далі дваццаць, я аж падскочыў ад радасці: «гуманны» суд даў мне дваццаць сутак (па новым кодэксе Дашкевічу маглі даць 30 сутак — С.).
— Для іх (сілавікоў — С.) бар’еры— грамадскае меркаванне, 2021 год на двары, бар’ер — частка еўрапейскай цывілізацыі, — Зміцер Дашкевіч перакананы, што частка сілавікоў з радасцю выканае любы загад адносна апанентаў улады, аж да расстрэлаў.
Нагадаем, што Змітра Дашкевіча затрамалі ў часе курапацкай вахты 23 красавіка. Разам з ім затрымалі Ганну Шапуцьку, Кірыла Лойку і яшчэ некалькі актывістаў. Шапуцьку і Лойку асудзілі на 15 і 5 сутак адпаведна, Дашкевіч атрымаў 20 сутак арышту.
Жонка Змітра Наста Дашкевіч пісала пра нялюдскія ўмовы ўтрымання для палітычных арыштантаў.

fasttext_language: be


description: Кожны дзясяты наведвальнік расійскага прапагандысцкага сайта "Риафан" — беларус (звесткі Similarweb). Гэта каля 3,5 мільёна наведванняў з Беларусі на

title: Як разгром TUT.by пагражае інфармацыйнай бяспецы Беларусі

maintext:
А вось сярод наведвальнікаў сайта “Украина.Ру”, які неаднаразова абвінавачвалі ў антыбеларускай прапагандзе, на беларусаў прыпадае крыху больш за 12% чытачоў — гэта амаль 790 тысяч наведванняў на месяц. Тут аб нашай краіне пішуць у духу “Вы ж не хочаце, каб было як ва Украіне?”. Пара загалоўкаў: “”Онижедети” в Белоруссии. Кто и как превращает молодёжь в “пушечное мясо” революции”, “Нацисты и им сочувствующие. “Азовские” пристрастия белорусского заговорщика”.
Як беларусы трапляюць на падобныя сайты? Безумоўна, у іх ёсць і свядомыя прыхільнікі, але большая частка прыходзіць на іх старонкі праз рэкамендацыйныя сеткі.
“Галочка, ты сейчас умрёшь!”
Рэкамендацыйныя сеткі бываюць розныя. Некаторыя выкарыстоўваюць нізкапробны клікбэйт (накшталт слова “ШОК!” вялікімі літарамі або абрыву загалоўка на “самым цікавым месцы”), іншыя імкнуцца (не заўсёды паспяхова) не выглядаць як інфармацыйныя сметніцы. Важны нюанс: усе яны расійскія.
Калі вы недзе нешта чытаеце, а збоку ці знізу ад тэксту бачыце спасылкі на чужыя сайты — гэта і ёсць рэкамендацыйная сетка. Вельмі часта “абменнымі блокамі” карыстаюцца расійскія СМІ: ад РИА Новости і “Спутника” да таго ж “Риафан” і “Царьграда”.


description: -- Амаль у кожным сваім блогу вы крытыкуеце і грамадскасць, і апазіцыю за поўную бездапаможнасць. А што канкрэтна вы маглі б прапанаваць і рэалізаваць? –

title: Уладзімір Мацкевіч: "Я разумею, чаму мае прапановы адфутбольвае апазіцыя"

maintext:
— Амаль у кожным сваім блогу вы крытыкуеце і грамадскасць, і апазіцыю за поўную бездапаможнасць. А што канкрэтна вы маглі б прапанаваць і рэалізаваць? – з такім пытаннем «Народная Воля» звярнулася да вядомага філосафа Уладзіміра МАЦКЕВІЧА.
– Я не буду паўтараць усё тое, што прапаноўваў раней, – адказаў наш суразмоўца. – Старыя прапановы ўжо не маюць значэння, хаця частку з іх нават хтосьці падхопліваў і імкнуўся выканаць. Праўда, досыць бязглузда.
– А сёння што вы прапаноўваеце?
– На сённяшні дзень застаецца актуальнай мая прапанова аб тым, што патрэбна аб’яднанне ўсіх палітычных сіл, прыняцце на сябе абавязкаў адносна адзін аднаго і сінхранізацыя супольных дзеянняў.
Сам па сабе народны пратэст, які з’яўляецца проста энергетыкай, не прыводзіць да вынікаў. Вынікі павінны быць запланаваны палітычнымі сіламі і палітычнымі лідарамі. А калі гэтыя лідары, як кажуць, «жуюць соплі» і толькі ўхваляюць тое, што адбываецца ў грамадстве, то гэта – не палітыка. Гэта – піяр, нешта яшчэ, але толькі не палітыка.
Усе мае прапановы, якія былі зроблены на падставе глыбокай аналітыкі, тычыліся палітычных цэнтраў і палітычных лідараў. Але гэтая аналітыка аказалася нікім не запатрабаваная.
– Да каго канкрэтна вы звярталіся са сваімі прапановамі?
– Да ўсіх лідараў апазіцыі, я знаходзіўся ў кантакце з усімі, пачынаючы са штаба Віктара Бабарыкі і да астатніх.
Але сёння я і сам прыпыніў кантакты з імі, бо яны бязглуздыя. Яны ўсе апраўдваюцца перада мной: маўляў, нехта ім замінае скарыстацца тым, што я прапаную. Абвінавачваюць адзін аднаго і гэтак далей.
Дарэчы, мяне блакіруюць і сродкі масавай інфармацыі, у мяне практычна няма магчымасці выступаць у СМІ перад вялікай аўдыторыяй.
– Адным словам, тое, што вы прапануеце, практычна рэалізаваць немагчыма?
– Магчыма. Для гэтага патрэбна толькі воля і кемлівасць. І я разумею, чаму мае прапановы адфутбольвае апазіцыя. Яны ў палітыцы – адэпты папулісцкай накіраванасці, лічацца толькі з тым, што гаворыць большасць. А ў большасці такі плюралізм, што на аднаго чалавека прыпадае дзесяць меркаванняў.
Народная маса не мае ні аналітыкі, ні магчымасці стратэгічна паглядзець на тое, што адбываецца наўкол. І ім прасцей адфутболіць аднаго Мацкевіча і не лічыцца з ім. У вялікіх тусоўках так здараецца.
Таму, паўтаруся, усе мае ідэі сёння – у выглядзе аналітыкі. Спадзяюся, што нарэшце апазіцыйныя палітыкі заўважыць, як яны губляюць папулярнасць і ўплыў, і зацікавяцца тымі прапановамі, якія робяцца на падставе рэальнага аналізу сітуацыі, а не мар і фантазій.
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Карэспандэнт "Новага Часу" прыйшла на суд над актывістам, а ў выніку правяла дзве гадзіны ў міліцыі

maintext:
На сёння, 10 траўня, быў прызначаны суд над случчанінам Юрыем Гароднікам. Ён адбыўся ў памяшканні Слуцкага РАУС, куды нікога з прысутных случчан не пусцілі, нават жонку. Юрый Гароднік у выніку атрымаў 15 содняў арышту. За што — ніхто не ведае. А карэспандэнт НЧ дзве гадзіны чытала лекцыю міліцыянтам пад іх пільнай аховай.
Вырак паведамілі у РАУС жонцы Юрыя Наталлі, калі яна спрабавала дабіцца вынікаў суда, стоячы ў дзвярах будынка і паставіўшы нагу, каб не зачынілі дзверы.
Калі ж я ў якасці карэспандэнта «Новага Часу» папрасіла сустрэчы з начальнікам міліцыі Станіславам Чухольскім, каб атрымаць інфармацыю аб прычыне закрытага суда, мяне запрасілі ў будынак міліцыі і ўтрымлівалі там супраць маёй волі на працягу дзвюх гадзін пад аховай трох супрацоўнікаў міліцыі.
Драматызм сітуацыі ў тым, што Юрыя Гародніка невядомыя людзі ў цывільным схапілі 7-га траўня пасля 16-00, калі той накіроўваўся на працу пасля наведвання конкурса дзіцячых талентаў. Яго дачка, вучаніца трэцяга класа, удзельнічала ў гэтым конкурсе.
— Трое сутак не сплю, не ем, а толькі думаю аб тым, што адбылося, — распавяла жонка Наталля да пачатку суда. — Прымаю супакойваючыя пігулкі. За тры дні ў міліцыі так і не сказалі, за што яго ўзялі і што далей з ім будзе. Усю мяне апанаваў страх за нашу сям’ю. Баюся грукату ў дзверы, баюся каму-небудзь адчыніць. Горш за ўсё няведанне, таямнічасць, вось гэтае таемнае выкраданне… Пайшоў на працу на начную змену і знік. Аб яго затрыманні даведалася ад выпадковых людзей, якія бачылі сцэну запіхвання яго ў аўтамабіль і паведамілі пра здарэнне ў мясцовым чаце.
Дарэчы, ваеннае ліхалецце не абыйшло бокам сям’ю Гародніка, які сустрэў Дзень Перамогі ў СІЗА. Брат бабулі Юры Гародніка загінуў пад Беластокам, а прозвішча дзядулі Наталлі Гароднік увекавечана на Мамаевым Кургане…
Але вернемся да суда. Пасля 9-ай гадзіны раніцы да купкі случчан, што стаялі каля будынка міліцыі ў чаканні суда, выйшаў намеснік начальніка міліцыі Аляксандр Валер’евіч Станкевіч. Ён парэкамендаваў грамадзянам пакінуць месца знаходжання «во избежание проблем». Пры гэтым ахвотна паведаміў, што суд не закрыты і будзе адбывацца ў будынку міліцыі. Пачуўшы пагрозы ў свой адрас, жыхары горада спынілі настойваць на сваёй прысутнасці на «адкрытым судзе» і адышлі ў бок будынка сапраўднага суда, зачыненага на выходныя. На атрыманні інфармацыі працягвалі настойваць толькі жонка і карэспандэнт НЧ.
Паміж кнопкай выкліку на будынку міліцыі і карэспандэнтам адбылася такая размова:
— Дык суд адбудзецца?
— Адбудзецца.
— А калі?
— Тады, калі прыйдзе суддзя.
— А суддзя калі павінен прыйсці?
— Спытайце пра гэта ў судзе.
Падыходжу да буданка суда і праз дзверы бачу насцярожаны твар ахоўніка. Ён паведамляе мне, што суддзя ўжо прыйшоў і знаходзіцца ў СІЗА.
Вяртаюся да кнопкі, і наша размова працягваецца.
— Суддзя ўжо прыйшоў. А можна папрысутнічаць карэспандэнту і жонцы?
— Усе пытанні да начальніка міліцыі.
— А можна паразмаўляць з начальнікам міліцыіі, чаму на суд нікога не пускаюць?
Некалькі хвілін доўжыцца маўчанне, пасля дзверы адчыняюцца і мяне гасцінна запрашаюць зайсці.
Спачатку праверылі рэчы, паклалі іх у камеру захоўвання. Крыху падзівіліся на «трывожную сумку арыштанта» — таму што я прыйшла ўжо гатовая «сесці».
Пасля некалькі супрацоўнікаў суправаджалі мяне па калідорах, урэшце адвялі ў кабінет. Праз хвілін 15 чакання ў мяне знікла жаданне размаўляць з начальнікам міліцыі Чухольскім, і пра гэта я паведаміла сваім траім ахоўнікам. Пачула ў адказ, што ім дадзены загад сцерагчы мяне. Паміж мной і міліцыянтамі адбыліся прыкладныя дыялогі:
— Дык я затрымана?
— Не.
— Тады выпусціце мяне.
— Не можам.
— Калі я не затрымана, то я сама пайду!
Як толькі я ступіла крок, адзін міліцыянт стаў каля зачыненых дзвярэй, а другі ўхапіў мяне за рукаў.
— Дык, выходзіць, я затрымана. За тое, што асмелілася патурбаваць вялікага начальніка і задаць яму пытанне аб законнасці яго дзеянняў аб недапушчэнні людзей на суд і парушэнні права на інфармацыю? Вы яшчэ маладыя, вы хоць разумееце, ў чым удзельнічаеце і якія незаконныя загады вы выконваеце?
Маўчанне.
— Вы гісторыю ў школе міліцыі вывучалі? Можа, дрэнна там выкладалі яе вам? Я — былы настаўнік гісторы і курса «Чалавек і грамадства». Тады не буду траціць час. Усё роўна ж пасадзіце. Распавяду вам пра ўсё, што адбываецца, з пункту гледжання гісторыі і правоў чалавека і нават школьных падручнікаў гісторыі.
Распавяла… І пра рэспублікі, і пра ўсходнія дэспатыі, і пра вопыт дэмакратычных краін у кірунку працвітання грамадзянскіх супольнасцяў, і гісторыю нашых дзяржаўных сімвалаў… Пра адносіны міліцыянтаў да мірных грамадзянаў у іньшых краінах… А раптам, што дойдзе? І да іх, і да іхняга начальства?
Праз дзве з паловай гадзіны маёй лекцыі ў кабінеце з’явіўся намеснік начальніка слуцкай міліцыі Аляксандр Станкевіч.
— Ну, что, понравилось вам у нас?
— Пачытаеце ў газеце «Новы Час».
— А что, такая газета есть? Я таких газет не читаю.
— А што вы чытаеце?
— «Советскую Белоруссию».
Поделиться ссылкой:


description: Дзмітрый Пратасевіч, бацька затрыманага ў мінскім аэрапорце блогера Рамана Пратасевіча, у інтэрв'ю Свабодзе назваў інцыдэнт з самалётам, які прымусілі

title: Бацька Пратасевіча: "Спецслужбы Беларусі былі не адны"

maintext:
Дзмітрый Пратасевіч, бацька затрыманага ў мінскім аэрапорце блогера Рамана Пратасевіча, у інтэрв’ю Свабодзе назваў інцыдэнт з самалётам, які прымусілі сесці ў Беларусі, дакладна спланаванай акцыяй спецслужбаў і параўнаў з тэрарыстычным актам.
У Нацыянальным аэрапорце «Мінск» 23 траўня пазапланава сеў самалёт Афіны – Вільня. Авіякампанія Ryanair атрымала ад беларускіх дыспетчараў указанне пасадзіць самалёт у Мінску і дзеля суправаджэння гэтага самалёта ў неба паднялі вайсковы знішчальнік МіГ-29.
Пасажыраў Ryanair на падставе паўторнага надгляду праверылі і ў выніку арыштавалі вядомага журналіста і блогера, Рамана Пратасевіча, які ляцеў гэтым рэйсам.
«Апошні раз мы размаўлялі ўчора»
– Як вы даведаліся пра тое, што ваш сын ужо ў Беларусі?
– Мы даведаліся пра гэта з тэлеграм-каналаў. Спачатку даведаліся, што самалёт прымусілі сесці ў Мінску. Мы меркавалі, што наш сын у гэты дзень мусіў вяртацца з адпачынку ў Вільню. У нас зʼявіліся вельмі цяжкія прадчуванні, бацькоўскае сэрца не падманеш. Затым гэтая інфармацыя пацвердзілася, што сына затрымалі. Паступова ў тг-каналах зʼяўлялася інфармацыя, і мы так пра яе даведваліся. Да гэтага сын быў у адпачынку, мы з ім размаўлялі прыблізна раз на дзень. Але пра тое, што ён меўся вылятаць 23-га, мы не маглі ведаць. Ён да канца не паведамляў нам пра ўсе свае перамяшчэнні, напэўна, не хацеў, каб многія ведалі, дзе ён знаходзіцца.
– Сёньня ягоныя калегі апублікавалі перапіску незадоўга да вылету, дзе ён казаў, што за ім нібыта сочаць. Ці штосьці падобнае ён казаў вам?
– Апошні раз мы размаўлялі ўчора (у суботу). Гаворка тычылася адпачынку, таго, як ён абгарэў на сонцы.
– Кажуць, што з ім была дзяўчына, але да Вільні яна так і не даляцела.
– Ён быў не адзін, але, на жаль, мы з гэтай дзяўчынай незнаёмыя. Ня ведаем нават імя. Зразумела, мы б хацелі выйсці з ёй на сувязь, каб даведацца падрабязнасці. Але, як мы даведаліся, яе затрымалі разам з Раманам.
«Аперацыя насіла вельмі маштабны характар»
– Вы вайсковы чалавек. Ці маглі вы ўявіць нешта падобнае, аперацыю са знішчальнікамі, каб прымусіць сесці самалёт?
– Абсурд таго, за чым мы назіраем, у тым, што ўсё гэта адбываецца ў XXI стагоддзі, у цэнтры Еўропы. Але як былы вайсковец скажу, што гэтую аперацыю прадумвалі, яе рыхтавалі яўна не адзін дзень, а то і тыдні. Я цалкам перакананы, што гэта была загадзя спланаваная аперацыя, якую дакладна рыхтавалі, і напэўна спецслужбы Беларусі былі не адны. Аперацыя насіла вельмі маштабны характар, каб плюнуць на ўсю міжнародную супольнасць і яе меркаванне, парушыць усе правілы міжнароднага супрацоўніцтва. Вельмі многія СМІ называюць гэта тэрарыстычным актам. Я цалкам з гэтым згодны. Тэракт страшны ня тым, што ён адбыўся, а сваімі наступствамі. А яны значна страшнейшыя за сам тэракт. Мы вельмі моцна перажываем, што адбываецца з нашым сынам. Мы, на жаль, ня ведаем, дзе ён, што з ім. Будзем спадзявацца на лепшае.
– Вы цяпер не ў Беларусі?
– Не, не ў Беларусі. Там быць пакуль немагчыма. Мы ўжо 8 месяцаў за мяжой.
– Гэта завязана з дзейнасцю вашага сына?
– Так, вядома. Мы асцерагаліся пераследу з палітычных матываў за дзейнасць сына. Мяне нядаўна пазбавілі звання, калі я ўжо быў за мяжой некалькі месяцаў. Аказваецца, я нават за мяжой нечым ня ўгодны рэжыму. Гэта ўжо нейкая агонія, так ставіцца да вайскоўцаў, афіцэраў, якія аддалі не адзін год службе, каб краіна была бяспечнай ад вонкавых і ўнутраных пагрозаў. Але, на жаль, ёсць, як ёсць.
«Часам не падзялялі яго поглядаў, але жыццё паказала, што ён меў рацыю»
– Вы не заўсёды падтрымлівалі дзейнасць вашага сына. Пра гэта казаў сам Раман. Калі і што змянілася?
– Мы заўсёды яго падтрымлівалі. Часам не падзялялі яго поглядаў, ня ўсе погляды. Але як бацькі… Я скажу шчыра, у нас была душэўная размова на кухні, і я яму сказаў: «Што б ты ні зрабіў, я магу гэтага не ўхваляць, але заўсёды буду прымаць. Гэта твой выбар, ты яго зрабіў, і мы цябе заўсёды будзем падтрымліваць». Рана ці позна, але жыццё паказала, што ён меў рацыю. Гэтаксама, як мелі рацыю тыя палітыкі, якія на мяжы 90-х казалі пра тое, што чакае Беларусь, калі ва ўладзе будзе адзін чалавек. Як аказалася, усе людзі, якія змагаюцца за тое, каб у нашай краіне была свабода і незалежнасць, у выніку маюць рацыю. Вядома ж, мы цалкам на баку Рамана.
– Ці можа міжнародны ціск неяк паўплываць на сітуацыю з Раманам?
– Мы верым, што рычагі вонкавага ўздзеяння неяк паўплываюць на ўлады Беларусі. Нармальныя людзі, якія цвяроза думаюць, разумеюць, у якой сітуацыі можа апынуцца ўлада. Ігнараваць нормы міжнароднага права, такіх моцных гульцоў, як краіны Еўропы, ЗША, гэта ў сучасным свеце глупства. Мы спадзяёмся, што вонкавы ціск зробіць уплыў, каб адбыліся змены да лепшага.
«Забарона палётаў над тэрыторыяй Еўропы зробіць моцны ўплыў на «Белавію»
– Сёння прэм’ер Польшчы Матэвуш Маравецкі заявіў, што ён будзе дамагацца, каб беларускім авіялініям забаранілі лётаць над краінамі ЕЗ, і заклікаў выключыць саму Беларусь з зоны палётаў. Падобна выказваюцца і іншыя палітыкі. Ці гэта тое, чаго б вы чакалі ад Захаду як бацькі?
– Пералёты – гэта недзе там, наверсе. Мы ходзім, на жаль, па зямлі, і высокія матэрыі цяпер нам не зусім пасуюць. Забарона палётаў над тэрыторыяй Еўропы, вядома, зробіць моцны ўплыў на «Белавію», але санкцыі павінны ахопліваць ня толькі паветраныя зносіны, але найперш кантроль фінансавых патокаў сям’і Лукашэнкі, дзейных чыноўнікаў. Напэўна, яны маюць рахункі ў замежных банках, нерухомасць, маёмасць. Гэта можна арыштаваць, заблакаваць рахункі. Гэта зробіць сурʼёзны ціск.
– Ці самі вы адчувалі такую небяспеку нават за мяжой? Ці сам Раман казаў вам нешта пра тое, што асцерагаецца?
– Мы такога не адчувалі. Калі мы пакінулі краіну, то адчулі, што краіны ЕЗ вельмі адказна ставяцца да людзей, якія пакінулі свае краіны з палітычных матываў, баючыся расплаты і рэпрэсій. Мы адчулі, што краіны ЕЗ даюць гарантыі бяспекі. Мы адчувалі сябе абсалютна спакойна і не чакалі, што будзе такі паварот падзеяў.
«Раман для іх вельмі сымбалічная фігура»
– Тэлеграм-канал «Пул первого» напісаў, што сам Лукашэнка даў загад падняць знішчальнікі ў неба, каб суправаджаць самалёт у Мінск. Чаму ваш сын такі небяспечны для Лукашэнкі?
– Цяперашняя ўлада баіцца незалежных журналістаў, свабоды слова, баіцца, што любыя яе дзеянні стануць вядомыя сусветнай супольнасці. Яны думаюць меркамі мінулага стагоддзя, калі яшчэ існаваў СССР. Маўляў, калі заткнуць рот журналістам, усіх пасадзіць за краты, узяць пад кантроль усе СМІ, то можна спакойна рабіць свае цёмныя справы, плюючы на грамадскую думку. Раман для іх фігура, якая вельмі сымбалічная. Пасінелымі пальцамі яны падымаюць келіх за поспех праведзенай аперацыі. Для іх гэта «добрая» нагода, каб паказаць, што яны ўмеюць і дзейнічаюць. Але яны забываюць пра тое, што ўсёй сусветнай супольнасці яны паказваюць, якімі метадамі яны дзейнічаюць. Што гэта незаконныя метады, што яны носяць цалкам нечалавечы характар, катаванні, затрыманні. Усё гэта вельмі сумна.
– Вы цяпер за мяжой. Ці хтосьці вам дапамагае з бядой, з якой вы апынуліся сам-насам?
– Я хачу моцна падзякаваць усім неабыякавым людзям, часам незнаёмым, якім пісалі нам, званілі, падтрымлівалі, прапаноўвалі дапамогу. Самая лепшая дапамога – гэта падтрымаць нашага сына, які знаходзіцца там. А гэта, напрыклад, дакладная інфармацыя. Мы дагэтуль ня ведаем, ні дзе ён, ні і ў якім стане.
Поделиться ссылкой:


title: Суд над Севярынцам закрыты і "матэрыялы справы адносяцца да таямніцы"

maintext:
12 траўня ў Магілёўскім абласным судзе пачаўся разгляд крымінальнай справы групы палітвязняў — Паўла Севярынца, Дзмітрыя Казлова, Ірыны Шчаснай, Яўгена Афнагеля, Паўла Юхневіча, Максіма Вінярскага і Андрэя Войніча.
Суд закрыты — нават сваякам не дазволілі прысутнічаць на працэсе. Вядома, што іх абвінавачваюць па некалькіх частках «пратэстнага» артыкула 293 Крымінальнага кодэкса. Суд пройдзе ў закрытым рэжыме, бо, як тлумачаць у судзе, «матэрыялы справы адносяцца да таямніцы, якую ахоўвае закон», паведамляе пазбаўлены рэгістрацыі праваабарончы цэнтр “Вясна”.
Севярынец знаходзіцца ў зняволенні з чэрвеня 2020 года. Напярэдадні яго жонка Вольга агучыла яго зварот. Таксама з пачатку лета за кратамі блогер Казлоў (“Шэры кот”). Шчасную затрымалі ў лістападзе 2020-га. Яна — грамадская актывістка, рэдагавала некалькі тэлеграм-каналаў.
Да суда прыйшлі каля 40 чалавек, але іх не прапусцілі ў будынак. Тых жа, хто туды патрапіў, выгналі міліцыянеры. Яны ж загадалі людзям разыходзіцца, не стаяць каля суда, туды прыехалі амапаўцы. Каля суда былі затрыманы журналісты Аляксандр Буракоў і Уладзімір Лапцэвіч, а таксама каардынатар аргкамітэта БХД Алег Аксёнаў.
Поделиться ссылкой:


description: Наваполацкі завод СТАА "ЛЛК-НАФТАН" — адзін з найбуйнейшых вытворцаў прысадак, дабавак у масла і паліва на постсавецкай прасторы — вясной 2021 года

title: Прыбралі "НАФТАН": завод памяняў назву і састаў уласнікаў з-за санкцый ЗША

maintext:
Наваполацкі завод СТАА “ЛЛК-НАФТАН” — адзін з найбуйнейшых вытворцаў прысадак, дабавак у масла і паліва на постсавецкай прасторы — вясной 2021 года вырашыў змяніць назву, структуру ўласнасці і пашырыць колькасць уладальнікаў. З 17 траўня слова “НАФТАН” з назвы прадпрыемства знікла. Цяпер яно называецца ТАА “ЭддиТек”, паведамляе “Еўрарадыё”.
3 чэрвеня пачнуць дзейнічаць санкцыі ЗША супраць “Белнафтахіма” і яшчэ васьмі беларускіх прадпрыемстваў, сярод якіх і “Нафтан”. У заяве Мінфіна ЗША ад 19 красавіка гаворыцца, што забараняюцца транзакцыі не толькі з санкцыйнымі кампаніямі, але і з прадпрыемствамі, у якіх доля кампаній з блэкліста складае 50% і больш. Прычым гаворыцца аб “валоданні прамым і ўскосным”, хоць што значыць “ускоснае валоданне” — не ўдакладняецца.
Акрамя таго, у кампаніі з’явіўся новы ўласнік. Раней завод 50% на 50% належаў “Нафтану” і “Лукойлу”. Цяпер трыма адсоткамі валодае Наваполацкі гарвыканкам. Іх узялі з долі “Нафтана”.
Дырэктар прадпрыемства Андрэй Званцоў спачатку пракаментаваў перайменаванне кампаніі, але неўзабаве адклікаў свой каментар, спаслаўшыся на забарону з боку ўласнікаў.
“ЛЛК-НАФТАН” (цяпер “ЭддиТек”) называе сябе найбуйнейшым комплексным вытворцам прысадак на тэрыторыі краін былога СССР. У 2014 годзе кампанія была прызнаная “Найлепшым экспарцёрам” у намінацыі “Нафтаперапрацоўчая, хімічная і нафтахімічная прамысловасць з гадавым аб’ёмам экспарту звыш $25 млн”. Каля 95% прадукцыі завода ідзе на экспарт.
Да 21 траўня прадпрыемства на 50% належала “Нафтану”. Па сутнасці ў 2006 годзе частка перапрацоўчага комплексу, дзе вырабляліся прысадкі, была выдзелена ў асобную юрыдычную асобу, якой на парытэтнай аснове валодаў “Нафтан” і “Лукойл”. Вытворца прысадак не можа адмовіцца ад супрацоўніцтва з нафтаперапрацоўчым заводам, паколькі ўсе асноўныя тэхпрацэсы напрамую з ім звязаныя.
А доля ў 50% “Нафтана” ў гэтай вытворчасці магла падставіць кампанію пад санкцыі ЗША. І вывесці на іншых. Свае прысадкі “ЭддиТек” пастаўляе буйным расійскім вытворцам машынных масел “Лукойл”, “Раснафта” і “Газпрамнафта”. А таксама ва Украіну, Турцыю, Румынію, Фінляндыю, Бельгію, Нідэрланды, Сінгапур, ПАР, ААЭ, Славакію, Узбекістан, Латвію і Літву. Усяго каля 40 краін і 80 ключавых кампаній-партнёраў з СНД, Еўрасаюза, Блізкага Усходу, Азіі і Афрыкі. У найбольш цяжкай для Беларусі трактоўцы амерыканскіх санкцый трапіць пад іх рызыкавалі ўсе контрагенты беларускай кампаніі.


title: Авіацыйная блакада. Што адбываецца ў Нацыянальным аэрапорце "Мінск"

maintext:
Авіацыйная блакада, якую вось-вось учыніць Беларусі Еўразвяз, можа ўдарыць ня толькі па «Белавія», але і па галоўным аэрапорце краіны. Аб тым, што зараз адбываецца ў ім распавядае Радыё Свабода.
У 2019 годзе Нацыянальны аэрапорт «Мінск» прыняў больш за 5 мільёнаў пасажыраў. Гэта рэкорд за ўсе часы перавозак. Нават у пікавы савецкі перыяд было нашмат менш – у 1990-м толькі 2 мільёны. Яшчэ ў сярэдзіне 2000-х аэрапорт прымаў усяго каля 14 рэйсаў штодня. У 2019-м – да 70.
Летась колькасць пасажыраў зніжалася да 2 мільёнаў. Колькасьць рэйсаў упала, у сярэднім, да 35 у дзень. А вясной 2020 году здаралася нават і 4 рэйсы за дзень. У канцы мінулай зімы кіраўніцтва аэрапорту выказвала асцярожныя надзеі на тое, што 2021-ы зноў прынясе рост колькасці пасажыраў і прыбыткаў. Але пасадка самалёта Ryanair 23 траўня ў Мінску можа знішчыць гэтыя спадзяванні.
Дабрацца ў размешчаны ў Смалявіцкім раёне аэрапорт можна па-ранейшаму аўтобусамі і маршруткамі з цэнтру Мінску. Маршрутак штодня каля 10, аўтобусаў – прыкладна 20 рэйсаў. Кошт амаль аднолькавы – 5 і 5,50 рубля. Ходзяць запоўненымі напалову.
«Я ў Мінску быў па працоўных пытаннях, займаюся лагістыкай, – расказвае выпадковы сусед па аўтобусе, жыхар Варшавы. – Акурат застаў забарону на рэйсы. Трэба вяртацца зараз дадому, набыў новы квіток праз Маскву. За стары абяцалі вярнуць грошы, але ня ведаю калі. У Маскве прыйдзецца ехаць у іншы аэрапорт, перасадка нязручная. Але іншых варыянтаў не было. Што я думаю пра забарону палётаў? Я ня ведаю. Нават не цікавіўся асабліва, толькі атрымаў паведамленне, што мой рэйс адмянілі. Трэба паглядзець, як доўга гэта працягнецца».
Новая чыгунка за 150 мільёнаў і бразільскія самалёты
Яшчэ адносна нядаўна дабрацца да аэрапорту з Мінску можна было і цягніком праз Смалявічы. Пасля яго адмянілі – старая чыгуначная ветка была нязручная, а праз будоўлю новай узлётна-пасадачнай паласы яе ўвогуле прыйшлося разбіраць.
У канцы 2019 году кіраўнік Мінтрансу Аляксей Аўраменка расказаў аб праектаванні новай чыгункі ад станцыі Гарадзішча і будучы запуск па ёй «Аэраэкспрэса» з сучаснымі цягнікамі. Неабходнасць будаўніцтва міністр звязваў з павелічэннем пасажырапатоку. Дарога па той чыгунцы павінна была займаць 35 хвілін (маршруткай ад вакзалу ехаць каля гадзіны). Кошт праекту ацэньваўся ў 150 мільёнаў долараў, да яго фінансавання збіраліся прыцягваць інвестараў, у тым ліку прыватныя банкі.
Аўтобус тым часам пад’язджае да аэрапорту. Паркоўкі перад ім запоўненыя. Як аўтамабільныя (што звыкла), так і месца стаянкі для самалётаў справа ад асноўнага будынку. Гэта ўжо не такі звычайны малюнак. Побач са старым «Боінгам» стаяць два новыя бразільскія Embraer 195-E2, набыццём якіх нядаўна хваліўся генеральны дырэктар «Белавія» Ігар Чаргінец. Самалёты бралі новымі ў лізінг, «Белавія» збіралася выкарыстоўваць іх на рэйсах у Лондан, Барселону, Мюнхен, Парыж, Амстэрдам, Сочы, Нур-Султан. Цяпер бразільскім лайнерам свецяць хіба што два апошнія з гэтых кірункаў.
Cancelled – першае, што кідаецца ў вочы на вялікім сінім табло вылетаў у вялікай залі аэрапорту. Такія надпісы чырвонымі літарамі, напераменку па-ангельску, па-беларуску і па-кітайску, высвечваюцца насупраць нумароў рэйсаў у Варшаву і Амстэрдам. Калі адлёты змяняюцца назвамі блізкіх прылётаў – тыя ж чырвоныя літары высвечваюцца насупраць Мілана і, нечакана, Калінінграда. Расейскі анклаў пацярпеў праз закрыццё для беларускіх самалётаў паветранай прасторы Польшчы і Літвы. Даляцець туды з Менску без перасадак можна цяпер толькі кругам праз Латвію і Балтыйскае мора.
«Беларусь встречает гостей»
Сярод неадмененых рэйсаў – Ташкент, Багдад, Нур-Султан, Ерэван, Тбілісі, Растоў-на-Доне і Энфіда. Пра апошні Гугл падказвае, што гэта невялікі аэрапорт у Тунісе, папулярны для турыстычных чартэраў. Вялікі натоўп адпачывальнікаў акурат збіраецца каля стойкі рэгістрацыі. На вылет і прылёт 27 траўня толькі адзін рэйс у краіны Еўразвязу. Не здаецца пакуль Таллін, Латвія ранкам дазволіла «Белавія» выкарыстоўваць для транзіту сваю паветраную прастору. Пакуль незразумела, як надоўга.
«Нам пашанцавала, што мы паспелі з Вільні прыляцець да ўсяго гэтага, – размаўляюць побач са мной два хлопцы. – Зараз можна назад выехаць будзе раз на 6 месяцаў. Там, магчыма, зноў самалёты пачнуць лётаць».
Хлопцы былі па справах у Маскве. Самі з Беларусі, але даўно жывуць у Літве, маюць там дазвол на жыхарства. Збіраліся скарыстацца перасадкай у Мінску, але цяпер прыйдзецца ехаць па зямлі. Калі б не афіцыйны статус у Вільні, то вяртанне дадому магло б зацягнуцца надоўга.
У гэты час у тэлеграм-каналах зʼяўляюцца навіны пра адмену палётаў «Белавія» у Варшаву, Мілан, Амстэрдам, Рым, Франкфурт, Берлін, Мюнхен, Гановэр, Вену, Брусель і Барсэлону. Чырвоныя надпісы Cancelled насупраць гэтых кірункаў, паводле паведамлення авіякампаніі, будуць вісець на табло вылетаў да канца кастрычніка.
А ў Нацыянальным аэрапорце і так пуста. Ажыўленне толькі каля стоек рэгістрацыі і побач з абменнікамі. Навокал арабская мова, усходнія твары і кітайскія іерогліфы. Да століка ў пустой кавярні, пабачыўшы кліента, адначасова падбягаюць адразу дзве афіцыянткі. Выпіць амерыкана коштам амаль два долары можна з відам на вялікі надпіс «Беларусь встречает гостей», зроблены кветкамі на зялёнай клумбе. Адразу за ім білборд з паведамленнем, што «2021 год – год народнага адзінства».
Тым часам новае паведамленне: у Мінску адмянілі чэмпіянат Еўропы па велатрэку. Яго ўдзельнікі не захацелі ехаць у Беларусь.
24 траўня лідары краін Еўразвязу прапанавалі спыніць любыя авіязносіны з Беларуссю пасля інцыдэнту з самалётам Ryanair 23 траўня.
Поделиться ссылкой:


title: Новая версія: паведамленне пра мініраванне самалёту Ryanair паступіла са Швейцарыі

maintext:
У Доме Ураду ў Менску 26 траўня адбылася сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з парламентарыямі, членамі Канстытуцыйнай камісіі і прадстаўнікамі органаў дзяржкіравання, паведамляе прэс-служба.
На паседжанні Лукашэнка распавёў, што паведамленне аб мініраванні самалёта Ryanair, які «прымусілі» прызямліцца ў Мінску 23 траўня, паступіла са Швейцарыі, паведамляе “Белсат”.
У сваёй прамове Лукашэнка таксама сказаў, што ў бліжэйшы час «мы вам прадставім усё, што яны нагаварылі. У тым ліку і нядаўна затрыманыя».
Раней дырэктар дэпартаменту авіяцыі Міністэрства транспарту Беларусі Арцём Сікорскі казаў, што паведамленне аб «мінаванні» самалёту прыйшло на электронную пошту Нацыянальнага аэрапорту ад ХАМАСа. Але сама групоўка ХАМАС адмаўляе сваю датычнасць:
«Гэта абуральна і дэманструе архаічнае мысленне [беларускага ўрада], які не разумее, што зараз мы жывем у век свабодных СМІ, і што існуе міжнароднае грамадскае меркаванне, якое больш не прымае падобныя метады», – заявіў намеснік кіраўніка палітбюро палестынскага руху Муса Абу Марзук.
Таксама Лукашэнка выказаўся пра сітуацыю з амбасадаю Латвіі, сказаўшы, што «Беларусь паступіла гэтак, як паступае суверэнная дзяржава».
Нагадаем, што 24 траўня ў Рызе мэр гораду і кіраўнік латвійскага МЗС замянілі чырвона-зялёны сцяг на бел-чырвона-белы. Сцяг змянілі ў тым месцы, дзе вывешаныя сцягі краінаў-удзельніц хакейнага чэмпіянату свету. У адказ на гэта Беларусь выслала пасла Латвіі, а разам з ім увесь дыпламатычны персанал. Латвія адказала тым жа.
Поделиться ссылкой:


title: ГУБАЗіК: Падпіска на экстрэмісцкія тэлеграм-каналы цягне адміністрацыйную адказнасць. Адвакаты рашуча пярэчаць

maintext:
У сваім тэлеграм-канале ГУБАЗіК нагадаў спіс 40 тэлеграм-экстрэмістаў. І дадаў: падпіска на каналы і чаты, прызнаныя экстрэмісцкімі, цягне адміністрацыйную адказнасць. Атрымліваецца, людзей ужо можна караць проста за тое, што яны чытаюць не тыя тэлеграм-каналы? «Наша Ніва» папрасіла адвакатаў пракаментаваць гэтае папярэджанне ад сілавікоў.
«Адказнасць за дзеянні ў дачыненні да інфармацыйнай прадукцыі, уключанай у рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў, прадугледжана адміністрацыйным заканадаўствам, а менавіта ч. 2 арт. 19.11 КаАП (для фізічных асоб — штраф да 20 базавых велічынь, для ІП — ад 20 да 50 базавых велічынь, для юрыдычных асоб — ад 50 да 200 базавых велічынь). Разам з тым правапарушэннем лічацца распаўсюд такой прадукцыі, а таксама яе выраб, захоўванне і перавозка з мэтай яе распаўсюду.
Адпаведна, за падпіску на экстрэмісцкія тэлеграм-каналы можна пакараць, толькі калі будзе даказана, што асоба перадала іншаму прадукцыю, якую публікуюць гэтыя каналы, альбо мела намер яе каму-небудзь перадаць».
Адвакат Марына Юдзенка (адвакацкае бюро «Брагінец і Партнёры») таксама адзначыла: важная наяўнасць мэты распаўсюду забароненай інфармацыі.
«Артыкуле 19.11 КаАП утрымлівае вычарпальны пералік дзеянняў з інфармацыйнай прадукцыяй, уключанай у рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў, якія цягнуць адміністрацыйную адказнасць, — каментуе Марына Юдзенка. — Тым, што цягне адміністрацыйную адказнасць, з’яўляецца не само па сабе захоўванне інфармацыйнай прадукцыі. Супрацьпраўным з’яўляецца менавіта захоўванне з мэтай распаўсюду.
Пад распаўсюджваннем варта разумець перасылку, рэпост, іншыя спосабы давядзення да ведама хоць бы адной асобы незалежна ад спосабу. Наяўнасць названай мэты абавязковая для таго, каб канстатаваць наяўнасць складу адміністрацыйнага правапарушэння».
Адвакат Андрэй Мачалаў выказаўся коратка:
«Гэта немагчыма па законе. Глядзіце 19.11 КаАП. Падпіска — гэта яшчэ не значыць распаўсюд».


title: Экс-адвакат Марыі Калеснікавай: «У аэрапорце каля гадзіны трэслі рэчы…»

maintext:
Людміла Казак распавяла «Народнай Волі», як правяла тры месяцы пасля пазбаўлення адвакацкай ліцэнзіі, пра магчымы ад’езд у іншую краіну і праблемы на мяжы.
19 лютага гэтага года кваліфікацыйная камісія па пытаннях адвакацкай дзейнасці Міністэрства юстыцыі прыняла рашэнне аб пазбаўленні ліцэнзіі Людмілы Казак, якая была адвакатам Марыі Калеснікавай.
На думку камісіі, Казак дыскрэдытавала званне адваката, што выявілася ў здзяйсненні адміністрацыйнага правапарушэння паводле арт.23.4.
Нагадаем: Людмілу Казак невядомыя затрымалі 24 верасня мінулага года па дарозе ў суд, гвалтоўна пасадзілі ў аўтамабіль без апазнавальных знакаў і даставілі ў Цэнтральнае РУУС, дзе было аформлена яе затрыманне і складзены пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні паводле арт.23.4 КаАП, а таксама праведзены асабісты вобшук, у выніку якога былі канфіскаваны дакументы і прадметы, якія змяшчалі адвакацкую таямніцу. Ноч Казак правяла ў ІЧУ на Акрэсціна, суд прызнаў яе вінаватай у непадпарадкаванні патрабаванням супрацоўнікаў міліцыі пры затрыманні.
– З лютага я не працую па спецыяльнасці, – кажа Людміла Сяргееўна. – Вольнага часу хапае, таму асвойваю новыя прафесіі. Вывучаю мовы, крыху адпачыла за мяжой, каб, як кажуць, перазагрузіцца. А зараз буду прадметна займацца пошукам працы па спецыяльнасці.
Хаця, мяркуючы па апошніх звестках з адвакатуры, рэпрэсіўны механізм у дачыненні да адвакатаў, які запусцілі яшчэ ў кастрычніку мінулага года, працуе.
Тым не менш ёсць прапановы, людзі ўвайшлі ў маё становішча…
– Некаторыя вашы калегі, якіх таксама пазбавілі ліцэнзіі, з’ехалі за мяжу. Не было такога жадання?
– Пакуль не было. Тым больш што я працягваю сачыць за тым, як разварочваюцца падзеі па справе маёй былой падабароннай Марыі Калеснікавай. Хачу ў Беларусі назіраць, як усё будзе адбывацца, а не здалёк. Таму, калі мяне не прымусяць пакінуць краіну, застануся тут.
– А замежныя мовы вывучаеце для будучай працы?
– Тут я пераследую некалькі мэтаў. Па-першае, трэба найбольш эфектыўна выкарыстаць вольны час.
Па-другое, добрае веданне замежных моў значна пашырае магчымасці для працаўладкавання ў будучым. Тое, што сёння ўсім трэба добра валодаць хаця б адной замежнай мовай, – гэта наогул не абмяркоўваецца.
– Вы якія вывучаеце?
– Вучу англійскую і нямецкую. Нейкія базавыя веды ўжо ёсць, але зараз трэба ўсё проста ўдасканаліць і адшліфаваць. Як кажуць, неабходна стрэсці пыл са сваіх старых ведаў.
Дарэчы, напрыканцы мінулага тыдня я вярталася дадому з адной замежнай краіны. Калі прыляцелі ў мінскі аэрапорт, з усяго самалёта асаблівая ўвага была толькі да мяне.
Каля гадзіны трэслі рэчы, і ведаеце, да чаго дачапіліся? Знайшлі ў мяне «Дапаможнік па вывучэнні нямецкай мовы». Гэты факт нават запісалі асобна ў пратакол. Як быццам знайшлі крамолу ў гэтым дапаможніку альбо ўбачылі ў кнізе нейкі знак, што я магу займацца чымсьці супрацьзаконным. Уся гэтая сітуацыя была неверагодна смешнай і неверагодна агіднай!
Дарэчы, дапаможнікі па вывучэнні англійскай мовы, якія ў мяне таксама былі, нікога не зацікавілі.
Таму, як бачым, нягледзячы на тое, што я ўжо пазбаўлена адвакацкай ліцэнзіі, увага да маёй персоны па-ранейшаму застаецца.
– Калі былі за мяжой, сачылі за тым, што адбываецца ў Беларусі?
– Безумоўна, як жа без гэтага?! Асабліва ўразіў напад на TUT.BY, хаця гэтага трэба было чакаць. Пад прэс ужо патрапілі многія грамадскія арганізацыі, а TUT.BY – гэта ўсё-такі самы масавы інфармацыйны партал, які чытаюць мільёны. Таму прагназуемы быў наезд на TUT.BY, хаця асабіста я не думала, што гэта будзе зроблена ў такой агрэсіўнай форме.
Увогуле, часам нават слёзы наварочваюцца на вочы, калі бачыш, што адбываецца ў краіне.
– Ці падтрымліваеце вы адносіны з калегамі, якія маюць ліцэнзію і працягваюць працаваць?
– Калі шмат гадоў адпрацаваў у адной арганізацыі з людзьмі, то так проста сувязі не губляюцца. Многія падтрымліваюць мяне, хаця робіцца гэта ціха, непублічна. Расправы працягваюцца, а людзі не хочуць губляць працу.
Напрыклад, днямі, паводле маёй інфармацыі, не быў атэставаны яшчэ адзін адвакат. Даведаліся, што ён паставіў подпіс пад нейкай петыцыяй. Аказваецца, гэта ўжо злачынства. Таму, напэўна, праз сіта пройдуць усе, хто нейкім чынам «засвяціў» сваю грамадзянскую пазіцыю.
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Святлана Ціханоўская аб'яўляе Міжнародную канферэнцыю аб новых выбарах у Беларусі

maintext:
Святлана Ціханоўская ініцыюе міжнародную канферэнцыю «Дэмакратычныя выбары для вырашэння крызісу ў Беларусі» 1-2 чэрвеня 2021 года. Мэта канферэнцыі — абмеркаваць, як прыйсці да датэрміновых выбараў прэзідэнта Беларусі для вырашэння крызісу і як іх правесці. Канферэнцыю праводзяць міжнародныя партнёры IFES (ЗША), International IDEA (Швецыя) і DRI (Германія) пад патранажам Ціханоўскай.
З боку Беларусі на канферэнцыі выступяць сама Святлана Ціханоўская, яе спецпрадстаўнік па выбарах Аляксандр Шлык, саветнік Франак Вячорка, член прэзідыума Каардынацыйнага Савета Вольга Кавалькова, кіраўнік НАУ Павел Латушка і іншыя прадстаўнікі грамадзянскай супольнасці.
Таксама ўдзел у канферэнцыі прымуць віцэ-прэзідэнт Еўрапарламента Клара Добрэў, кангрэсмен ЗША Біл Кіцінг, генеральны сакратар Парламенцкай Асамблеі АБСЕ Рабэрта Мантелла, генеральны сакратар міжурадавай арганізацыі International Idea Кевін Касас-Замора, кіраўнік ЦВК Грузіі Тамар Жванія, генеральны сакратар Асацыяцыі арганізатараў выбараў краін Еўропы Жолт Салнокі (Венгрыя), міжнародны эксперт па выбарах Уршула Гацек (Польшча) і іншыя.
Офіс Ціханоўская таксама прапанаваў ўдзел і прадстаўнікам рэжыму, у тым ліку кіраўніку адміністрацыі Ігару Сяргеенка, намесніку кіраўніка адміністрацыі Вользе Чупрыс, сябру Палаты прадстаўнікоў Святлане Любецкай.
Ціханоўская: «Захоп самалёта з Раманам Пратасевічам, знішчэнне TUT.by, самагубства 17-гадовага Дзмітрыя Стахоўскага, які не вытрымаў палітычнага пераследу, – гэта ўсё наступствы таго, што Лукашэнка сфальсіфікаваў выбары і трымае ўладу сілай.
Мы змагаемся за тое, каб спыніць гвалт, вызваліць палітвязняў і вярнуць у нашу краіну сумленныя, свабодныя выбары. Толькі выкананне ўсіх трох гэтых мэтаў можа комплексна вырашыць крызіс у Беларусі.
Мы ведаем, што да новых выбараў трэба рыхтавацца загадзя, і міжнародная канферэнцыя дапаможа нам у гэтым. Таму мы запрасілі да ўдзелу нашых замежных партнёраў, ЦВК дэмакратычных дзяржаў – яны гатовыя абменьвацца з намі вопытам. Гэта яшчэ раз даказвае, што міжнародная супольнасць закрывае свае дзверы для рэжыму, але адкрывае – для Беларусі і беларусаў.
Лукашэнка з гэтага часу ізгой ва ўсім свеце, ён не прызнаны ні ўнутры краіны, ні звонку. Дэмакратычныя лідары, у той жа час, прызнаныя народам Беларусі і міжнароднай супольнасцю, таму дыялог аб новых выбарах цяпер не толькі ў нашых інтарэсах, але і ў інтарэсах прадстаўнікоў рэжыму, якім самы час задумацца пра сваю будучыню. І мы ўжо выслалі ім персанальныя запрашэнні».
Поделиться ссылкой:


description: Беларусы патрабуюць неадкладнага расследвання абставінаў смерці 50-гадовага палiтвязня, якi памёр у шклоўскай калоніі. I развiтваюцца з яшчэ адным героем

title: Памяці Вітольда Ашурка: "Я выконваў свой грамадзянскі абавязак - пратэставаў супраць дзяржаўнага перавароту"

maintext:
Валеры Есіпёнак: «Вітольд, сябар мой. Памёр ты ў турме нібыта, бо вольным быў заўжды. Але ў сэрцы, усё чакаю сканчэння тэрміну твайго, бо як дамовіліся ў Вільні, сустрэнемся… а тут… Усё мы зробім, сябар. НЕ ХВАЛЮЙСЯ!»
Францішак Вячорка: «Вітольд Ашурак — сапраўдны беларускі патрыёт зь Бярозаўкі. Ён наш герой, які стаў ахвярай рэжыму, і рэжым нясе адказнасьць за яго дачасную сьмерць. Калі б не турма і не ганебны суд, ён бы быў на волі разам зь сям’ёй і сябрамі.
Нават у турме ён адчуваў сябе свабодным і чакаў хуткага вызваленьня. Вось што ён пісаў у адным са сваіх лістоў:
«А я не зрабіў нічога ганебнага, за што мне было б сорамна. Маё сумленне чыстае. Я не сылгаў, не скраў, не забіў. Я выконваў свой грамадзянскі абавязак — пратэставаў супраць дзяржаўнага перавароту. Калі мой мірны пратэст удзельнікі змовы лічаць злачынствам, то гэта сведчыць аб тым, што я рабіў усё правільна. Абсалютна не шкадую аб тым, што я зрабіў. Ганаруся кожнай хвілінай!»
Iгар Варашкевіч: «Паглядзіце ў вочы гэтага чалавека, там дабрыня і свет! І ён проста забіты за кратамі! Не важна, якімі сродкамі, — яго больш няма».
Валерия Боровец: «Вот с какими новостями нам сегодня засыпать и завтра просыпаться, и завтра засыпать, и послезавтра просыпаться, и так далее. Умер Витольд Ашурок. Красивый человек. Настоящий человек.
Умер, а нам — жить.
Сказать нечего. В эти жуткие моменты у меня в голове сидит одна и та же фраза. Когда на деревенских похоронах кто-то обязательно вопил: «Почему забирают лучших?» — моя бабуля всегда отвечала: «Потому что му***ки и на том свете никому не нужны».
Вечная память Человеку. Пусть ему будет там хорошо. Пусть нам тут перед ним когда-нибудь будет не так стыдно».
Darja Alpern Katkouskaja: «Пазнаёмілася з ім у 2006, калі забіралі яго ноччу пасля адсідкі за Плошчу ў Жодзіна і адвозілі на нашай машыне ў Ліду. Потым бачыла пасля Плошчы-2010 на ўправе пасля выхаду з Акрэсціна. Не магу паверыць. Проста не магу паверыць. Харошы такі, годны дзядзька. Быў».
Сяргей Будкiн: «Пераглядаю фота Вітольда Ашурка, у якога спынілася сэрца ў турме. Які ж быў светлы, пазітыўны і актыўны гэты чалавек.
За свае 50 год ён паспеў зрабіць шмат. Для сваёй Бярозаўкі, для Гарадзеншчыны. Для Беларусі. У тым ліку і ў плане захавання гістарычнай памяці. Разам з паплечнікамі Вітольд аднаўляў месцы, звязаныя з паўстаннем Каліноўскага, ставіў крыжы на месцы пахавання паўстанцаў.
Вялікая страта для Беларусі.
Вінаватыя ў гэтай смерці абавязкова атрымаюць сваё.
Вечная памяць».
Юрый Меляшкевіч: «Мы страцілі сябра — Вітольд Ашурак, чалавека якога нельга было зламаць. Моцны, выхаваны, абсалютна ідэйны. Божа, прымі яго душу…
Не забудзем не даруем! Вечная памяць герою!».
Виктор Горбачёв: «Беда за бедой. Небесная сотня…
Умер один из первых осужденных в стране за несогласие с выборами и тем, что «так жить нельзя». Сколько нам еще смертей родных и близких, чтобы понять — так жить нельзя! С каждым упущенных днем, небесная сотня все больше и больше. Но мы помним! Каждого. Земля пухом.
И прости. Прости нас и тех, кто так и не понял, что беда общая у всех».
Zmicier Saloszkin: «Спынілася сэрца» не дыягназ. Гэта тое самае, што «памёр». Так функцыянуе чалавечы арганізм, ён памірае праз астаноўку сэрца. Гэта не можа быць прычынай з медыцынскай кропкі гледжаньня. Павінна быць судова-медыцынскае заключэньне з-за чаго яно спынілася.
Вітольд быў выкшталцоны, далікатны і пазітыўны. Яго будзе нам не хапаць… Спачывай».
Святлана Ціханоўская: «Вітольд напісаў у лісце, што ўспрыняў 5 гадоў калоніі, як ацэнку «выдатна» за свой унёсак у вызваленне беларусаў. Я бязмерна захапляюся яго сілай духу і верай у правільнасць свайго выбару. Але мне вельмі балюча ад таго, што чалавек заплаціў за свой выбар жыццём і сустрэў смерць у няволі. Я выказваю спачуванні сям’і Вітольда. I я не ведаю такіх словаў, якіх будзе дастаткова, каб палегчыць ваш боль.
Я гляджу на нашых герояў, якія гадамі ваявалі за свабоду, пакуль многіх з нас не было побач з імі, і не магу адчуваць нічога, акрамя падзякі і шкадавання, што толькі цяпер мы ўсвядомілі, у якой краіне жывем. Але цяпер, калі мы прачнуліся, гэта стала нашым абавязкам – узяць адказнасць за будучыню і давесці справу да канца».


title: Максім Баграцоў: "Гэта абсалютны зашквар"

maintext:
Сябра асноўнага складу Каардынацыйнай рады Максім Баграцоў адзначае, што крымінальны пераслед ТАА «ТУТ БАЙ МЕДЫЯ» і іншых кампаній яшчэ раз прымусіць задумацца цяперашніх і патэнцыйных рэзідэнтаў ПВТ, ці вартыя хоць чагосьці льготы парка.
– Гэта ж не першы і нават не дзясяты званочак, – пракаментаваў Максім Баграцоў справу TUT.BY для «Еўрарадыё». – Тыя, хто цяпер застаўся тут працаваць, усведамляюць рызыкі, а тыя, у каго была магчымасць гэтымі рызыкамі не тлуміць сабе галаву, даўно не карыстаюцца беларускай юрысдыкцыяй і не адкрываюць тут бізнесаў.
Замест таго каб адміністрацыя ПВТ стала вырашаць пытанне з TUT.BY, прыходзіць ДФР, людзей арыштоўваюць або без папярэджання зацягваюць на допыт – гэта, вядома, праблема. Для сусветнай супольнасці – непрымальная практыка рашэння гаспадарчага або падатковага дыспуту. Гэта абсалютны зашквар і яшчэ раз гаворыць пра тое, што тут весці справы занадта рызыкоўна.
Поделиться ссылкой:


title: Сваякам аддалі цела Вітольда Ашурка: "забінтаваная галава ад макаўкі да носа, бачны толькі рот"

maintext:
Пра смерць Вітольда Ашурка стала вядома яшчэ ў пятніцу, але цела аддалі толькі ў аўторак. Родныя хочуць зладзіць пахаванне ужо 26 траўня і ад дадатковых экспертызаў адмаўляюцца.
Сяброўка сям’і Вольга Быкоўская расказала «Белсату», што ў Вітольда Ашурка «забінтаваная галава ад макаўкі да носа, бачны толькі рот». Быкоўская ездзіла забіраць цела разам з братам памерлага.
Сваякі вырашылі не рабіць дадатковых экспертызаў, бо не давяраюць магчымым вынікам і не хочуць зацягваць пахаванне. Пры тым жонцы памерлага заяўлялі, што Вітольд Ашурак памёр ад спынення сэрца, а яна кажа, што сэрца ў Вітольда было здаровае.
Пахаванне плануюць зладзіць заўтра, 26 траўня, у Бярозаўцы, дзе Вітольд нарадзіўся. Грамадскае развітанне будзе ў Доме быту (Навагрудская 8) з 9-й да 13-й гадзіны, а 14:00 пачнецца імша ў касцёле Спаслання Святога Духу. Пасля службы пачнецца пахаванне на гарадскіх могілках Бярозаўкі.
Поделиться ссылкой:


title: Родныя Рыгора Кастусёва ўпершыню атрымалі ад яго ліст

maintext:
Старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў, якога трымаюць у СІЗА КДБ па абвінавачванні ў спробе дзяржаўнага перавароту, напісаў дзецям, жонцы ды ўнукам. Гэта першыя весткі ад яго больш як за месяц зьняволення, піша “Радыё Свабода“.
Паводле Дзмітрыя Антончыка, зяця палітыка, Кастусёў на ўмовы знаходжання ў няволі не наракае. Піша, што ў яго былі праблемы са здароўем, але ім далі рады. Дзмітрый кажа, што ў цесця часта скача ціск. У лісце палітык адзначае, што глядзіць беларускае тэлебачанне і ведае, як яно асвятляе справу, у якой ён фігуруе. На ягоны погляд, «багата чаго пераварочваецца».
Дзмітрый кажа, што Рыгор Кастусёў шмат пытае, як родныя жывуць без яго. Непакоіцца пра агарод на вёсцы. У лістах пазначана, што яны напісаныя 14 і 15 траўня. Першы напісаў дарослым, а на наступны дзень — малым унукам.
Рыгора Кастусёва затрымалі ў Шклове 12 красавіка. У той жа дзень дачцэ следчы паведаміў, што ён у Мінску. 13 красавіка на лецішчы палітыка апэратыўнікі правялі вобшук і забралі кампутары, кнігі, носьбіты інфармацыі ды страйкбольны аўтамат. У кватэры дзеці прыкметаў ператрусу не заўважылі. На стале ляжала цыдулка з імёнамі, як яны мяркуюць, тых, хто яго затрымліваў.
22 красавіка стала вядома, што старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў, палітоляг Аляксандар Фядута і юрыст Юры Зянковіч абвінавачаныя ў змове з мэтай захопу дзяржаўнай улады неканстытуцыйным шляхам (ч.1 арт.357 Крымінальнага кодэксу). 30 кастрычніка КДБ назваў імёны дзевяці абвінавачаных. Гэта Аляксандар Фядута, Юры Зянковіч, Рыгор Кастусёў, Вольга Галубовіч, Дзьмітры Шчыгельскі, Аляксандар Перапечка, Павал Кулажанка, Віталь Макаранка, Ігар Макар. Акрамя Фядуты, Зянковіча і Кастусёва, у няволі трымаюць Вольгу Галубовіч.
Поделиться ссылкой:


title: Судзілішча за бел-чырвона-белы фон на карціне Алеся Пушкіна

maintext:
У Гродна суд пастанавіў закрыць Цэнтр гарадскога жыцця. Прычына – «ажыццяўляе забароненую дзейнасць». Гэта прастора, якая гуртавала творчых, актыўных, ініцыятыўных людзей. Летась тут збіраліся і працавалі валанцёры «ByCovid», якія дапамагалі гарадзенскім медыкам у барацьбе з пандэміяй каронавірусу. Пасля выбараў-2020 тут выступалі звольненыя акторы гарадзенскіх тэатраў, паведамляе Белсат.
З ініцыятываю зліквідаваць папулярны ў горадзе культурна-асветніцкі цэнтр выступіў пракурор Уладзімір Клішын. У адной з працаў мастака Алеся Пушкіна, якая экспанавалася ў Цэнтры, ён пабачыў прыкметы экстрэмізму. Дырэктара ўстановы Паўла Мажэйку за гэта затрымалі на 72 гадзіны. Алесь Пушкін пад вартаю паўтара месяца, супраць яго завялі крымінальную справу. Суддзя Абласнога эканамічнага суда Гродна Аліна Баклажэц пастанавіла: Цэнтр гарадскога жыцця зліквідаваць да 12-га жніўня.
«Дзве мэты пераследуе ўлада з гэтым працэсам. Па-першае, гэта ліквідацыя і спыненне дзейнасці свабоднай творчай культурніцкай прасторы, непадкантрольнай у Горадні. А таксама прычына вось такіх судзілішчаў – гэта, я перакананы, бел-чырвона-белы фон на карціне Алеся Пушкіна», – кажа дырэктар Цэнтру гарадскога жыцця Павел Мажэйка.
У падтрымку Цэнтру пад адкрытым зваротам падпісаліся больш за 1200 чалавек. За 5 гадоў працы гэтая прастора стала культавым месцам для ініцыятыўных гарадзенцаў.
«Фактычна ўсё ўжо закрыта і манапалізавана дзяржавай. Туды няма ўваходу людзям з па-за сістэмы. Гэта апошняе месца, якое заставалася, і каля яно знікне – гэта будзе вялікая страта для гораду», – упэўнены галоўны рэдактар HRODNA.LIFE Аляксей Шота.
«Тут дапамагаюць усім актыўным людзям – бескарысна і без цэнзуры. Абсалютна ўнікальнае месца, якое сапраўды з‘яўляецца цэнтрам гарадскога жыцця – не фармальным, а праўдзівым цэнтрам гарадскога жыцця, які дапамагаў усім. У тым ліку мастакам, якія больш нідзе не маглі выставіцца», – падкрэсліла мастачка Ірына Варкулевіч.
У Цэнтры гарадскога жыцця ладзілася шмат асветніцкіх і адукацыйных імпрэзаў: круглыя сталы, дыскусіі, лекцыі. Вялікая ўвага надавалася беларускай гісторыі ды яе папулярызацыі.
«Для многіх Цэнтр быў месцам прэзентацыі, напрыклад, сваіх навуковых манаграфій, месцам сустрэчы з гісторыкамі і размоў пра сур’ёзныя рэчы. Канечне, грамадская арганізацыя не можа быць цэнтрам акадэмічнага жыцця, але ў нашых умовах можна казаць, што ў пэўныя моманты Цэнтр гарадскога жыцця сапраўды быў цэнтрам акадэмічнай навукі ў Горадні», – успамінае доктар гістарычных навук, прафесар Алесь Смалянчук.
У Цэнтры гарадскога жыцця адбылося больш за 250 культурніцкіх і асветніцкіх імпрэзаў, каля 70-ці выставаў, прайшло больш за сотню прэзентацыяў, а таксама творчых сустрэчаў, майстар-класаў, кінафестываляў, навуковых канферэнцыяў, канцэртаў, сустрэчаў з літаратарамі.
Поделиться ссылкой:


title: Як хлопчыка, які выратаваў брата з агню, дзяржСМІ зрабілі героем для прапаганды

maintext:
12-гадовы Рома з Мядзельскага раёна, які вынес з палаючага дома маленькага брата, цяпер знаходзіцца ў Мінску ў Рэспубліканскім апёкавым цэнтры. Дзяржаўныя СМІ падкрэсліваюць, што сітуацыю на кантролі трымае асабіста Лукашэнка, і актыўна выкарыстоўваюць гісторыю хлопчыка для сваёй прапаганды, піша “Новы Час”.
Праўда, чамусьці ўхапіліся за яе толькі праз тыдзень пасля трагедыі.
Праз тыдзень пасля трагедыі, піша the-village.me, больш за палову сённяшніх публікацый у праўладных тэлеграм-каналах прысвечаны відэазваротам, якія запісалі ў падтрымку Ромы прыхільнікі рэжыму — тэлевядучыя, артысты і сілавікі: Руслан Аляхно, Дзмітрый Рабаў і іншыя. У тэлеграм-канале мінскай міліцыі з’явіўся відэазварот нават ад кіраўніка мінскага АМАПа Дзмітрыя Балабы.
Выглядае так, што прапагандысты вырашылі зрабіць з хлопчыка Ромы свайго героя ў процівагу Раману Бандарэнку, які стаў героем для пратэстоўцаў. Вось якая публікацыя нядаўна з’явілася ў тэлеграм-канале вядучага СТВ Рыгора Азаронка:
У іншай сваёй публікацыі Азаронак піша: «Рома Когодовский — маленький мальчик — молча, сквозь огонь и стекло, нёс своего брата. Это Белорус. А есть Света Чеботарь. Змагарка. В глазах — наглость и полное отсутствие интеллекта». Гэтую публікацыю сабе перапосціў і ГУБАЗіК.
Пры гэтым праўладныя тэлеграм-каналы абвінавачваюць незалежныя СМІ ў тым, што яны не звяртаюць увагі на сапраўднага героя, не тое што яны.
А TUT.BY толькі за суткі сабраў 40 тысяч рублёў для пацярпелай сям’і
Галоўны рэдактар TUT.BY Марына Золатава на гэтыя абвінавачванні апублікавала адказ:
Поделиться ссылкой:


title: Аднаўленне касцёла - важная справа для беларусаў

maintext:
Ваколіцы Будслава 11 мая агучвалі сірэны пажарных машын. Велічнае аблічча аднаго з найважнейшых для каталікоў Беларусі будынкаў ахутаў дым ад пажару. Праз амаль чатыры стагоддзі пасля з’яўлення ў гэтым месцы першага каменнага касцёла мясцовыя жыхары ўсурʼёз спалохаліся, што могуць страціць сваю святыню.
Калі прыехалі ратавальнікі, то выявілі задымленне на верхніх паверхах касцёла. Але, сіламі мясцовага аддзялення МНС з полымем справіцца не атрымалася і ў Будслаў прыехала дапамога з Мядзельскага, Вілейскага, Докшыцкага, Астравецкага раёнаў і Мінска – не менш за дзясятак машын. Пакуль адны ратавальнікі працавалі на вышыні, іншыя на зямлі рыхтавалі кіслародныя балоны, піша TUT.BY.
Удалося выратаваць іконы, кнігі і іншыя каштоўныя рэчы. Раніцай паведамлялася, што прыхаджане выратавалі арган. Аказалася, гэта быў маленькі перанасны інструмент. Другі, створаны ў 1771 годзе віленскім майстрам Ніколаусом Янцанам, застаўся ў касцёле. Да яго і да алтара, па словах ксяндза, ў пажарных была асаблівая ўвага: на месцы дзяжурылі некалькі ратавальнікаў і ахоўвалі інструмент ад вуглёў, што сыпаліся са столі.
У Будслаў з’ехаліся і мінскія ксяндзы, епіскап Казімір Велікаселец, былы арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, старшыня Канферэнцыі каталіцкіх епіскапаў Алег Буткевіч.
– Арган жывы, але ён цяпер увесь мокры, яго трэба будзе хутка разабраць. Нам тэлефанавалі спецыялісты, арганісты – яны гатовыя ў бліжэйшы час гэтым заняцца, – распавядае ксендз Дзмітрый Дубовік. – Маючы справаздачы абследавання касцёла, ведаю, што цагляны звод можа вытрымаць вялікую вагу. Але мы не ведаем, наколькі ўсё пацярпела ад жару. Да таго ж там усё мокрае. Усё трэба ў бліжэйшы час сушыць. Самае балючае пытанне – гэта арган, драўляны алтар і жывапіс. А наша жывапіс – гэта цуд для Беларусі.
Пажарныя змагаліся з агнём і пасля адшуквалі асобныя цьмеючыя агмяні на працягу шасці гадзін. Лакалізацыя ўскладнялася тым, што першапачаткова гарэлі драўляныя канструкцыі ў схаваных пустэчах паміж элементамі перакрыцця і пакрыцця, паведамляла прэс-служба МНС.
Поделиться ссылкой:


description: Журналіст Ілля Дабратвор з пяццю дзецьмі з'ехаў з Беларусі. Аб гэтым ён паведаміў на сваёй старонцы ў facebook.  Яго жонка, журналістка-фрылансерка Інна

title: Сям’я журналіста Дабратвора з’ехала з Беларусі

maintext:
Журналіст Ілля Дабратвор з пяццю дзецьмі з’ехаў з Беларусі. Аб гэтым ён паведаміў на сваёй старонцы ў facebook. Яго жонка, журналістка-фрылансерка Інна Дабратвор, была вымушана з’ехаць раней, пад пагрозай крымінальнай справы.
У красавіку Іну Дабратвор судзілі адразу па трох пратаколах ч. 3 арт. 24.23 КаАП. Падставай сталі партрэты Віктара Бабарыкі, Святланы Ціханоўскай, Марыі Калеснікавай і выява «Пагоні» на вокнах уласнай кватэры.
Суддзя Заводскага раёна Мінска Алена Някрасава расцаніла гэта як несанкцыянаваны пікет і прысудзіла жанчыне штраф 5800 рублёў.
Мінгарсуд 19 красавіка скараціў памер спагнання на 50 базавых (на 1450 рублёў, да 4350 рублёў).
Поделиться ссылкой:


maintext:
На гэтым тыдні ў Магілёўскім абласным судзе быў абвешчаны прысуд па крымінальнай справе супраць сямі палітвязняў.
Сустаршыня аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя» Павел Севярынец, актывісты Яўген Афнагель і Андрэй Войніч асуджаны на 7 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму, Павел Юхневіч, Дзмітрый Казлоў і Максім Вінярскі – на 5 гадоў, грамадская актывістка Ірына Шчасная – на 4 гады калоніі агульнага рэжыму.
«Народная Воля» звярнулася да кіраўнікоў апазіцыйных партый з пытаннем:
Што ваша партыя будзе рабіць для вызвалення з-за кратаў Паўла Севярынца і іншых палітвязняў?
Віталь РЫМАШЭЎСКІ, сустаршыня аргкамітэта па стварэнні партыі «Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя»:
– Адзін з нямногіх інструментаў па вызваленні палітвязняў – гэта зварот да беларускай грамадскасці і міжнароднай супольнасці. Усе нашы міжнародныя партнёры ўжо таксама робяць заявы з нагоды прысуду Паўлу Севярынцу і іншым вязням.
Таксама мы стараемся дапамагаць сям’і Паўла, пішам яму лісты, што вельмі важна для чалавека, які знаходзіцца за кратамі.
Салідарнасць з вязнямі – гэта адзінае, што нам сёння застаецца. Калі выйдзем на вуліцу з нейкімі акцыямі пратэсту, то гэта толькі дадасць новых палітвязняў.
Можна, безумоўна, падаць заяўку на пікет, каб яго афіцыйна дазволілі, але гэта бессэнсоўна. Падавалі заяўкі і на правядзенне акцыі на Дзень Волі, і на «Чарнобыльскі Шлях», але дазволу так і не атрымалі. А заяўнікаў яшчэ і на «суткі» адправілі.
Я перакананы: тое, што зараз адбываецца ў краіне, не будзе цягнуцца вечна, і Павел разам з іншымі палітвязнямі выйдуць на волю раней часу.
Сяргей ЧЭРАЧЭНЬ, старшыня партыі «Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада»:
– Я і мая арганізацыя займаемся тым, што спрабуем звесці за адзін стол бакі, якія знаходзяцца ў супрацьстаянні. Патрэбны канструктыўны дыялог.
Мы жывём у таталітарным рэжыме. Улада паказвае беларусам, хто ў доме гаспадар, якому абсалютна ўсё дазволена. На сённяшні момант гэта наша сумная рэчаіснасць.
Усе разумеюць, што тыя палітвязні, якія знаходзяцца за кратамі, – гэта людзі, якія пацярпелі за права на празрыстыя выбары, за тое, каб жыць у новай свабоднай Беларусі. І мы ўсе супраць неапраўдана жорсткіх прысудаў тым, каго судзілі і судзяць па палітычных справах.
Таму зараз падтрымліваем сувязь з тымі арганізацыямі, якія спрабуюць арганізаваць перамоўны працэс з удзелам Расіі, Еўрасаюза, ЗША. Гэта праца вядзецца ўжо працяглы час, хаця, шчыра кажучы, не ўсё атрымліваецца хутка і так, як хацелася б. Мяркую, толькі дыялог можа паспрыяць вызваленню палітвязняў.
Сяргей КАЛЯКІН, лідар Беларускай партыі левых «Справядлівы свет»:
– Мяркую, не трэба засяроджваць увагу толькі на Севярынцу, бо за кратамі ў нас сёння знаходзяцца сотні палітычных зняволеных.
Усе ведаюць нашу пазіцыю, мы неаднаразова рабілі заявы, у якіх заклікалі вызваліць палітвязняў. Але ж заявы не могуць паўплываць ні на рашэнне суда, ні на пракуратуру.
Пакуль мы, на жаль, не можам зрабіць самае галоўнае – не можам устанавіць у краіне закон, у адпаведнасці з якім вызначалася б віна чалавека.
Таму для вызвалення палітвязняў найперш патрэбна салідарнасць унутры Беларусі і за яе межамі. Павінен працаваць закон. Без гэтага складана некага вызваліць. І я сёння не бачу магчымасцяў ні ў нашай партыі, ні ў любой іншай зрабіць нейкія канкрэтныя крокі па вызваленні людзей, якія знаходзяцца за кратамі.
Гэта комплексная праца, у тым ліку і насельніцтва. Вельмі важна, каб была салідарная дзейнасць грамадства.
Ігар БАРЫСАЎ, старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада):
– У краіне зараз зусім не працуе закон, і ўся апазіцыя знаходзіцца па-за законам. Таму, якія б крокі мы ні прадпрымалі, якую б салідарную падтрымку ні аказвалі нашым сябрам, на жаль, гэта нагадвае груканне ў зачыненыя дзверы.
Каля сотні сябраў нашай партыі пасля 9 жніўня мінулага года так ці інакш пацярпелі за ўдзел у масавых мерапрыемствах. Калі мы можам дапамагчы юрыдычнымі кансультацыямі або матэрыяльнай падтрымкай – спрабуем гэта рабіць. Толькі такім чынам, відаць, і можам нешта зрабіць для тых, хто патрапіў пад рэпрэсіі.
Аляксей ЯНУКЕВІЧ, намеснік старшыні Партыі БНФ:
– Трэба казаць не пра тое, што можа зрабіць партыя для вызвалення вязняў, а пра тое, што можа зрабіць для гэтага кожны беларус. Нават ва ўмовах жорсткага ціску на грамадства людзі могуць праяўляць салідарнасць – падтрымліваць і вязняў, і іх сем’і.
Мяркую, кожны грамадзянін Беларусі, які клапоціцца пра будучыню краіны, можа выказаць падтрымку палітычным зняволеным.
Партыя – гэта людзі. Таму тое, пра што я казаў вышэй, тычыцца і ўсіх нашых партыйцаў. А вось нейкіх вулічных акцый у падтрымку палітвязняў мы не плануем.
Дзмітрый КУЧУК, старшыня Беларускай партыі «Зялёныя»:
– Ад нас вызваленне палітвязняў не залежыць. Мы, безумоўна, прымалі з гэтай нагоды заявы і рэзалюцыі, але хто да іх прыслухоўваецца? Рэальных рычагоў уплыву на ўлады ці следчыя органы мы не маем.
Адзінае, што можам зрабіць, – будзем узнімаць тэму палітвязняў на міжнародным узроўні. Будзем даносіць інфармацыю да сваіх партнёраў у іншых краінах і, магчыма, такім чынам зможам у пэўным сэнсе паўплываць на сітуацыю.
Леў МАРГОЛІН, сябра палітсавета Аб’яднанай грамадзянскай партыі:
– Калі вы добра ведаеце, што зараз адбываецца ў краіне, то самі зможаце адказаць і на пытанне, што ў гэтых умовах можа зрабіць партыя, а што немагчыма.
Безумоўна, можна зрабіць заяву з патрабаваннем вызвалення палітвязняў, і мы такія завы робім ледзь не кожны тыдзень. У краіне, у якой фактычна не дзейнічаюць законы, больш нічога зрабіць нельга.
Сяргей ПАПКОЎ, намеснік старшыні партыі КХП–БНФ:
– Абмяркуем гэтае пытанне са сваімі сябрамі. Пакуль што яго не было ў парадку дня.
Апытанне праводзіў Алесь СВЯТЛАНІЧ.
Публікацыя – з № 39 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Адкрыты зварот прадстаўнікоў медыясектара да беларускіх уладаў 3 мая цывілізаваны свет адзначаў Сусветны дзень свабоды прэсы. А ўжо назаўтра, 4 мая,

title: Спыніць “паляванне на ведзьмаў”!

maintext:
3 мая цывілізаваны свет адзначаў Сусветны дзень свабоды прэсы. А ўжо назаўтра, 4 мая, Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь вынесла афіцыйнае папярэджанне рэгіянальнай газеце Intex–press з Баранавічаў — за публікацыю інтэрв’ю са Святланай Ціханоўскай. Адначасова “Белпошта” адмовілася ўключаць газету ў падпісны каталог, а “Белсаюздрук” — прадаваць праз кіёскі.
Каторы месяц беларускія ўлады падвяргаюць дыскрымінацыі незалежнае грамадска-палітычнае выданне “Народная Воля”. Днямі рэдакцыя ў чарговы раз спрабавала прарваць блакаду і наладзіць тыражаванне газеты ў любой дзяржаўнай альбо прыватнай друкарні. Усе намаганні аказаліся марнымі — былі спрэс адмоўныя адказы.
З праблемамі друку і распаўсюду сутыкнуліся “БелГазета”, “Свободные новости Плюс”, “Комсомольская правда” в Беларуси”, “Новы Час”, “Газета Слонімская”, “Брестская газета”.
Большасць з іх прыпынілі выхад у друкаванай форме і перайшлі ў інтэрнэт. Але ж і там свабода выказвання жорстка абмяжоўваецца. Партал TUT.BY пазбаўлены статусу сеткавага СМІ. Улады блакавалі доступ да большасці незалежных інтэрнэт-выданняў, пераследуюць блогераў, адміністратараў YouTube- і Telegram-каналаў, мясцовых чатаў, каментатараў сацсетак.
Узмацніўся і ціск на журналістаў. Амаль 500 затрыманняў і 100 арыштаў толькі за мінулы год! Іх паўсядзённа пераследуюць за выкананне прафесійных абавязкаў. Сёння за кратамі па крымінальных справах знаходзяцца 11 журналістаў. Трое з іх — Кацярына Андрэева (Бахвалава), Дар’я Чульцова і Кацярына Барысевіч — ужо асуджаныя да пазбаўлення волі толькі за тое, што займаліся звычайнай журналісцкай працай.
Не можа не выклікаць трывогу такі факт: заканадаўства ў галіне СМІ рэзка пагаршаецца. Улады імкнуцца перавесці журналістыку ў сферу абслугоўвання. Дзяржаўныя медыя ўсё часцей і часцей выкарыстоўваюць жорсткую мову варожасці, абвінавачваюць ва ўсіх злачынствах людзей, якія не могуць сябе абараніць, распаўсюджваюць пад выглядам інфармацыі хлуслівую прапаганду, у тым ліку прарасійскай арыентацыі (і гэта за кошт дзяржаўных сродкаў Рэспублікі Беларусь), з’яўляюцца фактычна “інфармацыйнымі кілерамі”.
Мы, прадстаўнікі медыясектара, заклікаем дзяржаўныя ўлады спыніць “паляванне на ведзьмаў”. Права на выказванне ўласнага меркавання зацверджанае ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь і ў шматлікіх міжнародных дакументах, падпісаных нашай дзяржавай.
Патрабуем: – спыніць крымінальны пераслед журналістаў, вызваліць з-за кратаў усіх прадстаўнікоў медыя і іншых грамадзян, якія пазбаўленыя волі за выкананне прафесійных абавязкаў ці за выказванне свайго меркавання; – вярнуць недзяржаўныя грамадска-палітычныя медыя ў сістэмы друку і распаўсюду; – аднавіць доступ да сайтаў незалежных медыя ў краіне; – спыніць беспадстаўнае ўмяшальніцтва дзяржаўных органаў у дзейнасць СМІ і адміністрацыйны ціск на журналістаў і медыя.
ЗБОР ПОДПІСАЎ ПАД ЗВАРОТАМ ПРАЦЯГВАЕЦЦЦА. ПАДПІСАЦЬ МОЖНА ТУТ
Зварот ужо падпісалі:
Андрэй Бастунец, старшыня ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”
Іосіф Сярэдзіч, галоўны рэдактар газеты “Народная Воля”
Уладзімір Янукевіч, галоўны рэдактар газеты Intex-press
Мікалай Казловіч, галоўны рэдактар Onliner
Барыс Гарэцкі, намеснік старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў
Валеры Руселік, журналіст, блогер
Яніна Мельнікава, галоўная рэдактарка “Зялёнага партала”
Аляксей Дзікавіцкі, намеснік дырэктара “Белсат TV”
Аляксей Шота, галоўны рэдактар Hrodna.life
Iрына Крыловiч, рэдактар belrynok.by
Скрабунова Аліна, журналіст-фрылансер
Настасся Роўда, рэдактарка, кіраўніца аддзела рэкламы і маркетынгу “Нашай Нівы”
Таццяна Нядбай, літаратарка, праваабаронца, менеджарка культурных і медыйных праектаў
Мікола Канановіч, галоўны рэдактар “Газеты Слонімскай”
Ягор Марціновіч, галоўны рэдактар “Нашай Нівы”
Сяргей Скулавец, журналіст “Белсата”
Жанна Ногіна, сябра ГА “БАЖ”, журналiстка
Ірына Леўшына, дырэктар, галоўны рэдактар БелаПАН
Віктар Марчук, галоўны рэдактар газеты “Брэсцкая газета”
Андрэй Мялешка, журналіст, сябра ГА “БАЖ”
Арцём Гарбацэвіч, намеснік галоўнага рэдактара газеты “Наша Ніва”
Алена Якжык, шэф-рэдактар “Салідарнасці” (gazetaby.com)
Юлія Матузава, журналіст “Еўрарадыё”
Ірына Слаўнікава, прадстаўнік тэлеканала “Белсат” у Беларусі
Антон Сурапін, сябра Праўлення Беларускай асацыяцыі журналістаў
Андрэй Александровiч, галоўны рэдактар газеты “Белорусы и рынок”
Сергей Сацук, главный редактор “Ежедневника”
Аляксандр Уліцёнак, заснавальнік і шэф-рэдактар газеты “СНплюс. Свободные новости плюс”
Анна Якштас, главный редактор “Сильных Новостей”
Петр Кузняцоў, заснавальнік выданняў “Сильные новости – Gomel.Today” і Mogilev.Online
Алег Агееў, намеснік старшыні ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”
Снежана Погодина, журналист “Сильных новостей”
Таццяна Піскур, намеснiца дырэктара ТАА «Брэсцкая газета»
Аксана Палажэнец, рэдактар медыярэсурса DeafSportBelarus
Аксана Колб, галоўны рэдактар газеты “Новы Час”
Вольга Хвоін, кіраўнік інфармацыйнай службы ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”, рэдактар
Святлана Калінкіна, галоўны рэдактар «Белорусского партизана»
Дзіяна Серадзюк, журналістка газеты “Новы Час”
Вольга Невядомская, рэдактар “Віцебскага кур’ера news”
Таццяна Смоткіна, журналіст-фрылансер, сябра Рады ГА “БАЖ”
Дзмітрый Дзмітрыеў, фотакарэспандэнт газеты “Новы Час”
Валянціна Вештарт, сябра ГА “БАЖ”, журналіст
Прыходзька Алена, журналіст “Радыё Унэт”
Дзмітрый Ягораў, “Белсат”, журналіст
Андрэй Бука, Вэб-рэдактар “Крыніца.info”
Сяргей Пульша, намеснік рэдактара газеты “Новы Час”
Ганна Кручкова, журналіст, сябра ГА “БАЖ”
Ірына Купцэвіч, журналіст Reform.by
Аляксандр Зянкоў, журналіст-фрылансер
Марына Золатава, галоўны рэдактар TUT.BY
Георгі Станкевіч, паэт, настаўнік
Анатоль Санаценка, галоўны рэдактар “Бабруйскага кур’ера”, пісьменнік
Генадзь Шарыпкін, журналіст выдання “Белорусы и рынок”
Кiрыл Жываловiч, галоўны рэдактар “БелГазеты”
Аліна Коўшык, рэдактарка, “Белсат”
Ольга Шпарага, философка
Кастусь Шыталь, блогер, сябра ГА “БАЖ”
Кастусь Лашкевіч, журналіст, сябра “Беларускай асацыяцыі журналістаў”
Евгения Долгая, журналистка reform.by
Алена Насковіч, кіраўнік Лунінецкай філіі ГА “БАЖ”
Сяргей Ваганаў, ветэран журналістыкі, сябра Камісіі па этыцы ГА “БАЖ”
Дзмітрый Падбярэзскі, намеснік галоўнага рэдактара часопіса “Мастацтва”
Надежда Белохвостик, главный редактор MediaIQ
Фёдар Паўлючэнка, галоўны рэдактар Reform.by
Наталля Белiкава, кiраўнiк праектаў “Журналісцкая майстэрня Прэс-клуб”
Тамара Зенiна, журналіст “Салiдарнасцi”
Вітаўт Руднік, старшыня праўлення ГА “Цэнтр “Трэці сектар”
Наталля Правалiнская, галоўны рэдактар dev.by
Ігар Ільяш, журналіст, “Белсат”
Iна Дабратвор, выкладчык, журналіст-фрылансер
Николай Маминов, режиссер-документалист. Фотограф международных информационных агентств
Марына Харэвіч, журналістка БелаПАН
Тарас Тарналіцкі, рэдактар натыўных праектаў av.by, пазаштатны кінкрытык budzma.by
Катерина Синюк, платформа ИМЕНА (“ИменаМедиа”), учредитель, журналист
Александр Корнышев, совладелец “Витебский Курьер news”
Кривченя Владимир, журналист natatnik.by, член ГА “БАЖ”
Аляксандр Манцэвіч, “Рэгіянальная газета”, галоўны рэдактар
Ганна Аземша, рэдактар, “Белсат”
Зоя Хруцкая, намеснік галоўнага рэдактара «Рэгіянальнай газеты»
Наталля Макушына, журналістка
Зміцер Салаўёў, галоўны рэдактар “Магілёўскага рэгіёна” (6tv.by)
Мікола Бянько, журналіст, старшыня гомельскай філіі ГА “БАЖ”
Вольга Ермалаева-Франко, сябра ГА “БАЖ”
Анхела Эспіноса Руіс, паэтка, выкладчыца, публіцыстка
Мiла Поляк, заснавальніца EX-PRESS.BY
Алег Супрунюк, рэдактар сайта “Першы Рэгіён” (1reg.by)
Станислав Коршунов, журналист TUT.BY
Аляксандр Класкоўскі, кіраўнік аналітычных праектаў інфармацыйнай кампаніі БелаПАН
Алена Шабуня, журналіст-фрылансер
Ірына Новік, рэдактарка спецпраектаў Hrodna.life
Зміцер Казакевіч, журналіст-фрылансер
Андрэй Лянкевіч, фотажурналіст
Грудницкий Сергей, обозреватель «Интерфакс-Запад»
Пётр Гузаеўскі, галоўны рэдактар газеты “Ганцавіцкі час”
Юлія Катаржынская, менеджарка, сябра Праўлення ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”
Аляксандр Коктыш, журналіст-фрылансер
Святлана Станкевіч, журналіст Reform.by
Алеся Важнiк, інфармацыйная кампанія БелаПАН
Глеб Ляпейка, журналіст «Медыязона.Беларусь»
Кацярына Карпіцкая, журналістка
Максім Беразінскі, Tribuna.com
Прэс-служба ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”


title: Ізраільская арабістка, аўтарка фільму пра беларускую рэвалюцыю: "Тэрарысты ня любяць нічыіх дзяцей"

maintext:
Вядомая ізраільская дакументалістка, палітык, дэпутатка Кнэсэту (ізраільскага парламенту) і арабістка Ксенія Святлова распавядае Радыё Свабодзе пра магчымыя спосабы і тэрміны вырашэння ізраільска-палестынскага канфлікту, ролю Расиі і арабскага свету.
Паводле Святловай, падтрымка Злучанымі Штатамі Ізраіля застаецца нязменнай і не залежыць ад асобы прэзідэнта. Дакументалістка распавяла таксама, калі выйдзе яе фільм «Мяккая сіла» пра беларускую жаночую рэвалюцыю.
Сцісла:
У Ізраілі ёсць нявырашаны канфлікт з палестынскім народам. Гэта канфлікт двух нацыянальнасцяў, двух этнасаў, не рэлігійны, а найперш зямельны канфлікт.
Я нямала гадоў працавала як журналістка ў Газе і ведаю, што ёсць людзі, якія выступаюць супраць ХАМАСу і хацелі б на справядлівых умовах вырашыць канфлікт.
Амерыка – наш галоўны стратэгічны партнёр, так яно было да Трампа, пры Трампу, ёсць і будзе пасля Трампа.
Ляцяць тры тысячы ракет, накіраваных на цывільнае насельніцтва Ізраілю, а на гэтым фоне прадстаўнік МЗС Расеі размаўляе з прадстаўніком ХАМАСу.
«Арабы любяць сваіх дзяцей, тэрарысты не любяць нічыіх дзяцей»
– Ксенія, ці ў бяспецы вы? Як канфлікт замяніў вашу працу, ваша жыццё?
– У Ізраілі створаная сетка бамбасховішчаў і бяспечных прастораў. У нас таксама ёсць сістэма, якая называецца «Жалезны купал», яна перахоплівае 90% тых ракетаў, якія павінны былі б прызямліцца ў жылых, густанаселеных раёнах. З аднаго боку, гэта вайсковая абарона, а з другога боку, мы паслухмяна, як чуем сігнал трывогі, бяжым і хаваемся ў бяспечных прасторах. Так атрымалася, што я цяпер са сваім дзіцём у шпіталі. Апошнія ночы, калі раздаецца сігнал трывогі, нават калі гэта і далёка, усе бяруць дзяцей і бягуць у бяспечныя месцы. Мой муж дома з малой дачкой бегае.
Наша сям’я жыве ў паўднёвым горадзе Ашкелон, там людзі з гэтых сховішчаў амаль не выходзяць, бо Ашкелон стаў галоўнай мішэнню ракетнага абстрэлу з Газы. Паколькі я не выходжу са шпіталя, дзе ляжыць мая дачка, раблю адсюль усё магчымае, каб патлумачыць, што тут адбываецца. Некалькі разоў падчас эфіраў быў сігнал трывогі, і даводзілася спыняць. Аднойчы так было падчас лекцыі, якую я вяла, і мае студэнты кінулі кампутары і пабеглі ў бяспечнае месца.
– Ёсць дзве вельмі вядомыя цытаты прэмʼер-міністраў Ізраілю. Адна – Голды Мэір: «Мір на Блізкім Усходзе наступіць тады, калі арабы будуць любіць сваіх дзяцей мацней, чым яны ненавідзяць габрэяў». І іншая – Іцхака Шаміра: «У гэтай частцы свету габрэі і арабы заўсёды будуць жыць разам». Наколькі яны актуальныя вясной 2021 году?
– Арабы любяць сваіх дзяцей, тэрарысты ня любяць нічыіх дзяцей. У сектары Газа ёсць тэрарыстычная арганізацыя, якая цалкам свядома развязала гэтую вайну… Пасля інцыдэнтаў (да іх можна па-рознаму ставіцца) ва Ўсходнім Ерусаліме, потым у мячэці Аль Акса, у адказ паляцелі з Газы тры тысячы ракет па жылых дамах у Ізраілі. У Газе на працягу апошніх 14 гадоў дзейнічае тэрарыстычная групоўка, якія кіруе сектарам, і закладнікі найперш – самі жыхары Газы. Самыя вялікія ахвяры гэтай эскалацыі – жыхары Газы.
Тэрарысты ня любяць нічыіх дзяцей – ні маіх габрэйскіх, ні дзяцей сваіх суседзяў арабаў, і потым з гонарам выстаўляюць у сацсетках целы дзяцей: глядзіце, што адбываецца. Трэба выказваць спачуванне, бо гінуць дзеці, якія ні ў чым не вінаватыя, як і іх бацькі, многія з якіх не датычныя ні да чога. Ёсць тэрарысты, якія з халодным сэрцам развязваюць вайну, абстрэльваюць Ерусаліму і Тэль-Авіў, бʼюць па жылых дамах, шпіталях, школах. І толькі праз тое, што Ізраіль укладае вялізарныя сродкі ў «Жалезны купал», у паветраную абарону, у бамбасховішчы, працэнт загінулых малы. Мы не спаборнічаем з тэрарыстамі ў колькасці цывільных ахвяраў. Мы хочам, каб іх было меней. Вайна каштуе грошы. Калі грошы ёсць на ракеты, яны павінны быць і на бамбасховішчы.
У Ізраілі ёсць нявырашаны канфлікт з палестынскім народам. Гэта канфлікт дзвюх нацыянальнасцяў, двух этнасаў. Гэта не рэлігійны канфлікт, а найперш зямельны канфлікт, і на яго ўжо спрабуюць наслаіць усё астатняе цынічным чынам. Тыя хто спрабуе «запаліць» гэтую зямлю, наслойваюць туды барацьбу за мячэць Аль Акса. Ёй, між іншым, нічога не пагражае, акрамя магчымага пажару, бо радыкальныя групоўкі мусульманаў, якія там дзейнічаюць, прыносяць туды дрэвы, дровы, будуюць барыкады. І было ўжо ўзгаранне. Але гэта справа іх уласных рук, не Ізраіль гэтаму спрыяе.
Канфлікт трэба вырашаць. У Ізраілі на працягу некалькіх гадоў урад сыходзіць ад спробаў дамагчыся нармалізацыі, выпрацаваць нейкае рашэнне, паспрабаваць весці дыялог з больш умеранымі элементамі ў палестынскім грамадстве. Напрыклад, цяпер яны адказваюць за тое, што на тэрыторыі Заходняга берага сітуацыя дастаткова спакойная. Я супраць стэрэатыпізацыі і агульных тэрмінаў – кшталту яны там усе такія, а мы ўсе іншыя. Мы ведаем, чым заканчваюцца такія абвінавачанні. Я нямала гадоў працавала як журналістка ў Газе, я ведаю сітуацыю, ведаю, што ёсць людзі, якія выступаюць супраць ХАМАСу, ёсць людзі, якія хацелі б на справядлівых, нармальных умовах вырашыць гэты канфлікт.
Да гэтага трэба імкнуцца, і задзейнічаць нашых сяброў у ЗША, Еўропе, каб спрыяць вырашэнню канфлікту, аслабленню і знішчэнню па магчымасці тэрарыстычных структураў праз узмацненне ўмераных, больш талерантных сілаў. Толькі гэта можа завяршыць канфлікт. ХАМАС выкарыстоўвае перадышку, якую атрымлівае пасля вайны 2 гады, 5 гадоў (як самі вырашаць), і за гэты час яны назапашваюць зброю. Яны ўвесь час рыхтуюцца да новай вайны.
Наша мэта – ня проста «даваць па галаве», гэта кароткатэрміновае рашэнне. Доўгатэрміновае рашэнне – у дыпламатыі. З тэрарыстамі размаўляць нельга, значыць, трэба размаўляць з іншымі людзьмі. Сітуацыю трэба вырашаць толькі праз дыялог.
«Новая амерыканская адміністрацыя, гэтаксама як і папярэдняя, прадае Ізраілю зброю»
– У Ізраілі вельмі шмат людзей падтрымлівалі Дональда Трампа, які ў сваё прэзідэнцтва абвясціў Ерусалім «непадзельнай» сталіцай Ізраілю. Гучалі засцярогі, што калі ня Трамп, то Ізраілю «капец». Ці сапраўды нешта істотна замянілася з прыходам Байдэна?
– Я перакананая, што не. Ёсць дынаміка лякальных узаемаадносінаў з ХАМАСам, які існаваў да Трампа і існуе пасля Трампа. Новая амерыканская адміністрацыя, гэтаксама як і папярэдняя, прадае Ізраілю зброю. Толькі што было заключана пагадненне аб пастаўках Ізраілю высокадакладных ракет. Гэта трывалыя, стратэгічныя ўзаемаадносіны, якія не залежаць і не павінны ніколі залежаць ад змены любога прэзідэнта. Амерыка – наш галоўны стратэгічны партнёр, так было да Трампа, пры Трампу, ёсць і будзе пасля Трампа.
Адзінае, што, можа, замянілася з прыходам Байдэна, гэта не падтрымка Ізраілю як такая. Любая спроба асудзіць Ізраіль у Радзе бяспекі ААН будзе сустрэчана амерыканскім вета. Змянілася тое, што Блізкі Ўсход у цэлым не зʼяўляецца высокім прыярытэтам для адміністрацыі Байдэна. Прынамсі так было дагэтуль. Цяпер, магчыма, саспее разуменне, што нельга не займацца гэтым тлеючым канфліктам. Тут можа быць некалькі гадоў ціха, а потым у адзін дзень усё выбухае, і асколкі далятаюць ня толькі да арабскіх, але і да сусветных сталіцаў.
«Пад абстрэлам знаходзяцца сотні тысяч расейскіх грамадзянаў, якія жывуць у Ізраілі з падвойным грамадзянствам»
– Якой вы як палітык і як эксперт бачыце ролю Расеі? Ізраільскія СМІ паведамляюць, што члены палестынскай групоўкі ХАМАС страляюць з расейскай супрацьтанкавай ракетнай сістэмы «Карнэт»…
– Зброя расейскай вытворчасці тут ёсць ва ўсім рэгіёне. Значная частка зброі трапляе да ХАМАСу праз кантрабандныя тунэлі, якія злучаюць Газу і Егіпет. Зброя ідзе з Лівіі. Я перакананая, што яна не ідзе з Расеі, а трапляе праз пасярэднікаў, праз тыя ці іншыя каналы ў сектар Газа. Больш важна, што з чальцамі тэрарыстычнай групоўкі сустракаюцца расейскія высокапастаўленыя ўрадоўцы, такія як Сяргей Лаўроў ды іншыя. Праводзяцца нейкія кансультацыі. Ляцяць тры тысячы ракет, накіраваных выключна на цывільнае насельніцтва Ізраілю, а на гэтым фоне прадстаўнік МЗС Расеі размаўляе з прадстаўніком ХАМАСу.
У інтэрвʼю расейскім СМІ я казала наўпрост: «А дзе ваша адказнасць за тое, што адбываецца? Вы прымаеце ХАМАС у сябе дома. Дзе ваш дыпламатычны мускул? У рамках квартэту пасярэднікаў заклікаеце ўрэгуляваць сітуацыю, але ж вы наўпрост падтрымліваеце кантакт з ХАМАСам».
Некалькі словаў пра тое, што працяг абстрэлу Ізраілю прывядзе да спынення кантактаў ХАМАСу з Масквой, сталі б моцным дыпламатычным папярэджаннем і ціскам на тэрарыстычную групоўку. Пад абстрэлам знаходзяцца дзясяткі, калі ня сотні тысяч расейскіх грамадзянаў, якія жывуць у Ізраілі з падвойным грамадзянствам.
– Вы нядаўна вярнуліся з Беларусі, Літвы і Латвіі, дзе здымалі фільм пра беларускіх жанчын, удзельніц пратэстаў. Фільм выйдзе па-ангельску і на іўрыце. Працоўная назва – «Мяккая сіла» («Soft power»). Ці паўплываў канфлікт на працу над фільмам пра беларускую жаночую рэвалюцыю?
– Праз канфлікт сітуацыя стала больш складанай. Парушаная звычайная хада жыцця і працы. Тым ня менш праца над фільмам працягваецца, прыступаем да мантажу, закончылі ўсе патрэбныя дадатковыя здымкі. Спадзяюся, што да лета ён выйдзе.
Поделиться ссылкой:


title: Дар’я Лосік: "Зрабілі "падарунак" мужу да дня нараджэння…"

maintext:
Жонка палітвязня распавяла «Народнай Волі», што ўчора Ігара перавялі з Жодзіна ў Гомель, дзе і адбудзецца суд.
Нагадаем, што Ігара Лосіка затрымалі дома ў Баранавічах 25 чэрвеня 2020 года. На яго пачалі крымінальныя справы паводле ч.1 арт.342 («Падрыхтоўка да парушэння грамадскага парадку») і ч.2 арт.293 («Падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках») Крымінальнага кодэкса.
У знак пратэсту супраць незаконнага знаходжання за кратамі Ігар Лосік каля 40 дзён трымаў галадоўку.
11 сакавіка 2021 года Лосіку выставілі новае абвінавачанне, але сутнасць яго невядомая – з адваката ўзялі падпіску аб неразгалошванні.
– 20 мая ў Ігара быў дзень нараджэння, яму споўнілася 29 гадоў, таму вырашыла ў ізалятар Жодзіна адвезці перадачу, – кажа Дар’я Лосік. – Там і даведалася, што мужа этапіравалі ў СІЗА Гомеля. Такі вось «падарунак» яму зрабілі да святочнага дня.
Дарэчы, па тэлефоне ў ізалятары не даюць інфармацыю аб тым, дзе зараз знаходзіцца вязень, таму ехаць давялося б у любым выпадку. І як прыехала з перадачай у Жодзіна, так і вярнулася з ёй дадому.
– Якія былі апошнія навіны ад Ігара?
– На мінулым тыдні прыйшлі ад яго адразу пяць лістоў. Асаблівых навін няма, але ўсё перажывае, што мне будзе далёка ездзіць у Гомель на суд.
А вось дата пачатку судовага працэсу пакуль невядомая. Мяркую, мы пра яе даведаемся ўжо ў самы бліжэйшы час.
Публікацыя – з № 37 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Дзяўчаты ў белай вопратцы сёння гулялі каля Камароўскага рынку. Менавіта на гэтым месцы 9 месяцаў таму распачаліся мірныя жаночыя пратэсты супраць гвалту,

title: Дзяўчаты ў белым шпацыруюць па вуліцах Мінску


title: Французскі пасол Нікаля дэ Лакост бярэ ўрокі беларускай мовы

maintext:
Новы пасол Францыі прыехаў у Беларусь восенню мінулага года і ўручыў копіі даверчых грамат міністру замежных спраў Уладзіміру Макею.
З тых часоў Нікаля дэ Лакост правёў нямала сустрэч з прадстаўнікамі самых розных сфер – ад палітыкаў да бізнесменаў.
Нікаля дэ Лакост перад тым, як прыехаць у Мінск, пагутарыў са сваімі калегамі-дыпламатамі, якія працавалі ў Беларусі. Амаль кожны даў яму параду, парэкамендаваў, на што звярнуць увагу.
Паколькі Нікаля дэ Лакост яшчэ не ўручыў даверчыя граматы кіраўніку дзяржавы, то яго мандат трохі абмежаваны: напрыклад, ён пакуль не можа даваць інтэрв’ю.
У Беларусь у бліжэйшы час будуць прыбываць новыя дыпламаты, у тым ліку і з еўрапейскіх краін. Ці маюць яны намер ўручаць даверчыя граматы Аляксандру Лукашэнку? Бо Еўропа і Амерыка, як вядома, не прызналі яго законна абраным прэзідэнтам.
У амбасадзе Францыі кажуць, што дата цырымоніі ўручэння даверчых грамат кіраўніку дзяржавы пакуль не прызначана. А калі пра яе стане вядома, дыпламат паведаміць пра гэта ўраду сваёй краіны – менавіта ён будзе прымаць рашэнне з гэтай нагоды.
Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Францыі Нікаля дэ Лакост практычна без акцэнту гаворыць на рускай і беларускай мовах – гэта вельмі спрашчае камунікацыю і дыстанцыю. Ён доўгі час жыў і працаваў у Польшчы, мае дыплом са спецыялізацыяй па рускай мове. Магчыма, таму і беларуская мова даецца яму адносна лёгка: дыпламат выкарыстоўвае ў сваіх прамовах нават дыялектныя выразы! Тым не менш Нікаля дэ Лакост бярэ некалькі ўрокаў беларускай у тыдзень. Гаворыць, што падчас шматлікіх сустрэч заўважае, як рэзка змяняецца стаўленне людзей да яго, калі ён пераходзіць на беларускую мову. Дзіўна, але падчас афіцыйных сустрэч пасля яго выступленняў на мову пераходзяць нават чыноўнікі і бізнесмены: маўляў, калі ўжо француз можа, то нам тым больш нельга тварам у бруд!
Дарэчы, на канец мая запланавана публічная лекцыя Нікаля дэ Лакоста «Франсуа дэ Кальер, або мастацтва перамоў: дыпламатыя ўчора і сёння».
ПАЙМЕННА
З кім і пра што гаварылі?
Колькасць сустрэч, якія ўжо правёў новы французскі амбасадар, сапраўды уражвае! Культурныя дзеячы, палітыкі, журналісты, бізнесмены, чыноўнікі! Кожны дзень – новыя знаёмствы. Пры гэтым Нікаля дэ Лакост паспявае наведаць некаторыя гучныя судовыя справы, ездзіць у рэгіёны.
Вось некаторыя асобы, з якімі пазнаёміўся дыпламат за апошні час.
Французскі амбасадар сустрэўся з вядомым бізнесменам, стваральнікам гандлёвай сеткі «Карона» Паўлам Тапузідзісам – абмяркоўвалі праекты французска-беларускага супрацоўніцтва ў галіне прыцягнення французскіх брэндаў у гандлёвую сетку «Карона».
З дэканам факультэта міжнародных адносін Віктарам Шадурскім Нікаля дэ Лакост сустрэўся літаральна за дзень да яго хуткай і таямнічай адстаўкі – на факультэце дагэтуль успамінаюць пра гэта. Хоць Віктар Генадзьевіч абмяркоўваў з дыпламатам не палітыку, а магчымасць распрацоўкі праектаў супрацоўніцтва і абменаў ва ўмовах пандэміі, уключаючы выкарыстанне адаптаваных тэхнічных сродкаў.
З ўпаўнаважаным па справах рэлігій і нацыянальнасцяў Аляксандрам Румакам француз закрануў тэму польскай меншасці ў Беларусі, а таксама цяжкасцяў, з якімі сутыкаецца царква «Новае жыццё» з лютага 2021 года.
З былым сенатарам, а цяпер – выканаўчым дырэктарам рэспубліканскага Фонду садзейнічання развіццю прадпрымальніцтва ў Беларусі Таццянай Быкавай абмяркоўвалі інвестыцыйны клімат і прыняцце паправак у нацыянальнае заканадаўства, якія спрыяюць прыходу замежных інвестараў на беларускі рынак, а таксама цяжкасці, з якімі сутыкаюцца замежныя прадпрыемствы ў Беларусі, ролю дзяржавы ў сістэме рэгулявання коштаў.
З Яўгенам Баскіным, заснавальнікам і кіраўніком групы кампаній «Сервалюкс», якая спецыялізуецца на вытворчасці і продажы прадуктаў сельскагаспадарчага прызначэння, казалі аб пастаўках французскага абсталявання.
З кіраўніком Партыі БНФ Рыгорам Кастусёвым і старшынёй незарэгістраванага праваабарончага цэнтра «Вясна» Алесем Бяляцкім гаварылі пра палітычныя настроі пасля прэзідэнцкіх выбараў і сітуацыю з правамі чалавека.
А са старшынёй праўлення «Прыёрбанка» Сяргеем Касцючэнкам – пра перспектывы для краіны на 2021 год, праекты французска-беларускага супрацоўніцтва ў галіне эканомікі і культуры.
Экс-кіраўнік Аб’яднанай грамадзянскай партыі, дырэктар цэнтра «Еўрапейскі дыялог» Анатоль Лябедзька падзяліўся з «Народнай Воляй» сваімі ўражаннямі ад сустрэчы з французскім паслом.
«Мы размаўлялі крыху больш за гадзіну, – гаворыць Анатоль Уладзіміравіч. – Ініцыятыва сустрэчы сыходзіла ад французскага боку, і я з радасцю згадзіўся, таму што хацелася праінфармаваць прадстаўнікоў дыпкорпуса пра тое, як ідзе праца над праектам Канстытуцыі новай Беларусі.
Нікаля дэ Лакост здаўся мне вельмі жывым дыпламатам, з вялізнай цікаўнасцю да краіны, гісторыі і ўсяго таго, што тут адбываецца. Здзівіла, што ён ужо валодае беларускай мовай. Ён нават папрасіў, каб я размаўляў з ім па-беларуску – гэта было для мяне першым пазітыўным шокам.
Нягледзячы на тое, што амбасадар знаходзіцца тут, калі не памыляюся, з лістапада мінулага года, ён глыбока пагрузіўся ў нашу рэчаіснасць, са многімі пазнаёміўся. І відаць, што перад тым, як сюды прыехаць, ён актыўна штудзіраваў краіну, а зараз таксама актыўна спрабуе яе спазнаць. Ён папрасіў выслаць яму наш праект Канстытуцыі, сам прапанаваў зрабіць сумеснае фота. Такія быццам бы дробныя моманты, але з іх складваецца шыкоўны партрэт!»
З АСАБІСТАЙ СПРАВЫ
Бацька чатырох дзяцей!
Нікаля дэ Буян дэ Лакост нарадзіўся 29 жніўня 1964 года.
Адукацыя
Дыплом па англійскай і польскай мовах, дыплом аб вышэйшай адукацыі са спецыялізацыяй «Краіназнаўства і мовы ўсходніх краін (руская мова)».
Прафесійная дзейнасць
1990–1994 гг. – Французскі цэнтр асветы і інфармавання кіруючых кадраў у Варшаве.
1994–1995 гг. – аташэ па культуры пасольства Францыі ў Бухарэсце.
1995–1997 гг. – супрацоўнік аддзела па стратэгічных справах, пытаннях бяспекі і раззбраення МЗС Францыі.
1997–2001 гг. – другі сакратар Пасольства Францыі ў Варшаве.
2001–2005 гг. – другі сакратар пры пастаянным прадстаўніцтве Францыі пры АБСЕ ў Вене.
2005–2009 гг. – намеснік прэс-сакратара ў цэнтральнай адміністрацыі МЗС Францыі.
2009–2012 гг. – першы саветнік пасольства Францыі ў Празе.
2012–2016 гг. – першы саветнік пасольства Францыі ў Маскве.
2016–2017 гг. – кіраўнік аддзела па справах Каўказа і Цэнтральнай Азіі Упраўлення кантынентальнай Еўропы.
2017–2020 гг. – намеснік кіраўніка Упраўлення кантынентальнай Еўропы Галоўнага ўпраўлення па палітычных пытаннях і бяспецы.
З 2020 года – Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Францыі ў Рэспубліцы Беларусь
Асабістае
Жанаты, мае 4 дзяцей.
Публікацыя – з № 34 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Палітычнае лупцаванне апанентаў" - у Гомелі вынесены прысуд давераным асобам Ціханоўскай

maintext:
Суд Чыгуначнага раёна Гомеля пад старшынствам Аляксея Хлышчанкова 4 мая агучыў прысуд давераным асобам экс-кандыдата ў прэзідэнты Ціханоўскай, абвінавачаным ў падрыхтоўцы масавых беспарадкаў і планах захопу адміністрацыйных будынкаў.
Юрый Уласаў пакараны 6 з паловай гадамі зняволення ў калоніі ўзмоцненага рэжыму (яму дадалі яшчэ і абразу супрацоўнікаў ДАІ падчас парламенцкіх выбараў 2019 года). Па шэсць гадоў пазбаўлення волі ў такой жа калоніі атрымалі Аляксандр Шабалін і Дзмітрый Івашкоў. Шматдзетную маці Таццяну Канеўскую асудзілі на 6 гадоў зняволення ў калоніі агульнага рэжыму.
Суд палічыў, што віна фігурантаў гучнай крымінальнай справы знайшла пацвярджэнне падчас судовага следства. Усе пакаранні акурат такія, якія і запрасілі на судзе дзяржаўныя абвінаваўцы, прадстаўнікі пракуратуры Мікушаў і Астапенка.
Тым часам адвакаты прасілі суд прызнаць іх падабаронных невінаватымі і вызваліць у зале суда ў звязку з недаказанасцю віны матэрыяламі справы. Паводле абаронцаў, адзіным доказам вінаватасці чатырох фігурантаў з’яўляецца відэазапіс сустрэчы 5 жніўня ў Мінску давераных асобаў і актывістаў каманды Ціханоўскай, дзе нібыта і абмяркоўвалася падрыхтоўка да супрацьпраўных дзеянняў. Відэазапіс, зняты схаванай камерай, мае прыкметы мантажу.
На гэту акалічнасць, як тлумачаць сваякі, звярталі ўвагу і самі падсудныя, у прыватнасці, Юрый Уласаў і Таццяна Канеўская. Размовы на той жнівенскай сустрэчы з Ціханоўскай наконт пакупкі рацый, гукаўзмацняльнай апаратуры вяліся на выпадак поўнага адключэння інтэрнэту ў апошнія дні агітацыйнай кампаніі. Патрэбны былі і індывідуальныя сродкі абароны для актывістаў і прыхільнікаў альтэрнатыўнага кандыдата ад рознага кшталту правакатараў.
Паказальна, што напачатку эксперт, які даваў заключэнне пра відэазапіс сустрэчы, заяўляў на судзе: каб спраўдзіць быў мантаж ці не, патрэбна тэхніка, на якой зроблены відэазапіс. Аднак яе эксперт так і не атрымаў. Пазней гэты ж эксперт зрабіў заключэнне без наяўнасці тэхнікі, што “відэа не было змантажавана”.
Як сцвярджаюць сваякі абвінавачанай “чацвёркі”, на судзе Юрый Уласаў не хаваў, што каля будынкаў раённых адміністрацый выбаршчыкі меліся збірацца і патрабаваць пераліку галасоў у выпадку фальсіфікацыі вынікаў галасавання. Такія дзеянні не могуць трактавацца як падрыхтоўка да захопу адміністрацыйных будынкаў. Па словах Уласава, падчас агітацыйнай кампаніі ён намагаўся асвятляць праблемы, якія існуюць у беларускім грамадстве, асабліва эканамічнага кшталту, прапаноўваў шляхі іх вырашэння. У сваіх учынках кіраваўся дзеючымі ў краіне законамі.
“Тое, што мяне зрабілі злачынцам, крымінальнікам – абсурд, я добра ведаю і выбарчае і крымінальнае заканадаўства і перакананы, што дзейнічаў строга ў адпаведнасці з дзейсным заканадаўствам”, – зазначыў Уласаў.
У сваім апошнім слове Таццяна Канеўская падзякавала ўсім беларусам, хто жыве ў Беларусі і за яе мяжамі, за падтрымку і салідарнасць. З моманту арышту ў жніўні 2020 года Канеўская атрымала каля тысячы лістоў. Адказвала, па магчымасці, кожнаму, калі быў зваротны адрас.
Канеўская заявіла, што “так званае абвінавачванне і доказы сфальсіфікаваны”. Звяртаючыся да суда і пракурора, прасіла прыняць найперш “правільнае рашэнне для саміх сябе”, бо ў дадзенай сітуацыі вырашаецца не толькі яе асабісты лёс і тэрмін пакарання, але і пытанне гонару і годнасці тых, хто прымае рашэнне.
Шматдзетны бацька Аляксандр Шабалін таксама дзякаваў беларусам за вялікую маральную падтрымку ў выглядзе паштовак і лістоў. Звяртаючыся да суда, прасіў пры вынясенні прысуду пра вінаватасць ці невінаватаць ўлічыць, што “справа палітычна матываваная, а несправедлівы прысуд выкліча рэзананс у грамадстве”. Асобна Шабалін звярнуўся да пракурора, каб той патлумачыў яму пісьмова, у чым менавіта яны вінаваты і якія таму ёсць доказы.
Напярэдадні абвяшчэння прысуду Дзмітрый Івашкоў у сваім апошнім слове адзначыў, што перадвыбарчую кампанію каманда Ціханоўскай вяла на законных падставах, не парушаючы беларускага заканадаўства. Аднак “тыя, хто цяпер пры ўладзе, не могуць супернічаць з апанентамі па закону, бо не ведаюць такого слова – “закон”. Крымінальная справа, паводле Івашкова, пабудавана на прыдумках і домыслах.
Дзмітрый заявіў, што для яго прэзідэнт – Святлана Георгіеўна Ціханоўская, якая набрала на выбарах найбольшую колькасць галасоў. Сваю прамову Івашкоў скончыў словамі: “Жыве Беларусь!”.
Прадстаўнік БХК у рэгіёне Віктар Адзіночанка, які сачыў за выбарчай кампаніяй, пратэстамі і судамі над іх удзельнікамі, лічыць, што існуючы ў краіне рэжым робіць усё, каб “захаваць сваю ўладу”. І Ціханоўская, і Бабарыка сталі сімваламі пераменаў, таму з імі ды іх даверанымі асабамі пачалася і працягваецца жорсткая барацьба.
Адсочвае суды і па крупінках збірае інфармацыю пра нявольнікаў, якія трапілі за краты падчас прэзідэнцкай выбарчай кампаніі, грамадскі актывіст і палітык Васіль Палякоў.
“Ідзе палітычнае лупцаванне апанентаў улады з дапамогай судоў і сілавых структур, – кажа Палякоў. – Каманда, якая зараз пры ўладзе, не перамагла на выбарах. Таму зараз адбываецца “зачыстка” палітычнага поля, пераслед апанентаў. Лідэрамі мінулай прэзідэнцкай кампаніі сталі і Бабарыка, і Ціханоўская. Іх саміх ды іхніх прыхільнікаў і пераследуюць. Улада не можа спыніцца, супакоіцца, бо не адчувае сябе легітымнай, не адчувае трывалай глебы пад нагамі. Адсюль шматлікія суды і жорсткія выракі”.
Усіх чатырох фігурантаў гучнай справы ў Гомелі праваабарончыя арганізацыі прызналі палітзняволенымі.
Ні журналістаў незалежных СМІ, ні праваабаронцаў, ні прадстаўнікоў грамадскіх арганізацый на працэс не дапусцілі, спасылаючыся на пандэмію каранавіруса і абмежаваную колькасць месцаў у судовай зале.
Поделиться ссылкой:


title: У яго ад крыўды цяклі слёзы…

maintext:
Як у Гродне судзілі 64-гадовага пенсіянера Юзафа Нямеру
У Гродзенскім абласным судзе была перагледжана справа 64-гадовага пенсіянера Юзафа Нямеры, які ўжо быў асуджаны на два з паловай гады хатняй хіміі за выспятак амапаўцу падчас акцый пратэсту. Перад гэтым калегіяй суддзяў былі разгледжаны апеляцыйныя скаргі як з боку пракуратуры, так і асуджанага, але прысуд быў пакінуты без змен. І вось пасля чарговага пратэсту пракуратуры рашэнне суда змянілася: Юзаф Нямера асуджаны на 1,5 года калоніі агульнага рэжыму.
Рэтраспектыва
Юзаф Нямера быў асуджаны Кастрычніцкім судом Гродна 12 лістапада мінулага года па двух крымінальных артыкулах – за актыўны ўдзел у акцыі пратэсту (ч.1 арт.342 КК РБ) і за насілле ў дачыненні супрацоўніка АМАПа (арт.364 КК РБ). Суддзя Вольга Бекушава прызначыла тады пакаранне – 2,5 года «хатняй хіміі».
На акцыі 6 верасня Нямера быў у калоне пратэстуючых. Убачыўшы, што па дарозе амапаўцы цягнуць за валасы жанчыну, заступіўся за яе і даў выспятка аднаму з праваахоўнікаў. Суд палічыў, што гэтым ён нанёс маральную шкоду супрацоўніку АМАПа і да ўсяго яшчэ запэцкаў яго абмундзіраванне.
За кратамі Нямера адбыў тады больш за два месяцы. Дарэчы, у судзе не адмаўляў свайго ўдзелу ў масавым мерапрыемстве. Але пры гэтым падкрэсліваў, што нікога не агітаваў, не ўзначальваў калону і не блакаваў дарогу.
Прысуд тады не задаволіў ні пракуратуру, ні абвінавачанага. І адзін і другі бок падалі апеляцыйныя скаргі. Пракуратура прасіла зрабіць прысуд больш жорсткім, а Нямера прасіў апраўдаць яго па артыкуле 342. Абласная калегія суддзяў пакінула прысуд раённага суда без змен.
У сакавіку абласная пракуратура накіравала апеляцыйны пратэст і на гэта рашэнне, і тады яно было адменена, а справа накіравана на новы разгляд. Судовая калегія ў складзе суддзяў Кулеша, Бубенчыка і Рачынскага правяла новы разгляд справы.
«Суд не ў поўнай меры ўлічыў…»
Гэтым разам абласная пракуратура канстатавала, што судом не ў поўнай меры быў улічаны характар супрацьпраўных дзеянняў абвінавачанага.
«З даследаваных відэаматэрыялаў бачна, што Нямера актыўна ўдзельнічаў у несанкцыянаваным мерапрыемстве і супрацьстаянні з праваахоўнымі органамі, – зачытваў з паперы дзяржабвінаваўца Шалковіч. – Прымяніў насілле да супрацоўніка АМАПа, ударыў яго нагой па целе. Распальваў нянавісць да праваахоўных органаў, яго дзеянні былі скіраваны на дэстабілізацыю грамадскага парадку і палітычнай сітуацыі…»
Пракурор прывёў новыя факты. Аказалася, што Нямера больш за 20 разоў за 10 гадоў прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці па пратаколах супрацоўнікаў ДАІ, а ў 2003-м прыцягваўся да адказнасці паводле артыкула 153 КК РБ. А таму прысуд пракуратура прасіла змяніць на 2 гады пазбаўлення волі з накіраваннем у калонію і штраф у памеры 5400 рублёў.
Праўда, непасрэдна дзяржабвінаваўца Шалковіч у судзе падтрымаў апеляцыйны пратэст толькі часткова і запрасіў для Нямеры пакаранне ў выглядзе 2 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
«Я прыйшоў на плошчу дзеля мірнага пратэсту…»
Нямера ў сваю чаргу таксама падаў апеляцыйную скаргу і прасіў апраўдаць яго.
І вось у чарговы раз спадар Юзаф перад трыма суддзямі зноў распавядаў сваю гісторыю. Ён не адмаўляў, што прыйшоў на плошчу, каб разам з іншымі гродзенцамі мірна выказаць пратэст супраць насілля і нязгоду з вынікамі выбараў. Не адмаўляў, што ішоў разам з іншымі ў калоне, распавёў, што рух перакрываў АМАП, а не пратэстоўцы. Яшчэ раз сведчыў, што не быў актыўным удзельнікам пратэсту і не ўзначальваў калону, а ішоў у сярэдзіне.
«Амапаўца я ўдарыў, але зрабіў гэта імпульсіўна, бо бачыў, як двое з іх цягнулі па асфальце дзяўчыну, не мог стрымацца, – у чарговы раз распавядаў Нямера. – У судзе той амапавец прызнаў, што ніякага фізічнага болю не адчуў».
За гэты час пажылы чалавек перажыў сем судовых пасяджэнняў. Пасля прысуду яго паставілі на ўлік ў міліцыі, было праведзена 57 праверак – ніводнай заўвагі зроблена не было.
Спадар Юзаф таксама прасіў суд улічыць той факт, што разам з ім жыве 91-гадовая маці, якая хоць і ў свядомасці, але ў ляжачым стане, а ён ёю апякуецца.
Што тычыцца больш як 20 адміністрацыйных пратаколаў ад ДАІ, дык гродзенец патлумачыў: «Машынай маёй карысталася ўся сям’я, а таксама блізкія сябры, і добрая частка пратаколаў была складзена на іх”.
Таксама мужчына распавёў, што да адказнасці паводле артыкула 153 прыцягваўся за бойку з суседам, які кідаўся на яго з сякерай, і яму даводзілася абараняцца.
Юзаф Нямера катэгарычна не пагадзіўся з абвінавачваннямі кшталту «распальваў нянавісць да праваахоўных органаў, яго дзеянні былі скіраваны на дэстабілізацыю грамадскага парадку і палітычнай сітуацыі».
Адвакат Нямеры сцвярджаў, што аргумент пракуратуры, нібыта раённы суд не ў поўнай меры ўлічыў характар супрацьпраўных дзеянняў абвінавачанага толькі таму, што калісьці на яго былі складзены больш за 20 адміністрацыйных пратаколаў і што ён прыцягваўся да адказнасці паводле артыкула 153 КК РБ, не можа быць улічаны.
«За ўсё гэта мой падабаронны панёс адказнасць, – канстатаваў адвакат. – Ды і самі падзеі былі 17 гадоў таму. А цяпер 57 праверак міліцыі засведчылі, што мой кліент паводзіць сябе законапаслухмяна».
Вердыкт
Вердыкт быў кароткі. Калегія суддзяў узяла пад увагу аргументы дзяржабвінаваўцы і прызначыла Юзафу Нямеру паўтара года калоніі агульнага рэжыму, улічыўшы той тэрмін, які ён ужо адбыў.
Пасля абвяшчэння прысуду па твары Юзафа Нямеры ад крыўды пацяклі слёзы…
Публікацыя – з № 36 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой: