title: "Прызнавацца ў каханні трэба на ўвесь свет!"

maintext:
Пісьменнік Міхась Стральцоў стаў класікам яшчэ пры жыцці, але сапраўднае прызнанне прыйшло да яго пасля сыходу з гэтага свету. Пасмяротна ён стаў лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі імя Янкі Купалы. Пасмяротна выйшаў яго (пакуль далёка няпоўны) збор твораў. І на Міжнародны паэтычны фестываль свайго імя ён таксама паглядае з нябёсаў. А на зямлі агмень памяці па мужу падтрымлівае Алена СТРАЛЬЦОВА, з якой мы сустрэліся і пагутарылі напярэдадні 8 Сакавіка.
– Алена Дзмітрыеўна, з вясновым святам вас! Неяк мне адна калялітаратурная дама з веданнем справы сказала, што ў жыцці з паэтам адзін дзень жанчыне павінен залічвацца за два, як на фронце. А колькі часу вы пражылі разам?
– Сямнаццаць гадоў. Сышліся ў 1970-м, не стала Міхася ў 1987-м. Але згаданы вамі “франтавы” расклад не пра мяне: жыццё з паэтам мне не было цяжарам. Хоць, як і ў кожнай сям’і, здаралася рознае.
– Помніце сваю першую сустрэчу са Стральцовым?
– А як жа. Мы ўпершыню сустрэліся ў кватэры Міхасёвага сябра. Мне адчыніў дзверы прыгожы малады чалавек, які стаяў у сонечным святле, і было такое ўражанне, што ў яго над галавой – німб. Уся кампанія размаўляла па-беларуску, і я далучылася да размовы. Міхасю мая мова спадабалася, і ён заўважыў, што, відаць, дзяўчына вырасла ў вёсцы, у настаўніцкай сям’і. Якім жа было яго здзіўленне, калі я прызналася, што нарадзілася на Волзе, у Яраслаўлі!
– Гэта яго не адпалохала?
– Хутчэй наадварот – яшчэ больш зацікавіла. Ён праводзіў мяне дамоў і папрасіў тэлефон. Мы сталі сустракацца. Наша любімае месца было ў парку Янкі Купалы. Там у нас была свая лавачка, каля якой звычайна скакалі вераб’і. Дамаўляючыся пра чарговую сустрэчу, Міхась казаў: “Прыходзь туды, дзе верабейкі скачуць”.
– І як доўга сустракаліся? Калі ён вам прапанаваў руку і сэрца?
– Гады тры. А з рукой і сэрцам было так. На адным са спатканняў я сказала Міхасю: “Хай бы знайшлася жанчына, якая ўзяла б цябе ў рукі. Бо адзінокаму мужчыну жыць складана, адзін ты прападзеш”. На гэта ён адрэагаваў нечакана: “Дык ты і вазьмі!” І мы сталі жыць разам – у кватэры маёй мамы.
– Прымачы хлеб сабачы – гаворыць народная прыказка. Ці быў лад у адносінах цешчы і зяця?
– Спачатку мама была не вельмі задаволена нашым шлюбам. І гэта зразумела – зяць раней ужо быў жанаты, меў дваіх дзяцей. А потым дзе што падзелася! Толькі і чуваць было ад яе: разумнейшага за Міхася няма! Міхась самы прыгожы! Калі ў нас нарадзілася Алеся, вельмі ганарылася ўнучкай. А Міхасёва маці пры мне сыну так і заявіла: “Калі б ты адразу жаніўся з Ленай, то тваіх непрыемнасцяў жыццёвых ніколі не было б”. Але ў той час, калі ён жаніўся, я хадзіла ў другі клас…
– Вам прысвечаны стральцоўскі верш-шэдэўр: “Ізноў цябе заву, / Маленькую, малую, / Схіляю галаву / І холад воч цалую… / Я зведаў больш, чым ты, / І ў часе адцвітання / Мне як дакор квяты / Нясмелага кахання…” Прыемна было атрымліваць такія знакі ўвагі?
– Не проста прыемна – кранальна да слёз! Бо гэта сведчыла пра яго стаўленне да мяне.
– Валянціна Міхайлаўна Барадуліна летась на старонках “Народнай Волі” прызналася, што Рыгор Іванавіч прыносіў ёй кветкі толькі з уласных выступленняў… А Стральцоў?
– Кветкі Міхась мне часта дарыў. Вясной заўсёды купляў у бабулек пралескі. Калі былі грошы, прыносіў букеты руж. А не было, дык хоць адну сціплую ружачку.
– А ці раўнівы быў?
– Вельмі! Часам проста на пустым месцы. Па некалькі разоў на дзень званіў мне на працу ў выдавецтва і цікавіўся: “А там да цябе ніхто не падкраўся?” І абавязкова ўдакладняў: “А ты мяне кахаеш?” Пачуўшы сцвярджальны адказ прыцішаным голасам, не сунімаўся: “А чаму ты шэпчаш? Уголас скажы! Прызнавацца ў каханні трэба на ўвесь свет!” Урэшце мае супрацоўніцы звалі мяне да тэлефона словамі: “Лена, ідзі пацвердзі мужу, што ты яго кахаеш”. Ну, я ішла і пацвярджала.
– Міхась Стральцоў не мог не падабацца жанчынам. Вы яго таксама раўнавалі?
– Я ўсе сямнаццаць гадоў пражыла з перакананнем, што ў мяне не было сур’ёзных падстаў яго раўнаваць. Праўда, потым, пасля яго сыходу, высветлілася, што пэўныя падставы ўсё ж былі… Але Міхась умела маскіраваўся – своечасова прыходзіў дадому, заўсёды тэлефанаваў, калі затрымліваўся. У такія моманты мая мама, тонкі псіхолаг, хадзіла па кватэры і напявала, пазіраючы на мяне: “Зачем вы, девушки, красивых любите? / Непостоянная у них любовь”.
– А якім бацькам быў Стральцоў?
– Вельмі клапатлівым і пяшчотным. Над Алесяй ён аж дрыжаў, вазіў у вазку на прагулкі, забіраў з дзіцячага садка. Бацька і дачка любілі бавіць час разам, у іх былі свае сакрэты. Алеся адказвала бацьку ўзаемнасцю. І пасля смерці бараніла, як магла, яго гонар. Неяк у “Советской Белоруссии” з’явіўся артыкул аднаго нахабнага і беспардоннага чалавека, зневажальны ў адносінах да Стральцова. Я прачытала і проста разрыдалася. Алеся раздабыла адрас таго чалавека і паехала да яго. Зайшла ў кватэру і спыталася: “Вы мяне не пазнаяце? Паглядзіце ўважліва. Кажуць, што я вельмі падобная на свайго бацьку. А вось вам за ваш артыкул ганарар!” Заляпіла аўтару аплявуху і пайшла.
– Нічога не скажаш, баявая дачка ў вас. У любога таленту заўсёды знойдуцца незычліўцы. Але ў Стральцова ўсё ж было больш шанавальнікаў, спрыяльнікаў і сяброў. З кім ён сябраваў найбліжэй?
– Самым блізкім Міхасёвым сябрам быў Рыгор Барадулін. Ён нам тэлефанаваў часам па пяць-шэсць разоў за дзень. Калі раніцай, то першым яго пытаннем было: а што ў цябе на сняданак? І калі Міхась пералічваў, Рыгор Іванавіч цешыўся: “Ну, дык ты жывеш, як пан”. Часта слухаўку брала Алеся і адразу крычала на ўсю кватэру: “Мішачкін! Цябе Грышачкін да тэлефона кліча!” Вельмі цаніў Стральцова-пісьменніка і шмат дапамагаў нам Алесь Адамовіч. Каб падтрымаць матэрыяльна, прасіў Міхася перакладаць яго кнігі на беларускую мову. Помніцца, за адну з іх Адамовіч атрымаў ганарар (800 рублёў – на той час вялізныя грошы!) і ўвесь аддаў Міхасю. Блізкімі сябрамі былі Віктар Карамазаў, Анатоль Кудравец, Карлас Шэрман, асабліва – Таццяна Арлова і Аляксей Зарыцкі, з імі мы сябравалі сем’ямі. Неяк цэлае лета мы пражылі ў Арловых на лецішчы ў Зялёным.
– Гадоў дзесяць таму, пасля вечарыны памяці Алеся Адамовіча ў Маскве, у застоллі мы апынуліся поплеч з крытыкам Валянцінам Аскоцкім. Ён так старанна падцягваў беларускія песні, што я пацікавіўся: “Адкуль вы іх ведаеце?” І пачуў у адказ: “Ад Мішы Стральцова”.
– Так, яны сябравалі. Чыста па-маскоўску Аскоцкі звычайна звяртаўся: “Мишенька, голубчик”. Каб падтрымаць матэрыяльна беспрацоўнага Стральцова, заказваў яму рэцэнзіі для часопіса “Дружба народов”, прапаноўваў выгадныя камандзіроўкі па ўсім СССР. Усе пісьменнікі за іх хапаліся, а Міхась адмаўляўся.
– Ён быў дамаседам?
– Так, яму дома было добра. Калі я хацела паехаць з дачкой да якіх- небудзь сябровак, Міхась казаў: “Хай лепш усе яны прыедуць да нас”. Ён любіў, калі ўсе дома, калі святочна прыбраны стол, калі прыходзілі сябры.
– Вы згадалі стральцоўскае беспрацоўе, якое цягнулася, калі не памыляюся, гадоў восем. Як вы жылі на адзін сталы заробак?
– Міхась усё ж нярэдка друкаваўся, а тады ганарары былі даволі шчодрыя. У мяне заробак быў невялікі, часам ледзь зводзілі канцы з канцамі. Але я ўмела ашчадна весці гаспадарку. Пачынаючы з вясны і да канца восені мы ездзілі ў лес. Салілі, сушылі і марынавалі грыбы, нарыхтоўвалі журавіны, варылі шмат сунічнага варэння. У нас і бярозавік настойваўся – Міхась любіў ім частаваць сяброў.
– Некалькі гадоў таму ў друку з’яўляліся ўспаміны першай жонкі Стральцова Галіны. Чыталі?
– Мяне здзівіў сам факт публікацыі. Калі рэдакцыя газеты друкуе такі суб’ектыўны тэкст, варта было б папрасіць у чалавека пашпарт. Таму што шмат гадоў яе прозвішча не Стральцова. Разумееце, гэта прозвішча сёння стала своеасаблівым брэндам, і карыстацца ім проста так, ад няма чаго рабіць, нельга. Гэта парушэнне ўсіх законаў. Але “разборы палётаў” вакол асобы Стральцова я ўчыняць не хачу і не буду.
– Творчы працэс – загадкавы і таямнічы. Адным творцам патрэбна цішыня, другія і ў кавярні пісаць могуць. А як з гэтым было ў Міхася Лявонавіча?
– Калі Міхась пісаў, то не цярпеў, каб яму перашкаджалі. Але адначасова не любіў, каб мы з дачкой сыходзілі з кватэры. Казаў: “Вы мне не замінаеце”. А сам працэс пісання выглядаў так. Машынка стаяла ў кабінеце, я займалася сваімі справамі на кухні. І вось бачу: Міхась подбегам ляціць на кухню да акна, стаіць, курыць, пра нешта думае. Раптам, не дакурыўшы цыгарэту, подбегам у кабінет да машынкі, і я чую, як яна стракоча, як кулямёт! Гэта ён так артыкулы пісаў. А калі ішла проза, то таксама бегаў з кабінета на кухню, але пісаў ад рукі. Дома ён хадзіў у тоненькай кашульцы, і я бачыла, як у яго па спіне пазначалася палоска поту, быццам ён дровы сек. Проза яму цяжка давалася. Нават фізічна.
– У вас на сценах развешаны павялічаныя ілюстрацыі са стральцоўскай кнігі “Мой свеце ясны”. Ад іх сапраўды ажно яснее на душы.
– Калі ў 1986 годзе выйшла гэта кніга з надзвычай прыгожымі малюнкамі Аляксандра Шэверава, Міхась любіў узяць яе ў рукі, часта пераглядваў, задаволена ўсміхаючыся. І калі яго не стала, я папрасіла адну сваю сяброўку адзін асобнік разабраць па старонках і зрабіць нешта накшталт паспарту, каб у рамках павесіць каля Міхасёвага партрэта. Вы паглядзіце, які цуд:і бусліныя крылы, і маладзік, і абрусы саматканыя.
– Штогод у лютым праходзіць Міжнародны паэтычны фестываль імя Міхася Стральцова, на якім пры вашым удзеле ўручаецца Стральцоўская прэмія. Вы з лаўрэатамі сябруеце?
– Так. І кожнага з іх люблю. А сам фестываль заўсёды чакаю, як вялікае свята.
– Беларусь цяпер перажывае вельмі няпросты час. Па які бок барыкад апынуўся б Стральцоў, калі б дажыў да нашых дзён?
– Усе сябры і равеснікі Стральцова (Барадулін, Бураўкін, Вярцінскі Някляеў) былі і ёсць у апазіцыі да Лукашэнкі. Тое, што яго падручныя вытвараюць з народам, для Міхася было б непрымальным. Адназначна. Бо ён быў сумленны і надта чуйны да несправядлівасці чалавек. І на шэсці ён хадзіў бы абавязкова. Гэта нават не абмяркоўваецца!
Публікацыя – з № 20 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Недатыкальны запас". Як Лукашэнка прызнаў, што існуе пазабюджэтны "прэзыдэнцкі фонд" і што гэта такое

maintext:
Палітычны аглядальнік Валерый Карбалевіч – пра грошы, якімі распараджаецца асабіста Аляксандр Лукашэнка.
– Лукашэнка прызнаў, што мае непрадугледжаны ніякім заканадаўствам спэцыяльны пазабюджэтны фонд, якім асабіста распараджаецца, – піша ў сваім Telegram-канале Карбалевіч. – У адказах Лукашэнкі на пытаньні журналістаў пасьля ўдзелу ў «Менскай лыжні» 13 сакавіка ёсьць цікавы сюжэт, на які ня ўсе зьвярнулі ўвагу. Лукашэнка сказаў, што мае «недатыкальны запас» грошай, які акумулюецца гадамі, на экстранны выпадак.
«Грошы, якія я выкарыстоўваю, ну вось у пандэмію, – урачам трэба даплаціць, тэрмінова лекі купіць і іншае. У бюджэце не заплянаваныя гэтыя грошы».
Гэта старая гісторыя. З самага пачатку сваёй дзейнасьці Лукашэнка стварыў непрадугледжаны ніякім заканадаўствам спэцыяльны прэзыдэнцкі фонд, якім асабіста распараджаецца, Гэта дало журналістам падставу пісаць пра існаваньне ў Беларусі двух бюджэтаў: дзяржаўнага і прэзыдэнцкага. За ўсе гады яго існаваньня не было не толькі ніякай справаздачы аб выкарыстаньні гэтых грошай, але нават сума іх ніколі не публікавалася. Як няма і ніякага незалежнага ад кіраўніка дзяржавы кантролю за выдаткамі гэтых сродкаў.
Зь якіх крыніцаў фарміраваўся гэты фонд, невядома. Незалежныя мэдыі выказвалі здагадку, што грошы туды ідуць, найперш, ад маштабнай камэрцыйнай дзейнасьці Кіраўніцтва справамі прэзыдэнта. Паводле ацэнак некаторых экспэртаў, аб’ём прэзыдэнцкага фонду ў пэўныя пэрыяды быў роўны дзяржбюджэту.
Некалькі разоў Лукашэнка быў вымушаны пад напорам крытыкі і непрыемных пытаньняў журналістаў публічна прызнацца ў існаваньні ценявога бюджэту.
«– Кажуць, што ў вас самога маюцца нейкія ня ўлічаныя мільёны?
– Звыклы накат: у Лукашэнкі ёсьць пазабюджэтныя грошы. Так, ёсьць. Але яны не мае асабістыя і ў замежных банках не вылежваюцца. Грошы ляжаць на рахунках у беларускіх банках і працуюць на краіну.
– Чаму ж вы не пералічыце іх у бюджэт?
– Каб там разбазарылі? Гэтая валюта – рэзэрв. Ці мала што заўтра здарыцца… ». (Имя, 1997, 6 лістапада).
«Ёсьць у прэзыдэнта невялікі рэзэрв – на чорны дзень, я яго не аддам! А чорны дзень – гэта бясьпека нашай дзяржавы». (Наша свабода, 2001, 12 января).
Час ад часу Лукашэнка выдзяляў грошы са свайго фонду на нейкія грамадзкія патрэбы, і гэтым выхваляўся. Вось цяпер ён кажа, што падтрымаў мэдыцыну.
Пасьля прэзыдэнцкіх выбараў 2001 года Лукашэнка аддзячыў кіраўнікоў вэртыкалі за атрыманыя вынікі тым, што вылучыў кожнаму зь іх па «Мэрсэдэсу», а ў адказ на крытыку апазыцыі і незалежных СМІ адказаў так:
«Ну, я што, зь бюджэту гэтыя грошы ўзяў? Ды ні капейкі зь бюджэту ня ўзяў. Дзе ўзяў – гэта мая справа. Я законна іх узяў. Я ні ў каго не адабраў, ня скраў і сабе ня ўзяў. Так і па спартыўных збудаваньнях. Дажылі да таго, што прэзыдэнт, каб слова хтосьці дрэннага не сказаў, павінен дзесьці выкручвацца і шукаць гэтыя сродкі. Так што, я сабе гэта раблю? І ўсе лічаць: ах, колькі грошай!». (Советская Белоруссия. 2002, 24 апреля).
Апошні раз згадка пра гэты фонд зьявілася падчас прэзыдэнцкіх выбараў 2006 году. Тады адзін з кандыдатаў у прэзыдэнты Аляксандр Казулін абвінаваціў кіраўніка дзяржавы ў прысваеньні сродкаў ад продажу зброі і задаў пытаньне: «Дзе грошы, Саша?».
Той факт, што грошы ад гандлю зброяй ідуць не ў дзяржаўную казну, у свой час прызнаў міністар фінансаў Беларусі Мікалай Корбут, адказваючы ў парлямэнце на пытаньні дэпутатаў. У выніку Лукашэнка быў вымушаны апраўдвацца.
Выступаючы з заключным словам на Трэцім Усебеларускім народным сходзе, ён паведаміў, што, па-першае, даходы ад продажу зброі не такія вялікія, як пра гэта кажуць апазыцыя і СМІ, гаворка ідзе пра мільёны, а не пра мільярды даляраў. Па-другое, ён гэтыя грошы накіраваў на мадэрнізацыю ўзбраеньня для беларускай арміі, а таксама для падтрымкі банкаўскай сыстэмы, будаўніцтва сацыяльных абʼектаў.
Паколькі праверыць гэтыя сьцьвярджэньні немагчыма, то верыць ці не верыць словам Лукашэнкі – справа асабістага выбару.
І вось цяпер Лукашэнка фактычна прызнаў, што пазабюджэтны прэзыдэнцкі фонд па-ранейшаму існуе. Ён, як і раней, лічыць, што ў гэтым няма ніякага карупцыйнага складніка.
Лукашэнка ўпэўнены, што мае права распараджацца згаданымі рэсурсамі, заробленымі з выкарыстаньнем структур дзяржавы, як захоча, і не каму не даючы справаздачы. А выдзяленьне адтуль грошай на патрэбы грамадзтва (у дадзеным выпадку на падтрымку мэдыцыны) разглядае як праява свайго высакародзтва і гуманітарнай дапамогі.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


description: Ягор Шаранговіч закінуў чарговую шайбу ў НХЛ. "Нью-Джэрсі" перамог "Бафала" — 3:2 (1:0, 1:2, 1:0). Шаранговіч адкрыў лік на 18-й хвіліне. Як паведамляе

title: Ягор Шаранговіч закінуў чарговую шайбу ў НХЛ, яго каманда перамагла

maintext:
Ягор Шаранговіч закінуў чарговую шайбу ў НХЛ. “Нью-Джэрсі” перамог “Бафала” — 3:2 (1:0, 1:2, 1:0). Шаранговіч адкрыў лік на 18-й хвіліне.
Як паведамляе Еўрарадыё, у беларускага хакеіста гэта ўжо шостая шайба за “Нью-Джэрсі”. Ён вызначаецца ў другім матчы запар. У 24 паядынках у яго 10 (6+4) ачкоў.
Ягору Шаранговічу 22 гады. Сезон ён пачынаў у арэндзе ў мінскім “Дынама”, але ў снежні 2020-га яго адклікалі ў “Нью-Джэрсі”, за які ён паспяхова выступае.
This guy. 🚨: Sharangovich
🍎: Severson
🍏: Zajac pic.twitter.com/82akKJH0To — New Jersey Devils (@NJDevils) March 16, 2021
Поделиться ссылкой:


title: Канстытуцыя: Шматкроць перапісаная і не дзеючая

maintext:
Дваццаць сем гадоў таму, 15 сакавіка 1994 года, быў прыняты Асноўны закон Рэспублікі Беларусь. Але за гэтыя гады Канстытуцыя так і не стала галоўным дзеючым законам краіны. Яе тройчы «перапісвалі» на рэферэндумах, але ні адзін з іх не быў легітымным.
Рэферэндум-1995
З ініцыятывай правядзення рэферэндуму выступіў Лукашэнка. Ён прапанаваў на ўсенароднае абмеркаванне чатыры пытанні: «Ці згодныя вы з наданнем рускай мове роўнага статусу з беларускай?»; «Ці падтрымліваеце вы прапанову аб усталяванні новых дзяржаўнага сцяга і дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь?»; «Ці падтрымліваеце вы дзеянні прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, скіраваныя на эканамічную інтэграцыю з Расійскай Федэрацыяй?»; «Ці згодныя вы з неабходнасцю ўнясення змен у Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, якія прадугледжваюць магчымасць датэрміновага спынення паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь у выпадках сістэматычнага або грубага парушэння Канстытуцыі?».
Ужо ад пачатку фармулёўкі пытанняў былі незаконнымі. Яны супярэчылі Дэкларацыі аб суверэнітэце Беларусі (прэамбуле і артыкулам 1, 2 і 3), Канстытуцыі (прэамбуле, артыкулам 17 і 78), Закону «Аб усенародным галасаванні (рэферэндуме) у Рэспубліцы Беларусь» (артыкул 3). Першае і другое пытанні груба парушалі «неад’емнае права беларускага народа на суверэнную нацыянальную дзяржаўнасць, гарантыі існавання беларускай культуры і мовы». Нельга было выносіць на рэферэндум пытанні наконт мовы і нацыянальных дзяржаўных сімвалаў.
Пытанне аб адабрэнні прарасійскай палітыкі супярэчыць суверэннай нацыянальнай дзяржаўнасці. Акрамя таго, яно парушае міжнародныя абавязальніцтвы Рэспублікі Беларусь.
Фармулёўка чацвёртага пытання аб прадастаўленні прэзідэнту права спыніць паўнамоцтвы парламента «ў выпадках сістэматычнага або грубага парушэння ім Канстытуцыі» ідзе ў разрэз з нормай Дэкларацыі аб суверэнітэце, згодна з якой толькі Вярхоўны Савет мае права выступаць ад імя беларускага народа, а таксама з шэрагам палажэнняў Канстытуцыі.
Гэты рэферэндум быў прызначаны і з парушэннем працэдуры. 11 красавіка 1995 года Вярхоўны Савет 12-га склікання прыступіў да разгляду прапановы Лукашэнкі, супраць якой выступілі дэпутаты ад БНФ. У выніку ВС не падтрымаў ініцыятыву кіраўніка дзяржавы. Лукашэнка заявіў, што прыпыніць дзейнасць парламента і ўсё адно правядзе рэферэндум. У знак пратэсту дэпутаты ад БНФ абвясцілі галадоўку ў зале пасяджэнняў парламента. Уначы з 11 на 12 красавіка ў парламент уварваліся людзі ў масках, збілі і выкінулі адтуль парламентароў.
13 красавіка 1995 года ВС шляхам паўторнага галасавання прыняў пастанову аб прызначэнні рэферэндуму. Аднак паўторнае галасаванне па працэдуры не дапускалася.
Больш за тое, згодна з Канстытуцыяй, забаранялася ўносіць змены і дапаўненні ў Канстытуцыю (пытанне №4) у апошнія шэсць месяцаў паўнамоцтваў парламента. У той перыяд рэферэндум наогул не мог быць прызначаны!
Такім чынам, рэферэндум 1995 года быў незаконным. Усе дзеянні, скіраваныя на рэалізацыю пастаўленых на рэферэндуме пытанняў, варта прызнаць злоўжываннем уладай і гвалтам у дачыненні да беларускага народа.
Рэферэндум-1996
Праз дэпутацкае лобі ў Вярхоўным Савеце 13-га склікання Лукашэнка дамогся прыняцця рашэння аб прызначэнні рэферэндуму. Лукашэнка прапанаваў: перанесці Дзень незалежнасці Рэспублікі Беларусь (Дзень Рэспублікі) на 3 ліпеня — Дзень вызвалення Беларусі ад гітлераўскіх захопнікаў; прыняць Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь 1994 года са зменамі і дапаўненнямі (новая рэдакцыя Канстытуцыі), прапанаванымі Лукашэнкам. А таксама адказаць на пытанні: «Ці выступаеце вы за свабодныя, без абмежаванняў, куплю і продаж зямлі?», «Ці падтрымліваеце вы адмену смяротнага пакарання?».
Былі яшчэ і пытанні ад парламента, але на іх мы спыняцца не будзем.
Пытанне аб пераносе Дня незалежнасці на 3 ліпеня было ўвогуле недарэчным, бо супярэчыла рэчаіснасці. Вядома, што Дэкларацыя аб суверэнітэце Беларусі была прынятая 27 ліпеня, і падвяргаць сумневу гэты факт проста нельга.
Безумоўна, галоўным было пытанне аб прыняцці Канстытуцыі Беларусі «са зменамі і дапаўненнямі (новай рэдакцыі Канстытуцыі)». Для большасці суддзяў КС было зразумела, што Лукашэнка прапануе на рэферэндум новую Канстытуцыю — і тым самым адмяняе дзеючую Канстытуцыю. Аднак з-за супрацьстаяння ў складзе суда прыняць прынцыповае рашэнне па гэтым пытанні не ўдалося. У выніку КС прызнаў, што «папраўкі» не могуць выносіцца на абавязковы рэферэндум і, адпаведна, не могуць быць уключаны ў тэкст Канстытуцыі пасля іх прыняцця.
Больш за тое, пытанне пра Канстытуцыю не магло быць вынесена на рэферэндум, паколькі на яго нельга было даць адназначны адказ. Цяжка нават зразумець, за што прапанавалася галасаваць: за змены і дапаўненні ў Канстытуцыю, за новую рэдакцыю Канстытуцыі або за новую Канстытуцыю?
Пытанне аб куплі і продажы зямлі было сфармулявана правакацыйна, бо адказ на яго чаканы. Продаж зямлі «без абмежаванняў» супярэчыць інтарэсам народа, які з’яўляецца ўласнікам усіх рэсурсаў і багаццяў на сваёй тэрыторыі.
І нават пытанне аб адмене смяротнага пакарання было складаным для разумення. Што такое адмена? Мараторый, невыкананне пакарання, пажыццёвае зняволенне? У сувязі з гэтым яно таксама не магло выносіцца на рэферэндум.
На падставе рашэння Канстытуцыйнага суда ад 4 лістапада дэпутаты парламента зрабілі галасаванне пра Канстытуцыю «рэкамендацыйным». Лукашэнка не пагадзіўся з рашэннем КС і «адмяніў» яго (указам ад 7 лістапада 1996 года №459). Ён запатрабаваў ад органаў улады, у тым ліку Цэнтрвыбаркама, праводзіць абавязковы рэферэндум па пытанні пра змены ў Канстытуцыю.
Старшыня Цэнтрвыбаркама Віктар Ганчар на прэс-канферэнцыі 14 лістапада 1996 года выказаў свой пратэст — і быў вызвалены ад пасады прэзідэнцкім указам. На яго месца Лукашэнка прызначыў Лідзію Ярмошыну. Будынак Цэнтрвыбаркама быў заблакаваны людзьмі ў «форме», якія не прапускалі ў яго нікога да падвядзення вынікаў рэферэндуму.
З 27 лістапада 1996 года «новая рэдакцыя Канстытуцыі» была ўведзена ў дзеянне. Легітымныя органы ўлады (Вярхоўны Савет, Кантрольная палата, Канстытуцыйны суд) былі незаконна распушчаныя.
Спецкамісія Вярхоўнага Савета на чале з Ганчаром кваліфікавала гэта як захоп дзяржаўнай улады неканстытуцыйным шляхам.
Рэферэндум-2004
Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2001 года стала пытанне падаўжэння тэрміну паўнамоцтваў Лукашэнкі. Асноўнай перашкодай з’яўлялася палажэнне артыкула 81 Канстытуцыі, згодна з якім адна і тая ж асоба не магла быць прэзідэнтам больш за два тэрміны. Трэба было зноў мяняць Канстытуцыю.
Чарговы рэферэндум быў абвешчаны ўказам кіраўніка Беларусі ад 7 верасня 2004 года №431 (раней прызначэнне плебісцыту было выключна прэрагатывай парламента). На абмеркаванне выносілася адно, але вельмі аб’ёмнае пытанне: «Ці дазваляеце вы першаму прэзідэнту Рэспублікі Беларусь Лукашэнка А. Р. удзельнічаць у якасці кандыдата ў прэзідэнты Рэспублікі Беларусь у выбарах прэзідэнта і ці прымаеце частку першую артыкула 81 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь у наступнай рэдакцыі: “Прэзідэнт абіраецца на пяць гадоў непасрэдна народам Рэспублікі Беларусь на аснове ўсеагульнага, свабоднага, роўнага і прамога выбарчага права пры таемным галасаванні”»?
Указ уступіў у сілу на наступны дзень пасля яго выдання, калі ўжо ішла кампанія па выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў. Рэферэндум пайшоў «у дадатак» да выбараў, якія адбыліся 17 кастрычніка.
Але такі парадак прызначэння рэферэндуму не адпавядае артыкулу 74 нават «новай Канстытуцыі». Згодна з часткай 3 гэтага артыкула, дата правядзення рэферэндуму прызначаецца не пазней чым за тры месяцы з дня выдання ўказа прэзідэнта аб прызначэнні рэферэндуму.
Калі прытрымлівацца літары Канстытуцыі, то бачна, што на рэферэндум могуць выносіцца «важнейшыя пытанні» дзяржаўнага і грамадскага жыцця. Між тым, пастаўленае пытанне адлюстроўвае праблему аднаго грамадзяніна — Аляксандра Лукашэнкі, які да гэтага двойчы прыносіў прысягу на вернасць Канстытуцыі.
На рэферэндум ставілася пытанне, непасрэдна звязанае з удзелам у прэзідэнцкіх выбарах і наступным выбраннем на пасаду Лукашэнкі. Між тым, у адпаведнасці з часткай 2 артыкула 112 Выбарчага кодэкса, «на рэспубліканскі рэферэндум не могуць выносіцца пытанні… звязаныя з абраннем і вызваленнем ад пасады прэзідэнта Рэспублікі Беларусь».
Уключэнне ў бюлетэнь для галасавання пытання, у фармулёўцы якога захоўваюцца, па сутнасці, два розныя паводле зместу і сэнсу пытанні (пра дазвол Лукашэнку балатавацца і пра «папраўку» ў Канстытуцыю), таксама забараняецца Выбарчым кодэксам. Згодна з ім, «пытанне, якое выносіцца на рэспубліканскі рэферэндум, павінна быць сфармулявана… выразна і ясна з тым, каб на яго быў магчымы адназначны адказ».
Нягледзячы на парушэнне парадку прызначэння рэферэндуму, недапушчальнасць пытання, пастаўленага на галасаванне, грубыя парушэнні заканадаўства пры галасаванні, рэферэндум быў прызнаны адбыўшымся. Па яго выніках былі ўнесены змены ў артыкул 81 «новай Канстытуцыі», і ў 2006 годзе Лукашэнка зноў балатаваўся кандыдатам у прэзідэнты.
Рэзюмэ
Як бачым, усе рэферэндумы насілі неканстытуцыйны, незаконны і недэмакратычны характар. З юрыдычнага пункту гледжання іх вынікі не маюць значэння. Гэта значыць, што Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь 1994 года захоўвае свой легітымны характар. Яе трэба ачысціць ад так званых «паправак» і аднавіць дзеянне. А пасля ўжо абмяркоўваць нейкія змены.
Поделиться ссылкой:


title: Ігар Банцар выходзіць на волю?

maintext:
18 сакавіка ізноў судзілі рок-музыканта з Гродна, які трымае сухую галадоўку ў ізалятары гродзенскага СІЗА з 3 сакавіка.
Ігар Банцар – рок-музыкант з Гродна. 20 кастрычніка яго затрымалі па крымінальнай справе аб хуліганстве – за тое, што той танцаваў перад міліцыяй без штаноў.
3 сакавіка суд Ленінскага раёна Гродна пачаў разглядаць справу Ігара Банцара, і на працэсе ён заявіў, што ў знак пратэсту распачынае сухую галадоўку. Сёння судовы працэс над музыкантам працягнуўся, сам ён прысутнічаў на судзе.
“Муж да гэтага часу не ўжывае ні ваду, ні ежу, – распавяла “Народнай Волі” жонка вязня Анжаліка АРЭХВА, якая прысутнічала на працэсе. – Вельмі схуднеў, але, тым не менш, стараўся быць бадзёрым.
Пракурор папрасіў для Ігара паўтара года “хіміі”, а на час магчымых апеляцый адпусціць пад падпіску аб нявыездзе. Будзем спадзявацца, што ўжо ў бліжэйшы час муж выйдзе на волю і спыніць сваю акцыю пратэсту. Трэба будзе затым яшчэ аднаўляць здароўе”.
Прысуд Ігару Банцару абвесцяць 19 сакавіка ў 10.30.
Поделиться ссылкой:


title: “Мяне выпусцілі, але крымінальная справа застаецца” - Павел Мажэйка аб тым, што перажыў за тры дні ў няволі

maintext:
Журналіст і кіраўнік гродзенскага «Цэнтра гарадскога жыцця» Павел Мажэйка ў мінулы панядзелак выйшаў на волю. Яго затрымлівалі на 72 гадзіны за карціну на выставе, якая, па меркаванні пракуратуры, «рэабілітавала і апраўдвала нацызм». У гутарцы з “Народнай Воляй” Мажэйка распавёў аб тым, што перажыў за гэтыя тры дні.
— Павел, як пачуваешся пасля гэтых трох сутак?
— Самае галоўнае, што я на свабодзе. Я не лічу сябе ніякім вінаватым і не стамляўся і там гэта даказваць.
— Але ж гэта яшчэ не ўсё…
— Добра, што пакуль здаровы сэнс перамог і вырашылі выпусціць на свабоду. Але тут важна тое, што ніякіх ілюзій быць не павінна, бо справа застаецца, па ёй страшныя санкцыі – да 12 гадоў пазбаўлення волі. І Пушкін сядзіць дома на падпісцы аб нявыездзе – так што тут вось такія эмоцыі.
— Цябе затрымлівалі на 72 гадзіны, але выйшаў ты трохі раней?
— Так, фармальна тэрмін майго затрымання павінен быў закончыцца недзе каля 23 гадзін. Але была падпісана афіцыйная папера, што адпадае неабходнасць утрымліваць мяне пад вартай. Гэта азначае, што за гэты тэрмін абвінавачванне мне не выставілі і палічылі мэтазгодным адпусціць. Але яшчэ раз нагадаю, што крымінальная справа ўзбуджана па факту і вядзецца далейшае следства. І зусім не выключана, што мяне ізноў могуць “запрасіць” туды. Што цікава, звычайна па палітычных справах адтуль ужо не адпускаюць і гэтаму ёсць шмат прыкладаў.
— За гэтыя тры дні з табой праводзілі следчыя дзеянні?
— Практычна ніякіх следчых дзеянняў са мной не вялося. Адзінае, у пятніцу, калі мяне выклікалі ў Ленінскі РАУС, адтуль адразу завялі ў пракуратуру. Там у мяне ўзялі тлумачэнне. Я зразумеў, што ў той час ужо была пастанова на ўзбуджэнне крымінальнай справы. З пракуратуры мяне перадалі Следчаму камітэту і павезлі туды на допыт. Там я даў падпіску аб неразгалошванні і там было прынята рашэнне аб затрыманні мяне на 72 гадзіны.
— А чаму цябе змясцілі ў турэмны ізалятар на Кірава?
— Наколькі мне патлумачылі, ў ізалятары на Гая зараз вядзецца рамонт і ўсіх затрыманых пераводзяць на Кірава.
— Камера не перапоўненая была?
— Трохі больш паловы сутак я сядзеў адзін, а пасля перавялі ў іншую камеру, дзе быў з чалавекам, які праходзіць па крымінальнай справе.
— Трое сутак таксама не мала ў турме?
— Так, казаць, што гэта лёгка, не выходзіць, але дапамагае тое, што ты разумееш: праўда на тваім баку. Гэта дае пэўныя маральныя сілы. Гэта бадай самае важнае ў такіх сітуацыях, бо ад цябе мала што залежыць. Ты разумееш, што рашэнне па табе, а гэта хутчэй за ўсё палітычнае рашэнне, будзе прынята: альбо адпускаць, альбо трымаць. Ты добра разумееш, што санкцыя па артыкулу, па якім узбуджана крымінальная справа – 12 год. А гэта аграмадны тэрмін.
— І пра што думаецца ў такой сітуацыі?
— Скажу шчыра, што найперш думаецца пра сваіх дзяцей, бо хацелася б, каб лепей мы скончылі з гэтай сітуацыяй у краіне, а не пакідалі гэта для нашых дзяцей. І таму чыста псіхалагічна, гэта дадае сілы табе ў камеры. Вось так, калі гэта зразумела…
Поделиться ссылкой:


title: 125 гадоў з дня нараджэння Кандрата Крапівы

maintext:
Апошні імператар
Біяграфія Кандрата Крапівы (сапраўднае імя — Кандрат Атраховіч) ахоплівае 94 чатыры гады (1896–1991 гг.), дзякуючы чаму яму выпала стаць сучаснікам і сведкам шмат якіх пераломных гістарычных падзей. Згадваючы гэты факт, нярэдка адзначаюць, што ён нарадзіўся ў год каранацыі апошняга расійскага імператара, а памёр у год аднаўлення незалежнасці Беларусі, стаў удзельнікам чатырох войнаў і жыў, калі змянілася некалькі дзяржаў. І гэта не кажучы пра асабістыя трагедыі, у прыватнасці, шлюб каханай з іншым ці смерць дзяцей.
Крапіва нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Маці памерла рана, а бацька пасля гэтага быў яшчэ двойчы жанаты. Спачатку хлопчык навучаўся ў мясцовай царкоўнапрыходскай школе. Але, імаверна, калі б не кепскія стасункі з новай мачахай, якая нават адбірала ў хлопца кнігі, бацька не адправіў бы яго вучыцца далей.
Так, Крапіва атрымаў адукацыю ў 4-класным вучылішчы спачатку ў Стоўбцах, а потым у Койданаве, экстэрнам здаў экзамен на народнага настаўніка і ў 1914-м пачаў выкладаць у адной вёсак Міншчыны. Пазней скончыў Гатчынскую школу прапаршчыкаў і зноў працаваў настаўнікам.
І гэты, і наступны перыяд навучання і працы Крапівы перарываліся войнамі і ваеннымі кампаніямі. Так, ён быў мабілізаваны з пачаткам Першай сусветнай вайны, удзельнічаў у баях на румынскім фронце, у 1939 годзе ўдзельнічаў у паходзе Чырвонай арміі ў Заходнюю Беларусь. Пазней — браў удзел у савецка-фінскай вайне, а неўзабаве — і Другой сусветнай.
ААН і старшыня Вярхоўнага Савета
Імаверна, істотным для наступнай кар’еры і літаратурнай дзейнасці стаў не толькі настаўніцкі кірунак, але і пераезд у Мінск. Тут Кандрат Крапіва скончыў педагагічны факультэт БДУ, літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне, а перад гэтым далучыўся да такіх вядомых літаратурных аб’яднанняў, як «Маладняк» і «Узвышша» (сябрамі якіх былі беларускія пісьменнікі Чарот, Пушча, Дубоўка, Чорны, Бядуля, Броўка, Глебка, Мрый і іншыя).
Далейшы кар’ерны шлях Крапівы гэта не толькі ўласна літаратурная і калялітаратурная дзейнасць (рэдактарская, выдавецкая і інш.), але і дзейнасць у навуковым і палітычным кірунку.
Так, у 30-я гады Крапіва працаваў загадчыкам аддзела часопіса «Полымя рэвалюцыі». Ужо падчас вайны рэдагаваў газету-плакат «Раздавім фашысцкую гадзіну», а таксама працаваў у франтавых газетах. А з 1945 года быў рэдактарам часопіса «Вожык», які фактычна ўзнік з вышэйзгаданай газеты-плаката.
Не менш уражвае навуковы напрамак дзейнасці. Ужо з сярэдзіны 20-х гадоў Крапіва працаваў інструктарам Цэнтральнага бюро краязнаўства пры Інбелкульце, пасля вайны — загадчыкам сектара мовазнаўства Інстытута мовы і літаратуры Акадэміі навук (АН) і дырэктарам Інстытута мовазнаўства АН і, урэшце, віцэ-прэзідэнтам АН. А сярод найбольш значных навуковых рэгалій можна адзначыць ступень доктара філалагічных навук і званне акадэміка.
На палітычнай ніве Кандрат Крапіва неаднаразова абіраўся дэпутатам і старшынёй Вярхоўнага Савета беларускай рэспублікі, а таксама ўдзельнічаў у сесіі Генеральнай асамблеі ААН.
Поделиться ссылкой:


title: Хто зможа кіраваць арыштаванымі актывамі беларускага бізнесоўца Вараб’я ва Украіне?

maintext:
Нацыянальнае агенцтва Украіны ў пытаннях знаходжання, вышуку і кіравання актывамі, атрыманымі ад карупцыйных і іншых злачынстваў (АРМА) абвясціла публічны конкурс для вызначэння юрыдычнай ці фізічнай асобы, якая зможа кіраваць арыштаванымі актывамі кампаніі «Прикарпатзахідтранс», кантрольны пакет акцый якой належыць беларускаму бізнесоўцу Мікалаю Вараб’ю.
Як паведамляе “Радыё Свабода”, конкурс абвясцілі пасля таго, як Вышэйшы антыкарупцыйны суд Украіны пацвердзіў законнасць арышту актываў пасля разгляду скаргі ўласнікаў «Прикарпатзахідтрансу» – беларускага «Нафтабітумнага заводу» Мікалая Вараб’я (51 % акцый) і швейцарскай International Trading Partners AG Анатолія Шэфера (49%).
Ва ўмовах конкурсу пералічаны комплекс актываў, якімі давядзецца кіраваць новаму менеджэру: аб’екты нерухомасці, будынкі і збудаванні, тэхналагічныя аб’екты і лінейныя ўчасткі, якія непасрэдна ўдзельнічаюць у забеспячэнні працы нафтаправоду, што праходзіць па тэрыторыях Закарпацкай, Львоўскай, Ровенскай і Жытомірскай абласцей.
У агенцтве ўдакладнілі, што ў конкурсе могуць удзельнічаць кампаніі і індывідуальныя прадпрымальнікі, якія маюць дзейную ліцэнзію на права ажыццяўлення дзейнасці ў транспартаванні нафты або нафтапрадуктаў магістральным трубаправодам з адпаведным досведам у гэтай сферы ня менш як 5 гадоў.
Конкурс будзе трываць да 9 красавіка. Кожны ягоны ўдзельнік павінен таксама прапанаваць праграму кіравання арыштаванымі актывамі з прагназаванымі даходамі ад дзейнасці і адлічэннямі ў дзяржаўны бюджэт па месяцах, а таксама з гарантыямі забяспечваць гэтыя паказчыкі.
Да вызначэння пераможца конкурсу і падпісання адпаведнай дамовы за захаванне арыштаванай маёмасць адказвае дзяржаўная кампанія «Укртранснафта».
У сакавіку 2019 году беларускі бізнесовец унёс у статутны капітал кампаніі «Прикарпатзахідтранс» амаль 54 мільёны грыўняў (на той момант – амаль 2 мільёны долараў у эквіваленце).
Што папярэднічала
19 лютага Рада нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны ўхваліла тэрміновыя захады для вяртання ў дзяржаўную ўласнасць магістральнага трубаправоду, якім карысталася кампанія «Прикарпатзахідтранс». Адначасова з гэтым уведзеныя санкцыі ў дачыненні да Віктара Медведчука, кума расейскага прэзідэнта, лідара фракцыі ў Вярхоўнай Радзе Украіны «Апазіцыйная платформа «За жыццё» і ягонай жонкі Аксаны Марчанкі.
Кампанія «Прикарпатзахідтранс» зарэгістраваная ў 2011 годзе. З дзяржаўнай уласнасці Украіны яе вывелі ў 2015 годзе. Тады суд пастанавіў перадаць усе актывы ў кіраванне расейскай «Транснефти». Неўзабаве пасля таго судовага рашэння расейская «Транснефть» прадала трубаправод швейцарскай International Trading Partners AG, якую завязваюць з атачэннем Віктара Медведчука.
Пасля продажу ў сакавіку 2019 году 51% акцый беларускаму бізнесоўцу Мікалаю Вараб’ю шэраг дэпутатаў Вярхоўнай Рады Украіны заявілі, што ініцыююць перагляд судовых рашэнняў аб вывядзенні актываў кампаніі з дзяржаўнай уласнасці Украіны.
Сёлета 11 лютага Нацыянальнае антыкарупцыйнае бюро Украіны выставіла падазрэнне былому намесніку дырэктара Інстытута азотнай прамысловасці і прадуктаў арганічнага сінтэзу. На падставе ягонай экспертызы суд адмовіўся прызнаць права ўласнасці Украіны ў частцы нафтаправоду «Самара – Заходні кірунак». У выніку кантроль над часткай трубаправоду перайшоў да ТАА «Прикарпатзахідтранс», якое звязана з Медведчуком і беларускім бізнесоўцам Мікалаем Вараб’ём.
Украіна ня ўводзіла персанальныя санкцыі супраць Мікалая Вараб’я, але ў снежні 2020 году Нацыянальны банк Украіны адмовіў яму ў набыцці кантрольнага пакету акцый філіі казахстанскага «БТА Банку» ва Украіне. Падставай для адмовы сталі еўрапейскія санкцыі, уведзеныя супраць беларускага бізнесоўца.
Поделиться ссылкой:


title: Нарвежскую прэмію "За свабоду слова" атрымалі Дзмітрый Строцаў і Ганна Комар

maintext:
Нарвежская асацыяцыя пісьменнікаў уручыла прэмію «За свабоду слова» Дзмітрыю Строцаву і Ганне Комар.
Міжнародны камітэт Нарвежскай асацыяцыі пісьменнікаў апублікаваў заяву:
Прэмія «За свабоду слова» 2020 уручаецца беларускім аўтарам Ганне Комар і Дзмітрыю Строцаву.
Пасля супярэчлівага перавыбрання Аляксандра Лукашэнкі ў жніўні мінулага года беларусы ў вялікай колькасці выйшлі на вуліцы, пратэстуючы супраць таго, што яны палічылі несапраўдным вынікам выбараў. Аўтары ўдзельнічалі ў мірных маршах пратэсту і адыгралі важную ролю ў аказанні падтрымкі пратэсту. Улады ў адказ пераследавалі, выкрадалі і арыштоўвалі пісьменнікаў, журналістаў і актывістаў, і таму на свабоду меркаванняў аказваецца моцны ціск. У гэтым годзе IU хоча падзяліць прыз паміж двума аўтарамі, якія прадстаўляюць пакаленне актывістаў, якія прыклалі вялікія намаганні і пастаянна знаходзяцца ў цэнтры барацьбы за свабоду слова ў Беларусі.
Пісьменнікі запісалі адказ-падзяку:
«Дзякуй, што вы нас чуеце і салідарныя з намі, зрабілі ўсё магчымае, каб дапамагчы нам атрымаць свабоду. Для мяне вялікі гонар атрымаць гэтую ўзнагароду, калі гэта азначае, што я магу зрабіць нешта для Беларусі і яе народа. Мой шлях як аўтара і праваабаронцы толькі пачаўся, і я ведаю людзей, якія зрабілі значна больш для свабоды слова ў Беларусі, але гэта сведчыць пра давер, і я хачу працягваць быць голасам свайго народа. Спадзяюся, я не падвяду. — кажа Ганна Комар. — Мастакі, паэты, тэатральныя работнікі, музыкі аднымі з першых адгукнуліся на заклік да пераменаў, але яны ўмеюць гаварыць самі за сябе. Я хацла бы выказаць голас тых, хто з дня ў дзень самааддана, рызыкуючы здароўем, жыццём, дабрабытам, сем’ямі, падтрымлівае полымя нашай мірнай рэвалюцыі — рэвалюцыі годнасці. Яны заслугоўваюць таго, каб пра іх ведалі ў свеце».
«Беларускі пратэст не быў бы такім крэатыўным, калі б не ўдзел творчых людзей. Мастакі, артысты, музыканты, паэты ўключыліся ў пратэст, далі новы імпульс пратэста і падзялілі ўсе рызыкі які пратэстуе народа. Сёння, пасля 6 месяцаў пратэстаў, праз турмы прайшлі больш за 30 000 чалавек. Каля 300 чалавек прызнаныя палітычнымі вязнямі.— кажа Дзмітрый Строцаў. — Услед за Ганнай я з удзячнасцю прымаю ўвагу і прэмію Нарвежскага Саюза Пісьменнікаў. Я захапляюся Ганнай як чалавекам, вельмі цаню яе як паэта. Шачслівы падзяліць з ёй гэтую высокую ўзнагароду. Няхай жыве Нарвегія! Жыве Беларусь!»
Поделиться ссылкой:


title: Заступіліся за ўрача Перавошчыкаву, якую сем разоў судзілі за фатаграфаванне з гістарычнай сімволікай

maintext:
Група жыхароў Гомеля звярнулася да гарадскога пракурора Юрыя Булынкі з просьбай праверыць законнасць пакарання адміністрацыйнымі арыштамі агулам на 105 сутак прафесійнага ўрача Анастасію Перавошчыкаву. Яе судзілі ўжо сем разоў за фатаграфаванне з бел-чырвона-белай сімволікай.
У калектыўным звароце падпісанты звяртаюць увагу пракурора на факты парушэння падчас судовых разбіральніцтваў прынцыпаў адкрытасці, галоснасці, права на абарону і абскарджванне судовых рашэнняў. Толькі ў трох выпадках з сямі Анастасія магла скарыстацца паслугамі адваката.
Уяўным застаецца пацвярджэнне вінаватасці Перавошчыкавай. На здымку, дзе нейкія людзі трымаюць бчб-сцяг, немагчыма ідэнтыфікаваць асобы. Аднак суд Навабеліцкага раёна не спадобіўся запрасіць на разгляд справы мужчыну, які нібыта бачыў, што Насця фатаграфавалася са сцягам. Пісьмовыя сведчанні яго выклікаюць вялікі сумнеў.
“Калі я даведаўся пра 105 сутак для маладой, інтэлігентнай жанчыны, лекара, якая раней ніколі не прыцягвалася да адміністратыўнай адказнасці за фатаграфаванне з нашай гістарычнай сімволікай, быў проста шакаваны прававым бязмежжам. З гэтым трэба нешта рабіць, бо падобнае можа стацца з кожным з нас ”, – сказаў “Гомельскай вясне” Уладзімір, адзін з падпісантаў калектыўнага звароту ў пракуратуру.
Аўтары ліста звяртаюць таксама ўвагу пракурора, што прыведзеныя міліцыяй правапарушэнні (фатаграфаванне з нацыянальнай гістарычнай сімволікай) з’яўляюцца аднолькавымі і ўтвараюць сукупнасць правапарушэнняў. Заканадаўства прадугледжвае магчымасць аб’яднання такіх правапарушэнняў у адну справу з вынясеннем аднаго рашэння паводле некалькіх эпізодаў.
Пакаранне па кожнаму ідэнтычнаму эпізоду сведчыць пра мэтанакіраваны палітычны пераслед і прадузятасць у дачыненні да Анастасіі Перавошчыкавай з боку міліцыі і суддзяў, якія кожны раз каралі маладую жанчыну максімальным тэрмінам арышту.
За кратамі 31-гадовая ўрач Перавошчыкава знаходзіцца ўжо другі месяц. 9 сакавіка яе перавялі з Гомельскага ізалятара ў Буда-Кашалёва, дзе горшыя ўмовы ўтрымання. Па падліках самой Анастасіі, на волю яна мае выйсці толькі 9 мая, на Дзень Перамогі, калі, канешне, пракуратура ніяк не адрэагуе на яе прысуды.
Поделиться ссылкой:


title: Лісты з СІЗА

maintext:
Леанід Судаленка быў арыштаваны 18 студзеня бягучага году. Яго змясцілі ў СІЗА № 3 і падазруюць у фінансаванні паслявыбарчых пратэстаў.
Перад арыштам Леанід напісаў ліст для публікацыі ў СМІ. У ім ён тлумачыў, што ўсё што рабіў пасля выбараў – кансультаваў жыхароў Гомельшчыны, якія сутыкнуліся з палітычнымі рэпрэсіямі і дапамагаў аплочваць штрафы ды знаходжанне ў ІЧУ. Натуральна, што грошы ў выглядзе шрафаў паступалі ў беларускі бюджэт, таму, на думку самаго праваабаронцы, няма падстаў вінаваціць яго ў фінансаванні пратэстнай дзейнасці.
Поделиться ссылкой:


title: Прастуда можа абараніць ад кавіду

maintext:
Брытанскія навукоўцы выявілі, што вірус ВРВІ можа абараняць арганізм ад кавіду. Некаторыя вірусы «спаборнічаюць» між сабой, каб выклікаць інфекцыю ў арганізме чалавека. Навукоўцы з Універсітэта Глазга выявілі, што рынавірус, ад якога ўзнікае тое, што ў прастамоўі называецца прастудай, перамагае каранавірус, інфармуе NN.by.
Хутчэй за ўсё, такія перавагі захоўваюцца нядоўга, але, па меркаванні даследчыкаў, рынавірус настолькі распаўсюджаны, што можа адыграць сваю ролю ў пандэміі кавіду, піша BBC.
Каманда з Цэнтра вірусных даследаванняў у Глазга выкарысталі мадэль слізістай абалонкі дыхальных шляхоў, створаную з тых жа клетак, што і ў чалавека. Затым даследчыкі пачалі заражаць абалонку каранавірусам і рынавірусам.
Калі абодва вірусы адначасова траплялі на слізістую абалонку, рынавірус знішчаў Sars-CoV-2. Калі даследчыкі заражалі клеткі рынавірусам на 24 гадзіны раней, то Sars-CoV-2 увогуле не ўзаемадзейнічаў з тымі ж клеткамі. А калі навукоўцы спачатку запускалі вірус кавіду, а праз суткі рынавірус, то клеткі зноў былі заражаныя прастудай, а не каранавірусам.
Гэта значыць, што высокая распаўсюджанасць рынавіруса можа падавіць пандэмію кавіду.
Падобныя эфекты прастуды назіраліся і раней. На думку некаторых экспертаў, успышка рынавіруса затрымала пандэмію свінога грыпу ў 2009 годзе ў некаторых частках Еўропы.
Наступныя эксперыменты паказалі, што рынавірус запускае імунны адказ у клетках, які знішчае здольнасць каранавіруса распаўсюджвацца ў арганізме. Аднак пасля таго, як прастуда праходзіць, Sars-CoV-2 можа зноў выклікаць інфекцыю.
Поделиться ссылкой:


title: Мікалай Казека ўжо два месяцы знаходзіцца ў бальніцы

maintext:
Яшчэ ў студзені ў галоўнага трэнера зборнай Беларусі па фрыстайле быў дыягнаставаны каранавірус.
Мікалай Казека ўзначальвае нацыянальную каманду з 1993 года. Прызнаваўся лепшым трэнерам года ў Беларусі ў 2014-м і 2018 гадах. Кавалер ордэна Айчыны I, II і III ступеняў.
Пасля выбараў Мікалай Іванавіч адкрыта выказаў сваю грамадзянскую пазіцыю, а ў верасні быў пазбаўлены імянной стыпендыі. У лістападзе знакамітага трэнера не ўзялі на збор нацыянальнай каманды па фрыстайле.
Вучні Мікалая Казекі заваявалі толькі на зімовых Алімпійскіх гульнях сем медалёў рознай вартасці, у тым ліку чатыры залатыя.
– Шчыра кажучы, не думаў, што з-за каранавіруса можна патрапіць у бальніцу аж на два месяцы, – кажа Мікалай Іванавіч. – Але факт застаецца фактам – менавіта столькі мне давялося праляжаць у бальнічнай палаце. Вельмі цяжка працякала гэтая кавідная пнеўманія.
– Зараз праходзіце рэабілітацыю?
– Зараз я знаходжуся ўжо ў тэрапеўтычным аддзяленні, мне робяць розныя працэдуры. Наступствы ад каранавіруса маюцца і даволі сёр’ёзныя. Аднаўленне праходзіць складана, таму рэбілітацыя, мабыць, толькі пачынаецца. І, думаю, будзе працягвацца датстаткова доўга.
– У бальніцы ўдавалася сачыць за выступленнямі зборнай Беларусі па фрыстайле? Дарэчы, на нядаўнім чэмпіянаце свету нашы мужчыны-фрыстайлісты паказалі горшы за апошнія 30 гадоў вынік, а каманда наогул засталася без медалёў…
– Сачыў, безумоўна, і, на жаль, казаць пакуль няма пра што. Тут патрэбны аналіз і веданне таго, што адбывалася ўнутры каманды.
– Многія такое няўдалае выступленне звязваюць з вашай адсутнасцю ў зборнай…
– Магчыма, не без гэтага, хаця насамрэч цяжка меркаваць. Але было бачна, што напрацоўкі ў зборнай былі добрыя, але да галоўнага старту каманда падышла ў разваленым стане.
Публікацыя – з № 23 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Беларус Ягор Шаранговіч працягвае асвойваць Амерыку…

maintext:
Нарэшце ў Беларусі з’явіўся свой прадстаўнік у Нацыянальнай хакейнай лізе.
На гэтым тыдні 22-гадовы беларускі хакеіст Ягор Шаранговіч, які зараз выступае ў НХЛ за клуб “Нью Джэрсі Дэвілз”, закінуў у матчы з “Бафала” сваю шостую шайбу ў сезоне і заслужыў станоўчую ацэнку не толькі балельшчыкаў, але і спецыялістаў. Што варта ведаць пра Ягора?
Сваю хакейную кар’еру Шаранговіч пачаў у Мінску ў спецыялізаванай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе, а ў 2013 годзе апынуўся ў сістэме мінскага “Дынама”. У 2014 годзе перайшоў па ўзросце ў каманду “Дынама- Раўбічы”, якая выступала ў той момант у вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі, і правёў у ёй два сезоны. Летам 2016 года Ягор папоўніў склад маладзёжнай зборнай Беларусі для ўдзелу ў беларускай Экстралізе, дзе за 38 матчаў набраў 28 ачкоў.
Беларускі нападаючы з’яўляўся ўдзельнікам драфту НХЛ 2016 года, але так і не быў абраны ніводнай з каманд. Пазней хакеіст падпісаў кантракт з асноўнай камандай “Зуброў”, і ў 2017 годзе дэбютаваў у КХЛ.
І ўсё-такі хлопец не пакідаў мары патрапіць у НХЛ. У рэшце рэшт на драфце НХЛ-2018 беларускі хакеіст быў абраны клубам “Нью-Джэрсі Девілз” пад 141-м нумарам, гуляў у АХЛ. Затым у Амерыцы ў хакейных лігах аб’явілі з-за пандэміі паўзу, якую Ягор выкарыстаў яе напоўніцу – вярнуўся ў Мінск і працягваў выступаць у КХЛ за мінскае “Дынама”. Але пасля таго, як у Амерыцы аднавілі сезон, паляцеў за якіян, і 14 студзеня гэтага года адбыўся дэбют Шаранговіча ў НХЛ.
“Сезон Ягора Шаранговіча ў КХЛ паказаў, што патэнцыял 22- гадовага беларуса дае яму ўсе шанцы замацавацца ў “Нью-Джэрсі”, – пісаў pressball.by. – І тым самым закончыць нарэшце без малога пяцігадовы перыяд, на працягу якога ніводны наш суайчыннік не ступаў на лёд наймацнейшай лігі свету”.
“Два гады ў Штатах дакладна пайшлі ў плюс, – казаў сам Ягор. – Паўночнаамерыканскія пляцоўкі нядрэнна выхоўваюць і хуткасныя якасці, і тую самую здаровую агрэсіўнасць. Думаць навучыўся ўдвая хутчэй, чым прызвычаіўся ў Еўропе… За акіянам усё-такі іншы хакей, іншыя пляцоўкі. І заяўляць пра сябе трэба па-новаму”.
У мінулым годзе Ягор Шаранговіч перахварэў на каранавірус, але спадзяецца, што “яго абміне доля захварэць паўторна”.
Дарэчы, асвойваць Амерыку беларус адправіўся разам са сваёй жонкай Дар’яй. Тая працавала ў Мінску фітнес-трэнерам, Ягор хадзіў да яе на трэніроўкі. Там пазнаёміліся, пазней ажаніліся.
“Ён не падкатваўся да мяне, ды і я не была ў гэтым зацікаўлена, – распавяла Дар’я. – Але яго ідэальная тэхніка выканання практыкаванняў, спакой, прымірэнне, ветлівасць, мужнасць, абыходлівасць ў спалучэнні з ідэальным пачуццём гумару, своеасаблівым характарам і пяшчотай мне адразу ж спадабаліся.
Не разумею, як у ім могуць дзве такія розныя асобы спалучацца: на лёдзе – жорсткі, дома – кот.
А ўвогуле лічу, што, калі б каманда складалася толькі з Ягораў Шаранговічаў, то шанцаў ні ў кога не было б”.
Як бачым, Ягор у Амерыцы мае добрую падтрымку ў тыле. Ці ўдасца беларусу замацавацца ў КХЛ? Усё будзе залежаць толькі ад яго.
Публікацыя – з № 21 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Да паездкі патрабуецца спампаваць і ўсталяваць дадатак «Беларусбанка», дзе трэба выбраць ўкладку «Глядзі і праходзь» ды сфатаграфаваць свой твар. Пры

title: "Глядзі і праходзь". Новая магчымасць аплаты праезду


title: У Салігорску збілі затрыманых страйкамаўцаў

maintext:
28 лютага ў лесапаркавай паласе ў Саілгорску затрымалі сем чалавек — чатырох дзяўчат і трох хлопцаў. Трох з затрыманых дзяўчат адпусцілі.
Яны распавялі, што міліцыянты іх збівалі, у тым ліку білі па галаве, паведамляе “Еўрарадыё” са спасылкай на ТГ-канал страйкама “Беларуськалію”. Білі пры затрыманні, потым у аўтобусе. У аўтобус таксама распылілі пярцовы газ. Потым затрыманых, па іх словах, білі ў РАУСе.
Затрыманымі застюцца страйкамаўцы Антон Дзямкоў, Канстанцін Дзяцееў, Андрэй Магілевец, Ганна Асіпенка.
Ёсць звесткі, што пасля гэтага дома ў затрыманых адбыліся ператрусы.
Поделиться ссылкой:


title: Карбалевіч: Беларускі народ - вораг дзяржавы

maintext:
Палітычны аглядальнік Валерый Карбалевіч пракаментаваў запіс, дзе чалавек з голасам, падобным на голас экс-міністра ўнутраных спраў Юрыя Караева, абражае беларускі народ, называючы яго “тупаватым і недалёкім”.
– Ведаеце, што больш за ўсё уражвае ў выступе чалавека, голас якога падобны на голас былога міністра ўнутраных спраў Беларусі Юрыя Караева? Не тое, што ён заклікае шукаць і «прыбіраць» людзей, якія пагражаюць чыноўнікам і сілавікам. Тут як раз нічога новага, – піша Валерый Карбалевіч. – Яшчэ ў студзені з’явіўся гуказапіс выступу чалавека, голас якога нагадвае голас цяперашняга намесніка міністра ўнутраных спраў Мікалая Карпянкова, дзе той заклікаў «альбо пакалечыць, альбо знявечыць, альбо забіць» пратэстуючых. Відаць, такая ўстаноўка атрымана сілавікамі з самага верху.
Самае знамянальнае ў гэтым выступе тое, што ў ім фактычна беларускі народ аб’яўляецца ворагам дзяржавы ці, дакладней, рэжыму. Бо ў яго разуменні дзяржава атаясамляецца з сілавікамі («гасударавы людзі»).
А вось беларускі народ голас на запісе абвінаваціў у тым, што той «тупаваты і недалёкі», «не бачыць далей за 5 метраў ад носу». Беларусы – гэта «сукі», «тоўстыя абывацелі», «абмежаваныя ў патрэбах», якія пра лёс Беларусі думаюць «ад суму». Таму ім «нельга даць паспрабаваць параўнанне, як можа быць па-іншаму».
Узгадваецца верш Наума Каржавіна пра Сталіна:
А было так: сапожник родом
Себя возвел на пьедестал.
И стал народ – врагом народа,
А он один народом стал!
Поделиться ссылкой:


title: Ператрусы, затрыманні, і допыты за 17 сакавіка

maintext:
Як мы паведамлялі раніцай, у прыватным доме вядомага музыкі, саліста гурта Amaroka і аўтарэстаўратара Змітра Афанасенкі, а таксама ў кватэры ягоных бацькоў адбыліся ператрусы. Прычына: нейкі Дзяркач напісаў данос на братоў Афанасенкаў, якія, маўляў, са штабу БНФ і ў гаражы вырабляюць бомбу.
Сёння на допыты ў якасці сведкаў выкліканыя праваабаронцы Леанід Свецік у Віцебску, Уладзімір Малей і Маргарыта Вялічкіна ў Брэсце, Сяржук Лацінскі ў Бабруйску.
У Горадні проста на вуліцы затрымалі журналіста Яна Романа. Пра гэта паведаміў яго сын. Прычына затрымання невядомая. Цяпер журналіст знаходзіцца ў Ленінскім РАУС горада, паведамляе БелСАТ. Дома ў яго правялі ператрус, вынікам якога стала выманне ноўтбука і тэлефона. Паводле папярэдняй інфармацыі, журналіста вінавацяць у фінансаванні пратэстаў. Нібыта ён аплаціў штрафы двум людзям, пакараным за ўдзел у акцыях.
Страйкам МТЗ паведаміў пра знікненне былой супрацоўніцы МТЗ Улляны Гарбачовай. Раней жанчыну пераследавалі за яе грамадзянскую пазіцыю, звольнілі па артыкуле. Улляна судзілася супраць незаконнага звальнення, але безвынікова. Сёння стала вядома, што яе ўчора затрымалі падчас прагулкі з сабакам, а сёння аштрафавалі за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве на 50 б.в.
Удзень адбыўся допыт Аляксандра Памідорава ў Дэпартаменце фінансавых раследаванняў. Музыку выклікалі ў якасці сведкі па крымінальнай справе супраць BY_Help. Допыт цягнуўся каля гадзіны, паведамляе BY_culture.
У Лідзе людзей па тэлефоне сёння выклікаюць у РАУС на гутарку. Цікавяцца актыўнасцю ў тэлеграм-чатах, пытаюцца пра ўдзел у масавых мерапрыемствах. Таскама вядома, што запытваюцца пра нейкага Шаўцова.
З інфармацыі распаўсюджанай прэс-службай МУС вядома, што ў групе «Ліда для жыцця» нібыта абмяркоўвалі і планавалі радыкальныя дзеянні супраць прадстаўнікоў улады, а таксама па блакіраванню чыгункі і аўтамабільных дарог. Супраць траіх удзельнікаў закрытай групы чата «Ліда для жыцця» ўзбудзілі крымінальную справу.
19-гадовая дзяўчына, якая была мадэратарам чата, падазраецца ў публічнай абразе прадстаўнікоў улады. Яшчэ адзін мадэратар падазраецца ў пагрозе ўжывання гвалту ў дачыненні да міліцыянераў, паведамляе “Польскае Радыё”.
Паведамляецца таксама пра затрыманне ў Маскве “Гордага Лідчаніна”, Ён знаходзіцца ў Следчым камітэце ў Маскве. Сёння ці заўтра яго павінны этапаваць з супрацоўнікамі КДБ у Беларусь.
Гародня. каля 15-й гадзіны пачаўся ператрус у вакаліста гурта Dzieciuki і незалежнага журналіста Алеся Дзянісава. “У нашага калегі Алеся Дзянісава – ператрус. Супрацоўнікі міліцыі ўвайшлі да яго ў кватэру,” паведамляе тэлеграм-канал Белсата. Паводле БАЖ, ператрус у кватэры Дзянісава звязаны са справай журналіста Яна Романа, якога затрымалі сёння раніцай. Самога Дзянісава на гэты час у горадзе няма. У яго дачкі, якая знаходзілася ў хаце падчас вобшуку, міліцыянты пыталі, ці ведае яна іншых гарадзенскіх журналістаў – Аляксея Кайрыса і Андрэя Мялешку.


title: Палітвязень Сяргей Пятрухін парэзаў сабе вены ў турме

maintext:
Палітвязень, блогер Сяргей Пятрухін, які знаходзіцца цяпер у турме N4 Магілёва, быў змешчаны ў карцар пасля таго, як ён парэзаў сабе вены.
Прычына ў жудаснай антысанітарыі ў камеры, куды яго перавялі, і немагчымасць знаходзіцца з прысутным там кантынгентам. Цяпер стан яго здароўя здавальняючы, ён прыходзіў сёння на сустрэчу з адвакатам у турме.
Пра гэта паведаміў Уладзімір Шанцаў, кіраўнік абласной структуры партыі АГП у Магілёве. Ён прысутнічае ў судовым працэсе па гэтай справе.
Пятрухін знаходзіцца ў карцары з 27 лютага, і прабудзе там да 17 сакавіка.
Нагадаем, 11 лютага пачаўся ў Магілёве суд над брэсцкімі блогерамі Сяргеем Пятрухіным і Аляксандрам Кабанавым. Блогерам выставілі абвінавачванне па ч. 1 арт.342 Крымінальнага кодэкса Беларусі (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак). Таксама іх вінавацяць у абразе прадстаўніка ўлады, а Сяргея Пятрухіна яшчэ і ў абразе суддзі.
Ім пагражае да 3 гадоў калоніі.
Поделиться ссылкой:


title: Надзвычай сумны ліст даслаў з СІЗА Ігар Лосік

maintext:
Палітвязень Ігар Лосік даслаў на волю ліст, поўны расчаравання.
Ён піша, што стаміўся чакаць і спадзявацца на добрае. Асабліва яго ўразіў прысуд журналісткам “Белсата” Кацярыне Бахвалавай (Андрэевай) і Дар’і Чульцовай. “Ілюзій не маю — думаю, будзе гадоў 5, і я там загнуся”, — піша палітвязень.
“Самае галоўнае імі было зроблена — зацягнуць час. Стандартная практыка за апошнія 27 гадоў, і зноў ніхто не аказаўся да гэтага гатовы. Таму ўсё пройдзе як заўжды. Усе сядуць, астатнія з’едуць ці заціхарацца, Расія дапаможа з грашыма, і так — на некалькі гадоў”, — піша Лосік з-за кратаў.
“Лепш бы проста расстралялі па-хуткаму і не бачыць гэта ўсё”, — заканчвае ён свой ліст.
Ігара Лосіка, які адміністраваў ТГ-канал “Беларусь галаўнога мозгу”, затрымалі ў Баранавічах 25 чэрвеня. Спярша яго вінавацілі ў арганізацыі дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Потым дадалі абвінавачанне ў падрыхтоўцы да ўдзелу ў масавых беспарадках. На знак пратэсту супраць абвінавачання Лосік 41 дзень трымаў галадоўку, якую спыніў 25 студзеня.
Поделиться ссылкой:


title: …Часам лепш прамаўчаць?

maintext:
Дракахруст: «Аўтары «Залатога дна» і не спадзяваліся атрымаць пацьверджаньне з настолькі кампэтэнтнай крыніцы».
Палітолаг канстатуе самавыкрыцьцё Лукашэнкі, які заявіў, што аўтары стужкі «Залатое дно» «кідаюцца на чужую ўласнасьць».
— Самае цудоўнае — словы наконт «чужой уласнасьці», — піша Юры Дракахруст. — Чыёй? Уся ж раць афіцыйных прапагандыстаў ды і сам Лукашэнка ўвесь час тлумачаць, што ў яго нічога свайго няма, толькі шпіц Умка, а ўсё астатняе — палацы, машыны, самалёты — усё дзяржаўнае, уласнасьць дзяржавы. У «бізнэсмэнчыкаў, IT-шнічкаў і ІП-шнічкаў» — у тых прыватная, свая, а Лукашэнка — «нішчы».
А тут прабіла. І ўся шматгадовая рыторыка — у сьметніцу. Пуціла доўга і складана спрабаваў даказаць, што ўсё гэтае багацьце — фактычна асабістая ўласнасьць Лукашэнкі.
А той у якасьці абвяржэньня… пацьвердзіў, так, гэта маё, гэта мая ўласнасьць.
І аўтары стужкі, і гледачы і не спадзяваліся атрымаць пацьверджаньне з настолькі кампэтэнтнай у гэтым пытаньні крыніцы…
Поделиться ссылкой:


title: Вадзім Крывашэеў: "Дома засталіся жонка і чацвёра дзяцей…"

maintext:
Карэспандэнт «Народнай Волі» пацікавіўся, чым займаецца ў Нацыянальным антыкрызісным кіраванні чалавек, які адказвае за спорт.
Яшчэ ў мінулым годзе Вадзім Крывашэеў быў дырэктарам Рэспубліканскага цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі па фрыстайле, але апошнія палітычныя падзеі ў краіне зрыкашэцілі і па ім.
Калі многія фрыстайлісты, у тым ліку і вядомы трэнер Мікалай Казека, падпісаліся пад лістом з патрабаваннем новых выбараў і адстаўкі Лукашэнкі, Крывашэеву было прапанавана звольніцца – з-за дрэнна праведзенай ідэалагічнай працы.
Яму прапанавалі месца ў РЦАП па водных лыжах, Крывашэеў адмовіўся туды ісці і нейкі час заставаўся без працы.
А на пачатку гэтага года стала вядома, што замест Аляксандры Герасімені ён стаў адказным за маладзёжную палітыку і спорт у Нацыянальным антыкрызісным кіраванні.
– Апошнім часам змянілася і маё жыццё, і праца, бо тое, чым займаюся зараз, не параўнаць з тым, што рабіў на пасадзе дырэктара цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі, – кажа Вадзім, які са снежня мінулага года жыве і працуе за мяжой. – Іншая справа, што мне вельмі спатрэбіліся і мой вопыт, і веды ў спартыўнай галіне.
Сфера дзейнасці застаецца ранейшай – спорт, хаця ў гэты момант больш засяроджаны на абароне правоў беларускіх спартсменаў. У гэтым плане даводзіцца пастаянна быць у цесным кантакце з міжнароднымі інстытутамі – з Міжнародным алімпійскім камітэтам і нацыянальнымі федэрацыямі.
– А вашы абавязкі ў чым заключаюцца?
– Нельга сказаць, што ў мяне ёсць шэраг канкрэтных абавязкаў, якія я павінен выконваць. У нас цэлая каманда. Усе разам распрацоўваем нейкія ініцыятывы, стратэгію паводзін, абмяркоўваем, як будзем дасягаць тых мэт, што паставілі. У камандзе ёсць і юрысты, і тыя, хто адказвае за СМІ, і людзі, якія працуюць на піяр, і спецыялісты па спартыўных пытаннях. Скажам так: кожны на сваім месцы, але ўсе робім адну справу.
– Ці звяртаюцца да вас зараз па дапамогу беларускія спартсмены, якія пацярпелі ад рэпрэсій за сваю грамадзянскую пазіцыю?
– Безумоўна. Сітуацыя не вельмі змянілася ў адрозненне ад мінулага года, нам паступае шмат інфармацыі, што людзі цярпяць за сваю пазіцыю. Іншая справа, што не ўсе гатовы пра гэта распавесці публічна. Хаця зразумела, што сёння ўся сістэма працуе на тое, каб падзяліць людзей на «правільных» і «няправільных». Маўляў, хто не з намі, той супраць нас.
Усе такія факты, якія тычацца спартыўнай галіны, намі фіксуюцца і будуць перададзены ў Міжнародны алімпійскі камітэт.
Акрамя таго, мы дапамагаем спартсменам рыхтавацца да спаборніцтваў, вырашаем нейкія пытанні, якія звязаны з забеспячэннем і матэрыяльнай дапамогай.
– Тых спартсменаў, якія выказалі сваю пазіцыю, але вымушаны былі з’ехаць за мяжу, прапаганда нярэдка называе «здраднікамі»…
– Тут здзіўляцца няма чаму. Сёння вельмі дзіўна чуць, што намі кіруюць «заходнія лялькаводы», хаця насамрэч у нас працуюць толькі беларускія спартыўныя спецыялісты, якія не схавалі пасля выбараў галаву ў пясок, а адкрыта сказалі тое, што думаюць.
Мне падаецца, што найперш здраднікі – гэта тыя, хто хлусіць свайму народу. Таму давайце называць рэчы сваімі імёнамі. Каго мы працягваем падманваць? Наша задача – паказваць у міжнародных інстытутах гэты падман.
– Раней на пасадзе, якую зараз займаеце вы, працавала плыўчыха Аляксандра Герасіменя. Зараз вядома, што ў яе могуць забраць дом у Драздах, які яна ўжо пабудавала…
– Мы працуем у адной камандзе з Аляксандрай, безумоўна, абмяркоўвалі гэтую тэму. Што тут можна сказаць? Бачым, якімі нізкімі ўчынкамі тыя, хто пры ўладзе, помсцяць сваім апанентам. І законы тут ужо
не працуюць.
– За мяжой вы ўжо больш за тры месяцы. Як прайшлі адаптацыю? Не сумуеце па родным краі?
– Паверце, усе тыя, каго беларуская прапаганда сёння называе «збеглымі», з’ехалі за мяжу не па сваёй волі, і гэта міграцыя працягваецца.
Безумоўна, гэта няпроста – знаходзіцца ў іншай краіне, удалечыні ад сям’і, але такія сёння рэаліі. Гэта няпросты псіхалагічны момант, але мы ведалі, на што ішлі.
– Ваша сям’я дзе знаходзіцца?
– У Мінску. Пры гэтым разам з жонкай мы гадуем чацвярых дзяцей, таму мне, відаць, удвая складаней быць ад іх на адлегласці.
– Колькі вашым дзецям?
– Старэйшай дачцэ – 15 гадоў, сыну споўнілася 14, а малодшым – 5 і 2 годзікі. Дарэчы, старэйшая дачка прыязджала да мяне ў госці, таму пагаварылі ўжывую. Зразумела, што зараз у любы момант можна пагутарыць па відэасувязі, але гэта ўсё роўна не заменіць жывых зносін.
– Вы дадому не можаце прыехаць?
– Мяркую, у Беларусь мяне пусцілі б, ніхто ў гэтым плане не абмяжуе. Іншая справа, як будуць разгортвацца падзеі далей. Не выключана, што людзі з пэўных структур абавязкова захочуць сустрэцца са мной і пагутарыць на прадмет таго, чым я зараз займаюся.
І не факт, што пасля гэтага я куды-небудзь змагу паехаць. Мы ж бачым, што зараз адбываецца ў краіне. За бел-чырвона-белыя сняжынкі на вокнах людзей штрафуюць і кідаюць за краты. Таму дно яшчэ не прабіта. А значыцца, вяртацца дадому пакуль небяспечна.
– Вы зараз у якім горадзе знаходзіцеся?
– Сёння я магу знаходзіцца ў Варшаве, заўтра – у Вільнюсе, праз тыдзень – у Кіеве. Скажам так, праца ў нас мабільная. Хаця ніхто не скардзіцца. Усе мы ведаем, дзеля чаго працуем і змагаемся.
Публікацыя – з № 24 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Цыганкоў: "Улада для іх ідал, дзеля якога яны гатовыя ахвяраваць хоць паловай насельніцтва Беларусі"

maintext:
Вядомы журналiст – пра ідэалогію «ябацькавых» экспэртаў.
– Нядаўна мне давялося адказваць на пытаньне аднаго маладога чалавека пра тое, якая ідэалогія ёсьць у ябацькавых экспэртаў, – пiша Вiталь Цыганкоў. – Можна было б адказаць адным словам – «Ніякай». І гэта быў бы самы вычарпальны і абгрунтаваны фактамі адказ. Проста падтрымлівай, што гаворыць і робіць улада – вось і ўся ідэалогія.
Калі ўлада кажа, што за альтэрнатыўнымі кандыдатамі лялькаводы з Газпрому – крычы, што з Газпрому. Калі праз месяц улада кажа, што лялькаводы з Захаду – яшчэ актыўней крычы, што з Захаду. Кажа ўлада пра шматвектарнасьць – праслаўляй мудрую шматвектарнасьць. Скажуць, ня трэба ніякай шматвектарнасьці – заяўляй, што заўсёды так думаў і што ты ўвогуле, як кажа пра сябе Дзермант, «рускі беларус».
Стратэгічнае партнерства з Іранам – праслаўляй. Разьвярнулся, забылі пра Іран і сябруем з іхнімі супернікамі ў рэгіёне, Арабскімі эміратамі – праслаўляй яшчэ больш.
Зьбіваюць і саджаюць людзей ні за што – правільна, так і трэба. Калі ж палітвязьняў вызваляюць, што было ў беларускай гісторыі – «мудрае і своечасовае рашэньне».
Дзяржава дае грошы з бюджэту прадпрыемствам – правільна. Забірае – яшчэ правільней. Разьвівае малы бізнэс – праслаўляй. Накідваецца на прадпрымальнікаў з пагрозамі – пішы, што ты заўсёды таксама так думаў.
Абвяшчаецца мяккая беларусізацыя – пішы, як гэта добра і правільна, бо трэба ж мову нашу родненькую падтрымліваць, і дзяржава, маўляў, усё робіць для гэтага (хаця, канешне, ты разумееш, што ўсё гэта не па-сапраўднаму, таму і асьцярожнічаеш). Але як толькі твой правадыр пачынае палохаць беларускай мовай – з радасьцю падхоплівай, і не забудзь сам канчаткова ва ўсім перайсьці на рускую мову, падалей ад крамольнай беларускай.
Адзіная нестыковачна, якая магла б парушыць іхнюю гарманічную карціну сьвету – гэта калі б адбыўся сур’ёзны, рэальны канфлікт паміж Лу і Масквой. Асабліва праблемна было для тых, хто кормяцца адначасова і з беларускага бюджэту, і з розных расейскіх фондаў. Памятаю, як бледна выглядаў Крывашееў, калі ў разгар крызісу з вагнераўцамі яго запрасіў да сябе ў праграму Салаўёў, які ў той момант быў вельмі раззлаваны на Лукашэнку за затрыманьне гэтых «расейскіх баявікоў». Крывашееў бэкаў, мэкаў («разбяруцца, усё вырашыцца»), але ў выніку перайшоў да ратавальнай фармулёўкі, што гэта ўсё прыдумала ЦРУ.
Дарэчы, рэальныя рускія нацыяналісты кшталту тэлеграм-каналу «Бульба престолов» ня маюць ніякіх ілюзіяў наконт «прарасейскасьці» шпакоўскіх і дзермантаў, называючы іх «бацькіны экспэрты» і абвінавачваючы ў «беларускім нацыяналізме»).
Ёсьць, праўда, адзін пункт, у якім усе яны, ня гледзячы на свае стылістычныя адрозьненьні, дастакова падобныя. Гэта – прыярытэт інтарэсаў улады над інтарэсамі, лёсам і нават жыцьцём канкрэтных людзей.
Улада (якую яны любяць падмяняць словам «дзяржава») – для іх ідал і абсалют, дзеля якога яны гатовыя ахвяраваць хоць паловай насельніцтва Беларусі.
А ў астатнім – няма ніводнага тэзісу, ніводнага палажэньня, па якім удзельнікі ўмоўнага «клюбу рэдактароў» не маглі б радыкальна развярнуцца на наступны ж дзень. Пры гэтым узровень паспяховасьці ацэньваецца па тым, хто бліжэй і дакладней угадае настрой і думкі першай для іх асобы. Хто угадаў – таго «хозяин» і назначае «главной женой», то бок «галоўным экспэртам».
Поделиться ссылкой:


title: "Я б не змагла з гэтым жыць, калі б ведала, што мой сын удзельнічаў у гвалце"

maintext:
У сваім спецпраекце для “Будзьма беларусамі!”, Кірыл Стаселька гутарыць з аўтарамі пратэсных плакатаў, каб даведацца, хто гэтыя асобы і што хаваецца за кароткімі мэсаджамі на іх плакатах. У гэтым матэрыяле пра плакат, сына з інваліднасцю, маці карніка і ўласнае змаганне распавядае Таццяна — юрыстка, былая следчая.
Пра плакат і сына. Я падрыхтавала плакат, калі прыняла рашэнне, што мы выйдзем на першы марш людзей з інваліднасцю. На працягу многіх гадоў, колькі я выхоўваю сына з інваліднасцю, я вельмі часта чую ад многіх, маўляў, як вам цяжка, напэўна, як страшна жыць з гэтым болем, ношай. Вельмі шмат спагады, спачування, часам нават залішняга. Пачынаю прыводзіць прыклады, што ёсць людзі, якім Бог не дае дзяцей, хтосьці іх страціў у трагедыі, розныя гісторыі ёсць. Гэта напэўна жахліва, гэта страшнейшае.
Але пасля падзей жніўня мінулага года, пасля гвалту разнастайнага я вельмі доўга думала на тэму таго, як гэтыя хлопцы ў балаклавах — як можна іх мякка назваць — глядзяць у вочы сваім матулям. І што адчуваюць іх маці, калі раптам даведваюцца, што іх дзеці бралі ў гэтым удзел. І я гэта паспрабавала на сябе перанесці.
Вельмі складана было перанесці гэта на сваю свядомасць, бо ты маці ўсё роўна іншага дзіцяці. Але ў любым разе любая маці нейкім чынам спрабуе ўскосна ці не ўскосна апраўдаць любы ўчынак свайго дзіцяці. Я зразумела для сябе, што гэта страшна было б. Проста я б не змагла, мабыць, з гэтым жыць, калі б ведала, што мой сын удзельнічаў у гэтых разгонах мірных людзей і гэтым гвалце. Таму сутнасць майго плаката была ў крыку матчынай душы: не страшна, калі ў цябе дзіця хворае, у калысцы, не страшна жыць з гэтым, страшна жыць і быць маці такога ката, злачынца, бандыта.
Мне здавалася на той момант, што ў любым выпадку, хоць неяк да гэтых маці дойдзе (праз публікацыі ў СМІ), і, можа, яны здолеюць убачыць, падумаць лішні раз. Вельмі спадзяюся, што нейкім чынам гэта змагло паўплываць на іх свядомасць.
Пра дзяржаўную «дапамогу». Што тычыцца сітуацыі сем’яў з дзеткамі-інвалідамі ў нашай краіне, то яна насамрэч далёка не лёгкая. Не буду гаварыць пра сваю сям’ю, дзякуй Богу, мы можам сабе дазволіць лячэнне, аперацыю за мяжой, рэабілітацыю. Бо поўная сям’я, тата зарабляе грошы.
Але што тычыцца рэабілітацыі бясплатнай, гэта «смешная» рэабілітацыя: раз на год — дзесяць масажаў, працэдур, а па сутнасці — немагчымасць з’ехаць кудысці і атрымаць гэтую дапамогу праз фонды, калі ў дзіцяці група здароўя большая за першую і другую. Ёсць трэцяя-чацвёртая, то яны лічаць гэтых дзяцей неперспектыўнымі. Дзіўнае дзяленне на «патрэбных» і «непатрэбных»!
І мамы, якія выхоўваюць гэтых дзетак адны, па сутнасці, жывуць на 400-450 рублёў на месяц, і гэта ўсё. На гэтыя грошы ты ясі, апранаеш і паспрабуй куды-небудзь вывезі дзіця на адпачынак да мора. Мала таго што аднаму гэта цяжка, гэта проста фінансава немагчыма. Жывы прыклад — мая сяброўка, якая ўдавой засталася ў сорак гадоў у маленькім горадзе Чырыкаў.
Крадзеж. Я ўдзельнічала ва ўсіх акцыях. Не толькі таму, што мяне абурыла сітуацыя, якая здарылася ў жніўні. У гэтай кампаніі я з траўня як чалец ініцыятыўнай перадвыбарчай групы кандыдата Валерыя Цапкалы. З траўня я ўдзельнічала непасрэдна ў зборы подпісаў за нашага кандыдата, сама сабрала 1196 подпісаў.
Пакідае пэўныя адчуванні ў нармальнага чалавека, калі ў цябе з крадзяжом гэтых подпісаў адбіраюць усё: свабоду думкі, свабоду слова, годнасць і ўсё астатняе. Гэта думка большасці цяпер, не толькі мая, упэўненая ў гэтым.
За свае правы да канца. Калі дагэтуль у гады, калі былі выбары, я ўзмоцнена займалася рэабілітацыяй свайго сына, не было часу, не заўсёды знаходзілася тут, была ў іншым горадзе на аперацыі. Ды і не было адчування, што хоць нешта можа змяніцца. У гэтым годзе, са з’яўленнем такіх кандыдатаў, як Цапкала і Бабарыка, з актыўнасцю чалавечай і грамадзянскай людзей, калі яны стаялі кіламетровыя чэргі, каб пакінуць подпіс… Была надзея, што ў гэтым годзе можа нешта змяніцца і прайсці больш-менш сумленна.
Поделиться ссылкой:


title: Чаму знялі кіраўніка міліцыі Мінскай вобласці?

maintext:
«Народная Воля» даведалася пра прычыны.
Указ аб вызваленні ад пасады кіраўніка УУС Мінскага аблвыканкама генерал-маёра міліцыі Аляксандра Кавальчука быў падпісаны напрыканцы мінулага тыдня. Пра тое, чаму было прынята такое кадравае рашэнне, нічога не паведамлялася. І ва ўказе ніякіх афіцыйных падрабязнасцяў не было.
Аляксандр Кавальчук узначальваў міліцыю Мінскай вобласці з лютага 2018 года. Да гэтага ён чатыры гады кіраваў УУС Магілёўскага аблвыканкама. Там пра былога начальніка адклікаліся даволі добразычліва, нават называлі лібералам. Адзначалі, што Кавальчук, у адрозненне ад аднаго з былых міністраў унутраных спраў Ігара Шуневіча, не быў вялікім прыхільнікам паліграфа. Між іншым, адзін час Кавальчука называлі канкурэнтам Шуневіча – выказваліся версіі, што ён можа заняць пасаду міністра ўнутраных спраў.
Аляксандр Кавальчук родам з вёскі Леткаўшчына Слуцкага раёна, вучыўся ў Новасібірскім вышэйшым ваенна-палітычным агульнавайсковым вучылішчы, але пасля распаду СССР перавёўся і скончыў Мінскае ваеннае каманднае вучылішча, Акадэмію МУС.
Генералу Кавальчуку 49 гадоў, ён даволі паспяхова ішоў па службовай лесвіцы: пачынаў оперупаўнаважаным аддзялення крымінальнага вышуку крымінальнай міліцыі ў Слуцку. Генеральскія пагоны атрымаў у сакавіку 2017-га – праз тры гады кіравання УУС Магілёўскага аблвыканкама.
Аляксандр Кавальчук быў адным з тых генералаў, хто пракаментаваў масавыя пратэсты пасля прэзідэнцкіх выбараў-2020. Увогуле, Кавальчук не хаваецца ад журналістаў і адказвае на любыя пытанні. Ён лічыць, што з прэсай трэба сябраваць.
“Пасля ўсяго пройдзенага хочацца ўжо не рэвалюцыі, а эвалюцыі, – гаварыў Кавальчук у снежні мінулага года на старонках міліцэйскай газеты. – Бо рэвалюцыйны шлях, па сутнасці, нічога пазітыўнага для большасці насельніцтва і краіны не нясе – толькі чалавечыя ахвяры, разбурэнне інфраструктуры, заняпад эканомікі. Узнавіць усё хутка, як у казцы, не атрымаецца. Гэта цяжкі і доўгі працэс, а часам – немагчымы.
Сёння ёсць пэўны эканамічны спад, прычым не толькі ў нас, але і ва ўсім свеце. Плюс пандэмія. У такія часы якраз і ўзнікаюць пратэсты: калі з’яўляюцца намёкі на нестабільнасць, якія выклікаюць незадаволенасць. А нашы людзі, якім шмат чаго дасталася ад дзяржавы практычна бясплатна, да гэтага часу памылкова мяркуюць, што гэта закладзена прыродай і не залежыць ад працы улад. Вось іх у цяперашняй напружанай эканамічнай сітуацыі і аказалася прасцей пераканаць у неабходнасці тэрміновых перамен. Хоць раней грамадзяне выходзілі на вуліцы таму, што ім зусім не плацілі зарплату і няма за што было карміць сем’і. Але ж сёння зусім па-іншаму…”
Магчыма, навіна аб сыходзе стала для Аляксандра Кавальчука такім жа вялікім сюрпрызам, як і для генерала Ігара Яўсеева, які да нядаўняга часу займаў пасаду памочніка прэзідэнта па Мінскай вобласці? Як высветлілася, не. У выпадку з Кавальчуком адхіленне ад пасады – гэта, так бы мовіць, звычайная планавая ратацыя.
Не выключана, што ў бліжэйшы час генерал Кавальчук атрымае камандзіроўку ў Маскву і будзе прызначаны афіцыйным прадстаўніком Міністэрства ўнутраных спраў у Расіі. Пакуль Аляксандр Кавальчук знаходзіцца ў адпачынку. І чакае прызначэння. Калі нічога не памяняецца, то ён як мінімум на некалькі гадоў з’едзе ў Расію.
Пасада прадстаўніка МУС Беларусі пры амбасадах іншых краін прыраўноўваецца да пасады саветніка дыпламатычнага прадстаўніцтва Беларусі за мяжой.
Прадстаўнікі МУС Беларусі ў замежных дзяржавах звычайна прызначаюцца на тэрмін да трох гадоў. Па службовай неабходнасці гэты тэрмін можа быць прадоўжаны ці скарочаны міністрам унутраных спраў. Прадстаўнікі МУС Беларусі ў замежных дзяржавах размяшчаюцца ў памяшканнях беларускіх амбасад, карыстаюцца дыпламатычнай поштай, тэлефоннай сувяззю, телефаксам, у рамках сваёй кампетэнцыі выконваюць загады міністра ўнутраных спраў і Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Беларусь у дзяржаве знаходжання. Аператыўнае кіраванне дзейнасцю прадстаўнікоў МУС у замежных дзяржавах ажыццяўляе адзін з намеснікаў міністра ўнутраных спраў.
Пасля вяртання з такой дыпламатычнай камандзіроўкі толькі адзінкі заставаліся незапатрабаванымі альбо непрацаўладкаванымі. У розныя гады афіцыйнымі прадстаўнікамі МУС Беларусі ў Расіі былі экс-начальнік галоўнага ўпраўлення крымінальнага вышуку МУС палкоўнік міліцыі Валянцін Патаповіч, Фарыд Канцараў, які потым даволі паспяхова працаўладкаваўся ў “Газпром”, намеснікі міністра ўнутраных спраў Віктар Жыбуртовіч і Віктар Філістовіч. Дарэчы, Філістовіч атрымаў гэтае прызначэнне праз некаторы час пасля скандалаў з міліцэйскімі катэджамі на беразе Мінскага мора.
Да нядаўняга часу афіцыйным прадстаўніком МУС Беларусі ў Расіі быў генерал-маёр Віктар Сенько. Але ён не так даўно сышоў на пенсію.
Дарэчы, на сённяшні дзень вакантнымі застаюцца крэслы адразу двух начальнікаў абласных ўпраўленняў унутраных спраў. Пасля прызначэння Вадзіма Сіняўскага міністрам па надзвычайных сітуацыях пакуль ніхто не заняў пасаду кіраўніка Гродзенскага УУС. А цяпер яшчэ вызвалілася і месца начальніка УУС Мінскай вобласці.
Публікацыя – з № 24 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Школьніку - 3 гады калоніі. У Брэсце асудзілі дзевяць чалавек па справе аб масавых беспарадках

maintext:
У судзе Маскоўскага раёна Брэста 10 сакавіка агучылі прысуд па справе аб масавых беспарадках 10 жніўня на вуліцах абласнога цэнтра. Суддзя Вера Філонік асудзіла адразу дзевяць чалавек на тэрміны ад 3 да 4,5 гадоў калоніі. Такое пакаранне прасілі пракуроры.
На абвяшчэнне прысуду па беспарадках не пусцілі каля 20 чалавек. Пацярпелымі па справе прызнаныя 29 чалавек, большасць з іх – міліцыянты, шкоду ацанілі ў 27 тысяч беларускіх рублёў.
Як піша тэлеграм-канал брэсцкай “Вясны”, суддзя палічыла, што віна ўсіх абвінавачаных ва ўдзеле ў масавых беспарадках 10 жніўня па ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса даказаная і прызначыла наступныя тэрміны:
палітзняволены таксіст Цімур Рызапур — 4,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму;
— 4,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму; палітвязень Аляксандр Драздоў — 4,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму;
— 4,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму; палітзняволены студэнт Ілля Мігно — 4,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму;
— 4,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму; палітзняволеныя сын і бацька Ягор і Віталь Пракапчукі — па 4 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму;
— па 4 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму; палізняволены Сяргей Салоха (30-гадовы ІП) — 4 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму;
(30-гадовы ІП) — 4 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму; палітвязень Сяргей Крыўчэня — 3,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму;
— 3,5 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму; Сяргей Гацкевіч (непаўнагадовы 11-класнік) — 3 гады выхаваўчай калоніі;
(непаўнагадовы 11-класнік) — 3 гады выхаваўчай калоніі; Дзяніс Хазей (непаўнагадовы другакурснік каледжа) — 3 гады выхаваўчай калоніі.
Двое з фігурантаў справы — непаўналетнія, да суда яны знаходзіліся пад наглядам, а ў залі суда іх узялі пад варту. Яшчэ сем абвінавачаных знаходзіліся пад вартай.
Прысуд дзесятай абінавачанай — 18-гадовай Віталіі Бандарэнкі, пакуль не абвешчаны. Яна не з’яўлялася на судовыя працэсы, бо з’ехала за мяжу. Але да прысуда, 27 лютага, вярнулася на радзіму і была затрыманая. Яе змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання, а затым перавялі ў СІЗА-7 да суда. Праваабаронцы прызналі яе палітычнай зняволенай.
У чым іх абвінавацілі?
Згодна са справамі, 10 жніўня 2020 года, падчас несанкцыянаванага масавага мерапрыемства ў цэнтры Брэста – на вуліцах Савецкай і Нафтавай, бульварах Шаўчэнкі і Касманаўтаў, праспекце Машэрава — асуджаныя «груба парушылі грамадскі парадак і здзейснілі пагромы. Пасля чаго ўжылі гвалт — нанеслі супрацоўнікам міліцыі ўдары рукамі і нагамі, рознымі прадметамі. У ход для гэтага ішлі дошкі, палкі, вулічныя скрыні для смецця, фрагменты лавак, тратуарнай пліткі і асфальту, бутэлькі, камяні, металічныя балты, ёмістасці з фарбай, піратэхнічныя вырабы. Затым абвінавачаныя наўмысна знішчылі і пашкодзілі транспартныя сродкі і іншае маёмасць, якое належала АУС, фізічным і юрыдычным асобам».
Агульная сума прычыненай шкоды, згодна з матэрыяламі справы, перавысіла 27 тысяч беларускіх рублёў. Прычыненая злачынствам шкода да суда не была кампенсаваная – пракуратура прад’явіла пазоў да абвінавачаных аб яго спагнанні ў салідарным парадку.
Па абвінавачванні, супрацоўніку органаў унутраных спраў прычыненыя цялесныя пашкоджанні ў выглядзе двух ран на руцэ, якія адносяцца да катэгорыі лёгкіх цялесных пашкоджанняў, і нанесеныя пабоі. Яшчэ ў аднаго супрацоўніка сарвалі рацыю і адарвалі пагоны. Усяго пацярпелымі прызнаны 29 міліцыянтаў.
Поделиться ссылкой:


description: Святлана Ціханоўская ў панядзелак выступіла на "Форуме Кастуся Каліноўскага" ў Вільні, які праводзіцца Сеймам Літвы. Мерапрыемства прысвечана пошуку

title: Ціханоўская: "Мы самі можам ажыццявіць гэтую мірную рэвалюцыю"

maintext:
Святлана Ціханоўская ў панядзелак выступіла на “Форуме Кастуся Каліноўскага” ў Вільні, які праводзіцца Сеймам Літвы. Мерапрыемства прысвечана пошуку мірнага вырашэння крызісу ў Беларусі.
Ціханоўская заявіла, што са жніўня 2020 года “беларусы выраслі і пасталелі” — “навучыліся выказваць свае думкі”, гаварыць пра патрэбы, мары, трывогі, расчараванні і страхі.
“Адначасова ў жыцці беларусаў шмат што — і індывідуальнае, і калектыўнае — пагоршылася”, — падкрэсліла палітык. Яна распавяла пра гісторыю 22-гадовага студэнта Яўгена Каліноўскага, які асуджаны на чатыры гады пазбаўлення волі за ўдзел у мірнай акцыі пратэсту лета 2020-га, і пакутуе за кратамі. Назвала сумную статыстыку: больш за 32 тысячы затрыманых у нашай краіне з 9 жніўня мінулага года, больш за 2500 крымінальных спраў, 290 палітвязняў, “як мінімум восем” загінулых дэманстрантаў, і ніводны сілавік не прыцягнуты да адказнасці.
“На дадзены момант наша самая вялікая слабасць — гэта час, — цытуе словы Святланы Ціханоўскай БелаПАН. — Мы самі можам ажыццявіць гэтую мірную рэвалюцыю, але час ідзе, а лёсы людзей руйнуюцца… Так больш працягвацца не можа”.
Паводле слоў Ціханоўскай, беларусам патрэбная дапамога ў арганізацыі перамоў з уладамі Беларусі на міжнароднай пляцоўцы. Яна нагадала пра галасаванне на анлайн-платформе “Голас”: “Ужо каля 650 000 беларусаў выказалі жаданне стварыць новую Беларусь. Мы — сіла, з якой трэба лічыцца!”.
Поделиться ссылкой:


description: Кур’ера "Menu.by", затрымалі 27 сакавіка на шляху да кліента. Мужчына быў у форменнай камізэльцы і з кофрам для перавозкі ежы. Пазней яго прызналі

title: Дастаўшчыка ежы затрымалі за форменнае адзенне чырвонага колеру

maintext:
Кур’ера «Menu.by», затрымалі 27 сакавіка на шляху да кліента. Мужчына быў у форменнай камізэльцы і з кофрам для перавозкі ежы. Пазней яго прызналі вінаватым ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве і пакаралі штрафам у 60 базавых велічынь (1740 рублёў). Пра гэта паведамляе ў сваім тэлеграм-канале пазбаўлены рэгістрацыі праваабарончы цэнтр «Вясна».
Момант затрымання ўбачыў і вырашыў сфатаграфаваць Андрэй Гарнашэвіч. Мужчына выпадкова убачыў затрыманне дастаўшчыка ежы калі ішоў у краму. Як толькі ён спыніўся для фатаграфавання да яго падышлі трое супрацоўнікаў АМАПу і запатрабавалі паказаць тэлефон. Андрэй пагадзіўся, пасля чаго яго завезлі ў Фрунзенскі РУУС. У выніку, на мужчыну склалі пратакол па арт. 24.23 КаАП.
Адвакат Андрэя на судзе заявіла, што са словаў прэс-сакратаркі МУС, у гэты дзень мітынгаў у Мінску не было, а такім чынам супрацоўнікі затрымлівалі ні ў чым невінаватых людзей. Але суддзя Наталля Бугук прызнала фотаздымку пікетаваннем і пакарала Андрэя 15-сутачным арыштам.
Поделиться ссылкой:


title: Франак Вячорка: Перамовы павінны пачацца ў маі, наша мэта - выбары ў 2021 годзе

maintext:
Святлана Ціханоўская разам са сваёй камандай дала прэс-канферэнцыю з нагоды абвяшчэння кампаніі «Галасаванне за мірны выхад з крызісу шляхам перамоў».
Галасаванне суткі да гэтага было запушчана на платформе «Голас». За першыя 24 гадзіны ў ім узяло ўдзел больш за 450 тысяч чалавек, піша NN.by.
Дарадца Ціханоўскай у міжнароднай палітыцы Франак Вячорка так пракаментаваў зробленую працу, а таксама перспектывы:
«Была зробленая вялікая праца, каб мы прыйшлі да гэтага моманту. У нас ёсць пазітыўныя сігналы ад нашых сяброў, ад міжнародных арганізацый.
Мы лічым, што перамовы павінны пачацца ў маі. Да гэтага часу павінны адбывацца кансультацыі і экспертныя сустрэчы ў розных фарматах, у тым ліку з удзелам патэнцыйных медыятараў. Важна стварыць кааліцыю краін, якія будуць сачыць за выкананнем дамоўленасцяў.
Ёсць розныя фарматы гэтай кааліцыі, ёсць фарматы, якія называюць Нарманскі, Будапешцкі, мы знойдзем свой беларускі фармат, які забяспечыць максімальную выканальнасць дамоўленасцяў.
Наша мэта — выбары сёлета. Учора дэлегацыі ЕС у АБСЕ пацвердзілі падтрымку гэтай мэты, каб выбары адбыліся не ў 2022 годзе, як гэтага хоча Лукашэнка, а менавіта сёлета.
Трэба разглядаць усе варыянты месцаў для перамоў, фарматаў. Перамовы будуць адбывацца на розных узроўнях, у розных фарматах, з рознымі людзьмі. Я думаю, што пачнуцца сустрэчы, магчыма, у закрытым рэжыме. Першыя кансультацыі цалкам рэальна будуць не на тэму новых выбараў, а хутчэй за ўсё — першасныя пытанні, як вызваленне палітвязняў і спыненне гвалту. Потым можна перайсці да больш важных пытанняў».
Поделиться ссылкой:


title: Мільярдэр для "Крумкачоў"

maintext:
Футбольны клуб “Крумкачы” апынуўся ў сітуацыі, калі кажуць: не было б шчасця, ды няшчасце дапамагло.
Спачатку пра непрыемнае. Пасля таго як збанкрутаваў клуб “Гарадзея” (а дакладней – ад яго адмовіліся спонсары. – Аўт.), стала вакантным адно месца ў вышэйшай лізе. У мінулым сезоне “Крумкачы” фінішавалі трэцімі ў першай лізе і справядліва разлічвалі на месца пад сонцам, але дзе там! Яны нават не былі дапушчаны да працэдуры ліцэнзавання.
Пазіцыя чыноўнікаў такая: маўляў, “Крумкачы” на працягу двух гадоў не з’яўляюцца сябрам федэрацыі. У той жа час атрымаў ліцэнзію рэчыцкі “Спутнік”, які быў у такім жа становішчы – ён два гады запар не быў сябрам федэрацыі, але замяніў “Гарадзею” ў вышэйшай лізе. У спартыўных чыноўнікаў і тут знайшоўся аргумент: маўляў, “Спутнік” звярнуўся да іх, каб ім зрабілі выключэнне, а “Крумкачы” не звярталіся.
Магчыма, і так. Але мне падаецца, што справа тут не толькі ў нейкіх юрыдычных нюансах, на якія спасылаюцца чыноўнікі, а больш у іх нежаданні бачыць у элітным дывізіёне каманду, якая пасля выбараў адкрытым тэкстам выказалася пра тое, што адбываецца ў краіне.
Клуб самастойны, не прывязаны да бюджэтнай кармушкі, а таму вольны ад нейкіх абавязальніцтваў. Такім не пакамандуеш. Практычна ўсе астатнія футбольныя клубы жорстка ўманціраваны ў дзяржаўную сістэму пры дапамозе фінансавання з боку прадпрыемстваў альбо з гарадскіх бюджэтаў. Такія маўчалі і будуць маўчаць.
І яны больш пажаданы ў вышэйшай лізе, чым нейкія
ідэалагічна ненадзейныя “Крумкачы”.
Былы кіраўнік “Крумкачоў” Дзяніс Шунто з гэтай нагоды выказаўся так: “Федэрацыя гатова ісці на любыя хітрыкі, каб толькі вышэйшая ліга была без “Крумкачоў”. Ну што ж, такім аказаўся кошт гонару, годнасці, шчырасці, эмоцый. Для мяне ўсё роўна лепшае, што нарадзіў наш футбол у 2020-м годзе, – гэта перамога “Крумкачоў” над мінскім “Дынама” ў Кубку Беларусі і неверагодная Маша Калеснікава ў апранальні. Хлопцы, гэта каштавала месца ў такой вышэйшай лізе. А за футбол сумна…”
Дарэчы, фанаты многіх футбольных клубаў адмовіліся падтрымліваць свае каманды ў гэтым сезоне за іх страусіную пазіцыю, але гэта не пра балельшчыкаў “Крумак”.
“У самы адказны момант у гісторыі краіны нашы хлопцы паказалі, што яны на баку народа, на баку праўды, – заявілі балельшчыкі “Крумкачоў”. – Каманда ўжо моцна пацярпела за сваю цвёрдую пазіцыю. А таму мы не можам кінуць нашых хлопцаў у гэты складаны для ў сёй каманды час. Мы будзем падтрымліваць іх на стадыёне. Кожная гульня нашай каманды цяпер – гэта барацьба дабра са злом. І мы верым, што дабро хутка пераможа”.
Ёсць і яшчэ адна добрая навіна для “Крумкачоў”. У мінулым месяцы стала вядома, што італьянскі мільярдэр Маўрыцыа Міян гатовы ўкласці грошы ў адзін з беларускіх футбольных клубаў. Партнёрам італьянец назваў былога іграка нацыянальнай зборнай Беларусі Віталя Кутузава, які ў свой час гуляў за розныя італьянскія клубы.
Пэўны час была інтрыга, Кутузаў не раскрываў назву клуба, і гэта толькі падагравала інтарэс да сенсацыі. Праўда, праз нейкі час карты раскрылі – выбар мільярдэра выпаў на “Крумкачоў”.
“Прынцыпова важна было, каб каманда не залежала ад дзяржавы, каб уладальнік быў прыватны, – патлумачыў Віталь Кутузаў. – Мы не адзін раз абмяркоўвалі гэта з Міянам, вырашылі не проста паспрабаваць, а даказаць, што можна абыходзіцца без бюджэтных уліванняў. Менавіта такім шляхам ідзе абсалютная большасць краін свету. Упэўнены, мы выбралі правільную тактыку”.
Пабачым, як будзе развівацца гэты праект, бо ў беларускіх рэаліях нават самыя аптымістычныя інвестары ў хуткім часе аказваліся ў лепшым выпадку ля разбітага карыта. А за “Крумкачоў” можна проста парадавацца. І сумленне не прадалі, і падтрымку адчулі.
Публікацыя – з № 18 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Пенсіянерствую і кніжкі добрыя чытаю…"

maintext:
«Народная Воля» пацікавілася, чым зараз займаецца вядомы рэжысёр і былы мастацкі кіраўнік Купалаўскага тэатра.
У жніўні мінулага года Мікалай Пінігін разам з многімі артыстамі і супрацоўнікамі тэатра напісаў заяву аб сыходзе. Гэта быў знак салідарнасці з дырэктарам тэатра Паўлам Латушкам, з якім скасавалі кантракт, і пратэст супраць гвалту ў краіне.
«У апошні час тэатр быў на ўздыме, добра глядач ішоў… Але што рабіць? Такое бывае, – казаў мастацкі кіраўнік Купалаўскага ў адным са сваіх каментарыяў амаль адразу пасля таго, як усім артыстам падпісалі заявы аб сыходзе. – Кожны сам вырашаў, што рабіць. Не было такога, што мастацкі кіраўнік, сыходзячы, пацягнуў усіх за сабой. І Латушка казаў трупе: вы павінны сустрэць 100-гадовы юбілей, не звяртайце ўвагі. Але я лічу, што зрабіў правільна, гэта быў адзіна магчымы крок. Што буду рабіць далей, пакуль не ведаю. Адзінае – дакладна не пайду ў палітыку. Ніколі гэтым не займаўся і не хацеў. Нават калі быў Беларускі Народны Фронт, я спачуваў, але не ўдзельнічаў».
Сёння на пытанне «Як справы?» Пінігін адказвае проста: «Нармальна! Пенсіянерствую. І пакуль мне гэта падабаецца. Гуляю, хаджу, чытаю шмат кніжак». Зараз чытае Паолу Волкаву.
«Гэта мастацтвазнаўца вядомая, лепшы для мяне мастацтвазнаўца, яна пра жывапіс, скульптуру і яшчэ шмат пра што піша, – тлумачыць Мікалай Мікалаевіч. – Я проста многа чаго не ведаў, таму што ўсё жыццё чытаў толькі п’есы ў вялікай колькасці, хай на іх ліха… А цяпер можна яшчэ пра штосьці даведацца. Дзіну Рубіну з задавальненнем чытаю – «Наполеонаў абоз» і «Руская канарэйка». Геніяльны аўтар, лічу, з сучасных. Майстар!»
Ад інтэрв’ю на больш глабальныя тэмы Мікалай Мікалаевіч адмаўляецца: «Пра што можна гаварыць? Пра тэатр – не буду, а з усім астатнім і так усё зразумела».
Перыядычна Мікалаю Пінігіну паступаюць прапановы аб рабоце, у тым ліку з-за мяжы.
«Прапановы ёсць, я не ўтойваю, але я не хацеў бы іх агучваць, – пацвярджае рэжысёр. – Я адкрыты для супрацоўніцтва – напрыклад, пастаноўку зрабіць. Аднак перамоў аб сталай рабоце не вяду».
Ніякіх прагнозаў пра тое, як будзе далей развівацца сітуацыя ў краіне, што будзе з Купалаўскім, Пінігін не робіць.
«Але ў будучыню гляджу з аптымізмам», – вельмі ўпэўнена кажа Мікалай Мікалаевіч.
Публікацыя – з № 23 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Пракуратура Брэста падала пазоў аб ліквідацыі Польскай школы

maintext:
Пракуратура Брэста накіравала ў эканамічны суд вобласці пазоў аб ліквідацыі ТАА «Польская школа» ў сувязі з «грубым парушэннем заканадаўства, якое пацягнула прычыненне шкоды дзяржаўным і грамадскім інтарэсам», паведамляе прэс-служба ведамства.
Раней, 10 сакавіка, пракуратура распачала крымінальную справу паводле ч. 3 арт. 130 КК па факце здзяйснення групай асобаў наўмысных дзеянняў, накіраваных на распальванне нацыянальнай і рэлігійнай варожасці паводле прыкметы нацыянальнай, рэлігійнай, моўнай і іншай сацыяльнай прыналежнасці, а таксама наўмысных дзеянняў для рэабілітацыі нацызму.
«28 лютага адбылося несанкцыянаванае масавае мерапрыемства. Пад выглядам аказання інфармацыйных і культурна-адукацыйных паслуг з удзелам не менш за 20 непаўналетніх навучэнцаў і маладых берасцейцаў праслаўляліся ваенныя злачынцы, уключаючы Рамуальда Райса, вядомага на мянушку Буры. Акрамя таго, пракуратура ўстанавіла, што на базе ўстановы былі арганізаваныя курсы вывучэння польскай мовы для прэтэндэнтаў карты паляка, а таксама гарцэрскія дружыны, асноўная дзейнасць якіх будавалася на абясцэньванні гістарычнай памяці беларускага народу», – гаворыцца ў паведамленні пракуратуры.
У межах крымінальнай справы затрымалі дырэктарку Польскай школы Ганну Панішаву, якая вярнулася ў Беларусь пасля камандзіроўкі ў Польшу.
Напярэдадні дырэктарка школы на сваёй старонцы ў Facebook апублікавала адкрыты зварот да грамадскасці з нагоды крымінальнай справы. Абвінавачванні яна называе надуманымі і лічыць, што іх мэта – «ліквідацыя Польскай школы».
Поделиться ссылкой:


title: Казімір Лышчынскі: філосаф, якога пакаралі за "неіснаванне бога"

maintext:
Часам Лышчынскага параўноўваюць з Джардана Бруна, але наш суайчыннік, мабыць, пайшоў далей у сваіх філасофскіх разважаннях адносна бога. З нагоды гадавіны нараджэння 4 сакавіка аднаго з найгучнейшых філосафаў нашай старажытнасці «Будзьма!» успамінае жыццё Казіміра Лышчынскага і трагічныя падзеі, праз якія мы цяпер ведаем пра ягоны трактат.
Вайсковец, манах і прарэктар
Гісторыя Казіміра Лышчынскага выглядае неверагоднай для нашых зямель, дзе, у адрозненне ад краінаў Заходняй Еўропы, так не панавала каталіцкая інквізіцыя з яе практыкай катаванняў і страшэнных смяротных пакаранняў на рэлігійнай падставе. Працэс Лышчынскага — напэўна адзін з найбольш яскравых і жахлівых прыкладаў пакутаў беларускага філосафа за свабоду думкі і веравызнання (хутчэй свабоды непрызнання існавання бога) тых часоў. Казімір Лышчынскі нарадзіўся ў вёсцы Лышчыцы (цяпер Берасцейская вобласць) і належаў да старажытнага шляхецкага роду ВКЛ. Пасля атрымання хатняй адукацыі ён навучаўся ў Берасцейскім езуіцкім калегіуме і Віленскай акадэміі. А пасля ўдзелу ў войнах з Расіяй, Швецыяй і Турцыяй (цікава адзначыць, што служыў ён у палку крылатых гусар — тагачаснай элітнай конніцы) вырашыў працягнуць навучанне ў езуіцкім калегіуме Кракава, дзе прыняў манаства і далучыўся для езуіцкага ордэна. Навучанне працягнулася ў калегіумах Каліша і Львова. Некаторы час пасля заканчэння вучобы Лышчынскі выкладаў сам і працаваў прарэктарам езуіцкага калегіума ў Берасці.
Дэпутат і “неіснаванне бога”
Лышчынскага чакала добрая, паспяховая кар’ера, але ён прыняў рашэнне выйсці з ордэна, вярнуцца ў родныя мясціны і ажаніцца. Але і на свецкім шляху яму не выпадала адпачываць. У Берасці ён займаў пасаду падсудка, выконваў у судзе абавязкі адваката, некалькі разоў абіраўся дэпутатам ад мясцовай шляхты на варшаўскія сеймы (адметна, што там ён, сярод іншых, удзельнічаў у абранні на трон Міхала Вішнявецкага і Яна Сабескага), у трыбунальскім судзе, быў пісарам каралеўскага суда. Акрамя юрыдычнай практыкі Лышчынскі працягваў займацца выкладаннем. Так, у сваім маёнтку ён заснаваў школу. Можна лічыць, што яна атрымалася надзвычай прагрэсіўнай, бо мела свецкі характар; навучацца мелі магчымасць як шляхецкія, так і сялянскія дзеці; дзяўчынкі маглі вучыцца разам з хлопчыкамі. А выкладчыцкая інтэнцыя і атмасфера школы былі прасякнутыя ідэямі гуманізму і ідэаламі асветніцтва.
Значную частку часу Казімір Лышчынскі таксама аддаваў філасофіі. Так узнік ягоны знакаміты (і на той час скандальны) трактат «Аб неіснаванні бога». Манументальная праца складала больш за паўтысячы старонак. Забягаючы наперад, варта адзначыць, што ягоны тэкст так і не стаў публічным (чыталі яго адзінкі, ды і тыя былі абвінаваўцамі), трактат быў знішчаны, а ад яго захавалася ўсяго пяць фрагментаў, якія выявілі толькі ў 1957 годзе.
Жахлівае пакаранне
Мабыць, мы б ніколі не даведаліся пра трактат, а ягонага аўтара не забілі б, калі б не данос. Як часта бывае ў гісторыях з даносамі, яго на Лышчынскага напісаў сусед, а дакладней, Ян Казімір Бжоска, якога ён лічыў бадай найлепшым сябрам.
Пачалося з таго, Лышчынскі папрасіў сябра вярнуць пазыку, а той, каб яе не вяртаць, напісаў на суседа данос, у якім абвінавачваў таго ў атэізме. Да таго ж ён выкраў трактат і перадаў віленскаму біскупу. Лышчынскі бы арыштаваны і пасаджаны ў варшаўскую турму. Ніякія спробы апраўдання не дапамаглі, і філосаф быў прысуджаны на пакаранне. У 1689 годзе Казімір Лышчынскі спаліў свой рукапіс, пасля гэтага яму вырвалі язык, вусны, у адсеклі рукі, потым галаву, пасля цела філосафа спалілі на вогнішчы. Попел змясцілі ў снарад, якім стрэлілі ў бок Турцыі. Усю маёмасць Лышчынскага канфіскавалі і падзялілі паміж езуіцкім ордэнам і тым самым суседам.
Поделиться ссылкой:


title: Ігару Лосіку выставілі новае абвінавачанне. Ён аб'явіў сухую галадоўку

maintext:
Сёння Ігару Лосіку, кансультанту Радыё Свабода і адміністратару тэлеграм-каналу «Беларусь галаўнога мозгу», выставілі новае абвінавачанне. Пасля гэтага на вачах у следчага і адваката ён спрабаваў парэзаць сабе рукі і абвясціў сухую галадоўку на знак пратэсту, піша NN.by.
Жонка палітвязня Дар’я Лосік звярнулася да Лукашэнкі, каб той адказаў ёй, чаму яе муж дзевяць месяцаў знаходзіцца ў турме.
Крымінальная справа заведзена па артыкуле «Арганізацыя масавых беспарадкаў». Праваабаронцы прызналі Ігара Лосіка палітвязнем.
Лосіка затрымалі 25 чэрвеня пасля ператрусу дома ў Баранавічах.
Дома Ігара чакаюць жонка і двухгадовая дачка.
Ён больш за 40 дзён трымаў галадоўку.
Поделиться ссылкой: