title: Віталь Чырвінскі: "А што павінен быў зрабіць капітан ці маёр у сваім падраздзяленні - паўстанне падняць?"

maintext:
Пасля прымусовага звальнення з Ваеннай акадэміі ў кастрычніку 2020 года падпалкоўнік запасу Віталь Чырвінскі не апусціў рукі. Ён завёў на YouTube ўласны канал і чытае там лекцыі па ваеннай гісторыі Беларусі. Прычым чытае харызматычна, захоплена, з веданнем справы. За некалькі месяцаў канал займеў больш за 12.000 падпісчыкаў і працягвае набываць усё большую папулярнасць. Мы вырашылі распытаць ваеннага гісторыка пра яго 25-гадовую вайсковую службу, пра звальненне і стаўленне да войска на мінскіх вуліцах падчас акцый пратэсту.
– Віталь, я пачытаў вашы кнігі, паслухаў вашы відэаролікі – яны створаны захопленым і надзвычай дасведчаным чалавекам. Адкуль у вас гэтае захапленне беларускай ваеннай гісторыяй? Думаю, што такой дысцыпліны ў Бакінскім вышэйшым агульнавайсковым камандным вучылішчы вам не выкладалі.
– Вядома ж, не выкладалі. І ў школе (звычайнай мінскай, рускамоўнай) я гісторыяй не асабліва захапляўся. Потым – два гады тэрміновай службы, чатыры – у вучылішчы. Гісторыя як бы ішла міма мяне. І вось пасля распаду СССР я лейтэнантам вяртаюся ў 1992 годзе ў Беларусь і служу ў Мар’інай Горцы. Неяк іду побач з мясцовым кірмашыкам, а там нейкі дзядок кнігі прадае. Я купіў аповесць «Пагоня на Грунвальд» Кастуся Тарасава – з бел-чырвона-белым сцяжком на вокладцы. І яна мяне настолькі захапіла! Помню, чытаю пералік беларускіх харугваў, што выпраўляліся на Грунвальд, і думаю: дык і нашы продкі не аборай хлеб кроілі, у такіх бітвах удзельнічалі! Вось тады і прарасло ўва мне зярнятка цікавасці да ваеннай гісторыі.
– Але як афіцэр-пехацінец мог рэалізаваць на практыцы гэтую сваю цікавасць?
– Так, маёй задачай было – навучыць байцоў страляць, хадзіць страявым крокам, вадзіць баявую машыну пяхоты. Мае пасады – камандзір мотастралковага ўзвода, роты, начальнік штаба танкавага батальёна, мотастралковага батальёна, камандзір стралковага батальёна, намеснік начальніка штаба разведвальнага батальёна – не былі звязаны з ідэалогіяй, якой займаліся нампаліты. Але я адчуваў, што ў беларускім войску не хапае ведання сваёй гісторыі. Мне і мае нампаліты гаварылі: «Няма адпаведнай літаратуры, чым гістарычным мы можам зацікавіць салдат?» Але і тады, і цяпер я перакананы: толькі веданне ваеннай гісторыі выхоўвае салдата-патрыёта. І я стаў прыходзіць у нядзелю – у свой выхадны дзень – у сваё падраздзяленне і чытаць лекцыі. Першая лекцыя, як сёння помню, была ў разведбаце – пра лісоўчыкаў (гэта свайго роду першы беларускі спецназ, які існаваў яшчэ ў XVII стагоддзі).
– Зміцер Вайцюшкевіч нават песню лісоўчыкам прысвяціў: «Мы Масковію дзідай мералі, / шабляй мералі сіні Дунай, / даляцелі б і да Амерыкі, / толькі надта ж далёкі край».
– Так, кавалерысты палкоўніка Аляксандра Лісоўскага (беларускі шляхціц з Віленшчыны) шмат куды даляталі – удзельнічалі ў бітвах і з Масковіяй, і з туркамі-асманамі.
– Помню вашы артыкулы ў часопісе «Армія» – афіцыйным выданні Міністэрства абароны. Пра Вітаўта, Канстанціна Астрожскага, Яна Караля Хадкевіча – у кожным нумары! Гэта 2010–2011 гады. Тады гэта было запатрабавана?
– Яшчэ як! У 2010-м, завочна скончыўшы гістфак Педуніверсітэта імя Маскіма Танка, я ўзначальваў (з 2007 года) у Міністэрстве абароны групу па арганізацыі ваенна-гістарычнай працы і геральдычнага забеспячэння Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь. Мы бралі ўдзел у шматлікіх ваенна-гістарычных канферэнцыях, рыхтавалі даклады для вышэйшых чыноў – міністра абароны, начальніка Генеральнага штаба. Я актыўна папулярызаваў ваенную гісторыю праз часопіс «Армія», які разыходзіўся па ўсім войску. Мы таксама беларусізавалі ваенна-геральдычную сістэму. Загадам міністра абароны было зацверджана, што ўсе геральдычныя знакі – шэўроны, нашыўкі і г.д. – павінны быць выключна на беларускай мове. Як, дарэчы, робіцца і ў дзяржаўнай сістэме ўзнагарод. Вы дзяржаўную ўзнагароду з надпісам на рускай мове не знойдзеце. Там усё па-беларуску. І гэта правільна.
– Не адступіліся вы ад сваіх перакананняў і ў Ваеннай акадэміі, выкладаючы на кафедры тактыкі. Як вы там папулярызавалі беларускую мову?
– Ну, напрыклад, казаў курсантам: тым, хто будзе адказваць па-беларуску, завышу адзнаку на бал. І курсанты ставіліся да гэтага пазітыўна. Неяк выкладаў у дэсантнікаў, вельмі добрыя хлопцы былі. Адзін падымае руку і пытаецца, ці ёсць сучасныя вайсковыя статуты па-беларуску. Я прынёс – ён з такім захапленнем іх чытаў, як «Тры мушкецёры»! А неяк падышоў да мяне начальнік факультэта і прапанаваў абнавіць яшчэ савецкія стэнды ў фае. Я падрыхтаваў цэлую гістарычную экспазіцыю, як у музеі, – пачынаючы ад Полацкага княства і Вялікага Княства Літоўскага да сучаснасці. Начальніку акадэміі спадабалася, ён выдзеліў сродкі. І я некалькі месяцаў сядзеў дзень-ноч, дзень-ноч, рыхтаваў ілюстрацыйны матэрыял, пісаў тэксты. Падборка персаналій там пачынаецца ад князя Брачыслава, ад Усяслава Чарадзея і заканчваецца сучасным Героем Беларусі лётчыкам Карватам. Там цяпер кожны дзень праходзяць экскурсіі працягласцю каля гадзіны. Ёсць пра што расказаць. Беларуская ваенная гісторыя – гэта цэлы акіян нязведаны!
– А ваша экспазіцыя (з выгляду сапраўды цэлы музей) у акадэміі нейкую цэнзуру праходзіла?
– Вядома ж. І не ўсё тая цэнзура прапусціла. Скажам, Аршанская бітва была выкраслена чорным маркерам. Я папрасіў: ну хоць карцінку пакіньце. І знакамітая карціна «Бітва пад Оршай» засталася, курсанты яе бачаць. А яшчэ мне сказалі: у вас зашмат паўстанняў супраць Расійскай імперыі, прыбярыце. Нешта я прыбраў, але паўстанне 1863 года пакінуў. І яно таксама засталося.
– Курсанты вас паважалі, міні-музей вы ў акадэміі стварылі. За што ж вас звольнілі ў кастрычніку 2020 года?
– У мяне атрымалася прэвентыўнае звальненне. На мяне даўно вока паклалі. А тут – выбары. Мяне «зафіксавалі» на пікеце Ціханоўскай, потым нехта напісаў данос, што я з балкона «Жыве Беларусь!» крычаў. Начальства выклікала: вы нам не падыходзіце, пішыце заяву… Я напісаў. Відаць, сёння ў акадэміі нехта рукі пацірае: глядзіце, якую мы «контру» выкарчавалі… Але я не шкадую. Толькі вельмі сумую па сваіх курсантах.
– У акадэмічнай аўдыторыі вас чалавек 100 слухала, а на YouTube ў вас 12.000 падпісчыкаў. Вось як кола слухачоў пашырылася!
– Я ведаю дакладна, што мяне глядзяць нават генералы, хоць падабайкі і асцерагаюцца ставіць. Іду ў краму ў сваім ваенным гарадку, сустракаю афіцэраў, шторазу мінімум чалавек пяць скажуць, што глядзяць мой канал.
– Дык і сапраўды цікава. У вашых роліках нават элементы мультыфікацыі прысутнічаюць. Скажам, калі князь Альгерд Маскву захапіў, Дзмітрый Данскі плача на карцінцы. Вам нехта прафесійна дапамагае?
– Так, сам я не справіўся б. Найбольш мне дапамагае малодшы сын. Ён мяне і падштурхнуў, падказаў, з якога боку ў раку пад назвай YouTube ўвайсці. Гэта як скочыць з парашутам. Галоўнае – не баяцца.
– Вы аўтар дзвюх грунтоўных кніг – «Беларусь у войнах» (2016) і «Беларусь у войнах Расійскай імперыі» (2018). Я іх з цікавасцю прачытаў і хачу запытацца: наколькі правамоцна залічваць да беларускіх палкаводцаў, напрыклад, маршала Якубоўскага ці куміра дэсантнікаў генерала арміі Маргелава? Яны ўсё ж служылі Савецкаму Саюзу, а не Беларусі.
– З такім падыходам трэба і ад Каліноўскага адмовіцца, і ад Касцюшкі. Бо і яны не змагаліся за Беларусь у сучасным разуменні. Не трэба гэтага рабіць. Той жа Маргелаў – гэта найвыдатнейшая асоба! У яго асабістай справе, якую я знайшоў у Падольскім архіве, ён уласнаручна вызначыўся: беларус. Ён вучыўся ў Аб’яднанай беларускай вайсковай школе ў 1920-я гады, калі поўным ходам ішла беларусізацыя, яго рыхтавалі на камандзіра нацыянальнай вайсковай часці. Ён служыў у 33-й Беларускай стралковай дывізіі пад Магілёвам. У 1934 годзе ўдзельнічаў у легендарным паходзе лыжным з Мінска у Маскву – даставіў асабіста наркаму Варашылаву пакет з вітаннем ад Беларускай вайсковай акругі. Ён прабег на лыжах каля 1000 кіламетраў, дасылаючы данясенні па-беларуску (яны публікаваліся ў тагачаснай перыёдыцы). І прысягу ён прымаў на беларускай мове. А вазьміце таго ж Якубоўскага. У маёй экспазіцыі выстаўлена копія яго анкеты, запоўненая ім па-беларуску. Ён пісаўся тады Янка Ігнатаў, гэта потым з яго зрабілі Івана.
– Лепш ужо бачыць у нашых музеях Маргелава з Якубоўскім, чым якога-небудзь Суворава, на перамогах якога дакладна не выхаваеш патрыёта Беларусі.
– Я быў у музеі Суворава ў Кобрыне. Пабачыў карціну, прысвечаную бітве пад вёскай Арэхава і спытаўся ў экскурсавода, ці ведае ён, што Сувораў загадаў гэту вёску спаліць. Яна яму перашкаджала пры вядзенні бою. Не з людзьмі, канешне, як Хатынь. Цяпер у гэтай вёсцы стаіць бюст Суворава… Што нам рабіць з гэтымі Суворавымі, Кутузавымі, Неўскімі і гэтак далей? Я супраць таго, каб помнікі ім нішчыць бульдозерамі. Тут павінна атрымацца спаборніцтва. Мы павінны стварыць на фактуры, якой у нас дастаткова, свой беларускі пантэон: Леў Сапега, Ян Караль Хадкевіч, Касцюшка, Канстанцін Астрожскі, Каліноўскі… Трэба здымаць пра іх фільмы, пісаць пра іх кнігі, помнікі ім ставіць. І людзі павернуцца да свайго, а не да Суворава… І тут яшчэ адзін важны момант. Калі людзі прыходзяць у домік Пятра І у Полацку, то павінны даведацца, хто ўзарваў сабор Святой Сафіі.
– Армія – даволі закрытая прастора. Якія там настроі? Ці шмат там прыхільнікаў «русского мира»?
– Яны ёсць, хоць з гадамі іх становіцца менш. Сярод маіх знаёмых афіцэраў такіх было прыкладна два чалавекі са ста. У маёй практыцы здараліся выпадкі, калі на інфармацыйных хвілінках курсанты (пасля падзей у Крыме) з непрыхаваным піетэтам гаварылі пра Пуціна. У адносінах да беларускага прэзідэнта я такога піетэту не адчуў… Але прарасійскія настроі апошнім часам значна апалі. Згадайце, як «русскомирцы» летась хадзілі маршамі па Мінску, чакаючы, што да іх далучацца шматлікія прыхільнікі. І што? Іх хадзіла ўсяго некалькі дзясяткаў. Амаль ніхто ў двухмільённым Мінску не далучыўся. І гэта вельмі паказальны факт.
– Што вы, падпалкоўнік запасу, які палову жыцця аддаў Узброеным сілам, адчувалі ў жніўні 2020-га, калі супраць мірных шэсцяў былі кінуты вайскоўцы з бранятэхнікай?
– Мне было прыкра і агідна, што вайскоўцаў выкарыстоўваюць, укладваючы ім у галаву, нібы яны абараняюць дзяржаву. Але, зноў жа, што павінен быў зрабіць капітан ці маёр у сваім падраздзяленні? Паўстанне падняць? Яму загад зверху прыйшоў, ён выканаў. Добра, што не было каманды адкрыць агонь… Многія афіцэры зразумелі, куды іх хочуць уцягнуць, што потым гэтую пляму з армейскага мундзіра не змыеш. Вайскоўцы ў такой сітуацыі – заўсёды закладнікі. Я не магу сказаць, што яны здрадзілі беларускаму народу.
– Вы прымалі прысягу пад бел-чырвона-белым сцягам. А як ставіцеся да ініцыятывы Генеральнай пракуратуры прызнаць яго экстрэмісцкім?
– Найперш нагадаю, што першымі, хто прыняў гэты сцяг як беларускі, сталі не навукоўцы, не інтэлігенцыя, а вайскоўцы. З лютага 1917 года, каб абазначыць сябе, яны пачалі на фронце насіць стужкі бел-чырвона-белыя. А што адбылося на Першым Усебеларускім з’ездзе ў тым жа 1917-м? Калі нейкі засланы казачок абразіў на сцэне бел-чырвона-белы сцяг, генерал Аляксееўскі, барадаты франтавік, укленчыў перад сцягам і пацалаваў яго. Калі б гэта прафесар які зрабіў (той жа Карскі) – гэта было б адно. А тут – генерал! Гэта было вельмі важна. Што да ініцыятывы Генпракуратуры, то гэта проста дурасць. Яны хоць разумеюць, што прыдумалі? Гэта ж трэба будзе выразаць з усіх газет фота першага прэзідэнта са сцягам, рэвізаваць усе музеі, бібліятэкі… Трэба пакінуць нацыянальную сімволіку ў спакоі, яна ўжо засталася ў беларускай гісторыі.
Публікацыя – з № 67 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Мінбуд анансаваў "прыгоннае права" для будаўнікоў

maintext:
Міністэрства будаўніцтва і архітэктуры Беларусі вынесла на на грамадскае абмеркаванне праект указа «Аб змяненні Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь» (працэдура атэстацыі спецыялістаў, якія ажыццяўляюць дзейнасць у галіне будаўніцтва).
Як заўважае “Еўрарадыё”, сутнасць змен, якія рыхтуюцца, у наступным: інжынерна-тэхнічнага работніка (ІТР — прарабы, майстры і г. д.), які звальняецца са старога месца працы, аўтаматычна будуць пазбаўляць кваліфікацыйнага атэстата, які дазваляе яму займацца будаўнічай дзейнасцю. Для таго каб уладкавацца ў іншую арганізацыю, ІТР будзе вымушаны нанова здаваць кваліфікацыйныя іспыты.
Гэта можа прымусіць спецыяліста лішні раз падумаць, перш чым ён захоча змяніць месца працы, бо ў адваротным выпадку яго чакае нудная і доўгая працэдура пераатэстацыі. Замацаваўшы супрацоўнікаў за арганізацыяй, чыноўнікі хочуць вырашыць праблему ўцягвання будаўнікоў у шэрыя схемы. Але, мяркуючы па водгуках удзельнікаў форуму, змены, якія плануюцца, — чарговы “стрэл у нагу” будаўнічай галіне.
Еўрарадыё на ўмовах ананімнасці пагутарыла з інжынерна-тэхнічным работнікам, начальнікам участка кампаніі-генпадрадчыка. Мужчына пацвярджае: сапраўды, выпадкі нядобрасумленных паводзін з боку будаўнічых фірмаў ёсць.
— На сённяшні дзень ёсць “чорны бізнес”, і, мяркуючы па ўсім, ён вельмі развіты, — расказвае Еўрарадыё начальнік участка. — Уявіце, што ІТР працуе ў нейкай арганізацыі, атэстоўваецца, а потым проста бярэ і “прадае” атэстат. Як? Ён уладкоўваецца ў арганізацыю, пасля яго працаўладкавання гэтая арганізацыя атрымлівае атэстацыю на падставе атэстата працаўладкаванага імі спецыяліста або адкрывае на яго будаўнічы аб’ект. А спецыяліст пасля гэтага звальняецца — на працу ён не ходзіць, ён проста здзяйсняе падлог сваіх дакументаў.
Па чутках, у залежнасці ад таго, на якую катэгорыю разлічвае арганізацыя, такая паслуга каштуе ад 100 да 200 долараў. Гэта вельмі развіта, аб’яў такога роду вельмі шмат. І мабыць, таму яны [Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва] і вырашылі ўвесці такую сістэму прывязкі.
“Зашмат адказнасці за 1000 рублёў”
У тэорыі ўсё выглядае прыгожа і аргументавана. Але што будзе, калі кіраўнікоў сярэдняга звяна, далёка не ўсе з якіх удзельнічаюць у “чорным бізнесе”, “прывяжуць” да месца працы?
— Цяпер аб’ёмаў работ няма. У дзяржканторах, у асноўным у трэстах, вельмі нізкія заробкі — у прараба ў сярэднім 1000-1200 рублёў. А гэта чалавек, які нясе велізарную адказнасць, выконвае кучу працы і, па сутнасці, будаўнічы аб’ект вісіць на ім, — тлумачыць Еўрарадыё ІТР. — Прыватны бізнес можа прапанаваць такому чалавеку мінімум у два разы больш. Таму для таго, каб людзі не ўцякалі з трэстаў — а людзі адтуль пачалі ўцякаць, і вельмі сур’ёзна пачалі, — уводзяць гэтыя папраўкі. У першую чаргу яны думаюць пра трэст, а не пра людзей.
Скончыцца гэта тым, што атрымаецца калапс. Пасля ўвядзення гэтай змены людзі будуць уцякаць, ніхто не будзе працаваць за тысячу рублёў, несучы пры гэтым столькі адказнасці. Такім чынам яны [чыноўнікі] штурхаюць людзей да шэрых схем. А нармальны чалавек шэрымі схемамі займацца не будзе, спецыялісты пачнуць з’язджаць. Маё меркаванне як менавіта практыка — гэта прывядзе да пагаршэння якасці працы і падрыхтоўкі лінейных работнікаў, а таксама да адтоку кадраў.
Без паперкі ты — ніхто
Мужчына здзіўляецца: як інжынерна-тэхнічны работнік уладкуецца на працу, калі на ранейшай яго пазбавілі атэстата? Зноў папяровая цяганіна?
— Гэта ў прынцыпе няправільна. Як гэта будзе выглядаць? Напрыклад, я пасля звальнення прыходжу на сумоўе ў іншую арганізацыю, аддаю свой пакет дакументаў: дыплом, рэзюмэ і гэтак далей. А мне кажуць: “Добра, а атэстат у вас ёсць?” Я адкажу, што да нядаўняга часу быў, а цяпер яго спынілі. Тады можна быць упэўненым, што мне адкажуць: “Выбачайце, вы нам не падыходзіце”.
Легальна працаваць без атэстата немагчыма. Я сітуацыю разглядаю на сваім прыкладзе. “Семь пядей во лбу”, шматгадовы досвед, усё добра. Але без атэстата я не маю права падпісваць ніводнага дакумента, пачынаючы ад журнала правядзення работ, таму што я ў такім выпадку непацверджаны спецыяліст.
Па словах начальніка ўчастка, эфектыўнасць пераатэстацыі будаўнікоў у Беларусі невысокая.
— У Польшчы кваліфікацыйны атэстат выдаецца адзін раз і на ўсё жыццё, — кажа мужчына. — Адвучыўся, атрымаў і працуеш як спецыяліст высокага профілю. Але калі ты “накасячыў” на аб’екце, то атэстат у цябе забіраюць і вярнуць яго ты ўжо не можаш. У нас жа, калі Дзяржбуднагляд спыніў дзеянне твайго атэстата, то ты ідзеш у цэнтр павышэння кваліфікацыі. Адвучыўся яшчэ раз, здаў экзамен — і вуаля, у цябе новы атэстат. Ты ўсяго толькі выдаткаваў час і грошы.
Ключавую ролю адыгрывае досвед
А што сабой уяўляе экзамен на пацвярджэнне кваліфікацыйнага атэстата?
— Калі браць па агульнабудаўнічых работах, то гэта 900 пытанняў, якія датычацца ўсяго напрамку, у якім ты працуеш. На 40 з іх ты будзеш адказваць. У тэорыі, ведаючы адказы на ўсе гэтыя пытанні, ты павінен быць застрахаваны ад далейшых “касякоў” на працы. Але ніхто не бярэ ў разлік досвед, — падкрэслівае будаўнік. — Можна параўнаць выпускніка ўніверсітэта, у якога няма досведу, але ёсць нядаўна атрыманы атэстат, і спецыяліста, у якога дзеянне атэстата спынілі праз выпадковасць, глупства. І дасведчаны спецыяліст у кожным разе будзе мець перавагу, таму што на будоўлі дзесяць адсоткаў тваёй паспяховай дзейнасці залежыць ад ведаў, а 90 адсоткаў — ад досведу.
Начальнік участка ўпэўнены: “запрыгоньванне” ІТР у арганізацыях ні да чога добрага не прывядзе.
— Я б гэта нават рабствам не назваў. Раб можа ўцячы і прыйсці да іншага, а ты куды пойдзеш, улічваючы, што будаўнічая галіна ў Беларусі сёння гіне? І гэта ёсць канстатацыя факту. Замест таго каб каня лепш карміць, яны яму вешаюць два хамуты. Маўляў, калі з першага ён выслізне, другі яму не дасць уцячы.
Таксама на прававым форуме forumpravo.by цяпер ідзе абмеркаванне праекта новых атэстацыйных патрабаванняў да будаўнічых арганізацый. Калі змены прымуць, то ў шмат якіх будаўнічых фірмаў могуць узнікнуць цяжкасці з атрыманнем сертыфікатаў адпаведнасці.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Галоўныя навіны за суботу

maintext:
У Мінску адзначаюць 954 гадавіну горада
Серыяй афіцыйных масавых мерапрыемстваў адзначыў Мінгарвыканкам 954-ю гадавіну першага згадвання Мінска ў летапісах.
У рамках святкавання ў Верхнім горадзе прайшоў Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур, міжнародны турніры па сілавым экстрыме, спаборніцтвы сярод пажарных-выратавальнікаў “Лепшы пажарны-выратавальнік”, канцэрт Нацыянальнага акадэмічнага канцэртнага аркестра Беларусі.
Увечары ў парку Янкі Купалы адбылася цырымонія ўзнагароджання лаўрэатаў конкурсу “Мінчанін года” і “Лепшы па прафесіі”.
12 верасня ў рамках святкавання адбудзецца “Мінскі паўмарафон” і будзе перакрыты цэнтр горада.
Беларускія ўлады адрэагавалі на публікацыю ў газеце “Мінская праўда”
Як паведамляе Catholicnews.by, Апарат Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей адрэагаваў на публікацыю ў газеце “Мінская праўда”, дзе змяшчалася карыкатурная выява каталіцкіх святароў.
У лісце ад 9 верасня 2021 г. на імя біскупа Алега Буткевіча, Старшыні Канферэнцыі Каталіцкіх біскупаў у Беларусі, Упаўнаважаны А.А. Румак падкрэсліў, што гэтая публікацыя не адлюстроўвае афіцыйную пазіцыю дзяржавы ў адносінах да Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі.
На думку спадара Румака матэрыялы, апублікаваныя ў газеце “Мінская праўда” ад 7 верасня 2021 г. №68, не спрыяюць падтрыманню міжканфесійнага міру і згоды ў краіне. Атаясамленне ж аўтарам артыкула асабістай ацэнкі дзейнасці асобных каталіцкіх святароў з усім Рыма-каталіцкім Касцёлам у Беларусі з’яўляюцца непрымальнымі. Спадар Румак паведаміў у лісце, што Міністэрства інфармацыі пісьмова апавясціла Мінскае абласное ўнітарнае прадпрыемства “Інфармацыйнае агенцтва “Мінская праўда” аб недапушчальнасці падобнага роду публікацый.
Беларусь хоча стварыць або набыць грузавы флот
Беларусь хоча набыць грузавы флот або стварыць свой, заявіў прэм’ер-міністр Беларусі Раман Галоўчанка ў эфіры “Беларусь 1”.
“Мы вельмі сур’ёзна ў цяперашні час разглядаем пытанне стварэння ўласнага марскога грузавога тэрміналу. Аналізуем перспектывы набыцця або стварэння ўласнага грузавога флоту для таго, каб мінімізаваць выдаткі на фрахт. Прыярытэтнымі для нас з пункту гледжання эканамічнай эфектыўнасці з’яўляюцца парты Ленінградскай вобласці”, – растлумачыў Галоўчанка.
Акрамя таго, цяпер урад Беларусі прапрацоўвае маршрут транзіту калійных угнаенняў праз Расію. Перавозіць іх складаней нафтапрадуктаў з-за вялікага аб’ёму, але Галоўчанка упэўнены, што “знойдзем рашэнне і па калійных угнаеннях, і па ўсёй астатняй беларускай прадукцыі, якая адгружаецца праз марскія парты”.
Крысціна Ціманоўская абвергла падачу дакументаў на польскае грамадзянства
Кристина ТимановскаяПасля таго, як у беларускіх СМІ з’явіляся інфармацыя, што Крысціна Ціманоўская падала дакументы на атрыманне грамадзянства Польшчы, спартоўка абвергла гэту недакладнасць.
На сваёй ствронкі ў Instagram яна паведамляе, што адбылася „недакладная інтэрпрэтацыя перакладу інтэрв’ю”, у якім гаворка ішла пра спартыўнае грамадзянства. Маецца на ўвазе яе інтэрв’ю нямецкім журналістам. Спартоўка не мае намеру „адмаўляцца ад беларускага грамадзянства”, паколькі лічыць сябе „сапраўднай патрыёткай краіны”.
Байдэн ўшанаваў памяць ахвяраў 11 верасня
Прэзідэнт у суботу наведаў мемарыялы, узведзеныя ў памяць ахвяр тэрактаў у Нью-Ёрку, Арлінгтане і Шанксвіле.
Прэзідэнт Джо Байдэн у суботу аддаў даніну памяці тысячам загінулых роўна 20 гадоў таму ў тэрактах 11 верасня. Ён наведаў усе тры мемарыяла, якія былі ўзведзены ў месцах, дзе разбіліся сагнаныя тэрарыстамі самалёты – у Нью-Ёрку, каля будынка Пентагона ў Арлінгтане і ў горадзе Шанксвіле (Пенсільванія).
У выніку тэрактаў у Нью-Ёрку, Пентагоне і Пенсільваніі загінулі амаль 3000 чалавек.
На цырымоніі ў Нью-Ёрку сваякі ахвяр тэрактаў зачыталі спіс імёнаў людзей, якія загінулі ў час атакі на вежы-блізняты. На цырымоніі таксама прысутнічаў Рудзі Джуліяні, які быў мэрам Нью-Ёрка падчас тэрактаў. Былы прэзідэнт Дональд Трамп, ураджэнец Нью-Ёрка, на цырымонію не прыйшоў.
У Шанксвіле, ў цырымоніі прыняў ўдзел былы прэзідэнт Джордж Буш-малодшы, які кіраваў краінай у верасні 2001 года.
«Усё роўна, колькі часу прайшло: гэтыя памятныя даты балюча вяртаюць усё назад, як калі б вы толькі што атрымалі гэтую навіну. І таму ў гэты дзень мы з Джыл моцна прыціскаем вас да сэрца і перадаем вам сваю любоў», – падкрэсліў Джо Байдэн, звяртаючыся да амерыканцаў у сваёй прамове.
Названыя пераможцы Венецыянскага кінафестывалю
Галоўная ўзнагарода Венецыянскага кінафестывалю – «Залаты леў» – дастаўся карціне «Падзеі» французскага рэжысёра Одры Дыван.
«Срэбнага льва» за найлепшую рэжысуру прысудзілі Джэйн Кэмпіён (Новая Зеландыя) за фільм «Улада сабакі».
Гран-пры журы фестывалю атрымаў фільм «Рука бога» Паола Сарэнтына з Італіі. Філіпа Скоці, выканаўца галоўнай ролі ў гэтай ленце, атрымаў прэмію імя Марчэла Мастраяні як лепшы пачынаючы акцёр.
Іспанская акторка Пенелопа Крус стала лепшай актрысай за ролю ў фільме Пэдра Альмадовара «Паралельныя маці». Лепшым акторам прызнаны Джон Арсылья за ролю ў філіпінскай карціне «На працы: зніклыя 8» Эрыка Маці.
Прыз за лепшы сцэнар атрымала Мэгі Джыленхол за свой рэжысёрскі дэбют “Зніклая дачка”, зняты па матывах кнігі пісьменніцы Элены Феррантэ “Незнаёмая дачка”.
Спецыяльны прыз журы прысуджаны італьянскай карціне “Дзіра” (Il buco) рэжысёра Мікеланджэла Фраммарціна.
78-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 1 па 11 верасня.
Поделиться ссылкой:


title: Галоўныя навіны за нядзелю

maintext:
«Аршанская бітва» скончылася затрыманнямі
Праваабаронцы паведамілі, што на фестывалі «Аршанская бітва», які праходзіў пад Воршай, ноччу з 4 на 5 верасня прайшлі затрыманні.
УУС Віцебскага аблвыканкама пракаментавала затрыманні: “4 верасня каля 20.00 гадзін, у лясным масіве ў Аршанскім раёне, супрацоўнікамі міліцыі за правядзенне несанкцыянаванага мерапрыемства з выкарыстаннем пратэстнай сімволікі затрыманыя трое мужчын – жыхары Воршы і раёна ва ўзросце 36, 62 і 64 гадоў. Іх дзеянням будзе дадзена прававая ацэнка. Адзін з іх адпушчаны пад абавязацельства яўкі”.
У гэты ж вечар, з 4 на 5 верасня, сілавікі наведалі аздараўленчы лагер «Будаўнік» у вёсцы Дудзінка пад Барысавым, дзе праходзіла будысцкая імпрэза «Віпасана». У ўдзельнікаў імпрэзы перапісалі асабістыя дадзеныя і склалі адміністратыўны пратаколы паводле арт. 24.23 КаАП («Несанкцыянаванае масавае мерапрыемства»).
“Рэвалюцыю” Віктара Марціновіча паставяць на нямецкай сцэне
Як паведаміў Віктар Марціновіч у сваім Facebook, адзін з найбуйнейшых тэатраў Германіі, Deutsches Schauspielhaus (Гамбург), пакажа ў красавіку прэм’еру спектакля паводле яго рамана “Рэвалюцыя”.
Раман “Рэвалюцыя” напісаны яшчэ ў 2013 годзе. Сам аўтар распавядае пра свой мастацкі тэкст так: “Гэта гісторыя пра тое, як чалавек, дарваўшыся да ўлады, паступова ператвараецца ў кавалак лайна”.
Як піша “Еўрарадыё”, раман быў выдадзены па-беларуску ў 2020 годзе выдавецтвам “Кнігазбор”, а ў 2021 годзе маскоўскае “Время” выпусціла яго ў перакладзе на рускую мову.
Восенню мінулага года Марціновіч не змог правесці ў Мінску аўтограф-сесію “Рэвалюцыі” у “Акадэмкнізе”, бо «“Зверху” сказалі, што трэба атрымаць дазвол на мерапрыемства ў прэзідыуме Акадэміі Навук», — напісаў тады пісьменнік на сваёй старонцы ў Facebook. З пачатку 2021 года беларуская мытня перастала выпускаць за мяжу пасылкі з раманам, а пры ператрусе ў выдавецтве “Кнігазбор” быў канфіскаваны ўвесь наклад кнігі.
Спартсменка па конным спорце эмігравала ў Польшчу
Польскае інфармацыйнае агенцтва РАР паведамляе: “яшчэ адна беларуская спартсменка пасля рэпрэсій ў Беларусі атрымала прытулак у Польшчы. Вершніца Вольга Сафронава атрымала гуманітарную візу і, магчыма, працягне сваю кар’еру ў складзе польскай нацыянальнай зборнай”.
На Алімпіядзе ў Токіа Сафронава ўваходзіла ў зборную Беларусі па конным спорце, аднак была выключаная са складу – яе конь падазраваўся ва ўжыванні допінгу. Тэсты не пацвердзілі гэтае абвінавачанне.
Захарава: у Масквы няма разумення адносна сустрэчы G7
Масква атрымлівала сігналы ад Парыжа і Берліна адносна магчымасці нейкай сустрэчы па Афганістане, аднак прамовы аб правядзенні яе ў фармаце “вялікай сямёркі” не ішло. Пра гэта заявіла ў нядзелю ТАСС афіцыйны прадстаўнік МЗС РФ Марыя Захарава, каментуючы заяву кіраўніка МЗС Японіі Тасіміцу Матэгі пра тое, што сустрэча G7 на ўзроўні кіраўнікоў МЗС з удзелам Расіі і КНР плануецца 8 верасня.
«Мы атрымлівалі два дні таму сігналы ад Берліна і Парыжа адносна нейкай сустрэчы, але гаворкі пра “сямёрку” не ішло. Затым была заява Токіа ўжо ў кантэксце “сямёркі”», – заявіла Захарава.- «Усё гэта адбываецца на фоне рознакаліберных заяў “сямёркі” па Расіі і то няўдзелу, то ўдзелу [Расіі] ў фармаце [G7]. Гэта факт адсутнасці у партнёраў дакладнага разумення, чаго ж яны хочуць ад сябе і навакольнага свету».
Па словах Марыі Захаравай, тым самым “партнёры дэманструюць несістэмны падыход”.
Раней кіраўнік МЗС Японіі Тасіміцу Матэгі заявіў, што міністры замежных спраў дзяржаў “сямёркі” (G7) плануюць правесці на наступным тыдні сустрэчу, галоўнай тэмай якой стане абстаноўка ў Афганістане. Паводле яго слоў, на сустрэчы таксама павінны будуць прысутнічаць прадстаўнікі Расіі, Кітая. Па словах Матэгі, такія кансультацыі могуць адбыцца ўжо 8 верасня.
Прэзідэнт Гвінеі арыштаваны ўласным спецназам
У нядзелю Гвінейскія СМІ паведамілі, што прэзідэнт Гвінеі Альфа Кондэ арыштаваны узбунтаваўшыміся супраць яго байцамі ваеннага спецназа, піша “Інтэрфакс”. Акрамя таго, пад вартай, па іх інфармацыі, апынуліся многія высокапастаўленыя чыноўнікі.
У сацсетках былі апублікаваныя фота і нават відэа, на якіх, як лічыцца, бачны Кондэ пасля яго затрымання пучыстамі.
Кіраваў затрымяннямі палкоўнік Мамада Думбуя. Кіраўнік ваенных заявіў у відэазвароце аб роспуску ўрада, адмене канстытуцыі і закрыцці межаў краіны.
Захоплены спецназам Кондэ кіраваў краінай з 2010 года, грамадзяне неаднаразова выступалі супраць яго з пратэстамі.
Поделиться ссылкой:


title: Бізнесмэн Аляксандр Кныровіч: "Такім чынам, я з'ехаў…"

maintext:
Вядомы бізнесмэн, сузаснавальнікам групы кампаніяў «Сармат», супольнасці «бізнес-анёлаў» і венчурных інвестараў «Бавін», Аляксандр Кныровіч з’ехаў з Беларусі. Месяц таму ён выйшаў з турмы.
«Польскае радыё» апублікавала першае невялікае інтэрв’ю з Аляксандрам паосля турмы і ад’езду. У размове Аляксандр кажа, што сітуацыя ў Беларусі кардынальна цяпер адрозніваецца ад той, што была пяць год таму.
«Такім чынам, я з’ехаў… Няма і не можа быць ніякай больш важнай каштоўнасці ў жыцці чалавека, чым свабода. Свабода думаць, казаць, рабіць. Не азіраючыся… І гэта штодзённае адчуванне важней за грошы, здароўе, секс і сацыяльны статус», – напісаў ён у на сваёй старонцы ў Фэйсбуку. «Адзін мой знаёмы, беларускі прадпрымальнік, на днях сказаў мне: «Я жыву засунуўшы пачуццё ўласнай годнасці сабе ў …». Я так не змагу. Я проста не змагу сябе ўгаварыць. Таму – я зʼехаў. Вельмі спадзяюся, што не назаўсёды Усё ж я вельмі люблю свой горад і ганаруся пераважнай большасцю людзей. Трымайцеся, дарагія мае героі!» – дадаў ён.
Аляксандр Кныровіч быў паспяховым бізнесоўцам, яго ініцыятывы падтрымлівалі стартапы бізнесоўцаў, садзейнічалі развіццю бізнеса ў краіне.
У Аляксандра рэпутацыя аднаго з самых адкрытых і медыйных бізнесоўцаў Беларусі. Ён выступаў на канферэнцыях, пісаў калонкі для медыя, каментаваў сітуацыю ў эканоміцы. У 2018-ым годзе яго асудзілі да 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Кныровіча абвінавацілі ва ўхіленні ад выплаты падаткаў у асабліва буйным памеры і хабары. Бізнэсовец часткова прызнаў віну. Казаў, што намеру ўхіляцца ад выплаты падаткаў не меў. Апеляцыйны суд скараціў тэрмін зняволення да 5 год.
Пакаранне Аляксандр Кныровіч адбываў у віцебскай калоніі, куды адпраўляюць асуджаных бізнесоўцаў, былых чыноўнікаў і сілавікоў. 17 жніўня 2021 года стала вядома пра вызваленне Кныровіча. Тэрмін пералічылі праз змены ў заканадаўстве. Ён адседзеў 4,5 гады.
Пад час інтэрв’ю Аляксандра Кныровіча папрасілі ацаніць змены ў Беларусі за гэты час, што ён быў у няволі.
– Мне здаецца, што адбылося нараджэнне нацыі, людзі ўбачылі, што ёсць мы, мы – беларусы, і колькі нас. Гэта самае важнае. Таксама стала зразумела, што ў тых людзей, якія цяпер знаходзяцца ва ўладзе толькі дзве апоры – сілавая і ў Крамлі, больш нічога няма.
– У сваім «развітальным» допісе вы адной з прычын назвалі немагчымасць жыць і працаваць у Беларусі з пачуццём уласнай годнасці. Ці раней было інакш?
– Ці раней магчыма было мець пачуццё ўласнай годнасці? Так. Да студзеня 2017 года і я, і мае калегі адчувалі, што можна мець пачуццё ўласнай годнасці і займацца бізнесам у Рэспубліцы Беларусь. Усё ж такі дзяржаўная сістэма і прымала правілы, і знаходзілася крыху ўбаку ад прыватнага бізнеса. Так, былі адзінкавыя выпадкі ціску, але гэта не была ўсеагульная практыка. Сёння сітуацыя кардынальна змянілася.
– Ці можаце акрэсліць, куды цяпер ідзе, а, дакладней, коціцца Беларусь?
– Я пакуль не доўгі тэрмін знаходжуся на свабодзе. І мне здаецца, што многа не разумею.
Але асабістыя адчуванні, што сітуацыя склалася такая, як гэта было ў Расіі сто год таму. Калі вялікая група людзей з’ехала, разлічваючы, што праз два-пяць год яны вернуцца. А падаўляючая большасць насельніцтва засталася і спаўна зведала на сабе ўвесь цяжар таго, што адбывалася пасля: грамадзянскую вайну, рэпрэсіі і многае іншае.
Канешне, на вуліцы дваццаць першае стагоддзе, а не дваццатае, гэта мае свае асаблівасці. Але сітуацыя вельмі падобная.
Так, я з’ехаў. І збіраюся рэалізоўвацца як прадпрымальнік, наколькі хопіць маіх талентаў, але ў іншай краіне.
Поделиться ссылкой:


title: Вакцына пайшла ў рэгіёны

maintext:
З учарашняга дня ўсе жадаючыя могуць прайсці вакцынацыю.
Як паведамляе Міністэрства аховы здароўя, кітайскую вакцыну SARS-CoV-2 Vaccine, якая на мінулым тыдні паступіла ў Беларусь, перадалі ў рэгіёны.
У Брэсцкую вобласць перададзена каля 150 тысяч доз вакцыны, у Віцебскую – каля 125 тысяч доз, у Гомельскую – 155 тысяч, у Гродзенскую – 110 тысяч, у Мінскую – больш за 160 тысяч, у Мінск – 200 тысяч, у Магілёўскую вобласць – 110 тысяч доз.
Вакцыну распрацавала фармкарпарацыя Sinopharm.
У Беларусь прывезлі 1,5 мільёна доз вакцыны. 500 тысяч доз наша краіна атрымала
бясплатна, а яшчэ 1 мільён доз быў закуплены па кантракце.
Поделиться ссылкой:


title: Маці пяці дзяцей выставілі яшчэ два абвінавачванні

maintext:
Палітзняволенай Вользе Залатар, маці пеці дзяцей, выставілі новыя абвінавачанні, паведамляюць праваабаронцы.
13 верасня на закрытым пасяджэнні Мінскага гарадскога суда была разгледжана скарга на падаўжэнне тэрміну ўтрымання пад вартай Вольгі. З раскладу суда праваабаронцы даведаліся, што ёй выставілі два новыя абвінавачанні — ч. 1 і 2 арт. 342 КК (арганізацыя і навучанне дзеянням, якія груба парушаюць грамадскі парадак) і ч.6 арт. 16 ч.1 арт.342 КК (пасобніцтва ў арганізацыі дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак).
Нагадаем, што Вольгу затрымалі супрацоўнікі ГУБАЗіКа 18 сакавіка, калі яна везла 10-гадовую дачку ў музычную школу. 29 сакавіка палітзняволенай прад’явілі абвінавачванне па артыкуле 361-1 Крымінальнага кодэкса (стварэнне экстрэмісцкага фарміравання альбо кіраўніцтва такім фарміраваннем або структурным падраздзяленнем, што ўваходзіць у яго).
Шматдзетная маці за кратамі ўжо амаль паўгода.
Поделиться ссылкой:


description: Праз высокі ціск у палітвязня Сяргея Ціханоўскага з'явіліся праблемы са зрокам. Аб гэтым ён напісаў у лісце знаёмым, якія жывуць у Гомелі. Вытрымкі з

title: Сяргей Ціханоўскі ў турме пачаў губляць зрок

maintext:
Праз высокі ціск у палітвязня Сяргея Ціханоўскага з’явіліся праблемы са зрокам. Аб гэтым ён напісаў у лісце знаёмым, якія жывуць у Гомелі. Вытрымкі з ліста прыводзіць «Радыё Свабода».
Палітзняволены дзякуе за ліст і піша, што будзе берагчы сябе, «як мне ўсе раяць у лістах». «Але ж мы проста вязні і ад нас нічога не залежыць. Як у каго здароўя хопіць. Я ў цэлым нармальна, але раней моцна перажываў, ад гэтага з ціскам праблемы былі, мералі – нават 180 на 100 было. А праз ціск зрок сеў… Цяпер ужо справа ў судзе, так што хвалявацца няма за што. Далей мне ўжо ўсё зразумела. Этап і калонія надоўга», – напісаў Ціханоўскі.
Ён цытуе радкі Байрана пра турму, свабоду і сыноў народу (з санета да Шыльёна). «Гэтыя радкі як быццам я сам напісаў, яны пра нас». Палітвязень бывае на прагулках у турме. Але піша, што яны адбываюцца ў бетонным дворыку, і нават неба там не відаць.
Сяргей Ціханоўскі стаў папулярным блогерам у 2019 годзе. Увесну 2020 году ён заявіў пра прэзідэнцкія амбіцыі і трапіў у турму. Быў арыштаваны 29 траўня 2020 году. З таго часу – у турме, са жніўня 2020 году – у адзіночнай камеры.
Цяпер яго судзяць у закрытым судзе ў будынку гомельскай турмы разам з Ігарам Лосікам, Уладзімірам Цыгановічам, Мікалаем Статкевічам, Арцёмам Сакавым, Дзмітрыем Паповым. Усім ім пагражае 12-15 гадоў зняволення.
Поделиться ссылкой:


title: Старшынёй Пухавіцкага раённага Савета дэпутатаў абрана Марыя Клімовіч

maintext:
Адбылася трыдцаць першая сесія Пухавіцкага раённага Савета дэпутатаў двадцаць восьмага склікання. На ёй старшынёй Пухавіцкага раённага Савета дэпутатаў была абрана Марыя Клімовіч.
Вам также может понравиться


title: Восеньскае свята "Багач"

maintext:
У дзяржаўнай установе адукацыi «Рудзенскі яслі-сад Пухавіцкага раёна» прайшло фальклорнае свята «Багач». Менавіта з гэтым народным святам пазнаёміліся выхаванцы старшых груп, наведаўшыся ў госці да гаспадынi беларускай хаткi. Гаспадыня растлумачыла дзецям, адкуль пайшла назва свята, якія традыцыйныя абрадавыя дзеянні праводзіліся сялянамі ў гэты дзень, пазнаёміла з «Багачом». Так у народзе называлі лубок з жытам, якое па жменьцы зносілі жыхары ўсёй вёскі, і ў сярэдзіну якога ўстаўлялася свечка.
Дзеці з вялікай цікавасцю слухалі творы беларускага фальклору — напеўныя беларускія песні, прымаўкі і прыказкі. З задавальненнем адгадвалі беларускія загадкі, спявалі, вадзілі карагоды. Дзецям вельмі спадабаліся беларускія гульні з чароўнага куфэрка – «Міхасік», «Вожык і мышы», «Гарлачык». А якое ж беларускае свята ўраджаю абыдзецца без бульбы! Хлопчыкі і дзяўчынкі спаборнічалі ў спрыце па «зборы ўраджаю ўсляпую».
Загадчык ДУА Аляксейчык А.С.


title: "Не вельмі спрыяльны год для бульбы"

maintext:
Сёлетні год быў не вельмі спрыяльным для бульбы. Гэта адзначаюць не толькі спецыялісты, якія займаюцца яе вырошчваннем у сельгаспрадпрыемствах, але і ўладальнікі прысядзібных участкаў, дачнікі. Увесну было шмат ападкаў і холадна, што кепска адбілася на ўсходжасці бульбы. Не самыя спрыяльныя ўмовы надвор’я былі і гарачым летам.
На палетках СУП «Дукора-Агра» штогод вырошчвае бульбу для сваёй вытворчасці ААТ «Машхарчпрад». У гэтым годзе ў сувязі з вытворчай неабходна-сцю прадпрыемства павялічыла плошчу пад бульбу да 700 гектараў (на 105 гектараў больш у параўнанні з мінулым годам). У планах да 2024 года — павялічыць плошчу да 1200 гектараў.
Прыступілі да ўборкі бульбы ў канцы жніўня. Спачатку пачалі ўбіраць гатунак «брыз», затым — «вектар». З першых гектараў атрымалі па 300 цэнтнераў.
— Для гэтага года ўраджайнасць нядрэнная, — адзначае першы намеснік дырэктара ААТ «Машхарчпрад» Дзмітрый Лімараў. — Для таго, каб загрузіць нашы магутнасці, неабходна штодня 100-150 тон бульбы. І цяпер, калі бульба паступае ў вялікіх аб’ёмах, часткова мы адпраўляем яе на рэалізацыю. Заключылі дагаворы і пачалі адгрузкі ва УП «Партызанскі» горада Мінска для забеспячэння гандлёвых кропак, а таксама рэалізуем бульбу ў Расію.
Вырошчвалі такія беларускія гатункі, як «брыз», «вектар» і нямецкі гатунак «апал» з высокім утрыманнем сухога рэчыва, што вельмі важна для вытворчасці прадукцыі. Упершыню паспрабавалі вырошчваць на нашых палях нямецкі гатунак «лілі», бо ён устойлівы да траўмаў і мае выдатныя характарыстыкі. А вось гатунак «каралева Ганна», які высаджвалі не адзін год, патрабуе да сябе каралеўскіх адносін: у яго вельмі пяшчотная лупіна.
Прадпрыемства сёлета набыло яшчэ адзін бульбаўборачны камбайн з інвестыцыйнага фонду канцэрна «Белдзяржхарч-прам», культыватар і дыскавую барану. Цяпер ураджай «другога хлеба» будуць убіраць пяць камбайнаў.
Уборачная толькі набірае абароты. На ёй заняты Анатоль Лудчынскі, Міхаіл і Уладзімір Грышукі. Кожны ўбірае ў дзень бульбу на плошчы 4 гектары. Далучыцца да калег Яўген Насевіч.
— Бульбу вырошчваць цяжка, але выгадна, — адзначае Дзмітрый Лімараў. — Вядома, сёлета надвор’е нам не спрыяла, але дзякуючы правільным тэхналагічным аперацыям, якія мы своечасова выканалі і падтрымалі расліны, ураджай атрымалася захаваць.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


authors: Ольга Шелобнева

title: Завяршыўся Рэспубліканскі форум студэнцкіх атрадаў "Маладосць. Праца. Адзінства", прысвечаны Дню народнага адзінства

maintext:
«Напярэдадні самага маладога дзяржаўнага свята краіны ў Мінску сустрэліся больш за 700 удзельнікаў працоўнага руху з усіх рэгіёнаў Беларусі. Маладзёжная каманда для ўдзелу ў форуме была сфарміравана на конкурснай аснове. У сталіцу прыехалі лепшыя маладыя людзі, якія праявілі сябе падчас працы атрадаў у раёнах», — расказаў другі сакратар Цэнтральнага камітэта Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі Аляксандр Прохараў.
Па словах другога сакратара ЦК БРСМ, праграма форуму была насычана мерапрыемствамі і інтэрактывамі. Удзельнікі форуму пазнаёміліся са спецыфікай работы Парка высокіх тэхналогій, а таксама прадпрыемстваў Мінска і вобласці, такіх як «Атлант», БелАЗ, МАЗ, Мінскі завод колавых цягачоў, Мінскі трактарны завод, «БелДжы» і іншых.
Традыцыйна ў праграму форуму быў уключаны патрыятычны блок. Удзельнікі форуму ўсклалі кветкі да памятнага знака ў гонар вызваліцеляў Беларусі, да стэлы «Мінск — горад-герой», высадзілі ў парку Перамогі на месцы закладкі яблыневага саду ў гонар 100-годдзя камсамола 17 маладых яблынь, якія ўвасабляюць мір, яднанне і сяброўства.
Удзельнікі рэспубліканскага форуму студэнцкіх атрадаў «Маладосць. Праца. Адзінства» Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі прынялі заяву аб недапушчальнасці санкцый з боку краін Захаду і ЗША да прадпрыемстваў, на якіх працуе і моладзь Рэспублікі Беларусь.
Адным з цэнтральных мерапрыемстваў форуму «Маладосць. Праца. Адзінства» быў аднайменны рэспубліканскі марафон студэнцкіх атрадаў. Юнакам і дзяўчатам прапаноўвалася здзейсніць своеасаблівае падарожжа па нашай краіне, пазнаёміцца з дзейнасцю атрадаў розных профіляў, разам праспяваць любімыя песні. Марафон працягне свой шлях па рэгіёнах Беларусі. Гэта будзе сапраўднае свята студэнцкіх атрадаў з падвядзеннем вынікаў трэцяга працоўнага семестра і ўшанаваннем лепшых удзельнікаў руху.
Студатрадаўскі рух — адзін з вядучых напрамкаў дзейнасці Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі. У гэтым годзе Рэспубліканскі штаб студэнцкіх атрадаў рэалізаваў пяць рэспубліканскіх і міжнародных працоўных праектаў. У складзе студэнцкіх атрадаў працаўладкаваны больш за 26 тысяч юнакоў і дзяўчат.
Па матэрыялах БелТА.


description: Навалы в ближайшее время будут убраны.

title: Навалы мусора выявили на 2 улицах Подольска


description: В России растет заболеваемость коронавирусом.

title: 1991 случай Covid‑19 выявили в Москве за сутки


authors:
Володя Жерноклев
Aleks Virt
Пользователь Удален

description: 3 і 4 верасня ў цэнтральнай дзіцячай бібліятэцы імя А.П.Гайдара ў рамках Тыдня беларускага пісьменства і друку ´Слова роднае - вечнасці след´ адбыўся гістарычны экскурс ´Дарога да святыняў ... ... Читать : https://www.Bobruin.by/129873

title: Дарога да святыняў друкаванага слова.


authors: Amic.Ru Новости Барнаула И Алтайского Края

authors: Андрей Викторов

authors: Елена Котенева

description: Умерло еще 24 человека

title: В Алтайском крае за сутки выявили 246 случаев COVID-19


description: Учора, у дзень нашага наведвання гаспадаркі, кукурузу на сілас убіралі толькі другі дзень.Сакавітая зялёная маса адразу з-пад кормаўборачнага камбайна (новенькага, яшчэ няма і году) даст ... ... Читать : https://www.Bobruin.by/129786

title: У ´Міхалёўскай Ніве´ ўбіраюць кукурузу.


authors: Андрей Викторов

authors: Елена Котенева

description: Выздоровели еще 64 пациента

title: 39 новых случаев COVID-19 выявили в Горном Алтае


description: У першую нядзелю верасня штогод у Беларусі адзначаюць Дзень беларускага пісьменства.Да гэтага свята ў дзіцячай бібліятэцы №6 імя М. Астроўскага была падрыхтавана пазнавальная гадзіна ´Вітаем кніжку бе ... ... Читать : https://www.Bobruin.by/129871

title: Вітаем кніжку беларускую.


description: Семінар-вучоба па жывёлагадоўлі для кіраўнікоў, зааветспецыялістаў, загадчыкаў малочна-таварных ферм і комплексаў з удзелам намесніка старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Магілёўскага аблвыканкама Уладзіміра Капусціна, старшыні Бабруйскага райвыканкама Аляксандра Сухадольскага

title: Прайшоў семінар-вучоба па жывёлагадоўлі


title: У раёне працягваецца вакцынацыя супраць COVID-19.

maintext: У раёне працягваецца вакцынацыя супраць COVID-9Стартавала кампанія ў сакавіку сёлетняга года. Зрабіць прышчэпку ад небяспечнага вірусу, пры адсутнасці супрацьпаказанняў, жыхары раёна могуць як у паліклініцы, так і ва ўчастковых бальніцах ці амбулаторыях урача агульнай практыкі па месцы пражывання.


description: Відавы дыяпазон іх шырокі: вядзецца падрыхтоўка глебы пад сяўбу азімай збажыны, непасрэдна сяўба азімых, уборка кукурузы на сілас, збор ураджаю бульбы.Што да апошняга, то клубні ўбіраюць у СВК ´Гі ... ... Читать : https://www.Bobruin.by/129992

title: Работы на палях працягваюцца.


authors: Владимир Лисуков

authors: Андрей Викторов

description: Выздоровели еще 289 человек

title: 232 случая COVID-19 выявили в Алтайском крае за сутки


description: Знакаміты выраз пра тое, што рух - гэта жыццё, кожны разумее па-свойму. А Ніна Савіна ўспрымае яго ў прамым сэнсе. Ніна - пераможца Кубка Еўропы ў бегу на 0 000 метраў, бронзавы прызёр Варшаўскага паўмарафону, пераможца Мінскага паўмарафону 209 года і яшчэ мноства забегаў. Адразу пасля марафону на

title: Бегаць трэба з галавой і... блізкім чалавекам. Ніна і Дзмітрый Савіны раскрываюць сакрэты сямейнага бегу.


description: Першае ў гэтую восень пасяджэнне Бабруйскай раённай камісіі па прызыве грамадзян на тэрміновую ваенную службу і службу ў рэзерве прайшло ў ваенкамаце. Удзел у рабоце камісіі прынялі намеснік старшыні Бабруйскага райвыканкама Юрый Дымша, ваенны камісар Бабруйска, Бабруйскага, Глускага і Кіраўскага

title: Прайшло пасяджэнне раённай прызыўной камісіі


description: Першыя вераснёўскія дні на Беларусі напоўнены надзвычай прамяністай духоўнасцю. У аснову яго пакладзена ідэя прапаганды здабытку айчыннай пісьмовай культуры, пераемнасці духоўных традыцый краіны. Гэты д ... ... Читать : https://www.Bobruin.by/129989

title: Шлях друкаванага слова.


authors: Андрей Викторов

authors: Елена Котенева

description: Скончались еще 26 пациентов

title: В Алтайском крае за сутки выявили 240 случаев COVID-19


description: ... Пад такім дэвізам праходзіць тэматычны тыдзень, прысвечаны дню нараджэння Беларускай рэспубліканскай піянерскай арганізацыі.Яго правядзенне супала з мерапрыемствамі да Дня народнага адзінства, які ў краіне адзначаць 7 верасня. Незнарок на гэтым тыдні, па словах старшыні раённага Савета ГА

title: ´100 добрых спраў можа зрабіць піянер´.


authors: Владимир Лисуков

authors: Андрей Викторов

description: Ещё один пациент скончался

title: 29 случаев COVID-19 выявили в Горном Алтае за сутки


authors:
Артем Черников
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Белорусского Объединения Рабочих
Бор
Леонид Гозман

maintext:
Ганна Севярынец: Гэта кампраментацыя падручніка па гісторыі, дзеці ўсё адно даведаюцца праўду 2 14.09.2021, 9:13
1,160
Ганна Севярынец
Прапагандысты выключылі з падручнікаў імёны Станіслава Шушкевіча і Святланы Алексіевіч.
У падручніку па гісторыі Беларусі для 11-х класаў бел-чырвона-белы сцяг і «Пагоня» згадваюцца ў негатыўным кантэксце, а таксама там не знашлося месца для нобелеўскай лаўрэаткі па літаратуры Святланы Алексіевіч і кіраўніка Вярхоўнага Савета 1991-1994 Станіслава Шушкевіча — аднаго з падпісантаў Белавежскіх пагадненняў.
— Цяпер грамадства жыве абсалютна ў іншых умовах, чым яно жыло ў Савецкім Саюзе. У СССР падручнік для школьніка часцяком быў адзінай крыніцай інфармацыі, — распавядае ў інтэрв’ю «Салідарнасці» Ганна Севярынец. — На сёння інфармацыі вялікая колькасць, і любы вучань можа і ўдакладніць тое, што напісана ў падручніку, і аспрэчыць, і знайсці нейкія дадатковыя матэрыялы.
То бок цяпер, калі падручнік перапісваецца, калі ў падручніку апісваюць тое, што не мае дачынення да рэальнасці, гэта нішто іншае, як кампраментацыя самога падручніка.
Бо калі вучань ведае нобелеўскага лаўрэата Святлану Алексіевіч і не бачыць яе ў падручніку, калі вучань у Вікіпедыі можа прачытаць пра ролю Станіслава Шушкевіча ў гісторыі Беларусі, а ў падручніку бачыць нейкую іншую інфармацыю, то гэта проста кампраментацыя ўсяго падручніка ад першай да апошняй літары ў вачах вучняў. Таму што тады паўстае пытанне «чаму верыць, а чаму — не?». Атрымліваецца, што кожны факт у дадзеным падручніку мусіць быць аспрэчаны.
Што з гэтым рабіць настаўнікам?
Ганна Севярынец лічыць, што ў XXI стагоддзі карыстацца на ўроках толькі падручнікам — гэта маветон. Настаўнік можа даць правераныя акадэмічныя веды з іншых крыніц інфармацыі.
— Усё тое, што мае рэальнае пацверджанне, усё, што зафіксавана ў даведніках, энцыклапедыях, мы мусім прыцягваць у матэрыял уроку. Таму ніхто не забароніць расказваць на ўроках пра Святлану Алексіевіч, бо гэта наш нобелеўскі лаўрэат, і гэта назаўсёды.
Што тычыцца нацыянальных герба і сцяга, ёсць альтэрнатыўныя крыніцы інфармацыі, артыкулы паважаных гісторыкаў. Ёсць гістарычная праўда, якая зафіксаваная ў дакументах, у акадэмічных крыніцах. Мы абавязкова мусім усё гэта на ўроках разглядаць і ацэньваць.
Калі падручнік дазваляе сабе фэйкі, ідзе супраць гістарычнай праўды, гэта добры выклік на ўроку. Можна разабрацца з дзецьмі, дзе праўда, а дзе — не. Магу парэкамендаваць настаўнікам гісторыка Ўладзіміра Ляхоўскага, які шмат даследаваў гэтую тэму. Ён меў акадэмічную ступень, працаваў у БДУ. Таксама можна парэкамендаваць творы Уладзіміра Арлова, Канстанціна Тарасава, Міхася Чарняўскага.
— Як быць, калі бацькі вучняў працуюць, напрыклад, у выканкаме, і для настаўніка могуць быць наступствы? Былі ж ужо выпадкі, калі на настаўнікаў заводзілі крымінальныя справы.
— Вы кажаце пра гісторыю Андрэя Пятроўскага са Смаргоні, які стаў палітвязнем. Перад кожным настаўнікам паўстае маральны выбар: альбо ён прытрымліваецца гістарычнай праўды, альбо плюе на любую праўду — гістарычную, чалавечую, абірае для сябе падручнік як адзіную крыніцу інфармацыі і выкладае паводле яго.
Кожны робіць выбар. Любую інфармацыю можна падаць спакойна, з апорай на крыніцы, на гістарычныя дакументы. Безумоўна, у цяперашняй нашай сітуацыі гэта ні ад чаго не абароніць, але гэта гісторыка, настаўніка захоўвае ў якасці асобы. Калі нехта можа дазволіць сабе хлусіць, то што мы можам зрабіць? Дзеці ўсё адно даведаюцца праўду.
— Ці ёсць якія-небудзь змены у праграмах па беларускай літаратуры?
— Цяпер я выкладаю ў 10-м класе, а там бліскучы падручнік па беларускай літаратуры. Ён напісаны добрым аўтарскім калектывам. Безумоўна, як любы падручнік, ён патрабуе дадатковай інфармацыі з іншых крыніц.
Што тычыцца праграмы, я яе не пераглядала, яна заўсёды была дастаткова спакойная, тыя, хто не пажаданы, іх асабліва і не было там. Таму не думаю, што нешта кардынальна памянялася.
— Можа быць, верш «Пахне чабор» выключаць з праграмы?
— Яго ўжо адзін раз з праграмы спрабавалі выключыць, але потым вярнулі назад. Верш Броўкі цудоўны. Мы нічога іншага пра яго не ведаем, акрамя таго, што гэта лірыка Петруся Броўкі. За што яго выключаць?
Гэта ведаеце як анекдот, калі Чукоўскага выклікалі да Сталіна. У кабінеце Сталін, Берыя, іншыя люді. І на Чукоўскага пачалі крычаць: «Каго вы мелі на ўвазе ў сваёй казцы «Тараканішча»?» Ён адказаў: «Я меў на ўвазе таракана, а вы, таварыш Берыя?»
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Баста
Артем Черников
Владимир Халип

title: Андрэй Шарэнда: Прыйдзе час - і ўнукі будуць чытаць прамову Паліны ў падручніках гісторыі

maintext:
Андрэй Шарэнда: Прыйдзе час — і ўнукі будуць чытаць прамову Паліны ў падручніках гісторыі 4.09.2021, 13:17
1,026
Актывістка «Еўрапейскай Беларусі» стала аднім з сімвалаў нашай рэвалюцыі.
Больш за месяц няма інфармацыі аб знаходжанні палітвязня і актывісткі грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Паліны Шарэнды-Панасюк.
Сайт stranafund.org апублікаваў шчырую размову з яе мужам Андрэем Шарэндам.
- Як бы вы ахарактарызавалі Паліну: што гэта за чалавек?
- Паліна для мяне самі галоўны, самы любімы чалавек. Мы з ёй ужо знаёмыя без малага 16 год. У шлюбе мы 13 год – у нас двое дзяцей. Таму мы зараз як адно цэлае.
Па адукацыі яна гісторык. Скончыла Брэсцкі гуманітарны універсітэт по спецыльянасці гісторыя. Пазней вучылася ў Варшаве на палітоголага, скончыла там магістратуру. Працавала у Інтстытуце памяці нарадовай у Польшчы. Да свайго арышту яна была рэпетытарам па польскай мове. Я і Паліна – мы беларусы. Патрыёты сваёй радзімы і не бачым сваёй будучыні недзе там, за мяжой.
- Яна берасцейка?
- Так, яна нарадзілася ў Мінску, але ўсё жыццё пражыла ў Брэсце. Скончыла тут школу і ўніверсітэт.
- Вашае вяселле было 13 год таму. Вы – у нацыянальных строях. Чыя гэта была ідэя?
- Так, мы насілі вышыванкі калі гэта яшчэ не было мэйнстрымам (смяецца). Нас з Палінай аб’яднала любоў да Беларусі, любоў да роднай мовы, культуры. Таксама мы былі ў пратэстных арганізацыях “Зубр”, “Еўрапейская Беларусь”. Таму да нас прыйшла ідэя браць шлюб у нацыянальных строях. Гэта павага да нашых продкаў у тым ліку.
- Як да гэтага паставіліся родныя, супрацоўнікі ЗАГСу?
- Толькі станоўчыя эмоцыі былі. Там было яшчэ некалькі параў, калі мы распісваліся. Але яны былі апранутыя стандартна – белыя сукенкі, чорныя строі. Яны ўсе хацелі з намі сфатаграфавацца. Ніякіх адмоўных эмоцый дакладна не было.
- У сям’і ж вы таксама размаўляеце па-беларуску?
- Так, у нас беларускамоўная сям’я. А дзеці – класічныя білінгвы: добра размаўляюць і па беларуску, і на расейскай мове. Мова – гэта сродак зносінаў. Няма праблемы, калі дзеці размаўляюць на адной мове дома і на іншай на вуліцы, ці ў школе. У сям’і мы заўсёды карыстаемся беларускай мовай.
- Колькі зараз вашым дзецям год і дзе яны зараз знаходзяцца?
- Малодшаму сыну пяць, старэйшаму дванаццаць. Так, яны засталіся ў Беларусі. Сітуацыя такая, што Паліна за кратамі, а я быў вымушаны пакінуць Беларусь. Я гляджу на гэта цвяроза і веру, што тыя працэсы, што пачаліся год назад – незваротныя, і скора мы ўсе зможам вярнуцца ў Беларусь.
Так, я не разглядаў шляхі адыхода – як вывозіць дзяцей. Зразумела, калі ўсё гэта зацягнецца, я буду разглядаць магчымасць як іх вывозіць за мяжу і шукаць варыянты са школай. Але пакуль яны ў Беларусі. Жывуць з маімі бацькамі. Маці Паліны таксама дапамагае.
Можа хтосьці спытае, чаму я не з дзецьмі зараз. Але я прытрымліваюся такого пункта гледжання, што мы ў мінулым годзе перамаглі. У сэнсе, што нас большасць. Дзецям зараз нічога не пагражае. Грамадства проста не дазволіць рэжыму што-небудзь зрабіць з дзецьмі.
- То бок, ніякага ціску на вас, або вашых бацькоў праз дзяцей не было?
- Ціск быў, калі мы з Палінай знаходзіліся на волі. Была мэта перапыніць нашу дзейнасць. Але гэты ціск заўсёды сутыкаўся з супрацьдзеяннем з боку простых людзей, якія выступалі супраць гэтага. Таму далей нейкіх папярэджанняў справа не ішла, і, спадзяюся, не пойдзе.
А ў нашай сітуацыі, калі мама знаходзіцца ў турме, для дзяцей пераезд у іншае месца быў бы вялікім стрэсам. Я пакуль хачу пазбегнуць гэтага. Каб хоць на нейкі час яны заставаліся ў Брэсце. У старэйшага сына шмат сяброў у Беларусі, яго цяжка выцягнуць з краіны, каб не страціць сувязі з радзімай.
Паўтаруся, калі ўсё гэта зацягнецца, тады давядзецца дзяцей везці да мяне, бо ім патрэбныя бацькі. Але, спадзяюся, усё ў нашых руках. Мы павінны рабіць усё, каб наша перамога прыйшла як мага хутчэй.
- Не першы раз узнікае тэма з ціскам на актывістаў праз іх дзяцей. Чаму так адбываецца?
- Думаю, дзейнічае сістэма. Яны спрабуюць усе варыянты – турма, звальненне з працы. І вось, варыянт з дзецьмі. Але у выпадку, калі за нас большасць, думаю гэтыя пагрозы будуць безпадстаўнымі. Напрыклад, нашымі з Палінай дзецьмі апякуецца шмат людзей, у тым ліку настаўнікі.
- Раскажыце, як арыштавалі Паліну.
- Паліну некалькі разоў затрымоўвалі паміж жніўнем і снежнем, але з-за таго, што у нас дзеці, яе хутка адпускалі. Выпісвалі хіба што штрафы. Ну, можа, некалькі сутак адседзела. Дарэчы, у адзін момант мы сядзелі ў адным будынку і нават у суседніх камерах. Маглі перастуквацца там.
За перыяд са жніўня па лістапад мяне затрымлівалі шэсць разоў. Агулам у вязніцы да таго моманту як арыштавалі Паліну (гэта адбылося 3 студзеня 2021 года), я правёў 85 сутак. Пасля новага году дома у нас быў вобшук і затрымалі маю жонку. На яе адразу завялі артыкул за знявагу лукашэнкі, пагрозу гвалту ў дачыненні да міліцыянтаў. Яе зачынілі ў СІЗА. Арышт гэты быў спланавай правакацыяй. Уявіце, дзесятак чалавек выбіваюць дзверы ў кватэру кувалдай.
Зразумела, што яны ішлі проста яе забраць.
І я, і Паліна даўно змагаліся з рэжымам. Былі вядомымі актывістамі ў горадзе. Напрыклад, у 2019 годзе мы праводзілі кампанію па абуджэнню людзей. Рабілі пікеты ў цэнтры Брэста. Стаялі з бел-чырвона-белымі сцягамі (тады за гэта яшчэ не затрымлівалі). Паліна выступіла на тэлебачанні (як удзельнік выбарчай кампаніі ў парламент) і здолела данесці сваю пазіцыю, у тым ліку назвала лукашэнку дыктатарам.
Канешне з боку рэжыму накапілася помста, таму і адбылася такая правакацыя.
- Як дзеці ўспрынялі такое брутальнае затрыманне Паліны, зламаныя дзверы?
- На шчасце, старэйшага не было дома. Малодшы няшмат зразумеў. Казаў толькі, што “прыйшлі злыя людзі і забралі маму”.
Мяне тады адпусцілі з ІЧУ. Павінен быў адбыцца яшчэ адзін суд, але я на яго не пайшоў. Узяў дзяцей і на некаторы час з’ехаў за горад. Каб трохі адпачыць, зняць стрэс з дзяцей. Больш-меньш яны адышлі, псіхіка вастанавілася. Людзі вельмі дапамаглі. Прыходзілі, пыталіся чым дапамагчы, прыносілі нейкія падарункі дзецям. Я вельмі ўдзячны ім. Важна было зразумець, што ты не адзін. Што ёсць салідарнасць, якая у рэшце рэшт і прывядзе нас да перамогі.
- Вы прысутнічали на судзе над Палінай?
- Увесну на мяне пасыпаліся крымнальныя артыкулы (за масавыя дзеянні, якія парушаюць парадак, за клевету на прэзідэнта, за нанясенне шкоды дзяржаўным інтарэсам з дапамогай закліка да санкцый). У рэшце рэшт мяне арыштавалі і пасадзілі пад хатні арышт. Гэта было за тыдзень да суда над Палінай.
Следчыя мне казалі, што мне непажадана туды ісці (на суд), але я не мог паступіць інакш. На той момант я яе амаль паўгады не бачыў. Я быў на судзе, на судзілішчы над годным, мужным чалавекам. Паліна паказала, як трэба сябе паводзіць. Гэта спектакль, а не суд. Таму галоўную ролю павінны граць не гэтыя ўсе, а самі падсудныя. У Паліны гэта атрымалася. Яна стала сапраўдным сімвалам.
- Вы маеце на ўвазе яе заключную прамову ў судзе?
- Так. Я не сумняваўся. Паліна чалавек з нязломнай воляй, якога нішто не можа пахіснуць у яе поглядах. Тое, што яна сказала на судзе, вынікае з яе характара. Яна заўсёды кажа праўду у вочы.
Трэба было бачыць таго суддзю. Ён проста не ведаў як сябе паводзіць, як хутчэй скончыць працэс. І дарэчы, адвакат потым сказаў, што такіх хуткіх судоў у яго практыцы не было. Суддзя спяшаўся, быў гатовы скончыць усё за дзень. Але Паліна ўсё роўна здолела данесці свае ідэі і погляды праз прамову.
Я ўпэўнены, што яе словы войдуць у гісторыю. Прыйдзе час і можа ўнукі мае і Паліны будуць чытаць яе прамову ў падручніках гісторыі сучаснай Беларусі (усміхаецца).
- Як думаеце, чаму суддзі, пракуроры ва ўсім гэтым удзельнічаюць?
- Некалькі суддзяў адмовіліся браць удзел у працэсе. Знайшлі, як бачым, такого самага адданага. Ён выконвае загады, можа лічыць сябе такой бяздушнай машынай. Сістэма, на жаль, працуе. Такая ў гэтых людзей роля. Упэўнены, гэтым “вінтыкам” прыдзе час адказваць за свае дзеянні перад справядлівым судом.
- Пасля суду над Палінай вы з’ехалі з Беларусі?
- Так, адзінае, што мне ўдалося сустрэцца з Палінай. У нас было кароткае спатканне. Зразумела, нармальна паразмаўляць мы не змаглі. Паліна зрабіла галоўны пасыл, што трэба ехаць і працягваць барацьбу. З дапамогай сяброў я апынуўся у Літве. Не дзеля таго каб схавацца, а каб працягваць барацьбу, працягваць рабіць усё, каб Беларусь стала вольнай, а палітвязні выйшлі на волю. Я вельмі ўдзячны фонду “Краіна для Жыцця”, які таксама ўдзельнічае ў гэтай барацьбе.
Я заклікаю людзей у тым ліку сваім прыкладам, каб яны не спыняліся, а дзейнічалі. Галоўны прынцып і мой, і Паліны: ніколі не спыняцца і тады перамога будзе.
- Вы апублікавалі зварот, у якім сказалі, што ні вы, ні адвакат не маеце сувязі з Палінай ужо на працягу месяца. Чаму так адбываецца? Чаму існуе такая інфармацыйная блакада?
- У ПК-4 у Гомелі проста мэтанакіравана ламаюць людзей. Аб гэтым я ведаю ад родных іншых палітвязняў. Той жа Вольгі Класкоўскай, Соф’і Малашэвіч, Наталлі Хершэ. Яны адмаўляюцца працаваць на гэтую сістэму, шыць форму для АМАПу.
Паліна таксама ні на якае супрацоўніцтва з адміністрацыяй не пойдзе. Яна толькі у СІЗА адбыла больш за 40 сутак у карцары. На яе быў ціск у выглядзе экспертызы ў “Навінках” (псіхятрычным дыспансары). Таму далей працягваецца ціск на яе, хочуць зламаць яе волю. Але я ўпэўнены, што яна вытрымае, Паліна моцны чалавек.
Мой зварот зроблены каб прыцягнуць увагу да таго, што ў цэнтры Еўропы зараз катуюць жанчын. Проста ў горадзе, у папраўчай калоніі. Гэта сярэднявечча, калі людзей за погляды не проста саджаюць у турмы, але і ствараюць там невыносныя ўмовы. Гэтую тэму трэба асвятляць.
А ўсім беларусам нагадаю, што толькі нашыя дзеянні дазволяць вызваліць усіх тых людзей, што знаходзяцца ў турмах.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Телеграм-Канал
Белорусского Объединения Рабочих
Бор
Артем Черников
Ирина Халип
Баста

title: "Вяртаньне нацыяналіста"

maintext:
«Вяртаньне нацыяналіста» 2 Аляксандар Лукашук
9.09.2021, 11:40
1,008
Янка Філістовіч
70 год таму Янка Філістовіч дэсантаваўся ў Беларусі.
Парашуты гісторыі раскрываюцца не адразу. Нават быццам вядомыя факты жыцьця, барацьбы і сьмерці беларускага ідэаліста Янкі Філістовіча, які ў гэты дзень 70 год таму быў дэсантаваны з амэрыканскага самалёта, адкрываюць свае новыя сэнсы, падсьвечаныя падзеямі найноўшага часу.
«У 1951 годзе ўдзельнік антысавецкага падпольнага руху Янка Філістовіч на парашуце дэсантаваўся на родную зямлю і стварыў партызанскую групу, мэтаю змаганьня якой была вольная эўрапейская Беларусь. Праз год, калі Янка будзе выходзіць з акружэньня, школьны сябар падсыпле яму ў гарбату снатворнага... У 1953-м Філістовіча прысудзяць да расстрэлу».Уладзімер Арлоў, «Імёны Свабоды»
Ня ўсё, што пішацца крывёю — гісторыя, але гісторыя пішацца крывёю.
Гонар і смак ахвяры за Беларусь сёньня знаёмыя дзясяткам тысячаў людзей, як і зьверствы ўлады.
Гераіні і героі за кратамі вядомыя, нават калі невядомыя. Абавязак сучасьнікаў стварыць і захаваць памяць.
Вайна мяняе сэнсы: не арышты, а напады, не канфіскацыя, а марадзёрства, не суды, а трыбуналы, не пакараньне, а помста, не зьняволеныя, а палонныя, не пераможцы, а акупанты.
Пагоны не індульгенцыя, а балаклава ня маска ў час інтэрнэта.
Выбар, які стаяў раней і будзе стаяць перад палоннымі — прызнаць віну, прасіць памілаваць, насамрэч ня выбар.
Выбар без свабоды выбару — гэта прымус і гвалт.
У гістарычным часе сьвятло ахвяры мацней за сьвятло перамогі і паразы.
Няскораныя будуць заўсёды.
Ахвяра раскрывае спынены час як парашут. Усё толькі пачынаецца.
Аляксандар Лукашук, «Радыё Свабода»
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


maintext:
Вольга Гардзейчык-Мазярская: Мы здолелі за гэтыя тры дні стварыць нацыю 1 10.09.2021, 14:31
Вольга Гардзейчык-Мазярская
Песня стала адным з сімвалаў апошняга году жыцця беларусаў.
З’явіліся не толькі новыя песні, але і новыя хоры. Так, у Варшаве паўстаў «Беларускі хор», стваральніца якога – сёння госця "Радыё Рацыя". Тэлевядучая, журналістка Вольга Гардзейчык-Мазярская.
– Можа пачнем з пазітыву. Бо «Беларускі хор», які вы стварылі ў Варшаве, – гэта такі пазітыў. Хор паўстаў з нейкага душэўнага памкнення?
– Ён паўстаў, відаць, з негатыву, у нейкім сэнсе, з таго, што тут прыехала шмат беларусаў, у выніку вядомых падзеяў, і гэтыя беларусы, адчуўшы ўжо на радзіме сябе людзьмі, як нас заклікалі класікі «людзьмі звацца», і людзі захацелі нешта рабіць разам, каб не губляць абаротаў, каб не губляць пачуцця локця, пачуцця ўласнай важнасці і сваёй беларушчыны, якую яны вось толькі-толькі там знайшлі, але былі вымушаны ад яе з’язджаць па вядомых прычынах. Таму гэта адбылося абсалютна стыхійна.
Хаця, я тут ужо вельмі даўно жыву, і таму ўсе гэтыя гады ўвесь час нешта да адбывалася. Гэтае нешта заўжды было звязана з музыкай, з песняй, з нейкімі канцэртамі, потым супольнымі спевамі, як звычайна пасля канцэртаў бывае. Гэта заўжды было неяк звязана. Таму адбылося, відаць, не на пустым месцы, гэтае месца чакала, падагрэтае, і калі людзі прыйшлі, то мы проста імгненна, з дня на дзень, пачалі сустракацца на рэгулярныя, адразу на такія даволі прафесійныя, даволі доўгія, вельмі класныя рэпетыцыі. З якіх, безумоўна, пазней паўстаюць розныя праекты. Ну і пазней з’явіўся ў Варшаве таксама на музычнай сцэне «Вольны хор», што як бы, у адным сэнсе, нам дадало нейкага такога непаразумення, бо мы не ведалі, што яны з’яўляюцца. Мы выступалі, потым яны сталі выступаць. Потым арганізатары сталі блытацца: ой, а нічога, што мы той хор запросім? Мы кажам: а якая розніца, больш хораў, больш песень, больш людзей, больш музыкаў. Гэта ж добра. Але, адпаведна, цяпер у Варшаве два хоры і гэта, я думаю, добра.
– Увогуле песня стала адным з сімвалаў апошняга года ў Беларусі. Бо нават акцыі пратэсту праходзілі з песнямі. Нават такія больш трагічныя дні мы сустракалі з нейкімі песнямі, або на нейкія трагічныя падзеі нашыя музычныя гурты адказвалі новай песняй.
– Ведаеце, гэта вядома ад не ўчора, што песня ратуе заўжды і мацуе заўжды. І мне нават здаецца, што датычна беларускай сітуацыі, тут хутчэй гаворка была б не пра песню, а пра адсутнасць песні. Нам хацелася, як усім людзям, якія выйшлі, якія адчулі сябе нацыяй, і нам хацелася песні сваёй, а песні не было. Па вялікім рахунку, калі мы спявалі «Муры», калі мы спявалі каталонскую песню, калі мы спявалі «Перемен», расейскую песню, калі мы спявалі «Купалінку», якая ні сном ні духам да пратэсту. Проста ўсе мы былі ў пошуку сваёй песні. Потым пачалі стварацца песні. Памятаеце, там паўстала вось гэтая «Мы беларусы», і людзі, не ведаючы словаў, яе падхоплівалі. Так моцна не хапала песні. Аказалася, што няма яе дзесьці ў нашым агульным творчым загашніку. Гэта дае пэўную прастору. Яшчэ не позна. Трэба пісаць і пісаць, ствараць, каб яны з’яўляліся.
– Для вас асабіста нейкая песня была, якая ішла гэты год за вамі і з вамі?
– У мяне былі хутчэй эмацыйныя і візуальныя, калі казаць пра творчае, хутчэй візуальныя карціны. Напрыклад, выдатна памятаю, як я тры разы прайшла-праплыла ў чалавечым моры, калі была гэтая агромністая сустрэча ў Менску на стэле, памятаеце, калі не было бачна канца людскому мору. Калі была гэтая эйфарыя перамогі. Чамусьці мы вырашылі, раз можна хадзіць, значыць, мы перамаглі. Гэта была памылка. І хто ж ведаў. І потым, гэты народ так даўно не бачыў адзін аднаго. Так даўно не радаваўся. Так даўно не адчуваў, што ягоны голас мае значэнне.
Што тое, што мы святкавалі, хаця б тыя тры дні, усё адно – мы здолелі за гэтыя тры дні стварыць нацыю. Вядома, не на пустым месцы, на ўсёй гэтай базе і глебе, якую нам будавалі людзі, каторыя ніколі не хацелі пагадзіцца з тым, што Беларусі не будзе. І самыя страшныя часы ўсё адно былі. І цяпер гэта раз – і з’явілася цягам трох дзён, калі мы паверылі, што мы можам. Гэта вельмі важна.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Наталья Радина
Артем Черников
Ирина Халип

title: Алесь Пушкін: Я стаў на пазіцыі Праўды

maintext:
Алесь Пушкін: Я стаў на пазіцыі Праўды 15.09.2021, 15:24
Алесь Пушкін
Творца звярнуўся да маладога пакалення мастакоў, каб яны не цураліся палітыкі.
Мастак Алесь Пушкін напісаў ліст пра грамадзянскі выбар
Пра гэта паведамляе ў сваім тэлеграм-канале праэкт BY_culture:
"Мастакі Беларусі (асабліва маладыя) цураюцца палітыкі, служаць Прыгажосці і проста абстрактнаму мастацтву, а я ж больш старэйшы, я пасля войска (служыў у Афганістане ў верталётным палку) – перастаў баяцца ўлад. І са студэнцкіх гадоў – актыўны з першага мітынгу Дзяды-88 у Курапатах.
Я заняў акрэсленую пазіцыю, я стаў на пазіцыі Праўды, якой бы цяжкай яна не была… Пакаяння – і новага жыцця без хлусні!
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Владимир Халип
Артем Черников
Ирина Халип
Андрей Санников

description: Мікалаю Аруцюнаву было 63 гады.

title: Памёр расейскі блюзмэн, які сьпяваў па-беларуску з "Крамай"

maintext:
Памёр расейскі блюзмэн, які сьпяваў па-беларуску з «Крамай» 28.09.2021, 19:54
Мікалай Аруцюнаў (у цэнтры) і гурт «Крама», архіўнае фота
Мікалаю Аруцюнаву было 63 гады.
На 64-м годзе ў Маскве памёр блюз-рок выканаўца Мікалай Аруцюнаў, які плённа супрацоўнічаў зь беларускім гуртом «Крама», паведамляе «Радыё Свабода».
Мікалай Аруцюнаў заснаваў у 1979 годзе гурт «Лига блюза», зь якім выконваў песьні на ангельскай і расейскай мовах.
А яшчэ ў ягоным рэпэртуары ёсьць сумеснае зь лідэрам «Крамы» Ігарам Варашкевічам выкананьне беларускамоўнага гіта «Бяжы, хлопец!» ды мноства супольных выступаў у Беларусі і Расеі.
«Жудасная навіна. Пайшоў з жыцьця сябра „Крамы“ Коля Аруцюнаў — чалавек, зь якім мы адыгралі не адзін канцэрт, інтэлігент з выдатным пачуцьцём гумару! Бывай, мой блюзавы брат! Ты лепш за ўсіх прасьпяваў па беларуску!» — напісаў на сьмерць сябра і калегі Ігар Варашкевіч.
Акрамя «Лиги блюза», Мікалай Аруцюнаў граў у гуртах «Николай Арутюнов & Funky Soul», «Четверг Арутюнова», «Николай Арутюнов & The Blues Barbarians», «Арутюнов & Quorum» і ў брытанскім калектыве The Booze Band.
У 1994 годзе Мікалай Аруцюнаў першым з расейскіх музыкаў выступіў на галоўнай сцэне Сусьветнага джаз-фэсту ў швайцарскім Мантрэ.
Таксама Мікалай Аруцюнаў вёў на расейскай радыёстанцыі «Финам FM» аўтарскую праграму «Историческая справедливость», у якой расказваў пра рок-выканаўцаў 1960–1970-х.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Артем Черников
Ирина Халип
Андрей Санников

description: Баксёр знаходзіцца ў турме ў Жодзіне.

maintext:
Баксёр Аляксей Кудзін перайшоў на беларускую мову 5 26.09.2021, 19:00
4,772
Баксёр знаходзіцца ў турме ў Жодзіне.
Жанчыне, якая яму піша, чэмпіёна свету па кікбоксінгу і тайскім боксе спачатку адказаў па-руску. А другі ліст быў ужо па-беларуску. «Адразу ўспомніў дарогу ў свой родны горад Маладзечна, які вельмі люблю і ніколі не кіну», — піша ён у адказ на паштоўку.
У жніўні 2021 года Аляксея асудзілі на два з паловай гады калоніі пасля экстрадыцыі з Расіі за тое, што ў жніўні 2020 года ён даў адпор сілавікам на акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў у Маладзечне, нагадвае nn.by.
Цяпер ён знаходзіцца ў турме нумар 8, што ў Жодзіне.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Артем Черников
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Баста

description: Эўрапейскія лідары патрабуюць неадкладнага вызваленьня ўсіх беларускіх палітвязьняў.

title: Прэзыдэнт Польшчы выказаў салідарнасьць з Калесьнікавай і Знакам па-беларуску

maintext: Я цалкам салідарызуюся з Марыяй Калеснікавай і Максімам Знакам, якім сёння ў Беларусі прысудзілі драконаўскія выракі. Польшча патрабуе безумоўнага вызвалення ўсіх палітычных зняволеных. Гэтых людзей зняволілі за змаганне за незалежную і дэмакратычную Беларусь.


maintext:
Чаму праграміст здымаў відэа, а сілавікі прыйшлі без бронекамізэлек? 15 29.09.2021, 7:36
18,310
Важныя пытанні пасля страляніны ў Мінску.
Перастрэлка на Якубоўскага ў Мінску — экстраардынарны выпадак. Не прыгадваецца, каб за апошнія 10 год забівалі супрацоўнікаў КДБ. Пры гэтым пасля прагляду кавалкаў відэа, што апублікавалі праўладныя тэлеграм-каналы, застаецца шмат пытанняў. Магчыма, адказы на іх з'явіліся б пасля прагляду поўнага, не змантаванага, відэазапісу. Аднак яго на дадзены момант няма. Аўтар «Нашай Нівы» Арцём Гарбацэвіч ўважліва вывучыў апублікаваныя матэрыялы.
Ці выглядае сітуацыя праўдзіва?
Відэа не выглядае пастановачна, але мы не да канца разумеем, як дакладна разгортваліся падзеі, бо грамадству паказалі ўжо змантаваны кавалак — страляніна адбывалася ўдзень, апублікавалі відэа ўвечары, на мантаж заставалася прынамсі 6 гадзін.
Як мінімум, выразалі момант забойства праграміста — мы не ведаем, як ён памёр.
Ці належала камера ў кватэры Зельцэру? Выглядае, што так, іначай бы сілавікі ведалі пра наяўнасць зброі і дзейнічалі іначай, але пра гэта далей.
Чаму, уласна, праграміст узяўся за зброю?
Адказу на гэтае пытанне няма — нам не паказалі аргументацыю сям'і, якая магла б быць агучанай на відэа з кватэры, якое запісвала жонка ці сам Андрэй Зельцэр.
Як мінімум, Зельцэр заняў нявыгадную пазіцыю для таго, каб адстрэльвацца — ён нічым не быў прыкрыты.
Невядома, ці планаваў ён увогуле забіваць, або толькі выкарыстаць аргумент стрэльбы ў руках для вядзення размовы з людзьмі ў масках.
Чым страляў мінчанін, невядома — ён мог зарадзіць ружжо куляй, карцеччу, дроб'ю. З відэа незразумела, што гэта было, але страляў ён дуплетам — двайным стрэлам. У роліку бачны момант стрэлу, аддача зброі, парахавыя газы.
Аднак, без поўнага відэа незразумела, колькі ў рэальнасці выстралаў зрабіў Зельцэр.
У момант стрэлаў у пад'ездзе яшчэ чуваць гук уключанай балгаркі — яна магла заглушыць гук ад стрэла, гэтым можна патлумачыць смеласць сілавіка з камерай, які ламануўся здымаць у кватэру.
Хто страляў першы?
Ці можна па апублікаваным мантажы відэа вызначыць, хто страляў першы? Гэта зрабіць складана, пакуль не азнаёміцца з поўнымі відэа. Паказанні жонкі і сведкаў праліюць больш святла.
Ці можа быць такое, што сілавік быў забіты агнём сваіх жа, а не ў выніку стрэлу Зельцэра? Адказ на гэтае пытанне таксама даць нельга без прагляду відэа здарэння цалкам з усіх ракурсаў.
Чаму сам Андрэй і жонка здымалі падзеі на відэа?
Мы гэтага дакладна не ведаем, можна зрабіць здагадку, што сям'я вырашыла стрыміць (або проста здымаць) відэа ўварвання сілавікоў. Падобнае да таго гэта неаднаразова рабілі іншыя беларусы, да якіх прыходзілі з вобшукам.
Чаму сілавікі без бронекамізэлек ідуць у кватэру з «імаверна датычным да тэрарызму»?
Выглядае, што трактоўка «адпрацоўкі адрасоў асоб, імаверна датычных да тэрарызму» з'явілася пост-фактум. Тлумачыць, чаму столькі людзей урываюцца ў кватэру неяк трэба, але відавочна сілавікі не ведалі, што ў гаспадароў ёсць зброя.
Практыка затрыманняў узброеных асоб абсалютна іншая — да такіх людзей звычайна САХР на світанку «заходзіць» праз вокны.
Тое, што ў кватэру ламіліся людзі без абмундзіравання, гаворыць пра звычайны руцінны вобшук, які ўжо стаў дзіўнай «нормай» у Беларусі.
А таксама пра тое, што сілавыя структуры не мелі аператыўнай інфармацыі пра зброю, а значыць — не «вялі» гэтага чалавека.
Хоць факт наяўнасці ў Зельцара зброі можна было зразумець як мінімум праз аналіз ягоных сацыяльных сетак: ён публікаваў фота ружжа.
Іх або не правяралі або, як варыянт, лічылі, што ружжо знаходзіцца па месцы рэгістрацыі мужчыны ў Першамайскім раёне.
Прынамсі, адзін з тых, хто страляў — невядомы сілавік у шэрай байцы, — дастаў зброю толькі, калі пачуў стрэлы. І пачаў страляць, калі яго калега быў на лініі агню. Пра прафесіяналізм такіх дзеянняў у рэальнай вострай сітуацыі можна спрачацца.
Самае галоўнае пытанне
У сухім астатку мы маем самае галоўнае пытанне: што ў гэтай сітуацыі было такога, каб яна каштавала адразу двух жыццяў? І хто насамрэч вінаваты ў тым, што яна адбылася.
Сітуацыя, якая адбылася, выглядае вынікам раскручвання спіралі гвалту, рэпрэсій, беспакаранасці, і радыкалізацыяй грамадства: ад рукі ўверх Тарайкоўскага — «адчапіся ад мяне» Бандарэнкі — асадкай сабе ў горла Латыпава — да ружжа Зельцэра.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Артем Черников
Владимир Халип
Ирина Халип
Телеграм-Канал
Бор

description: Вясковым хатам надаюць новае жыццё.

maintext:
На Зэльвеншчыне ў пустых вясковых хатах ствараюць музеі 2.09.2021, 21:54
Фота: zelwa.by
Вясковым хатам надаюць новае жыццё.
Добрую ідэю прыдумалі на Зэльвеншчыне. Вясковым пустуючым хатам надаюць новае жыццё – там ствараюць мясцовыя краязнаўчыя музеі народнага побыту.
Сапраўды, сёння вёскі на Беларусі паміраюць, таму ў кожнай з іх шмат пустуючых дамоў. А каб лепшыя і старыя хаты не пуставалі і іх не закопвалі ў зямлю, як гэта робяць у многіх раёнах Беларусі, вырашылі адкрываць у іх музеі, паведамляе «Радыё Рацыя».
Ужо стварылі хаты-музеі ў вёсках Дзярэчын, Міжэрычы, Холстава, Крамяніца, Ярнева, Варонічы, Бязводнае. І хоць экспанаты ў гэтых музеях амаль аднолькавыя, але яны зацікаваць сучасную моладзь і будучыя пакаленні тым, як жылі беларусы ў вёсках, чым яны займаліся і г.д. А паглядзець там ёсць на што, бо ў кожнай старой хаце засталіся старыя рамкі з фотаздымкамі, кросны, пралкі, сукайлы, вырабы з гліны, чыгункі, абразы, ручнікі, маслобойкі і іншыя хатнія неабходныя рэчы. Вось з іх і ствараюцца хаты-музеі. Першымі наведвальнікамі такіх музеяў будуць школьнікі і настаўнікі, а таксама турысты.
Фота: zelwa.by
Фота: zelwa.by
Фота: zelwa.by
Фота: zelwa.by
Фота: zelwa.by
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


maintext:
Сваякі Паліны Шарэнды-Панасюк больш за месяц ня ведаюць, што зь ёй адбываецца ў калёніі 1 3.09.2021, 17:54
1,030
Паліна Шарэнды-Панасюк
Ні сябры, ні родныя не атрымлівалі ад актывісткі ніводнага ліста на працягу месяца.
Сваякі актывісткi «Эўрапейскай Беларусі» Паліны Шарэнды-Панасюк больш за месяц ня ведаюць, што зь ёй адбываецца ў калёніі. Пра гэта «Свабодзе» сказаў муж палітзьняволенай актывісткі Андрэй Шарэнда. «Ні сябры, ні родныя не атрымлівалі ад Паліны ніводнага ліста на працягу месяца», — кажа Андрэй.
Ён зазначыў, што такіх праблемаў з карэспандэнцыяй, як цяпер, раней не было.
«Калі, напрыклад, мне не заўсёды даходзілі лісты, то цешча альбо мая маці раз на тыдзень дакладна іх атрымлівалі, — кажа суразмоўца. — Вядома, што разам з Палінай этапавалі Аліну Муратаву і Вольгу Сыраватку (асуджаныя на 1 і 2 гады калёніі агульнага рэжыму ў справе аб блякаваньні чыгуначных шляхоў і разьвешваньні пудзілаў у Берасьці). Пры гэтым яны ўжо тэлефанавалі некалькі разоў з калёніі, а ад Паліны няма ніякіх навінаў».
Актывіст дадаў, што гомельская папраўчая калёнія № 4, дзе знаходзіцца ягоная жонка, адмаўляецца ісьці на кантакт.
«Маці Паліны спрабавала туды тэлефанаваць. Ёй сказалі, што праз тэлефон такой інфармацыі не даюць. Трэба зрабіць пісьмовы запыт. Тады я напісаў на мэйл, аднак мне адказалі тое самае, што і раней. Маўляў, званкі вязьням ажыцьцяўляюцца па рэглямэнце, — кажа Андрэй. — „Сарафаннае турэмнае радыё“ перадало, што Паліну адразу пасьля карантыну зьмясьцілі ў ШЫЗА, але, на жаль, пацьвердзіць гэтую інфармацыю немагчыма».
Паводле Андрэя, за ўвесь час, што Паліна ў калёніі, яна ніводнага разу не напісала заявы на сустрэчу з адвакатам. Актывіст падкрэсьлівае: і сваякі, і абаронца папярэджвалі Паліну, што гэта трэба зрабіць у першую чаргу, каб мець сувязь з роднымі.
«Фактычна жанчын там [у калёніі] катуюць, ствараючы невыносныя ўмовы. Усіх, хто мае сталую пазыцыю, проста зьневажаюць і саджаюць у карцар ці ў КЗТ (камэру зачыненага тыпу). Такое проста недапушчальна ў цэнтры Эўропы ў 21 стагодзьдзі», — кажа Андрэй Шарэнда.
Маці двух малалетніх сыноў, актывістку «Эўрапейскай Беларусі» Паліну Шарэнду-Панасюк затрымалі на самым пачатку 2021 году. За кратамі яна ўжо 8 месяцаў. Вырак Паліне агучылі 9 чэрвеня ў судзе Маскоўскага раёну Берасьця. За гвалт і абразу міліцыянтаў, абразу Лукашэнкі і іншых службоўцаў судзьдзя Яўген Брэган пакараў жанчыну 2 гадамі калёніі агульнага рэжыму. Яна таксама мусіць выплаціць 4500 рублёў кампэнсацыі маральнай шкоды тром міліцыянтам.
Праваабаронцы прызналі Паліну Шарэнду-Панасюк палітзьняволенай.
Муж Паліны, Андрэй Шарэнда, ад крымінальнага перасьледу зьехаў зь Беларусі.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


maintext:
30 гадоў таму Менску вярнулі беларускае імя 5.09.2021, 22:28
1,338
Такім чынам паўнамоцныя прадстаўнікі жыхароў гораду выказалі іхную волю.
30 гадоў таму сталічныя дэпутаты вярнулі гораду беларускую назву Менск. Але ў Вярхоўным Савеце не хапіла 31 голасу гэта зацьвердзіць, паведамляе «Радыё Свабода».
Гістарычны дакумэнт быў прыняты ў такім выглядзе:
„РАШЭННЕ МІНСКАГА ГАРАДСКОГА САВЕТА НАРОДНЫХ ДЭПУТАТАЎ 5 верасня 1991 г. № 167
АБ ГЕРБЕ г. МIНСКА I АБ ВЯРТАННI ГОРАДУ ЯГО ГIСТАРЫЧНАЙ НАЗВЫ МЕНСК
Зыходзячы з неабходнасцi аднаўлення гiстарычнай справядлiвасцi i з нагоды 400-годдзя надання месту Менску герба, Мiнгарсавет лiчыць неабходным вярнуць гораду яго спрадвечнае гiстарычнае найменне — Менск — i пацвердзiць герб, нададзены яму 12 студзеня 1591 г.
Згодна з названым вышэй сесiя Мiнгарсавета прымае рашэнне:
1. Пацвердзiць герб, нададзены гораду 12 студзеня 1591 г. у вынiку атрымання Магдэбургскага права ў 1499 г.
2. Звярнуцца ў ВС БССР з прапановай адмянiць рашэнне 2-й сесii ВС БССР I склiкання ад 29 лiпеня 1939 г., згодна з якiм горад Менск быў перайменаваны ў Мiнск.
Старшыня А. ГЕРАСIМЕНКА“
Такім чынам паўнамоцныя прадстаўнікі жыхароў гораду выказалі іхную волю. Але рашэньне мусіў зацьвердзіць Вярхоўны Савет. І там не хапіла 31 голасу.
Вось падборка публікацыяў і мультымэдыя на тэму назвы(-аў) сталіцы.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Салідарнасць – гэта важна!

maintext:
Кацярына Сныціна: Беларускі пратэст бачыў розныя праявы салідарнасці 26.09.2021, 21:57
Салідарнасць – гэта важна!
«Гэта дзіўнае пачуцце – дзе б ты не быў, ты думаеш пра іх, пра палітвязняў! Думаеш «як яны там?» і «што можна яшчэ зрабіць, каб людзі пра іх даведаліся?»
Беларускі пратэст бачыў розныя праявы салідарнасці, але ў Шатландыі сення, здаецца, прыдумалі нешта асабліва прыгожае!
Салідарнасць – гэта важна! Для палітычных вязьняў і для нас з вамі таксама!
Заставайцеся салідарнымі! Жыве Беларусь!», – напiсала Сныціна ў сябе ў Instagram.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Артем Черников
Андрей Санников
Ирина Халип
Владимир Халип

title: Змаганьне супраць Лукашэнкі - гэта змаганьне за незалежнасьць

maintext:
Змаганьне супраць Лукашэнкі – гэта змаганьне за незалежнасьць 1 Віталь Цыганкоў
22.09.2021, 14:38
Віталь Цыганкоў
Здаецца, трэба паставіць кропку ў некаторых штучных дыскусіях.
Першая лагічная выснова. Галоўная пагроза беларускай незалежнасьці – гэта рэжым Лукашэнкі.
Менавіта рэжым Лукашэнкі ад 1995 да 2021 году зьнішчаў беларускую мову і культуру, беларускую грамадзянскую супольнасьць. Зачыняючы беларускія класы, пераводзячы дзяржаўныя тэлеканалы на расейскую мову, пераводзячы большасьць дзяржаўных абласных і раённых газетаў на расейскую мову, забараняючы канцэрты і кнігі лепшых творцаў. Гэтая ўлада ўваходзіла ва ўсе магчымыя прарасейскія саюзы, добраахвотна стварала «Саюзную дзяржаву», арыентавала на Расею эканоміку, прадала Маскве газатранспартную сыстэму, беларускае войска зрабіла фактычна часткай расейскага, а ў беларускую інфармацыйную прастору напхала 50 расейскіх тэлеканалаў. Гэтая ўлада на каленяў паўзла ў Расею (з рознай хуткасьцю) ўсе 27 гадоў, незалежна ад наяўнасьці ці адсутнасьці заходніх санкцыяў.
Адсюль вынікае другая простая і лагічная выснова. Змаганьне супраць Лукашэнкі – гэта змаганьне за незалежнасьць. Бо Лукашэнка самы галоўны гарант залежнасьці ад Расеі.
Адсюль лагічная трэцяя выснова. Любыя сродкі барацьбы супраць рэжыму апраўданыя і пажаданыя. Пра іхнія накірункі і эфэктыўнасьць можна дыскутаваць, але ўсё, што падрывае і аслабляе існуючы рэжым – на карысьць Беларусі. Бо ў рэжыму, на жаль, не засталося нічога – ад адукацыі да палітычнай сыстэмы, ад ворганаў кіраваньня да праваахоўных структураў – што можна было б пакінуць без зьменаў у будучай Беларусі.
Можна ўявіць нейкіх немцаў у 1945-м, якія пакутліва абмяркоўваюць, а што ж будзе з Германіяй, калі ўсе вакол разбурана і валіцца. Дык вось – усё добра будзе з Германіяй, калі ў ёй ня будзе Гітлера. Што і даказала гісторыя.
Віталь Цыганкоў, Telegram
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Андрей Санников
Владимир Халип
Наталья Радина

maintext:
Таварыства беларускай школы зьліквідавалі на ягонае 100-годзьдзе 1 17.09.2021, 16:19
1,558
Намесьніца старшыні арганiзацыi лiчыць, што гэта прызнаньне.
Вярхоўны суд на пазоў Міністэрства юстыцыі зьліквідаваў Таварыства беларускай школы (ТБШ). У незалежнай Беларусі арганізацыя мела легальны статус апошнія чвэрць стагодзьдзя і сёлета магла адзначыць 100-гадовы юбілей сваёй дзейнасьці, паведамляе «Радыё Свабода».
Намесьніца старшыні Таварыства беларускай школы Тамара Мацкевіч на «расправу» адрэагавала па-філязофску.
«Давайце лічыць гэта прызнаньнем. Значыць, нашы настаўнікі рабілі ўсё правільна. Аб'ектыўна кажучы, і так шмат пасьпелі за гэтыя 25 гадоў. Таму будзем лічыць, што гэта чарговы перапынак на таталітарызм, з трэцяга разу дакладна ўсё атрымаецца», — перакананая яна.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


title: "У людзей вочы раскрыліся": Як жыве пратэставы Наваградак

maintext:
«У людзей вочы раскрыліся»: Як жыве пратэставы Наваградак 27.09.2021, 12:52
1,814
фото: svaboda.org
У першыя дні пасьля выбараў у 30-тысячным Наваградку на вуліцу выходзілі 1-2 тысячы чалавек.
Год таму «Радыё Свабода» езьдзіла ў Наваградак, каб убачыць пратэсты ў рэгіёнах. Сёлета журналісты пагаварылі зь мясцовымі актывістамі пра тое, што зьмянілася за гэты час.
Пад забарону трапілі экскурсіі і ананімныя акцыі
У першыя дні пасьля выбараў у 30-тысячным Наваградку на вуліцу выходзілі 1-2 тысячы чалавек. Як і па ўсёй Беларусі, тут стаялі «ланцугі» жанчын у белым з кветкамі. Сыгналілі аўтамабілі. Міліцыянты адказвалі пратэстоўцам: «Жыве!». На руінах замку Міндоўга нехта неаднойчы вывешаў нацыянальны сьцяг.
Калі ўвосень узмацніліся рэпрэсіі, наваградцы прыдумалі іншы спосаб быць разам і заставацца на вуліцы. Выходзілі ў цэнтар гораду пачытаць супольна «Народную волю».
Цягам некалькіх месяцаў штотыдзень легальна хадзілі на экскурсіі па горадзе. Кожны раз групу суправаджалі міліцыянты. Урэшце міліцыя прыйшла ў музэй, які ладзіў экскурсіі, затрымала супрацоўнікаў і ўдзельнікаў. Неўзабаве звольнілі дырэктарку музэю габрэйскага супраціву Тамару Вяршыцкую, якая падтрымлівала сувязі з габрэямі па ўсім сьвеце, а таксама не працягнулі кантракт супрацоўніцы гісторыка-краязнаўчага музэю зь вялікім досьведам Галіне Кавальчук. Экскурсіі трапілі пад забарону.
Група наваградцаў зь некалькіх дзясяткаў чалавек працягвала ладзіць акцыі зь бел-чырвона-белымі сьцягамі. Здымалі фота, відэа, але ўжо з закрытымі тварамі.
Мясцовыя жыхары расказваюць, што на пачатку пратэстаў некаторыя міліцыянты жартавалі з пратэстоўцамі і выгуквалі іхныя ж лёзунгі. Цяпер таксама хтосьці зь сілавікоў можа прыязна ўсьміхнуцца і прывітацца на вуліцы з актывістамі. Аднак у цэлым у невялікім гарадку адчуваецца падзел на «пратэстоўцаў» і «ябацек».
«У людзей вочы раскрыліся. Апошні год зрабіў чыстку ў маім асяродзьдзі. Зь некаторымі сваякамі мы сталі камунікаваць толькі на сьвяты або проста шлём стыкеры ў мэсэнджарах. Незнаёмыя людзі сталі бліжэй, чым сваякі. Адкрылася тое, што было схавана», — камэнтуе суразмоўца.
«Мы ж ходзім у адну паліклініку, наведваем тыя ж крамы. Міліцыянты паводзяць сябе так, нібыта нічога не было, быццам яны проста рабілі сваю працу», — кажа адна з жыхарак райцэнтру.
«Людзі пачалі дапамагаць адно аднаму»
Мясцовыя актывісты мяркуюць, што пратэст перайшоў у іншы фармат. «Партызаны» працягваюць расфарбоўваць горад у пратэставыя сымбалі, хоць і ня так актыўна, як раней.
«Адны баяцца. Другія чакаюць, каб хтосьці іншы нешта зрабіў. Мне міліцыянт кажа: „Чаго вы ходзіце? Вам больш за ўсіх трэба? Вас 30 чалавек. Астатнія ўсе задаволеныя“. А я яму кажу: „Астатнія сядзяць дома і вызіраюць з-за фіранак, хто іншы што зробіць“», — расказвае наваградзкі актывіст.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


maintext:
Айцец Ян Майсейчык: Смерць Вітольда Ашурка нас моцна ўзрушыла 13.09.2021, 20:32
Манумент Вітольду Ашурку з’явiцца ў Бельгіі.
У Беларусі праўладныя медыі ўсяляк шальмуюць святароў Царквы Хрыстовай, каталікоў і праваслаўных, якія выступілі супраць неабгрунтаванага садызму і гвалту. Гвалту і здзекаў з боку людзей ў пагонах у дачыненні цывільных грамадзянаў, якія выйшлі, каб засведчыць сваё абурэнне беззаконню. З неспакоем назіраюць за падзеямі ў Беларусі нашыя крэўныя ў Бельгіі. Сённяшні Госць Рацыі – беларускі святар Ян Майсейчык з Антвэрпэну.
– Як так атрымалася, што Антвэрпэн, горад у Бельгіі, стаўся выспачкай нацыянальнага, культурнага і рэлігійнага жыцця беларусаў у Заходняй Еўропе? Бо апрача Лондану, дзе рэлігійнае жыццё беларусаў не спынялася з паваеннага часу, вы хіба другая дзейсная пляцоўка.
– Ну так. Вы кажаце праўду. Гэта провід Божы, канечне ж, і збег пэўных акалічнасцяў. Тут згуртавалася ў свой час вельмі шмат беларусаў, якія пакінулі Бацькаўшчыну з самых розных прычынаў. У той самы момант, гэта 20 гадоў таму, на гэтай зямлі апынуўся і я. І вынікла ідэя сярод тутэйшых беларусаў, што нам трэба гуртавацца ў хрысціянскую грэка-каталіцкую грамаду. Мы зрабілі шэраг пэўных захадаў і ўрэшце рэшт былі далучаныя ў дыяцэзію горада Антвэрпэна, у каталіцкую дыяцэзію. І нашая парафія была прызнаная як парафія свайго права, часткай рыма-каталіцкай парафіі Святога Сэрца ў горадзе Антвэрпэне. І ўжо дзевятнаццаты год, дзякуй Богу, мы маем магчымасць разам з усімі беларусамі і ўсімі, каму патрэбна гэта царкава, маліцца і спазнаваць сваю традыцыю.
– Па фотаздымках, якія часам вы публікуеце, відаць, што ў вас там сапраўдны інтэрнацыянал. Людзі розных нацыянальнасцяў, нават расаў, прысутнічаюць на набажэнствах.
– Безумоўна. Канечне, нашая парафія беларуская, у тым сэнсе, што асноўная мова набажэнстваў у нас беларуская. Асноўная мова казання – таксама беларуская. І таксама мы арыентуемся на беларускую царкоўную гісторыю і ўвогуле беларускую культуру. Але насамрэч да нас прыходзяць, і ў хоры спяваюць, украінцы, і армяне часам прыходзяць, і расейцы прыходзяць. Хто шукае Бога і шукае магчымасці засяродзіцца на Евангеллі, паслухаць казанні і нейкім спосабам перамяняць сваё жыццё, то дзверы нашай царквы адчыненыя для ўсіх, таму што наша царкава каталіцкая. Каталіцкая царкава, па перавазе, ёсць царквой наднацыянальнай насамрэч, таму так ёсць.
– Драматычныя і трагічныя падзеі ў Беларусі за апошні год наклалі, відаць, і на вашую суполку моцныя ўражанні. Гэта відаць і па ініцыятыве стварыць манумент Вітольду Ашурку.
– Так. Летась не толькі беларускі народ у Беларусі, але і ўсе вернікі нашай парафіі перажылі вялікі стрэс і моцнае перажыванне мелі, таму што тое, што адбывалася ў Беларусі, яно выходзіла за ўсялякі здаровы сэнс, за ўсялякае разуменне. Немагчыма было без слёз нават нешта прамаўляць у тых падзеях, якія там адбываліся. Ну і далейшае развіццё, што столькі ахвяраў, катаванняў, здзекаў, а потым і смяротныя ахвяры, як то Аляксандр Тарайкоўскі, Раман Бандарэнка, Вітольд Ашурак, і не толькі іхнія смерці, але перадусім як улады ставіліся да іх смерцяў. Гэта выклікала маральныя пакуты ў нас усіх. А смерць Вітольда… Вітольд вернік, які навярнуўся да царквы Божай, да нацыянальнай культуры, і ўсё сваё жыцця прысвячаў служэнню свайму народу. Ён займаўся ўшанаваннем памяці змагароў паўстання 1863-64 гадоў, увекавечваў іхнюю памяць, ставіў крыжы. Ягоныя лісты з турмы зрабілі на нас вялікае ўражанне. Дэвізам гэтай ідэі – ушанаваць ягоную памяць і памяць усіх, хто загінуў, паслужылі ягоныя словы з ліста: «Вашая нязломнасць супрацьстаяць цемры і пошасці натхняе слабых і дае надзею стомленым. Перамагае той, хто не здаецца». Ідэяй стварыць манумент памяці сталі менавіта гэтыя словы: „каб натхніць слабых і даць надзею стомленым”. І што героі не паміраюць, яны не сыходзяць назаўсёды, як і сам Вітольд піша ў адным з лістоў: «Мы абавязкова вернемся, проста час быць героямі прыйшоў для вас».
– А дзе плануеце вы ўсталяваць гэта манумент?
– Гэты манумент будзе ўсталяваны ў самім храме, у самой царкве. У нас ёсць ужо традыцыя ўшанавання пэўных гістарычных падзеяў у гісторыі беларускага народа. У нас ёсць шыльды, якія прымацаваныя да прыступкаў іканастаса алтара ў гонар Аршанскай бітвы, у гонар Кастуся Каліноўскага, у гонар 500-годдзя выдання беларускай Бібліі, у гонар мітрапаліта кіеўскага і ўсяе Русі, ураджэнца Наваградчаны Язэпа Вельяміна-Руцкага. Таму гэта ў гэтай традыцыі. Але гэты манумент будзе выглядаць трошкі іншым, таму што ён будзе большага памеру і будзе асобна стаць там, дзе мы молімся за ўсіх спачылых, і будзе імправізаваным такім алтаром, дзе можна ставіць знічы за ўсіх загіблых за волю і незалежнасць Бацькаўшчыны, і перадусім маліцца за Вітольда, як верніка каталіцкай царквы.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Спартоўцы пра мэдалі, пагрозы і палітыку.

title: "Наша краіна - гэта не Лукашэнка"


description: Акцыi прайшлi ў Львове і Кіеве.

maintext:
Беларусы ва Ўкраіне адзначылі Дзень вайсковай славы 8.09.2021, 20:50
Акцыi прайшлi ў Львове і Кіеве.
У Львове і Кіеве беларусы, якія сталі вымушанымі ўцекачамі пасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі, разам з украінцамі адзначылі Дзень вайсковай славы — сёньня споўнілася 507 гадоў перамозе войска Вялікага Княства Літоўскага пад камандаваньнем Канстанціна Астроскага над маскоўскім войскам пад Воршай, паведамляе «Радыё Свабода».
У Львове сьвяткаваньне пачалося з ускладаньня кветак да помніка паўстанцам Кастуся Каліноўскага на Лычакоўскіх могілках.
Асноўныя мерапрыемствы праходзілі ў цэнтры Львова, на плошчы Рынак. Адсьвяткаваць перамогу войска ВКЛ разам зь беларусамі прыйшлі прадстаўнікі розных палітычных сілаў, а таксама гарадзкіх уладаў.
«Мы дакладна разумеем цану свабоды і незалежнасьці, бо ведаем па сабе, як гэта, калі краіну разрываюць на часткі. Таму Львоў заўжды быў тым горадам, які падтрымлівае, памятае, разумее і будзе ўхваляць тыя рашэньні, якія дазволяць вольным людзям атрымаць вольную краіну», — працытавала прэсавая служба Львоўскай гарадзкой рады першага намесьніка мэра Львова Андрэя Маскаленку.
Пры падтрымцы гарадзкіх уладаў і мэмарыяльнага музэю таталітарных рэжымаў «Тэрыторыя тэрору» з ініцыятывы Free Belarus Center на плошчы Рынак адкрылася выстаўка «Год супраціву: Як паўстае Беларусь» — раней, зь сярэдзіны жніўня, яна экспанавалася на плошчы Незалежнасьці ў Кіеве. У Львове яе можна будзе пабачыць да 15 верасьня. А ўвечары 8 верасьня адбудзецца сьвяточны канцэрт.
«Мы прайшлі маршам ад помніка Тарасу Шаўчэнку да помніка Сьцяпану Бандэру зь вялікім бел-чырвона-белым і блакітна-жоўтым сьцягамі. Нас прыйшлі падтрымаць прадстаўнікі розных палітычных сілаў», — сказаў Свабодзе кіраўнік Беларускага крызіснага цэнтру ў Львове Аляксей Францкевіч. Ён выказаў удзячнасьць львоўскім уладам за падтрымку беларусаў.
У Кіеве на памятны знак, усталяваны ў сакавіку 2016 году ў памяць беларусаў, якія загінулі за Ўкраіну, дадалі яшчэ адно прозьвішча — Міколы Ільіна. Ён загінуў 13 ліпеня 2020 году. Прэзыдэнт Украіны сваім указам узнагародзіў яго пасьмяротна ордэнам «За мужнасьць» III ступені — за асабістую мужнасьць і самаадданыя дзеяньні, праяўленыя ў абароне дзяржаўнага сувэрэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасьці Ўкраіны.
Кіраўнік дэпутацкай групы «За дэмакратычную Беларусь» Аляксей Ганчарэнка (фракцыя «Эўрапейская салідарнасьць») у сваім тэлеграм-канале напісаў, што перамога 8 верасьня 1514 году пад Воршай стала найгучнейшай перамогай над Масквой «ва ўкраінскай гісторыі».
«Сябры, Расею можна перамагаць. Мы гэта ўжо рабілі і зробім абавязкова яшчэ раз. Але яшчэ лепш у нас выходзіць разам з нашымі сябрамі зь Літвы, Польшчы, Балтыі. Патрэбна разьвіваць супрацу ў межах Люблінскага трохкутніка, дапамагаць Беларусі стаць свабоднай і ў пэрспэктыве стварыць Балта-Чарнаморскі саюз. Разам мы сіла!» — напісаў Аляксей Ганчарэнка.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Беларусы працягваюць рыхтавацца да страйку.

title: Кідай працу, шаноўны! Хай "дэпутат" робіць


authors:
Андрей Санников
Ирина Халип
Владимир Халип
Наталья Радина

maintext:
Біскуп Буткевіч: Маці Божая змагалася за Беларусь 18.09.2021, 19:06
1,664
Фото: catholic.by
У Бялынічах адбылася святая Імша, якую цэлебравалі каталіцкія біскупы Беларусі.
Увечары 17 верасня на двары побач з адзінай каталіцкай святыняй у дзесяцітысячных Бялынічах — невялічкай капліцай Маці Божай Бялыніцкай, адбылася святая Імша, якую цэлебравалі каталіцкія біскупы Беларусі, піша сайт catholic.by.
Эўхарыстыя адбывалася на палявым алтары, зладжаным на былым агародзе колішняй прыватнай хаты, дзе ўжо больш за дзесяць гадоў моляцца бялыніцкія католікі.
Сёлета надвор’е было асабліва халодным, але прысутных сагравала блізкасць Маці Божай у старадаўнім спісе цудадзейнага абраза, які спецыяльна на агульнабеларускую ўрачыстасць з нагоды 260-годдзя каранацыі бялыніцкай іконы Багародзіцы і на знак падзякі за 30-годдзе адраджэння ў Беларусі касцёльных струтур быў дастаўлены ў Бялынічы.
Цэлебрацыю, у якой бралі ўдзел сямёра біскупаў, тры дзясяткі святароў і каля сотні вернікаў з розных куткоў Беларусі, узначаліў Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі біскуп Віцебскі Алег Буткевіч.
Перад пачаткам Эўхарыстыі яе ўдзельнікаў прывітаў Біскупскі вікарый для горада Магілёва і Магілёўскай вобласці біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB, які папрасіў кіраўніка епіскапату ўзначаліць цэлебрацыю.
Фото: catholic.by
«Маці Божая выбрала шматлікія месцы на нашай зямлі, і тут, у Бялынічах мы завяршаем гадавы цыкл урачыстасцяў у Яе гонар: Будслаў, Браслаў, Лагішын, Гудагай, Гродна… На многіх іконах мы бачым Марыю з Дзіцяткам Езуса на руках. Так, як Яго, яна туліць да сваіх грудзей кожнага з нас, і на кожным марыйным фэсце мы адчуваем Яе блізкасць, цеплыню і апеку.
Дзякуючы Яе матчынаму заступніцтву Касцёл у Беларусі жыве і адраджаецца», — сказаў іерарх, дадаўшы, што адраджэнне касцёльных структур — не самамэта, а сродак для асвячэння, узрастання ў цнотах і паглыблення сапраўднага хрысціянскага жыцця паводле Божых запаведзяў.
У прамоўленай гаміліі біскуп Буткевіч засяродзіўся на прачытаным на Імшы ўрыўку з Евангелля пра вяселле ў Кане Галілейскай, на якім прысутнічаў Езус і Яго Маці. Іерарх звярнуў увагу на словы Марыі: «Тое, што Ён скажа вам, зрабіце».
Фото: catholic.by
«Тое, што мы не прыслухоўваемся да гэтых словаў, з’яўляецца прычынай многіх праблем, грамадскай напружанасці ў нашай краіне і ў свеце», — зазначыў кіраўнік епіскапату. Ён дадаў, што ў дзень нацыянальнага адзінства мы звяртаемся да Найсвяцейшай Панны Марыі з просьбай аб Яе матычным заступніцтве ў справе паяднання, пераадолення падзелаў і вызвалення ад нянавісці.
«Хоць сёння сітуацыя можа здавацца нам безнадзейнай, але Марыя, як у Кане Галілейскай, паказвае выйсце з кожнага безвыходнага становішча. Для гэтага неабходна, як Яна, слухаць Яе Сына Езуса і рабіць тое, што Ён нам кажа. Нават калі напачатку Ён не звяртае ўвагі на просьбу Маці: „Ці гэта Мая або Твая справа“, — аднак Яна дае нам прыклад надзеі, упэўненасці ў тым, што Езус нас не пакіне.
Маці Божая змагалася за кожнае сваё дзіця, яна змагалася за Беларусь, і мы верым, што з Яе дапамогаю вырашыцца яшчэ адна па-чалавечы безнадзейная справа, і ў Бялынічах зноў з’явіцца санктуарый у Яе гонар, а магчыма, знойдзецца і Яе страчаны цудадзейны абраз»,
— падкрэсліў біскуп Алег Буткевіч.
Завяршылася цэлебрацыя благаслаўленнем, якое Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі ўдзяліў прысутным.
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Фото: catholic.by
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».