description: На мінулым тыдні мой сябар выпадкова трапіў на старыя відэа з ютуб-канала “Кур’ера”. Ён паведаміў мне аб дзіўных загалоўках, каля якіх немагчыма прайсці

title: Дзіўныя загалоўкі старых відэа “Кур’ера”. Падборка • Слуцк • Газета "Інфа-Кур’ер"

maintext:
На мінулым тыдні мой сябар выпадкова трапіў на старыя відэа з ютуб-канала «Кур'ера». Ён паведаміў мне аб дзіўных загалоўках, каля якіх немагчыма прайсці міма, і ён да чатырох раніцы «заліпаў» на гэтых роліках. Пасля гэтай размовы я вырашыла пераканацца і паглядзець, у чым справа. Як выснова — знайшла даволі шмат забаўных відэа. Таму хачу падзяліцца з вамі сваёй спецыяльнай падборкай.
1. Надзвычайныя здарэнні
У гэтай падборцы вы ўбачыце: фэйкавае збіццё чалавека («па прыколе», як зараз модна казаць у моладзі); вызваленне лошадзі, якая загразла ў брудзе; «падагрэў» плошчы (не той, аб якой вы падумалі) і шмат чаго іншага.
2. Бясспрэчна, папулярная рубрыка сярод карыстальнікаў YouTube : «Жывёлы»
3. П’яныя ці без прытомнасці
А які сёння ты? Вызначай сам.
4. Штодзённасць
Тут вы ўбачыце (не)звычайныя рэчы, якія адбываюцца вакол нас.
5. Вельмі дзіўныя рэчы!
«Выпускнік-муха», «Слуцкая сараканожка», «Гадзіннік з падвохам»… Нават не ведаеш, што будзе самым дзіўным з гэтага.


description: Чым больш старэю, тым часцей вяртаюся ў думках да сваіх каранёў. Успамінаецца дзяцінства і навакольны свет тых часоў, першыя ўражанні і адкрыцці. Адным з Чым больш старэю, тым часцей вяртаюся ў думках да сваіх каранёў. Успамінаецца дзяцінства і навакольны свет тых часоў, першыя ўражанні і адкрыцці. Адным з такіх адкрыццяў для мяне стала разуменне, што людзі могуць размаўляць не па-беларуску.

title: "У дзяцінстве я не ведаў, што людзі могуць размаўляць не па-беларуску". Успаміны пра настаўніка роднай мовы

maintext:
Чым больш старэю, тым часцей вяртаюся ў думках да сваіх каранёў. Успамінаецца дзяцінства і навакольны свет тых часоў, першыя ўражанні і адкрыцці. Адным з такіх адкрыццяў для мяне стала разуменне, што людзі могуць размаўляць не па-беларуску.
Нарадзіўся я ў сялянскай сям'і. Бацька ў калгасе быў нейкім кіраўніком. Помніцца, у нашай хаце часта збіраліся калгасныя сходы, выступалі калгаснікі. Неяк на сход прыехала раённае кіраўніцтва, і я ўпершыню пачуў размову на іншай мове. Тады я даведаўся, што ёсць людзі, якія размаўляюць інакш, чым я, мае родныя і аднавяскоўцы.
Реклама
У час нямецкай акупацыі рускія бежанцы жылі ў нашай вёсцы, часта заходзілі ў хату прасіць дапамогі. Адна бабуля пасябравала з маёй маці, таму руская мова часта гучала ў хаце, а мы, малыя, пераймалі гэтую мову. Вядома, ніхто тады не ведаў, што яна на доўгі час стане ў нашым жыцці амаль адзінай мовай. Але добра, што не стала канчаткова, бо родная мова дадзена ад маці і бацькі.
А яе прыгажосць і моц дапамог мне ўсвядоміць Даніла Мікалаевіч Жук, настаўнік беларускай мовы і літаратуры Языльскай сямігодкі.
Дэмакратычны настаўнік
Пры першым знаёмстве Даніла Мікалаевіч мне спадабаўся. Да яго смела звярталіся з пытаннямі ўсе вучні. Як сёння кажуць, ён быў дэмакратычны чалавек. Аднойчы на ўроку разбіралі верш Петруся Глебкі. Верш неяк не крануў, а вывучыць на памяць трэба. Таму дамовіліся, што ніхто не вывучыць.
І вось пачаўся ўрок. Вучні па чарзе падымаюцца, адказваюць: «Не вывучыў». Даніла Мікалаевіч у адказ: «Сядай, два!». Дайшла чарга да мяне. Я ўскочыў, моцна сказаў: «Вывучыў». «Сядай, пяць, — сказаў настаўнік. — Усе застануцца пасля ўрокаў, вывучым. Амяльчэня пойдзе дамоў».
Дома мае хваляванні заўважыла маці. Я расказаў пра ўрок, пра падман настаўніка. «Верш трэба вывучыць, а ў дадатак яшчэ адзін», — сказала маці і падала мне кніжачку вершаў Тараса Шаўчэнкі ў перакладзе Янкі Купалы.
Увечары маці пазвала мяне і пачала чытаць гэтыя вершы. Яна не проста чытала, а нібыта спявала:
Раве ды стогне Днепр шырокі,
Сярдзіты вецер вые, дзьме,
Гне ў дол галіны верб высокіх,
У гору хвалі ўзносіць, рве;
І месяц бледны ў тую пору
З-за хмар дзе-нідзе выглядаў.
Бы човен хісткі ў сінім моры
То выныраў, то зноў знікаў…
Назаўтра ў класе было ціха. Толькі ў канцы ўрока Даніла Мікалаевіч сказаў: «Амяльчэня застанецца пасля ўрокаў».
Усе разышліся, я сядзеў адзін у класе, яшчэ раз перачытваў верш Глебкі. Даніла Мікалаевіч сеў побач. «Вывучыў?» — спытаў у мяне. «Вывучыў, але нецікавы верш», — адказаў я. «А які цікавы?» — спытаў ён.
Я выйшаў да дошкі і, стараючыся паўтараць інтанацыі маці, стаў расказваць верш Тараса Шаўчэнкі. Настаўнік уважліва слухаў. Калі я закончыў, ён пахваліў мяне, падняўся і выйшаў з класа. Хутка вярнуўся з кніжкай у руках. «Бяры, гэта ад мяне», — сказаў ён. Гэта была кніжка Янкі Купалы.
Сустрэча праз гады
У 1952 годзе я атрымаў атэстат і пайшоў «у людзі». Вярнуўся ў Беларусь толькі вясной 1967 года. На той час руская мова стала асноўнай, але родная, беларуская, заўсёды пра сябе нагадвала. Я часта ўспамінаў пра Данілу Мікалаевіча.
Летам 2014 года я апынуўся праездам у Язылі. Каля крамы распытаў пра Данілу Мікалаевіча. Дазнаўся, што ён жывы, здаровы, ходзіць лавіць рыбу. Купіў пляшку гарэлкі, штосьці яшчэ, каб не з пустымі рукамі з’явіцца ў хату.
Ён памятаў і мяне, і нават той выпадак з вершам Шаўчэнкі.
Мы сядзелі за сталом, гутарылі. Пасля школьных успамінаў мой былы настаўнік загаварыў пра сваё партызанскае мінулае. Нават расплакаўся.
«Мой атрад прыкрываў дарогу Старыя Дарогі — Дражня, каб не прапусціць дапамогу паліцэйскім са Старых Дарог. Але немцы не спрабавалі нават паслаць такую дапамогу. А пакуль мы пільнавалі пустую дарогу, паліцаі ўчынілі здзек над жыхарамі вёскі, — скрозь слёзы казаў ён. — Некалькі хат спалілі, больш за дзясятак чалавек расстралялі…»
Калі пакідаў Данілу Мікалаевіча, ужо ля брамкі ён паклікаў мяне, прыўзняў шапку і пакланіўся. У гэты момант я яго сфатаграфаваў. Гэта была апошняя наша сустрэча.
Даведка. Даніла Мікалаевіч Жук нарадзіўся ў 1923 годзе ў мястэчку Урэчча. Да Айчыннай вайны скончыў адзін курс педагагічнага інстытута. У партызанах быў са жніўня 1943-га па 30 чэрвеня 1944 года. Пасля вайны скончыў завочна Баранавіцкі настаўніцкі інстытут. Працаваў дырэктарам Рабацкай школы ў Слуцкім раёне, пасля ў Языльскай сямігодцы Старадарожскага раёна. Пахаваны на могілках, што паміж Язылем і Лескамі.

fasttext_language: be


description: 7 лютага спаўняецца 475 гадоў з дня нараджэння пісьменніка і грамадскага дзеяча Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай Фёдара Міхайлавіча 7 лютага спаўняецца 475 гадоў з дня нараджэння пісьменніка і грамадскага дзеяча Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай Фёдара Міхайлавіча Еўлашоўскага (1546–1619).

title: "Юж так своволне все починаючи и вколо обсылаючи". Што пісаў першы беларускі мемуарыст пра Случчыну

maintext:
7 лютага спаўняецца 475 гадоў з дня нараджэння пісьменніка і грамадскага дзеяча Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай Фёдара Міхайлавіча Еўлашоўскага (1546−1619). Для случчан яго асоба цікавая тым, што ў сваіх мемуарах ён не абмінуў увагай і наш край.
Паходзіў Фёдар Еўлашоўскі з дробнапамеснай шляхецкай сям'і, што жыла ў мястэчку Ляхавічы Навагрудскага ваяводства.
Реклама
Настойлівай самаадукацыяй Еўлашоўскі атрымаў шырокія веды ў матэматыцы, справаводстве і юрыспрудэнцыі, набыў немалы практычны вопыт. Нездарма ў 1579 годзе навагрудская шляхта выбрала яго сваім павятовым паслом на Варшаўскі сойм. Ён удзельнічаў у выпрацоўцы тэксту «Трыбунала» — статута вышэйшага апеляцыйнага суда ВКЛ, у 1592−1613 гадах працаваў памочнікам суддзі ў навагрудскім земскім судзе.
Фёдар Еўлашоўскі вядомы і як аўтар аднаго з першых твораў старабеларускай мемуарнай літаратуры, які ён пачаў пісаць у 1603 годзе. У ім ён расказаў пра падзеі 1566−1604 гадоў.
Еўлашоўскі першы запіс адносна аб Слуцку зрабіў так: «Року того ж 78, в листопаде дня 9, в день неделный, умерл княже его милость Юрей Слуцкий, пре велке богатства и скарбы собраные славный пан».
Мемуарыст меў на ўвазе смерць 9 лістапада 1578 года слуцкага князя Юрыя ІІ Юр’евіча з роду Алелькавічаў. Напісаць, што ён «славный пан», Еўлашоўскі меў дастаткова падстаў. Князь, па сведчанні яго сучаснікаў, быў храбрым воінам. На вайну ў Інфляндыі ён разам з братам Сямёнам у 1556 годзе ўзброіў за свой кошт 4000 рыцараў, а ў 1564 годзе сам камандаваў войскам з 1200 гусараў і казакоў, 900 пехацінцаў і 100 стральцоў. У попісу войска Вялікага Княства Літоўскага 1567 года ў раздзеле са звесткамі пра буйных феадалаў князь Юрый Алелькавіч займае другое месца пасля князя нясвіжскага Мікалая Крыштофа Радзівіла.
А вось яшчэ пра наш горад у запісе за 1580 год: «В Слуцку на той час были 4 докторы: сандомирский Барто-лян, краковский Мартин Фоксос, любелский Лаврэнцыуш, слуцкий, тэж старый и добрый. Там се веле (многа — А.Ж.) панов, пань и розного стану люди были на лекарство зъехали. И яко кому пан бог здарил, отправовалисе».
Гэты запіс лёгка зразумець. У апошнім сказе напісана, што да каго Бог быў літасцівы, той выздаравеў.
Звярніце ўвагу на названых слуцкіх дактароў. Станіслаў Барталян у 1590 годзе стаў доктарам філасофіі, а пазней — сакратаром караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта III Вазы. Марцін Фокс — доктар медыцыны, у 1585 годзе быў рэктарам Кракаўскай акадэміі, а незадоўга да сваёй смерці атрымаў статус каралеўскага лекара. Доктар «слуцкий» Пётр Умястоўскі стаў доктарам філасофіі ў Кракаве. Слуцкія «докторы», па ўсім відаць, высока трымалі марку, іначай наўрад ці змясціў бы іх прозвішчы «Слоўнік лекараў польскіх», выдадзены ў Варшаве ў 1883 годзе.
Больш падрабязна мемуарыст апісаў некаторыя падзеі, звязаныя з паўстаннем пад кіраўніцтвам казацкага сотніка Севярына Налівайкі.
У кастрычніку 1595 года яго войска ў тысячу чалавек рушыла праз Палессе на беларускія землі і захапіла Петрыкаў. У бліжэйшыя на шляху гарады ад імя кіраўніка паўстання пасыльныя адвозілі пісьмы з патрабаваннямі падтрымкі грашыма. Такую падтрымку яму і аказвалі, але случчане адмовіліся даваць грошы і прыняць казакоў на «постой». Тады паўстанцы 6 лістапада захапілі Слуцк.
Чытаем у Еўлашоўскага: «В том року 1595 Наливайко, казак, собравши войско козаков… юж лепей заюшоный, удался на Полесе аж до Петрикович. Юж так своволне все починаючи и вколо обсылаючи, подарки собе давать заказуючи. Яко ж и давано. Одно из Слуцка помешкано было. И прето ж убекгл (у) Слуцк новембра 6 дня и был там немало…». «Немало» — гэта амаль тры тыдні.
Са Слуцка Налівайка паслаў на Капыль 500 казакоў на чале з палкоўнікам Марцінкам. Яны 25 лістапада трапілі на засаду гайдукоў віленскага ваяводы, якія «козаков пастреляли и Мартинка забили», а ўцалелыя адступілі да Слуцка: «барзо их мало до Слуцка вротило» (барзо — вельмі).
Да Налівайкі дайшлі весткі, што ў Клецку збіраецца супраць яго войска. Паўстанцаў было значна менш, яны не рызыкнулі ўступіць у бой, 27 лістапада пакінулі Слуцк і рушылі на Палессе.
«Наливайко, стрвожоный тым нещестем… яко тых в Копыле бито, новэмбра 25, а он тре-тего дня, новэмбра 27, з вечора, выбравшисе з Слуцка до Омгович, знову ку Полесен вытегнул», — пісаў мемуарыст. Пры гэтым паўстанцы вывезлі са слуцкага замка 12 гармат, 80 пішчаляў, 700 мушкетаў і шмат боепрыпасаў, а з заможных гараджан сабралі 5 тысяч серабром.
Чытаць успаміны Фёдара Еўлашоўскага цікава, але не вельмі проста з-за шматлікіх паланізмаў, а таксама слоў, выразаў, не ўласцівых тагачаснай пісьмовай беларускай мове. Своеасаблівая «беларуска-польская трасянка» атрымалася, відаць, таму, што аўтар па службовых справах часта меў зносіны са знатнымі панамі, якія гаварылі па-польску. Як бы там ні было, а ўспаміны Фёдара Еўлашоўскага даюць не толькі цікавы фактычны матэрыял, але і паказваюць супярэчлівыя і неадназначныя шляхі развіцця беларускай літаратурнай мовы ў пачатку ХVІІ стагоддзя.


description: Падчас каронавірусу еўрапейскія ўніверсітэты пераходзяць на дыстанцыйнае навучанне. Гэта тычыцца і здачы сесій. Такая форма адукацыі можа здавацца дзіўнай Падчас каронавірусу еўрапейскія ўніверсітэты пераходзяць на дыстанцыйнае навучанне. Гэта тычыцца і здачы сесій. Такая форма адукацыі можа здавацца дзіўнай для навучэнцаў беларускіх ВНУ, дзе з’яўляцца на парах трэба было ў строгім парадку падчас першай хвалі COVID-19.

title: "Спісаць немагчыма". Як я здавала сесію анлайн (асабісты вопыт)

maintext:
Падчас каронавірусу еўрапейскія ўніверсітэты пераходзяць на дыстанцыйнае навучанне. Гэта тычыцца і здачы сесій. Такая форма адукацыі можа здавацца дзіўнай для навучэнцаў беларускіх ВНУ, дзе з’яўляцца на парах трэба было ў строгім парадку падчас першай хвалі COVID-19.
Зараз, па словах маіх сябровак, працэс вучобы ў Беларусі камбінаваны: некаторыя прадметы выкладаюцца анлайн, пакуль астатнія патрабуюць наведваць універсітэт. Сесія вочная. Напрацягу яе амаль усе выкладчыкі знаходзяцца ў масках, а студэнты рассаджаны паасобку ў мэтах недапушчэння спісвання. «На пераздачах усе сядзелі ў адной кіпе. Ніякай размовы аб прафілактыцы каронавірусу не ішло», — кажа навучэнка адной дзяржаўнай ВНУ.
Реклама
Я маю іншы досвед, аб якім хачу распавесці.
Спісаць немагчыма, нават калі займаешся анлайн
Дыстанцыйная адукацыя ў маім універсітэце практыкуецца з 2011 года. Раней ёю карысталіся выключна студэнткі-завочніцы. Але з пандэміяй усё змянілася: нават вочніцам прыйшлося адаптавацца пад анлайн-вучобу.
Раз на два месяцы адбываюцца ўстаноўчыя сесіі па асобных курсах: яны доўжацца ад трох да пяці дзён, з ранку да вечара ў фармаце анлайн. На падставе прачытанай літаратуры (якая даступная ў анлайн-бібліятэцы) даюцца калектыўныя заданні. Праз іх выкладчык разумее, наколькі добра чалавек падрыхтаваўся. Дэтальнае абмеркаванне тэксту і ягоны аналіз — тое, што патрабуецца ад студэнтаў на занятках. А індывідуальныя заданні складзены такім чынам, што іх немагчыма спісаць. Яны поўнасцю створаныя выкладчыкамі.
У звычайныя вучэбныя дні пары праходзяць некалькі разоў на тыдзень. Пагрузка невялікая, каб паспець зрабіць усё хатняе заданне да крайняга тэрміну.
Да сесіі не дапускаюцца тыя, хто адсутнічаў на парах і мае «хвасты». Адсутнасць актыўнасці падчас устаноўчых сесій (ці непрысутнасць на іх) улічваецца пры выстаўленні фінальнай адзнакі. Найважнейшае для допуску — здача эсэ і рэцэнзіі па кожным прадмеце. Нельга выкарыстоўваць адную і тую ж рэцэнзію для розных прадметаў. Гэта лічыцца за аўтаплагіят. Арыгінальнасць эсэ і рэцэнзіі пільна правяраюцца.
Як праходзіць фінальная сесія ў канцы семестра
Калі ты рупліва вучышся, то не так і складана. Білеты ўсе вядомыя: няма той тэмы, якая дагэтуль не сустракалася на занятках. Усё цалкам залежыць ад цябе. Менавіта анлайн-заняткі даюць падрыхтоўчую базу для іспытаў.
Вядома, што былі студэнткі, якія ледзь былі дапушчаныя да сесіі. Менавіта ім складана адказваць білеты, якія яны ўбачылі ўпершыню за дзень да іспыту.
Вы, напэўна, можаце падумаць, што на такіх экзаменах магчыма счытваць білеты, але не ўсё так проста. Іспыт па англійскай мове, напрыклад, адбываецца ў форме дыялогу на любую экзаменацыйную тэму. Вам могуць задаць нечаканыя пытанні, але ў межах пройдзенага курсу.
Дысцыпліна і строгі распарадак дня
Анлайн-адукацыя — цэлая сістэма, якая патрабуе дысцыпліны і строгага распарадку дня. Усё павінна быць распланавана: ад чытання літаратуры да напісання фінальных работ. Немагчыма зрабіць усё адразу ў адзін дзень.
Сістэмнасць — першы крок да якаснага эсэ. Яго трэба пераправяраць: вяртацца да пустых месцаў, вызначаць іх праблемы і запаўняць патрэбнымі тэзісамі. Гэты працэс займае як мінімум адзін тыдзень, але ніяк не адну ноч перад дэдлайнам.
Сярод людзей існуе стэрэатып, што сесія — не сесія, калі яна не адбываецца ў сценах універсітэта. Але ж на цяперашні момант гэта неабходнасць. Вядома, што яна не можа спадабацца кожнаму: камусьці можа не хапаць «студэнцкага духу», а хтосьці не можа ўспрымаць інфармацыю праз экран камп’ютара. Але дзеля захавання здароўя застаецца толькі прыстасоўвацца да абставінаў і шукаць новыя зручныя шляхі да ведаў.


description: Наталля Масюк — адзіны чалавек са Слуцку, які зарэгістраваўся на платформе "Сход", якая створана для дыялогу з уладамі. Яшчэ ў жніўні мінулага года яна

title: "Мы, случчане, здольныя кіраваць сваім горадам самі". Інтэрв'ю з Наталлей Масюк

maintext:
Наталля Масюк — адзіны чалавек са Слуцку, які зарэгістраваўся на платформе «Сход», якая створана для дыялогу з уладамі. Яшчэ ў жніўні мінулага года яна заўважыла, што дыялогу паміж уладамі і незадаволенымі случчанамі не выйшла. Нагадаем, што 18 жніўня, на хвалі «ланцугоў салідарнасці», якія былі супраць гвалту, адбываліся размовы паміж дзеючымі ўладамі і групай жыхароў горада.
Менавіта таму Наталля вырашыла паспрабаваць зноўку, бо ёй хочацца, каб голас кожнага чалавека быў пачуты.
Аб Наталлі. Мае вышэйшую адукацыю і ступень магістра. 15 гадоў выкладала дзецям танцы. Працуе юрыдычным кансультантам. Дапамагае рэгуляваць канфлікты без суду непасрэдна праз медыяцыю і коўчынг. У 2019 годзе стала заснавальніцай сацыяльна-інфармацыйнай установы дапамогі дзецям з прыроджанай расколінай вуснаў і нёба «Улыбки наших детей».
Чаму вырашыла вылучацца ад Слуцку
— Ёсць адчуванне безнадзейнасці. Я разумею, што трэба штосьці рабіць. Трэба наладжваць дыялог. І размова больш ідзе не аб дыялогу паміж народам і ўладамі, а аб дыялогу народа з народам. Бо мы раздзяліліся. Пачалося супрацьстаянне. І чым далей — тым больш яно заўважнае. Я паверыла платформе, яе стваральнікам. Гэта важна, каб голас кожнага чалавека быў пачутым.
Реклама
Якія перамены падтрымлівае ў Слуцку
— Звярніце ўвагу на тое, што большасць высокіх пасадаў у Слуцку займаюць менавіта людзі з іншых гарадоў. Мы, случчане, здольныя кіраваць сваім горадам самі. І рабіць гэта можам лепей за прыезджых. Нашым унукам і праўнукам яшчэ жыць у гэтым горадзе. І я лічу, што гэтая змена павінна адбыцца ў першую чаргу.
У жніўні 2020 у нас не атрымалася адклікаць дэпутатаў, якіх мы самі абіралі. Атрымліваецца, што мы перадалі свае галасы мясцовым дэпутатам, якія потым нашымі галасамі нас прымусілі замаўчаць.
Пасля сустрэчы з дэпутатамі 19 жніўня 2020 года мне стала зразумела, што самакіраванне павінна мець іншую форму. Той орган самакіравання, аб якім ішла размова на сустрэчы, фактычна падпарадкоўваецца дэпутатам. А я лічу, што ён павінны быць у нас галоўным.
Чаму случчанам трэба галасаваць менавіта за яе
— Праца медыятара патрабуе ад мяне чуць кожнага чалавека, пры гэтым заставацца нейтральнай. Такім чынам я рэгулюю канфлікты без суду. Але няважна, за каго прагаласуюць случчане. Галоўнае — каб яны не заставаліся пасіўнымі ці проста назіралі і баяліся.
Як ставіцца да Усебаларускага Народнага Сходу?
— Увогуле шмат пытанняў да працэсу дэлегацыі. Па якіх крытэрыях іх абіраюць? Случчанам, якія стаялі летам у «ланцугах салідарнасці» не прапанавалі прыняць удзел у Сходзе. Як вылучалі кандыдатаў з прадпрыемстваў, таксама невядома. Для мяне гэта чарговы фарс. І ніяк інакш не магу да гэтага ставіцца. Складваецца ўражанне, што гэта выступленне аднаго чалавека. Тое самае тычыцца і папярэдніх пяці сходаў.
Што думае пра інвестыцыі і развіццё прамысловасці?
— На месцы колішніх заводаў у Слуцку пабудавалі гандлёвыя цэнтры. Здаецца, што некаторыя прадпрыемствы збанкрутаваліся праз адсутнасць інвестараў. І таму, на маю думку, не трэба баяцца прыватызацыі і інвестыцый.
Вядома, што не ўсе прадпрыемствы было магчыма ратаваць, бо з’явілася канкурэнцыя сярод новых. Прамысловасць не магла цалкам ацалець, але зараз яна моцна зруйнавалася. Што сталася з нашым піўным заводам, калі ён быў на выдатным узроўні? І з «макаронкай», і «Эмальпосудам»… Трэба ўздымаць гэтыя пытанні, каб не дапусціць ў далейшым чарговага развалу прамысловасці.
Ці баіцца ціску за сваю актыўную грамадзянскую пазіцыю?
— Кажу аб гэтым адкрыта: я вельмі баюся. Але не магу заставацца абыякавай да ўсяго, што адбываецца ў краіне, таму што ў мяне шмат дзяцей. Хочацца, каб яны не баяліся тут жыць і не хацелі з’ехаць адсюль, а былі паўнапраўнымі гаспадарамі сваёй краіны, зямлі і жыцця.
СПРАЎКА. Перадумовай да стварэння «Cходу» сталі заклікі дзеючай улады вылучаць сваіх прадстаўнікоў для вядзення нацыянальнага дыялогу.
Напрыклад, 27 жніўня, мінулага года Аляксандр Лукашэнка заявіў, што ўлада гатова весці дыялог, але не з вуліцай. «Калі ласка, фармуйце сваіх прадстаўнікоў, і будзем весці дыялог», — сказаў ён.
Маецца на ўвазе, што ў доўгатэрміновай перспектыве платформа стане інструментам для стварэння дыялогавых пляцовак і арганізацыі мясцовых сходаў.


description: Пасля паездкі на «Яндэкс.Таксі» случчанка заўважыла, што з яе карткі знялі грошы – 199 расійскіх рублёў. Каб разабрацца, як такое магло здарыцца, Пасля паездкі на «Яндэкс.Таксі» случчанка заўважыла, што з яе карткі знялі грошы – 199 расійскіх рублёў.

title: Націснуць на кнопачку, падзаляцець на грошах і чакаць, калі "Добры Робат" іх верне. Сітуацыя жыхаркі Слуцка з "Яндэкс.Таксі"

maintext:
Пасля паездкі на «Яндэкс.Таксі» случчанка заўважыла, што з яе карткі знялі грошы — 199 расійскіх рублёў.
Каб разабрацца, як такое магло здарыцца, Анастасія патэлефанавала таксісту, які падвозіў яе раніцай таго дня. Таксіст параіў звярнуцца ў службу падтрымкі, бо ён не мае ніякага дачынення да гэтай сітуацыі.
Реклама
Жанчына звязалася са службай падтрымкі з тэлефоннай праграмы. Яе папрасілі даслаць дадзеныя карткі, дату і час карыстання таксоўкай, а таксама час і суму, калі былі знятыя грошы.
Пасля праверкі супрацоўнік службы падтрымкі напісаў: «Калі вы ўжо аплацілі падпіску „Яндэкс.Плюс“, то адмяніць яе не атрымаецца. Але ў вас атрымаецца адмяніць яе аўтаматычны працяг. Калі ў вас з’явяцца яшчэ пытанні па падпісцы, мае калегі з падтрымкі „Яндэкс.Плюс“ не пакінуць вас без адказу».
Случчанка працягвала задаваць пытанні, але служба маўчала. Тады яна знайшла нумар тэлефона кампаніі «Яндэкс».
Супрацоўнік патлумачыў, што Анастасія магла аформіць падпіску на «Яндэкс.Плюс» і не заўважыць гэтага, бо першыя тры месяцы яна была бясплатнай. Вырашыць праблему ён прапанаваў праз службу падтрымкі на сайце.
Анастасія напісала ім ліст і неўзабаве атрымала адказ ад «Добрага Робата», а пасля — ад супрацоўніка кампаніі Андрэя Уткіна.
Ён патлумачыў, што 21 кастрычніка Анастасія аформіла падпіску «Плюс» праз дадатак «Яндэкс.Go» для свайго акаўнта з аўтарызацыяй па нумары тэлефона. Першыя тры месяцы падпіскі былі бясплатнымі, а потым пачаліся спісанні.
«Наш „Добры Робат“ ужо адмяніў падпіску і вярнуў апошні плацёж, — запэўніў супрацоўнік „Яндэкса“. — Звычайна грошы вяртаюцца цягам 5−7 дзён, але дакладны тэрмін ужо залежыць ад вашага банка. Калі ў вас засталіся пытанні, абавязкова пішыце нам. Выдатнага вам вечара і цудоўнага настрою!»
Прайшло два з паловай тыдні. Грошы Анастасіі дагэтуль не вярнулі.


authors: Ирина Дмитриева

description: При этом уменьшается число пневмонийных больных

title: За сутки в ДНР выявили 155 новых носителей COVID-19


title: Майстар схематозаў - факты пра арыштаванага ў Конга Аляксандра Зінгмана

maintext:
Днямі стала вядома пра затрыманне аднаго з самых таемных і пры гэтым уплывовых бізнэсменаў Беларусі — Аляксандра Зінгмана. Некаторыя мяркуюць, што затрыманне ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга адбылося па наводцы або па патрабаванні амерыканцаў — Зінгман мае яшчэ і грамадзянства ЗША. З таго, што фігуруе ў афрыканскай прэсе, ясна, што яго падазраюць у гандлі зброяй, паведамляе “Наша Ніва”.
Зінгман — чалавек, набліжаны да Віктара Шэймана, узначальвае Кіраўніцтва спраў прэзідэнта.
Пра таго ж Зінгмана амаль нічога не вядома, апроч таго, што пісалася пра яго ў афрыканскай прэсе — што ён мае нейкае дачыненне да вывазу каштоўных камянёў, паставак беларускай тэхнікі, а таксама бываў дома ў гасцях у прэзідэнта Зімбабве Мнангагвы.
Дык што гэта за таемны чалавек і як апынуўся ў Мінску?
Бацька адправіў Зінгмана назад у Еўропу
Аляксандр Зінгман — сын эмігранта. Яго бацька нарадзіўся і вырас у раёне Юбілейнай плошчы ў Мінску, скончыў Політэхнічны інстытут (цяпер — БНТУ) і пайшоў працаваць тэхнічным спецыялістам на мінскі завод вылічальных машын імя Арджанікідзэ. А потым, напачатку 80-х, эміграваў у Штаты, прыхапіўшы з сабой жонку і сына, перавучыўся на камп’ютаршчыка і няблага ўладкаваўся. Рос Аляксандр ужо ў ЗША ў забяспечанай сям’і.
Пра гэты перыяд жыцця Зінгмана-малодшага мала што вядома.
Але ў выніку бацька адправіў сына назад у Стары Свет. Аляксандр вярнуўся на гістарычную радзіму і распачаў паход па сябрах бацькі, якія ўжо сталі буйнымі фігурамі ў Маскве і Мінску.
Крымінальныя грошы ў «Фальконэ»?
Імаверна, у якасці аднаго з крокаў для ўваходу ва ўплывовыя асяродкі СНД у 2007-м Зінгман з помпай адкрыў у Мінску рэстаран «Фальконэ», які на доўгі час стаў самым элітным месцам беларускай сталіцы.
Там працаваў першы ў Беларусі мішленаўскі повар, на адкрыццё прывезлі Тота Кутуньё.
Салігорская жонка Зінгмана стала знанай сталічнай свецкай львіцай праз тое, што круцілася сярод высокай публікі «Фальконэ», куды ўплывовыя бізнесмены і чыноўнікі прыводзілі сваіх фаварытак.
Праўда, мала хто дакладна ведае, на якія грошы будаваўся рэстаран.
Злыя языкі казалі, што сродкі на ўзвядзенне фешэнебельнага месца былі сумнеўныя, а канкрэтна — з імі быў звязаны адзін з вядомых злодзеяў у законе, у якога ў свой час працаваў адзін з сяброў дзяцінства Зінгмана-старэйшага.
Меў праблемы з законам у Беларусі
Зінгман меў праблемы з законам, гісторыя датычыць скандалу з размеркаваннем зямлі пад Сілічамі. У выніку ажно да самага зняцця міністра ўнутраных спраў Уладзіміра Навумава і вяртання Шэймана з апалы Зінгман хаваўся за мяжой.
Дарэчы, фота шыкоўнага дома Зінгмана ў Раўбічах за 4-метровым плотам апублікавала «СБ» у абвінаваўчым артыкуле «Сцяна разладу». Імаверна, кіраўніцтва рэдакцыі проста не зразумела, супраць каго выступіла. Журналістаў «СБ» прыслуга Зінгмана тады адфутболіла.
Спрычыніўся да падзення Чыжа
Адной з бізнэс-схем Юрыя Чыжа быў продаж беларускай тэхнікі ў Афрыцы па схеме кансігнацый — браў з заводаў на рэалізацыю бясплатна, а потым да вызначанай даты пераводзіў грошы назад, пакідаючы сабе прэмію.
Акурат тады нейкія іншыя бізнэсы пачалі даваць збой і, як кажуць, Чыж пачаў затыкаць «тэхнічнымі» грашыма ўласныя дзіркі.
Маўляў, менавіта Зінгман звярнуў увагу кіраўніцтва краіны на нясвоечасовыя плацяжы, што ў значнай меры паўплывала на наступны гаротны лёс Чыжа. Як бы там ні было, але пасля гэтай гісторыі адказным за пастаўкі тэхнікі ў Афрыку стаў ужо сам Зінгман — афрыканскія СМІ называюць яго галоўным бенефецыярам кампаніі Aftrade DMCC, якая пастаўляе ў Афрыку прадукцыю МАЗ, МТЗ, БЕЛАЗ, Гомсельмаш, МЗКТ.
Пра яго гаварыў Байпол
Як паведамлялася, нядаўна амерыканскія дыпламаты сустракаліся з лідарамі беларускіх эмігранцкіх асяродкаў у Варшаве і Вільні. Сярод іншага, дыпламаты цікавіліся асобамі, якія могуць быць замяшаныя ў спецыфічных схемах. Сярод іншых, магло гучаць і прозвішча Зінгмана. Ці ёсць сувязь паміж гэтым фактам і затрыманнем Зінгмана, пакуль няясна.
Праўда, мяркуючы па інфармацыі ў афрыканскіх СМІ, Зінгмана затрымалі не ў аэрапорце па прылёце ў Кіншасу, а пасля сустрэчы з былым прэзідэнтам краіны Жазэфам Кабілай.
Блізкая да Адміністрацыі прэзідэнта Дэмакратычная Рэспублікі Конга крыніца пацвердзіла факт затрымання Зінгмана. Яна сказала, што пасля сустрэчы з Кабілай Зінгман вылецеў з Кіншасы ў Лубумбашы, дзе быў дапытаны паліцыяй аб яго бізнэсе ў ДРК. Крыніца сцвярджае, што ён не змог растлумачыць прычыну знаходжання ў Конга.
Паводле звестак СМІ, Зінгман мае падвойнае грамадзянства ЗША і Беларусі. Па словах кангалезскіх крыніц, урады Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў і Зімбабвэ аказвалі ціск з мэтай яго вызвалення. Аднак кангалезскі чыноўнік сказаў, што яны «пакуль будуць утрымліваць яго».
Іншая крыніца ў ДРК сцвярджае, што Зінгман прапаноўваў прадаць зброю былому прэзідэнту, адносіны якога з яго пераемнікам напружаныя.
Поделиться ссылкой:


title: Дакрануўся да машыны ДАІ - вінаваты па трох артыкулах

maintext:
У Судзе Цэнтральнага раёна горада Мінска суддзя Юлія Густыр 16 сакавіка вынесла прысуд у дачыненні да Вадзіма Луковіча — 2 гады пазбаўлення волі з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі агульнага рэжыму. Такі прысуд запатрабаваў дзяржабвінаваўца Арцём Цвяткоў.
Прысуд вынесены па сукупнасці віны ў трох артыкулах Крымінальнага кодэкса:
частка 1 артыкула 342 КК РБ (актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак);
артыкул 364 КК РБ (Гвалт альбо пагроза ўжывання гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў);
частка 1 артыкула 218 КК РБ (Наўмыснае знішчэнне або пашкоджанне маёмасці).
Нагадаем, Вадзіма Луковіча судзілі за тое, што 9 жніўня ён апынуўся ў натоўпе людзей, якія сталі стукаць па машыне ДАІ, што праязджала міма (дзеянне адбывалася на скрыжаванні вуліц Багдановіча-Купалы-Старажоўскай у Мінску). Сам Вадзім на судзе адзначаў, што апынуўся там выпадкова, а ў натоўпе яго неспадзявана штурхнулі — таму ён ненаўмысна абапёрся на машыну ДАІ і пакінуў там адбітак сваёй правай далоні.
Абарона адзначала, што ў Луковіча не было ніякіх намераў прычыняць шкоду аўтамабілю ДАІ. На ім адбілася частка яго правай далоні — але Луковіч з’яўляецца ляўшой, і адпаведна, калі б ён наносіў ўдары па машыне, то на ёй знайшлі б адбіткі яго левай далоні.
Акрамя 2 гадоў пазбаўлення волі з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі, суд абавязаў Луковіча выплаціць маральную кампенсацыю пацярпелым супрацоўнікам ДАІ, Аляксею Раманоўскаму і Алегу Радкевічу, агульнай сумай у 900 беларускіх рублёў: 500 рублёў Раманоўскаму і 400 — Радкевічу.
Да таго ж, Луковіч яшчэ да прысуду выплаціў матэрыяльную кампенсацыю шкоды машыне ДАІ памерам у 2052 рублі.
Таксама дзяржаабвінаваўца ў спрэчках бакоў (15 сакавіка) запытваў абавязаць Луковіча выплаціць шкоду «Мінсктрансу» памерам у 1279 беларускіх рублёў. Аднак гэты пазоў суд пакінуў без разгляду.
Вадзім Луковіч таксама павінен аплаціць дзяржаўную пошліну памерам у 276 беларускіх рублёў.
У якасці гарантыі выплаты Луковічам усіх пазоваў суд пакінуў пад арыштам ягоны аўтамабіль маркі Land Rover.
Вадзім Луковіч — адзіны карміцель у сям’і. Яго дзецям 17 і 8 гадоў, а малодшае дзіця патрабуе пастаяннага дагляду і навучаецца індывідуальна. Падчас судовых спрэчак Вадзім прасіў суд не прызначыць яму пакаранне, звязанае з пазбаўленнем волі, бо гэта паставіць яго сям’ю ў вельмі цяжкае становішча. Сваю віну ён не прызнаў, а прысуд намераны абскардзіць.
Поделиться ссылкой:


title: У Нью-Ёрку ўсталююць бюсты Касцюшку і Каліноўскаму

maintext:
Апошнім часам многія карыстальнікі сацсетак выказвалі хваляванне з прычыны знікнення з грамадскай прасторы скульптара Гэніка Лойкі (аўтара, сярод іншага, помніка Тадэвушу Касцюшку ў Косаве). Скульптар быў асуджаны на 20 сутак, адбываў пакаранне на Акрэсціна і, паводле сведак, быў збіты наглядчыкамі за тое, што гаварыў па-беларуску. Гэта – апошняя інфармацыя, якую шырокая грамадскасць чула пра Гэніка Лойку.
Цяпер скульптар выйшаў у Фэйсбук і напісаў, што адбываў пакаранне на Акрэсціна, у Жодзіна і Магілёве, а цяпер знаходзіцца ў Злучаных Штатах, у Нью-Ёрку.
Гэнік Лойка паведаміў, што зрабіў бюсты Тадэвуша Касцюшкі і Кастуся Каліноўскага.
“Засталося іх усталяваць на беларускай зямлі. Чамусці (ведама чаму) Радзіма пакуль што іх не прымае. Дык Амерыка ласкава прадставіла нам свой кантынент. І мы зараз будзем засноўваць пастаменты пры беларускай царкве св.Кірылы Тураўскага, на лапіку беларускай зямлі ў горадзе Нью-Ёрку”.
На дадзены момант беларусы свету далучаюцца да збору грошай на ўсталяванне бюстаў.
Поделиться ссылкой:


title: Свабоду і мову ў нас не адабраць!

maintext:
На жаль, сёння любы з нас можа трапіць за краты толькі таму, што любіць сваю краіну і прагне нармальнага жыцця. Але менавіта зараз мы свабодныя як ніколі і маем усе шанцы на гэта нармальнае жыццё.
Можна кінуць чалавека за краты, чым пазбавіць яго волі, але нельга адабраць у яго свабоду. Гэта добра ведаюць тыя, хто зараз знаходзіцца па той бок кратаў. Гэта ўсведамляюць і тыя, хто спрабуе жыць па гэты бок. Той водар свабоды, спачатку непрыкметны, а пасля ўсёабдымны, які мы адчулі, ужо немагчыма заглушыць смуродам рэпрэсій і гвалту.
Ці не ўпершыню за некалькі дзесяцігоддзяў жыхары Беларусі адчулі сябе беларусамі. Нацыяй, якая не проста вартая годнага жыцця, а якой яно наканаванае, магчыма, за ўсе тыя пакуты, што былі вытрыманыя. Адчулі і пайшлі ў наступ. Пакуль непрыкметны, але з-за гэтага не менш значны і вырашальны для будучыні Беларусі.
Усё больш людзей пачалі цікавіцца славутай беларускай гісторыяй, культурай і традыцыямі роднай зямлі. Некалькі маіх рускамоўных знаёмых ў жніўні пачалі размаўляць выключна па-беларуску. Усё больш у крамах, грамадскім транспарце, проста на вуліцах я чую, як людзі пачалі казаць нашы простыя словы: дзякуй, калі ласка, да пабачэння, жыве Беларусь. Пераважная большасць сцягоў раёнаў мае надпісы па-беларуску. Па-белауску напісаныя і шмат якія налепкі, плакаты, лозунгі.
А зусім нядаўна парадавалі медыкі, якія стварылі ініцыятыву MovaMed за пашырэнне ўжывання беларускай мовы ў медыцыне. У звароце яны напісалі: «Беларусы змяніліся. Мы адчулі сябе нацыяй, якая мае гістарычныя традыцыі павагі да закону, талерантнасці і спагады. Мы не хочам з’яжджаць, мы хочам быць гаспадарамі сваёй зямлі. Хочам, каб нашы дзеці засталіся беларусамі. Нашай мэтай ёсць вывучэнне і аднаўленне беларускай медыцынскай тэрміналогіі, свабоднае валоданне ёй у стасунках з беларускамоўнымі пацыентамі і калегамі, пашырэнне ўжывання беларускай мовы ў медыцынскай навуцы і дыскусіях». Зараз ідзе актыўны запіс на моўныя курсы.
Усё больш грамадзян нашай краіны адчуваюць сябе беларусамі, хочуць быць беларусамі, хочуць ведаць сваю гісторыю, традыцыі, мову. І гэта не гледзячы на тое (а можа якраз насуперак таму), што ўвосень беларускамоўных затрымлівалі толькі за мову, пазначалі фарбай для больш жорсткага абыходжання з імі ў турмах. На тое, што зачыненыя ледзь не ўсе крамы, дзе прадаваліся тавары з этнічнай і нацыянальнай сімволікай. Што за нацыянальны бел-чырвона-белы нацыянальны сцяг і гістарычны герб «Пагоня» людзей судзяць, у іх канфіскоўваюць машыны і б’юць шыбы. А праўладныя “гісторыкі” выступаюць з абсурднымі заявамі, спрабуючы скампраметаваць нацыянальных герояў і нацыянальныя сімвалы.
І чым больш існуючая ўлада намагаецца пазбавіць народ нацыянальнай ідэнтычнасці, тым больш народ імкнецца нарэшце стаць нацыяй. Некаторыя аналітыкі ўжо назвалі нашу рэвалюцыю нацыянальна-вызвольнай. Аналізуючы тое, што адбылося з намі са жніўня 2020-га, з гэтым цяжка не пагадзіцца. І можа таму сёння ў першы шэраг барацьбы нароўні са свабодай, годнасцю і праўдай выходзіць мова.
Можна выштурхнуць чалавека з краіны, але нельга пазбавіць радзімы. Можна пасадзіць за краты, але нельга адабраць свабоду. Можна закрыць усе беларускамоўныя групы і класы, але не магчыма перашкодзіць вывучаць родную мову, чытаць на ёй, спяваць і, тым больш, думаць.
Радзіма, свабода і мова — гэта тое, што ў нас нельга адабраць. Тое, што дае нам сілы і надзею на лепшую будучыню. Што надае моцы вытрымаць усё і ісці наперад «шчыльнымі радамі».
Поделиться ссылкой:


title: У гомельскім СІЗА судзяць пенсіянера МУС

maintext:
29 сакавіка ў гомельскім СІЗА-3 пачаўся суд грамадскага актывіста і палітыка, былога афіцэра міліцыі Уладзіміра Няпомняшчых. Пра гэта са спасылкай на адваката паведаміла жонка Уладзіміра Алена – з абаронцы ўзята падпіска пра неразгалошванне.
Раней Уладзімір і сам напісаў у лісце дадому, што суд з 25 сакавіка перанесены на 10 гадзін 29 сакавіка, і праходзіць ён будзе ў закрытым рэжыме.
Няпомняшчых судзяць паводле двух крымінальных артыкулаў: 366 – пагроза ці гвалт у дачыненні да службовай асобы пры выкананні службовых абавязкаў і 369 – абраза прадстаўніка ўлады. Санкцыі, асабліва паводле першага артыкула даволі сур’ёзныя – не толькі штраф, папраўчыя работы, але і абмежаванне волі ці нават арышт на тэрмін да пяці гадоў.
Уладзімір Няпомняшчых ужо чацвёрты месяц знаходзіцца ў следчым ізалятары Гомеля. Яго затрымалі і ўзялі пад варту 23 снежня пасля наведвання Гомельскага раённага аддзела СК, дзе на актывіста завялі крымінальную справу за пагрозу ці гвалт у дачыненні да службовай асобы. У той жа дзень у кватэры Няпомняшчых прайшоў вобшук, у яго забралі камп’ютар ды іншыя носьбіты інфармацыі.
Абвінавачванне супраць Уладзіміра, наколькі вядома, выглядае досыць анекдатычна. А здарылася вось што. У лістападзе былы афіцэр міліцыі прысуднічаў на судзе гамяльчаніна Георгія Васіленкі, які падчас жнівеньскіх пратэстаў супраць фальсіфікацыі выбараў замяніў на цэнтральнай плошчы афіцыйны сцяг на бел-чырвона-белы.
Крымінальную справу ў дачыненні Васіленкі за злоснае хуліганства разглядаў суддзя Цэнтральнага раёна Сяргей Салоўскі, а абвінавачванне падтрымлівала прадстаўніца пракуратуры Алеся Жураўлёва. Калізія ў тым, што следчыя на пачатку распачалі справу за здзек над дзяржаўнымі сімваламі, а пасля перакваліфікавалі на злоснае хуліганства. Санкцыі паводле гэтага артыкула больш суворыя.
У судзе памочніца пракурора горада Алеся Жураўлёва, як дзяржаўны абвінаваўца, падтрымала кваліфікацыю дзеянняў Васіленкі і прапанавала асудзіць 25-гадовага гараджаніна менавіта на 2 гады абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую калонію адкрытага тыпу. У выніку суд пакараў Васіленку 2 гадамі “хіміі”.
На абвешчаны прысуд эмацыйна адрэагаваў прысутны ў зале Уладзімір Няпомняшчых. Казаў, што справу сфальсіфікавалі, і за гэта ўрэшце будуць адказваць усе – пракуроры, следчыя, суддзі, міліцыянеры. Апошнія з іх бачылі замену сцяга на флагштоку, але не рэагавалі на такія дзеянні.
Выглядае, што рэакцыю Уладзіміра Няпомняшчых на прысуд прадстаўніца пракуратуры Жураўлёва і ўспрыняла як пагрозу на свой адрас. Да пагрозы следства дадало яшчэ адзін крымінальны артыкул – публічную абразу прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў. Відаць таму, што актывіст выказаў агульную па сэнсу фразу, у якой адносіў сілавікоў да «арганізаванай злачыннай групоўкі«.
68-гадовы Уладзімір Няпомняшчых з’яўляецца пенсіянерам МУС. Пасля службы ў міліцыі і звальнення ў запас па стану здароўя ён займаўся працяглы час прадпрымальніцтвам. У горадзе актывіста ведаюць як чалавека, які ўлетку часцяком ходзіць у майцы “За Беларусь без Лукашэнкі”. Ён яшчэ і сябра Аб’яднанай грамадзянскай партыі. У 2016 і 2019 гадах на парламенцкіх выбарах Няпомняшчых балатаваўся кандыдатам у дэпутаты, а на мінулагодніх прэзідэнцкіх выбарах вылучаўся “кандыдатам пратэсту” ў спісе Мікалая Статкевіча.
Выбарчую кампанію актывіст скарыстаў, каб сабраць ахвочых гамельчан для назірання за галасаваннем непасрэдна на выбарчых участках. Калі назіральнікаў не дапусцілі на ўчасткі, Няпомняшчых з паплечнікамі стаў сачыць за галасаваннем каля выбарчага ўчастка праз акно.
Уладзіміра неаднаразова арыштоўвалі і штрафавалі за ўдзел у мірных акцыях пратэсту ў Гомелі і Мінску.
Анатоль ЛІПСКІ
Поделиться ссылкой:


title: У Польшчы пройдзе вялікі канцэрт салідарнасці з Беларуссю

maintext:
Нацыянальны філарманічны аркестр, зоркі польскай музычнай сцэны і беларускія артысты выступяць у чацвер падчас канцэрта «Gramy dla Беларусі 2021», які будзе выказваннем салідарнасці з нашай краінай, піша Новы Час.
25 сакавіка ў Беларусі адзначаецца Дзень Волі — свята, якое не прызнаецца ўладамі, але гадамі адзначаецца беларускімі грамадзянамі, якія такім чынам дэманструюць сваю прыхільнасць свабодзе. Менавіта ў гэты дзень адбудзецца канцэрт салідарнасці з Беларуссю, перадае «Радыё Рацыя».
Арганізатары канцэрта «Gramy dla Беларусі 2021» — Нацыянальны цэнтр культуры пры падтрымцы Міністэрства культуры, нацыянальнай спадчыны і спорту, TVP S.A. і Нацыянальная філармонія.
У праграме — творы іконы польскай музычнай сцэны Чэслава Немэна, які нарадзіўся і вырас у сённяшняй Беларусі, у новых аранжыроўках. Таксама мы пачуем песні «NaviBand», напісаныя ў падтрымку леташніх пратэстаў беларускага грамадства, знакамітыя «Муры» Яцэка Качмарскага і хіт беларускага гурта «Ляпіс Трубяцкі» пад назвай «Грай».
Канцэрт, які з-за эпідэміі пройдзе без удзелу гледачоў, можна паглядзець у 22:15 па беларускім часе (20:15 па польскаму часу), у эфіры грамадскага тэлебачання: TVP Kultura, TVP Polonia, Biełsat TV, TVP Wilno, а таксама ў ,інтэрнэце ў Facebook і на сайце NCK.
Поделиться ссылкой:


title: Харакіры Уладзіміра Гасцюхіна

maintext:
У старажытнагрэчаскага байкара Эзопа ёсць байка пра селяніна, які араў зямлю і падабраў у разоры напаўжывую ад холаду змяю. Ён пашкадаваў яе, паклаў за пазуху і працягваў сваю цяжкую працу. Змяя адагрэлася, акрыяла і ўджаліла свайго выратавальніка. З тае пары выраз “прыгрэць на грудзях змяю” стаў азначаць крайнюю ступень няўдзячнасці, калі за дабро разлічваюцца злом. Калі, па-народнаму кажучы, за наша дабро ды нам у рабро.
Эзопаву байку я згадаў, прачытаўшы нядаўняе інтэрв’ю народжанага на Урале, але даўно жывучага ў Беларусі кінаакцёра Уладзіміра Гасцюхіна расійскаму Федэральнаму агенцтву навін. Многае ў тым інтэрв’ю мяне, мякка кажучы, здзівіла. Напрыклад, сцвярджэнне пра тое, што “80 процентов белорусов считают себя русскими”. Адкуль узята гэта лічба? Паводле афіцыйнага перапісу, рускіх у Беларусі трохі больш за 8 працэнтаў. 8, а не 80! Хіба Гасцюхін правёў нейкі свой патаемны перапіс, падмяніўшы сабой Дзяржаўны статыстычны камітэт?
Статыстыка заўсёды на паслугах у палітыкі, таму высмактаныя з пальца 80 працэнтаў акцёр агучыў відавочна з пэўным разлікам і інтарэсам. Ён яго і не прыхоўвае, заявіўшы ў тым самым інтэрв’ю: “Я русский и веду в Белоруссии политику русского человека”.
Калі б гэта заявіў пасол Расіі, ніхто б не запярэчыў. Але Гасцюхін, прабачце, грамадзянін Беларусі. І не проста грамадзянін, а народны артыст. І вось гэты народны артыст Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі, уганараваны найвышэйшай дзяржаўнай узнагародай Беларусі – ордэнам Францыска Скарыны, – дэманстратыўна прызнаецца, што, жывучы ў Беларусі, служыць другой дзяржаве. Ды з любой другой краіны пасля падобных заяў ён вылецеў бы, як корак з бутэлькі!
Гасцюхін не вылеціць. Ён тут укараніўся і пачуваецца гаспадаром. Даволі звяглівым – любіць сваіх жа суграмадзян (жывых і памерлых) паліваць брудам. Вось яскравы прыклад з таго ж інтэрв’ю: “Люди, с которыми я дружил, вдруг “переобулись в воздухе” и стали нацистами. Когда Василь Быков заявил, что “воевал не на той стороне”, то перестал для меня существовать”.
Як бачым, Гасцюхін не толькі “пераабуў” Быкава, але і “пераадзеў” – у нацысцкую форму. Ледзь “шмайсера” ў рукі не даў… Касцюмер, а не акцёр. Але падобны рэквізіт яўна не для Быкава. Быкаў – на другім (нямецкім!) баку? Ды яшчэ і сам пра гэта “заяўляў”? Большай бязглуздзіцы і ўявіць немагчыма.
Мёртвым, як вядома, не баліць. Баліць жывым. Зневажаючы Быкава, хлусячы пра яго вайну “не на той стороне”, Гасцюхін зневажае ўвесь беларускі народ, чыім голасам – праўдзівым і чутным у свеце – быў народны і званнем сваім, і сутнасцю сваёй пісьменнік.
У выпадку з Быкавым праз вусны Гасцюхіна сыкала ўсё тая ж змяя з байкі. Бо менавіта дзякуючы быкаўскаму “Сотнікаву”, выканаўшы ролю Рыбака ў знакамітым фільме Ларысы Шапіцька, і ўвядоміўся малады акцёр. Той фільм і дагэтуль застаецца ці не галоўным дасягненнем Гасцюхіна ў кінематографе. Відаць, і сам ён гэта разумее, ведаючы, што на пуставатых “Дальнабойшчыках” далёка ў кіно не заедзеш, хоць сем працягаў здымі. Ведае і плявузгае пра Быкава несусветную лухту. Такое адчуванне, што акцёр так ужыўся ў ролю здрадніка Рыбака, што здрадніцтва стала для яго нормай жыцця.
У перакуленым з ног на галаву свеце Гасцюхіна ў Беларусі на пачатку незалежнасці “вырастал местечковый нацизм” і “очень опасный скрытый фашизм”, не зжыты, па яго перакананні, да нашых дзён. “Они ненавидят меня, эти нацисты!” – ваяўніча ўскліквае, нібы з акопа Другой сусветнай, акцёр-палітык. І на ўсю Расію скардзіцца на няўдзячных беларусаў-русафобаў, якія не далі яму разгарнуцца на поўную моц – не дазволілі стварыць яшчэ адзін рускі тэатр у Мінску і зняць на “Беларусьфільме” задуманыя па рускай класіцы кінашэдэўры.
Хай таго пярун спаліць, хто сам сябе хваліць – гаворыць беларуская прыказка. Гасцюхінскія самаўсхваленні мне, прызнацца, да лямпачкі. Абурае мяне тое, як паміж самаўсхваленнямі ён лепіць з сябе няшчасную ахвяру. Атрымаўшы ад Беларусі ўсе магчымыя ўзнагароды, акцёр, няйначай блытаючы рэальнае жыццё са здымачнай пляцоўкай, правёў праз усё інтэрв’ю выразны лейтматыў – як цяжка тут жывецца рускім, маўляў, дойдзе да таго, што “мне придется уезжать, меня просто убьют”.
Ніхто на жыццё Гасцюхіна не рабіў замаху і не збіраецца рабіць. Пакуль што “забівае” ён сябе сам – падобнымі антыбеларускімі інтэрв’ю. Як той японскі самурай, які не хоча служыць новаму гаспадару. Аднак на каго разлічана гэта казачка пра белага бычка? А яна зусім не бяскрыўдная, калі прыгадаць падзеі на ўсходзе Украіны, дзе ў патрэбны час з’явіліся расійскія “дабравольцы”, каб абараніць рускіх на Данбасе ад кіеўскіх “нацыстаў” і львоўскіх “бандэраўцаў”. Дарэчы, ва Украіне Гасцюхін – persona non grata – за падтрымку данецкіх сепаратыстаў. Там з такімі дзеячамі не цацкаюцца.
У нас – цацкаюцца. Можна і па Быкаву патаптацца, і ў рускія ледзь не ўвесь народ запісаць, і абзываць фашыстамі-нацыстамі ўсіх, хто не ўспрымае “русский мир”, і пры гэтым – быць народным артыстам Беларусі. Ці не пра такіх, як Гасцюхін, трапна сказана ў вядомым “Сказе пра Лысую Гару”: “Калі другі артыст народны / Не знаў і двух народных слоў, / Затое меў тут харч нязводны / І ўволю цешыўся з аслоў”.
Што ж, бываюць артысты народныя, а бываюць і няродныя. Розніца – адна літара. Расійскі горад Свярдлоўск (цяпер Екацярынбург) даў Беларусі двух народных, двух Уладзіміраў – Мулявіна і Гасцюхіна. Першы праславіў беларускую песню на ўвесь свет, за што Беларусь будзе яму ўдзячна яшчэ тысячу гадоў. А другі, фармальна народны, а насамрэч няродны, “маючы тут харч нязводны”, з усіх сіл напінаючыся, спрабуе цягнуць Беларусь у пуцінскую Расію, носячыся, як з пісанай торбай, са сваёй нібыта
пакрыўджанай і заціснутай тут рускасцю.
І няўцям народнаму-няроднаму, што, зневажаючы беларусаў, якія яго, колішняга госця здалёку, шчыра прытулілі і далі месца ва ўласнай хаце, ён прыпадабняецца да той Эзопавай змяі, што скіравала сваё джала ў сэрца аратага…
Публікацыя – з № 21 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: З шэрагам акцёраў "Калыханкі" не працягнулі кантракты

maintext:
Зь дзіцячай тэлепраграмы «Калыханка» звольнілі актораў Алену Гіронак, Сяргея Жбанкова, Эмілію Пранскуце і Вераніку Пляшкевіч. Зь імі не працягнулі кантракты, паведамляе “Радыё Свабода”.
Паводле акторкі Эміліі Пранскуце, на тэлебачаньні патлумачылі, што кантракты не працягнулі, бо мяняецца канцэпцыя перадачы. Кантракты з акторамі былі да 1 красавіка.
Пакуль у «Калыханцы» ідуць праграмы, якія былі запісаныя загадзя з удзелам звольненых.
Акторы пакуль устрымаліся ад камэнтароў.
Раней адна са звольненых — акторка Алена Гіронак, выканаўца галоўнай ролі ў фільме «Купала», расказала “Народнай Волі” аб двух затрыманнях і пра тое, чаму яна лічыць неабходным заявіць пра сваю пазіцыю.
Поделиться ссылкой:


description: Рэдакцыя часопіса Arche прапануе калекцыю публікацый, прысвечаных абвяшчэнню Беларускай Народнай Рэспублікі, нацыянальнай сімволіцы, беларускім вайсковым

title: Што пачытаць пра Дзень Волі - акцыя Arche

maintext: Мы используем куки для наилучшего представления нашего сайта. Если Вы продолжите использовать сайт, мы будем считать что Вас это устраивает.


description: Вядома, што за люты па крымінальных артыкулах было пакарана не менш за 102 чалавекі, з іх 88 - мужчын і 14 - жанчын. Таксама да пазбаўленне волі ў

title: У лютым па палітычных крымінальных справах асуджана не менш за 102 чалавекі

maintext:
Вядома, што за люты па крымінальных артыкулах было пакарана не менш за 102 чалавекі, з іх 88 – мужчын і 14 – жанчын.
Таксама да пазбаўленне волі ў выхаваўчай калоніі асуджаныя тры непаўнагадовыя хлопцы: Мікіта Залатароў – на 6 год, Віталь Прохараў і Дзмітрый Стрыжак – на 2 гады кожны.
Больш за ўсё палітызаваных прысудаў было вынесена ў Мінску і Мінскай вобласці.
Парушаецца прынцып галоснасці судовых разглядаў
Эксперты “Вясны” адзначаюць, што маніторынг крымінальных спраў паказвае, што ўлады часта звяртаюцца да ўтойвання грамадска значнай інфармацыі аб крымінальных справах, выкарыстоўваючы сумнеўныя прычыны для абмежавання права на атрыманне дадзеных аб ходзе працэсу. У закрытым рэжыме разглядаліся крымінальныя справы Руслана Парфёнава, Аляксея Мельнікава. COVID-19 выкарыстоўваўся як прычына для абмежавання публічнасці крымінальнага працэсу па справах Івана Красоўскага і Дзмітрыя Дубкова.
Агулам, найчасцей ў лютым людзей каралі пазбаўленнем волі – 49 прысудаў, амаль пароўну – абмежаваннем волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову і без такога накіравання. Тройчы суды выносілі штрафы і арышты.
Катаванні фігурантаў крымінальных спраў
У ходзе разгляду крымінальных спраў у лютым абвінавачаныя распавядалі пра недазволеныя метады вядзення следства: супрацоўнікі праваахоўных органаў прымянялі катаванні да Мікіты Харловіча, Івана Красоўскага, Аляксея Лапы, Андрэя Пазняка, Вадзіма Гурмана. Маніторынг крымінальных справаў, дзе фігуранты заяўляюць пра катаванні, паказвае, што суды пакідаюць такія факты без рэакцыі.
Важна адзначыць, што паказанні, дадзеныя пад катаваннямі на этапе папярэдняга расследавання, не могуць з’яўляцца адноснымі і дапушчальнымі, і, адпаведна, не могуць быць пакладзеныя ў аснову прысуду. На недапушчальнасць такіх метадаў вядзення папярэдняга расследавання ўказваў Камітэт супраць катаванняў ААН у 2018 годзе.
Масавыя беспарадкі
Занепакоенасць юрыстаў “Вясны” выклікаюць суровыя прысуды па артыкуле за ўдзел у “масавых беспарадках” (ч. 2 арт. 293 КК): толькі за люты вядома мінімум аб 12 прысудах, дзе фігуранты атрымалі ад 3,5 да 8 гадоў пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Праваабаронцы адзначаюць, што ва ўмовах прававога дэфолту і дэманстратыўнай адмовы дзяржавы выконваць міжнародна-прававыя абавязацельствы ў галіне правоў чалавека, важна звярнуцца да таго, як айчынная юрыспрудэнцыя тлумачыць паняцце “масавыя беспарадкі” ў Навукова-практычным каментары да Крымінальнага кодэксу пад рэдакцыяй А. В. Баркова, В. М. Хоміча. Дадзеная кніга з’яўляецца настольнай у кожнага следчага, пракурора і суддзі.
“Масавыя беспарадкі ў сэнсе арт. 293 абавязкова павінны суправаджацца гвалтам над асобай, пагромамі, падпаламі, знішчэннем маёмасці, узброеным супрацівам прадстаўнікам улады. Іншыя дзеянні ўдзельнікаў натоўпу, якія выявіліся ў парушэнні грамадскага парадку, цягнуць адміністрацыйную адказнасць, а пры грубым парушэнні грамадскага парадку могуць цягнуць адказнасць паводле арт. 339 або 342” (аўтарам каментара да гэтага артыкула з’яўляецца заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь, кандыдат юрыдычных навук, прафесар А. У. Баркоў).
Вывучэнне відэазапісаў, якія ёсць у адкрытым доступе, дазваляе зрабіць выснову аб тым, што злачынства, якое можна кваліфікаваць як “масавыя беспарадкі” ўдзельнікі акцый пратэсту супраць фальсіфікацый вынікаў прэзідэнцкіх выбараў не здзяйснялі. Светлашумавыя гранаты і стрэлы гумовымі кулямі выкарыстоўвалі спецыяльныя падраздзяленні МУС падчас разгону мірных акцый пратэсту. Асобныя выпадкі прымянення гвалту дэманстрантамі ў дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі патрабуюць ацэнкі на прадмет правамернасці дзеянняў органаў правапарадку па спыненні мірнага сходу.
Юрысты “Вясны” адзначаюць, што выхад на праезную частку падчас сходу, кінутая ў супрацоўнікаў міліцыі кветка, выкатванне калясак гандлёвага цэнтра на праезную частку, няўдалыя спробы перамяшчэння металічных агароджаў не могуць ацэньвацца ў якасці дзеянняў, якія складаюць аб’ектыўны бок складу злачынства, што прадугледжвае адказнасць за ўдзел у масавых беспарадках. Суды па такіх справах выносяць прысуд толькі на здагадках, што не сумяшчальна з нормай ч. 4 арт. 16 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса: “Прысуд не можа быць заснаваны на здагадках”.
Групавыя дзеянні, якія груба парушаюць грамадскі парадак
За люты вынесена не менш за 39 прысудаў, дзе фігурантаў абвінавачвалі ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак (ч. 1 арт. 342 КК). Гэты артыкул па праўдзе стаў “народным палітычным” – менавіта яго ўлады выкарыстоўваюць часцей за ўсё для рэпрэсій у дачыненні да беларусаў. Праваабаронцы адзначаюць, што мірнае ажыццяўленне права на сход і выказванне меркаванняў (выхад удзельнікаў акцый пратэсту на праезную частку, знаходжанне ў счэпцы, выкрыкванне лозунгаў, воплескі рукамі) не можа быць падставай для крымінальнага пераследу.
Калапс прававой сістэмы, грубая фальсіфікацыя ўладамі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў, жорсткія і беспакараныя катаванні ўдзельнікаў акцый пратэсту, адмова дзяржавы выконваць свае міжнародна-прававыя абавязацельствы ў галіне правоў чалавека выклікалі ў беларускім грамадстве хвалю непрымання дзеянняў аўтарытарнай улады, легітымнасць якой пастаўлена пад сумнеў.
Дзяржава абавязана ў сілу міжнародна-прававых абавязацельстваў у галіне правоў чалавека садзейнічаць грамадзянам у рэалізацыі іх правоў на выказванне меркавання і на мірныя сходы. Правядзенне сходаў можа быць спалучана з пэўнымі часовымі перашкодамі для іншых грамадзянаў, аўтамабільнага і грамадскага транспарту. Выхад пратэстоўцаў на праезную частку не можа ўтвараць складу крымінальнага злачынства, паколькі вялікая колькасць маніфестантаў фізічна не магла змясціцца на пешаходных ходніках, а самі вуліцы, праспекты, плошчы і бульвары, з’яўляючыся грамадскімі месцамі агульнага карыстання, у роўнай ступені могуць выкарыстоўвацца як у мэтах гандлю, перамяшчэння грамадскага транспарту, так і для правядзення публічных мірных сходаў грамадзянаў па грамадска-важных пытаннях і праблемах, у тым ліку для пратэстаў супраць дзеянняў і палітыкі кіраўніцтва краіны.
Гвалт над супрацоўнікам органаў унутраных спраў
Юрысты “Вясны” прааналізавалі крымінальныя справы аб гвалце або пагрозе ўжывання гвалту (арт. 364 КК) і супраціве супрацоўнікам органаў унутраных спраў (ч. 2 арт. 363 КК): прысуды па гэтай катэгорыі спраў выносіліся ў лютым не менш за 15 разоў і не менш за 2 разы адпаведна. Эксперты адзначаюць, што крымінальная адказнасць па артыкуле аб гвалце і супраціве міліцыянту можа наступаць толькі ў выпадку, калі яго дзейнасць носіць законны і правамерны характар.
Згодна з Навукова-практычным каментаром да КК, артыкулам 364 ахоўваецца толькі законная службовая дзейнасць супрацоўніка АУС. У выпадках, калі супрацоўнік АУС здзяйсняе дзеянні відавочна незаконныя, напрыклад, перавышэнне ўлады, грамадзяне маюць права ўжыць нават сілавое процідзеянне незаконным праявам (аўтарам каментара да дадзенага артыкула з’яўляецца начальнік упраўлення прававой інфарматызацыі Нацыянальнага цэнтра прававой інфарматызацыі А. М. Браўсаў).
Аналіз крымінальных спраў аб гвалце і супраціве супрацоўнікам міліцыі дазваляе зрабіць выснову аб тым, што суды яшчэ ні ў адной са спраў не правялі ацэнкі таго, наколькі дзеянні супрацоўнікаў міліцыі па затрыманні грамадзянаў падчас выключна мірных сходаў, а таксама пасля іх заканчэння, з’яўляліся законнымі і правамернымі. Дзяржаўныя органы і службовыя асобы ў сілу міжнародна-прававых абавязацельстваў Рэспублікі Беларусь у галіне правоў чалавека абавязаны забяспечваць ахову ўдзельнікаў сходу, кіруючыся прынцыпам прапарцыйнасці мераў, якія прадугледжваюць найменшы ўзровень ўмяшання ў яго правядзенне.
Важна адзначыць, што шкода ад дзеянняў, за якія грамадзяне абвінавачваліся па крымінальных справах аб гвалце і супраціве, носіць сімвалічны характар: цялесныя пашкоджанні супрацоўнікаў у большасці выпадкаў не адносяцца да катэгорыі тых, што прывялі да страты працаздольнасці. Падрабязна з аналізам такіх спраў можна азнаёміцца ў заключэннях па справе Наталлі Хершэ і Дзмітрыя Караткевіча.
Абраза прадстаўніка ўлады
Паводле вынікаў маніторынгу за люты “Вясна” зафіксавала не менш за 17 прысудаў, якія суды выносілі за абразу прадстаўніка ўлады (арт. 369 КК – чыноўнікі, супрацоўнікі міліцыі) і 5 прысудаў, дзе грамадзянаў абвінавачвалі ў паклёпе (арт. 188 КК – чальцы выбарчай камісіі, супрацоўнікі міліцыі).
Аналіз пераважнай часткі крымінальных спраў дадзенай катэгорыі дазваляе зрабіць выснову аб тым, што грамадзянаў пераследуюць за крытыку дзяржаўных органаў і службовых асобаў. Міжнародны стандарт свабоды выказвання меркавання прадугледжвае, што пад яго абарону падпадае нават такая яго форма, якая можа разглядацца як глыбока абразлівая.
Важны момант, які ацэньваецца праваабаронцамі пры аналізе такіх крымінальных спраў, – ніхто не можа быць пакараны за крытыку ці абразу нацыі, дзяржавы або яго сімвалаў, урада, дзяржаўных ведамстваў або дзяржаўных і грамадскіх дзеячаў, а таксама замежнай нацыі, дзяржавы або яго сімвалаў, урада, дзяржаўных ведамстваў або дзяржаўных і грамадскіх дзеячаў, калі толькі гэтая крытыка ці абраза не накіраваныя на падбухторванне да гвалтоўных дзеянняў ці могуць пацягнуць такія дзеянні. Падрабязна аб падыходах праваабарончай супольнасці пры ацэнцы дадзенай катэгорыі спраў можна азнаёміцца ў Заключэнні па справе Яна Рымарава.
Здзек над дзяржаўным сцягам
Юрыстам “Вясны” вядома не менш чым пра 5 прысудаў, вынесеных судамі за мінулы месяц, за здзек над дзяржаўным сцягам (арт. 370 КК). Праваабаронцы адзначаюць, што крымінальны пераслед і прысуд да пакарання ў выглядзе пазбаўлення волі за дзеянні, крыміналізацыя якіх крытыкуецца аўтарытэтнымі міжнародна-прававымі інстытутамі, з’яўляецца недапушчальнай мерай.
Па міжнародным праве, абарона рэпутацыі дзяржаўных сімвалаў як такая не можа апраўдаць абмежаванне выказвання меркавання. Парламенцкая асамблея АБСЕ заклікала да адмены ўсіх законаў, якія прадугледжваюць крымінальную каральнасць дыфамацыі публічных асобаў дзяржавы або яго органаў. У аўтарытарных краінах забарона абразы традыцый і сімвалаў часта выкарыстоўваецца ў якасці сродку палітычнай цэнзуры.
Апаганьванне збудаванняў і псаванне маёмасці
Праваабаронцам вядома, як мінімум, пра 5 прысудаў у лютым за графіці і надпісы на фасадах будынкаў (арт. 341 КК). Заканадаўцам крыміналізаваны толькі адзін від надпісаў – цынічныя. Іншыя віды надпісаў не крыміналізаваныя, а распаўсюджванне на працэс нанясення надпісу прыкметы псавання маёмасці пазбаўляе сэнсу наяўнасць у дыспазіцыі артыкула двух відаў дзей.
Любы спосаб нанясення надпісаў патрабуе тых ці іншых намаганняў па іх ліквідацыі – ад сімвалічных да дарагіх, і можа кваліфікавацца як псаванне маёмасці. Разам з тым само па сабе псаванне і знішчэнне маёмасці крыміналізавана па арт. 218 КК толькі пры наяўнасці кваліфікуючых прыкметаў – значны памер шкоды (ад 40 базавых велічынь), здзяйсненне агульнанебяспечным спосабам, арганізаванай групай і т. п. Падрабязна аб ацэнках праваабаронцаў дадзенай катэгорыі спраў можна азнаёміцца ў Заключэннях па справе Марыі Сафонавай і Германа Кузняцова.
Праваабаронцы падлічылі агульную колькасць год, вынесенных па прысудах у лютым. Атрымалася даволі вялікая лічба.
Самае суровае пакаранне было прызначанае Аляксандру Кардзюкову з Брэста – 10 год пазбаўлення волі ва ўмовах узмоцненнага рэжыма.
Поделиться ссылкой:


description: Як піша ria.ru, яна перасоўваецца па Хельсінкі "ў картэжы з трох аўтамабіляў бізнес-класа ў суправаджэнні аховы". Пералічваюцца аўтамабілі: Audi A7,

title: Расійскія СМІ адсочваюць візіт Ціханоўскай у Фінляндыю


title: 103 гады таму была абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка

maintext:
103 гады таму, 9 сакавіка 1918 года, у акупаваным кайзераўскімі войскамі Мінску была прынята Другая Устаўная грамата, што абвяшчала БНР. А праз два тыдні, 25 сакавіка, была абвешчана незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі.
За тыдзень да гэтага паміж немцамі і бальшавікамі быў заключаны Брэсцкі мір. За немцамі заставалася паўночна-заходняя частка Беларусі, а бальшавікі мусілі атрымаць цэнтральныя і ўсходнія тэрыторыі. Апроч таго, немцы паабяцалі бальшавікам не прызнаваць ніякіх дзяржаў на акупаваных тэрыторыях, якія пасля 3 сакавіка 1918 года абвясцілі пра сваю незалежнасць. Народны Сакратарыят і Выканаўчы камітэт Рады Усебеларускага з’езда нямецкія ўлады, што сядзелі ў Мінску, таксама не прызнавалі.
У такіх умовах беларускія палітыкі вырашылі абвясціць Другую Устаўную грамату. Першая грамата была апублікавана 21 лютага.
Тэкст Другой граматы складаўся з васьмі пунктаў. У межах рассялення беларускага народа сімвалічна абвяшчалася Беларуская Народная Рэспубліка. Часова заканадаўчую ўладу ў БНР брала на сябе Рада І Усебеларускага з’езда.
Абвяшчаліся правы і вольнасці грамадзян і народаў Беларусі: свабода слова‚ друку‚ сходаў. Была скасавана прыватная ўласнасць на зямлю, устаноўлена працягласць рабочага дня 8 гадзін, абвяшчалася роўнасць усіх моў і права ўсіх народаў на аўтаномію.
18 сакавіка Рада Усебеларускага з’езда была перайменавана ў Раду БНР, 23 сакавіка ў яе склад была ўключана Віленская Беларуская Рада, а раніцай 25 сакавіка была прынята Трэцяя Устаўная грамата, якая сімвалічна абвяшчала незалежнасць БНР.
Поделиться ссылкой:


description: 12 сакавіка затрымалі дырэктарку брэсцкай арганізацыі "Польская школа" Ганну Панішаву, якая вярнулася ў Беларусь з Польшчы. Як піша TUT.by, жанчына

title: Дырэктарку "Польскай школы" ў Брэсце затрымалі пасля вяртання ў Беларусь

maintext:
12 сакавіка затрымалі дырэктарку брэсцкай арганізацыі “Польская школа” Ганну Панішаву, якая вярнулася ў Беларусь з Польшчы.
Як піша TUT.by, жанчына вярталася з Польшчы на аўтобусе і мусіла прыбыць у 1:20. На цяперашні момант яе тэлефон недаступны. Затое ў тэлеграм-канале АТН з’явілася відэа затрыманай Панішавай у кайданках, яна патрабуе пракурора.
Як распавядае Еўрарадыё, 11 сакавіка ў Брэсце быў затрыманы адзін з сузаснавальнікаў ТАА “Польская школа” — 43-гадовы мужчына. Паводле заявы пракуратуры, затрыманне адбылося ў рамках крымінальнай справы аб гераізацыі ваенных злачынцаў. Гэтую справу пачалі ў сувязі са святкаваннем “Дня праклятых салдатаў”, якое адбылося ў польскіх арганізацыях Брэста 28 лютага. Пасля гэтага МЗС Беларусі выслаў з краіны польскага консула ў Брэсце, Польшча абвясціла, што высылае ў адказ беларускаг дыпламата. Пасля чаго афіцыйны Мінск паведаміў пра высылку польскага консула ў Гродне.
Панішава ў сваім відэазвароце, які з’явіўся 11 сакавіка, назвала абвінавачанні беларускай пракуратуры надуманымі. Яна мяркуе, што беларускія ўлады надумалі такім чынам ліквідаваць польскую школу. У звароце яна паведаміла, што плануе вярнуцца ў Беларусь, каб абвергнуць “паклёп сілай аргументацыі”.
Поделиться ссылкой:


title: Ігару Барысаву далі 15 сутак

maintext:
Затрыманне Ігара Барысава выклікала вялікі рэзананс. Старшыня Партыі БНФ Рыгор Кастусёў выступіў з заявай, у якой запатрабаваў тэрмінова вызваліць лідара БСДП.
Старшыня партыі «Зялёныя» Дзмітрый Кучук, які сябруе з Барысавым, таксама патрабуе «неадкладна вызваліць Ігара і спыніць пераслед палітычных апанентаў». На навіну пра затрыманне Барысава імгненна адрэагавалі не толькі беларускія, але і замежныя палітыкі.
«Мы глыбока занепакоены паведамленнямі пра арышт старшыні Беларускай сацыял дэмакратычнай партыі (Грамада)…
Партыя еўрапейскіх сацыялістаў… асуджае гэтыя палітычныя арышты і заклікае беларускія ўлады неадкладна вызваліць Ігара Барысава і іншых палітвязняў…» – гаворыцца з заяве кіраўніцтва Партыі еўрапейскіх сацыялістаў.
Жонка Ігара Барысава распавяла «Народнай Волі» пра тое, як затрымлівалі мужа: «Уявіце карціну: ты едзеш за рулём, і тут нейкі кіроўца наперарэз табе пад колы кідаецца!»
Алена Барысава знайшла мужа у адным з РАУСаў. Ні яе, ні адваката да Ігара не пусцілі. Аднак жанчына ўсё ж змагла перадаць мужу таблеткі: «У яго трэці дзень мігрэнь, і мне было важна перадаць яму лекі ад галаўнога болю. Што адчувае жанчына, калі на яе вачах невядомыя ў масках літаральна выкрадаюць мужа? Напэўна, у такія моманты няма нічога немагчымага. Адвакат справабавала паразмаўляць з дзяжурным, ёй адказалі, што яго зараз будуць вывозіць. Я перахапіла гэты бус. Ігар усміхаўся, нягледзячы на тое, што быў пад канвоем».
Суд адбываўся праз скайп. Міліцыянты сведчылі: пры затрыманні Ігар чапляўся рукамі за капот аўтамабіля і не хацеў ісці.
Сведкай выступіла жонка. Яе паказанні супалі з паказаннямі Ігара: супраціўлення людзям у масках ён не аказваў. Тым не менш прысуд – 15 сутак арышту.
Публікацыя – з № 22 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Спадар Піневіч, не хавайце ад людзей ПРАЎДУ!

maintext:
Не пакрывім душой, калі скажам: раней, калі каранавірусная эпідэмія толькі распаўзалася па ўсіх рэгіёнах Беларусі, прэтэнзіі ў людзей былі перш-наперш да тагачаснага міністра аховы здароўя У.Караніка. І невыпадкова. Многія трывожныя факты ім замоўчваліся, ён, як і Лукашэнка, казаў адно: не хвалюйцеся, усё у нас нармальна.
Мінае месяц за месяцам, а інфекцыйная зараза не знікае. Наадварот, яна ахапіла ўвесь свет, ператварыўшыся ў пандэмію. Здавалася б, нічога не схаваеш, народу трэба гаварыць толькі ПРАЎДУ. А ў нас што з гэтым? Караніку Лукашэнка аддаў Гродзенскую вобласць, а на яго месца прызначыў Дзмітрыя Піневіча. І зноў усе бачаць: новы міністр таксама не раскрывае ўсіх карт, калі размова заходзіць пра сітуацыю з каранавірусам у краіне. Вядома ж, гэта выклікае абурэнне людзей, іх крытычныя стрэлы ляцяць ва ўсе бакі. Рэдакцыя «Народнай Волі» атрымлівае шмат нараканняў з нагоды той інфармацыі, якую афіцыйна дае Міністэрства аховы здароўя і якая, паводле меркавання грамадскасці, не адпавядае сапраўднасці.
Так, 29 снежня 2020 года ў нашай газеце быў надрукаваны ліст Рэгіны Кубай пад назвай «Дайце статыстыку па рэгіёнах». (Каб не пераказваць змест, публікуем яго сёння паўторна.) Паколькі аўтаркай востра пастаўлена пытанне аб тым, што Міністэрства аховы здароўя недастаткова аргументавана падыходзіць да інфармавання насельніцтва ў сувязі з цяжкай эпідэмічнай сітуацыяй, то рэдакцыя вырашыла накіраваць пісьмо Рэгіны Кубай на разгляд непасрэдна Дз.Піневічу. А паколькі так атрымалася, што з канца лістапада газета вымушана выдавацца толькі ў электронным варыянце, дык той артыкул «Дайце статыстыку па рэгіёнах» быў дадаткова раздрукаваны на прынтары і прыкладзены да ліста на адрас міністра.
Не думаем, што рэдакцыйны зварот не трапіў у рукі Дзмітрыю Леанідавічу. Мяркуем, міністр добра знаёмы і з існуючым заканадаўствам – на публікацыі сродкаў масавай інфармацыі трэба рэагаваць у належныя тэрміны. Але вось час, адведзены для гэтага, мінуў, а ад спадара Піневіча – ні слова, ні паўслова. Ствараецца ўражанне, што ён, як і раней Каранік, усе свае здольнасці скіраваў на супакаенне грамадскасці, не даючы дастатковай інфармацыі. А калі яна няпоўная, то і не можа быць праўдзівай. Пра што, дарэчы, сведчаць і адкрытыя выказванні вядомага інфекцыяніста Мікіты Салаўя, якія мы вырашылі ўключыць у гэтую падборку. Зыходзячы з надзвычай вострай праблемы і таго права, якое рэдакцыі нададзена заканадаўствам, яшчэ раз звяртаемся да міністра аховы здароўя Дз.Піневіча. Калі ласка, разгледзьце ліст Р.Кубай, а таксама звярніце ўвагу на меркаванні М.Салаўя. Не той выпадак, калі можна адмоўчвацца. Мільёны людзей, падаткаплацельшчыкаў, хочуць ведаць ПРАЎДУ (і толькі!), калі пад пагрозай апынаюцца іх жыцці.
Рэдакцыя газеты
“Народная Воля”
***
Дайце статыстыку па рэгіёнах
Памятаю расказ на старонках “Народнай Волі” адной беларускай дзяўчыны, якая жыве за мяжой і працуе ў шпіталі. Аказваецца, у той еўрапейскай краіне зусім не так, як у нас, падаюць статыстыку аб захворванні людзей на каранавірус. Кожны дзень па тэлебачанні транслююцца звесткі па кожным рэгіёне, кожным горадзе. Па-першае, ніхто не хавае рэальных лічбаў, а па-другое, такая падрабязная інфармацыя дае ўяўленне, дзе небяспека заражэння большая, а дзе меншая. Чалавек выбірае, куды можна ехаць для вырашэння тых ці іншых праблем, а куды лепш не трапляць, паколькі там бушуе пандэмія.
Я лічу, вопыт замежных калег павінны пераняць беларускія медыкі. Інфармацыя нашага Міністэрства аховы здароўя настолькі куцая, што нельга зразумець, якая сітуацыя з каранавірусам, скажам, у Брэсце ці Віцебску, Гомелі альбо Магілёве, не кажучы ўжо пра раённыя цэнтры, вёскі. Ёсць усе падставы думаць, што наогул падаецца фальшывая статыстыка. Глядзіце, вось ужо каторы тыдзень паведамляецца, што ад эпідэміі ў нас памірае ў суткі 8–9 чалавек. Ну не можа быць такой стабільнасці на працягу доўгага перыяду! Калі б інфармацыя прадстаўлялася па рэгіёнах, вялікіх і малых гарадах, то, верагодна, карціна была б зусім іншая.
Можна сцвярджаць, ашуканства ідзе на дзяржаўным узроўні. Такім чынам праблема, а дакладней – небяспечная хвароба, заганяецца ўсё глыбей і глыбей. І не трэба Лукашэнку ездзіць па бальніцах, лепш кажыце людзям праўду, а не займайцеся хлуснёй.
Рэгіна КУБАЙ
***
«…Лічба смяротнасці па краіне мусіць быць як мінімум у 5–6 разоў вышэйшая за афіцыйныя лічбы»
Інфекцыяніст Мікіта Салавей – пра статыстыку захворвання
– У першую хвалю афіцыйна ў нас было не больш за 1000 хворых у суткі, цяпер, у другую, не больш за 2000. І да 10 памерлых у суткі. Вы верыце ў гэтыя лічбы?
– Не, канечне. І не хаваю, гаварылася не раз, што гэтыя лічбы штучныя.
Мы ж таксама лечым пацыентаў, бываем у розных стацыянарах. І мы разумеем, што нават у Мінску гэтая лічба большая, асабліва на піку захворвальнасці.
– Якія лічбы тады, на вашу думку, больш ці менш адпавядаюць рэчаіснасці? Проста на ваша суб’ектыўнае меркаванне.
– На мой погляд, за дзень лічба смяротнасці па краіне мусіць быць як мінімум у 5–6 разоў вышэйшая за афіцыйныя лічбы. Не выключаю, што ў рэгіёнах смяротнасць можа быць вышэйшая, чым у Мінску, бо магчымасці дапамагаць пацыентам розныя.
Па захворвальнасці складаней сказаць, бо там шмат нюансаў, звязаных з рэгістрацыяй. Можа, вынік аналізу атрымаюць сёння, а апрацуюць у Цэнтры гігіены і эпідэміялогіі толькі праз некалькі дзён, і тады гэты выпадак трапіць у афіцыйную статыстыку пазней.
– А вы гэтыя лічбы спрабавалі неяк давесці да чыноўнікаў Міністэрства аховы здароўя?
– Гэта праца Міністэрства аховы здароўя – збіраць актуальную статыстыку па захворвальнасці і смяротнасці. І цалкам магчыма, што яны яе і маюць. Тое, як яны яе рэгіструюць і агучваюць, – іх праблемы. Нашы праблемы як клініцыстаў – аказваць адэкватную медыцынскую дапамогу пацыентам.
Але я ведаю, што ў нашай клініцы мы падаём як ёсць: калі чалавек памёр ад каранавіруснай інфекцыі, то мы і рэгіструем гэты выпадак як каранавірусную інфекцыю. Як яно ўлічваецца далей – праблема адміністрацыйнага ўзроўню.
– На вас няма ціску, як «правільна» запісваць смерць чалавека?
– Не, ніякага ціску. І мяркую, што ў большасці ўстаноў аховы здароўя такога ціску на дактароў няма. Праблема не ў дактарах, дактары часцей за ўсё ставяць дыягназы як ёсць. Але мы не ведаем, што адбываецца далей, як шыфруюцца пасмяротныя дыягназы аддзеламі статыстыкі, як падае гэтыя дадзеныя адміністрацыя ўстановы і пасля вышэйстаячыя інстанцыі.
(З інтэрв’ю «NN».)
Публікацыя – з № 22 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: У апошнія месяцы зноў пачуліся заявы маскоўскіх прыхільнікаў заходнерусізму пра тое, што Кастусь Каліноўскі быў палякам і нават тэрарыстам. "Радыё

title: Каліноўскі быў беларусам. Даказаць адваротнае немагчыма

maintext:
У апошнія месяцы зноў пачуліся заявы маскоўскіх прыхільнікаў заходнерусізму пра тое, што Кастусь Каліноўскі быў палякам і нават тэрарыстам. “Радыё Свабода” тлумачыць, чаму гэта не так.
Наіўныя або злахітрыя людзі кажуць, што нацыянальны герой Беларусі размаўляў і пісаў на польскай мове, таму быў палякам. Кажуць так, нібыта ня ведаюць розьніцы паміж нацыянальным самаўсьведамленьнем і мовай побыту і нічога ня чулі пра шматузроўневую нацыянальную сьвядомасьць жыхароў былога ВКЛ у ХІХ стагодзьдзі. Мільёны беларусаў сёньня размаўляюць па-расейску, але чамусьці ня лічаць сябе расейцамі і застаюцца палымянымі патрыётамі сваёй Бацькаўшчыны-Беларусі.
У 157-ю гадавіну сьмерці заснавальніка мадэрнай беларускай нацыі дастаткова нагадаць усяго некалькі гістарычных фактаў, якія сьведчаць пра нацыянальны выбар Кастуся Каліноўскага.
Гэта паўстанцкі пароль «Каго любіш — Люблю Беларусь — То ўзаемна», якім карысталася найперш блізкае кола Каліноўскага, у тым ліку сям’я Ямантаў, зь якой паходзіла яго каханая дзяўчына, нарачоная Марыя Ямант, і яго асабісты сакратар Язэп Ямант.
Гэта выданьне газэты «Мужыцкая праўда», праклямацый і ўлётак на беларускай мове перад і падчас паўстаньня.
Гэта стварэньне 1 лістапада 1863 году Часовага правінцыйнага ўраду Літвы і Беларусі, які вельмі хутка быў распушчаны палякамі. Галоўнай прычынай роспуску быў сэпаратызм і патрабаваньне роўнасьці ў дачыненьнях паміж Вільняй і Варшавай з боку кіраўніка гэтага ўраду — Кастуся Каліноўскага.
Гэта вяртаньне беларускай мовы ва ўрадавае справаводзтва, а менавіта факт выданьня Каліноўскім дзяржаўных дакумэнтаў (загадаў) на беларускай мове ў часы, калі ён займаў пасаду Ўрадавага камісара Горадзенскага ваяводзтва ў сакавіку 1863 году і кіраўніка другога паўстанцкага ўраду ў Вільні — «Чырвонага жонду» ў чэрвені 1863 году.
Гэта прызнаньне гістарычнай суб’ектнасьці беларусаў Нацыянальным урадам у Варшаве 3 траўня 1863 году ў форме прыняцьця адозвы «Да братоў-беларусаў», што адбылося ў выніку палітычнай дзейнасьці Кастуся Каліноўскага.
Гэта яго нацыянальны маніфэст і запавет будучым пакаленьням, выкладзены ў «Мужыцкай праўдзе» і «Лістах з-пад шыбеніцы», дзе Каліноўскі цалкам атаясамлівае сябе зь беларускім народам, фактычна, называе сябе беларусам і сьцьвярджае суб’ектнасьць беларускага народу:
«…Каб знаў сьвет Божы, як мужыкі Беларусы глядзяць на маскалёў і паўстаньне польскае».
«…Енарал Касьцюшка, што то, кажуць, каля Слоніма радзіўся і а каторым народ наш сьпявае».
«… Нам пад рондам польскім не заўсёды было добра».
У назьве і тэкстах «Мужыцкай праўды», а таксама ў «Лістах з-пад шыбеніцы» Каліноўскі выкарыстоўвае ўведзенае ім паняцьце народнай (мужыцкай) праўды — праўды беларусаў або беларускай праўды:
«…Ты, народзе вялікі і чэсны, праўдай ім [замежным народам] адкажы».
«Калі за нашу праўду Бог нас стаў караці…»
«…Но ня жаль згінуць за тваю праўду».
Беларуская праўда (ідэя, рацыя, права, справядлівасьць) выступае ў «Лістах» пад трыма фармулёўкамі — «праўда», «твая праўда», «наша праўда». Суседзтва прыналежных займеньнікаў «твая-наша» паказвае, што Каліноўскі назаўсёды залучыў сябе да ліку беларусаў, ад імя якіх і да якіх ён піша лісты.
Пасьля гэтага маніфэсту абвясьціць Каліноўскага некім іншым проста немагчыма. Гэта поўнае нацыянальнае ўсьведамленьне і атаясамленьне сябе зь беларускім народам. Ён піша ад імя мужыка-беларуса і на ягонай мове — па-беларуску.
І нарэшце, інтымнае. Няўжо паляк стаў бы перад сьмерцю пісаць верш на беларускай мове да каханай дзяўчыны-полькі і да свайго польскага народу?
«Марыська чарнаброва, галубка мая,
Гдзе ж ся падзела шчасьце і ясна доля твая?..
…Не наракай, Марыся, на сваю бяздолю,
Но прыймі цяжкую кару —
Прадвечнага волю,
А калі мяне ўспомніш, шчыра памаліся…
…Бывай здаровы, мужыцкі народзе,
Жыві ў шчасьці, жыві ў свабодзе.
І часам спамяні пра Яську твайго,
Што згінуў за праўду для дабра твайго».
І ці напісаў бы паляк у апошнім лісьце да свайго польскага народу па-беларуску:
«Горка пакінуць зямельку родную і Цябе, дарагі мой народзе…»
Адказ на гэтыя пытаньне мы ведаем. Аж непамысна робіцца ад бездапаможных спробаў нашых непрыяцеляў сьцьвярджаць адваротнае.
Каліноўскага ў беларусаў ужо ніхто ня зможа адабраць.
Поделиться ссылкой:


title: Ці згодны Вы з такім прысудам?

maintext:
Суддзя Наталя Багук пазбавіла журналістак Кацярыну Бахвалаву (Андрэеву) і Дар’ю Чульцову свабоды на два гады з адбываннем пакарання ў калоніі агульнага рэжыму. «Народная Воля» звярнулася да шэрагу грамадзян з пытаннем: “Ці згодны Вы з такім прысудам?”
Марыя ДРЫНЕЎСКАЯ, культуролаг (унучка народнага артыста Міхаіла Паўлавіча Дрынеўскага, якога некалькі месяцаў таму забраў кавід):
– Гэта несправядліва! І непрымальна!
Віктар МАРЧЫК, актывіст Слонімскага грамадскага аб’яднання «Мінолс»:
– Катэгарычна не згодны з прысудам журналісткам Кацярыне Андрэевай і Дар’і Чульцовай! Яны выконвалі свой прафесійны абавязак, а пакаранне, ні для кога не сакрэт, скіравана на застрашэнне іншых журналістаў, бо ўлады баяцца незалежных СМІ, баяцца праўды. Яны не хочуць, каб да людзей даходзіла праўдзівая інфармацыя аб тым, што насамрэч адбываецца ў нашай краіне.
Сяргей ВЕРАМЕЕНКА, прадпрымальнік (Гродна):
– Прысуд журналісткам – гэта юрыдычны абсурд. Самае максімальнае нават па тых законах, якія існуюць у Беларусі, іх маглі прыцягнуць да адміністрацыйнай адказнасці за працу без акрэдытацыі на замежны сродак масавай інфармацыі. Справа выглядае настолькі абсурдна, што нават няма чаго больш і дадаць.
Іван АЙПЛАТАЎ, дызайнер, неаднаразовы прызёр і ўладальнік Гран-пры міжнародных конкурсаў моды:
– Напішыце, што я рассмяяўся ў адказ. Калі ў нашай краіне ўзнікае пытанне аб справядлівасці ў судах, адказам можа быць толькі смех.
Раман ЮРГЕЛЬ, праваабаронца (Гродна):
– Прысуды адназначна неправамерныя і незаконныя, яны палітычна матываваны і скіраваны на запалохванне не толькі журналістаў, але і іншых прадстаўнікоў грамадскасці. На жаль, пасля 9 жніўня ўжо тысячы людзей атрымалі падобныя прысуды, а ў судах сведчаць асобы з выдуманымі прозвішчамі і адрасамі і закрытым балаклавай тварам, а суддзі бяруць пад увагу толькі гэтыя сведчанні, не зважаючы ні на якія іншыя, бо ў краіне «часам не да законаў».
Васілій МАРКОВІЧ, дыпламат:
– Адназначна несправядліва. За што судзіць?! Журналісткі Андрэева и Чульцова выконвалі свае прафесійныя абавязкі. Да, «Белсат» у Беларусі не акрэдытаваны, але гэта не значыць, што яго супрацоўнікі павінны падвяргацца крымінальнаму пераследу.
Сяргей КЛІМАЎ, кандыдат гістарычных навук, былы дырэктар Нацыянальнага гісторыка-культурнага музея-запаведніка «Нясвіж»:
– Асуджаныя Кацярына і Дар’я выконвалі свае прафесійныя абавязкі – як можна было асуджаць за гэта? Але тое, што зараз адбываецца ў судах, цяжка паддаецца логіцы. Сёння пра законы ў нашай краіне казаць не даводзіцца.
Сяргей БАНДАРЭНКА, скульптар, лаўрэат спецыяльнай прэміі прэзідэнта (дыплом парваў публічна 15 жніўня 2020 года):
– Два гады – гэта надзвычайна многа і надзвычайна несправядліва.
Віктар ЛАМЕКА, прадпрымальнік (Зэльва):
– Лічу, што іх асудзілі несправядліва. Ніякіх дзеянняў, якія падпадалі б пад парушэнне заканадаўства, з іх боку не было. А таксама ў судовым працэсе над імі не было ўстаноўлена, якія наступствы ў выніку іх дзейнасці былі нанесены дзяржаве і грамадзянам. А тое, што там нібыта па іх віне быў спынены транспарт і што яны вялі каардынацыйную дзейнасць пратэстуючых, – глупства. І ў гэтым прысудзе адназначна крыецца чыста палітычны пераслед.
Рамуальд УЛАН, прадпрымальнік (Смаргонь):
– Я не разумею наогул, што адбываецца ў нашай краіне ў ХХІ стагоддзі. Гэта яркі прыклад маразму ўлады ў яе жаданні задушыць усё, што паказвае іншы пункт гледжання, які не адпавядае дзяржаўнай ідэалогіі.
Аляксандр СІЛКОЎ, каардынатар кампаніі «Права выбару»:
– Як мне падаецца, гэта вельмі несправядлівае і даволі жорсткае рашэнне. Якая функцыя ў журналістаў? Паказваць, што адбываецца ў краіне. Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова выконвалі рэдакцыйныя заданні, распавядалі пра падзеі. Што ў гэтым злачыннага? Я ўпэўнены, што дзяўчатам далі па два гады зняволення менавіта за тое, што яны казалі праўду. Жадаю, каб Кацярына і Дар’я трымаліся і разумелі, што яны рабілі вельмі важную справу ў адказны для краіны час.
Зінаіда БАНДАРЭНКА, народная артыстка Беларусі:
– Пра якую справядлівасць можна казаць? Гэта проста здзек і з журналістаў, і з усяго народа. Тое, што сёння робіцца ў краіне, – проста жах! Такое ўражанне, што Беларусь замерла перад нейкай важнай пераломнай падзеяй, бо не можа бясконца такая сітуацыя працягвацца. Яна не ўкладваецца ні ў якія маральныя межы. Здзекуюцца з народа, які і так шмат усяго перажыў. Здзекуюцца з нашага гонару, з Канстытуцыі.
Валянцін ДУБАТОЎКА, старшыня Гродзенскага аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў:
– Дзяўчат асудзілі абсалютна ні за што. Я сачыў за працэсам. На іх – маладых, прыгожых у «падсуднай» клетцы – немагчыма было глядзець без болю. Лукашэнка і яго падручныя ў судзейскіх мантыях, пераследуючы і кідаючы за краты моладзь, аб’явілі вайну будучыні Беларусі. Нічога агульнага з юрыспрудэнцыяй гэты прысуд (і дзясяткі іншых) не мае. Гэта проста расправа над іншадумцамі, мне так бачыцца. А яшчэ – забарона на прафесію ў краіне, бо Чульцова і Андрэева проста выконвалі свае прафесійныя абавязкі.
Алена СТРАЛЬЦОВА, пенсіянерка (Мінск):
– Журналісткі збіралі натоўп? Не! Журналісткі перакрывалі вуліцу? Не! Журналісткі кідалі камянямі ў сілавікоў? Таксама не. І ніхто ў той дзень не кідаў. То, скажыце, за што такі жорсткі прысуд? Гэта абуральная несправядлівасць. Думаю, што пры новай уладзе многія прысуды па палітычных справах, вынесеныя ў апошнія месяцы, будуць адменены. І на лаву падсудных сядуць тыя, хто слепа выконвае злачынныя загады. І народнай спагады яны не дачакаюцца…
Міхаіл ЧАРКАСАЎ, прадпрымальнік:
– На днях мне трапілася на вочы інфармацыя, што Следчы камітэт прызнаў наяўнасць у Беларусі каля 2300 крымінальных спраў, распачатых па палітычных матывах супраць пратэстоўцаў. Гэта лічба павінна гучаць на ўвесь свет! Каб увесь свет ведаў, як збудаваная за чвэрць стагоддзя крыважэрная сістэма нішчыць і гвалтуе беларусаў. Прысуд Чульцовай і Андрэевай – з таго самага серыяла, які сёння паказваецца беларусам па ператвораным у памыйніцу БТ. На жаль, канца таму серыялу пакуль не відно…
Сяргей КУДЗЁЛКА, фермер (Слуцкі раён):
– Нядаўна ў «Народнай Волі» я прачытаў верш маладой паэткі Насты Кудасавай «Суддзям» – ён якраз пра такога суддзю, які адправіў у калонію Андрэеву і Чульцову. Што ж, знойдзецца і на такіх «вяршыцеляў закона» найвышэйшы Суддзя. Але атрымаюць яны па заслугах, я думаю, значна раней – як толькі пасыплецца тая злачынная сістэма, якой яны сёння так рабалепна служаць, забыўшыся на закон і сумленне.
Апытвалі Алена Малочка,
Міхал Карневіч, Алесь Сівы,
Антон Загорскі.
Публікацыя – з № 16 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: «Я больш не магу там працаваць…»

maintext:
Як вядома, да забастоўкі на ААТ «Гродна Азот» далучылася інжынер-хімік з 20 гадовым стажам Наталля Шавейка. Яна распавяла «Народнай Волі», чаму пайшла на гэты крок.
Наталля Шавейка стала 38-м работнікам «Гродна Азот», які далучыўся да забастоўкі. Гэтае рашэнне яна прыняла 15 сакавіка. Свой учынак тлумачыць проста: «Я не магу больш там працаваць».
– Напісала заяву, што далучаюся да страйкоўцаў, і аднесла ў адміністрацыю прадпрыемства. А там пачула: гэта палітычны крок. А я ў адказ: проста не магу выконваць свае службовыя абавязкі, бо не разумею, дзеля чаго я працую, – расказвает жанчына.
Калі інфармацыя аб далучэнні Наталлі да стайку распаўсюдзілася на прадпрыемстве, многія сталі выказваць ёй падтрымку. Але браць прыклад з яе пакуль не адважваюцца.
– Мне гэта цяжка патлумачыць, – кажа спадарыня Шавейка. – З аднаго боку, падтрымліваюць, а з другога – нічога не робяць дзеля таго, каб змяніць сітуацыю.
Спадарыня Наталля працавала ў лабараторыі, дзе праводзіцца кантроль над прамежкавым і канчатковым прадуктам вытворчасці. У 2019 годзе яна распрацавала новую методыку вымярэння працэнта кантактавання ў вытворчасці сернай кіслаты. Гэта распрацоўка была прадстаўлена на конкурс «Ідэя года», які праводзіўся на прадпрыемстве. У параўнанні з ручным метадам вымярэння яе прапанова значна павялічвае прадукцыйнасць працы і паляпшае ўмовы работы.
У 2020 годзе Шавейка пачала рэалізоўваць сваю ідэю непасрэдна на вытворчасці, але жнівеньскія падзеі спынілі важную працу.
– У мяне быў шок, я не магла нічога рабіць, – згадвае спадарыня Наталля. – Не было жадання нават падыходзіць да газааналізатара. Усё валілася з рук, калі стала вядома, што людзей забіваюць, кідаюць у турмы.
Наталля з сумам заўважае, што яе ідэю будзе ўкараняць ужо нехта іншы. Яна засмучана тым, што настроі ў людзей змрочныя:
– Усе толькі скардзяцца на ціск з боку начальства, але па сутнасці нічога не прадпрымаюць для адстойвання сваіх правоў.
Жанчына са шкадаваннем заўважае, што рабочыя не разумеюць сваёй ролі ў набліжэнні тых станоўчых перамен, без якіх жыццё беларусаў не палепшыцца.
Публікацыя – з № 21 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Штраф пасля сутак - выкладчыцу ўніверсітэта з Гомеля, па сутнасці, пакаралі двойчы

maintext:
Суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргей Салоўскі 10 сакавіка на падставе міліцэйскага пратакола аштрафаваў былую выкладчыцу БелДУТа Валерыю Дзяцук на 580 рублёў – за недазволены пікет.
Так званы пікет ладзіўся ў лесе каля вёскі Асаўцы Гомельскага раёна 28 лютага. Дакладней, гэта быў фотаздымак у лясным масіве бел-чырвона-белых сцягоў і такога ж колеру парасонаў з надпісам: “Змагаркі ўсяго свету! Віншуем Вас са святам 8 Сакавіка!”. Здымак з’явіўся ў сацыяльных сетках. Хто ўдзельнічаў у яго пастаноўцы, невядома. Ні твараў, ні постацяў на ім не бачна.
5 сакавіка АМАП забраў 66-гадовую выкладчыцу, кандыдата хімічных навук Валерыю Дзяцук з яе ўласнай кватэры. Сын Сяргей расказаў журналістам, што амапаўцы ўварваліся ў хату ўранні з крыкам: “Усім ляжаць, працуе АМАП!”. Збілі з ног не толькі яго самога, але і бацьку з маці.
Валерыя Дзяцук 5 сутак знаходзілася ў ізалятары часовага ўтрымання, і толькі сёння яе судзілі. Яна пачувала сябе настолькі блага, што суддзя дазволіў ёй даваць паказанні седзячы. Жанчына не пагадзілася з тым, што ўдзельнічала ў масавым мерапрыемстве. З яе пункту гледжання, лес – гэта не грамадскае месца.
Наконт праведзенага ў ІЧУ звыш прадугледжанага заканадаўствам часу, суддзя Салоўскі адказаў выкладчыцы, што гэта была такая “папераджальная мера”. Хоць, па сутнасці, гэта двайное пакаранне па аднаму пратаколу.
Поделиться ссылкой:


title: "Наступствы могуць быць непрадказальныя…"

maintext:
Рок-музыкант з Гродна, які 16 сутак трымаў у ізалятары сухую галадоўку, распавёў «Народнай Волі» пра падарванае здароўе, сваю крымінальную справу і бліжэйшыя перспектывы.
Нагадаем, што Ігара Банцэра затрымалі па крымінальнай справе аб хуліганстве – за тое, што ён танцаваў перад міліцыяй без штаноў.
3 сакавіка суд Ленінскага раёна Гродна пачаў разглядаць справу Ігара Банцэра, і на працэсе ён заявіў, што ў знак пратэсту распачынае сухую галадоўку, якую працягваў 16 сутак.
У выніку Банцэру прысудзілі 1,5 года «хіміі», і на час апеляцыі ён выйшаў на свабоду.
– Пасля галадоўкі са здароўем, мякка кажучы, не вельмі, – кажа Ігар. – Дрэнныя аналізы, млявасць, з 3 сакавіка практычна не быў «на гаршку». На наступным тыдні пайду да гастраэнтэролага, бо зараз пачуваюся, скажам так, дастаткова непрыемна. Пакуль прымаю толькі сокі, электраліты, паступова буду пераходзіць на кашы.
Зрэшты, было з самага пачатку зразумела, што сухая галадоўка нічога добрага не прынясе. І ў фізічным плане, і ў маральным.
Таму выходжу паціху з гэтага стану, але вельмі павольна. Хочацца скакаць, але даводзіцца ляжаць на канапе, бо сіл няма. Нават не ведаю, як паеду на тую самую «хімію».
– Што кажуць урачы пра наступствы галадоўкі?
– Па вялікім рахунку патрэбна было б легчы ў бальніцу, рэгулярна рабіць кропельніцы і быць пад наглядам урачоў. Але баюся, каб там яшчэ не падхапіць каранавірус.
Як ужо казаў: аналізы дрэнныя, дактары сказалі, што трэба выходзіць з галадоўкі медыкаментозным чынам, бо наступствы для арганізма могуць быць непрадказальныя. Вось зараз і стаіць дылема: дома рабіць кропельніцы альбо звяртацца ў медыцынскую ўстанову? З лекарамі ўвесь час на сувязі.
Таму зараз, як казаў, мне цяжка і ў фізічным плане, і ў маральным. Я бачу, што ў краіне працягваюцца арышты, затрыманні, ператрусы, усё гэта псіхалагічна цісне. Часам нават здаецца, што лепш бы не выходзіў з-за кратаў і не бачыў гэтую абсалютна жудасную антыўтапічную карціну.
– Вам зараз трэба адзначацца ў міліцыі ці да вас прыходзяць, каб трымаць пад кантролем?
– 26 сакавіка мы з адвакатам падаём апеляцыю, таму рашэнне суда пакуль не ўступіла ў сілу. Для мяне вельмі непрыемныя ўсе гэтыя судовыя працэдуры, перажыванні.
– Некаторыя не верылі, што вы галадалі 16 сутак. Маўляў, ніводны чалавек не змог бы пратрымацца такі час без ежы і вады…
– Я пратрымаўся. І яшчэ не вядома, як галадоўка адаб’ецца на стане майго здароўя, бо апошнім часам знаходзіўся як быццам у летаргічным сне. У ізалятары пад’ём быў у 6.00, адбой у 22.00. 16 гадзін у суткі я проста сядзеў і глядзеў у адну кропку, бо зарад энергіі ўжо быў на мінусе. Разумеў: калі траціць яе яшчэ на нешта іншае, то не вытрымаю. І некалькі разоў ужо быў блізкі да таго, каб страціць прытомнасць.
Але я быў падрыхтаваны да сухой галадоўкі. Займаўся спортам, заўсёды выступаў за здаровы лад жыцця. Увесь апошні год рыхтаваў свой арганізм да максімальна стрэсавых сітуацый. Зімой займаўся маржаваннем, выключыў з ужывання ўсе вонкавыя стымулятары – ні кавы, ні гарбаты. Піў толькі зборы з траў. Абсалютна былі выключаны нікацін і алкаголь.
Я не спадзяваўся, што справа дойдзе да сухой галадоўкі, але быў падрыхтаваны да гэтага. Дарэчы, у 2012 годзе таксама трымаў 10 дзён сухой галадоўкі, таму арганізм загартаваны, хаця на апошніх судовых пасяджэннях даводзілася ўжо трымацца за сцяну, каб не паваліцца. Але ж хацелася паказаць сваім прыкладам усю несправядлівасць гэтых судоў, каб у людзей расплюшчыліся вочы.
– Калі б пакінулі пад вартай, ці працягвалі б галадоўку?
– Не магу сказаць адназначна, бо і адвакат быў супраць маёй акцыі пратэсту, і сям’я. Але я сказаў начальніку медыцынскай часці ў ізалятары і яе адміністрацыі прыкладна так: нават калі будзеце прымусова ставіць мне кропельніцы, буду працягваць галадоўку. Мне пагражалі нейкія ўколы ставіць і, магчыма, зрабілі б зомбі, які не мае волі. Не магу сказаць, што было б далей.
Але ўпэўнены, што галадоўка дапамагла таму, што маю справу не зацягвалі і ў гэты момант я на волі. Значыцца, ні пра што шкадаваць не варта. А што далей – час пакажа.
– Ігар, у вас трое дзяцей. Таксама, відаць, перажывалі за тату?
– Безумоўна. Я ў першы ж дзень, як толькі выйшаў на волю, сказаў дзеткам: «Давайце з такой нагоды замовім піцу. Вы будзеце есці, а я за гэтым буду назіраць».
На гэтыя выхадныя таксама зрабіў ім сваю любімую страву – пасту, якую не гатаваў гадоў дваццаць. Усе былі неверагодна задаволены!
Дзеці, натуральна, крыху адышлі, бо апошнім часам знаходзіліся ў стрэсе. Хаця мы ім пакуль не кажам, што мне ў хуткім часе трэба будзе зноў пакінуць дом і паехаць на «хімію». Але, думаю, падчас апеляцыі мы яшчэ пазмагаемся ў судзе.
– А на які судовы вырак вы разлічвалі?
– Станцаваць перад міліцыяй без штаноў – гэта быў радыкальны перформанс. Зразумела, што на штраф не разлічваў, але меркаваў, што за такі бякрыўдны ўчынак дадуць максімум 15 сутак адміністрацыйнага арышту.
А вось паўтара года «хіміі» за танец без штаноў – гэта пераходзіць усе межы. Таму прысуд быў для мяне нечаканы, і прыняць яго было вельмі цяжка.
Зрэшты, пра якое правасуддзе сёння можна казаць? Дзясяткі тысяч чалавек ужо зведалі яго на сабе, бо не закон вырашае, апраўдаць чалавека ці адправіць яго за краты, а пэўныя людзі. І тут трэба альбо ўцякаць з краіны, альбо прыстасоўвацца да сённяшніх беларускіх рэалій. Сёння рэпрэсіўная сістэма стараецца перамалоць усіх – і старых, і маладых.
– У вас не было жадання з’ехаць з краіны да лепшых часоў?
– За два дні да затрымання я размаўляў з адным сваім знаёмым, і ён мне прапанаваў такі ж варыянт, калі даведаўся пра мае апасенні наконт арышту. Я яму тады адказаў так: «А чаму я павінен бегчы з краіны, калі дакладна ведаю, што нічога сур’ёзнага не парушаў?»
Я нікога не падбухторваў да нейкіх гвалтоўных дзеянняў, а казаў, што трэба прытрымлівацца закона. І калі ў Асноўным законе напісана, што людзям гарантавана права на мірныя сходы і выказванне сваёй пазіцыі, то гэта прыдумаў не я.
І што б мне ні прыпісвалі, я ніякага злачынства не здзяйсняў. Таму чаму павінен некуды з’язджаць? Я хачу жыць у Беларусі, хачу дыхаць гэтым паветрам. А мае ўнутраныя погляды і маю пазіцыю ніхто не зменіць.
Публікацыя – з № 23 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Сёння ў Купалаўскім плануюць паказаць „Паўлінку”

maintext:
Афіша купалаўскага тэатра на сакавік. На сцэне два спектаклі — «Паўлінка» Янкі Купалы і «Вечар» Аляксея Дударава. Адноўленую класічную пастаноўку па п’есе Янкі Купалы плануюць паказаць 3 сакавіка — яго граюць акцёры, якія прыйшлі на месца купалаўцаў, што звольніліся на знак пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў, піша Рацыя.
Раней міністр культуры Анатоль Маркевіч казаў, што ў трупу прынялі студэнтаў універсітэта культуры і акадэміі мастацтваў. А 19 лютага абноўленую «Паўлінку» паглядзеў Аляксандр Лукашэнка, тады прагучала: «яна стала лепей, чым была».
Тэатральны крытык Аляксей Стрэльнікаў асцярожна каментуе гэту падзею, кажа, што трэба паглядзець і прафесійна ацаніць:
— Вельмі асцярожна хацеў бы ставіцца да гэтай працы. Вельмі цікава адкінуць вось проста ўсе гэтыя грамадскія і паглядзець на гэта прафесійна. А як вось там гэта спрацавана? Як там было сказана на пазамінулым тыдні, што атрымалася яшчэ лепш, чым было. Я хацеў бы даць гэтаму падрабязную экспертызу. «Паўлінка» — усё ж вельмі важны спектакль, ён не такі просты, як шматлікім здаецца.
«Паўлінка» — спектакль-брэнд купалаўскага тэатра. Яго прэм’ера ў пастаноўцы заслужанага дзеяча мастацтваў БССР Льва Літвінава адбылася ў 1944 годзе ў Томску, дзе тэатр знаходзіўся ў эвакуацыі. Штогод менавіта гэтым спектаклем пачынаўся новы сезон нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Янкі Купалы.
На сакавік у рэпертуары таксама запланаваны спектакль «Вечар» паводле Дударава. Там граюць акцёры са старэйшага пакалення (Генадзь Аўсяннікаў, Тамара Міронава), якія пасля падзеяў восені 2020 года засталіся ў тэатры.
Поделиться ссылкой: