title: Эдуард Занкавец пераязджае ў Новакузнецк?

maintext:
У расійскіх СМІ з’явілася інфармацыя, што вядомы беларускі трэнер узначаліць новакузнецкі «Металлург».
У мінулых двух сезонах 51-гадовы Эдуард Занкавец працаваў галоўным трэнерам «Дынама» з Санкт-Пецярбурга.
У 2020 годзе піцерскае «Дынама» заваявала «серабро» ў першынстве ВХЛ, хаця з-за пандэміі турнір прайшоў у скарочаным варыянце. У гэтым сезоне падначаленыя Занкаўца дайшлі да паўфіналу Кубка Пятрова, дзе ў сямі матчах у драматычнай барацьбе саступілі будучаму чэмпіёну «Югры».
Адным словам, камандзе не хапала зусім трохі, каб святкаваць перамогу, але не атрымалася. Эдуард Занкавец не хавае, што мэта не дасягнута.
– У любым выпадку заўсёды можна выступіць лепш, – кажа Эдуард Канстанцінавіч. – Калі браць сезон у цэлым, то рэдка бывае так, што каманда праходзіць яго на адной хвалі па нарастаючай. У нас былі няпростыя часы, але мы змаглі іх пераадолець. У першую чаргу – з-за класнага калектыву.
Мы ведалі, якія кампаненты ў нас кульгаюць, і іх трэба падцягнуць. Былі пэўныя змены ў складзе, якія не заўсёды хутка даюць вынік, таму прыйшлося дзесьці пацярпець.
Але апошнія 15 матчаў чэмпіянату былі аднымі з лепшых у лізе. Цяжкасці ў рэгулярным сезоне нас загартавалі, гэта нам пайшло на карысць.
У СМІ пасля гэтага з’явілася інфармацыя, што «Дынама» не падоўжыць кантракты адразу з чатырма беларускімі спецыялістамі – галоўным трэнерам Эдуардам Занкаўцом, яго асістэнтам Сяргеем Громавым, а таксама двума трэнерамі па агульнафізічнай падрыхтоўцы: Дарынай Былінай і Уладзіславам Занкаўцом – сынам настаўніка каманды.
І амаль адразу ж прыйшло паведамленне, што Эдуард Занкавец без працы не застанецца – ён узначаліць новакузнецкі «Металлург», які таксама выступае у ВХЛ. Маўляў, на гэтай пасадзе беларус павінен змяніць Яўгена Папіхіна.
Праўда, на гэты момант на сайце «Металлурга» галоўным трэнерам каманды пакуль значыцца Папіхін, а на сайце піцерскага «Дынама» – Занкавец. Самі спецыялісты пакуль устрымліваюцца ад каментарыяў, каб не бегчы наперадзе цягніга, але, мяркую, у бліжэйшы час кропкі над «і» будуць расстаўлены…
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Я спрабаваў спыніць гвалт", - у Гомелі асудзілі маладога "рабацягу" за сцяг на пустцы і падазроныя прылады

maintext:
Суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Алеся Осіпава 18 мая пакарала Яўгена Зялкоўскага (чатырма?) гадамі зняволення ў калоніі агульнага рэжыму. Трыццаціаднагадовы гамяльчанін прызнаны віноўным у «злосным хуліганстве» – паводле часткі 2 артыкула 339 Крымінальнага кодэкса.
Бомба, якой не было
Летась у кастрычніку прэс-сакратар МУС Вольга Чамаданава паведаміла, што ў Гомелі «сілавікі знайшлі самаробнае прыстасаванне, падобнае на бомбу». Апроч таго, у ноч на 26 кастрычніка «ў гомельскім Telegram-чаце апублікавалі фотаздымак БЧБ-сцяга», які ўстанавілі ў раёне возера Абкамаўскае. Бел-чырвона-белы сцяг стаў сімвалам пратэсту.
«Супрацоўнікі АМАПа, якія выехалі на месца, звярнулі ўвагу на закапаны пад дрэўкам прадмет. Ён быў схожы з выбуховым прыстасаваннем», – пісала Чамаданава.
Выклікалі і сапераў – яны дасталі падазроны прадмет, які, паводле афіцыйнага паведамлення, можна было прыняць за выбуховую прыладу.
Следчыя завялі крымінальную справу за «асабліва злоснае хуліганства». Пачаліся пошукі асобаў, датычных да гэтага хуліганства. Зялкоўскага затрымалі ў студзені. Па словах Яўгена, яго моцна збілі, патрабавалі прызнання не толькі наконт устаноўкі бел-чырвона-белага сцяга, але і падпале шапіка «Табакерка».
Нядзельны сюрпрыз
Дзяржабвінаваўца з пракуратуры Данчанка запрасіў для абвінавачанага 4 гады зняволення. Казаў на судзе, што ў дзеяннях Яўгена бачыцца намер на грубае парушэнне грамадскага парадку. Ён двойчы ўсталёўваў бел-чырвона-белы сцяг са знешне небяспечнай прыладай, выбіраў для гэтага нядзельныя дні, калі ў горадзе праводзіліся «незаконныя мітынгі».
Насамрэч гэта быў нават не стандартны сцяг, а белае палотнішча з намаляванай пасярэдзіне малінавай паласою, а ў скрынках знаходзіліся пара падшыпнікаў, пустая петарда ды карыкатура на АМАП. Нават эксперт-тэхнік па выбуховых рэчывах на адным з судовых пасяджэнняў адзначыў: «Адзінае, што могуць паразіць гэтыя прыстасаванні – гэта толькі чыёсьці ўяўленне».
Абвінавачванне ў «асабліва злосным хуліганстве» ўрэшце змянілі на «злоснае хуліганства» – з часткі 3 артыкула 339 КК на частку 2, якой прадугледжана адказнасць да 6 гадоў пазбаўлення волі, а не да 10, як раней.
Пра хулігана і герояў
Напярэдадні прысуду ў апошнім слове Яўген Зялкоўскі сказаў, што ён – «звычайны рабацяга, любіць сваю краіну і свой народ, і як грамадзянін сваёй краіны мае права супрацьстаяць гвалту». І працягваў: «За той час, які я правёў у СІЗА, я яшчэ раз пераканаўся, наколькі ў нас добрыя людзі. Зусім незнаёмыя пісалі мне лісты, прапаноўвалі дапамогу маёй сям’і. Калі гэты прыгожы мірны народ супрацоўнікі міліцыі збіваюць і труцяць газам, я не магу заставацца раўнадушным. Мае ўчынкі могуць падасца камусьці дзіўнымі і смешнымі. Ну і што. Я рабіў хоць штосьці, каб спыніць гвалт. І ў той дзень нікога не затрымалі і не пабілі. Я хуліган пасля гэтага, а яны хто – героі?».
Спасылаючыся на існуючае заканадаўства, Яўген заявіў, што «не ўчыняў хуліганства», бо “не парушаў грамадскі парадак, нікога не патурбаваў”. Абвяргаў некаторых сведкаў і “дастатковасць доказаў” у справе, згадваў пра маніпуляцыю рэчавымі доказамі і здымкамі. Казаў таксама, што ў яго дзеяннях няма і «палітычнай варажнечы», у чым вінаваціў пракурор.
«Напэўна, яе (варажнечу) можна згледзець у дзеяннях тых, хто, збіваючы мяне, крычаў мне ў твар: «бэчэбэшная поскудзь!». Напэўна, палітычнай варажнечы больш у дзеяннях супрацоўнікаў органаў, якія, пасля майго змяшчэння ў ІЧУ, хлусілі ў твар маёй цяжарнай жонцы, што не ведаюць, дзе я знаходжуся», – зазначыў Зялкоўскі.
Віны сваёй у хуліганстве ён не прызнаў, заявіў: «Усё гэта ліпа ад пачатку і да канца».
Сястра Зялкоўскага Надзея, якая прысутнічала на судзе, распавяла, што лепшага брата яна не ведае. Ён любому паспрыяе і дапаможа. Яўген скончыў Беларускі аграрна-тэхнічны ўніверсітэт і аспірантуру. Працаваў наладчыкам станкоў у прыватнай фірме.
Жонка Яўгена Зялкоўскага Юля плакала ў зале суда. А перад гэтым расказала журналісту «Народнай Волі»:
«Муж у інтэрнэце пабачыў, як несправядліва паступаюць сілавікі з беларускім народам – ганяюць, б’юць ні за што. Раман Бандарэнка загінуў, Аляксандр Віхор… Муж хацеў, каб амапаўцы хоць крыху задумаліся над тым, што яны робяць. Ён хацеў нейкім чынам пераключыць увагу сілавікоў з гвалту над людзьмі на ахову правапарадку. У Жэні і ў думках не было камусьці рэальна нашкодзіць».
У маладой пары ў ліпені мае нарадзіцца дзіця, і Яўген быў сур’ёзна занепакоены тым, якая краіна дастанецца новаму пакаленню.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Памёр Станіслаў Гусак, аўтар праекта Балта-Чарнаморскага нафтавага калектара

maintext:
На 72-м годзе ад інсульту памёр Станіслаў Гусак, аўтар праекту Балта-Чарнаморскага нафтавага калектара, паведамляе «Радыё Свабода».
Інжынер-энергетык Станіслаў Гусак быў адным са стваральнікаў дэмакратычнага руху ў Беларусі на мяжы 80-90 гадоў, з’яўляўся намеснікам старшыні Аб’яднанай дэмакратычнай партыі Беларусі.
З 1993 года ўваходзіў у склад Ценевага кабінета Апазіцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га склікання, быў у камандзе Зянона Пазняка на прэзідэнцкіх выбарах 1994 года.
Станіслаў Гусак быў аўтарам праекта Балта-Чарнаморскага нафтавага калектара, які ў выпадку ягонай рэалізацыі пазбавіў бы Беларусь ад паліўнай залежнасці ад Расіі.
З кнігі Сяргея Навумчыка «Дзевяноста трэці»:
«… 15 ліпеня 1993 года ў Доме літаратара за паўтара дзесяцігоддзя яго існавання ці не ўпершыню адбыўся форум, дзе пра літаратуру не было сказана ні слова. Тое, пра што гаварылі, з большай верагоднасцю можна было ўявіць у якім-небудзь энергетычным ведамстве ці ў праектным інстытуце.
Некалькі дзясяткаў эканамістаў, інжынераў, праекціроўшчыкаў, навукоўцаў у энэргетычнай і нафтавай сферы сабраліся на міжнародную канферэнцыю краін Балта-Чарнаморскага рэгіёну «Шляхі пераадолення паліўна-энергетычнага крызісу».
… У сваім выступе Станіслаў Гусак абгрунтаваў неабходнасць стварэння Балта-Чарнаморскага нафтавага калектара (БЧНК) найперш энергетычнай залежнасцю ад Расіі.
«Аднабаковы арыенцір на пастаўку нафты з Усходу прывёў да таго, што Беларусь цяпер не мае сродкаў дастаўкі нафты акрамя як з’вязаных з Расіяй», — сказаў ён.
Таксама Гусак прывёў прыклады неадэкватнага, зусім не на карысць Беларусі, гандлёвага абмену з Расіяй.
«За адну тону расійскай нафты Беларусь пастаўляе ў Расію каля трох тон калійных соляў, тады як на сусветным рынку цана адной тоны нафты эквівалентная цане дзьвюх тонаў калійных соляў. За трактар Мінскага трактарнага заводу, рэалізаваны, напрыклад, у Кітаі, можна набыць па сусветных цэнах 110–120 тон нафты, за той самы трактар, пастаўлены ў Расію, Беларусь атрымлівае 72 тоны нафты».
Прыгадаў Станіслаў Гусак і ўнёсак Беларусі ў нафтавую сістэму Расіі: «Акрамя таго, штогадовыя ўнёскі Беларусі ў развіцьцё інфраструктуры Заходняй Сібіры складаюць дзясяткі мільярдаў рублёў. Беларусь штогод у месцах здабычы нафты пракладае 70 кіламетраў дарог, узводзіць 6 000 квадратных метраў жылля, будуе дзіцячыя садкі, школы, шпіталі, вядзе буравыя работы і гэтак далей. Агульны аб’ём штогадовых выкананых работ без кошту матэрыялаў складае 11 мільярдаў рублёў, а з улікам матэрыялаў і іншых расходаў — 65–75 мільярдаў рублёў. Гэта каля 70 мільёнаў долараў».
Выснова Гусака была сенсацыйнай: Беларусь набывае расійскую нафту па цэнах удвая вышэйшых за сусветныя. Мушу сказаць, што такія лічбы (а 70 мільёнаў у 1993 годзе былі вялізнай сумай) Кебіч дэпутатам не называў, калі казаў, што «без Расіі не пражыць».
А ў якасці выйсця прапаноўвалася стварэнне краінамі ўласных інжынерных камунікацый, якія б дазвалялі набываць і транспартаваць нафту па сваіх тэрыторыях з іншых нафтаздабываючых краінаў.
Існавала некалькі варыянтаў агульнага нафтавага комплексу, найлепшым выглядаў той, пры якім можна было абмінуць расійскую Ўнечу, злучыўшы ўмоўны «паўднёвы» і «паўночны» ўчасткі нафтаправодаў перамычкай. Па тэрыторыі Ўкраіны яна б пралягала на 482 кіламетры, па Беларусі — на 145 кіламетраў. Што да Ўкраіны, дык пры такім варыянце патрабавалася б будаўніцтва на яе тэрыторыі дадатковых чатырох памповачных станцыяў.
Агулам, стварэнне комплексу, у залежнасці ад варыянтаў, каштавала б ад 113 да 182 мільёнаў долараў.
Заўважу, што ў 1993 годзе гэтая лічба ўяўлялася астранамічнай. У параўнанні з памерамі запазычанасцяў Расіі, якія Беларусь і Ўкраіна назапасяць за наступныя дзесяцігоддзі — гэта хіба што толькі працэнты ад гэтых крэдытаў. Аднак ужо тады, у ліпені 1993-га, агульны настрой удзельнікаў канферэнцыі быў такі: трэба ісці на гэтыя страты, бо яны дазволяць у будучыні зэканоміць значна большыя сродкі».
Поделиться ссылкой:


title: Гендырэктар нарвежскай кампаніі выйшаў на сувязь з салігорскімі страйкамаўцамі

maintext:
Нагадаем: нарвежская кампанія Yara – адзін з буйнейшых сусветных пастаўшчыкоў мінеральных угнаенняў і адзін з ключавых кліентаў Беларускай калійнай кампаніі.
Апошнім часам Yara імкнулася дасягнуць пазітыўных змен праз дыялог з кіраўніцтвам Беларускай калійнай кампаніі і «Беларуськалія».
Раней страйкам «Беларуськалія» звярнуўся да нарвежскай кампаніі з просьбай не падпісваць кантракт да выканання кіраўніцтвам прадпрыемства вылучаных страйкамаўцамі патрабаванняў.
– Днямі па відэасувязі адбылася сустрэча з генеральным дырэктарам Yara Свенсам Турэ Холзетэрам пры ўдзеле карпаратыўнага прадстаўніка кампаніі Гейра А.Сундбо, – распавёў «Народнай Волі» лідар страйкама ААТ «Беларуськалій» Анатоль БОКУН. – Гэта, дарэчы, была ініцыятыва нарвежскага боку.
Мы праінфармавалі нарвежцаў пра падзеі, якія адбываліся з удзельнікамі страйку пасля 1 сакавіка (у гэты дзень апошні раз была відэасувязь), а гендырэктар Yara паведаміў нам навіну: іх прадстаўніка вырашана дэлегаваць у Салігорск. На «Беларуськаліі» ён будзе знаходзіцца і маніторыць сітуацыю каля паўгода.
Трэба адзначыць, што прадстаўнікі нарвежскай кампаніі ўжо праводзілі на прадпрыемстве аўдыт сістэмы аховы працы, і я папрасіў паказаць нам вынікі праверкі. Пакуль такую інфармацыю нам не прадаставілі.
– Чым канкрэтна будзе займацца прадстаўнік кампаніі Yara на «Беларуськаліі»?
– Відаць, проста назіраць за сітуацыяй. У нарвежцаў пэўны план ужо ёсць, і яны яго прытрымліваюцца.
– Раней вы звярталіся да нарвежскай кампаніі з просьбай не падпісваць кантракт да выканання кіраўніцтвам прадпрыемства вылучаных страйкамаўцамі патрабаванняў. Ёсць нейкі адказ з гэтай нагоды?
– Наколькі мы зразумелі, яны якраз-такі дзейнічаюць па сваім плане, і калі гэтыя дзеянні ні да чога не прывядуць, эфекту не будзе, то альбо нарвежцы скасуюць кантракт, альбо кіраўніцтва «Беларуськалія» прызнае, што няма перспектыў для далейшага дыялогу, супрацоўніцтва і пошуку кампрамісных рашэнняў.
Генеральны дырэктар Yara Свенс Турэ Холзетэр кожны раз нагадвае, што скасаванне кантракта – гэта сыход назаўсёды. Таму нарвежцы і імкнуцца ўсё-такі знайсці кампраміс.
– Прадстаўнікі страйкама ў дыялог паміж кіраўніцтвам нарвежскай кампаніі і «Беларуськалія» не ўключаны?
– Мы казалі, што для ўсебаковага і аб’ектыўнага разгляду пастаўленых пытанняў трэба ўключыць у перамоўны працэс удзельнікаў страйку, але пакуль у прадстаўнікоў нарвежскай кампаніі наша ініцыятыва, скажам так, не знаходзіць разумення.
Свенс Турэ Холзетэр падчас апошняй сустрэчы заявіў, што фармат дыялогу не прадугледжвае ўдзелу ў ім нашых прадстаўнікоў. Хаця гэта, безумоўна, няправільна.
Публікацыя – з № 34 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Інжынера-фізіка пакаралі за "хуліганства" са сцягам

maintext:
Суддзя Цэнтральнага раёну Гомеля Віктар Казачок 15 траўня пакараў інжынера-фізіка Кірыла Брыгу адным годам і шасцю месяцамі абмежавання волі без накіравання ў папраўчую калонію адкрытага тыпу. Інакш кажучы, прысудзіў маладому інжынеру паўтара гады хатняй «хіміі». Акрамя таго Брыга павінен сплаціць 863 рублі працэсуальных выдаткаў.
Крымінальная справа за «хуліганства» паводле часткі 2, артыкула 339 КК была распачата супраць Кірыла Брыгі за тое, што 16 жніўня, на цэнтральнай плошчы Гомеля, ён прыняў удзел у замене афіцыйнага чырвона-зялёнага сцяга на бел-чырвона-белы.
Дзеянні гараджан, якія выйшлі ў жніўні на плошчу пратэставаць супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў і замянілі афіцыйны сцяг на нацыянальны, следства расцаніла як наўмыснае хуліганства, выказванне свавольства, грэбаванне нормамі маралі, «яўную непавагу да грамадства, парушэнне грамадскага парадку з выключным цынізмам».
У апошнім слове 23-гадовы інжынер раскаяўся, запэўніў, што «болей ніколі не будзе ўчыняць злачынстваў і парушаць закон». Прасіў «не караць строга і даць магчымасць працаваць на карысць грамадства».
Пакаранне цалкам адпавядае запыту дзяржабвінаваўцы з гарадской пракуратуры Алесі Жураўлёвай.
Цяперашняя крымінальная справа за «хуліганства» са сцягам на плошчы Леніна – другая па ліку. У лістападзе мінулага года за замену афіцыйнага сцяга быў асуджаны на два гады «хіміі» з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу 26-гадовы гомельскі прадпрымальнік Георгій Васіленка. Акурат яму дапамагаў Кірыла Брыга.
Больш жорсткі прысуд Васіленку вынесены праўдападобна таму, што ён не прызнаў свае дзеянні хуліганствам. На пачатку СК сапраўды пачынаў крымінальную справу супраць Васіленкі на падставе артыкула 370 – як за здзек над дзяржаўнымі сімваламі, а пасля перакваліфікаваў на артыкул 339 – «злоснае хуліганства», пакаранне за якое больш суворае. Пракуратура падтрымала такую перакваліфікацыю. Але нават у крымінальнай справе Брыгі дзяржабвінаваўца Жураўлёва зазначала, што «узняты дзяржаўны сцяг увасабляў квітнеючую стабільную Беларусь. Зняцце яго з’явілася непавагай да дзяржаўнага сцяга», што падпадае пад прыкметы менавіта здзеку над дзяржаўнымі сімваламі.
За працэсам над 23-гадовым інжынерам Кірылам Брыгам, а раней і за судом над Васіленкам, назіраў грамадскі актывіст і палітык Васіль Палякоў.
«Я не бачу ва ўчынках маладых гамельчан складу хуліганскага злачынства. Гэта палітычна матываваныя справы, пераслед людзей за іх перакананні, за іх імкненні да свабоды, дэмакратыі – да таго, каб над Беларуссю луналі нацыянальныя бел-чырвона-белыя сцягі, а не былі нейкія штучна прыдуманыя сімвалы, якія не маюць ніякага дачынення да гісторыі Беларусі. Замена сцяга ў жніўні адпавядала сітуацыі, настрою, адпавядала таму, што людзі, што ссінелымі пальцамі трымаюцца за ўладу, прайгралі выбары і не могуць прэтэндаваць на тое, каб навязваць сваю волю і свае сімвалы», – сказаў журналісту «Народнай Волі» грамадскі актывіст Палякоў.
Анатоль ЛІПСКІ.
Поделиться ссылкой:


title: Скокі на “Фальксвагене”

maintext:
У Ельску, што на Гомельшчыне, 23-гадовы мясцовы хлопец вырашыў на вачах сваёй маладой сімпатыі пераўзысці самога Жана-Клода Ван Дама, амерыканскага акцёра, рэжысёра і культурыста. Не, ён не стаў садзіцца ў “шпагат” паміж дзвюма машынамі, а проста забраўся на дах чужога “Фальксвагена” і пусціўся ў скокі.
Тое было ноччу. Не вядома дакладна, ці была ў захапленні ад такога “нумара” знаёмая дзяўчына хлопца, а вось гаспадару легкавіка скокі дакладна былі не даспадобы. Сляды ад ног і рук на капоце, увагнутасці на даху выклікалі толькі абурэнне. Уладальнік “Фальксвагена” звярнуўся ў райаддзел міліцыі.
Як паведамляе мясцовая газета “Народны голас”, спецыялісты экспертнага сектара па Ельскаму раёну Мазырскага міжраённага аддзела Дзяржкамітэта судовых экспертыз выявілі на машыне і ўзялі на даследаванне адбіткі рук. Праз аўтаматызаваную дактыласкапічную індэнтыфікацыйную сістэму “ДАКТА-2000” было ўстаноўлена, што адбіткі належаць жыхару Ельска 1998 года нараджэння. Супраць маладзёна заведзена крымінальная справа. Не за скокі, канешне, а за псаванне чужой маёмасці.
Анатоль ЛІПСКІ
Поделиться ссылкой:


title: "Нармальная з'ява". Выплата прэміі гатоўкаю, на лавачцы

maintext:
9 траўня ў Лідзе была заўважана чарга людзей, якія па спісах атрымоўвалі грошы. Відэа разышлося па сацсетках. Гледачы роліка высветлілі, што на відэа патрапілі работнікі будаўніча-мантажнага трэсту № 19.
Еўрарадыё даведалася, хто і каму плаціў 9 мая каля Кургана Бессмяротнасці ў Лідзе. На відэа бачна, як чатыры жанчыны з чырвона-зялёнымі стужачкамі, раздаюць людзям, паводле спісаў, па 30 рублёў.
Зрэшты, у прафсаюзе БМТ-19 свая версія падзей. Маўляў, грошы сапраўды раздавалі. Але не за ўдзел у масавым мерапрыемстве, а як прэмію да свята.
— Мы нічога крымінальнага не зрабілі. Па загадзе прэміявалі людзей, як на Дзень будаўніка, як на 8 сакавіка. Гэта нармальна, многія арганізацыі так робяць. А мы затупілі, што не на картку пералічылі? — пытаецца Алена Салуянова, старшыня прафкама БМТ-19. — Нічога дрэннага мы не рабілі, у нас і загад ёсць. Гэта ў нас усё жыццё практыкуецца. З нейкай лухты вось так вось зрабілі такую бязглуздзіцу.
— А як атрымалі выплату тыя, хто не прыйшоў на свята, калі вы выдавалі пад роспіс?
— Ну, мы ўжо з нашымі работнікамі самі разбяромся. Я не хачу… А то вы мне зноў перакруціце ўсё, зробіце нас зладзеямі, — кажа Салуянава. — Вы гэта таксама інтэрв’ю будзеце выстаўляць у інтэрнэт, як і ўсе астатнія?
Яшчэ ў Дзень Перамогі чытачы Еўрарадыё выявілі падабенства паміж адной з “жанчын з лавачкі” і сябрам прафкама БМТ-19 Ларысай Ухалавой. Другая жанчына падобная на бухгалтарку арганізацыі Ганну Сяліцкую.
— Дык гэта бухгалтэрыя раздае. І на Дзень будаўніка раздае. Так калісьці ў Доме культуры было. Арандуем ДК, пад роспіс кожнаму чалавеку. Гэта на свята, гэта нармальная з’ява. Нічога дрэннага і крымінальнага мы не рабілі, — працягвае Алена Салуянава.
У аператыўным каментары райвыканкама гаворыцца, што жанчыны, якія раздаюць грошы, не маюць дачынення да арганізацыі свята. І наогул, гэта ўсё можа быць правакацыяй. Але ў многіх, хто паглядзеў відэа, думкі паўсталі супрацьлеглыя. Бо час ад часу на мерапрыемствах, арганізаваных уладамі, заўважаюць раздачу грошай. А пасля сакавіцкага пікету каля амбасады Украіны ў Мінску ўдзельнікі акцыі строем занеслі сцягі ў бліжэйшае аддзяленне Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі.
Па словах Алены Салуянавай, у райвыканкаме пра раздачу грошай не ведалі. Чыноўнікі самі высветлілі падрабязнасці пазней.
— Так, вядома, дырэктару тэлефанавалі. Дайшло да адміністрацыі. Так нядобра зрабілі, паступілі. Я ведаю, што іншыя арганізацыі — яны хітрэйшыя, яны пералічылі на картку. Але ў нас жа гатоўка.
— Ну вы, напэўна, пасля гэтага не будзеце так “палеўна” рабіць?
— У нас напісана ў калектыўным дагаворы, што і наяўны, і безнаяўны разлік. Усё гэта законна ў нас зроблена. Проста такія людзі бессаромныя ўзялі і так зрабілі. Непісьменна напісалі.
Поделиться ссылкой:


title: Віктар Марціновіч: Чым скончыцца сітуацыя з TUT.by

maintext:
Пісьменнік Віктар Марціновіч разважае на budzma.by пра магчымае развіццё падзей вакол парталу TUT.by.
Я бачыў, як закрывалася папяровая «БДГ». Як тое самае адбывалася з «Імем», з часопісам «Кур’ер» Ігара Герменчука.
Як прыпынялі існаванне незалежная FM-радыёстанцыя 101.2 — «у мэтах пазбягання перашкодаў на РТС «Алтай».
Як стопілі праграму «Праспект» на ТБ з яе вядоўцам Паўлам Шараметам.
Як выкідалі незалежныя газеты з «Белсаюздруку» і як скарачалі падпісныя каталогі роўна на колькасць папулярных недзяржаўных выданняў.
То ведаю, што істотна ў такіх выпадках, а што неістотна.
Неістотным ёсць афіцыйнае абгрунтаванне.
Бо «прад’явіць» можна што заўгодна, у гэткай краіне любая прэтэнзія — нават самая сюрная — можа стаць апошняй.
Неістотным таксама з’яўляецца пытанне «за што дакладна». Яны займаліся незалежнай журналістыкай — вось за што.
Тое, што ў ТУТ.by прыйдуць, стала зразумела прыкладна ў ліпені 2020-га, калі рэдакцыя (і ўласнікі!) занялі прынцыповую і вельмі годную пазіцыю да падзеяў, якія разгортваліся ў краіне.
Важнае ў такіх выпадках пытанне: гэта стрэл у паветра ці ў галаву?
Папярэджанне ці ліквідацыя?
Дык вось, на жаль, увесь мой вопыт падказвае, што мы мусім сказаць вялікі дзякуй гэтаму папулярнаму, прыстойнаму і вельмі рэспектабельнаму рэсурсу.
Таму што, у адрозненне ад папярэдняй позвы, гэта ўжо не папярэджанне.
Гэта — усё.
Далей прынцыповай ёсць дакладная стратэгія ліквідацыі TUT.by.
Да моманту, пакуль не пачалася блакада рэсурсу, я быў упэўнены, што праводзіцца спецаперацыя пад назвай «прымусовая змена ўласніка».
Прычыны для абірання гэтай стратэгіі — дзве.
Па-першае, эканоміка менш таксічная для знешніх назіральнікаў, хаця на пазіцыю ЕС і ЗША ў Беларусі канчаткова і даўно забілі.
Па-другое, і гэта важнейшае, — фізічнае прыпыненне працы сайта не гарантуе перамогі над кантэнтам, які гэты сайт генераваў. Бо акрамя сайта ёсць яшчэ сацыяльныя медыя, ёсць ТГ-канал з дзясяткамі тысяч чытачоў. І калі пайсці натаптанай сцежкай і абвясціць сайт TUT.by «экстрэмісцкім» — гэта не спыніць, а толькі запаволіць разыходжанне кантэнту.
Таму ўдар пайшоў па кішэні. Яны думаюць, што сумленне ўсіх, хто рабіў TUT.by, можна калі не купіць, дык перакупіць.
Пра тое, што рыхтуецца змена ўласніка, у першыя дзве гадзіны казала ўсё.
Напрыклад — што адначасова прыйшлі ў Av.by і Hoster.by.
Што сфармуляваныя прэтэнзіі тычыліся асаблівага статусу TUT у межах Парку высокіх тэхналогій. Што казалася пра «выкарыстанне дзяржаўнай падтрымкі», а таксама «шкоду, нанесеную ў асабліва буйных памерах».
Звычайна ў Беларусі гэта азначае замыканне ўласнікаў і ўсіх датычных да эканамічнага існавання прыбытковай кампаніі ў СІЗА ажно да часу, калі яны, па-першае, «кампенсуюць шкоду», а па-другое — непублічна пагодзяцца свой бізнес аддаць.
І я нават магу сабе ўявіць кола патэнцыйных новых уласнікаў партала — гэта будуць найменш таксічныя з набліжаных да сістэмы алігархаў, каб захаваць хаця б малюткі шанец, што чытачы не заўважаць ці прабачаць.
Але як паказвае зноў такі вопыт, у выпадку з вялізнымі медыйнымі кампаніямі стратэгія, выпрацаваная для адціскання прыватных заводаў, рэстаранаў, рознічных сетак, не спрацоўвае.
Бо сутнасць дзейнасці іншая і калектыў іншы.
Яшчэ па вопыце НТВ (і пазней — Lenta.ru) мы ведаем, што частка рэдактараў абавязкова абвесціць пра свой сыход і забярэ з сабой найлепшых журналістаў. А тыя, што застануцца, здольныя будуць рабіць хіба што кантэнт «новага НТВ», з вусатымі дзядзечкамі, якія задуменна смакуюць серыйныя забойствы.
Гэта вядзе да таго, што шматабяцальны актыў зусім не радуе новых уласнікаў, зусім не радуе.
З іншага боку — тое ж НТВ паказала, што спадзявацца на гледачоў, на шматлікія пратэсты тых, што страцілі любімую крыніцу інфармацыі, беспадстаўна.
Бараніць НТВ у Маскве выйшла 7000 чалавек.
І НТВ проста не стала.
Так будзе і з TUT.by, калі праз 6 месяцаў нам прадставяць новы праект, «такі ж, як быў, толькі лепшы».
Наведванне ў яго будзе супастаўным з наведваннем ТГ-канала «Советская Белоруссія» пасля таго, як яго ўласніка знайшлі і змянілі.
З іншага боку, я бачу, што ў запасе ёсць і другі варыянт.
Пра гэта сведчыць тое, што ў прынцыпе абмежавалі доступ да сайта.
Трэба разумець, што кожную гадзіну блакавання новы патэнцыйны ўласнік страчвае напрацаваную TUT.by аўдыторыю.
І блакаванне падрывае ягоны патэнцыйны прыбытак, хай сабе і забяспечваючы маўчанне партала ў самы адказны час, калі ідзе пікавае наведванне і ёсць шанец паспець сфармуляваць сваю праўду.
І гэта можа сведчыць, што, калі дамовіцца з уласнікамі не атрымаецца, TUT.by як асяродак проста знікне, пойдзе туды ж, куды пайшлі 101.2, папяровая «БДГ» і праграма «Праспект» на ТБ.
Так ці інакш, мы проста цяпер — сведкі велізарнай страты, якая пакіне ў інфармацыйным ландшафце незагойную дзіру.
Поделиться ссылкой:


title: "Беларускі снайпер" - палітычны трылер пра Беларусь ад былога польскага пасла

maintext:
Былы польскі пасол Лешэк Шарэпка напісаў раман пра Беларусь. Падзеі ў кнізе «Беларускі снайпер» адбываюцца ў Беларусі пад кіраўніцтвам Аляксандра Лукавага.
У інтэрв’ю Радыё Свабодзе аўтар кнігі і былы дыпламат у Беларусі расказаў пра фікцыю і рэаліі ў сваёй кнізе, даў ацэнку падзеям у Беларусі, якія ўскалыхнулі свет, і патлумачыў прычыну крызісу ў беларуска-польскіх дачыненнях.
Лешэк Шарэпка – гісторык, дыпламат, пісьменнік. Шмат гадоў супрацоўнічае з Цэнтрам усходніх даследаванняў (Варшава), выкладае ў Цэнтры Усходняй Еўропы Варшаўскага ўніверсітэту. Працаваў у польскіх дыпламатычных установах у Маскве, Кіеве і Мінску. З 2011 да 2015 году быў паслом Польшчы ў Беларусі.
Кароткае апісанне кнігі ад выдавецтва «Sąsiedzi»:
Раман «Беларускі снайпер» прыцягвае найлепшыя ўзоры з раманаў Тома Клэнсі і Роберта Ладлэма. Ён ідэальна ўпісаны ў сучасную беларускую рэчаіснасць і, такім чынам, дазваляе лепш зразумець як сутнасць тамтэйшага рэжыму, так і матывацыю тых, хто не баіцца рызыкаваць сваім жыццём, каб яго зрынуць.
Аўтарытарная сістэма ставіцца да людзей інструментальна, змагаецца з іх салідарнасцю і незалежнасцю, манапалізуе праўду і навязвае ўласны кодэкс паводзін. У гэтым пераконваецца Алег Прыбылоўскі, верны ахоўнік беларускага прэзідэнта, які, сутыкнуўшыся з выбарам, вырашае змагацца, каб абараніць сваё вялікае каханне і захаваць пачуццё ўласнай годнасці.
Па дарозе ён сустракае Паўла Шарэта, журналіста, які шмат гадоў спрабуе раскрыць цёмныя сакрэты беларускага эскадрона смерці. Абодва кідаюць выклік цынічнаму і бязлітаснаму дыктатару.
Задача, якую ўзяў на сябе Алег, – выкрыць злачынную сістэму і выратаваць сваю дзяўчыну, – знаходзіцца на мяжы жыцця і смерці.
Лешэк Шарэпка пра кнігу:
«Людзі, якія прачытаюць гэтую кнігу, ня будуць мець ілюзіяў, з кім яны маюць дачыненне»
Я хацеў паказаць жыццё звычайных людзей у сучаснай Беларусі, тое, як палітычны рэжым уплывае на іхнае жыццё і як яны не да канца могуць сябе раскрыць. У кожны момант людзі могуць адчуць сілу гэтага рэжыму і адчуць сябе безабароннымі. І гэта бачна ў кнізе.
Раман спрашчае аўтару магчымасць выказацца. Калі вы пішаце навуковую кнігу, то вы павінны мець усе крыніцы, вы павінны ўсё правяраць, мець доступ да дакументаў. А ў Беларусі гэта немагчыма. Тым больш, што я пішу пра рэчы, якія для беларускай улады непрыемныя і яны б жадалі іх схаваць.
У кнізе я даў героям іншыя прозвішчы, але беларусы хутка зразумеюць, пра каго ідзе гаворка. Людзі на Захадзе, у Польшчы, не да канца разбіраюцца ў дэталях, і ім будзе складаней. Але справа ня ў прозвішчах, а ў тым, як гэтая сістэма працуе.
Гэтая сістэма мне трошкі нагадвае мафіёзную структуру, дзе ёсць адзін чалавек, ад чыіх рашэнняў залежыць усё. У выніку ўсё гэта працуе на яго, бо ягоная ідэалогія для людзей не прыцягальная. Ён глядзіць на людзей праз прызму сваіх інтарэсаў і намагаецца ацэньваць людзей праз тое, наколькі яны яму лаяльныя. Лаяльнасць для яго – гэта галоўны крытэр ацэнкі чалавека. І ў кнізе гэта бачна.
Быў такі польскі пісьменнік, які сказаў, што «толькі праўда цікавая». Я намагаўся выкарыстаць рэчы, якія я ведаў пра Беларусь. Але нельга казаць адкрыта, хто гэта зрабіў. У гэтых людзей ёсць магчымасць выкарыстаць судовую сістэму і спрабаваць нашкодзіць чалавеку. Гэта ўсё political fiction, я гэта прыдумаў. Прыдумаў, але з выкарыстаннем гэтых ведаў, якія я маю, рэчаў, якія дазнаўся, працуючы паслом у Беларусі. Але тады я ня мог пра іх гаварыць наўпрост, бо на такой пасадзе гэта немагчыма, у такой абстаноўцы.
Раман дапамог паказаць сутнасць сістэмы, якая ёсць у Беларусі. Думаю, што людзі, якія прачытаюць гэтую кнігу, ня будуць мець ілюзіяў, з кім яны маюць дачыненне.
Пра Беларусь:
«Калі будзе зручны момант, пратэсты лёгка ўспыхнуць ізноў»
У Беларусі, без сумневу, пануе аўтарытарная сістэма. Яна такой стала не адразу. Сутнасць яе ў тым, што яна замацоўваецца з часам. Чым даўжэй адзін чалавек прымае рашэнні, тым больш гэтая сістэма ўмацоўваецца і тым складаней з ёю змагацца. Для грамадства доўгая дыктатура мае такія ж наступствы, як для прыроды і Зямлі ядзерны выбух.
Маштаб пратэсту ў Беларусі стаў для ўсіх сюрпрызам. Усе лічылі, што гэта завершыцца, як і пяць гадоў таму, калі ў 2015 годзе прэзідэнт Лукашэнка ўмела кантраляваў сітуацыю ў краіне. Цяпер ён недаацаніў праціўнікаў, думаючы, што ўсё будзе як звычайна.
Цяпер вельмі складана элімінаваць свабодную інфармацыю. Усе маюць доступ да інтэрнэту. Сеціва можна, вядома ж, кантраляваць, але няма магчымасці абмежаваць усё. Разумныя людзі ў любым выпадку знойдуць інфармацыю.
Прапаганда, якая ёсць у Беларусі, перастала працаваць. Думаю, што нават тыя журналісты, якія ёю займаюцца, ужо ня вераць у тое, што самі кажуць. Гледачы гэта бачаць і чуюць, адчуваюць.
Эканамічная сітуацыя ў Беларусі не паляпшаецца такімі тэмпамі, як раней. Што ні кажы, прэзідэнт Лукашэнка ў той час карыстаўся даверам грамадства, дзякуючы таму, што навёў парадак на пачатку 90-х і намагаўся рэалізоўваць грамадскую дамову. Ён намагаўся дзяліцца тым прыбыткам, які быў. Гэта працавала 10–15 год, але людзі паглядзелі, што ў суседзяў, у якіх іншая сістэма, рэформы ідуць лепш і ўзровень жыцця ў іх вышэйшы, чым у Беларусі. І людзі падумалі, што Лукашэнка вешае ім локшыну на вушы і робіць з іх дурняў.
У 90-х ён казаў, што ў краіне ёсць адзін палітык, які ўсё вырашае, а людзі павінны яго слухаць і выконваць яго рашэнні. Спачатку гэта працавала. Але потым людзі пачалі казаць: а чым мы горшыя? Мы таксама павінны ўзяць лёс у свае рукі і павінны мець на гэта права. Людзі ўбачылі, што гэтая ўлада ня лічыцца з іх думкай, глядзіць на іх як на дзяцей.
Пакуль не атрымалася. Але пасля мінулага лета патэнцыял пратэстаў зрабіўся шырэйшы, чым раней. Калі будзе зручны момант, калі ўлада ізноў зробіць памылку, пратэсты лёгка ўспыхнуць.
Пра беларуска-польскія адносіны:
«Калі я працаваў паслом у Беларусі, то адчуваў варожасць часткі эліты адносна Польшчы»
Тое, што адбылося ў 80-х у Польшчы (узнікненне «Салідарнасці» і параза камуністаў. – РС), было ў іншай геапалітычнай сітуацыі. СССР губляў сілы і сродкі, каб уплываць на адносіны. Цяпер Расея, якая зʼяўляецца гарантам улады Лукашэнкі, намагаецца зноў пабудаваць сваю імперыю. І параза на заходнім фронце была б для Расеі вельмі непрыемнай. Яны спрабуюць гэтага не дапусціць.
У Польшчы ўсё ж была партыя, якая намагалася дзейнічаць паводле нейкай ідэалогіі. Там былі розныя плыні, фракцыі. У Беларусі ж ёсць адзін чалавек, які спрабуе дзейнічаць як мафіёзны бос. Ярузэльскі, які тады кіраваў, не глядзеў на Польшчу як на сваю ўласнасць. Ён быў прадстаўніком сілы, якая кіравала краінай. А Лукашэнка глядзіць на Беларусь як на сваю ўласнасць.
Лукашэнка сам загнаў сябе ў кут. Тое, што ён казаў раней, не дазваляе яму пайсці на дыялог з грамадствам. Ён да канца будзе цвердзіць, што гэта ён мае рацыю. У Польшчы такога не было. У нас заўсёды былі сілы, з якімі можна было размаўляць. Быў каталіцкі касцёл, які быў самастойнай сілай і меў падтрымку часткі грамадства і прадстаўляў яго думку.
Калі я працаваў паслом у Беларусі, то адчуваў варожасць часткі эліты адносна Польшчы. У нас былі нават праблемы з тым, каб знайсці ў Менску памяшканне для Фестывалю польскай мовы. У ніводнай дзяржаўнай установе гэта немагчыма было правесці. Лукашэнка неаднаразова казаў, што палякі ў Беларусі – гэта «пятая калона», а польскія ўлады нібыта рыхтуюць баевікоў у лагерах пад Варшавай. І гэта было акурат тады, калі я быў паслом.
Звычайна такі рэжым спрабуе знайсці факты, якія мабілізуюць грамадства вакол яго. Літва – невялікая краіна, і ніхто не паверыць, што яна будзе спрабаваць захапіць нейкую тэрыторыю Беларусі. А Польшча – вялікая краіна, у палякаў ёсць досвед сумеснай дзяржавы з беларусамі. Так палякі выйшлі на першае месца ў якасці нейкай пагрозы для беларускага рэжыму, якую можна паказаць публіцы.
Калі мы параўнаем колькасць ахвяраў у Бярозе Картускай і ў адным звычайным савецкім лагеры, то Бяроза выглядае на гэтым фоне як нейкі санаторый. Я б вельмі хацеў прачытаць кнігу беларускага гісторыка пра гісторыю Польшчы, каб гэта была аб’ектыўная кніга, якая ўлічвае розныя пытанні нашых супольных адносінаў. Гэтага вельмі не хапае.
У палякаў няма ніякіх планаў ісці захопліваць Беларусь. Мы, палякі, вельмі зацікаўленыя ў тым, каб нідзе не было зменаў межаў. Бо калі адбываюцца такія рэчы, то мы звычайна губляем. Мы б хацелі жыць у тых межах, якія ёсць, і негатыўна ставімся да ідэяў мяняць межы нават мірным чынам. У Польшчы няма сур’ёзнай сілы, якая б думала пра рэвізію межаў.
Поделиться ссылкой:


title: Новы Закон аб'яўляе сезон палявання на журналістаў адчыненым

maintext:
Сёння, 14 мая, на Нацыянальным прававым партале апублікаваны і ўступіў ў сілу Закон аб абароне персанальных дадзеных. Ён моцна змяняе ўмовы працы журналістаў. Аб тым як цяпер не патрапіць ў пастку новага закону і эфектыўна працаваць, распавядае юрыст, сябра БАЖ, Алег Мацкевіч.
Працу над праектам Закона “Аб персанальных дадзеных” Нацыянальны цэнтр заканадаўства і прававых даследаванняў (НЦЗПД) пачаў у 2018 годзе.
13 чэрвеня 2019 года праект быў прыняты Палатай прадстаўнікоў у першым чытанні. Прадстаўляючы дакумент, дырэктар НЦЗПД Вадзім Іпатаў сказаў:
“Прыняццё Закона “Аб персанальных дадзеных” дазволіць забяспечыць належны ўзровень абароны персанальных дадзеных у дзяржаве і будзе спрыяць развіццю бізнесу, гандлёва-эканамічных адносін Рэспублікі Беларусь з іншымі дзяржавамі».
У другім чытанні законапраект павінны былі разглядзець на сёмай сесіі Палаты прадстаўнікоў шостага склікання, якая завяршыла сваю працу 5 снежня. Але падчас мінулай кадэнцыі парламента закон так і не прынялі. Праект № 1238 змяніў сваю працоўную назву на “Аб абароне персанальных дадзеных” .
Новы закон закране літаральна ўсе сферы жыцця грамадства і дзяржавы, таму можна зрабіць пэўныя высновы пра прычыны, чаму затрымлівалася яго прыняццё. Гэты нарматыўны прававы акт вылучаецца сярод іншых надзвычайнай складанасцю.
Апошнія ў Еўропе
Беларусь — апошняя ў Еўропе (за выключэннем Ватыкану) краіна, дзе няма базавага закона аб персанальных дадзеных (далей — ПД), які б адпавядаў агульнапрынятым міжнародным стандартам. Дзейснае заканадаўства вызначае толькі агульныя пытанні абароны ПД без дакладнага механізма іх рэалізацыі, кропкава рэгулюе асобныя сферы, у якіх выкарыстоўваецца паняцце ПД. Вядзе так званы “галіновы” падыход. На сёння ПД не вызначаюцца як інфармацыя, якая апрацоўваецца (аўтаматычна або ўручную), няма агульных прынцыпаў забеспячэння правоў суб’ектаў персанальных дадзеных. Няма нормаў, якія рэгулююць тэрміны захоўвання, мэты збору, праблему мінімізацыі аб’ёму сабраных ПД, не прапісаная дакладна працэдура атрымання дазволу на іх збор і апрацоўку.
Беларусь — адзіная краіна ў Еўропе (акрамя Ватыкану), якая не падпісала і не ратыфікавала Канвенцыю 1981 года аб абароне асобаў у адносінах да аўтаматызаванай апрацоўкі дадзеных асабістага характару (Табліца подпісаў і ратыфікацыі Канвенцыі №108).
У сувязі з уступленнем на тэрыторыі ЕС у траўні 2018 года ў сілу Генеральнага рэгламенту па абароне дадзеных (GDPR) неабходнасць прыняцця нацыянальнага закона аб персанальных дадзеных стала відавочнай і непазбежнай.
У чым сутнасць новаўвядзення
Закон урэгулюе адносіны, звязаныя са зборам, апрацоўкай, распаўсюдам, прадастаўленнем ПД, якія ажыццяўляюцца з выкарыстаннем сродкаў аўтаматызацыі або без іх, калі пошук і доступ да персанальных дадзеных забяспечваецца па пэўных крытэрах.
Законапраект вызначае паняцце “персанальныя дадзеныя”. Эксперты зазначаюць, што паняцце “персанальныя дадзеныя” з’яўляецца дынамічным і залежыць ад нормаў заканадаўства той ці іншай краіны, практыкі правапрымянення, пазіцыі дзяржаўных органаў і іншых фактараў.
У новым законе будуць вызначаныя такія паняцці, як агульнадаступныя персанальныя дадзеныя і спецыяльныя персанальныя дадзеныя.
Збор, апрацоўка, распаўсюд і прадастаўленне персанальных дадзеных дазваляецца толькі са згоды суб’екта ПД, за выключэннем выпадкаў, прадугледжаных самім Законам і іншымі заканадаўчымі актамі.
Больш жорсткія патрабаванні вызначаюцца для аперацый са спецыяльнымі персанальнымі дадзенымі: іх збор, апрацоўка, распаўсюд, прадастаўленне не дапускаюцца за выключэннем выпадкаў, якія прадугледжаны самім Законам.
Закон вызначае правы і абавязкі суб’ектаў персанальных дадзеных і тых, хто ажыццяўляе аперацыі з ПД, — аператараў, меры забеспячэння абароны ПД, паўнамоцтвы дзяржаўных органаў у сферы кантролю і нагляду за персанальнымі дадзенымі, адказнасць за парушэнне заканадаўства.
Персанальныя дадзеныя і журналістыка
Прыняццё Закона аб персанальных дадзеных, безумоўна, паўплывае на працу журналістаў, рэдакцый СМІ, інтэрнэт-рэсурсаў, блогераў і журналістаў-фрылансераў.
Працаваць журналістам, не аперыруючы персанальнымі дадзенымі, проста немагчыма. Амаль у кожным аўтарскім матэрыяле можна сустрэць фота- або відэаздымкі персанажаў, апісанне іх гісторый, звычак, поглядаў, перакананняў, біяграфічныя дадзеныя і г. д. І ўсё гэта — персанальныя дадзеныя.
Першае, на што варта звярнуць увагу, збор, апрацоўка, распаўсюд, прадастаўленне персанальных дадзеных без згоды грамадзяніна дапускаецца ў мэтах ажыццяўлення законнай прафесійнай дзейнасці журналіста і (або) дзейнасці СМІ, накіраваных на абарону грамадскага інтарэсу.
Закон аб персанальных дадзеных, бадай, будзе першым нацыянальным законам, які ўводзіць у абарот і раскрывае значэнне панятку “грамадскі інтарэс”: патрэба грамадства ў выяўленні і раскрыцці інфармацыі пра пагрозы нацыянальнай бяспецы, грамадскаму парадку, здароўю насельніцтва і навакольнаму асяроддзю, інфармацыі, якая ўплывае на выкананне сваіх абавязкаў дзяржаўнымі службовымі асобамі, якія займаюць адказную пасаду, грамадскімі дзеячамі.
Можна спадзявацца, што ў будучым беларускія чыноўнікі ўжо не змогуць забараняць журналістам весці фота- або відэаздымку, прыкрываючыся правам на прыватнае жыццё.
Сумная навіна ў тым, што такая “палёгка” чакае толькі тых, хто з’яўляецца журналістам у разуменні Закона “Аб сродках масавай інфармацыі”. Калі ж у вас няма працоўнай дамовы або іншых дагаворных адносін з юрыдычнай асобай, якая выконвае функцыі рэдакцыі СМІ, згаданым правілам скарыстацца не ўдасца.
І тут магчымыя два варыянты.
Першы: адпаведна норме будучага закона пытацца згоды ў грамадзяніна на аперацыі з яго персанальнымі дадзенымі. Пры гэтым вуснай згоды замала. Закон патрабуе рабіць гэта толькі ў пісьмовай форме, у выглядзе электроннага дакумента, або ў іншай электроннай форме. Ёсць над чым задумацца.
Другі варыянт менш лагодны: ён прадугледжвае карыстанне прадугледжаным у законе правам. У выпадку прыцягнення да адказнасці трэба будзе пісаць заявы, скаргі, нарэшце, ісці ў суд. Даказваць, што “журналістам” можа быць не толькі “журналіст сродку масавай інфармацыі”, але і любы грамадзянін, які займаецца журналістыкай як працай. І што такі падыход магчымы не толькі ў цывілізаванай Еўропе, але і ў Беларусі. Адным словам, займацца імплементацыяй норм міжнароднага права ў нацыянальнае заканадаўства.
Таксама журналістам варта звярнуць увагу на тэрмін “спецыяльныя персанальныя дадзеныя”.
Аперацыі са звесткамі пра палітычныя погляды, сексуальную арыентацыю, судзімасці і г.д. не дапускаюцца нават у мэтах ажыццяўлення дзейнасці журналіста, скіраванай на абарону грамадскага інтарэсу.
Але гэта не значыць, што чытачы СМІ будуць пазбаўленыя гэтай інфармацыі. Яе можна атрымаць са згоды грамадзяніна ў пісьмовай форме, або ў выглядзе электроннага дакумента, а таксама з адкрытых крыніцаў, калі персанальныя дадзеныя сталі агульнадаступнымі з волі самога грамадзяніна.
Апрача гэтага, варта адзначыць, што, згодна з праектам Закона, збор, апрацоўка, распаўсюджанне, прадастаўленне ПД магчымыя і ў выпадках, прадугледжаных іншымі заканадаўчымі актамі. Так, журналіст, які прысутнічае ў адкрытым судовым пасяджэнні, можа збіраць персанальныя дадзеныя ў адпаведнасці з прынцыпамі адкрытасці і публічнасці судовага разбіральніцтва, замацаванымі нормамі Грамадзянскага працэсуальнага кодэкса.
Поделиться ссылкой:


title: Святлана ЛЯБЕДЗЬКА: "За дзесяць дзён адвакат да Анатоля ні разу не патрапіла"

maintext:
У жонкі вядомага палітыка «Народная Воля» пацікавілася, ці ёсць якія-небудзь навіны ад мужа, які адбывае адміністрацыйны 30-сутачны арышт.
Нагадаем, што Анатоля Лябедзьку затрымалі 14 мая ў Мінску каля будынка Дома правасуддзя. У гэты дзень пачаўся суд над групай студэнцкіх актывістаў, і палітык прыйшоў іх падтрымаць.
У выніку Анатоль Лябедзька атрымаў 30 сутак арышту за «ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве».
– За тыя дзесяць сутак, што муж знаходзіцца ў Цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна, з ім не было абсалютна ніякай сувязі, – кажа Святлана ЛЯБЕДЗЬКА. – Адвакат спрабуе патрапіць да свайго кліента, але да гэтага часу не атрымлівалася. Наколькі мне вядома, на Акрэсціна адвакатаў апошнім часам не пускаюць да падабаронных. Хаця, магчыма, не да ўсіх.
– Лісты таксама не даходзяць?
– Поўны інфармацыйны вакуум! Лісты і ручкі вязням ЦІП не даюць, таму пра якое ліставанне можна казаць? Я ўсё гэта хацела перадаць Анатолю, але аказалася, што не дазволена.
– У мінулы чацвер вы адносілі мужу перадачу…
– Так, перадачы прымаюць толькі па чацвяргах. Дазволілі перадаць зефір, мармелад, канфеты, сушкі, сухую садавіну і нейкія сродкі гігіены. Больш нічога! Напрыклад, кілбаса, а таксама садавіна і гародніна – забаронены. Купіла кавалак сала, яго таксама не ўзялі. І чаму так адбываецца – абсалютна незразумела.
Дарэчы, каб перадаць перадачу давялося стаяць у чарзе пад дажджом з 9.30 да 15.30. Такія вось умовы ствараюць і для тых, хто за кратамі, і для іх блізкіх…
Поделиться ссылкой:


title: Родным Вітольда Ашурка не аддалі яго цела

maintext:
21 мая ў Шклоўскай калоніі памёр палітвязень Вітольда Ашурак. 24 траўня родныя не змаглі атрымаць цела памерлага. Пра прычыны смерці ім сказалі адно: «спынілася сэрца».
Брат памерлага Андрэй Ашурак расказаў «Белсату», што раніцай 24 траўня дазваніўся да следчага, які праводзіць праверку. Той запісаў ягоны нумар тэлефона і сказаў: «Чакайце званка», «эксперты працуюць». На пытанне, ці могуць родныя забраць цела Вітольда Ашурка, следчы адказаць не змог, прасіў чакаць.
«Мы даведаліся пра тое, што Вітольд памёр, вечарам у пятніцу – а тут субота і нядзеля, – расказвае Андрэй Ашурак. – Гэта ў нас трагедыя, а там выходныя».
У пятніцу ўвечары удаве Вітольда Вользе сказалі, што ейны муж памёр у калоніі ад спынення сэрца. Гэта ўсё, што сям’я памерлага ведае пра прычыны смерці. З усімі далейшымі пытаннямі трэба звяртацца ў Следчы камітэт. Вольга кажа, што сэрца ў Вітольда было здаровае.
У Вітольда Ашурка было шмат знаёмых, людзі прыходзяць выказаць спачуванні і дапамагчы сям’і. Андрэй зазначае, што пытанне цяпер не ў грошах, а ў тым, каб годна пахаваць Вітольда.
Поделиться ссылкой:


title: Затрыманні ў Мазыры: хто яны, заўзятары "Славіі"?

maintext:
Прэс-служба Міністэрства ўнутраных спраў паведаміла, што ў Мазыры затрымалі 11 мясцовых жыхароў, якія ўдзельнічалі ў жніўні ў «масавых беспарадках». Узрост затрыманых – ад 18 да 27 гадоў. Аднаму з падазраваных 54 гады і “ён не ўваходзіць ў групіроўку”, – паведамляе афіцыйны канал.
Паводле інфармацыі МУС, «спецаперацыя па іх затрыманні праводзілася 4 траўня пры сілавой падтрымцы байцоў ГУБАЗіКу і САХР».
«Увечары 11 жніўня на бульвары Юнацтва агрэсіўна настроеныя асобы распылялі ў праваахоўнікаў газавыя балончыкі, кідалі ў іх камяні. У выніку адзін супрацоўнік пацярпеў, службовыя аўтамабілі былі пашкоджаныя. Спыняць парушальнікаў прыйшлося папераджальнымі стрэламі ў паветра. Вядома, што дзесяць фігурантаў (ад 18 да 27 гадоў) уваходзяць або раней уваходзілі ў мясцовую каляфутбольную групоўку праварадыкальнай накіраванасці», – напісала прэс-служба МУС.
У Мазыры мясцовыя праваабаронцы праз знаёмых і сяброў высветлілі прозвішчы большасці затрыманых. Гэта: Вадзім Свінцецкі, Сяргей Гадыеў, Аляксандр Сузько, Мікіта Бандарэнка, Віталь Мелех, Данііл Скіпальскі, Эдгар Максіменка, Павел Дворак, а таксама 54-гадовы Уладзімір Панфіленка, які не належыць да фанацкага руху.
Паводле крыніц мазырскіх праваабаронцаў, затрыманыя хлопцы насамрэч заўзелі за футбольны клуб «Славія», але ніякіх праяваў радыкалізму не выяўлялі. Не былі яны заўважнымі і на шматтысячных шэсцях, якія адбываліся ў Мазыры ў жніўні і верасні. Аднак не выключана, што хтосці з іх удзельнічаў у мірных сходах, што ладзіліся вечарамі ў першыя дні пасля выбараў спачатку на плошчы Леніна, ў цэнтры гораду, а потым на бульвары Юнацтва. Людзі спрабавалі дамагчыся агалошвання сапраўдных вынікаў галасавання на кожным выбарчым участку.
Тады, міліцыянты, разам са службоўцамі ўнутраных войскаў, ужывалі супраць удзельнікаў мірных сходаў нематываваны гвалт, жорстка затрымлівалі і збівалі гараджанаў, гаворыцца ў паведамленні праваабаронцаў на мясцовым рэсурсе “Палеская Вясна”.
Зазначаецца таксама, што мінулай восенню ў Мазыры ўжо асудзілі двух не паўнагадовых хлапцоў – Юрыя Мельчанку і Сяргея Лягуна, якія 11 жніўня 2020 году кінулі камяні ў бок аўтамабіля ўнутраных войскаў. Маладзёнаў прызналі вінаватымі ў парушэнні грамадскага парадаку і непадпарадкаванні супрацоўнікам органаў унутраных спраў.
Анатоль ЛІПСКІ
Поделиться ссылкой:


title: Глеб Германчук: "Маем ужо больш за 6500 заявак…"

maintext:
Прэс-сакратар штаба экс-прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Віктара Бабарыкі распавёў «Народнай Волі» пра тое, на якой стадыі зараз знаходзіцца працэс стварэння новай партыі «Вместе».
Нагадаем, што 29 сакавіка гэтага года паплечнікі Віктара Бабарыкі, які зараз знаходзіцца ў СІЗА, аб’явілі, што ў Беларусі можа з’явіцца новая партыя «Вместе», якая аб’яднае апазіцыйныя сілы.
– На дадзены момант мы атрымалі ўжо больш за 6500 заявак на ўступленне ў партыю, – кажа Глеб ГЕРМАНЧУК. – Зараз праходзіць этап, калі мы знаёмімся з гэтымі людзьмі, каб разумець іх матывы. Апрацавана ўжо каля 1500 заявак.
Як вядома, па законе для правядзення з’езда і стварэння партыі неабходна не менш за тысячу сябраў арганізацыі, таму зараз на гэтым пытанні і сканцэнтраваліся.
– Нярэдка атрымліваецца, што ў спіс сябраў партыі трапляюць людзі, якія затым адклікаюць свае подпісы і заяўкі…
– Разумеем гэта, таму зараз і праходзіць сур’ёзная праверка тых, хто жадае ўступіць у партыю. Хачу толькі дадаць, што сацыяльныя слаі ў нас прадстаўлены самыя розныя: і простыя рабочыя, і кіраўнікі фірм, і прадстаўнікі IT-сферы…
– Што патрэбна для таго, каб падаць заяўку на ўступленне ў партыю «Вместе»?
– Збор заявак вядзецца праз наш сайт, які лёгка можна знайсці ў інтэрнэце. Трэба запоўніць анкету і такім чынам далучыцца да ствараемай арганізацыі.
– Якім будзе наступны этап пасля праверкі подпісаў?
– Трэба актыўна папрацаваць у рэгіёнах. І, натуральна, будзем шліфаваць сваю праграму.
Правесці з’езд і падаць дакументы на рэгістрацыю партыі мы плануем у гэтым годзе.
Публікацыя – з № 35 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Іван Чэрскі: беларускі паўстанец, які пакарыў сталіцу імперыі

maintext:
У 18-ці гадовым узросце гэтага шляхціча жорстка пакаралі расейскія ўлады за ўдзел у беларускім вызваленчым паўстанні, а пазней назвалі ў ягоны гонар вуліцу Масквы. «Будзьма» вырашыла узгадаць жыццё і навуковую дзейнасць славутага беларускага даследчыка Яна Чэрскага.
Паўстанне і высылка
Пра ступень значнасці навукоўца Яна Чэрскага добра сведчыць хацяб той факт, што славутага беларускага даследчыка спрабавалі да сябе прыпісаць і расейцы, і палякі, і літоўцы, хоць ён нарадзіўся ў Беларусі, паходзіў з беларускага роду ды размаўляў па-беларуску. І не дзіва, бо ён стаў першаадкрывальнікам шмат у чым ды, не гледзячы на кароткае жыццё, пакінуў пасля сябе багатую даследчыцкую спадчыну.
Ян (Іван) Чэрскі нарадзіўся ў 1845 годзе ў заможнай шляхецкай сям’і ў фальварку Свольна. Сам род Чэрскіх быў вядомы яшчэ з XVIII стагоддзя, а ягоныя прадстаўнікі ў розныя часы займалі досыць высокія дзяржаўныя пасады. Бацька Яна сканаў, калі хлопчыку было дзесяць гадоў і яго выхаванне цалкам паклалася на маці. Яно было добрым і насіла выключна шляхецкі характар. У гэты перыяд хлопчык ужо авалодаў некалькімі замежнымі мовамі: латынню, нямецкай, ангельскай і французскай, а таксама маляваў, навучаўся танцам, валодаў музычнымі інструментамі, фехтаваў.
У дванадцаць гадоў Ян паступіў у віленскую гімназію, а пасля ў Віленскі шляхецкі інстытут. Малады чалавек выявіў сябе выдатным навучэнцам ды, імаверна, меў перспектыву атрымаць пазней добрую дзяржаўную пасаду. Але ў той час у Вільне, асабліва ў навучальных установах, зноў фармаваліся гурткі патрыётаў і інтэлектуалаў, зноў віравалі ідэі і разгортваліся дыскусіі пра нацыянальнае і сацыяльна-палітычнае вызваленне.
Заканамерна, што і Ян, як узорны беларускі шляхціч, не застаўся ў баку, не прамяняў свае каштоўнасці і ідэалы на кар’еру. Амаль у васемнаццаць гадоў, ужо на апошнім курсе, малады чалавек далучыўся да атрада паўстанцаў пад кіраўніцтвам Кастуся Каліноўскага. Але амаль праз месяц Ян трапіў у палон да расейскіх карнікаў.
Па прысудзе ваенна-палявога суда, малады паўстанец быў пазбаўлены дваранскага звання, уся маёмасць канфіскавалася — так, ягоныя маці і сястра засталіся без жытла і без сродкаў, у канфіскаванай бацькоўскай сядзібе стварылі чыгуначную кантору, зямлю параздавалі ў арэнду, — а ён сам быў накіраваны ў Сібір на бестэрміновую службу.
Неверагодныя знаходкі
Ян Чэрскі мусіў трапіць у горад Благавешчанск, але змог даць хабар, каб яго перавялі ў Омск. На шляху ён пазнаёміўся з даследчыкам, вядомыі геолагам Аляксандрам Чаканоўскім, які таксама за ўдзел у паўстанні быў асуджаны да высылкі ў Сібір. Можна сцвярджаць, што гэтае знаёмства стала для маладога чалавека не проста адметным, але перадвырашыла ўсё далейшае жыццё і дзейнасць. Дзякуючы Чаканоўскаму, Ян зацікавіўся новай сферай, захапіўся новай для сябе навукай, якая дазволіла паглядзець на свет па-іншаму ды не згубіць у цяжкіх умовах жаданне ставіць і дасягаць мэты. Ян Чэрскі пачаў захоплена вывучаць геалогію, заалогію, анатомію, палеанталогію, шмат часу ён праводзіў як у бібліятэцы, так і ў вандроўках па наваколлі, падчас якіх вывучаў і збіраў экспанаты для ўласных калекцый.
Праз шэсць гадоў Чэрскі быў вызвалены ад рэкрутарскай службы і пераведзены ў статус вольнага пасяленца. Вярнуцца на радзіму ці хоць бы паступіць у Казанскі ўніверсітэт яму не дазволілі, а таму ён мусіў працягваць жыць у Омску, дзе зарабляў выкладаннем у якасці рэпетытара.
Самаадукацыя і аматарскія даследванні дазволі Чэрскаму ўразіць адмыслоўцаў. І новы, так бы мовіць, прафесійны этап, яго дзейнасці пачаўся з запрашэння ў Іркуцк на працу ва Усходне-Сібірскі філіял Рускага геаграфічнага таварыства. Там ён атрымаў пасаду кансерватара і бібліятэкара іркуцкага музея. У гэты перыяд ён не толькі працягнуў займацца самаадукацыяй, наведваць лекцыі, але і заняўся разнастайнымі даследванні ў галіне геалогіі, палеанталогіі, заалогіі, этнаграфіі, анатоміі і метэаралогіі. Адначасова з тым вынікі працы Чэрскага ўжо рэгулярна публікуюцца ў часопісе «Известия Сибирского отдела Географического общества».
Надзвычай важныя вынікі далі экспедыцыі Чэрскага, у якіх ён: знайшоў стаянку першабытнага чалавека (апынулася першай на тэрыторыі Расеі стаянкай эпохі палеаліта), даследваў Усходні Саян, знайшоў біўні маманта, выкапні дагэтуль невядомых жывёл, разгадаў тайну з’яўлення возера Байкал ды склаў яго геалагічную мапу (якую пазней прэзентавалі на міжнародным кангрэсе ў Венецыі). Ужо ў гэты перыяд Чэрскі за сваю даследчыцкую дзейнасць атрымаў срэбны і залаты медаль Рускага геаграфічнага таварыства.
Аэрапорт і вулкан
Напрыканцы жыцця Ян Чэрскі нарэшце быў амніставаны. У 1885 годзе ён пераехаў у Санкт-Пецярбург, куды яго запрасілі на працу ў Акадэмію навук. Некалькі гадоў у сталіцы імперыі ён сумяшчаў навуковую дзейнасць з выступамі і чытаннем лекцый. Але ўжо праз шэсць гадоў даследчык выправіўся ў новую экспедыцыю, падчас якой цяжкасці са здароўем яшчэ больш абвастрыліся. Нягледзячы на тое, што Чэрскі нават не мог стаяць на нагах, ён не змяніў планаў, ды працягваў кіраваць экспедыцыяй седзячы. У 1892 годзе, там жа, у экспедыцыі Ян Чэрскі сканаў ва ўзросце сарака сямі гадоў.
Значнасць навуковых дасягненняў адлюстравалася і ў шматлікіх назвах, якія атрымалі імя ў гонар Чэрскага: выкапні, рыбы, горныя храбты, вулкан, вяршыня, гара. даліна, пасёлак, аэрапорт, вуліцы (у тым ліку, у Вільне і Маскве) і іншыя.
Поделиться ссылкой:


title: "Грошы за канапай" патрабуюць ападаткавання

maintext:
Суддзя Савецкага раёна Гомеля Ларыса Казырэвіч разглядала скаргу Сяргея Ціханоўскага на рашэнне падатковай інспекцыі спагнаць павышаны падатак з часткі нібыта знойдзеных ў яго на лецішчы за канапай 900 тысяч долараў.
Сакратарка суддзі Хрысціна Гарбузава і памочніца старшыні суда Юля Сычова папярэдзілі журналістаў, што ім у судовай зале нельга прысутнічаць, бо суд пройдзе ў закрытым рэжыме. Такі парадак на хадайніцтва адказчыка быў вызначаны на папярэднім пасяджэнні, якое адбылося тыдзень таму. Падаткоўцы спаслаліся на тое, што «сілы, сродкі, мэтады і спосабы працы падатковай інспекцыі з’яўляюцца таямніцай, якая ахоўваецца законам». Падатковай таямніцай з’яўляецца таксама інфармацыя пра маёмаснае становішча Ціханоўскага, якая ёсць у справе.
Адвакатка Ціханоўскага Наталля Мацкевіч прапаноўвала слуханне справы зрабіць часткова закрытым, аднак суд не ўлічыў яе меркавання. Публічным вырашана зрабіць толькі абвяшчэнне рашэння суду па скарзе. Аднак 24 траўня сакратарка суддзі Гарбузава выбачылася і паведаміла журналісту “Народнай Волі”, што ніякай інфармацыі наконт рашэння суда не будзе, бо ён – закрыты.
Яшчэ да папярэдняга пасяджэння адвакатка Мацкевіч паведамляла, што падатковая інспекцыя палічыла, што ў Ціханоўскага з улікам знойдзеных за канапай 900 тысяч долараў выйшла перавышэнне даходаў над выдаткамі на суму 1 мільён 612 тысяч рублёў. З гэтай прычыны яму налічылі амаль 258 тысяч рублёў падатку. Блогер, які цяпер знаходзіцца ў СІЗА, піша ў скарзе ў суд, што гэта не ягоныя грошы, ён не ведае іх паходжанне і не мог іх патраціць з прычыны арышту.
Праваабаронцы звяртаюць увагу, што судом не даказана, што “грошы за канапай” менавіта Ціханоўскага. Таму прэтэнзіі падатковай інспекцыі выглядаюць дачаснымі і могуць разглядацца як яшчэ адзін спосаб ціску на блогера, які заяўляў пра свае прэзідэнцкія амбіцыі.
Самога Сяргея Ціханоўскага, паводле інфармацыі праваабаронцаў, 22 мая этапавалі з Мінска ў Гомель. У абласным судзе неўзабаве мае пачацца суд над Ціханоўскім. Пра гэта паведаміла прэс-служба Вярхоўнага суда Беларусі. Блогера і кіраўніка перадвыбарчага штаба сваёй жонкі Святланы Ціханоўскай вінавацяць у арганізацыі масавых беспарадкаў на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь у 2020 годзе (ч. 1 арт. 293 Крымінальнага кодэкса), распаўсюджванні групай асоб па папярэдняй змове матэрыялаў, накіраваных на распальванне сацыяльнай варожасці супраць прадстаўнікоў улады і праваахоўных органаў (ч. 3 арт. 130 КК), пагрозах у адрас старшыні ЦВК (ч. 2 арт. 191 КК), арганізацыі групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак і звязаныя з прымяненнем гвалту ў дачыненні прадстаўнікоў улады (ч. 1 арт. 342 КК).
Адначасова з Ціханоўскім будуць судзіць палітыка Мікалая Статкевіча, блогераў Ігара Лосіка і Уладзіміра Цыгновіча, а таксама аператара Ціханоўскага Арцёма Сакава і мадэратара сацсетак Дзмітрыя Папова. Статкевіча і Лосіка таксама ўжо этапавалі ў Гомельскае СІЗА. Дата пачатку суду яшчэ не абвяшчалася.
Анатоль ЛІПСКІ
Фота аўтара
Поделиться ссылкой:


description: 6 траўня каля 13:00 да дызайнераў беларускай вопраткі Honar прыйшла праверка з Дзяржстандарту. Правяральшчыкі заняліся дакументамі кампаніі. "Супрацоўнікі

title: Праверка ў шоў-руме вопраткі Honar цягнулася тры гадзіны

maintext:
6 траўня каля 13:00 да дызайнераў беларускай вопраткі Honar прыйшла праверка з Дзяржстандарту. Правяральшчыкі заняліся дакументамі кампаніі.
“Супрацоўнікі апісваюць адзенне, па іх тэрміналогіі — адбіраюць вопротку на нейкі аналіз. Нешта правяраюць, патрабуюць паказаць то адні, то другія дакументы”, — распавёў Еўрарадыё заснавальнік брэнда Павел Доўнар.
Сёння праверка працягвалася тры гадзіны.
“Карацей, мы выжылі… пакуль, — распавядае Павел Доўнар. — Праверка працягнецца да 28 траўня. Я, праўда, не разумею, што тут рабіць столькі часу”.
Супрацоўнікі Дзяржстандарта сказалі, што іх паслала кіраўніцтва.
“Вось гэта самае цікавае. Яны прыйшлі, наколькі я разумею, нас неяк падтрымаць. Падчас гэтага правяралі дакументы і маркіроўку адзення ў адпаведнасці з тэхнічнымі рэгламентамі Мытнага саюза і Еўразійскага Эканамічнага Саюза. Я гэты ўказ [“Аб падтрымцы эканомікі”, на падставе якога праводзілася праверка] чытаў. Так, згодна з ім могуць праводзіцца пазапланавыя праверкі. Як ставіцца да гэтага, не ведаю. Дзіўна. Але калі цябе не забілі ў нашай краіне, значыць, не так усё дрэнна”.
Павел кажа, што адзенне фатаграфавалі. Заснавальнік брэнда жартуе: мо, кіраўніцтва Дзяржстандарта саромеецца замаўляць сабе Honar праз сайт і наўмысна адправіла падначаленых паглядзець — ну як там якасць? Можна браць ці не?
Поделиться ссылкой:


title: Палітвязень Вітольд Ашурак памёр у шклоўскай калоніі

maintext:
Палітвязень Вітольд Ашурак, якога 18 студзеня ў Лідскім раённым судзе прысудзілі да 5 гадоў калоніі агульнага рэжыму, памёр у шклоўскай калоніі. Яму было 50 гадоў, паведамляе “Наша Ніва”
Прычына смерці — спыненне сэрца.
Ашурка судзілі за зачыненымі дзвярыма па двух артыкулах: 364 «Гвалт ў дачыненні супрацоўніка органаў унутраных спраў» і 342 «Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак». Па першым артыкуле суд пастанавіў пакараць актывіста чатырма гадамі калоніі, а па другім — двума гадамі і чатырма месяцамі. Шляхам частковага паглынання атрымалася пяць гадоў.
Ашурак нарадзіўся ў 1970 годзе ў вёсцы Агароднікі ля Бярозаўкі. Як і многія іншыя мясцовыя хлопцы, пасля школы ўладкаваўся на шклозавод «Нёман», дзе працаваў выдзьмувальнікам. Працаваў аж да той пары, пакуль завод трохі трымаўся і там плацілі нейкія заробкі, калі ж у эканамічным плане прадпрыемству стала зусім кепска, то Вітольд адтуль звольніўся.
Пасля гэтага пачаў зарабляць на жыццё будаўнічымі працамі, у яго была брыгада, разам з якой і ездзіў на розныя аб’екты, даязджалі так нават да Століну. Афіцыйна быў непрацаўладкаваны.
Знакавым годам для светапогляду Ашурка стаў 2010, калі праходзілі прэзідэнцкія выбары.
На працягу 2017-2018 гадоў Вітольд Ашурак разам са сваімі паплечнікамі аднавіў між вёскамі Малое Олажава і Мохавічы мемарыял памяці паўстанцам Каліноўскага.
Вітольд быў жанаты больш за дзесяць гадоў, дзяцей у сям’і не было.
Ашурка ўпершыню затрымалі 9 жніўня, у дзень выбараў. Суд пакараў актывіста 20 суткамі: 15 — за ўдзел у несанкцыянаваным мерапрыемстве і пяць у плечы за непавагу да суда, адмовіўся ўстаць, калі з’явіўся суддзя. Аднак праз пяць дзён яго адпусцілі, як і амаль усіх тагачасных палітвязняў, што адбывалі адміністрацыйнае пакаранне. Тым не менш, крымінальная справа была заведзеная ўжо тады.
16 верасня Ашурка забралі паўторна, мала таго, што яму заставалася адбыць 15 сутак з мінулага, дык дадалі яшчэ 15 — за ўдзел у мерапрыемствах у Лідзе ў жніўні-верасні. Калі Вітольду заставалася адбыць 2-3 сутак, яго перавялі ў гродзенскае СІЗА па крымінальным артыкуле.
Поделиться ссылкой:


title: Пенсіянера Адама Шпакоўскага не выпусцілі на волю пасля 15 сутак арышту

maintext:
Пенсіянер Адам Шпакоўскі, на якога паскардзіліся суседзі за тое, што ён «дастаў усіх беларускай мовай», не выйшаў на волю пасля 15 сутак арышту. На мужчыну склалі дадатковы пратакол і далі яшчэ 12 сутак, паведамляе “НЧ”.
21 красавіка да 65-гадовага мінчука прыйшлі з ператрусам, які працягваўся 6 гадзін. Прэс-служба МУС назвала пенсіянера адным з двух адміністратараў раённага чата для жыхароў Уручча. У яго кватэры знайшлі “незарэгістраваную сімволіку, улёткі і літаратуру з заклікамі да пратэстнай дзейнасці”, якія ён нібыта вырабляў і распаўсюджваў сярод суседзяў. Таксама у МУС заявілі, што ў кватэры мужчыны нібыта знайшлі каля 65 тысяч еўра і больш за 87 тысяч долараў ЗША.
Як стала вядома праваабаронцам, на пенсіянера паскардзіліся суседзі за тое, што ён «даставаў усіх беларускай мовай» (Адам Шпакоўскі ўвесь час размаўляе па-беларуску). Пасля гэтага затрыманага павезлі на Акрэсціна. Суд пакараў мужчыну арыштам на 15 сутак.
12 мая стала вядома, што на пенсіянера склалі дадатковы пратакол па арт. 19.10 Каап (Прапаганда або публічнае дэманстраванне, выраб, распаўсюджванне нацысцкай сімволікі або атрыбутыкі). Пенсіянера асудзілі яшчэ на 12 сутак, ён правядзе амаль цэлы месяц не на волі.
Поделиться ссылкой:


title: Ілля Дабратвор: "Я застаўся адзін з пяццю дзецьмі…"

maintext:
Грамадскі актывіст распавёў, чаму яго жонка вымушана была з’ехаць у Варшаву і як ён спраўляецца з вялікай сям’ёй.
У сакавіку гэтага года шматдзетнай маці Іне Дабратвор прызначылі неверагодна вялікі штраф за так званае «пікетаванне» – размяшчэнне фотаздымкаў апазіцыйных палітыкаў у акне ўласнай кватэры.
У выніку жанчыну прызналі вінаватай, у якасці пакарання ёй далі штраф у памеры 200 базавых велічынь (5800 рублёў).
– На гэтым справа не скончылася, і жонку затым другі раз судзілі за такое ж самае «пікетаванне», – кажа Ілля ДАБРАТВОР. – І суд ізноў прысудзіў штраф – 5800 рублёў.
Першае рашэнне мы аспрэчылі, Мінскі гарадскі суд зменшыў штраф да 150 базавых велічынь, але мы зараз усё роўна павінны заплаціць непамерна вялізныя грошы – 10.150 рублёў.
Я наогул не разумею, чым думаюць суддзі, калі выпісваюць людзям такія штрафы. Як іх выплаціць?
– Чаму жонка прыняла рашэнне з’ехаць у Польшчу?
– Яна і раней збіралася ехаць туды на працу, але трэба было спяшацца. Бо, калі судовыя рашэнні ўступяць у сілу (а зараз працэс абскарджвання яшчэ працягваецца), то праехаць цераз мяжу было б немагчыма. Таму яна рашылася і 9 красавіка пакінула Беларусь.
Дарэчы, праз тры дні пасля ад’езду жонкі ў Польшчу ад яе імя нехта накіраваў у Мінгарвыканкам заяўку на як быццам правядзенне 9 мая ля Вярхоўнага суда акцыі, якая павінна была завяршыцца самаспаленнем. Не выключана, што гэта інфармацыя магла аўтаматычна пайсці і ў Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр псіхічнага здароўя ў Навінках, хаця, натуральна, Іна нічога такога не дасылала. З гэтай нагоды міліцыянеры мне патэлефанавалі, але, наколькі я зразумеў, ніякай праверкі не праводзіцца.
Нашу сям’ю ўжо даўно пачалі цкаваць, гэта такая дробная помста і за нашу пазіцыю, і за працу назіральнікамі на выбарах. Мне, напрыклад, не так даўно невядомыя адкруцілі гайкі ў колах аўтамабіля; добра, што мы гэта заўважылі. А маглі б ехаць па трасе з пяццю дзецьмі, да трагедыі быў адзін крок.
– Як жонка ўладкавалася ў Варшаве?
– Іна – настаўніца англійскай мовы, хаця сталую працу да гэтага часу яшчэ не знайшла. Натуральна, што складана жыць у чужым горадзе, без сям’і.
У хостэле пакуль жыве бясплатна, але пакрысе ўжо даюць зразумець, што за пражыванне давядзецца плаціць. Адным словам, знаходзіцца там на птушыных правах – могуць дапамагчы, а могуць і адмовіць. Калі ты пераязджаеш у другую краіну, трэба разлічваць толькі на сябе.
– У вас пяцёра дзяцей. Усе засталіся ў Мінску?
– Так, усе засталіся са мной. Сафіі зараз 17 гадоў, Яўсею – 15, Герману – 11, Марку – 9 і Агаце – 7.
Цяжка, безумоўна, але гэта не першы раз, калі жонка пакідала сям’ю на мяне, а сама з’язджала ў камандзіроўкі.
Самае складанае ў гэтай сітуацыі, што мне практычна немагчыма працаваць. Раней мы з Інай маглі падмяняць адзін аднаго ў працы, доглядзе дзяцей, гаспадаркі, а зараз усё ўзвалілася на мае плечы. У любы момант могуць патэлефанаваць, каб ляцеў у дзіцячы садок, бо дзіця захварэла, або нешта іншае. З адным дзіцем складана, а тут пяцёра!
– Як у вас дзень распісаны?
– Пад’ём каля 7 гадзін раніцы. Сафія і Яўсей вучацца ў каледжы, малодшыя збіраюцца ў школу. Затым усіх раскідваю па навучальных установах, а ў 16.00 забіраю і вязу дадому.
За гэты час трэба і есці прыгатаваць (хаця ў гэтай справе ўжо і старэйшыя дапамагаюць), і нешта па гаспадарцы зрабіць, і папрацаваць у якасці журналіста-фрылансера, каб нейкую капейку зарабіць. Хаця ў апошні час з працай з’явіліся пэўныя праблемы, заказаў паменшала. А ад некаторых праектаў даводзіцца адмаўляцца, бо фізічна немагчыма гэта ўсё пацягнуць.
– Не плануеце пераехаць з дзецьмі ў Польшчу да жонкі?
– Такі варыянт не выключаны, але ў такім выпадку ты павінен трапляць пад міжнародную абарону. А гэта азначае, што так проста дадому ўжо не вернешся.
Думаю, у Польшчы арандаваць жыллё і пракарміць такую вялікую сям’ю проста нерэальна. А без грошай ты нідзе асабліва не патрэбны. Я ж не IT-спецыяліст, не змагу знайсці нейкую высокааплатную працу.
Таму выезд за мяжу разглядаю як крайнюю меру. Мабыць, калі давядзецца рабіць выбар паміж ад’ездам і турмой.
– Як штрафы збіраецеся плаціць? Сума ж дастаткова вялікая…
– Пакуль, як ужо казаў, яшчэ абскарджваем рашэнні, а далей час пакажа. Магчыма, дазволяць выплачваць у растэрміноўку.
Публікацыя – з № 33 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Глядзім на Рыгу і бачым чэмпіянат свету па хакеі

maintext:
Сёння ўвечары беларускія хакеісты згуляюць са славакамі. Матч пачнецца ў 20.15 у Рызе — месцы 84-га чэмпіянату свету ў элітным дывізіёне. Цягам бліжэйшых двух тыдняў у Латвіі не будзе падзеі больш яскравай і значнай, чым 84-ы чэмпіянат свету, які пачынаецца з 21 траўня, піша “Новы Час”.
У элітным дывізіёне — 16 мацнейшых хакейных зборных планеты. Канада, ЗША, Расія, Фінляндыя, Швецыя, Чэхія, Германія, Швейцарыя, Славакія, Данія, Вялікабрытанія, Латвія, Італія, Нарвегія, Казахстан… І Беларусь. У іх матчах будуць трашчаць барты, чубы, будуць ламацца клюшкі, а, можа, нават і косці. Заўзятары розных краін збіраюцца правесці гэтыя дні, не адыходзячы ад тэлевізараў, каб нічога не прапусціць. Каб не страціць ні адну эмоцыю, не праглядзець ні адзін небяспечны момант ля чужых брам.
Замежных гледачоў зразумець лёгка. У іх унутры абсалютная гармонія, падагрэтая спрадвечнымі заўзятарскімі прадчуваннямі і салодкімі трывогамі. Іх зборная — гэта тое, што яны лёгка атаясамліваюць са свёй радзімай. Іх хакеісты — гэта хлопцы, у якіх яны ясна бачаць саміх сябе. Перажываць за іх, зычыць ім удачы і поспеху — гэта ў чалавечай прыродзе. На тым спорт стаіць ужо шмат стагоддзяў і будзе стаяць надалей.
З беларускімі заўзятарамі — намі з вамі — сёння нашмат складаней. У нас гармоніі няма, а душа — нібыта на разрыў. Бо такі ён, сучасны айчынны хакей — ці не самы праўладны від спорту ў краіне, глыбока стыгмазаваны апошнімі палітычымі падзеямі. Тымі самымі, што дапамаглі нават самым памяркоўным беларусам канчаткова вызначыцца са сваім стаўленнем да ўладаў.
Калі вы сёння завітаеце ў Фэйсбук ці адкрыеце каментары пад хакейнымі артыкуламі на спартыўных парталах, то наўрад ці знойдзеце там уцямную эмпатыю да бягучых вынікаў айчынных майстроў клюшкі і шайбы. Выключэнні здараюцца, аднак хутчэй толькі пацвярджаюць правілы — як у выпадку з беларускімі юнакамі, якія сенсацыйна ўвайшлі ў топ-8 на нядаўнім чэмпіянаце свету сярод 18-годак. За гэтых хлопцаў на радзіме непрыхавана заўзелі, бо ні ў чым дрэнным не запрыкмечаная маладосць заўсёды выклікае сімпатыю — простую, чалавечую, якая па-за межамі грамадскіх дыскурсаў і кантэкстаў.
Да дарослага хакея рахункі прынцыпова іншыя. Бо праз вядомыя — драматычныя, а месцамі і трагічныя — эксцэсы ў шырокім грамадстве надта ж змяніліся светапоглядныя акцэнты і маральныя ацэнкі. І, напрыклад, Дзмітрый Баскаў у масавай свядомасці цяпер не толькі кіраўнік нацыянальнай федэрацыі, але і асоба, якую падазраюць у датычнасці да смерці мастака-пратэстоўца Рамана Бандарэнкі. І якога, дарэчы, зрабілі неўязным у Латвію — і на ЧС ён проста фізічна не можа паехаць. Міхаіл Захараў цяпер таксама не толькі галоўны трэнер зборнай, а яшчэ і набліжаны да Аляксандра Лукашэнкі. Дый самі гульцы, што казаць, занадта падкрэслена яшчэ мінулым летам схавалі галаву ў пясок.
Дый сам чэмпіянат нясе вядомае адценне — і беларускі бок на гэтым свяце нібыта ў ролі адрынутых. Праз тыя самыя гвалт, рэпрэсіі і іншае дзяржаўнае цемрашальства турнір са скандалам забралі ў Мінска. І з гэтым адчуваннем гульцы каманды Захарава будуць кожны раз выходзіць на латвійскі лёд. І з гэтым усведамленнем мы будзем назіраць — і за імі, і за іх супернікамі.
Ну, паглядзім, што з гэтага атрымаецца. Заўзець ці не — асабістая справа кожнага. Але ж тэлевізар гэтымі днямі ўсё ж уключыць варта. Спорт здаўна быў аддушынай людзей — беларусам сёння аддушына дакладна не зашкодзіць.
Поделиться ссылкой:


description: Gazeta Wyborcza прызнала Святлану Ціханоўскую чалавекам года. Уплывовае польскае выданне прадстаўляе палітыка як "пераможцу прэзідэнцкіх выбараў у

title: Святлана Ціханоўская прызнана чалавекам года і "пераможцам прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі"


title: 18-гадовага студэнта асудзілі на два гады "хіміі" за тое, што выйшаў на дарогу і "дзейнічаў з выкарыстаннем рупара"

maintext:
3 мая суд Першамайскага раёна Мінска вынес прысуд 18-гадоваму Мацвею Будніцкаму. Яго прызналі вінаватым паводле арт.342 Крымінальнага кодэкса і асудзілі да двух гадоў абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу — «хіміі»: менавіта такое пакаранне і прасіў пракурор. Пазоў на карысць «Мінсктранса» (каля 18 тысяч рублёў) вылучаны ў асобную грамадзянскую вытворчасць, паведамляюць праваабаронцы.
Мацвей — 18-гадовы студэнт трэцяга курса Мінскага каледжа прадпрымальніцтва, працуе экспедытарам. Падчас папярэдняга следства не знаходзіўся пад вартай.
Справу разгледзела суддзя Настасся Кулік, пракурор — Зубко. Адвакат — Захар Ладуцька.
Мацвея Будніцкага прызналі вінаватым у тым, што 4 кастрычніка на праспектах Машэрава і Пераможцаў, а таксама вуліцах Прытыцкага, Любімага, Сурганава, Кальварыйскай і Прылуцкай прыняў актыўны ўдзел у масавым мерапрыемстве. Ён быў спалучаны з відавочным непадпарадкаваннем супрацоўнікам міліцыі, гучнымі воплескамі рукамі. Мацвей «дзейнічаў сумесна і ўзгоднена ў групавых дзеяннях, з выкарыстаннем рупара» — згодна з абвінавачаннем, гэта пацягнула за сабой парушэнне працы транспарту і прадпрыемстваў. На Сурганава абвінавачаны таксама выйшаў на праезную частку: гэтыя дзеянні прыпынілі работу грамадскага транспарту.
«Я ўсведамляю, што аступіўся і прызнаю віну, — сказаў Мацвей у апошнім слове. — Я пачаў шанаваць кожнае імгненне і ўдзячны за падтрымку бацькам і братам. Прашу не пазбаўляць мяне магчымасці заставацца карысным грамадству, я ўдзельнічаю ў валанцёрскіх праектах і хачу далей працягнуць гэта рабіць. Прашу даць мне магчымасць скончыць навучанне: не абмяжоўваць мне свабоду і прызначыць штраф».
Поделиться ссылкой:


title: Крысціна Дробыш: "Акцёры ўпэўнены: сёння Стэфанія Станюта была б разам з моладдзю і з рэжысёрам Пінігіным"

maintext:
Чым займаюцца зараз нашы «Вольныя Купалаўцы»?
Як іх самаадчуванне – псіхалагічнае, эмацыйнае, прафесійнае?
Ці рыхтуецца новы спектакль?
Сёння мая суразмоўніца – яркая, таленавітая актрыса Крысціна ДРОБЫШ. За яе плячыма – сем гадоў службы ў Купалаўскім тэатры. І ні хвіліны сумненняў у тым, дзе яе месца ў сённяшняй Беларусі.
– Якія настроі зараз пераважаюць у вольных купалаўцаў? Захапленне барацьбой працягваецца ці нешта мяняецца?
– Як сказаў мне адзін чалавек: няма трагедыі, ёсць змена правіл гульні. Яны, канешне, у нейкім плане змяніліся кардынальна, але яны павінны прывесці да тых вынікаў, на якія мы ўсе разлічваем.
– Рэжысёр Мікалай Пінігін па зразумелых прычынах не дае зараз інтэрв’ю. Можа быць, ён нават адчувае віну за тое, што павёў вас за сабой?
– Я, канешне, не магу адказваць за пачуцці Мікалая Мікалаевіча, але зараз у нас няма часу на рэфлексіі, мы вельмі заняты – трупа працуе. Хтосьці ў кадры, хтосьці за кадрам, мы самі сабе цяпер усё: і акцёры, і рэквізітары, і касцюмеры… Напрыклад, у новым відэа спектакля, які – увага! – мы выкладзем у YouTube праз некалькі дзён, я не занята, але ўвесь час працавала за кадрам, прасавала адзенне, гатавала каву і гарбату… Трэба будзе – і ўнітазы буду мыць.
– А як мужчынам-акцёрам? Мне здаецца, ім зараз цяжэй.
– Цяжка. Хтосьці гаворыць аб гэтым услых, хтосьці не. У нас зараз «беларускія горкі»: то «мы перможым!», то «ўсё прапала!». Ад дэпрэсіі да натхнення адзін шаг – гэтыя стадыі так ці інакш мы праходзім усе. Я працавала ў Купалаўскім сем гадоў, а хтосьці ж 25…
– Які быў самы цяжкі перыяд з тых часоў, як звольніліся? Ужо дзевяць месяцаў прайшло…
– Я лічу дні, каб аднойчы пачаць новую гісторыю. За гэты час былі два самыя цяжкія моманты. Першы – пасля таго, як напісала заяву на звальненне, а потым прыйшла і не змагла ўвайсці ў будынак і забраць свае рэчы. Заўважу: я пісала чатыры заявы на звальненне з Купалаўскага. Адміністрацыя мянялася, і паперкі павінны былі адпавядаць прозвішчу дырэктара. А ў тэатры то адзін, то другі часовы кіраўнік пасля Паўла Паўлавіча Латушкі. Гэты момант быў самы цяжкі, бо ты не паспяваў зразумець, што вакол адбываецца. І ў краіне таксама ўсё ляцела хутчэй, чым твае думкі. Мы не паспявалі аналізаваць – ні сітуацыю ў тэатры, ні ў краіне ў цэлым. А другі момант – калі з’язджала з арэнднай кватэры, першага дома, створанага сваімі рукамі. Я рабіла там рамонт тры разы, там нарадзілася дзіця, там яно нават вырасла… Сын – яму пяць з паловай – пытаўся: чаму мы мусім з’язджаць? Патлумачыць яму было цяжка. Не сцен кватэры было шкада, не каробкі. Для сына гэта быў Дом.
– А зараз вы з роднымі пад адным дахам? Вы ж мінчанка…
– Не, я здымаю кватэру. Пастаралася зацікавіць сына, яму ўжо і новая кватэра падабаецца.
– Вы не адчуваеце на сабе ціск: званкі, сачэнне? Цяпер ад сілавых органаў усяго можна чакаць.
– Канкрэтных прыкладаў няма. Але ўсё можа здарыцца ў любы момант, з жніўня 2020 года мы зразумелі: калі ёсць чалавек, артыкул знойдзецца. Трэба будзе – прыйдуць. Ты ў нашай краіне не абаронены законом.
– Як вы думаеце: у якім лагеры цяпер была б Стэфанія Міхайлаўна Станюта?
– Я, канешне, яе асабіста не ведала, але старэйшыя акцёры кажуць, што ўпэўнены: яна была б побач з моладдзю і рэжысёрам Пінігіным. І Станюта, і Макарава… Але і зараз сярод нас ёсць артысты таго ж узроўню: Георгій Рафаілавіч Маляўскі, Аляксандр Станіслававіч Падабед, Алена Юр’еўна Сідарава, Наталля Рыгораўна Качаткова, Зоя Валянцінаўна Белахвосцік, Арнольд Кандрацьевіч Памазан, Віктар Сяргеевіч Манаеў – наш залаты фонд з намі.
– А вы глядзелі «Паўлінку», якая ідзе зараз у Купалаўскім?
– Не, і не хачу. Зірніце на мае валасы – я і так за апошнія месяцы ледзь не стала сівой у 30 гадоў. І навошта мне тая «Паўлінка»? Ну робяць людзі нешта на сцэне і хай робяць, абы не кралі. Ім гэта трэба, каб жыць. Няхай. Добра, калі гэта яшчэ каму-небудзь патрэбна. У мяне ні нянавісці, ні азлобленасці няма. Хутчэй – страшнае непаразуменне. Кожны з нас розны, і крутасць у тым, што, будучы нязгодным, у цябе хапае сіл прыняць меркаванне іншага. Добрае, кепскае – усё гэта так адносна… Старыя акцёры, якія засталіся ў Купалаўскім, яны пражылі там ўсё сваё жыццё, і я па-чалавечы не маю права іх асуджаць, калі хачу, каб маё жыццё таксама паважалі. Канешне, страшна, што мы вымушаны падзяліцца…
– Як і ўсё грамадства!
– Што некаторыя нашы калегі аказаліся на іншым баку – відавочна гэта бок зла… Але прыйдзе час, калі ўсе ўсё зразумеюць. І дзе былі нашы памылкі, спадзяюся, нам таксама хопіць сіл прызнаць. Але гэта ўжо мудрасць наступнага ўзроўню.
– А асабіста ў вас у жыцці было шмат памылак, якія былі вамі сумленна прызнаны?
– Ой, да чорта! Памылкі – гэта і ёсць жыццё. Справа не ў тым, каб ніколі не падаць, а ў тым, каб, упаўшы, зноў падняцца. І прызнаць памылку – гэта як падняцца, зрабіць крок наперад.
– А вы часта крыўдзіліся на рэжысёраў? А потым вялі бясконцыя начныя ўнутраныя маналогі…
– Крыўдзіцца не крыўдзілася. Не разумела – так. Спрачалася. Але гэта не з Мікалаем Мікалаевічам.
– Вашым мастацкім кіраўніком у акадэміі, я чытала, быў купалавец народны артыст Мікалай Кірычэнка.
– Ён быў наш павадыр! Распавядаў тонкасці існавання ў прафесіі, а таксама тонкасці жыццёвыя і чалавечыя. Помню, другі курс – заняткаў вельмі шмат, пекла. Ты, здаецца, не вылазіш з акадэміі суткамі, не паспяваеш нават паесці. Мікалай Міхайлавіч прыйшоў на заняткі, пабачыў, што мы стомленыя, галодныя, і пайшоў купіў нам здаравенную торбу піражкоў. І потым заўсёды насіў цукеркі і яблыкі. А Зоя Валянцінаўна Белахвосцік – яна выкладала на 1–2-м курсах – спякла аднойчы пірог. Мы з імі былі, як дома.
– Цяжка было адразу пасля студэнцкай лавы апынуцца ў калектыве Купалаўскага?
– Я ўсведамляла, куды іду. Канешне, увесь кантэкст адразу зразумець не магла, бо тэатр звонку і тэатр знутры – гэта розныя рэчы.
– А што, Пінігін жорскі кіраўнік?
– Ён прамы, кажа як ёсць. Часам з моцным словам, але, што не адняць, ён умее паставіць акцёрскую задачу так, што ты будзеш вельмі дакладна разумець, якую ролю іграеш. Гэта вельмі важна.
– Якія ў вас былі, з вашага пункту гледжання, лепшыя ролі ў тэатры?
– Мне здаецца, я сыграла ўсё, аб чым магла марыць маладая артыстка. Толькі прыйшла ў трупу, і ў той жа дзень было размеркаванне па «Пане Тадэвушы». Я атрымала ролю Зосі (а ў п’есе ўсяго дзве жаночыя ролі!). Памятаю, што нашы рэпетыцыі былі, як урокі гісторыі. Мікалай Мікалаевіч даваў нам такі шырокі кантэкст, столькі распавядаў – гэта наогул заўсёды адзін з плюсаў яго рэпетыцый. А потым я атрымала ролю ў спектаклі «Сымон-музыка» (яго вырашылі аднавіць праз год прастою). Ну, гэта была мегаадказнасць. Я ж тады адпрацавала толькі пару месяцаў. Ну і масоўка ў «Паўлінцы» – зразумела, гэта святое, гэта як пасвячэнне.
– Вы адразу пасля школы паступілі ў Акадэмію мастацтваў?
– Не, не адразу. Была страшна стомленая пасля выпускных экзаменаў, падрыхтоўчых курсаў. Плюс я яшчэ падпрацоўвала на той момант.
– Вы працавалі школьніцай? У вас жа забяспечаная сям’я.
– Сям’я звычайная, нармальная. Але я пачала шукаць працу яшчэ ў 14 гадоў, мне было гэта важна. Была патрэба ў працы з дзяцінства, а зараз гэта перарасло ў працагалізм. Пайшла тады па ўсіх суседніх з домам крамах: вазьміце хоць на якую работу… У 14 гадоў мяне не ўзялі. А ў 15 выпадкова патрапіла ў рэкламнае агенцтва і затрымалася там надоўга – спачатку раздавала ўлёткі, а потым дарасла да асістэнта менеджара. Працавала, нават калі стала студэнткай акадэміі. Але аднойчы заснула на занятках. Проста адключылася… І зразумела, што сумяшчаць вучобу і работу не атрымаецца.
– Ці сустракаліся вы, маладая актрыса, з харасментом? Захад бурліць, а ў нас усё шыта-крыта. Або ў нас у тэатральным асяроддзі няма сексуальных дамаганняў?
– У нашым тэатры харасменту не было адназначна. І наогул ніякіх дыскрымінацый па палавой прыкмеце. Яшчэ на тэатральным факультэце нас вучаць, што акцёр – істота бясполая, так што забудзьцеся пра сваё цела. Я разумею, што тэма вострая, неадназначная, але праз 30 гадоў прад’яўляць прэтэнзіі… Аднак, калі я выкажуся па гэтым пытанні больш адкрыта, мяне парвуць. А зараз лавіць і адбіваць дзіды ў мяне няма сіл.
Публікацыя – з № 37 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Чаму "Аўтарытэт" пераехаў у Расію?

maintext:
Гродзенскі прадпрымальнік Віталь Варановіч распавядае аб тым, чаму быў вымушаны спыніць дзейнасць у Беларусі і перавесці бізнес у Расію.
Стаць на ногі было вельмі няпроста
Віталю Варановічу няма яшчэ і пяцідзесяці. Паводле адукацыі ён інжынер-механік. Нарыхтоўкай і распілоўкай лесу займаецца з 2001 года. Праца гэта даволі цяжкая, нездарма ў савецкія часы на нарыхтоўцы лесу працавалі, як правіла, зэкі. Сваю фірму Віталь назваў «Аўтарытэт», як бы падкрэсліваючы, што занятак гэты няпросты і той, хто ім займаецца, заслугоўвае павагі.
Варановіч згадвае, што ў 2001 годзе, калі стваралі фірму, пачыналі з некалькіх бензапіл. Спатрэбілася нямала часу, пакуль здолеў набыць трактар для тралёўкі, пілараму. Даводзілася браць крэдыты, пазычаць і перапазычаць.
– 20 гадоў я займаюся нарыхтоўкай лесу, і за гэты перыяд не памятаю ніводнага года, каб была нейкая пэўная стабільнасць, – згадвае Варановіч. – То цэны скачуць, то інфляцыя, то дзялянкі выдзяляюць і тут жа забараняюць, то кідаюць на ельнікі альбо буралом.
Як у такіх умовах весці бізнес?
Кіраўнікі лясгасаў казалі: будзеш мець тэхніку, каб распрацоўваць балотныя дзялянкі, – заўсёды будзеш мець працу. Давялося зноў улазіць у крэдыты, тэхніку з часам набыў, але расцэнкі за больш складаную працу не павялічыліся, ды і працы не паболела. А самае прыкрае: дзяржаўныя лясгасы ніколі своечасова не разлічваліся за зробленае.
– Нам яны не плацілі, а за гэтыя грошы набывалі сабе тэхніку. Нам пачалі даваць толькі такую працу, якую самі не хацелі выконваць, а то і наогул пераставалі выдзяляць нават цяжкадаступныя дзялянкі, – распавядае мой суразмоўца. – А крэдыты трэба было аддаваць, заробак у людзей зніжаўся.
Варановіч распавядае, як гэта ўсё адбывалася: лясгас купляе лес сам у сябе, бо, каб выразаць дзялянку, ён павінен яе купіць, то бок проста пераганяе грошы з адной сваёй кішэні ў другую. Наймае фірму кшталту «Аўтарытэта» Варановіча, каб яна спілавала гэтую дзялянку. У сярэднім за нарыхтоўку аднаго куба лесу лясгас плаціць фірме 14 рублёў.
– Напрыклад, мы нарыхтавалі тысячу кубоў, я прыходжу да кіраўніка лясгаса: разлічыцеся са мной за працу. А мне адказваюць: грошай няма, але ты можаш узяць заробак лесам.
Прадпрымальнік быў бы згодны ўзяць гэты лес па прэйскурантным кошце, бо ён ніжэйшы за біржавы, але пра гэта і гаворкі няма: маўляў, удзельнічай у біржавых таргах і забірай лес.
– Але мне няма сэнсу купляць на біржы лот у трыста кубоў, калі мне патрэбна ўсяго 30, – тлумачыць Варановіч. – А лясгас, патраціўшы 9 рублёў за набыццё кубаметра дзялянкі і яшчэ 14 рублёў заплаціўшы за нарыхтоўку фірме, на біржы прадае гэты лес па 230 рублёў за кубаметр.
Такая вось арыфметыка атрымліваецца, падсумоўвае прадпрымальнік. А дамова паміж лясгасам і фірмай складзена так, што дапускае адтэрміноўку па аплаце 180 дзён. Хочаш – падпісвай такую дамову, не хочаш – не падпісвай.
– Атрымліваецца, ты робіш паслугу, нарыхтоўваеш лес, лясгас яго прадае ў 100 разоў даражэй, чым уклаў грошай, а потым на законных падставах дзевяць месяцаў можа табе не плаціць за выкананую працу.
Вось таму, тлумачыць Варановіч, і давялося перавозіць фірму ў Расію, каб там зарабляць і разлічвацца за крэдыты з беларускімі банкамі. Дарэчы, у Расіі, са слоў майго суразмоўцы, працы – «на гады і без перапынку», і плацяць лепш.
– Шкада толькі сваіх людзей, якія страцілі працу, – уздыхае прадпрымальнік. – Нехта пайшоў працаваць у лясгас, нехта – у калгас, некаторыя ў горад ездзяць. У Расію паехалі толькі пяць чалавек.
Ці патрэбна Міністрэрства лясной гаспадаркі?
Прадпрымальнік Варановіч, адпрацаваўшы 20 гадоў на нарыхтоўцы лесу, прыйшоў да высновы, што не. Паводле яго пераканання, міністэрства стала спажыўцом лесу, а лес – гэта не рэсурс, не валюта, як лічаць нашы ўлады, а аснова экалогіі, здаровай і бяспечнай жыццядзейнасці! Прыклад: у ваколіцах Азёраў Гродзенскага раёна навыразалі дзялянак, а ў вясковых студнях знікла вада.
– Едзеш па дарозе праз лес – ён, здаецца, стаіць суцэльнай сцяной без канца. А варта зайсці ў глыбіню на 100 метраў – там усё высечана, голы палігон. І так паўсюль.
Некаторыя лясгасы, распавядае Варановіч, у пагоні за прыбыткам выразаюць свае фонды ледзь не на год наперад, і ўсё гэта застаецца незаўважаным.
– Міністэрства лясной гаспадаркі варта было б ліквідаваць, – лічыць Варановіч, – а лясніцтвы перадаць у ведамства Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя. Інакш для нашых нашчадкаў лесу ў Беларусі не застанецца.
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Следчы шантажуе журналістку - абяцае затрымаць бабулю і дзядулю

maintext:
Арына Маліноўская, вядоўца праграмы «Шчыра кажучы» на тэлеканале «Белсат» з’ехала з Беларусi з-за магчымага пераследу з боку беларускіх уладаў. Але цяпер, як паведамляе служба навін канала, яе сваякі таксама знаходзяцца ў небяспецы.
У Telegram да журналісткі патэлефанаваў следчы з нумару мужа сястры Валянціна Кучарэнкі, паведаміў, што мужчына і ягоны сябар “знаходзяцца ў іх”, а цяпер яны едуць за Валянцінай i Анатолем Маліноўскiмi – бабуляй і дзядуляй Арыны.
Арыне сказалі, што будуць трымаць яе сваякоў, пакуль дзяўчына сама не прыедзе ў Ленiнскi РУУС.
У РУУСе на тэлефанаванне супрацоўнікаў «Белсата» адказвалі, што нікога такога ў іх не ўтрымліваецца. Бліжэй да вечара муж сястры звязаўся з Арынай і паведаміў, што яго выпусцілі з ізалятара на Акрэсціна.
Поделиться ссылкой:


title: У брата Наталлі Хершэ правялі ператрус

maintext:
У брата палітзняволенай Наталлі Хершэ Генадзя Касьяна зрабілі ператрус. Яго падазраюць паводле 341 артыкулу («Апаганьванне будынкаў і псаванне маёмасці») Крымінальнага кодэксу.
Генадзь Касьян жыве ў Маладзечна. Як паведамляе Радыё Свабода, 25 траўня а 3-й гадзіне дня да яго прыехала следчая група на чале з начальнікам крымінальнага вышуку. Яны паказалі пастанову аб пачатку крымінальнай справы па 341-м артыкуле.
«Нібыта я размаляваў Дом быту ў Маладзечна. Гэта поўная лухта. Яны правялі ў маёй кватэры ператрус, нічога не знайшлі. Шукалі фарбы, балончыкі, патроны, зброю. Прапанавалі аддаць тэлефон і паказаць графічны ключ да яго. Тэлефон яны забралі і апячаталі. І вось сказалі чакаць выкліку ў аддзел да следчага, – кажа Генадзь. – Я стаўлюся да гэтага як да псіхалагічнага ціску. Бо спачатку выклікаюць на допыт, а потым нешта прад’яўляюць».
Паводле Генадзя, у пастанове не было ніякіх падрабязнасцяў, калі і што было напісана на Доме быту на вуліцы Будаўнікоў.
«Гэта псіхалагічны ціск, магчыма, за тое, што я даю каментары ў незалежных СМІ пра сястру Наталлю. Каб мяне запалохаць. Я ня ведаю, што яны мне могуць прадʼявіць па гэтым абвінавачанні, бо я рэальна ў гэтым ня браў удзелу. Хіба што сфабрыкаваць, калі так будзе».
Паводле Генадзя, супрацоўнікі, якія праводзілі ператрус, вялі сябе карэктна.
«Начальнік крымінальнага вышуку паказаў пастанову; я, зразумела, быў уражаны, – кажа Генадзь. – Гэта былы будынак Дома быту, вялікі будынак. Я знарок учора, калі быў у тым раёне, абышоў яго і абсалютна нічога там не знайшоў. Яшчэ следчыя спыталі, ці ведаю я Паўла Кучко, гэта мой сябра, які жыве ў суседнім доме. Яго 9 траўня затрымалі, калі ён ездзіў у кабрыялеце з бел-чырвона-белым сцягам. Цяпер ён адбывае 25 сутак у ізалятары ў Маладзечна».
Генадзь Касьян кажа, што не рабіў таго, што яму інкрымінуюць.
«Я ня ведаю, якія доказы ў іх ёсць. Але гэта абсалютная лухта. Тое, што мне прад’яўляюць, гэта няпраўда».
«Я думаю, што Наталля знаходзіцца ў ШЫЗА»
Ад сястры Наталлі Хершэ, якая адбывае пакаранне ў гомельскай калоніі, Генадзь апошнім часам ня мае ніякай інфармацыі.
«Я мяркую, што яна знаходзіцца ў ШЫЗА, бо ўсё пра гэта сведчыць. Цягам апошніх трох тыдняў ніякіх лістоў ці тэлефанаванняў, якія раней былі рэгулярна, штотыдзень. Я думаю, што яна знаходзіцца ў ШЫЗА, яе так пакаралі, хутчэй за ўсё, за адмову шыць форму сілавікам», – кажа Генадзь.
Паводле Генадзя, учора па «прамой лініі» ён меў гутарку з начальнікам упраўлення Дэпартаменту выканання пакаранняў Гомельскай вобласці. Ён задаў тры пытанні аб Наталлі:
Чаму яе пазбаўляюць перыядычных выданняў, на якія яна падпісаная – «Рэгіянальнай газеты» і «Новага часу» ?
і ? Чаму канфіскуюць лісты да Наталлі? Яна іх вельмі рэдка атрымлівае.
Ці абавязаны дэпартамент альбо адміністрацыя яму паведаміць, што Наталля пераводзіцца ў ШЫЗА?
На трэцяе пытанне начальнік адказаў адразу, што не абавязаныя. Маўляў, пра гэта Генадзь зможа даведацца, калі Наталля напіша ліст.
У чым вінавацяць Наталлю?
Наталлю Хершэ 7 снежня пакаралі двума з паловай гадамі зняволення за супраціў супрацоўніку міліцыі (ч. 2 арт. 363 Крымінальнага кодэксу). 19 верасня падчас жаночага маршу каля Камароўскага рынку 51-гадовая Хершэ сарвала балаклаву з 22-гадовага амапаўца. Паводле прысуду, яна мусіць выплаціць пацярпеламу тысячу рублёў. Сваёй віны Хершэ не прызнала. Яна адбывае пакаранне ў жаночай калоніі № 4 Гомля.
У красавіку стала вядома, што грамадзянка Швейцарыі, палітзняволеная Наталля Хершэ звярнулася да прадпрыемстваў, каб яны заказалі шыць цывільнае адзенне ў гомельскай калоніі № 4, дзе яна адбывае пакаранне. Наталля заявіла, што адмаўляецца шыць форму для сілавікоў на вытворчасці ў калоніі.
Поделиться ссылкой:


title: Былы міліцыянт: "Міліцыя цяпер - карны орган у руках аднаго чалавека"

maintext:
Лукашэнка пазбавіў афіцэрскіх званняў 80 былых міліцыянтаў, памежнікаў і вайскоўцаў. Сярод іх — лейтэнант міліцыі запасу, былы оперупаўнаважаны крымінальнага вышуку Мазырскага РАУС Уладзімір Жыгар. З якімі эмоцыямі сустрэў ён навіну, спыталася «Радыё Свабода».
Уладзіміра Жыгара звольнілі з Мазырскага РАУС улетку «за палітыку». Ён далучыўся да каманды «Страна для жизни». На некаторых мерапрыемствах ахоўваў Святлану Ціханоўскую. Сядзеў на «сутках» у Жодзіне. Быў вымушаны з’ехаць з Беларусі. Далучыўся да ініцыятывы, створанай былымі супрацоўнікамі міліцыі, якія не падтрымліваюць рэжым Лукашэнкі.
«Пазбаўленне афіцэрскага звання я і ўсе прадстаўнікі ініцыятывы успрынялі спакойна. Мы разумеем, што Лукашэнка нелегітымны прэзідэнт і ўсе яго рашэнні не маюць ніякай вагі. У свабоднай Беларусі ўсе гэтыя загады будуць ануляваныя. Вядома ж, я не шкадую, што зрабіў такі выбар. Паступаць па сумленні заўсёды складана, аднак служыць рэжыму я не хацеў. Я даваў прысягу абараняць уласны народ, а не асобна ўзятага правіцеля, які не можа змірыцца з тым, што людзі яго не абралі. Цяпер ён катаваннямі, штрафамі, гвалтам спрабуе прымусіць людзей любіць сябе!» — выказаўся Уладзімір Жыгар.
Ён кажа, што сумуе па Мазыры, але не па ранейшай службе.
«Тое, у што цяпер ператварылася міліцыя, гэта ненармальна. Гэта проста карны орган у руках аднаго чалавека», — лічыць былы міліцыянт.
Уладзімер Жыгар кажа, што працы зараз шмат, «працуем 24/7».
«Але гэтая праца прыносіць толькі станоўчыя эмоцыі, таму што я разумею, што гэтая праца сапраўды патрэбная і накіраваная на вяртанне Беларусі ў прававое рэчышча і прыцягненне вінаватых асоб да адказнасці», — дадаў ён.
Поделиться ссылкой:


title: У кватэры галоўнага рэдактара "Нашай Нiвы" і ягонай жонкі, журналісткі Тут.бай, прайшоў ператрус

maintext:
Дадому да галоўнага рэдактара «Нашай Нiвы» Ягора Марціновіча прыйшлі сілавікі.
Пра гэта яму паведамілі суседзі. Дома нікога не было. Ягор вярнуўся дамоў каля 18:00.
Жонка Ягора — журналістка Тут.бай Адар’я Гуштын.
Каля пад’езда дома і ўнутры яго дзяжурылі сілавікі ў масках.
Прыкладна ў 20:00 ператрус завяршыўся, сілавікі з’ехалі, Ягор Марціновіч застаўся дома.
Ëн расказаў, што знаходзіцца пад падпіскай аб неразгалошванні. Але адзначыў, што крымінальная справа не датычыць «Нашай Нівы». Сілавікі забралі тэхніку, а вось грошы (70 рублёў) яны браць не сталі.
Поделиться ссылкой:


title: "Вось бы гэты язычок у прыбіральню на цвічок"

maintext:
Зорачку славы журналісткі Людмілы Гладкай доўга прыхоўвала захмаранае неба. Здаецца, і служыла яна ў адпаведным месцы – у ведамаснай міліцэйскай газеце, дзе зорачкі позна ці рана атрымліваюць усе. А вось жа не фарціла – хоць галавой аб сценку біся. Усе зорачкі праляталі міма, прызямляючыся на чыесьці пагоны.
Захмаранае неба над галавой шэранькай крымінальнай хранікёршы неспадзявана праяснілася ў мінулагоднім жніўні, калі ў дзяржаўных СМІ рэзка ўзрос попыт на пішучую брацію без тармазоў і стоп-сігналаў у галаве. Іх супрацоўнікам дазвалялася ўсё: хлусня, абразы, падтасоўкі, маніпуляцыі, перакручванне фактаў, паклёпы. Гэтая рабочая атмасфера і стала для Гладкай найспрыяльным асяроддзем. Яна перайшла на працу ў «СБ. Беларусь сегодня» і проста расцвіла, як лілея ў застаялай, пакрытай жабурыннем сажалцы.
«Минск благодаря действиям силовиков очищен от мрази», – тачыла адманікюраныя на ранейшай працы кіпцюрыкі аб камп’ютарную клавіятуру ў мары свайго жыцця – «прэзідэнцкай» газеце – Людміла Гладкая, расказваючы пра чарговы масавы хапун.
«Газовые баллончики, пневматика, ножи, металлическме трубы, б-ч-б символика и, возможно, наркотики», – без ценю сумнення на загад начальства «ўзбройвала» яна мірныя шэсці чым папала, што ў галаву прыходзіла.
А калі ва ўласным двары быў забіты Раман Бандарэнка, кіпцюрыкі цынічна набралі на клавіятуры словазлучэнне «сакральный труп». Маўляў, забойства тое таемна здзейснілі ўсё тыя ж «мрази» з апазіцыі, каб згуртаваць свае разрозненыя шэрагі над ахвярай рэжыму…
Хто ветру служыць, таму дымам плацяць – гаворыць народная прыказка. Але, надыхаўшыся тым заробленым «дымам», можна ўчадзець да страты прытомнасці. Падобна на тое, што Гладкая няслаба ўчадзела. І ў такім стане днямі ў сваім тэлеграм канале адгукнулася на нядаўнюю калонку Марыны Коктыш пра зладжаную ўладай блакаду «Народнай Волі».
Колькі ў аслабленым кругласуткавай інфармацыйнай вайной арганізме Гладкай СО2, мяркуйце самі, вось яе водгук: «Представьте ситуацию. 4 мая 1945 года. Недобитый рупор НСДАП «Фёлькишер беобахтер» пишет полную слез и обиды на Красную Армию заметку, что Совинформбюро и союзники отказывются печатать агитлисток «Штурмовик».
Прачытаўшы гэтае трызненне, перадрукаванае, дарэчы, «Желтыми сливами» і другімі пахнучымі фекаліямі тэлеграм-каналамі, хочацца прамыць вочы і прадэзінфікаваць рукі. Ад такіх вар’яцкіх параўнанняў на тым свеце ў пякельнай смале, відаць, зайздросна застагнаў Гебельс – у яго прапагандысцкай машыне гэткіх работнічкаў яўна не хапала.
Параўнаўшы «Народную Волю» з фашысцкімі газетамі, Гладкая, між іншым, шпурлянула важкі камень у агарод Міністэрства інфармацыі. Бо, нягледзячы на ўсе праблемы з друкарскім варштатам, «Народная Воля» працягвае заставацца выданнем легальным – мае адпаведную дзяржаўную ліцэнзію. Гэткую самую, як працадаўца Гладкай – «Беларусь сегодня».
Ведае пра гэта гора-журналістка? Ведае. І тым не менш, дагаджаючы сваім апекунам, валіць без сораму на любую сторану. Не забываючыся тузянуць за вяровачку, каб «жоўтыя злівы» разнеслі яе «прадукцыю» па ўсёй тэлеграм-каналізацыі.
А перад сваім заечым наскокам на «Народную Волю» Людміла Гладкая абвясціла свяшчэнную вайну «газават» парталу «TUT.BY» – напусціла чаду і на яго. Яе артыкул у «СБ» гучаў як прысуд – «О предателях, экстремистах и их подпевалах». І заканчваўся канкрэтным заклікам: «Пора признать его (TUT.BY) экстремистским – в интересах национальной безопасности».
Нагадаю: гэта словы не пракурора на судовым разбіральніцтве, а журналісткі дзяржгазеты з рэгістрацыйным нумарам 1 (бессаромна забраным адносна нядаўна ў куды больш старэйшай «Звязды»). Здавалася б, калі не поп, дык не ўбірайся ў рызы. І без цябе рызаносцаў хапае. Але Гладкая, відаць, вырашыла: калі буду вісець, то лепш за абедзве нагі. І – зноў пускае ў ход і кіпцюрыкі, і язык (спатрэбілася і на БТ).
Што ж, я не крыважэрны, і жадаю не паважанай мною Людміле Гладкай жыць доўга. Але калі ўсё ж прыйдзе пара развітацца з гэтым светам і згаданы вышэй сумна вядомы доктар прапаганды пакліча яе ў сваю кампанію, што застанецца?
У падшыўцы «СБ» віскатлівы радок і на беларускай зямлі грудок?
А на грудку тым хто што напіша?
Я не вялікі спецыяліст у пахавальнай сферы, але ў дадзеным выпадку, здаецца, прыйшоўся б да месца кароценькі верш Кандрата Крапівы пра адзін вёртка-паслужлівы язычок: «Вось дык гладзіць! / Вось дык ладзіць! / Вось дык ліжа! / Ніжай! Ніжай! / Яшчэ вазьмі / вось тут лізні / разоў ля ста / каля хваста… / Вось бы гэты язычок / у прыбіральню на цвічок!».
Не дай Бог заслужыць такую эпітафію.
Публікацыя – з № 34 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: На старонках музычнага фестываля "Рок за Баброў" у сац-сетках арганізатары  напісалі: "Сябры, у нас, як і, напэўна, у вас узнікла адчуванне дэжавю, але мы

title: Дэжавю. Фестываль "Рок за Баброў" перанесены на наступны год

maintext:
На старонках музычнага фестываля “Рок за Баброў” у сац-сетках арганізатары напісалі: “Сябры, у нас, як і, напэўна, у вас узнікла адчуванне дэжавю, але мы зноў вымушаныя перанесці наш фестываль на наступны год”.
У звароце адзначаецца, што праблемы ўзніклі з-за “працяга сітуацыі з каранавірусам”, а таксама “праблемы з авіязлучэннем”.
“Так, фэст праходзіць на адкрытым паветры, але мы не гатовыя рызыкаваць вашым здароўем і здароўем сваіх блізкіх.
Так, большасць артыстаў у нас з РФ, але гэта не значыць, што яны ўвесь час пражываюць там і арганізаваць іх лагістыку з іншых краін не ўяўляецца магчымым. Так, мы сапраўды да апошняга верылі ў магчымасць правядзення фестывалю, але абставіны вырашылі за нас», — паведамляюць арганізатары.
Адзначаецца, што артысты, якія меліся выступіць у гэтым годзе, пацвердзілі свой удзел у наступным, а новая дата з’явіцца пазней. Ранейшыя квіткі застаюцца сапраўднымі. Дарэчы, і за мінулы год квіткі застаюцца сапраўднымі, абяцаюць арганізатары
Поделиться ссылкой: