description: Пра гэта стала вядома з кантракта «Газпрама» з ААТ «Газпрам трансгаз Беларусь» на транзіт газу ў Еўропу ў 2021 годзе, пiша "Наша Нiва". «Газпрам» плануе

title: "Газпрам" плануе рэзка скараціць транзіт газу праз Беларусь пасля запуску "Паўночнага патоку - 2"

maintext:
«Газпрам» плануе рэзка скараціць транзіт газу праз Беларусь пачынаючы з 4-га квартала 2021 года. Пра гэта стала вядома з кантракта «Газпрама» з ААТ «Газпрам трансгаз Беларусь» на транзіт газу ў Еўропу ў 2021 годзе, апублікаванага напярэдадні гадавога сходу акцыянераў расійскага гіганта.
Згодна з дакументам, заданне для кампаніі «Газпрам трансгаз Беларусь» на транспартаванне газу на 2021 год у Заходнюю Еўропу складае 29,574 млрд куб. метраў, у тым ліку: I квартал — 9,626 млрд куб. метраў, II квартал — 9,183 млрд куб. метраў; III квартал — 8,842 млрд куб. метраў, IV квартал — 1,923 млрд куб. метраў.
Такім чынам, транзіт газу скароціцца амаль на 8 млрд кубоў у квартал, або на 80%.
Газ праз Беларусь прапампоўваецца па транснацыянальным газаправодзе «Ямал-Еўропа» магутнасцю 32,9 млрд кубаметраў у год у Польшчу і Нямеччыну. Акрамя таго, па іншай галінцы газаправода расейскі газ праз Беларусь паступае ў Літву, а праз яе — у Калінінградскую вобласць.
Да гэтага года «Ямал-Еўропа» быў загружаны на поўную катушку, бо «Газпраму» было выгадней пасылаць блакітнае паліва праз Беларусь, а не праз Украіну. «Газпрам трансгаз Беларусь» на 100% належыць расейскай кампаніі, а таму тарыфы на прапампоўку газу праз нашу краіну мінімальныя.
Планаванае зніжэнне транзіту праз Беларусь, мусіць, звязана з хуткім пускам новага газаправода па дне Балтыйскага мора «Паўночны паток — 2». ЗША вычарпалі магчымасці далей блакаваць яго будаўніцтва.
Пасылаць газ па «Паўночных патоках» выгадней, бо не трэба плаціць краінам-транзіцёркам.
Чаму ж Масква плануе скараціць прапампоўку праз Беларусь, а не праз Украіну? Матывы тут можа быць два.
На сёння ў «Газпрома» кантракт з Украінай заключаны па прынцыпе «пампуй або плаці». Гэта значыць, нават калі «Газпром» знізіць транзіт праз Украіну, ён павінен будзе аплаціць закантрактаваныя аб’ёмы.
Такі кантракт з Украінай пяцігадовы, ён заканчваецца ў канцы 2024 года.
Па-другое, Польшча не мае намеру працягваць кантракт на пастаўкі газу «Газпрамам» пасля 2022 года, калі ён мінае. Яснасці па далейшым транзіце газу праз Польшчу пасля 2022 года няма. Верагодна, будзе торг.
Больш за тое, еўрапейскія палітыкі не выключалі забароны транзіту газу праз Беларусь, калі Мінск будзе працягваць цяперашнюю палітыку: Еўропа расцэньвае многія крокі цяперашняга беларускага кіраўніцтва як варожыя, асуджае парушэнні правоў чалавека, баіцца ператварэння нашай краіны ў Паўночную Карэю ў цэнтры Еўропы і нарастання расійскага кантролю над Беларуссю.
Як бы там ні было, калі аб’ёмы прапампоўвання газу праз Беларусь знізяцца, наша краіна страціць значныя падатковыя паступленні. Беларускі бюджэт можа недалічыцца каля 250—300 млн даляраў у год.
Пакуль ні беларускія, ні расійскія ўлады не прагаворвалі, ці мае Масква намер кампенсаваць Мінску гэтыя страты ў выпадку калі скарачэнне транзіту сапраўды адбудзецца.


description: У аблозе міліцыі і "ціхароў" пачаўся 24 чэрвеня а 10-й гадзіне ў гомельскім СІЗА-3 закрыты судовы працэс над Сяргеем Ціханоўскім, Мікалаем Статкевічам,

title: "Буду хоць побач". У гомельскім СІЗА ў закрытым рэжыме пачаўся гучны працэс над шасцю палітзняволенымі

maintext:
У аблозе міліцыі і “ціхароў” пачаўся 24 чэрвеня а 10-й гадзіне ў гомельскім СІЗА-3 закрыты судовы працэс над Сяргеем Ціханоўскім, Мікалаем Статкевічам, Ігарам Лосікам, Арцёмам Сакавым, Уладзімірам Цыгановічам і Дзмітрыем Паповым.
Вуліцу Кніжную, дзе месціцца ізалятар, перакрыла ДАІ. У двары па вуліцы Савецкай, адкуль таксама відны сцены ізалятара, камунальнікі на пачатку дзесятай гадзіны спешна падграбалі тэрыторыю. Сваякі палітзняволеных казалі, што на працэс меліся прыехаць некаторыя дыпламаты і прадстаўнікі ЕС.
Па абодва бакі ад галоўнага ўваходу-ўезду ў будынак СІЗА дзяжурыла міліцыя ў цывільным, выціскаючы “за перыметр” тых, хто прыйшоў ці прыехаў падтрымаць палітзняволеных. Не чапалі толькі прадстаўнікоў афіцыйнага тэлебачання.
“Адыдзіце далей, зараз будзе выязджаць спецмашына”, – асабіста мяне папярэджваў малады мужчына без форменнага адзення, які выдаваў сябе за супрацоўніка міліцыі, праўда, прозвішча свайго так і не назваў.
Далей ад уваходу прымусілі трымацца нават Марыну Адамовіч, жонку Мікалая Статкевіча – яна адмыслова прыехала ў Гомель падтрымаць мужа, а заадно прывезла яму невялікую перадачу.
– Я не магла не прыехаць: сёння ж пачынаецца суд над Мікалаем і ягонымі так званымі “падзельнікамі”. Суд закрыты. Але буду хоць побач, наколькі гэта будзе мажліва. Мікалай мне раней напісаў, што адмовіўся нават ад знаёмства з гэтай справай. Зрабіў заяву, у якой крымінальную справу назваў цалкам сфальсіфікаванай. Лічыць гэта, скажам так, злачынствам, і саўдзельнічаць у ім ён не збіраецца. Мне вядома, што ён і ў суд накіраваў заяву аб тым, што не збіраецца ўдзельнічаць у гэтым працэсе. Як усё гэта будзе выглядаць у СІЗА, дзе і Мікалай, і ўсе іншыя знаходзяцца цалкам у залежнасці ад дзяржслужбоўцаў, невядома. І няма, на вялікі жаль, нейкім чынам даведацца, – сказала журналісту “Народнай Волі” жонка палітвязня Статкевіча.
Міліцэйскі “заслон” завярнуў і Дар’ю Лосік, жонку яшчэ аднаго палітвязня – Ігара Лосіка. Гутарым з ёю у ценю дрэваў крыху зводдаль ад “параднага” пад’езду.
– Да мяне падыходзіў нейкі мужчына ў цывільным і патрабаваў паказаць тэлефон, ці не раблю я відэаздымкі. Я адышла. Але буду прыходзіць сюды кожны дзень, пакуль будзе доўжыцца гэты судовы працэс, – кажа Дар’я. – Заўтра роўна год, як мой муж за кратамі. На спатканні мне Ігар сказаў, што, пазнаёміўшыся з матэрыяламі справы, ён не знайшоў ніводнага доказу сваёй віны. Таму і не прызнае абвінавачванне. Лісты ад яго не надта пазітыўныя: ён вельмі перажывае, што не вінаваты і сядзіць столькі часу ў турме. І невядома, колькі яму там давядзецца быць яшчэ.
Паводле інфармацыі Гомельскага абласнога суда, якому на разгляд па першай інстанцыі перададзены матэрыялы крымінальнай справы з Вярхоўнага суда, Сяргей Ціханоўскі, Арцём Сакаў і грамадзянін Расіі Дзітрый Папоў абвінавачваюцца ў здзяйсненні злачынстваў, прадугледжаных ч. 1 арт. 293, ч.3 арт. 130, ч. 2 арт.191, ч. 1 арт. 342. Мікалай Статкевіч абвінавачаны паводле ч.1 арт. 293. ІгаруЛосіку і Уладзіміру Цыгановічу выстаўлена абвінавачанне на падставе ч.1 арт. 293, ч.3 арт. 130 Крымінальнага кодэкса.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Непаўналетняга палітвязня Мікіту Залатарова зноў будуць судзіць

maintext:
Аднаго з самых маладых палітвязняў, 17-гадовага Мікіту Залатарова з Гомеля будуць судзіць другі раз. Цяпер яго вінавацяць у «гвалце над міліцыяй» – ён нібыта напаў на канвой у гомельскім СІЗА-3.
Бацькі непаўналетняга хлопца, які хворы на эпілепсію, паведамілі, што новую крымінальную справу супраць сына ўжо расследавалі і перадалі ў пракуратуру для накіравання ў суд. Мікіта, як адзначаецца ў пастанове следчага Шкрабава з гарадскога аддзела СК, «належных высноў для сябе не зрабіў, на шлях перавыхавання не стаў».
Што ж такога крымінальнага зрабіў у СІЗА невысокага росту падлетак, асуджаны на пяцігадовы тэрмін і прызнаны праваабарончымі арганізацыямі палітнявольнікам?
Паводле абвінавачвання, «21 сакавіка ў прамежак часу з 11:30 да 12:30 Залатароў, будучы ў службовым кабінеце псіхалагічнай службы, у катэгарычнай форме адмовіўся выконваць законныя патрабаванні супрацоўнікаў установы і прайсці ў камеру № 103, у выніку чаго супрацоўнікі Лучкін і Хацкоў прымянілі да яго фізічную сілу і вывелі ў калідор трэцяга паверха».
Аднак непаўналетні Залатароў, паводле пастановы аб перадачы крымінальнай справы пракурору для накіравання ў суд, перашкаджаў законнай дзейнасці службоўцаў. Хлопец зрабіў падножку Лучкіну, у выніку чаго той зваліўся на падлогу. Калі Лучкін падняўся, Залатароў «схапіў яго за валасы і шыю, прычыніўшы тым самым боль і пабоі».
Апроч таго, падлетак нібыта выказаў пагрозы гвалту на адрас супрацоўніцы СІЗА Хаўбок.
У выніку Мікіта Залатароў будзе адказваць перад судом за гвалт і пагрозу гвалту ў дачыненні супрацоўнікаў органаў унутраных спраў – на падставе артыкула 364 Крымінальнага кодэкса. Пакаранне па азначанаму артыкулу прадуглежвае арышт, абмежаванне волі, альбо пазбаўленне волі на тэрмін да шасці гадоў.
Бацька Мікіты Міхаіл Лапуноў так пракаментаваў новую крымінальную справу супраць сына: «У трох лістах пастановы пра накіраванне справы пракурору адлюстравана ўся нямогласць і подласць улады. Мой сын – не злачынца, а закладнік».
Нагадаем, 10 мая 2020 года Мікіту Залатарову споўнілася 16 гадоў, а ўжо ў жніўні ён апынуўся ў СІЗА. Падлетка разам з іншымі двума фігурантамі абвінавацілі ў актыўным удзеле ў «масавых беспарадках» і «супраціве міліцыі» з прымяненнем «кактэйлю Молатава», хоць ніякага гаручага рэчыва ў бок міліцыянераў Залатароў не кідаў.
Падлетак скардзіўся, што ў СІЗА яго білі, не давалі патрэбных лекаў.
22 лютага суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Дзмітрый Дэбой пакараў Мікіту Залатарова 5 гадамі выхаваўчай калоніі. Пасля агалошвання прысуду ў Мікіты пачалася істэрыка. Ён кідаўся на краты «клеткі» і крычаў: «Выпусціце мяне адсюль!». Абласны суд пакінуў вырак першай судовай інстанцыі без зменаў.
Неўзабаве хлопца будуць зноў судзіць.
Анатоль ЛІПСКІ
На здымку: Мікіта Залатароў у «клетцы» суда Цэнтральнага раёна. Фота аўтара
Поделиться ссылкой:


title: Магчыма, і бярозы нясуць для іх пагрозы

maintext:
Мясцовыя камунальныя службы перафарбавалі ў «патрэбныя колеры» ўязныя стэлы гарадоў Бяроза і Белаазёрск.
Калі глядзіш на ўсё цвяроза,
Дык не адолее сумнеў,
Што белым колерам бяроза
Адрозная ад іншых дрэў.
І толькі калі прымеш «дозу»
(Прычым заглыкаў самагон),
Убачыш шэраю бярозу
І нават скажаш: гэта клён.
А для чаго пра тое ўсё-ткі
Вам, чытачы, дуру я клёк?
Бярозай колісь нашы продкі
Назвалі ціхі гарадок.
Відаць, таму, што тут калісьці
Вялікі лес навокал рос
І ўвесь абшар тануў у лісці,
Бо ў лесе шмат было бяроз.
Раслі ці купкай, ці гурбою,
Як снег, бялюткія яны.
І гарадок, само сабою,
Прывык да гэтай белізны.
Такога ж колеру і стэла
Была пры ўездзе ў гарадок.
Як гай бярозавы, бялела,
І кожны ўбачыць мог здалёк.
І быў на стэле для аздобы
Чырвоны колер дзе-нідзе.
Дэкор як быццам вельмі добры,
Прынамсі, радаваў людзей.
Ды праплылі пратэстаў хвалі,
І што ж урэшце бачым мы?
Чыноўнікі шугацца сталі,
Як ад праказы ці чумы,
Ад гэтых колераў чамусьці.
Адбыўся ператрус такі,
Што ў самым дальнім захалусці
Адчулі ад яго штуршкі.
Таму не ўздзіў, што і ў Бярозе
З-за стэлы быў перапалох.
Чыны мясцовыя ў трывозе:
Абрушыць гнеў «тутэйшы бог»,
Калі ён будзе ехаць міма
Ці завітае ў гарадок.
Дык стэла гэтая – як міна,
Якую хтось падклаў знарок.
І стэла вочы больш не коле,
Бо па загадзе жылкамгас
Яе ў «патрыятычны» колер
Пафарбаваў праз хуткі час.
Ды толькі думаюць чынушы:
«Ці ўсё зрабілі, што маглі,
Каб не прыйшлі па нашы душы?»
І не здзіўлюся я, калі
Камусьці дасць падказку розум
(Тым больш як трохі «глыкне» ён)
Назваць па-іншаму Бярозу –
Няхай напраўду будзе Клён.
***
Каб не было зусім пагрозы,
Як завітае пракурор,
Каля Бярозы ўсе бярозы,
Магчыма, пусцяць пад тапор…
Віно і самагон
Як калекцыйнае віно –
Секс, што з каханаю жанчынай
(Яно настоена даўно,
І адарвацца немагчыма).
А секс з шаболдай на хаду
Або з даўно абрыдлай жонкай –
Усё адно, што піць ваду
Ці захлынацца самагонкай.
Вядомы ўсім расклад такі,
Прынамсі, безгустоўных – мала.
Ды не зважаюць мужыкі
І п’юць звычайна што папала…
Пахваліла
– А можаш жа, як хочаш дужа!
Не трэба нават і таблеткі! –
Так пахваліла жонка мужа,
Заспеўшы на сцягне суседкі…
Не хлебам адзіным
«Не адзіным хлебам чалавек
Сыты!»
Учыніўшы проста здзек,
Выкарыстаў повар выраз гэты –
Мяса ён паклаў крыху ў катлеты.
Выйсце і ўваход
Выйсце ўсё-ткі – дома і на працы –
Я з любых знаходжу сітуацый.
Думка дакучае з года ў год:
Як туды знаходжу я ўваход?
Публікацыя – з № 40 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Уладыка Арцемій распавёў «Радио Свобода», як ён сам трактуе прычыны рашэньня Сыноду РПЦ адхіліць яго ад служэньня і адправіць на супакой. Сынод Беларускай

title: "Мы ператварыліся ў царкву часоў застоя". Архіепіскап Арцемій разважае, чаму стаў непажаданым для РПЦ

maintext:
Сынод Беларускай праваслаўнай царквы Маскоўскага патрыярхату пазбавіў пасады архіяпіскапа Горадзенскага і Ваўкавыскага Арцемія. Ён быў адзіным зь беларускіх праваслаўных герархаў, хто публічна асудзіў гвалт і падтрымаў пратэстоўцаў.
— Гэта адбылося паводле ўказаньня дзяржавы. Зараз трошкі зьмянілася становішча пасьля жнівеньскіх хваляваньняў і адбываецца ўсеагульны чыстка. Мяжа перакрытая, людзей звальняюць, саджаюць. Пакуль у іх зацішша — час для таго, каб трошкі паставіць і царкву на месца. Таму што царкоўнікі ня ўсе падтрымліваюць існуючы рэжым. Зараз прадстаўнікі ўлады разьяжджаюць па эпархіях, выступаюць там. Нават я чуў, што просяць не маліцца за тых, хто ў зьняволеньні. Такія малітвы забароненыя, каб нідзе не было ні найменшага іншадумства.
Ну, і палічылі патрэбным са мной расправіцца. Па ініцыятыве гэтай улады прадстаўнікі нашай сыстэмы гаварылі з патрыярхам у Маскве і папрасілі яго паспрыяць дзеля супакаеньня становішча ў Беларусі. Мабыць, на гэта ён даў ім дабраславеньне і згоду. Сынод адразу ж аб’явіў аб сваім рашэньні.
Прэтэнзіі да сьвятара
— Што я падзяліў грамадзтва на два лягеры паводле палітычных матываў. Падзяліў сьвятароў і вернікаў. А гэта недапушчальна. Я запярэчыў, што з палітычных нагодаў я не выступаў. Я даў маральную ацэнку таму варʼяцтву, калі зьдзекуюцца над людзьмі. Тое, што яны мне прадʼявілі, — гэта было сьмеху варта.
Магу вам прывесьці прыклад. Паказваюць мне фатаграфію кошыка зь велікоднымі яйкамі. На іх намалявана «Пагоня», наш старадаўні герб, ён сугучны і іканаграфіі. Нашых знакамітых князёў Барыса і Глеба заўсёды малююць аднаго зь дзідай, другога зь мячом, а яны бяруць сваю традыцыю яшчэ з старажытнагрэцкае царквы ад велікамучаніка Георгія Перамаганосца і Дзьмітрыя Салунскага зь мячом. Вось такі герб быў у нашых межах, а ў пачатку перабудовы ён быў нашым нацыянальным сымбалем, затым мы вярнуліся да савецкай сымболікі.
Па-першае, выява гэтага герба не зьяўляецца злачынствам. Па-другое, гэта сьмешна, у нас 100 парафій, і калі дзесьці дзіця намалявала на яйку «Пагоню», я павінен пра гэта ведаць і карныя меры прымаць? Велікоднае яйка ёсьць велікоднае яйка. Гэта сьвята радасьці. Людзі малююць тое, што сьвяшчэннае і дарагое для іх, гэта адпавядае велікоднаму ўспрыманьню жыцьця.
Другое абвінавачванае — чаму ў нас сьпявалі «Магутны Божа»?
(14 жніўня сьвятары Гарадзенскай эпархіі на прыступках галоўнага гарадзкога храма — Сьвята-Пакроўскага катэдральнага сабора — выканалі малітоўны гімн «Магутны Божа» у падтрымку беларускага народу. — РС).
Гэта старажытны беларускі гімн «Магутны Божа, уладар сусьвету». Мітрапаліт, знаходзячыся ў Горадні, афіцыйна забараніў сьпяваць гэты гімн? (14 кастрычніка патрыяршы экзарх усяе Беларусі Веньямін заявіў, што гімн зьяўляецца сьвецкім і падзяляе людзей. — РС) Мы яго гадамі сьпявалі. У нас музычны фэстываль «Калоскі Дабравест» зь міжнароднай музычнай праграмай заўсёды пачынаўся з гэтага сьпеву, а тут раптам гэта стала забароненым і ледзь не антыцаркоўным. На набажэнствах зразумела, але на канцэртных праграмах — гэта наш асабісты выбар. І вось у адной з парафій дзіцячы калектыў ладзіў велікодны канцэрт і прасьпяваў «Магутны Божа», што палічылі дзяржаўным злачынствам.
Ну, вы самі ведаеце, калі ў нас на бальконе будуць вісець чырвоныя і белыя шкарпэткі адначасова, то можна атрымаць тэрмін.
Абвінавачваньні ў расколе
— Я не кажу ні пра які раскол. Я да гэтага стаўлюся вельмі асьцярожна і выкарыстоўваю мэдычны прынцып «Не нашкодзь». Мы не даем палітычных ацэнак. Мы спрабуем зьмяняць сытуацыю знутры, выкарыстоўваючы хрысьціянства і Эвангельле.
У нас нават гаворкі не было ні пра якую аўтакефальную царкву, як ва Украіне. Гэта ўвогуле нерэальная рэч, у нас усе культавыя будынкі належаць Беларускаму Экзархату, і ніякі прыход ня зможа мець храм іншай юрысдыкцыі. Гэтае пытаньне яшчэ не сасьпела нават для абмеркаваньня.
Гэта домыслы і хлусьлівае абвінавачаньне. Ніякага падзелу ў нашых вернікаў няма, наадварот, мы заклікаем да салідарнасьці, адзінства.
Цяпер мы павінны адпавядаць свайму ўзроўню, а мы ператварыліся ў царкву пэрыяду застою, ганеньняў і палону. Мы ўжо пераўзыходзім хрушчоўскія часы, калі ўпаўнаважаны перадаваў сваю волю, як жыць прыходам і што казаць.
Вінаваты, што наведваў турмы
— Наведваньне месцаў зьняволеньня таксама ставілася ў віну. Чаму наведвалі зьняволеных і прыносілі ім лекі і ваду? Тое, што Хрыстос сказаў: «Я быў хворы, і вы наведалі мяне, быў у вязьніцы, і вы прыйшлі да мяне», — мы не павінны прымаць за кіраўніцтва да дзеяньня? Для нас павінна быць важна ўказаньне кіраўніцтва. Ніякіх наведваньняў.
І яшчэ куча дробязяў. Бацюшка бласлаўляў паству і разам са словамі «Хрыстос уваскрэс» сказаў яшчэ: «Жыве Беларусь!» А вы што, хочаце, каб не жыла?
Правільна сказаў, хай жыве Беларусь. Я кажу, я згодны з гэтымі словамі. Ва ўсіх эпархіях ёсьць моманты, калі людзі ў той ці іншай форме выказваюць сваю салідарнасьць з тымі падзеямі, якія цяпер адбываюцца. Таму абвінавачваньне проста некампэтэнтнае.
«Па стане здароўя»
— Па стане здароўя я не падаваў ніякіх прашэньняў і я не лічу, што па стане здароўя я не магу служыць. Ёсьць, вядома, узроставыя праблемы, я надаю ім увагу, але сытуацыя некрытычная. Няма ніякіх сьведчаньняў з боку мэдыкаў, няма прадʼяўленьня мне, на падставе чаго. Я Сыноду прама сказаў: «Вы робіце несумленна, вы пазбавілі мяне катэдры. А мне ня сорамна сыходзіць на супакой».
Рэакцыя духавенства на гвалт
— Гэта заканамерна — турбавацца за свой народ. Мы не даем ацэнку ўладзе або палітычнай структуры, мы гаворым пра тое, што бачым парушэньне ўсіх нормаў чалавечага быцьця. Мы лічым гэта недапушчальным і выступаем з заклікам спыніць жорсткасьць у дачыненьні да нашага народу і вызваліць нявінных зьняволеных.
Ніякай рэакцыі царквы на гэта не было, і цяпер нават не ўспамінаецца, як быццам ніхто ніколі нічога не пісаў.
Чаму мяне не адхілілі адразу ж пасьля гэтых заяваў, яшчэ ў жніўні летась? Вельмі бурны быў пэрыяд, гэта ж трэба было падліваць алею ў агонь. Гэта магло спрыяць таму, што мы маглі наогул адкрыта выйсьці на ўдзел. Цяпер народ запалоханы. Я лічу, што і з пункту гледжаньня палітычнага яны паступілі няправільна і атрымаюць вынікі не на сваю карысьць.
«Вы ведаеце, што Андрэй Стрыжак назваў вас «выдатнай кандыдатурай на пасаду кіраўніка праваслаўнай царквы ў новай Беларусі», а дыякан Андрэй Кураеў напісаў пра вас, што вы — «сумленьне беларускай царквы»? — спытаў у архіепіскапа журналіст.
— Што вы такое кажаце, я спаць ня буду…
— А што вы думаеце з нагоды кандыдатуры вашага пераемніка Антонія?
— Не хочацца займацца разборкамі і плёткамі, ведаеце. У свой час Уладыка Антоній Мельнікаў, які памёр у Пецярбургу, казаў мне, што, калі ён быў рэктарам Мінскай Духоўнай семінарыі, некаторыя студэнты накіроўваліся на вучобу па камсамольскай пуцёўцы і потым яны ўплывалі на царкоўнае жыцьцё. Адчуваецца, як той казаў, што чалавек ужо цяпер адзін з маладых епіскапаў па паводзінах адчувае сябе обер-пракурорам. Чалавек, як гаворыцца, «ад гэтага сьвету».


description: Выключаная са зборнай за пратэст супраць гвалту спартоўка Святлана Кудзеліч распавяла ў інтэрв'ю Свабодзе, што рыхтуецца да Алімпіяды 2024 году і магчыма

title: Святлана Кудзеліч рыхтуецца да Алімпіяды 2024 году

maintext:
Выключаная са зборнай за пратэст супраць гвалту спартоўка Святлана Кудзеліч распавяла ў інтэрв’ю Свабодзе, што рыхтуецца да Алімпіяды 2024 году і магчыма будзе выступаць на спаборніцтвах пад нейтральным сцягам.
«Рэкардсмены і прафесіяналы ім не патрэбныя. Ім патрэбныя рабы»
Вядомую беларускую лёгкаатлетку Святлану Кудзеліч пасля падпісання ў жніўні 2020 году ліста спартоўцаў за новыя выбары і супраць гвалту выключылі са зборнай і звольнілі з працы ў МНС.
У інтэрвʼю Свабодзе яна распавяла, што не шкадуе аб гэтым.
«Гэта чаканы ход падзей – выкінуць мяне адусюль. Але ўсё роўна гэта балюча і непрыемна, таму што ты ўсё сваё жыццё аддаеш спорту. Я каля 20 гадоў у вялікім спорце. За краіну бегла і з траўмамі, і з пераломамі ног. Потым я некалькі месяцаў лячылася, аднаўлялася… І вось так могуць паступіць у адно імгненне. Проста гавораць, што ты ніхто і сюды па квітках заходзь на стадыён. Я не заслужыла нават бясплатнага ўваходу».
Пра што казала Святлана Кудзеліч:
«Пару тыдняў я жыла ў прастрацыі і страху я ня ведала за што брацца і як мне далей жыць».
«Не было такой задачы мяняць грамадзянства. Чаму я павінна мяняць сваё свой дом, сваю краіну? Мне тут усё падабаецца, проста ёсць часовыя складанасці і часовая несправядлівасць».
«Калі яны мяне ставяць у такія рамкі, што я не зʼяўляюся прафесійным спартсменам з таго моманту, як яны мяне выкідаюць з усіх зборных, то я скарыстаюся гэтым выпадкам і буду выступаць нейтральным атлетам без сцяга. Я хачу працягваць спорт, я бачу сябе ў будучыні на марафоне 2024. Калі гэта будзе доўжыцца доўга, і калі кіраўнікамі лёгкай атлетыкі застануцца тыя ж самыя людзі, і яны не будуць даваць мне магчымасці развівацца, то я разгледжу гэты варыянт».
«Раней мяне моцна не кранала, які ў нас сцяг… Вядома, усе ведаюць гісторыю і ў БЧБ сцягу нічога экстрэмісцкага і дрэннага я ня бачыла і ня бачу. На гэты момант, мне здаецца, што гэта знак нейкага пратэсту і адрознення. Цяпер дзяржаўны сцяг асацыюецца з болем і несправядлівасцю, з палітвязнямі».
«Я не ў палітыцы, але чалавечыя правы і грамадзянскі абавязак свой выконваю. І нічога дрэннага ў гэтым не бачу. Але быць закладнікам гэтай сітуацыі і баяцца сказаць, як раней у СССР і мець нейкае меркаванне і абмяркоўваць яго на кухні – я гэта не выбіраю».
«У мяне было шмат шанцаў забраць гэты подпіс. Я разумела якія будуць наступствы. Ну значыць так трэба».
«Міністэрства спорту як будзе без спартоўцаў? Гэта яны існуюць за кошт нас, а не мы за іх».
«Рэкардсмены і прафесіяналы ім не патрэбныя. Ім патрэбныя рабы».
Поделиться ссылкой:


maintext:
Расійскі Савет правоў чалавека будзе дамагацца экстрадыцыі зняволенай у Беларусі Соф’і Сапегі. Аб гэтым заявіў старшыня расійскага Савету правоў чалавека – блізкі да Крамля палітычны дзеяч, па сумяшчальніцтве дарадца Пуціна і сябра найвышэйшай рады партыі ўлады «Единая Россия» Валерый Фадзееў, паведамляе ТАСС.
«Гэта расійская грамадзянка, мы будзем за гэтым сачыць і будзем дамагацца таго, каб было безумоўнае выкананне закону, а яшчэ лепш, каб яе экстрадавалі ў Расію, – дадаў Фадзееў. – Я заўсёды выступаю за тое, што незалежна ад характару злачынства трэба расійскіх грамадзянаў выцягваць».
Гэта адрозніваецца ад таго, як раней сітуацыю са зняволеннем Соф’і Сапегі каментавалі расійскія ўлады. Прэс-сакратар Уладзіміра Пуціна пры канцы траўня казаў, што Крэмль «прымае да ўвагі» тое, што ў зняволенай ёсць від на жыхарства Беларусі, а Пуцін даручыў Міністэрству замежных справаў «самым уважлівым чынам адсочваць лёс справы расійскай грамадзянкі». Пра выдачу зняволенай у Расію тады не было гаворкі.
Аляксандр Лукашэнка 1 чэрвеня заявіў, што следства супраць Пратасевіча і Сапегі будуць весці ў Беларусі – пра гэта ён нібыта казаў Пуціну, і ў Расіі «яны не крыўдзяцца», пытанняў з доступам консулаў не будзе.
Соф’ю Сапегу затрымалі 23 траўня разам з Раманам Пратасевічам, беларускім журналістам, пасадзіўшы ў Мінску самалёт, які ляцеў з Афінаў у Вільню. Лятак прызямлілі, паведаміўшы пра бомбу на борце.
Дзяўчыну арыштавалі на два месяцы, змясцілі ў СІЗА КДБ. Нібыта яна падазраваная у арганізацыі масавых беспарадкаў (арт. 293 КК РБ), арганізацыі і рыхтаванні дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак (арт. 342 КК РБ), і распальванні варожасці (арт. 130 КК РБ), але ці выставілі ёй абвінавачанне, невядома.
Вакол справы з затрыманнем Пратасевіча і Сапегі ёсць яшчэ адна спрэчка Крамля і ўладаў Беларусі: прэс-сакратар Пуціна Дзмітрый Пяскоў учора заявіў, што беларускі бок і затрыманы ў Мінску Раман Пратасевіч павінныя патлумачыць, каго яны мелі на ўвазе, згадваючы пра фінансаванне экстрэмісцкага Telegram-каналу кампаніяй, звязанай з адным з расейскіх алігархаў.
Поделиться ссылкой:


description: - Беларусь - адзіная краіна ў свеце, якая ў ААН прагаласавала супраць рэзалюцыі па М'янме, - піша Валерый Карбалевіч. Тая рэзалюцыя асуджала дзяржаўны

title: "Беларусь падтрымала вайсковую дыктатуру?" Палітолаг Валерый Карбалевіч - пра знакавае галасаванне ў ААН

maintext:
– Беларусь – адзіная краіна ў свеце, якая ў ААН прагаласавала супраць рэзалюцыі па М’янме, – піша Валерый Карбалевіч. Тая рэзалюцыя асуджала дзяржаўны пераварот, учынены вайскоўцамі, і заклікала да вяртаньня ўлады законнаму ўраду.
Гэты кейс цікавы не толькі абсалютнай і дэманстратыўнай адзінотай, у якой апынулася беларуская дыпламатыя. Не меньш дзівіць тое пазыцыянаваньне, з якім яна выступае.
Галоўны ідэалягічны канструкт, які ужо год прапануюць беларускія ўлады, палягае ў тым, што у 2020 годзе яе апанэнты спрабавалі зьдзейсьніць дзяржаўны пераварот супраць законнай улады. О’кей.
Калі кіравацца гэтай логікай, то афіцыйны Менск павінен быў бы і ў выпадку М’янмы выступіць у падтрымку законнай улады супраць гвалтоўнага дзяржаўнага перавароту. Аднак не. Усё з дакладнасьцю да наадварот.
У беларускіх уладаў іншая логіка. Рэзалюцыя патрабуе аднаўленьня дэмакратыі ў гэтай краіне. А вось гэта – вялізная крамола. Беларусь падтрымала вайсковую дыктатуру! Скажы, за каго ты, і я скажу, хто ты. Такога самавыкрывальнага кроку цяжка было штучна прыдумаць.
Поделиться ссылкой:


description: Многія заўважаюць, што хрушчоў сёлета практычна няма. Такія ж паведамленні паступаюць не толькі з Мінска, але і з іншых гарадоў. "Еўрарадыё" пацікавілася

title: Навукоўцы расказалі, чаму зніклі хрушчы

maintext:
Многія заўважаюць, што хрушчоў сёлета практычна няма. Такія ж паведамленні паступаюць не толькі з Мінска, але і з іншых гарадоў.
“Еўрарадыё” пацікавілася ў малодшага навуковага супрацоўніка лабараторыі наземных беспазваночных жывёл навукова-практычнага цэнтра НАН Беларусі па біярэсурсах Кацярыны Макавецкай, з чым гэта можа быць звязана.
— Усе насякомыя схільныя да скачкоў колькасці: бываюць гады, калі іх вельмі-вельмі шмат, а бываюць гады, калі іх практычна няма, і гэта абсалютна нармальна. Такія сітуацыі бываюць не толькі з хрушчамі, але і іншымі насякомымі, — каментуе вучоная.
Па словах суразмоўніцы “Еўрарадыё”, сітуацыя — абсалютна нармальная.
— Тым больш у нас гэтая вясна выдалася досыць халоднай, таму ёсць імавернасць таго, што частка лічынак хрушчоў вырашыла застацца ў спячцы да наступнага года, — дадае Макавецкая.
Яшчэ адна прычына, чаму можа здавацца, што жукоў сёлета няма, — халодныя ночы. Энтамолаг растлумачыла: днём хрушчы звычайна абгрызаюць дрэвы, а начамі пералятаюць з дрэва на дрэва. У халодныя ночы жукі могуць палічыць за лепшае заставацца на дрэвах і не “падарожнічаць”.
Поделиться ссылкой:


title: Не ўсё тое золата, што блішчыць…

maintext:
На чэмпіянаце Еўропы па футболе пачынаюцца матчы плэй-оф.
23 чэрвеня закончыліся гульні групавога этапу, далей – барацьба толькі на выжыванне.
У кожнага беларускага балельшчыка свае куміры. Нехта падтрымлівае зборную Германіі, хтосьці перажывае за галандцаў, камусьці падабаюцца каманды Украіны ці Расіі. Праўда, апошнія дзве занялі ў сваіх групах апошнія месцы, таму для іх свята ўжо скончылася.
Хаця калі казаць пра расійскую каманду, то зараз больш абмяркоўваюць не іх «аніякую» гульню, а тое, колькі зарабляе галоўны трэнер зборнай Станіслаў Чарчэсаў.
Аказваецца, настаўнік расійскай зборнай – адзін з самых высокааплатных трэнераў у Еўропе. Паводле інфармацыі з адкрытых крыніц, яго гадавы заробак складае ні многа ні мала 2,5 мільёна еўра! Пры ўсім тым, што каманда заняла ў групе апошняе месца!
Заробак Чарчэсава амаль у два разы большы, чым у Раберта Марцінеса – галоўнага трэнера зборнай Бельгіі, якая заняла ў сваёй групе першае месца. І палічыце, у колькі разоў ён перавышае заробак галоўнага трэнера зборнай Фінляндыі Марку Канервы, які мае сціплыя 180 тысяч еўра ў год. Хаця фіны абышлі расіян у групавой турнірнай табліцы.
Дарэчы, такую высокую зарплату тлумачылі так: маўляў, вялікая рызыка таго, што пасля правальнага выступлення спецыяліст на працяглы час можа застацца без працы, таму яму трэба стварыць «падушку бяспекі».
Вось ужо праўду кажуць: розумам Расію не зразумець! Калі зыходзіць з гэтага, то настаўніку беларускай зборнай па футболе трэба выпісваць не менш за 4–5 мільёнаў еўра ў год. Правал там зараней будзе забяспечаны, а чалавеку затым трэба на нешта жыць.
Зрэшты, і тыя ж фіны, і датчане паказалі на чэмпіянаце: не ўсё тое золата, што блішчыць, і грошы – не самае галоўнае ў гульні. Ёсць яшчэ сапраўдны патрыятызм, пісьменныя трэнеры і таленавітыя ігракі. І чэмпіянат Еўропы гэта пацвярджае. А самыя цікавыя матчы ў нас яшчэ наперадзе. Усё толькі пачынаецца…
У 1/8 фіналу згуляюць:
26 чэрвеня Уэльс-Данія, Італія-Аўстрыя;
27 чэрвеня Нідэрланды-Чэхія, Бельгія-Партугалія;
28 чэрвеня Іспанія-Харватыя, Францыя-Швейцарыя;
29 чэрвеня Англія-Германія, Швецыя-Украіна.
Поделиться ссылкой:


title: Джулі Фішэр: ЗША непакояць і пагрозы Лукашэнкі, і ягоныя дзеянні ў стылі злачынцаў

maintext:
Нягледзячы на магчымае вызваленне часткі ці нават усіх палітвязняў, Злучаныя Штаты Амерыкі наўрад ці зменшаць ціск на рэжым Аляксандра Лукашэнкі. Аб гэтым амбасадар ЗША ў Беларусі Джулі Фішэр распавяла ў сваім інтэрв’ю «Белсату».
– Спадарыня амбасадар, я рады зноў вас вітаць у нашай студыі. 21 чэрвеня ЗША ўвялі новыя эканамічныя санкцыі супраць беларускага рэжыму. Падчас нашай апошняй размовы вы сказалі, што Захад мусіў размаўляць з Лукашэнкам на той мове, якую ён разумее. Ці правільна я думаю: санкцыі, якія ўвялі ў панядзелак, былі прыкладам такой размовы?
– Вялікі дзякуй, мне таксама прыемна зноў быць у студыі «Белсату». Наконт нашых дзеянняў у панядзелак – так, іх можна лічыць праявай такой мовы, гэта частка таго, што мы спрабуем данесці да мінскіх уладаў. Адказ на вашае пытанне – так, несумненна. І я спадзяюся, што ў Мінску нас пачулі. Гэта быў вельмі дакладны мэсэдж ад Еўрапейскага Звязу, яго дзяржаваў-чальцоў, ад Злучаных Штатаў Амерыкі, ад Канады, Аб’яднанага Каралеўства – мы рашуча асуджаем прымусовую пасадку рэйсу «Ryanair», мэтай якой быў арышт Рамана Пратасевіча і Соф’і Сапегі.
– А што калі Лукашэнка вызваліць амаль усіх або ўсіх палітвязняў? Ён выкарыстоўваў гэтую гульнёвую карту шмат разоў. Якой была б рэакцыя Злучаных Штатаў у такім выпадку?
– Я думаю, Злучаныя Штаты вельмі ясна зазначылі, чаго мы чакаем ад рэжыму. Мы чакаем вызвалення ўсіх палітвязняў. Іх колькасць, на жаль, нязменна расце кожны дзень, і гэта жахліва. Мала таго, што няма руху ў патрэбным кірунку, дык мы яшчэ назіраем, як рэжым ідзе ў няправільным кірунку ў пытанні палітвязняў. Мы выразна заклікалі рэжым пачаць нацыянальны дыялог з удзелам усіх бакоў, вынікам якога былі б новыя выбары, якія можна было б правесці з міжнародным падтрыманнем. Вось неабходныя крокі. І мы вельмі дакладна акрэслілі нашыя чаканні ды нашую пазіцыю.
– Але калі яны выпусцяць частку палітвязняў, ці знізяць ЗША палітычны ціск на Лукашэнку?
– Я хачу падкрэсліць тое, што мне падаецца важным. Кожны палітвязень, кожны з тых пяцісот – гэта сам чалавек, ягоная сям’я, адданасць нейкай дзейнасці, напрыклад, незалежнай журналістыцы ці іншай прафесіі. Я не хачу недаацэньваць значэння вызвалення для асобы ці ягонай сям’і. Я не думаю, што Злучаныя Штаты зменшаць ціск, і я дакладна не чакаю, што будуць такія дзеянні да моманту вызвалення ўсіх палітычных вязняў, да ўдзелу ў сапраўдным усебаковым дыялогу і руху да новых выбараў.
– Мы бачым, што рэжым у Мінску пагражае заходнім краінам наркатрафікам і нелегальнай міграцыяй. Вядома, што апошнім часам на польскіх і літоўскіх межах колькасць нелегальных мігрантаў, пераважна грамадзянаў Іраку, вырасла ў некалькі разоў. Магчыма, гэта проста супадзенне, але колькасць рэйсаў з Багдаду ў Мінск таксама падвоілася. Гэта хвалюе ЗША? Ці гэта праблема толькі для ЕЗ?
– ЗША вельмі непакояць і пагрозы Лукашэнкі, і ягоныя дзеянні ў стылі злачынцаў, з дапамогай якіх ён спрабуе псаваць жыццё суседзям. Гэта непрыемна здзіўляе, бо гэты чалавек у мінулым неаднаразова сцвярджаў, быццам шкадуе, што адносіны з суседзямі не вельмі добрыя, што ён мае магчымасць звярнуцца [па дапамогу] толькі ў адну сталіцу [да аднаго з суседзяў]. Вельмі непрыемна тое, што ягоныя пагрозы суседзям робяцца больш прамымі. Нас вельмі хвалюе тое, што адбываецца на межах нашых саюзнікаў у рэгіёне і нашага партнёра, Украіны. Адносна таго, што адбываецца на мяжы, мы вельмі цесна супрацоўнічаем з Вільняю ды Варшавай. І мы будзем працягваць гэта рабіць. Мы будзем шукаць спосабы ўзмацніць нашую супрацу, працэс каардынацыі і абмену інфармацыяй, каб дапамагчы знівеляваць гэтыя пагрозы. Несумненна, бяспека межаў ЕЗ – гэта пытанне, якое ў першую чаргу застаецца праблемай ЕЗ і яе дзяржаваў-чальцоў, але калі яны шукаюць падтрымкі ЗША ў гэтых пытаннях, то вядома, мы вельмі сур’ёзна ставімся да таго, што там адбываецца.
– Спадарыня амбасадар, цяпер мы бачым, як Лукашэнка шантажуе Захад мігрантамі, наркотыкамі ды нават ядравымі кампанентамі! Я працытую: «Аж з-за Атлантыкі чутны сігнал: дапамажыце, як гэта было раней, затрымайце ядравыя матэрыялы, каб яны не трапілі ў Еўропу. Вы нас інфармацыйна душыце, спрабуеце знішчыць нашую эканоміку і чакаеце, што мы будзем траціць сотні мільёнаў долараў, як і раней, на абарону вашых геапалітычных інтарэсаў?» Ці хтосьці з ЗША пасылаў Лукашэнку такі «сігнал»?
– Шчыра сказаць, я не ведаю, што ён меў на ўвазе. Ягоныя ўчорашнія каментары, ягоныя абвінавачванні ў бок Захаду былі шмат у чым бессэнсоўнымі. У яго выказваннях столькі несупадзенняў і недакладнасцяў, што вельмі цяжка ўсё адсочваць. Але калі ён хацеў бы ведаць, на кім адказнасць, хто вінаваты ў пагаршэнні эканамічных перспектываў Беларусі, то не трэба нікога шукаць, трэба проста паглядзецца ва ўласнае люстэрка. Менавіта ягоныя дзеянні і ягоны рэжым прынцыпова змянілі будучыню эканомікі Беларусі. Гэта лёгка – паказваць на кагосьці за мяжою ды вінаваціць іншых, але значна складаней – паглядзець у сваім агародзе і зразумець вынікі сваіх дзеянняў.
– Хачу спытаць пра Расію. Ці можна нейкім чынам даць гэтай краіне выкарыстаць слабасць Беларусі, якая апынулася пад санкцыямі? Ці ЗША прызналі б міжнароднае пагадненне, падпісанае Лукашэнкам, і якія-небудзь эканамічныя ўгоды, напрыклад, продаж «Беларуськалію» расійскім алігархам?
– Гэта важнае пытанне ўзаемаадносінаў і разумення дачыненняў паміж Мінскам і Масквою. Вядома, мы заўважылі, што колькасць візітаў Лукашэнкі ў Маскву павялічылася, але цяжка выйсці за рамкі ды зразумець, што менавіта там прапаноўваецца, што дакладна абмяркоўваецца. Калі гаворка ідзе пра Расію і яе дзеянні, то, мяркую, самае асноўнае – гэта тое, як на іх будуць рэагаваць жыхары Беларусі. Гэта хіба вызначальна. Самае прынцыповае – ці будуць грамадзяне Беларусі лічыць законнымі любыя пагадненні аб продажы маёмасці, прадпрыемстваў Беларусі, нейкія юрыдычныя пагадненні, ці будуць яны прызнаваць іх законнымі, бо менавіта гэта мусіць хваляваць Маскву: як яна будзе выглядаць у вачах беларусаў? Гэта, на мой погляд, найважнейшае.
– Мяркую, вы ведаеце пра абмен меркаваннямі на сустрэчы Пуціна і Байдэна. У чым розніца ў пазіцыях Вашынгтону і Масквы? Мы чулі дзве версіі гэтай размовы, адну ад прэзідэнта Байдэна і адну – зусім іншую – ад спадара Пуціна, а дакладней, ад ягонага прэс-сакратара Дзмітрыя Пяскова…
– Я думаю, важна звярнуць увагу на тое, што мы чулі непасрэдна ад прэзідэнта Байдэна адносна дыскусіі, прысвечанай Беларусі. Лічу, што існуе заўважная розніца паміж сітуацыяй, калі лідар сам вырашыў выказацца аб гэтым пытанні, і сітуацыяй, калі гэта робяць прэс-сакратары. Прэзідэнт Байдэн даволі канкрэтна выказаўся адносна некаторых канкрэтных пытанняў. Тое, што я сапраўды хачу падкрэсліць для вашых гледачоў – гэта словы прэзідэнта Байдэна пра адданасць ЗША справе правоў чалавека і асноўных свабодаў. Прэзідэнт Байдэн сказаў, што амерыканскі прэзідэнт не можа не падымаць пытання аб правах чалавека і асноўных свабодах. Гэта неад’емная частка нас, сутнасці нас як амерыканцаў, і гэта абавязак амерыканскага прэзідэнта. Гэта сапраўды сведчыць пра тое, што мы спрабуем зрабіць у дачыненні Беларусі. Я думаю, што важна разглядаць гэтую сустрэчу двух лідараў у кантэксце, важна прызнаць, што ў іх было вельмі шмат пытанняў на парадку дня. Гэта не была сустрэча, скіраваная на прыняцце нейкага рашэння аб гэтых пытаннях. Гэта была сустрэча, якую ладзілі для таго, каб два лідары абмяняліся меркаваннямі. І, у прынцыпе, тое, да чаго мы імкнемся, каб голас народу Беларусі быў пачуты. Я лічу, што пытанне, як паводзіцца, – неверагодна важнае, і тая роля, якую яны абяруць для сябе, – гэта тое, што будзе вызначаць, як іх успрымуць жыхары Беларусі.
– За апошнія гады падтрыманне ад ЗША беларускай грамадзянскай супольнасці не перавысіла дзесяці мільёнаў долараў у параўнанні з больш чым двумастамі мільёнамі для Украіны. Нават маленькая Грузія мае больш дапамогі з боку Вашынгтону. Ці вы разглядаеце магчымасць павялічыць падтрыманне беларускай грамадзянскай супольнасці ды незалежных медыяў? Напрыклад, офіс Святланы Ціханоўскай прапаноўвае павялічыць падтрыманне да трыццаці мільёнаў. Ці гэта магчыма?
– Па-першае, з жніўня мінулага года мы прапанавалі дадатковыя 20 мільёнаў долараў для грамадзянскай супольнасці ды незалежных медыяў, спрабуючы знайсці розныя спосабы дапамагчы грамадзянскай супольнасці пасля мінулага лета і звязанага з ім гвалту супраць тых, хто быў вымушаны бегчы з Беларусі. Мы робім гэта, каардынуючыся з нашымі партнёрамі ў Літве, Польшчы, ЕЗ і гэтак далей. І ёсць пытанне пра тое, як гэта параўноўваць з дапамогай, якая надаецца іншым краінам. Я хацела б папрасіць вашых гледачоў улічыць, што мы дапамагаем пераадольваць розныя праблемы, канкрэтныя і спецыфічныя для Украіны, а таксама для Грузіі. Я б не сказала, што «нават маленькая Грузія» – гэта найлепшы спосаб апісаць гэтую краіну. Яна важны партнёр ЗША з часу атрымання незалежнасці, і мы каардынуемся і супрацоўнічаем у цэлым шэрагу пытанняў. Я думаю, што яшчэ шмат чаго можна зрабіць, каб падтрымаць Беларусь і яе памкненні. Мы застаемся ў цесным кантакце са спадарыняй Ціханоўскаю ды ейнаю камандаю, каб зразумець, што мы можам яшчэ зрабіць на шляху да больш дэмакратычнай Беларусі, каб развіваць і распрацоўваць гэтыя ідэі. Іх погляды і меркаванні аб гэтых пытаннях надзвычай важныя. Мы таксама працуем з нашымі партнёрамі ў Кангрэсе, каб атрымаць сродкі, якія б дапамаглі ў гэтай справе.
Поделиться ссылкой:


title: Суддзяў прыраўнялі да глухіх: страцілі яны і зрок, і слых

maintext:
На інфармацыйных стэндах некаторых мінскіх паліклінік з’явілася аб’ява: нароўні з пацярпелымі ад чарнобыльскай катастрофы, вязнямі фашысцкіх канцлагераў, інвалідамі па слыху і г.д. у першую чаргу абслугоўваюцца… суддзі.
Паліклініка, як вулей,
Як пчаліны рой, гудзе.
У чарзе сядзяць бабулі
І дзядулі дзе-нідзе.
(Акурат сказаць дарэчы,
Што здароўе дзень пры дні
Там шукае люд старэчы,
Бо яго няма ані.)
І чамусь па калідоры
Борздка крочыць маладзён.
Не відно, што надта хворы,
Што здароўе страціў ён.
Позірк кінуў падазрона
На старэчую чаргу.
І вердыкт ад маладзёна:
– Гэтак доўга не магу
Я чакаць ля кабінета.
Прапусціце без чаргі.
Быў адказ яму на гэта:
– Пачакаеш, дарагі!
Нам таксама неахвота
Тут выседжваць…
– У мяне
Ёсць адна, бабулькі, льгота.
Вунь жа спісак на сцяне
Тых асоб, што маюць права
Без чаргі зайсці туды.
– Што за льготнік ты, цікава?
Не глухі. І малады
Для чарнобыльскай ахвяры,
Для далёкае вайны, –
У старых ва ўхмылках твары,
Насміхаюцца яны. –
Ёсць яшчэ і ў суддзяў льготы –
Эканоміць трэба час.
Дык скажы нам, братка: хто ты?
– Я, сябры, суддзя якраз!
Сталі змрочнымі бабулі,
Сталі хмурымі дзяды,
Калі гэтае пачулі…
– Многа ты прынёс бяды
Шараговым беларусам, –
Строга дзед сказаў яму. –
Верыш ты ў мундзірах хлусам,
Выпраўляючы ў турму
Тых, хто крыкнуў нешта дзесьці,
Слова мовіў папярок…
– Давялося ўнуку сесці, –
Прагучаў услед папрок. –
Нейкі здымак з інтэрнэту
Ён змясціў у «Інстаграм».
Дык суддзя сказаў: «За гэта
Я пятнаццаць сутак дам».
– А ў мяне на месяц цэлы
Пасадзіў суддзя дачку:
Парасон чырвона-белы
Узяла яна ў руку…
Маладзён усклікнуў:
– Годзе!
Не ўшчувайце, бо людзей
Я, сябры, суджу на лёдзе –
Абслугоўваю хакей.
Сцэна, так сказаць, нямая…
Моўчкі думалі дзядкі:
Можа, ўвогуле не мае
Прывілей суддзя такі?
Зрэшты, стаўленне другое
Да хакейнага суддзі.
– Не вымучвайся чаргою,
Без чаргі, браток, ідзі!
***
Да судоў у нас – агіда:
Папсавалі людзям кроў,
Бо не чуе ўжо Феміда
Аргументаў «бунтароў».
Як глухія суддзі сталі,
Быццам затычкі ў вушах.
І кладуць яны на шалі
Хлуд такі, што проста жах;
Не злічыць прысудаў карных.
І таму, напэўна, іх,
Даўшы льготу, у лякарнях
Прыраўнялі да глухіх…
Калі талент засох
Засох ваш талент?
Горка стала?
Даваць парады не люблю,
Аднак жа гэта не падстава,
Каб закапаць яго ў зямлю…
Залаты характар
Мяне хто толькі ні кляне:
Жанкі, сябры, браты!..
Цяжкі характар у мяне,
Таму што залаты.
Публікацыя – з № 48 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Улады пачалі праверку БАЖ. За 2 дні трэба прадставіць тысячы дакументаў, некаторыя з якіх па-ранейшаму ў СК

maintext:
Міністэрства юстыцыі распачало маніторынг дзейнасці БАЖ. У лісце, які прыйшоў на адрас арганізацыі ў панядзелак, ідзе размова пра прадастаўленне тысяч дакументаў за перыяд з 1 студзеня 2018 года і па сёння, паведамляе baj.by.
Сярод таго, што прапануецца прадаставіць у Мінюст, — спісы сябраў журналісцкага аб’яднання, заявы на ўступленне ў БАЖ, пратаколы пасяджэнняў выбарных органаў, усе ўваходныя і выходныя лісты за гэты час, уся фінансавая дакументацыя і многае іншае.
Адметна, што запыт Міністэрства юстыцыі датаваны 9 чэрвеня, але быў атрыманы арганізацыяй толькі сёння. І ўжо сёння было прапанавана прадаставіць дакументы. Цяпер прадстаўнік Мінюста паведаміў, што дакументы БАЖ ў ведамстве чакаюць да раніцы серады, 23 чэрвеня.
ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў” падкрэслівае, што ўсе 25 гадоў арганізацыя строга прытрымлівалася заканадаўства ў сваёй штодзённай працы і справаводстве. Разам з тым, прадаставіць вялізны пералік запытаных дакументаў цягам двух дзён проста неарэальна. Хоць бы таму, што частка дакументаў дагэтуль знаходзіцца ў Следчым камітэце, бо іх забралі пасля ператрусу ў офісе арганізацыі 16 лютага.
У сувязі з гэтым ГА “БАЖ” адразу накіравала скаргу на імя міністра юстыцыі з просьбай прадаставіць аб’яднанню разумныя тэрміны для прадастаўлення дакументаў.
ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў” аб’ядноўвае ў сваіх шэрагах больш за 1300 журналістаў, рэдактараў, фатографаў, выдаўцоў і іншых асобаў, з’яўляецца прызнаным на міжнароднай арэне аб’яданнем, сябрам Міжнароднай і Еўрапейскай федэрацыі журналістаў.
— БАЖ многія гады дапамагае калегам абараняць свае прафесійныя правы, вядзе маніторынг сітуацыі ў галіне медыя. Мы падкрэсліваем, што і далей маем намер працаваць выключна ў прававым поле, — адзначае Беларуская асацыяцыя журналістаў.
Поделиться ссылкой:


title: Надзея Зелянкова: "Мужу патрэбна аперацыя на назе…"

maintext:
Жонка бізнесмена Аляксандра Васілевіча распавяла «Народнай Волі» пра апошнія навіны ад мужа.
Амаль дзесяць месяцаў знаходзіцца за кратамі вядомы беларускі бізнесмен Аляксандр Васілевіч – саўладальнік рэкламнага холдынга Vondel/Hepta, сайтаў kyky.org і the village.me, а таксама галерэі «Ў».
Аляксандра Васілевіча мінулым летам затрымлівалі двойчы. Першы раз – калі прыйшоў у КДБ падаць хадайніцтва аб змене меры стрымання для прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Віктара Бабарыкі. Тады паход у афіцыйную ўстанову закончыўся судом, Васілевічу далі 14 сутак – за тое, што ён нібыта «актыўна ўдзельнічаў у несанкцыянаваным мітынгу» і крычаў «Свабоду Бабарыку!».
Аляксандр з пратаколам не пагадзіўся. Адбыў адміністрацыйны арышт у ізалятары, выйшаў на волю і зноў быў затрыманы 27 жніўня прадстаўнікамі Дэпартамента фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю.
4 верасня Васілевічу было прад’яўлена абвінавачанне. З-за ўзятай у адваката падпіскі аб невыдаванні матэрыялаў следства на дадзены момант не вядома, паводле якога артыкула Крымінальнага кодэкса яно прад’яўлена.
У якасці падазраванай па распачатай крымінальнай справе праходзіць і жонка Васілевіча – Надзея Зелянкова. Зараз Надзея з сям’ёй знаходзіцца ў Таліне. 2 снежня мінулага года ў іх нарадзілася дачка Уршуля.
– Паводле некаторай інфармацыі, 27 чэрвеня тэрмін знаходжання мужа пад вартай будзе працягнуты яшчэ на два месяцы, – кажа Надзея. – Такім чынам, год правядзе ў СІЗА, а далей перспектывы, відаць, такія ж, як і ў ужо асуджаных палітвязняў.
Пра суд пакуль наогул нічога не чуваць, таму не выключаю, што пратрымаць у ізалятары могуць і 18 месяцаў.
– З ліставаннем праблем няма?
– З ізалятара лісты ідуць досыць добра, часам яны даходзяць літаральна за 3–4 дні. З волі ў СІЗА – могуць і тыдзень-два ісці.
– Як здароўе Аляксандра пасля перанесенага каранавіруса?
– Складана сказаць, бо там немагчыма прайсці нармальнае медыцынскае абследаванне. Ведаю, што ў Сашы бралі аналізы крыві і сказалі, што ўсё больш-менш добра. Муж яшчэ прасіў, каб зрабілі ультрагукавую дыягностыку, але з гэтай нагоды яму адказалі так: «Зробім праз тры гады, калі вернецца з дэкрэтнага адпачынку чалавек, які робіць такую дыягностыку».
На каранавірус муж хварэў у снежні, і зараз ён ужо вяртаецца да сваёй былой спартыўнай формы. Але ў СІЗА чалавеку, як ужо казала, цяжка даведацца пра ўсе наступствы хваробы, бо гэта ж не медыцынскі цэнтр.
Дакладна ведаю, што Сашу патрэбна аперацыя на назе, хаця яна і не тэрміновая. Рэабілітацыя без такой аперацыі немагчыма.
– Вы па-ранейшаму жывяце з дзецьмі ў Таліне?
– Так, у нашым жыцці таксама практычна нічога не змянілася. У старэйшай дачкі Адэлі зараз школьныя канікулы, малодшай Уршулі 2 чэрвеня споўнілася паўгода.
– Бізнес-праекты Аляксандра працягваюць працаваць?
– З рэкламным холдынгам усё ў парадку, агенцтвы працуюць. Сайты kyky.org і the-village.me, як вядома, заблакіраваны Міністэрствам інфармацыі ў Беларусі, але рэдакцыі таксама працягваюць працу. А вось галерэя «Ў» даўно закрылася.
Публікацыя – з № 45 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Разблакавалі рахункі трох беларускамоўных выдаўцоў і распаўсюднікаў

maintext:
«Беларускі кнігазбор», «Янушкевіч» і Knihi.by сінхронна атрымалі паведамленні пра магчымасць ізноў карыстацца банкаўскімі рахункамі.
Справа, якая была ўспрынятая грамадскасцю як пагром беларускамоўных культурных асяродкаў, выдыхлася. 8 чэрвеня стала вядома пра разблакаванне банкаўскіх рахункаў двух выдавецтваў і аднаго кнігараспаўсюдніка. Аб’ядноўвала тры гэтыя прадпрыемствы толькі адно: яны выпускалі і прадавалі беларускамоўныя кнігі, ніводзін з іх не займаўся грамадска-палітычнай прадукцыяй. Усе трое працавалі без дзяржаўных датацый, піша «Наша Ніва».
«З сёння ў нас зноў запрацавала аплата анлайн (банкаўскай карткай і АРІП), будзе пакрысе адкрывацца паштовая дастаўка за мяжу. Банкаўскія рахункі сталі даступныя для працы, мы паспелі за сёння заплаціць друкарням у розных краінах за друк, а праваўладальнікам — за ліцэнзіі. Чакайце добрых навін!» — паведаміў учора тэлеграм-канал выдавецтва «Янушкевіч».
«146 дзён фінансавай блакады “Кнігазбор” вытрымаў! Рахункі разблакавалі. Днямі супрацоўнікі атрымаюць першы заробак у 2021!» — напісаў у фэйсбуку Генік Вінярскі, і гэты допіс сабраў сотні лайкаў і рэпостаў.
Але пры гэтым Дэпартамент фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржкантролю дагэтуль не вярнуў кнігарні Knihi.by забраную «для праверкі» прадукцыю.
Прабачэнні за тое, што адбылося, беларускамоўным выдаўцам ніхто не прынёс, пра выплату кампенсацыі за фінансавыя страты таксама няма гаворкі.
Поделиться ссылкой:


title: У Гомелі пачынаецца суд над Ціханоўскім, Статкевічам, Лосікам, Цыгановічам, Сакавым, Паповым

maintext:
Працэс пройдзе ў закрытым рэжыме на тэрыторыі гомельскага СІЗА №3.
Судовы працэс над Сяргеем Ціханоўскім, Мікалаем Статкевічам, Ігарам Лосікам, блогерамі Уладзімірам Цыгановічам, Дзмітрыем Паповым і Арцёмам Сакавым пачнецца прыкладна праз год пасля затрымання кожнага з іх. Ціханоўскага затрымалі 29 мая 2002 года, Статкевіча — 31 мая, Лосіка — 25 чэрвеня, піша “Наша Ніва“.
Увесь гэты час яны ўтрымліваліся ў СІЗА Мінска і Жодзіна, а ў Гомель трапілі перад самым пачаткам суда. Першапачаткова паведамлялася, што што працэс мае прайсці ў Гомельскім абласным судзе. Аднак у выніку родным абвінавачаных стала вядома, што суд будзе не толькі закрыты, але да таго ж пройдзе ў будынку СІЗА № 3 Гомеля.
Радыё Свабода піша, што ў справе ад 110 да 140 тамоў.
Свабода таксама звяртае ўвагу, што дакладна нават не вядома, у чым абвінавачваюць кожнага з падсудных. Адвакаты ўсіх іх пад падпіскай аб неразгалошванні і не могуць раскрываць дэталі матэрыялаў справы і будучага працэсу. У выпадку Ігара Лосіка адвакат нават не можа назваць трэці артыкул абвінавачання, які Лосіку дадалі ўвесну.
Незразумела таксама, што звязвае некаторых абвінавачаных. Жонка Міколы Статкевіча Марына Адамовіч казала, што з усіх пяці чалавек, з кім Статкевіч аказаўся на адной лаве падсудных, ён асабіста знаёмы толькі з Сяргеем Ціханоўскім. І то іх знаёмства нельга назваць блізкім. Ігар Лосік таксама да суда не меў кантактаў з іншымі абвінавачанымі. Адносна блізкія кантакты аб’ядноўваюць толькі Сяргея Ціханоўскага і Дзмітрыя Папова з Арцёмам Сакавым.
Вядома таксама, што ў кожнага з падсудных абвінавачанне «сваё». Менш за ўсё «прэтэнзій» у следства аказалася да Міколы Статкевіча. Па словах Марыны Адамовіч, яму пакінулі толькі адзін артыкул КК — 293, арганізацыя масавых беспарадкаў. Аднак, у адрозненне ад іншых фігурантаў справы, Мікола Статкевіч раней ужо быў асуджаны, што робіць яго «рэцыдывістам».
Поделиться ссылкой:


title: Судовы працэс у гомельскім СІЗА-3: пытанне допуску

maintext:
Яшчэ ў маі, калі стала толькі вядома, што ў Гомельскі абласны суд паступіла для разгляду па першай інстанцыі крымінальная справа ў дачыненні да Сяргея Ціханоўскага, Мікалая Статкевіча, Ігара Лосіка, Арцёма Сакава, Дзмітрыя Папова, Уладзіміра Цыгановіча, рэдакцыя “Народнай Волі” звярнулася да старшыні аблсуда Сяргея Шаўцова. У адмысловым лісце ўтрымлівалася замова на акрэдытацыю на згаданы працэс уласнага карэспандэнта газеты ў Гомельскай вобласці Анатоля Гатоўчыца. Адначасова выказвалася ўдзячнасць за разуменне важнасці для грамадства галоснасці падчас ажыццяўлення правасуддзя.
Чэрвень – не ліпень
Нядаўна “Народная Воля” атрымала адказ на замову за подпісам старшыні Гомельскага абласнога суда Сяргея Шаўцова. У ім паведамляецца наступнае: “Судовае пасяджэнне па крымінальнай справе па абвінавачанні Ціханоўскага С.Л., Сакава А.М., Папова Д.Ю. у здзяйсненні злачынстваў, прадугледжаных ч. 1 арт. 293, ч. 3 арт. 130, ч. 2 арт. 191, ч. 1 арт. 342 КК; Статкевіча М. В. у здзяйсненні злачынства, прадугледжанага ч. 1 арт. 293 КК; Лосіка I. A., Цыгановіча У.У. у здзяйсненні злачынстваў, прадугледжаных ч. 1 арт. 293, ч. 3 арт. 130 КК прызначына ў закрытым судовым пасяджэнні 24 ліпеня 2021 года ў памяшканні CI3A-3 УДВП МУС Рэспублікі Беларусь па Гомельскай вобласці”.
Указаная дата пачатку закрытага судовага пасяджэння (24 ліпеня) – сумнеўна. Справа ў тым, што праз сваякоў абвінавачаных стала вядома, што разгляд гучнай крымінальнай справы пачнецца не ў ліпені, як пазначана ў допісе з суда, а 24 чэрвеня. Зразумела, што патрапіць журналістам на закрытае судовае пасяджэнне не ўдасца, гэтаксама як і сваякам ды ўсім іншым грамадзянам, хто б хацеў падтрымаць абвінавачаных палітыкаў і блогераў, прызнаных праваабарончымі арганізацыямі палітзняволенымі. Там будуць толькі адвакаты, звязаныя падпіскай пра неразгалошванне.
Апроч таго, у лісце з аблсуда пазначана: “Пытанне допуску на судовае пасяджэнне ў памяшканне CI3A асоб, якія не з’яўляюцца ўдзельнікамі працэсу, вырашаецца адміністрацыяй згаданай установы“. Але які начальнік СІЗА ці нават дэпартамента стане разглядаць “пытанне допуску”, калі судовае разбіральніцтва зроблена закрытым? Як кажуць, спытайце што-небудзь лягчэйшае.
Што хаваць ад грамадскасці?
Канешне, хацелася б, каб былі патлумачаны прычыны закрытасці працэсу, зрэшты, як і месца яго правядзення. Нешта не верыцца, што фігуранты справы валодаюць дзяржаўнымі таямніцамі, якія трэба хаваць ад шырокага кола грамадскасці. Артыкулы ж, на падставе якіх абвінавачаны пяцёра беларусаў і грамадзянін Расіі, набылі пасля мінулагодніх прэзідэнцкіх выбараў прыкметы “народнасці” – гэта арганізацыя масавых беспарадкаў, звязаных у некаторых выпадках з так званым збройным супрацівам сілавікам, а яшчэ – распальванне сацыяльнай варожасці да прадстаўнікоў улады і праваахоўных органаў. Меней ужываны хіба толькі артыкул 191 КК у звязку з пагрозамі на адрас старшыні ЦВК.
Працэсы за калючым дротам
Раней у закрытым рэжыме ў гомельскім СІЗА-3 праходзіў суд над «пажарнікамі» – злачыннай групоўкай, якая арудавала ў рэгіёне ў 90-я гады і пачатку двухтысячных. Судзілі тады ажно 18 чалавек, уключна з начальнікам крымінальнага вышуку абласной міліцыі. Суд праходзіў у следчым ізалятары, паколькі ў судах горада не было вялікай залы.
Пасля рэканструкцыі былога будынка ўпраўлення мясцовай прамысловасці і пераезду туды абласнога суда, з’явілася дастаткова вялікая зала. Тры гады таму ў гэтай зале судзілі ажно паўтара дзесятка мытнікаў, абвінавачаных у хабарніцтве. Пасля таго да сёлетняй вясны ў СІЗА-3 судоў не праводзілі, прынамсі, шырокай грамадскасці пра іншае невядома.
Толькі сёлета ў красавіку закрытыя суды ў будынку следчага ізалятара нечакана аднавіліся – у закрытым рэжыме судзілі, у прыватнасці, прэтэндэнта на кандыдата ў прэзідэнты, актывіста Аб’яднай грамадзянскай партыі, былога афіцэра міліцыі Уладзіміра Няпомняшчых. Закрытасць суда дэмакратычная супольнасць Гомеля звязала з апасеннем уладаў, што на пасяджэннях будзе шмат гараджанаў, і яны пачуюць абсурднасць абвінавачванняў супраць 68-гадовага пенсіянера МУС. Яго ў красавіку за “пагрозу гвалту і абразу” прадстаўніцы пракуратуры пакаралі двума з паловай гадамі пазбаўлення волі.
Цяперашніх фігурантаў новай крымінальнай справы, якую пачнуць разглядаць 24 чэрвеня ў закрытым рэжыме, чакаюць больш суворыя прысуды – некаторым пагражае да 15 гадоў зняволення.
Анатоль ЛІПСКІ
Поделиться ссылкой:


description: 28 чэрвеня выйшла на волю студэнтка журфака БДУ, журналістка “Народнай Волі” Глафіра Жук. За кратамі яна правяла 30 сутак.

title: Глафіра Жук - на волі!


description: Пісьменнік Альгерд Бахарэвіч выпусціў дзве новыя кнігі: «Тэатр шчаслівых дзяцей» і «Плошча Перамогі». «У іншыя часы гэтыя дзве кнігі выйшлі б на паперы, у

title: Альгерд Бахарэвіч апублікаваў адразу дзве кнігі ў электронным варыянце

maintext:
«У іншыя часы гэтыя дзве кнігі выйшлі б на паперы, у найлепшым выдавецтве. Прадаваліся б у добрых кнігарнях. Але я вырашыў, што ў цяперашніх умовах лепш за ўсё закінуць іх у бязмежнае вольнае сеціва (заўсёды любіў гэты аксюмаран)», — напісаў ён у фэйсбуку.
«Увогуле, для мяне гэта штосьці зусім новае — выступаць у ролі электроннага аўтара. Таму хвалююся — і спадзяюся, што рашэньне маё было правільнае. У іншай Беларусі ў гэтых кніг будзе іншы фармат», — дадае ён
«Тэатр шчаслівых дзяей» — «дзіцячая, але ў той самай ступені дарослая» кніжка, беларускае фэнтэзі з элементамі палітычнага трылеру. «Плошча Перамогі» — раман-прыпавесьць, «які толькі прыкідваецца гістарычным».


title: Аплявуха прэзідэнту

maintext:
Хадзіць у народ – улюбёны занятак усіх прэзідэнтаў. І дэмакратычна абраных, і дыктатараў. Дастаткова адзін раз пабачыць, як з’яўляецца на публіцы, напрыклад, кіраўнік Паўночнай Карэі, каб пераканацца, што народная любоў можа выглядаць як заўгодна – ад бязмоўнага ступару да ліхаманкі ў абвостранай стадыі. А калі натоўп ліхаманіць, самая спрактыкаваная ахова дае маху.
Што і адбылося нядаўна ў Францыі, калі Эманюэлю Макрону захацелася народнай любові зблізку. Даверліва паціскаючы рукі выпадковым прахожым, ён ад аднаго з тэмпераментных суайчыннікаў атрымаў… аплявуху. Перажыў тое, што французы называюць «c’est la bérézinа» – гэта значыць, поўны капец і канфуз. Спецслужбы тут жа высветлілі імя «тэрарыста». Ім аказаўся нейкі Дэміан Тарэл, прыхільнік «Mein Kampf» і Савецкага Саюза (ёсць, аказваецца, і такія). Суд, не доўга думаючы, даў яму чатыры месяцы турмы.
Чатыры месяцы – за аплявуху прэзідэнту ў жывым эфіры. Аддамо належнае Макрону – ён зрабіў выгляд, што не абразіўся і не кінуўся ў Елісейскі палац рабіць дурнап’янавыя прымочкі. Вытрымка проста напалеонаўская.
А цяпер з далёкай Францыі вернемся ў родненькую Беларусь і паглядзім, чым адрозніваецца французская і беларуская Феміды. Беларускай, як вядома, апошнім часам няма калі і вачэй развязаць – працуе, можна сказаць, без выхадных, прысуд выносіцца за прысудам. Нярэдка трапляюцца сярод іх і «за абразу прэзідэнта» (артыкул 358 Крымінальнага кодэкса). Прыгадаем некалькі спраў.
Сяргей Бурак з Мастоў проста перапосціў у мясцовым тэлеграм-канале вядомую ўсім з маленства карцінку – як рэпку вырывалі. Помніце – дзедка за рэпку, бабка за дзедку, унучка за бабку, сучка за ўнучку, мышка за сучку… Рэпа, праўда, была вусатая. І вось за тую рэпу Бурак атрымаў два гады. За бяскрыўдную карыкатуру, смеху вартую, як на добры розум, а не крымінальнага артыкула.
Яшчэ больш суровы прысуд чакаў магіляўчан Вольгу Клімкову, Сяргея Скока і Максіма Сяргеенку – за вырабленыя з саломы лялькі, якія камусьці кагосьці нагадалі. А паколькі лялькі тыя яшчэ і віселі на пуцяпровадах над аўтастрадай, то знойдзеных лялькаводаў суд (у закрытым рэжыме) звінаваціў па поўнай і прыгаварыў да трох з паловай гадоў няволі (хоць максімальны тэрмін па арт.368 – тры гады). Чатыры месяцы за публічную аплявуху і тры з паловай гады за саламяную ляльку – адчуйце, як кажуць, розніцу.
Брэстчанін Алег Асаула, наглядзеўшыся ў інтэрнэце жорсткіх вулічных разгонаў мірных шэсцяў, не вытрымаў, набраў нумар 102 і выказаў усё, што думае пра грамадзяніна Лукашэнку. Коратка і ясна. Пяцісекундны званок абышоўся яму ў тры гады «хіміі». Язык мой – вораг мой? Але і маўчаць у той сітуацыі мог толькі нямы…
Падобных прыкладаў я мог бы прывесці дзясяткі. За шмат гадоў пакрыты пылам незапатрабаванасці артыкул 368 раптам спатрэбіўся і стаў прымяняцца налева і направа – за малюнкі і лялькі, за выказванні ў інтэрнэце і надпісы на плоце. Прысуды тыя, як можна меркаваць, выносяцца з маўклівай згоды героя малюнкаў і надпісаў, які сам, між іншым, з’яўляецца непадсудным. Гэта ў той жа Францыі на вышэйшую службовую асобу можна падаць у суд, у Беларусі заканадаўства такіх вольнасцяў не прадугледжвае. Вось і вымушаны людзі выказвацца ўсімі даступнымі спосабамі. Ад безвыходнасці, можна сказаць.
Паспрабуем уявіць, што здарылася б, які шурум-бурум узнялі б нашы дзяржаўныя СМІ, калі б (нават страшна падумаць!) аплявуху атрымаў бы непадсудны.
Азаронак з тэлеэкрана дзён пяць расказваў бы пра спробу няўдалага дзяржперавароту, пра раскрытую тэрарыстычную ячэйку групы Зяньковіча–Фядуты–Кастусёва, пра тое, што ніводзін мускул не здрыгануўся на твары пацярпелага.
Мукавозчык тут жа заклікаў бы жыўцом закапаць «мразь, поднявшую руку на гаранта», і ўтрамбаваць зямлю прыгнанай з Печаў танкавай калонай.
Яго каляжанка па «СБ» Гладкая праспявала б гімн бясстрашным сілавікам-ахоўнікам, якія захінулі аб’ект атакі сваімі забронекамізэленымі целамі, а заадно адкапала б у біяграфіі нападніка дзеда-паліцая, прадзеда-эсэсаўца і прабабулю, што служыла ў гітлерюгендзе.
У выніку няцяжка здагадацца, што няшчаснага магла б чакаць і вышэйшая мера. Ну калі за аддалена падобную ляльку – пакаранне суровае, то за аплявуху (тут абразу можна лёгка перакваліфікаваць у замах на бясцэннае жыццё) – і пагатоў.
Вядома, любое параўнанне кульгае, як кажуць тыя ж французы. І, відаць, не зусім дарэчы параўноўваць, як абараняецца гонар і годнасць вышэйшых службовых асоб у Францыі і Беларусі. Ва ўсім цывілізаваным свеце палітычныя карыкатуры не ўспрымаюцца як абраза, іх на дух не пераносяць толькі дыктатары рознай масці. Ім усё здаецца, што народны смех хістае іхнія троны, пагражае іхняй нічым не абмежаванай уладзе. Таму і абражаюцца ад кожнай лялькі ці рэпы.
А ўпэўнены ў сабе лідар не носіцца са сваёй годнасцю як з пісанай торбай, ведаючы, што ніякая карыкатура, ніякі анекдот і нават малапрыемная аплявуха не зняславяць яго. Гэта прыкмета моцнага палітыка.
І таму – брава, месье Макрон!
Публікацыя – з № 47 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Блогерка Вольга Такарчук абвясціла галадоўку ў карцары

maintext:
Пра гэта паведаміў яе бацька Андрэй Такарчук, піша Свабода.
«Яна абвясціла галадоўку праз надуманую падставу для змяшчэння яе ў карцар. Тэрмін 7 сутак, з 7 па 14 чэрвеня. Воля ў цэлым адчувае сябе нядрэнна, але карцар ёсць карцар. З ёй працуе псіхолаг», — сказаў ён.
Пра тое, што блогерку змясцілі ў карцар, бацькі даведаліся ўчора, калі ў турме ў Жодзіне ў іх не прынялі перадачу для дачкі.
Учора з Вольгай сустрэўся адвакат.
«Вольгу змясцілі ў карцар нібыта за дрэнную прыборку камеры, — кажа бацька. — Дачка тлумачыць, што дрэнна сябе адчувала. Яе звінавацілі, што нібыта дрэнна выцерты пыл. Яна кажа, што выцірала. Таксама ёй сказалі, што яна нібыта не прыйшла па відэльцы, была дзяжурнай па камэры. Воля сказала, што ў яе было расстройства страўніка і яна папярэджвала, яна пайшла ў прыбіральню, а ў гэты час яе прымусілі ісці па відэльцы. Потым у яе скочыў ціск, яна гіпатонік. У яе нармальны ціск 90 на 60, а было 150 на 100. Яна прысела на ложак, і ў гэты час зайшлі ахоўнікі і сказалі, што яна гэтым парушае рэжым. Гэта яўна надуманыя падставы. Воля абсалютна неканфліктны чалавек, які разумее, хто ў доме гаспадар».
Паводле бацькі, Вольга Такарчук ужо трэція суткі галадае, не прымае ежу, толькі п’е ваду. У сувязі з гэтым з ёй працуе псіхолаг, да якога Вольга прэтэнзій не мае.
«Яна абвясціла галадоўку, бо нязгодная з тым, што яе паводзіны ў камеры заслугоўваюць карцарнага ўтрымання. Гэта надуманыя падставы», — кажа бацька, былы супрацоўнік міліцыі.
Андрэй Такарчук спадзяецца, што з прычыны праблем з ціскам дачку змесцяць у лячэбны стацыянар. Са слоў адваката, яна напісала пра гэта ў сваім звароце на імя кіраўніцтва турмы.
На маці двух непаўналетніх дзяцей, блогерку Вольгу Такарчук завялі справу па трох крымінальных артыкулах: 391-м (абраза суддзі або народнага засядацеля), 188-м (паклёп) і 342-м (арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх).
Блогерку чарговым разам затрымалі 19 траўня і адвезлі ў Першамайскі РУУС, а 23 траўня яе арыштаваў пракурор Першамайскага раёну Менску. З ізалятара на Акрэсціна яе перавялі ў турму № 8 у Жодзіне.
У блогеркі Вольгі Такарчук двое непаўналетніх дзяцей — 3 і 7 гадоў.
Вольга Такарчук вядзе палітычны блог, які мае каля 37 тысяч падпісчыкаў.
Поделиться ссылкой:


description: Валярына Кустава з'ехала з Беларусі, на яе завялі прынамсі дзве крымінальныя справы. Цяпер паэтка і тэлевядоўца ў Варшаве. У інтэрвʼю Свабодзе яна

title: Тэлевядоўцу Куставу вінавацяць у тым, што яна "фінансавала пратэсты і не плаціла за гэта падатак"

maintext:
Валярына Кустава з’ехала з Беларусі, на яе завялі прынамсі дзве крымінальныя справы. Цяпер паэтка і тэлевядоўца ў Варшаве. У інтэрвʼю Свабодзе яна расказала, што стала фармальнай прычынай для пераследу і як сілавікі спрабавалі яе затрымаць.
Трэцяга чэрвеня Валярына Кустава напісала ў Facebook, што да яе ў кватэру ломяцца невядомыя. Пасля гэтага сувязь з Куставай знікла, але пазней высветлілася, што яе ў кватэры не было.
«Усё сурʼёзна, як у страшнай казцы, якая называецца Беларусь»
«Прыехаў чорны бусік і прыйшло сем асобаў у цывільным. Па папярэдніх сведчаннях, гэта былі супрацоўнікі ГУБАЗіК. На шчасце, я літаральна на паўгадзіны выйшла з хаты, і мне паведамілі, што ў маю кватэру ломяцца. На жаль, я не магу назваць імёны сяброў, якія дапамаглі і эвакуявалі палеткамі-лясамі, некалькі сутак вывозілі. Кожны з іх дапамог мне на 3–5 гадоў ня трапіць за краты. Але думаю, што столькі ня будзе. Я збіраюся вярнуцца ў самы бліжэйшы час, бо веру, што гэта ўсё зменіцца, і буду са свайго боку рабіць усё, каб гэта хутчэй змянілася».
Адначасова з вобшукам у кватэры сілавікі прыйшлі і на афіцыйную працу Куставай, дзе яна ў дэкрэце. Таксама прыйшлі да бацькоў. У кватэры самой тэлевядоўцы сілавікі знаходзіліся суткі.
«Цяпер кватэра апячатаная, хоць яна нават не зʼяўляецца маёй уласнасцю. Дакладна ведаю, што вынеслі ўсю тэхніку, бо спрабавалі ўзламаць мае акаўнты. Я на дадзены момант нават ня ведаю, што адбываецца ў кватэры, што з маімі рэчамі, дакументамі. Туды немагчыма трапіць. Апытвалі маіх суседзяў, правяралі іх тэлефоны, пільнавалі на месцы. То бок усё сурʼёзна, як у страшнай казцы, якая называецца Беларусь».
З Беларусі Кустава выязджала два дні. Падрабязнасці маршруту яна ня хоча агучваць, бо «ім ня раз трэба будзе скарыстацца і іншым». Выязджаючы, яна пакінула ў Беларусі двухгадовую дачку.
Пазаўчора яе прывезлі ў Польшчу да мамы. Як кажа Валярына Кустава, гэта было няпроста, яе выпусцілі з краіны ня з першага разу.
«Цяпер больш людзей задзейнічана ў салідарнасці, чым раней выходзіла на вуліцы»
Паводле інфармацыі адвакаткі, Куставу вінавацяць па некалькіх крымінальных артыкулаў: 342, які датычыць арганізацыі і фінансавання пратэстаў, і 243 – нявыплата падаткаў за фінансаванне пратэстаў.
Гэта няпоўны спіс, бо адвакатку пакуль не дапусцілі да азнаямлення са справай. Сказалі, што яна на дапрацоўцы ў Следчым камітэце.
Тэлевядоўца лічыць, што пераслед яе звязаны з яе адкрытай пазіцыяй наконт сітуацыі ў краіне, але найперш з прафесійнай дзейнасцю. На тэлеканале «Белсат» Кустава вяла праграму «Беларус беларусу», у межах якой гледачы дапамагалі сем’ям палітвязняў.
«З фінансаваннем пратэстаў наша праграма ніяк не звязаная. Мы расказвалі гісторыі людзей, якія пацярпелі за свабоду. Яны гаварылі пра свае мары, жаданні, чаго ім цяпер нестае ў жыцці. А пасля гледачы і проста неабыякавыя беларусы звярталіся да іх і як маглі дапамагалі і здзяйснялі іхныя мары. Для сына Волі і Паўла Севярынцаў мы знайшлі выдатную няньку, якая дапамагае Волечцы. Мы здзейснілі мару сям’і з Мастоў, у якой мужа і шматдзетнага тату пасадзілі за тое, што ён развесіў выявы міліцыянтаў у горадзе. Людзі, як маглі, дапамагалі, рэчамі, тэхнікай і ажыццяўленнем жаданняў. Для рэжыму настолькі страшная нашая салідарнасць, якая нікуды не знікае, што ўсе магчымыя крокі дзеля падтрымкі нацыі яны спрабуюць спыніць. А мы ж агучваем яшчэ ня ўсё. Беларускія пратэсты сышлі ў падполле, але ня сталі меншымі. Як чалавек, які бачыў маштабы гэтай салідарнасці ў межах праграмы, я магу гэта сцвярджаць: магчыма, цяпер больш людзей задзейнічана ў салідарнасці, чым раней было на вуліцах».
«Лепей гэта зробім мы, чым потым рабіць нашым дзецям»
Чым дакладна яна будзе займацца ў Варшаве, Валярына Кустава пакуль ня ведае. У любым выпадку гэта будзе нешта, што «набліжае змены ў Беларусі».
«Пакуль галоўным пытаннем было, што есці і дзе начаваць. Але я ўпэўненая, што калегі і сябры дапамогуць, бо як іначай. Беларус беларусу – гэта любоў, падтрымка і дапамога. І перамога. Павінна быць супольная праца, як знешняга ўздзеяння, так і ўнутранай моцы. Прагнозы рабіць ня варта, бо яны расчароўваюць. Але відавочна, што як было да 2020, так ужо ніколі ня будзе. Галоўная рэвалюцыя адбылася – гэта рэвалюцыя ў галовах беларусаў. Мы зрабіліся нацыяй. Цяпер засталася невялікая адлегласць, каб зрабіцца вольнай нацыяй».
Валярына Кустава не пагаджаецца з песімістычнымі ацэнкамі, што пратэсты ў Беларусі нічога не далі. На яе думку, пратэсты ў краіне згуртавалі людзей і «зрабілі нас тымі, якія мы ёсць».
«Для мяне найвялікшым антыдэпрэсантам было дзеянне. Чым больш я дапамагала людзям, чым больш магла штосьці рабіць, тым лягчэй мне было пераносіць гэтую рэчаіснасць. Калі ствараеш і набліжаеш будучыню, то гэта дае палёгку і знішчае дэпрэсію. Расчараванне – гэта апошнія хмары перад світаннем. Так, нам будзе цяжка, але ніхто не абяцаў, што будзе лёгка. І лепш гэта зробім мы, чым гэта пасля рабіць нашым дзецям. Кожны павінен рабіць на сваім месцы тое, што ён можа, і дапамагчы хаця б той справай, якой ён валодае. Калі пісьменнік – пішы пра свабоду. Лекар – дапамагай тым, хто пацярпеў за свабоду. Сантэхнік – зрабі бясплатна тым, хто пацярпеў за свабоду. Адзін мой герой, таксіст, вывез з «сафары ў Курапатах» каля двух дзясяткаў чалавек. Кожны на сваім месцы хай робіць хоць нешта. І гэта спрацуе таксама».
Поделиться ссылкой:


title: Жоўтыя біркі и прымусовая праца - умовы адбыцця пакарання на "хіміі"

maintext:
Адзін са зняволеных, які адбывае пакаранне ў выглядзе абмежавання волі, на ўмовах ананімнасці распавёў Белсат пра рэаліі жыцця на «хіміі», жоўтыя біркі для палітычных вязняў і цяжкія ўмовы працы.
Жоўтыя біркі для палітычных вязняў
«Калі я толькі прыбыў, быў сонечны дзень, «хімія» пасярод саду. Як піянерлагер. Але ўражанні хутка памяняліся, літаральна ў гэты ж дзень», – адзначае вязень.
Наш суразмоўца трапіў на «хімію» ўвесну 2021 года. Папраўчая ўстанова адкрытага тыпу (ПУАТ), куды яго накіравалі, – за некалькіх соцень кіламетраў ад ягонага роднага гораду:
«Назіраючы за іншымі палітычнымі вязнямі, я зразумеў, што ўсіх накіроўваюць як мага далей ад дому. Сям’я, малалетнія дзеці, пастаяннае месца працы і медычныя супрацьпаказанні значэння не маюць. Думаю, ёсць устаноўка адпраўляць нязгодных з рэжымам як мага далей ад дому».
Паводле назіранняў мужчыны, палітвязняў цяпер на «хіміі» прыблізна 15–20 % ад агульнай колькасці. Стасункі паміж імі ды астатнімі асуджанымі складаюцца нармальна: «Канфліктаў я не бачыў».
Усіх палітычных, незалежна ад паводзінаў, цягам некалькіх тыдняў ставяць на прафілактычны ўлік як асобаў, схільных да экстрэмізму ды іншай дэструктыўнай дзейнасці.
Асобам з такім статусам адразу выдаюць жоўтыя біркі (у звычайных зняволеных біркі не пазначаныя колерам): палітычныя вязні абавязаныя павесіць іх на ложак і тумбачку. Людзі з жоўтымі біркамі абавязаныя кожную гадзіну адзначацца ў камендатуры, пры гэтым трэба называць сваё прозвішча і гучна казаць, што яны схільныя да экстрэмізму і дэструктыўных дзеянняў. Таксама вязні абавязаныя гучна пра гэта казаць падчас пастраенняў:
«Калі скажаш нягучна, што экстрэміст, зробяць заўвагу. Не паўторыш гучней – могуць выпісаць парушэнне. Але палітычныя не саромеюцца казаць «я экстрэміст» гучна, бо гэта знак якасці. Значыць, чалавек сядзіць не за крымінал, а за перакананні. Атрымліваецца пацешна: нібыта палітвязняў хочуць гэтым выкрыкваннем зняважыць, а атрымліваецца наадварот».
«З палітычнымі можна чыніць любое бязмежжа»
Асобы на прафілактычным уліку не маюць права пакідаць ПУАТ без суправаджэння супрацоўнікаў, нават выйсці па лекі. Адміністрацыя карыстаецца гэтаю нормаю для дадатковага ціску на палітычных. Таксама чалавек са статусам схільнага да экстрэмізму фактычна не мае шанцаў трапіць пад умоўна-датэрміновае вызваленне (УДВ).
«Паводле непацверджанай інфармацыі, ёсць указанне палітычным на УДВ шлях закрыць пад любою падставаю, нават калі не будзе парушэнняў. Гэта зрабіць лёгка, бо цалкам аддадзена на водкуп начальніку ПУАТ, які проста прыйдзе да высновы: «не стаў на шлях выпраўлення». І яму не трэба нават што-кольвек абгрунтоўваць», – тлумачыць палітычны вязень.
Акрамя таго, існуе пагроза, што палітзняволенага з «хіміі» могуць перавесці ў калонію, для гэтага дастаткова мець тры парушэнні. Гаворка звычайна пра парушэнні ўнутранага распарадку і адмову ад працы:
«Напрыклад, калі ляжыш на ложку ці сядзіш на ім. Адміністрацыя можа прымусіць асуджанага, які трапіў у няміласць, мыць прыбіральню. Тут гэта лічыцца «взападло», і звычайным мужыкам за гэта свеціць паніжаны статус у крымінальным асяроддзі. Адмаўляюцца – атрымліваюць парушэнне. Тры парушэнні – і ў калонію. У калоніі з такім статусам кепска: нельга есці за адным сталом і гэтак далей. Статус апушчанага. Адміністрацыя ПУАТ гэта ведае. Пайшла пагалоска, што ў іншых «хіміях» сёння сталі такі прыём практыкаваць менавіта для палітычных».
Наагул жа з палітычнымі адміністрацыя можа «чыніць любое бязмежжа без наступстваў». «Палохае толькі агалоска», – дадае ён. Праўда, палітвязень прызнае, што выпадкаў збіцця асуджаных пры ім не было.
«Мы працуем па 12 гадзінаў 6 дзён на тыдзень»
«На хіміі ты працуеш па-за межамі тэрыторыі ўстановы. Гэта асноўнае адрозненне ад калоніі. Сам сабе гатуеш. Аплочваеш жытло. Набываеш харчы ў краме», – распавядае палітычны вязень.
Тэрмін «хімія» паходзіць з савецкага часу, калі асуджаных да абмежавання волі адпраўлялі працаваць на цяжкую і шкодную вытворчасць. Цяпер гэты прынцып таксама дзеіць, кажа палітвязень.
Праца на «хіміі» цяжкая, пры гэтым асуджанаму плацяць каля 60 капеек за гадзіну, што ніжэй за мінімальны ўзровень, прапісаны ў працоўным заканадаўстве. Адмовіцца ад працы нельга, бо гэта будзе лічыцца парушэннем. Знайсці працу самому не забаронена, але на практыцы адміністрацыя ПУАТ адмаўляе асуджаным у гэтым праве:
«Я думаю, што ёсць дамоўленасці паміж адміністрацыяй ПУАТ, што пастаўляе туды танную працоўную сілу. Каб вы разумелі, палітычныя працуюць на такіх працах, на якіх мясцовыя жыхары працаваць не згаджаюцца. Дый моладзі мясцовай тут мала, многія зʼехалі. І вытворчасць жыве за кошт рабскай працы асуджаных».
Вязень дадае, што палітычным зняволеным у такіх умовах цяжэй за іншых, бо на волі большасць з іх была занятая кваліфікаванаю працаю:
«У мяне 6-дзённы працоўны тыдзень, змена доўжыцца 12 гадзінаў. Спецвопратку трэба купляць: роба, напрыклад, каштуе 80 рублёў, суму адымаюць з заработнай платы. Не кормяць. Натуральна, такая перапрацоўка адбываецца насуперак працоўнаму заканадаўству і агульначалавечым прынцыпам».
Асуджаныя на вытворчасці могуць перасякацца з вольнымі рабочымі, але іхныя ўмовы працы прынцыпова адрозніваюцца:
«У «хімікаў» меншая зарплата, і яны не могуць звольніцца. У гэтым стаўленне горшае за бяспраўе. Фактычна гэта рабства. Мы працуем па 12 гадзінаў 6 дзён на тыдзень не таму, што нам хочацца, а таму, што нас ставяць перад фактам».
«Глядзець прапагандысцкія навіны абавязкова»
Асуджаным на «хіміі» з 6:00 да 22:00 нельга ляжаць, толькі сядзець на табурэтцы. Менавіта за парушэнне гэтага правіла людзі ў ПУАТ найчасцей атрымліваюць спагнанні:
«Прыйшоў чалавек стомлены з працы. Знялі, як ён ляжыць ці сядзіць на ложку, на нагрудную камеру і выпісалі парушэнне».
Асуджаныя ў ПУАТ жывуць у пакоях велічынёю прыблізна 50 м², дзе месцяцца ад 12 да 18 асобаў. На вокнах краты. Ложкі двухʼярусныя. Таксама ёсць халадзільнік, шафа, тумбачкі для асабістых рэчаў, табурэткі або лавы. Прыбіральня і душ агульны. Пражыванне каштуе 30–70 рублёў за месяц.
«Два разы на дзень усіх асуджаных заганяюць у пакой, дзе ўключаюць дзяржаўную прапаганду. Глядзець прапагандысцкія навіны абавязкова, але праз тое, што яны нікому не цікавыя, асуджаных прымушаюць пры ўваходзе ў пакой з тэлевізарам здаваць тэлефон, каб пры праглядзе не адцягваліся на дэструктыўныя тэлеграм-каналы», – заўважае наш суразмоўца.
Выйсці з камендатуры самастойна немагчыма: жалезныя дзверы заўсёды зачыненыя. Пры гэтым уцячы можна фактычна кожны дзень. Напрыклад, па дарозе на працу або з працы, куды асуджаных адвозяць аўтобусамі прадпрыемства. «Але пры мне ўцёкаў не было», – дадае вязень.
Тэлефонам на «хіміі» карыстацца не забараняюць. Таксама «хімікі» маюць права бачыцца з роднымі, у тым ліку ездзіць у выходныя дадому. Але дазвол на гэта выдае начальнік ПУАТ, які можа яго не даць, спаслаўшыся, напрыклад, на каронавірус. Да таго ж усе палітычныя вязні – на прафілактычным уліку, а значыць, ім нельга пакідаць камендатуру без суправаджэння.
Поделиться ссылкой:


title: Камандзіроўкі ў Кітай у пошуках "прыгожага жыцця"

maintext:
У Гомелі суд Чыгуначнага раёну пакараў 39-гадовага жыхара Б. дзесяццю гадамі зняволення ў калоніі строга рэжыму – за арганізацыю і выкарыстанне занятку прастытуцыяй. Яму ж прысуджаны штраф у памеры 400 базавых велічынь, што складае 11,6 тысячы рублёў. Апроч таго, задаволены грамадзянскі зыск пракурора на спагнанне ў даход дзяржавы 45 тысяч рублёў, атрыманых злачынным шляхам.
Суд праходзіў у закрытым рэжыме. Аднак з рэзалюцыйнай часткі прысуду і папярэдніх паведамленняў УСК вядома, што тры гады таму згаданы гамяльчук стаў заляцацца да 23-гадовай прадавачкі гарадской прадуктовай крамы. Абяцаў прыгожае і забяспечанае жыццё. Угаварыў нават звольніцца з працы. А першым крокам да нібыта шыкоўнай будучыні стала абнаўленне гардэроба дзяўчыны – сукеначкі, бялізна, касметыка.
Неўзабаве спрытнюга адшукаў для дзяўчыны нібыта годны варыянт для лепшага жыцця – працу мадэллю ў Кітаі. І дзяўчына паехала. Там былую прадавачку пасялілі ў прэстыжны гатэль, а пасля растлумачылі абавязкі – секс-паслугі за грошы.
Шакаваная дзяўчына стала тэлефанаваць свайму «дабрадзею», каб той вярнуў яе дадому. Ды дзе там! Гомельскі сужыцель заявіў, што дзяўчына мусіць адрабіць выдаткаваныя на яе грошы, а таксама дапамагчы яму пагасіць лізінгавыя плацяжы за Mercedes.
Замест прыгожага жыцця мадэлі наступілі працоўныя будні. Гамяльчанцы вылучалі частку заробленых грошай за інтымныя паслугі, астатняе ішло на перабыванне ў гатэлі, харчаванне і, канешне, на заахвочванне арганізатараў «прыгожага жыцця». Апроч таго, дзяўчына зрабіла некалькі грашовых пераводаў свайму гомельскаму «дабрадзею» – вяртала выдаткаваныя на яе грошы.
Паводле інфармацыі УСК, псіхалагічны і фізічны ціск на дзяўчыну з боку «працадаўцы» не спыняўся і пасля таго, як яна вярнулася ў Гомель.
У 2019 годзе сужыцель арганізаваў ёй яшчэ чатыры «камандзіроўкі» у іншую краіну.
Да «прыгожага жыцця» і хуткіх грошай у Паднябеснай гамяльчанін далучыў не толькі 23-гадовую гамяльчанку, але і 27-гадовую жыхарку Мінска. Абедзве яны скардзілася «жаласліваму» мужчыне на наяўныя даўгі і сваё небагатае жыццё. Апошняй сутэнёр сплаціў пазыку і прапанаваў высокааплатную працу ў справе аказання эскорт-паслуг. Зноў-такі аплаціў квіток у адзін бок, новае адзенне і нават касметычныя паслугі ў салоне.
Калі ў Кітаі прыпынілі ўезд замежных грамадзян з прычыны COVID-19, гамяльчанін арганізаваў секс-паслугі на здымных кватэрах у Мінску. Атрыманыя грошы браў сабе, а жанчынам пакідаў невялікія сумы на бытавыя патрэбы. Ён жа шукаў кліентаў і сам дамаўляўся пра кошты.
У чэрвені мінулага года прыткі гамяльчанін меўся адправіць беларусак на працу ў Турцыю. Але не задалося: яго бізнес перапынілі праваахоўнікі.
Анатоль ЛІПСКІ
Поделиться ссылкой:


title: "Мы простымі словамі растлумачым, чаму абвінавачанне беспадстаўнае"

maintext:
У судзе над Бабарыкам рыхтуюцца да спрэчак.
У судзе па справе «Белгазпрамбанка», адзін з фігурантаў якой – палітвязень Віктар Бабарыка, абвешчаны перапынак да 21 чэрвеня.
Сёння скончылася судовае следства, на падрыхтоўку да спрэчак суд даў больш за тыдзень. Чакаецца, што з апошнім словам у судзе выступіць Віктар Бабарыка. У спрэчках сваю пазіцыю прадставіць абарона.
– Гэтае абвінавачанне, якое зачытвалі шмат дзён, мы яго перакладзём на чалавечую мову і простымі словамі растлумачым, пра што яно і чаму яно не мае падстаў пад сабой, – сказаў «Народнай Волі» адвакат Бабарыкі Дзмітрый Лаеўскі. – Працэсуальна гэта першая, адзіная і самая грунтоўная магчымасць для таго, каб гэта зрабіць.
Калі не будзе штучных перашкод, то абаронцы плануюць падчас перапынку сустрэцца з Віктарам Бабарыкам у СІЗА КДБ, «хоць гэта было і застаецца вельмі складаным».
– У СІЗА КДБ фактычна за адзін працоўны дзень могуць трапіць да сваіх падабаронных 4–5 адвакатаў. І гэта пры ўмове, што кожны будзе размаўляць не больш за 1,5–2 гадзіны. Як правіла, гэтага часу недастаткова, каб выпрацаваць сумесную пазіцыю. Падчас следства гэта патрабавала вялікіх намаганняў, – кажа адвакат.
Абароне не дазволілі рабіць копіі матэрыялаў справы, якая мае 122 тамы, а дазволілі толькі рабіць выпіскі.
– Нягледзячы на гэта, для абгрунтавання пазіцыі ў нас ужо абсалютна дастаткова інфармацыі. Проста дачакайцеся 21 чэрвеня.
Не задаволены шэраг хадайніцтваў абароны Бабарыкі
Суд адмовіўся задаволіць шэраг хадайніцтваў абароны, у тым ліку – пра змену меры стрымання на хатні арышт, пра адмену арышту маёмасці Віктара Бабарыкі, пра выклік у суд у якасці сведак двух грамадзян Латвіі.
– Канечне, мы не можам пагадзіцца з тым, што хадайніцтвы не задаволены. Былі падставы для таго, каб змяніць меру стрымання і адмяніць арышт на маёмасць, – кажа адвакат Дзмітрый Лаеўскі.
Змяніць меру стрымання абарона прасіла суд ужо трэці раз. Раней пракуратура пярэчыла: маўляў, не прыйшоў час разглядаць гэтае пытанне, бо даследаваны не ўсе доказы.
– То цяпер усе доказы даследаваны, якія яны хацелі і маглі прапанаваць суду. Але суд сказаў, што ў хадайніцтве адмоўлена, а прычыну не назваў. Калі мы абгрунтавалі пытанне, то нам павінны былі абгрунтаваць і адмову. Але гэтага не адбылося, – кажа Дзмітрый Лаеўскі.
Адвакат таксама трэці раз заявіў хадайніцтва, каб у судзе дапыталі ў якасці сведак грамадзян Латвіі Аляксандра Растоўса і Аляксея Сцяпанаўса, якія згадваюцца ў абвінавачанні як кіраўнікі нібыта падкантрольных Бабарыку замежных кампаній. Падчас судовага следства гэтых сведак не дапыталі. Суд сёння зноў адхіліў хадайніцтва абароны.
– Даволі вялікі аб’ём абвінавачання завязаны на гэтых грамадзянах Латвіі. А рэальна ніхто не спрабаваў іх выклікаць ні падчас следства, ні падчас суда, ні следчыя, ні пракуратура, ні суд, – сказаў адвакат.
Выклікаць сведак можна наўпрост паводле міжнароднай дамовы.
Што яшчэ прадставіла абарона?
Суд задаволіў хадайніцтва абароны і далучыў да матэрыялаў справы дакументы, што тычацца латвійскай кампаніі, якая нібыта, з гледзішча абвінавачання, з’яўляецца кампаніяй Віктара Бабарыкі. Гэтыя матэрыялы якраз зняпраўджваюць такую аргументацыю абвінавачання.
– Там канкрэтна бачна, што латвійская кампанія мела заснавальнікам амерыканскую кампанію. І інфармацыі пра сувязь гэтай амерыканскай кампаніі ні з Віктарам Бабарыкам, ні з кімсьці іншым ніколі ў працэсе не гучала, – кажа Дзмітрый Лаеўскі. – Гэтыя дакументы, якія мы далучылі, не маюць аналагаў.
Паводле слоў Дзмітрыя Лаеўскага, абарона здабыла дакументы ў арыгінале са штампамі і подпісамі службовых асоб Латвіі.
– Мы аддаём іх суду, а пракурор кажа: а можа, вы гэтыя дакументы на вуліцы знайшлі. А пры гэтым бок абвінавачання спасылаецца на нейкія дакументы ў матэрыялах справы, на якіх няма ніводнага подпісу, ніводнай пячаткі. Гэта адзін прыклад таго, што адбываецца нешта па-за межамі разумення звычайнага, здаровага чалавека. Для Бабарыкі як высокаадукаванага і высокакультурнага чалавека гэта дзіка і дзіўна. Але ў яго яшчэ ёсць пачуццё гумару, і яно ратуе.
У чым абвінавачваюць Бабарыку?
17 лютага ў будынку суда Маскоўскага раёна Вярхоўны суд пачаў разгляд крымінальнай справы «Белгазпрамбанка», адзін з фігурантаў якой – палітвязень, былы прэтэндэнт на пасаду прэзідэнта Віктар Бабарыка.
Экс-банкіру інкрымінуюць атрыманне хабару ў асабліва буйным памеры, арганізаванай групай, а таксама «адмыванне» даходаў, атрыманых злачынным шляхам, у асабліва буйным памеры (ч.3 арт.430 і ч.2 арт.235 КК).
Абвінавачанымі па справе таксама праходзяць шэсць топ-менеджараў «Белгазпрамбанка» і кіраўнік ТАА «Актыўлізінг».
Усе абвінавачаныя, акрамя Бабарыкі, прызналі віну ў поўным абʼёме.
Справу «Белгазпрамбанка» пачалі 11 чэрвеня 2020 года, калі супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў КДК правялі ператрус у офісе банка і затрымалі некалькі яго работнікаў.
18 чэрвеня, амаль за два месяцы да выбараў, Віктара Бабарыку разам з сынам Эдуардам арыштавалі, калі Бабарыка вёз у ЦВК подпісы за сваё вылучэнне кандыдатам у прэзідэнты.
21 студзеня Генпракуратура Беларусі перадала справу супраць Бабарыкі ў Вярхоўны суд краіны. Разгляд справы ў Вярхоўным судзе азначае, што абскардзіць прысуд Віктар Бабарыка не зможа.
Адразу пасля затрымання Віктара Бабарыкі праваабаронцы прызналі яго палітвязнем. Экс-банкір лічыць свой пераслед палітычна матываваным.
Публікацыя – з № 44 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: У Мінскім гарадскім упраўленні МНС далі рэкамендацыі, як пазбегнуць наступстваў гарачыні. «Гарачае надвор'е захаваецца ў нядзелю і панядзелак. У дзённыя

title: МНС дало рэкамендацыі, як пазбегнуць наступстваў гарачыні

maintext:
«Гарачае надвор’е захаваецца ў нядзелю і панядзелак. У дзённыя гадзіны 20 і 21 чэрвеня паветра прагрэецца да 30-32 градусаў. Ратавальнікі рэкамендуюць як мага менш знаходзіцца пад прамымі сонечнымі прамянямі. Калі гэта непазбежна, то абараняйце галаву капялюшамі і парасонамі, – расказалі ў МНС. – Памятайце, што з 12.00 да 16.00 сонца найбольш актыўнае. У гэты час пажадана закрываць усе ўчасткі цела ад сонечных прамянёў: выкарыстоўвайце закрытае адзенне з натуральных тканін і сонцаахоўныя крэмы. Піце больш вадкасці, але не спіртное. У гарачыню дзеянне алкаголю ўзмацняецца і арганізм становіцца больш успрымальным да высокай тэмпературы. Піце халодную ваду, зялены чай, квас».
Варта абмежаваць доўгія паездкі на аўтамабілі. Калі такой магчымасці няма, будзьце максімальна ўважлівымі на дарозе, бо падчас гарачыні можа пагоршыцца самаадчуванне, рассеяцца ўвага і знізіцца рэакцыя. Не пакідайце адных дзяцей у салоне аўтамабіля нават на нядоўгі час. У гарачыню гэта можа прывесці да стану непрытомнасці дзіцяці.
Калі вы плануеце адпачынак каля вады, выбірайце спецыяльна дазволеныя месцы, у тым ліку тыя, дзе дзяжураць ратавальнікі АСВОД. Дно вадаёма павінна быць чыстым і неглыбокім, без карчаг, водарасцей і глею. Агледзьцеся, ці няма бітага шкла, вострых камянёў і іншых небяспечных прадметаў. Назірайце за дзецьмі, калі яны гуляюць на беразе, не выпускайце іх з-пад увагі.
Разводзіць вогнішчы і смажыць шашлыкі ў спецыяльных прыстасаваннях для гатавання ежы (мангал, грыль, тандыр) неабходна ў спецыяльна адведзеных для гэтага месцах. Іх спіс вызначаюць мясцовыя органы ўлады. Калі размова ідзе пра дачу ці прыватны дом, то перш за ўсё трэба пераканацца, што месца для ўстаноўкі мангала і вогнішча бяспечнае, выключае пападанне іскраў і полымя на гаручыя элементы будынкаў, збудаванняў. Таксама паклапаціцеся пра тое, каб паблізу не было сухіх галінак і ўсяго таго, што можа лёгка загарэцца. Ну і вядома, мангал або вогнішча нельга пакідаць без нагляду, у тым ліку на дзяцей. Пасля заканчэння гарэння астаткі матэрыялаў павінны быць цалкам патушаны. Што датычыцца гатавання шашлыкоў на балконе, гэта катэгарычна забаронена. Выключэнне складаюць толькі прыборы, якія па інструкцыі дапускаецца выкарыстоўваць у памяшканнях.
«Таксама звярніце ўвагу на тое, што ў некаторых раёнах краіны ўведзена забарона на наведванне лясоў. Вывучыце інфармацыю ў мабільным дадатку МНС Беларусі «Дапамога побач» або на карце неспрыяльных з’яў, калі плануеце наведваць лясы, і адмоўцеся ад паходу, калі ў вашым раёне ўведзена забарона. Больш падрабязную інфармацыю можна знайсці ў раздзеле «Будзь гатовы», – дадалі ў ведамстве.


title: Паведамленне са зняволення ад Юліі Чарняўскай

maintext:
Затрыманая 18 траўня культуролаг і выкладчыца Юлія Чарняўская перадала праз свайго адваката паведамленне. Яе дачка Яўгенія завяла ў «Фэйсбуку» старонку, каб змяшчаць словы сваёй маці са зняволення, паведамляе Белсат.
«Дарагія мае! Дыктую гэтыя словы адвакату, бо сама пісаць я не маю ні права, ні магчымасці. Вы ведаеце, што я пад хатнім арыштам. Гэта здарылася 18 траўня, назаўтра пасля гадавіны па Юру. Дзякуй богу я паспела ўсталяваць помнік і прынесці кветкі. На адкрыццё мемарыяльнай дошкі дзядулі 26-га я, вядома, не трапіла. Цяпер, калі я хутка месяц у гэтай неабжытай кватэры, куды пераехала толькі за 6 дзён да арышту, я ўжо змагла ўсталяваць сабе нейкія правілы і распарадак дня.
Я шмат чытаю, лашчу сабаку, слухаю музыку і малюю. А яшчэ, нягледзячы на праблемы са здароўем, выходжваю ўсё больш крокаў па кватэры. Мне так шмат засталося ад Юры – і дыскі (хоць палову іх не бярэ музычны цэнтр, яны вельмі старыя), і сабака, падораная мне на дзень нараджэння ім жа. І нават норма крокаў, якой я заўсёды грэбавала, асабліва калі стала дрэнна са здароўем.
І вось гэта ягонае крыло, якое ён так і не прыбраў з майго пляча, дае сілы жыць у гэтыя вельмі дзіўныя дні.
Я ніколі не думала, што Кафка – рэальнасць. Я разумею, што мне глыбока пашанцавала ў параўнанні з тымі, у каго арышты далёка не хатнія, і ў сумленнасці каго я не сумняваюся. Я за іх малюся, – гэта тое, што я магу рабіць.
Мне пашанцавала ў тым, што ў мяне ёсць сябры і вы, якія таксама сябры. Яшчэ мне пашанцавала з дрэвамі пад акном. На Нямізе я настолькі забылася пра шалясценні дрэваў, што тут мне спачатку здавалася, што пачынаецца дождж. Тут бываюць вельмі паўнакроўныя вясёлкі. І калі прыгледзецца, з майго акна відаць кола агляду. Як называлася адна старая карціна – «Усюды жыццё».
Мне вельмі дапамагаюць вестачкі ад вас. Мне вельмі пашанцавала з вамі. Жывіце радасна. Дзякуй вам, дарагія».
Поделиться ссылкой:


title: Аляксандра Фядуту пасадзілі на дыябетычную дыету

maintext:
Днямі жонка вядомага публіцыста і філолага атрымала ад яго ліст.
Праўда, ліставанне з Аляксандрам Фядутам, якога абвінавачваюць у падрыхтоўцы дзяржперавароту і замаху на Аляксандра Лукашэнку, па-ранейшаму нерэгулярнае. Паводле якога прынцыпу цэнзары адбіраюць лісты, да канца не зразумела.
– Напісаў, што ўрач прызначыў яму адмысловую дыябетычную дыету, – расказвае Марына Шыбко. – У яго цукровы дыябет, ён прымаў таблеткі – я перадавала лекі ў следчы ізалятар. Зразумела, на фоне стрэсу цукар у яго падскочыў. Напісаў, што доктар яму рэкамендаваў кашу без цукру есці – я нават не ведаю, салодкую ім даюць альбо не.
Пра кнігі шмат напісаў… І кажа, што пакуль зусім не можа пісаць вершы – быў моцны стрэс, не той настрой.
Нядаўна з Аляксандрам Фядутам сустракалася адвакатка – яны размаўлялі каля гадзіны.
– Сказала: штаны з яго звальваюцца, – распавядае Марына. – Але, паводле яе слоў, выглядае ён някепска… Гаворыць: ужо крыху акрыяў ад стрэсу пасля затрымання. Пакуль новых следчых дзеянняў з яго ўдзелам не праводзілася.
Поделиться ссылкой:


title: Як фатографа пакінулі без фотаапарата

maintext:
66-гадовага пенсіянера з Навагрудка Алега Кокаша аштрафавалі на 2900 рублёў за тое, што 9 Мая на гарадской плошчы ён фатаграфаваў тэлефонам, на якім была налепка з «Пагоняй». Дарагі фотаапарат у яго канфіскавалі да выплаты штрафу, а чахол ад тэлефона з налепкай суд пастанавіў знішчыць. Абласны суд пакінуў рашэнне без змен.
«Я 30 гадоў фатаграфую ўсе мерапрыемствы…»
Алег Купрыянавіч Кокаш, абскарджваючы ў Гродзенскім абласным судзе, на яго погляд, несправядлівае рашэнне Навагрудскага суда, распавёў, што фатаграфуе ў родным горадзе ўсе значныя мерапрыемствы з 1972 года. Усё сваё свядомае жыццё ён працаваў фатографам – пачынаў у Доме быту, а пазней стаў індывідуальным прадпрымальнікам.
«Мяне як фатографа ў Навагрудку ведае кожны другі, – распавядаў ён у судзе. – Бо я фатаграфаваў людзей і персанальна, і на розных святах, мерапрыемствах, урачыстасцях.
І сёлета ён традыцыйна выйшаў 9 Мая на цэнтральную плошчу горада, каб не толькі адзначыць Дзень Перамогі, а і ўвекавечыць гэта на сваіх здымках.
З сабой у яго быў дарагі фотаапарат Nikon і тэлефон. Імі ён па чарзе фатаграфаваў падзеі, якія адбываліся на цэнтральнай плошчы. На тэлефоне ў яго была налепка з «Пагоняй», і на рамні фотаапарата прымацаваны невялічкі значок з гістарычным гербам, які спадар Кокаш насіў з сабою амаль 30 гадоў.
Нечакана да яго падышоў маёр Максім Урбан і запатрабаваў прайсці з ім. На пытанне Алега Купрыянавіча, на якой падставе яго затрымліваюць, маёр адказаў, што ў яго на тэлефоне значок «Пагоня». Кокаш пачаў абурацца, што «Пагоня» – афіцыйна зарэгістраваны сімвал, але маёр настаяў на сваім.
У міліцыі на Кокаша склалі пратакол за правядзенне несанкцыянаванага пікета. Усе яго довады аб тым, што знак «Пагоня» ахоўваецца дзяржавай, занесены ў агульнарэспубліканскі рэестр гістарычных каштоўнасцяў, на мясцовых міліцыянераў уражання не зрабілі. Мужчыну адвезлі ў ізалятар часовага ўтрымання Карэліцкага РАУС, дзе ён прасядзеў трое сутак.
– Гэта былі страшныя суткі, – згадвае пенсіянер. – Я там пакінуў рэшткі свайго здароўя, бо ў камеры было сыра і холадна, яе нібыта адмыслова выхаладзілі перад тым, як мяне туды пасадзіць. Ды і што я зрабіў, каб мяне з Навагрудка везлі ў ізалятар у Карэлічы?
Кокаш прызнаецца, што яму было вельмі крыўдна за такое абыходжанне з ім. Маўляў, ён сталы чалавек, у яго ўжо пяць унукаў, а яго, як апошняга хулігана, засунулі за краты.
«Я думаў, суддзя разбярэцца»
У судзе супраць Кокаша сведчыў той самы маёр Урбан. Ён распавёў, што падставай для складання пратакола стала тое, што Кокаш нібыта раней яму распавядаў аб сваёй прыналежнасці да партыі АГП. А паколькі, маўляў, ён начапіў значок «Пагоня», то такім чынам выказваў свае грамадска-палітычныя погляды і дэманстратыўна паказваў грамадзянам значок, а значыцца, праводзіў адзіночны пікет, які не быў санкцыянаваны ўладамі.
Кокаш заявіў суду, што складзены на яго пратакол – поўны абсурд.
– Я зацытаваў з закона азначэнне пікета, звярнуў увагу на тое, што гэта не мае нічога агульнага з тым, у чым мяне абвінавачваюць. Затым я звярнуў увагу суда на тое, што сімвал «Пагоня» афіцыйна зарэгістраваны ў дзяржаўным рэестры, нагадаў, што ў Навагрудскім музеі ён, памерам метр на паўтара, знаходзіцца на бачным месцы.
Самае прыкрае, паводле слоў Кокаша, было тое, што суддзя Ігар Ваўчок усё ўважліва выслухаў, а напрыканцы пасяджэння аб’явіў: сто базавых велічынь штрафу. Гэта 2900 рублёў! Пенсіянеру! Акрамя гэтага, паводле рашэння суда, канфіскавалі фотаапарат, аб’ектыў, тэлефон і значок з «Пагоняй». Прычым, значок і чахол фотаапарата з налепкай суд пастанавіў знішчыць.
«У абласным судзе мяне таксама выслухалі…»
Тыя самыя аргументы Алег Купрыянавіч прыводзіў і ў абласным судзе. І суддзя Дзмітрый Бубенчык таксама ўважліва яго выслухаў, але довады Кокаша да ведама не прыняў і пакінуў рашэнне Навагрудскага суда без змен.
Алег Купрыянавіч вельмі ўзрушаны: як можа беларускі суд выносіць рашэнне знішчыць значак «Пагоня»?! Кажа, што не можа з гэтым змірыцца, яму гэта нават сніцца, адчаго ён прасынаецца сярод ночы.
– Я ганаруся, што жыву ў першай сталіцы Вялікага Княства Літоўскага, «Пагоня» была гербам гэтай дзяржавы – гэта наша гісторыя, а мяне за яго судзяць. Гэта поўны абсурд! – абураецца жыхар Навагрудка Алег Кокаш.
Што датычыцца таго, ці падаваць апеляцыю ў вышэйстаячую інстанцыю, – Алег Купрыянавіч моцна задумаўся. Пенсія ў яго ўсяго 360 рублёў, а ўжо зараз трэба выплачваць 2900, ды і падача чарговай апеляцыі каштуе грошай.
Дарэчы, пенсіянер распавёў, што да гэтага яго ўжо тройчы затрымлівалі падчас пратэстных акцый у Навагрудку і тройчы судзілі.
– Але на ўсіх гэтых акцыях я толькі здымаў тыя падзеі, якія адбываліся ў маім родным горадзе, – канстатуе Кокаш. – Прафесія ў мяне такая – фатограф. І нават на пенсіі я не магу жыць без фатаграфіі.
Пасля судовых разбіральніцтваў Алег Купрыянавіч напісаў заяву на імя старшыні Навагрудскага райвыканкама з просьбай выдаць яму афіцыйны дазвол на нашэнне значка «Пагоня», спаслаўшыся на пастанову Савета Міністраў №578 ад 14 мая 2007 года, якой «Пагоня» ўнесена ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў.
Публікацыя – з № 47 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы
Поделиться ссылкой:


title: Хто трапіць пад новыя санкцыі?

maintext:
ЗША збіраюцца ўвесці новыя санкцыі супраць рэжыму ў Беларусі на наступным тыдні.
Пра гэта падчас міжнароднай канферэнцыі па пытаннях бяспекі GLOBSEC заявіла намесніца дзяржсакратара ЗША ў палітычных пытаннях Вікторыя Нуланд.
«Мы верым, што адзіны шлях, каб паважаць правы і выбар беларускіх людзей, – гэта правесці сапраўды празрыстыя і сумленныя выбары, – заявіла чыноўніца. – І цалкам зразумела, што містэр Лукашэнка баіцца зрабіць гэта. Як і Еўропа, мы ўжо ўвялі некаторыя санкцыі, і я думаю, што на наступным тыдні вы ўбачыце, што іх стане больш».
Тым часам структуры ЕС таксама прынялі прынцыповае рашэнне аб увядзенні сектаральных эканамічных санкцый, над якімі ў апошні месяц працавалі тэхнічныя эксперты і юрысты.
«Аб гэтым будзе абвешчана на Савеце міністраў замежных спраў ЕС у панядзелак, 21 чэрвеня, – паведаміў у сваім тэлеграм-канале грамадскі дзеяч і заснавальнік «Свабоднага тэатра» Мікалай Халезін. – Гэта не значыць, што сектаральныя санкцыі будуць прыняты ў гэты дзень – будуць толькі агучаны напрамкі, якія трапяць пад санкцыі. На сённяшні дзень эксперты распрацоўвалі тры асноўныя напрамкі беларускай эканомікі: фінансавая і банкаўская сфера; нафтавы і газавы сектары; галіна вытворчасці і рэалізацыі угнаенняў. Дакладны спіс прадпрыемстваў, якія могуць апынуцца пад санкцыямі, будзе абнародаваны пазней – у дату, усталяваную кіраўніцтвам ЕС».
Поделиться ссылкой:


title: Мужны Міхал Валовіч

maintext:
18 чэрвеня споўнілася 215 гадоў з дня нараджэння філарэта, філамата, удзельніка паўстання 1830-1831 гадоў, ваеннай экспедыцыі Юзафа Заліўскага і кіраўніка сялянскага паўстання на Слонімшчыне ў 1833 годзе Міхала Валовіча (1806-1833).
Міхал Валовіч быў са шляхецкага роду Валовічаў, сын Казімера, слонімскага падкаморыя. У 1822-1825 гадах навучаўся ў Віленскім унівэрсітэце, быў блізкім да таемных таварыстваў філаматаў і філарэтаў, сябраваў з І. Дамейкам, М. Ходзькам і іншымі студэнтамі. Удзельнічаў у нацыянальна-вызвольным паўстанні ў складзе атраду генерала А. Гелгуда. У сувязі з паражэннем паўстанцаў мусіў эміграваць у Францыю, дзе зблізіўся з дэмакратычнымі арганізацыямі, рухам карбанарыяў. Прытрымліваўся радыкальных поглядаў на шляхі сацыяльнай перабудовы грамадства. Галоўнай прычынай нястач і прыгнечання сялянства лічыў буйное абшарніцкае землеўладанне, выступаў за ягоную ліквідацыю, скасаванне прыгону і бязвыплатную перадачу зямлі сялянам у калектыўную ўласнасць. Выказваўся за абвяшчэнне Літвы дэмакратычнай рэспублікай, звязанай фэдэратыўнымі адносінамі з Польшчай.
Пад уплывам Ю. Заліўскага Міхал Валовіч вырашыў прыняць удзел у ягонай ваеннай экспедыцыі на тэрыторыю колішняга Вялікага Княства Літоўскага, каб узняць там (у адрозненне ад папярэдняга) сялянскае паўстанне. Меркавалася, што карбанарыі Заходняй Еўропы, перамогшы ў сябе, дапамогуць паўстанцам. З рашэння Ю. Заліўскага ўзначаліў Слонімска-Навагрудскую акругу. 19 сакавіка 1833 года паўстанцы перайшлі мяжу Расійскай імперыі і пачалі дзейнічаць на Слонімшчыне і Гродзеншчыне.
У атрад Міхала Валовіча прыйшлі сяляне Парэчча, Вострава, Бардашоў і іншых вёсак. Каб здабыць грошы, паўстанцы напалі на пошту. Меркавалася ўзяць штурмам турму ў Слоніме з тым, каб вызваленыя вязні далучыліся да паўстанцаў. Але такія дзеянні ўстрывожылі ўлады. Гродзенскі губернатар Мураўёў даў загад абкружыць атрад над Шчарай. Архіўныя дакументы сведчаць, што пры затрыманні Міхал Валовіч параніў кінжалам двух чалавек, а затым спрабаваў забіць сябе. Паўстанцы трапілі ў палон. Усяго па Гродзеншчыне расійскія ўлады арыштавалі больш за 150 чалавек. На допыце Міхал Валовіч не назваў нікога з паплечнікаў, а таксама засведчыў, што «хацеў выкарыстаць мяркуемае паўстанне, каб здзейсніць свой намер і вызваліць сялян».
11 чэрвеня 1833 года ў Гродне распачаўся судовы працэс. Побач з Міхалам Валовічам на лаве падсудных сядзелі 10 сялян. Кіраўніка атрада прысудзілі да пакарання смерцю праз чацвертаванне, аднак князь Далгарукаў змякчыў прысуд. 2 жніўня 1833 года Міхала Валовіча павесілі ў Гродне. Цела павешанага ўначы перавезлі ў закінуты вапнавы кар’ер і закапалі такім чынам, каб яно не магло быць адшуканае і не сталася б месцам таемных набажэнстваў. Астатніх паўстанцаў саслалі ў Сібір — на катаржныя працы, у арыштанцкія роты, на пасяленне. У ссылку адправілі таксама паўстанцаў з Воранава на чале з М. Шыманскім. Існуе версія, што маці Міхала Валовіча выкупіла труп сына і прывезла ў вёску Парэчча на Слонімшчыну, дзе пахавала на мясцовых могілках. Там быў пастаўлены і вялікі белы помнік герою. Але калі на Слонімшчыну прыйшла савецкая ўлада ў 1939 годзе, помнік быў знішчаны.
Міхал Валовіч крытычна ацэньваў вопыт паўстання 1830-1831 гадоў, якое, на яго погляд, не мела «агульначалавечай мэты», паколькі адпавядала інтарэсам шляхты. Ён лічыў, што ў вызваленчай барацьбе асноўнай сілай павінны быць народныя масы, пераважна сялянства. Выступаў за адмену прыгоннага права, за права кожнага народа на самастойнае развіццё.
На могілках вёскі Парэчча Слонімскага раёна мясцовыя грамадскія актывісты ўстанавілі мемарыяльны знак Міхалу Валовічу і яго 12 паплечнікам. А да яго 215 годдзя мне ўдалося выдаць паштоўку, якая сёння друкуецца.