title: "У студзені плануем наведаць Лёшу ў калоніі…"

maintext:
Таццяна Пархімовіч, жонка шматразовага чэмпіёна свету па тайскім боксе Аляксея Кудзіна, распавяла «Народнай Волі» пра тое, як яе муж абжываецца ў Шклоўскай калоніі.
Нагадаем: славуты спартсмен быў затрыманы пасля акцыі пратэсту ў Маладзечне 10 жніўня мінулага года. 21 жніўня яго адпусцілі на волю, але распачалі крымінальную справу і абралі меру стрымання ў выглядзе хатняга арышту.
На судовае пасяджэнне 19 лістапада Кудзін не з’явіўся. Пасля гэтага суддзя змяніла меру стрымання на заключэнне пад варту, і спартсмена афіцыйна абвясцілі ў вышук.
21 студзеня стала вядома пра затрыманне Кудзіна ў Маскве па запыце беларускіх улад, пазней ён быў экстрадзіраваны ў Беларусь.
Аляксея Кудзіна асудзілі на 2 гады і 6 месяцаў калоніі агульнага рэжыму, і не так даўно ён быў этапіраваны з ізалятара ў Жодзіне ў Шклоўскую калонію…
– Ужо прыкладна месяц, як Аляксей знаходзіцца ў калоніі, – распавядае Таццяна. – Напісаў заяву, каб дазволілі спатканне з сям’ёй у студзені, таму чакаем адказу. Плануем яго наведаць праз месяц.
А 30 лістапада, калі мужа перавялі з каранціну ў атрад, ён першы раз патэлефанаваў мне. Затым 2 снежня…
Увогуле, дазволена пяць тэлефанаванняў на месяц, размаўляем мы па відэасувязі прыкладна па 10 хвілін. Папярэдне на вайбер мне паведамляюць, у які дзень будзе званок ад мужа.
– Як Аляксей адаптаваўся на новым месцы?
– Лёша сказаў: «Тут усё нармальна». І ўвогуле я пастаянна падтрымліваю кантакт з тымі, чые блізкія і знаёмыя адбываюць пакаранне ў гэтай калоніі. І, наколькі зразумела, у Шклове адна з лепшых калоній у Беларусі, калі сыходзіць з умоў утрымання.
Дзякуй Богу, Аляксей не хварэе, а пакуль ён сядзеў у Жодзіне, я паспела перадаць яму вітаміны.
– Якім чынам ён падтрымлівае форму ў калоніі? Ці ёсць для гэтага ўмовы?
– Калі ў ізалятары знаходзіў для гэтага месца і час, то, думаю, у калоніі наогул не павінна ўзнікаць праблем. Тым больш, як мне паведамілі, там маецца даволі нядрэнная спартыўная зала, ёсць нават мяхі для баксіравання. Лёша працягвае трэніравацца. Папрасіў, каб мы прывезлі яму пэўныя рэчы.
Для Лёшы гэта – амаль як у казку патрапіў. Сумны гумар, безумоўна, але такая рэальнасць. Першы Новы год будзе адзначаць у калоніі.
– Магчыма, Аляксею прапаноўвалі напісаць прашэнне аб памілаванні? Ці, можа быць, ён ужо напісаў?
– Не ведаю, ці прапаноўвалі, але дакладна – не пісаў.
– У вас пяцёра дзяцей. Таксама падтрымліваюць сувязь з татам?
– А як інакш?! Дзеці пастаянна пішуць тату лісты, я ўвесь час дасылаю па два-тры фотаздымкі. Хаця не ведаю, ці дазволілі яму забраць з ізалятара тыя фота, што дасылала, бо чула, што ў калонію можна ўзяць толькі адзін фотаздымак.
Але, спадзяюся, калі дазволяць спатканне, у студзені дзеці ўбачацца з татам. Я ўжо адправіла іх дакументы, каб ім таксама дазволілі спатканне.
– Нехта дапамагае даглядаць сямейства?
– Бабулі і дзядулі дапамагаюць, але ў асноўным спраўляемся сваімі сіламі. Зараз яшчэ розныя хваробы ў самым разгары, але, на шчасце, пакуль не хварэем. Наша сям’я ўвогуле прытрымліваецца здаровага ладу жыцця. Здаровае харчаванне, пастаяннае праветрыванне памяшкання, шмат чыстай вады… Магчыма, гэта і дапамагае нашаму маленькаму хатняму дзіцячаму садку.
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Генпракуратура сабрала 5 тамоў матэрыялаў пра "польскія злачынствы"

maintext:
Дзяржаўны тэлеканал ОНТ паведаміў пра намер рэжыму Аляксандра Лукашэнкі перадаць у міжнародныя структуры матэрыялы крымінальнай справы «аб злачынствах польскіх сілавікоў у адносінах да ўцекачоў», паведамляе прэс-служба Генправкуратуры.
Афіцыйны прадстаўнік Генпракуратуры Дзмітрый Брылёў заявіў, што польскія ўлады «неаднаразова ажыццяўлялі незаконную дэпартацыю ў дачыненні да ўцекачоў і цяпер гэта робяць, ужывалі катаванні, іншыя акты жорсткасці». «У адносінах, па сутнасці, да безабаронных людзей ужываліся, у тым ліку, ноччу дэманстратыўныя стрэлы ў паветра, выбухі, асляпляльнае асвятленне, спецыяльныя сродкі», – Заявіў ён.
Паводле Брылёва, Генпракуратура Беларусі накіравала ў савет міністраў, а таксама ў Палату прадстаўнікоў копіі матэрыялаў крымінальнай справы ў пяці тамах на рускай і англійскай мовах «з просьбай арганізаваць іх перадачу міжнародным і еўрапейскім структурам, у тым ліку Еўрапарламент, для дачы прававой ацэнкі».
У эфіры ОНТ таксама паказалі некаторыя фрагменты матэрыялаў крымінальнай справы. Напрыклад, прыводзіцца вытрымка з паказанняў іракскага падлетка пра падзеі 16 лістапада 2021 года, які распавядае, што «ў нейкі момант польскія вайскоўцы сталі паліваць уцекачоў у мяжы вадой са спецыяльных машынаў, распыляць газ». Пры гэтым у паказаннях нічога не гаварыцца пра тое, што слезацечны газ і вадамёт польскія памежнікі выкарысталі ў адказ на спробу незаконнага сілавога прарыву мяжы мігрантамі.
Тады, паводле дадзеных польскай пагранслужбы, пацярпелі 12 польскіх службоўцаў.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»

fasttext_language: be


title: Аляксей Раманаў: "Былі дзве прапановы пакаяцца і выйсці на волю раней. Падманулі"

maintext:
Аляксея Раманава праваабаронцы прызналі палітвязнем. Ён, хворы на анкалогію, зусім нядаўна вярнуўся дадому пасля адбыцця пакарання за «абразу прэзідэнта» ў калоніі строгага рэжыму. Пра суд, жыццё ў калоніі, прапанову аб датэрміновым вызваленні 51-гадовы гамяльчанін распавёў «Народнай Волі».
«Прамовіў словы ў непрыстойнай форме»
– Аляксей, вы ўжо некалькi сутак на волі. Што кінулася найперш у вочы ў нашай Беларусі, калі вы пакінулі калонію №13 у Глыбокім?
– На волі лепей сябе пачуваю – дыхаецца лягчэй. А Беларусь за год вельмі змянілася. Заўважыў, што людзі ў нас амаль не ўсміхаюцца, яны занураны ў сябе, амаль не размаўляюць. Нібыта нейкае здранцвенне наступіла, горад быццам мёртвы. Пандэмія, канешне, але ж, па-мойму, яшчэ больш паўплывала лавіна рэпрэсій, што звалілася на людзей. Адсюль і настрой адпаведны, пануры. Я не псіхолаг, выхоўваўся ў інтэрнаце, працаваў у розных калектывах – будаўнічых, прадпрымальніцкіх, нафтагазаздабываючых. Ведаю, што ў прыгнечаным стане чалавек у лепшым выпадку пасіўны выканаўца. Такі зорак з неба не дастане, пораху не выдумае. З такімі асобамі грамадства губляе свой стваральны патэнцыял. Мне падалося, што краіна наогул ператвараецца ў нейкі канцлагер. За рэзкае слова на адрас сілавікоў – за краты, пакрытыкаваў уладу – экстрэміст, дапамог аштрафаваным – арганізоўваў і фінансаваў масавыя беспарадкі. Нават за адзенне і абутак бела-чырвоных колераў на суткі саджаюць.
– Вы хоць і інвалід, але тэрмін пакарання адбылі, як кажуць, ад званка да званка. Няўжо не было прапановы пакаяцца і выйсці на волю раней?
– Былі прапановы, нават дзве. Калі шчыра, я не думаў, што мяне пакараюць пазбаўленнем волі ды яшчэ змесцяць у калоніі ў зону асаблівага рэжыму. На судзе ў Хойніках я прызнаў віну. Я і зараз кажу, што паступіў неабачліва, няправільна. У маёй крымінальнай справе адзначаецца, што я, «маючы намер публічна абразіць прэзідэнта, наўмысна прамовіў словы і фразы ў непрыстойнай форме, якія, згодна з экспертызай, змяшчаюць негатыўную ацэнку прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі».
Летась на выбарах я дапамагаў штабу Святланы Ціханоўскай. У ліпені 2020 года мы паехалі ў Хойнікі на агітацыйны пікет. Там гэта і здарылася. Кіраўнік дзяржавы не раз абражаў усіх нас, называючы «адмарозкамі», «мярзотнікамі» і ўсякімі іншымі словамі. І нічога. У Хойніках я быў эмацыйна неўраўнаважаны. Акурат мінулагодняй вясной мне выразалі з прычыны раку частку страўніка і падстраўнікавай залозы. Атрымаў інваліднасць. Ну і не стрымаўся. Супраць мяне і завялі крымінальную справу на падставе артыкула 368 Крымінальнага кодэкса. На патрабаване пракурора Судома зрабілі суд закрытым. Суддзя Кардаш адмераў мне год калоніі, хоць прыстаўленая дзяржаўная адвакатка прапаноўвала пакараць штрафам.
У зале суда мяне адразу ўзялі пад варту, не чакаючы, калі вырак набудзе юрыдычную моц. Мне стала кепска, я апынуўся ў шпіталі пад канвоем. І вось калі ўжо перавялі ў СІЗА ў чаканні этапу, мне і ўручылі ліст ад Юрыя Васкрасенскага з прапановай напісаць заяву на памілаванне. Мы з ім нават ліставаліся. На яго просьбу я і напісаў прашэнне. Расказвалі, што сотні чалавек напісалі. І толькі ў верасні з соцень тых, хто павініўся, вызвалілі ўсяго 13 чалавек. Я ў іх лік не трапіў.
– Другое прызнанне ў здзейсненай правіне – яно калі было і пры якіх абставінах?
– Гэта шмат у чым паказальная гісторыя. У калоніі стан майго здароўя пагоршыўся, мяне даймаў моцны боль у жываце, быў крывацёк з кішэчніка. Мяне перавялі з Глыбокага ў рэспубліканскі турэмны шпіталь у Мінску. Абследавалі, лячылі. Вазілі на кансультацыю ў РНПЦ анкалогіі і радыяцыйнай медыцыны. Высветлілася, што я нажыў у калоніі запаленне падстраўнікавай залозы, у кішэчніку выявілі яшчэ кісту і дабраякасную пухліну. Сказалі, што і жоўцевы пухір праблемны – яго трэба выдаляць. Гаворка вялася пра чарговую аперацыю.
Турэмны медык-маёр, якога ў шпіталі ўсе называюць «чорным лекарам», казаў, што доўга я не працягну, што засталося мне з паўгода. Раіў пагадзіцца на інтэрв’ю на камеру, прызнаць віну, пакаяцца, папрасіць прабачэння. Пасля гэтага, маўляў, мяне адразу адпусцяць дадому, каб ужо па месцы жыхарства і аперацыю рабіць, і рэабілітацыю праходзіць, бо ў турэмным шпіталі няма для гэтага ўмоў. Я быў у разгубленасці: мне не хацелася паміраць «на зоне».
У Бараўлянах, калі мяне вазілі на кансультацыю, у калідорах было столькі хворых людзей на прыём да анколагаў, што канвойныя міліцыянеры згубіліся ў гэтых чэргах. Словам, я пагадзіўся на інтэрв’ю. Быў ужо ліпень. Прыязджалі з прэс службы МУС, а таксама супрацоўнікі адной мінскай газеты, запісалі маё пакаянне на відэа. На гэтым усё і скончылася – дадому я не паехаў. Падманулі. Нават аперацыю не рабілі: «чорны лекар» даводзіў, што стаіць летняя гарачыня, магчымы ўнутраны крывацёк пасля аперацыі. Ну і вярнулі этапам назад у калонію.
«Дзякуй, людзі добрыя!»
– Адкуль браліся сілы ўсё вытрымаць, не ўпасці ў глыбокую дэпрэсію – была нейкая падтрымка, пазітыўная інфармацыя з волі?
– Я вельмі ўдзячны нашым суайчыннікам, усім беларусам, шматлікім замежнікам за маральную падтрымку, за дапамогу. Дзякуй, людзі добрыя! Кланяюся вам! Я атрымаў за месяцы знаходжання ў СІЗА і калоніі вельмі шмат лістоў і паштовак. Налічыў агулам 7 тысяч і збіўся з ліку. А яны ўсё ішлі і ішлі. Па першым часе за дзень прыходзіла і трыццаць, і сорак лістоў. Нават ахоўнікі здзіўляліся такому патоку.
Даведаўся таксама, што родныя палітвязняў, што аб’ядналіся ў ініцыятыву «Вызваленне 2020», напісалі ліст папу Францішку. Прасілі яго ўзвысіць свой голас супраць беззаконня, якое робіцца ў Беларусі. Пры гэтым пералічылі палітвязняў з сур’ёзнымі хваробамі, нагадвалі, што іх жыццё ў небяспецы: Ксенія Луцкіна, Мікіта Залатароў, Дзмітрый Гопта, Аляксей Губіч… Сярод згаданых прозвішчаў было і маё. Усе гэтыя ды шмат якія іншыя знакі ўвагі да лёсу людзей за кратамі дадавалі сіл, падбадзёрвалі, дапамагалі пераадольваць сум і нудоту. Прыходзілі і грашовыя пераводы ад зусім невядомых людзей. На іх можна было набыць у турэмнай краме прадукты, рэчы першай неабходнасці, паперу, канверты. Гэта была добрая падтрымка, паколькі па першым часе я не мог атрымліваць нават сваю невялічкую пенсію па інваліднасці. «Атаварка» на пераведзеныя грошы выручала.
Нечакана ўлетку наогул нас папярэдзілі, што, паводле змен у Крымінальна-выканаўчым кодэксе, асуджаныя не могуць у калоніях атрымліваць ні грашовыя пераводы, ні пасылкі ад «чужых» людзей, несваякоў. Казалі, што грошы ад «чужых» нібыта бандыцкія, атрыманыя незаконным шляхам. Лічу, гэта скіравана на раскол, на раз’яднанне грамадства. Толькі адміністрацыя папраўчай установы можа нешта дазволіць. Мне нават адзін супрацоўнік сказаў, што за гады праўлення Аляксандра Лукашэнкі, па сутнасці, не было законаў, дэкрэтаў, указаў, накіраваных на карысць і захаванне правоў беларускага народа. Усё на абмежаванне, на забарону.
Пра «здабычу» медзі і «няправільную газету»
– Аляксей, як асабіста вы ператрывалі пакаранне – чым займаліся, як да вас ставіліся? Вы ж сядзелец не просты, у вас крымінальная справа з яўнай палітычнай афарбоўкай, хоць і кажуць афіцыйныя асобы, што ў краіне няма палітычных нявольнікаў, бо такога артыкула няма ў Крымінальным кодэксе.
– Ставіліся да мяне строга, але ўсё ў межах заканадаўства. Яўных здзекаў у дачыненні да мяне ў калоніі не было. Я стараўся не парушаць рэжым. На працу не хадзіў, бо інвалід. Праца тут цяжкая, хапае траўматызму. Асуджаныя «здабываюць» медзь. На вытворчым участку разбіваюць кувалдамі старыя электраматоры, выцягваюць медны дрот. Нават у маім атрадзе прыходзіць неяк бедачына з выбітым зубам і зашытай губою: металічны аскепак вылецеў з-пад кувалды і параніў.
У калоніі сядзяць і забойцы, і маньякі. Было, канешне, крыўдна, што на «зоне» мяне далучылі да іх. Але хапала і такіх, хто за нязначныя правіны атрымаў «дзясятку» ці каля таго. Напрыклад, выкурыў цыгарэту з «травой» – засудзілі на 8 гадоў. Тут я сустракаў і 31-гадовага гамельчука Сяргея Верашчагіна. Вядома, што 12 жніўня 2020 года Сяргей назіраў з акна сваёй кватэры на вуліцы Савецкай, як міліцыя разганяла і біла ўдзельнікаў маршу пратэсту, у тым ліку дзяўчат. Ён закрычаў на міліцыянераў і кінуў у іх бок пластыкавую бутэльку. Неўзабаве ў кватэру ўварваліся чацвёра міліцыянераў і моцна яго збілі – спачатку дома, а потым у Цэнтральным РАУСе. У выніку судзілі Сяргея за гвалт над міліцыянерамі і пакаралі 5 гадамі няволі. У калоніі ён працяглы час знаходзіўся ў ШЫЗА, а потым яго як злоснага парушальніка перавялі ў памяшканне камернага тыпу, так званую «турму ў турме», дзе могуць трымаць нават паўгода.
Інфармацыі з волі на «зону» паступала мала. Я толькі калі прыехаў у Гомель, то даведаўся, што ў гомельскім СІЗА судзяць Сяргея Ціханоўскага, Мікалая Статкевіча ды яшчэ чатырох палітнявольнікаў.
У калоніі ў Глыбокім можна было глядзець тэлевізар, чытаць «СБ – Беларусь сегодня». Але навіны адмыслова не глядзеў і «СБ» не чытаў – прыхарошаны ці нават перакулены свет не для мяне.
Я абрадаваўся, калі мне прыйшоў ліст з рэдакцыі газеты «Новы час» (цяпер закрытай). Адначасова з лістом была прыкладзена і квітанцыя – рэдакцыя падпісала мяне. На радасцях я з той квітанцыяй звярнуўся ў адміністрацыю. Мне адказваюць: «Хочаш чытаць гэтую газету? Добра, будзеш! Але толькі ў ШЫЗА. За што цябе пасадзіць – знойдзем. А ў «зоне» гэтай газеты не будзе».
У штрафны ізалятар з маім здароўем ніяк нельга было, бо там я не працягнуў бы і пару дзён. Дый газета штотыднёвая – давялося б кожны тыдзень «парыцца» ў ШЫЗА. Таму хадзіў у вызначаны час у бібліятэку. Неблагая бібліятэка, у ёй больш за 3 тысячы кніг. Чытаў Сервантэса, Драйзера, «Блакадную кнігу» Адамовіча і Граніна. Было і лёгкае чытанне – тыя ж дэтэктывы.
– Што збіраецеся рабіць у бліжэйшы час – адпачыць, лячыцца ці, можа, уключыцца ў якуюсьці палітычную кампанію: скажам, за вызваленне палітвязняў? Зноў жа, рэферэндум па Канстытуцыі анансаваны?
– Заўзяты актывіст з мяне ў бліжэйшы час наўрад ці выйдзе. Дый недаверу шмат. Бо спачатку ўлады запрашаюць да палітычнай актыўнасці, а пасля вінавацяць то ў масавых беспарадках, то ў экстрэмізме. Хочацца яшчэ пажыць. Таму трэба класціся на аперацыю – невядома толькі, калі прызначаць. Вось не скасавалі б у Дэпартаменце выканання пакаранняў МУС (ці дзе яшчэ – не ведаю) прапановы на аперацыю ў Бараўлянах, магчыма, мая чарга ўжо і падышла б. Цяпер трэба пачынаць усё з пачатку.
Пакуль я сядзеў у турме, меншая мая дачка нарадзіла дзяўчынку, унучку. Я яе яшчэ не бачыў. Трэба адведаць. Гэта мая трэцяя ўнучка. Скажу па праўдзе, мне сорамна з пустымі рукамі з’яўляцца да дачкі з немаўляткам. Трэба хоць невялікі падарунак набыць, а няма за што. Працаваць я не магу – здароўя няма. Нахінуся – галава кругам.
У апошнія гады перад калоніяй я рабіў у ТАА «Поўначгазмантаж» у расійскай Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе. Калі праз анкалогію атрымаў інваліднасць, паўстала пытанне пенсіі. У сацыяльнай службе параілі афармляць беларускую сацыяльную пенсію па інваліднасці, бо ў Расіі нейкага рашэння давядзецца чакаць год ці нават два. Цяпер вось атрымліваю 258 рублёў. Як на іх выжыць – ніхто не кажа.
Мяне наогул здзіўляе, што Беларусь, будучы ў цэнтры Еўропы, мае такі нізкі ўзровень жыцця. Людзі не хацелі мірыцца з такім становішчам. Выйшлі адстаяць свае галасы, хацелі перамен. А іх, неабыякавых, ініцыятыўных, разумных, сталі збіваць, саджаць у турмы, штрафаваць, звальняць з працы, выштурхоўваць у эміграцыю. Тысячамі! Запушчаны махавік усё яшчэ круціцца. Не сакрэт, што нават галоўнага кардыёлага краіны акадэміка Мрочака звольнілі з пасады дырэктара РНПЦ «Кардыялогія», бо супрацоўнікі цэнтра выходзілі на пікеты супраць гвалту з боку сілавікоў. Такая гнюсная рэчаіснасць.
З Гомелем, з Беларуссю ў мяне моцна ўсё знітавана. Тут магілы родных, тут жонка, дзве дачкі, тры ўнучкі. Але не ведаю, як выкараскаюся са сваіх праблем і ці скончацца ліхія прыгоды пасля таго, як начальнікі ў пагонах паставілі подпісы і прыклалі гербавую пячатку на даведцы: «Вызвалены па адбыцці пакарання».
Інтэрв’ю ўзяў Анатоль Гатоўчыц.
Публікацыя з № 93 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Шымон Перэс

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–97.)
25. Шымон Перэс (16 жніўня 1923 г. – 28 верасня 2016 г.)
Шымон Перэс (сапраўднае прозвішча Перскі) – дзяржаўны і палітычны дзеяч Дзяржавы Ізраіль.
Ш.Перэс нарадзіўся ў мястэчку Вішнева Ашмянскага павета Віленскай губерні (цяпер Валожынскі раён Мінскай вобласці) у сям’і лесніка. Пачатковую яўрэйскую адукацыю атрымаў у хедары.
У 1933 годзе разам з сям’ёй пераехаў у Палесціну да бацькі, дзе скончыў гімназію Бальфура і выхоўваўся ў маладзёжным сельскагаспадарчым пасяленні. Тут ён стаў актывістам сіянісцкага руху і ў 1946-м уступіў у партыю МАПАЙ (папярэдніцу Партыі працы). Як дэлегат ад гэтай партыі ўдзельнічаў у рабоце 22-га Кангрэса Сусветнай сіянісцкай арганізацыі ў Базелі, што мела вялікае значэнне для яго палітычнай кар’еры.
У 1948 годзе пачаў працаваць у Міністэрстве абароны Ізраіля, дзе адказваў за развіццё ваенна-марскіх сіл. Па распараджэнні Бен-Гурыёна Шымон Перэс у 1949 годзе быў накіраваны кіраўніком місіі Міністэрства абароны Ізраіля ў ЗША, дзе сумяшчаў працу з навучаннем у Гарвардскім універсітэце.
Пасля вяртання ў Ізраіль (1952) быў прызначаны на пасаду намесніка генеральнага дырэктара, а ў 1953–1959 гадах – генеральнага дырэктара Міністэрства абароны. На гэтай пасадзе Ш.Перэс адыграў ключавую ролю ў стварэнні авіяцыйнай, электроннай і абароннай прамысловасці Ізраіля, рэарганізаваў навукова-даследчую працу ў ваеннай сферы, спрыяў умацаванню ваенна-палітычных сувязяў паміж Ізраілем і Францыяй, за што быў узнагароджаны французскім урадавым ордэнам Ганаровага легіёна.
У 1959 годзе быў абраны дэпутатам кнесета 4-га склікання ад партыі МАПАЙ і прызначаны намеснікам міністра абароны.
Шымон Перэс зрабіў вялікі ўклад у развіццё ваеннай прамысловасці Ізраіля і стварэнне атамных цэнтраў у Дзімоне і Нахал-Сарэку. З 1965 года з’яўляўся генеральным сакратаром партыі РАФІ, якая разам з партыямі МАПАЙ і Ахдут ха-Оведа аб’ядналіся ў 1968 годзе ў Партыю працы Ізраіля. Ш.Перэс быў абраны адным з двух сакратароў новай партыі.
У склад урада зноў увайшоў пасля выбараў 1969 года – быў міністрам па справах эмігрантаў, міністрам інфармацыі ва ўрадзе Голды Меір, ва ўрадзе І.Рабіна – міністрам абароны (1974–1977).
З 1977 года Ш.Перэс – старшыня Партыі працы, якая была ў апазіцыі да партыі «Лікуд», што прыйшла да ўлады. Ва ўрадзе нацыянальнага адзінства (1984–1988), які быў сфарміраваны на падставе пагаднення аб ратацыі, быў прэм’ер-міністрам, а потым міністрам замежных спраў Ізраіля. У наступным урадзе (1988–1990) Ш.Перэс – намеснік прэм’ер-міністра і міністр фінансаў, у 1992–1995 гадах – зноў міністр замежных спраў. Разам з І.Рабінам Перэс быў удзельнікам перамоў з Я.Арафатам, у выніку якіх у Вашынгтоне было падпісана мірнае пагадненне (1993). За працу па ўстанаўленні міру на Блізкім Усходзе Ш.Перэс у 1994 годзе атрымаў Нобелеўскую прэмію міру (разам з І.Рабінам). У 1995-м пасля забойства І.Рабіна змяніў яго на пасадзе прэм’ер-міністра да наступных выбараў (1996). У 2007 годзе быў абраны прэзідэнтам Дзяржавы Ізраіль.
На працягу ўсяго жыцця Шымон Перэс актыўна займаўся літаратурнай дзейнасцю. У маладосці пісаў вершы, аўтар серыі рэпартажаў «З дзённіка жанчыны» і кніг «Наступны крок» (1965), «Давідава прашча» (1970), «Заўтра – гэта сённяшні дзень» (1978), «Ідзі з людзьмі» (1979).
У 1993 годзе наведаў Беларусь.
Публікацыя з № 98 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
(Працяг будзе.)
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Жахлівыя прыгаворы шасці палітвязням

maintext:
У гомельскім СІЗА-3 14 снежня скончылася амаль шасцімесячная судовая эпапея над Мікалаем Статкевічам, Ігарам Лосікам, блогерамі Сяргеем Ціханоўскім і Уладзімірам Цыгановічам, мадэратарам сацыяльных сетак Дзмітрыем Паповым і аператарам Арцёмам Сакавым. У кожнага з падсудных “сваё” абвінавачанне. Агульным з’яўляецца толькі тое, што ўсіх затрымалі задоўга да выбараў і што тэлеграм-каналы і сацыяльныя сеткі ўжо пасля арышту іх адміністратараў і заснавальнікаў прызналі ў Беларусі экстрэмісцкімі.
Шматгадовы лідэр беларускай апазіцыі Статкевіч за арганізацыю масавых беспарадкаў, якія суправаджаюцца гвалтам, пагромамі, падпаламі альбо ўзброеным супрацівам прадстаўнікам улады (ч.1 арт.293 Крымінальнага кодэкса), пакараны судом 14 гадамі няволі ў калоніі строгага рэжыму. Апроч таго, апазіцыянер прызнаны “рэцыдывістам”, паколькі пасля выбараў 2010 года ўжо быў асуджаны паводле крымінальнага артыкула. На тых выбарах Мікола Статкевіч балатаваўся кандыдатам у прэзідэнты.
Вядома таксама, што Статкевіч адмовіўся знаёміцца з матэрыяламі цяперашняй крымінальнай справы, віну катэгарычна адмаўляў. Прысутнічаў палітык толькі на першых пасяджэннях, а пасля яго выдалілі з працэсу ажно да судовых спрэчак за неналежныя паводзіны і непавагу да суда.
Ігара Лосіка і Уладзіміра Цыгановіча абвінавацілі ў “арганізацыі масавых беспарадкаў ” (ч.1 арт.293), а таксама ў “распальванні сацыяльнай варожасці да прадстаўнікоў улады і праваахоўных органаў, учыненых групай асобаў (ч.3 арт. 130). Асудзілі Лосіка на 15 гадоў няволі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму, Цыгановіча – на 15 гадоў.
Лосіка затрымалі 25 чэрвеня 2020 году дома ў Баранавічах. Спачатку яго змясцілі ў СІЗА №1 у Мінску, праз некалькі месяцаў перавялі ў следчую турму ў Жодзіна, а ўжо судзіць прывезлі ў гомельскае СІЗА-3. Пасля арышту Ігара тэлеграм-канал, які ён адміністраваў, прызналі з ініцыятывы міліцыі экстрэмісцкім. Лосік двойчы абвяшчаў галадоўкі пратэсту. У сакавіку ён падчас сустрэчы са следчым, калі было выстаўлена чарговае абвінавачванне, парэзаў сабе запясце рукі.
Увесь час, пакуль цягнуўся судовы працэс, пад сценамі гомельскага СІЗА дзяжурыла жонка Ігара Дар’я Лосік. Яна пакідала дачку на сваіх альбо мужавых бацькоў і кожны панядзелак прыязджала з Баранавіч у Гомель, каб маральна падтрымаць мужа. Ён вёдаў пра “вахту” жонкі. Працэс праходзіў у закрытым рэжыме, у адвакатаў узялі падпіскі аб неразгалошванні матэрыялаў справы. І толькі на агалошванне рэзалюцыйнай часткі выраку Дар’і ды іншым сваякам падсудных, якія напісалі заявы ў абласны суд і адміністрацыю СІЗА, дазволілі прысутнічаць у памяшканні, дзе праходзіў шасцімесячны працэс.
Найбольш крымінальных артыкулаў “павесілі” на блогера і заснавальніка сацыяльных сетак Сяргея Ціханоўскага. Ён быў кіраўніком штаба і ўсёй выбарчай кампаніі сваёй жонкі Святланы. Сяргея затрымалі 29 мая 2020 года ў Гродна, калі на Савецкай плошчы горада завяршаўся шматлюдны перадвыбарчы пікет па збору подпісаў у падтрымку Ціханоўскай. Затрыманне, як было бачна на відэа, справакавала жанчына з Бабруйску, якая жыла ў Мінску і нечакана апынулася на пікеце.
На пачатку Ціханоўскаму прад’явілі абвінавачванне паводле артыкула 342 Крымінальнага кодэкса – “Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак”. Пазней дадаліся яшчэ артыкул 191 (перашкода ажыццяўленню выбарчых правоў), 293 (арганізацыя масавых беспарадкаў) і 130 артыкул (распальванне варожасці).
У выніку Ціханоўскаму прысудзілі 18 гадоў у калоніі узмоцненага рэжыму. Расійца Дзмітрыя Папова і аператара Арцёма Сакава, якія, па сутнасці, пайшлі цугам за Ціханоўскім, пакаралі 16 гадамі няволі кожнага.
Працэс над вышэйзгаданымі палітвязнямі пачынаў весці суддзя Гомельскага абласнога суда Мікалай Бакуноў. У верасні справу перадалі Мікалаю Долі, які і выносіў прысуды. Звязана замена, хутчэй за ўсё, з прызначэннем Мікалая Бакунова старшынём суда Чыгуначнага раёна Гомеля.
Цікава, што падчас працяглага ператрусу на лецішчы Ціханоўскіх пад Гомелем, дзе іншы раз адпачываў Сяргей, трэцяя па ліку брыгада следчых нібыта адшукала за канапай 900 тысяч долараў ЗША. З гэтай знаходкі на адным з судоў па адміністрацыйнай справе Сяргей толькі пасмяяўся. Аднак па пазову падатковай інспекцыі асобны суд абавязаў Ціханоўскага выплаціць са “знаходкі” адпаведны падатак.
Сваякі пакараных і некаторыя аналітыкі звяртаюць увагу і на яшчэ адну акалічнасць гучнай крымінальнай справы. Палова палітвязняў не былі знаёмыя паміж сабою. Зналіся добра толькі Ціханоўскі і Сакаў з Паповым.
Жонка Статкевіча Марына Адамовіч публічна зазначала, што Мікола асабіста знаёмы толькі з Ціханоўскім. Але іх знаёмства ніяк нельга назваць блізкім. Не меў кантактаў да суда з іншымі абвінавачанымі Ігар Лосік. Уладзімір Цыгановіч не працаваў у камандзе Святланы Ціханоўскай.
Праўдападобна, што “кааліцыя” адмыслова створана для суда, каб выглядала гэткай досыць шырокай панарамай змовы “адмарозкаў” і “мярзотнікаў”, па-іншаму – дэструктыўных элементаў, якія толькі і марылі пра масавыя беспарадкі і распальванне сацыяльнай варожасці. Жаданне і галасы соцен тысяч беларусаў праз выбары дамагчыся пераменаў у гэтую дыспазіцыю ніяк не ўкладваюцца. Закрыты судовы працэс (не для афіцыйных СМІ) у следчым ізалятары Гомеля з завоблачнымі тэрмінамі пакарання – яскравае таму пацвярджэнне.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Крысціна ДРОБЫШ: "Са мной забаронена працаваць на радзіме"

maintext:
Незалежныя «Купалаўцы» з’язджаюць з краіны… Дакладней, іх выціскаюць з Беларусі. Застаючыся без працы, без магчымасці зарабіць на кавалак хлеба, людзі вымушаны прымаць для сябе цяжкае рашэнне пакінуць радзіму. Надоўга? Хутчэй за ўсё… Але, упэўнены, не назаўжды.
Вось што напісала некалькі дзён таму на сваёй старонцы ў «Фэйсбуку» актрыса незалежнай тэатральнай трупы «Купалаўцы» Крысціна ДРОБЫШ:
«490 дзён я спадзявалася, што мне не давядзецца гэта пісаць.
Напэўна, прыйшоў час сказаць гэта ўслых.
Мяне больш няма ў Беларусі.
Фармальна я ў ёй ёсць, але ўжо не фізічна. Я не буду апісваць усю цяжкасць такога рашэння, якое далося мне не адразу, і толькі самым блізкім вядома, якімі высілкамі. Усе, хто хоць на хвілінку дапускаў думку пра тое, каб пакінуць дом, і тыя, хто гэта вымушаны быў зрабіць, разумеюць выдатна.
Я не буду апавядаць пра ступень немагчымасці асэнсаваць тое, што адбываецца дома.
Мае чалавечыя рэсурсы ў нейкі момант проста развіталіся са мной. Я зразумела, што калі працягну так, то згару хутчэй, чым мой сын паспее вырасці. За апошнія 490 дзён я аддала ўсё, што ў мяне было, акрамя аднаго – маёй фізічнай свабоды.
Са мной забаронена працаваць на радзіме. Хтосьці і сам баіцца супрацоўнічаць, хтосьці проста знікае. Часцей за ўсё нічога нават не тлумачачы. Не асуджаю і бясконца ўдзячная тым, хто дагэтуль застаецца побач. Часам адчуванне, што краіна пражавала мяне і выплюнула.
Але я мацней, чым выглядаю. У мяне ёсць я, і гэта ўжо шмат. Кажучы словамі аднаго мудрага чалавека, я працую і жыву ў Беларусі, толькі не фізічна. Не маю ні злосці, ні расчаравання. Як заўсёды, бясконца веру ў людзей.
Была, застаюся і буду Купалаўцам. Буду рабіць і надалей тое, што магу і ўмею, пакуль хопіць сіл».
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: У дурдом, а не ў турму варта даць "білет" яму

maintext:
Каб прадухіліць развод і вярнуць жонку, 45-гадовы жыхар Лепельскага
раёна падключыў да электрасеткі яе аўтамабіля самаробнае выбуховае
ўстройства. Пры павароце ланцуг павінны быў замкнуцца. Жонку і 14-
гадовую дачку выратавала тое, што «сапёр» падключыў устройства не да таго
проваду.
Знае толькі блізкая радня,
З-за чаго той шлюб такі няўдалы.
Можа быць, сварыліся штодня,
Сталі завядзёнкаю скандалы;
Як пухір, магчыма, з года ў год
Выспяваў раздрай, дваім на гора.
І нарэшце – выбух:
– На развод
Падала заяву пазаўчора.
Я дачку выхоўвацьму сама…
Пажылі як ворагі – і годзе…
Дзіўнага нічога ў тым няма,
Бо разводы, кажуць, сёння ў модзе.
А дзяцюк змірыцца з тым не мог,
Што яе «таптацьме» іншы хтосьці:
То прасіў, валяўся каля ног,
То гатовы быў забіць ад злосці.
Ды была няўмольнаю яна,
Хоць і цалаваў сужэнец ногі:
– Досыць! Надакучыла вайна!
Розныя цяпер у нас дарогі…
«Каб вярнуць ранейшую вагу,
Я пайду на акцыю любую.
Упрасіць, – падумаў, – не магу,
Дык хоць запалохаць паспрабую.
Прыбяжыць сама ці пазаве –
Не праз дзень,
Дык хай сабе праз тыдзень…»
Цяжка мне ўмясціць у галаве
Тое, што прыдумаў гэты злыдзень.
Змайстраваў, напружыўшы глузды,
Бомбу саматужную ці міну
(Розуму хапіла ў гламазды!)
І падклаў у жончыну машыну –
Да яе падкраўся спадцішка.
І не хвалявала, што таксама
Можа стаць ахвяраю дачка…
Дзякуй богу, не збылася драма,
Не дайшло да гора ці бяды,
Збэсцілася акцыя ў падлюкі:
Пераблытаў злыдзень правады –
Што ні гавары, дрыжэлі рукі.
І цяпер упэўненыя мы:
Будзе ён за кратамі, вядома.
Толькі, перш чым везці да турмы,
Варта ўсё ж адвезці да дурдома…
***
Зрэшты, а на што разлічваў ён?
Мусібыць, мужчына меў на мэце:
Нават калі будзе ёй гамон,
Разам зажывуць у іншым свеце.
Толькі не сышліся б зноў, бадай,
Каб яе асколкамі пасекла,
Бо яна патрапіла б у рай,
А яму прытулкам стала б пекла…
Заказ на патоп
Позняя ноч. Недавольны мужчына
Зверху да шумных суседзяў ідзе.
– Музыку сцішце! Заснуць немагчыма!
Не паважаеце іншых людзей!
– Музыку слухаць не хочаш такую?
Вушы заткні, як яна неўспадоб!
– Вашыя словы я гэтак талкую:
Вы заказалі на заўтра патоп…
І «прычына» не выспалася…
Сваім сябрам паскардзіўся хлапчына:
– У памяці маёй як быццам яма –
Не выспаўся я сёння…
– А прычына?
– Прычына вельмі сонная таксама.
Пільныя бабулі
Характар у бабуль заўжды цікаўны,
Усё яны трымаюць на кантролі.
А тыя, што сядзяць паблізу саўны,
Бадай, не памыляюцца ніколі…
Не вечарам, а днём
– Прыгажуня, можа, з вамі разам
Вечар незабыўны правядзём?
– Замужам я ўжо, – было адказам. –
Так што нам сустрэцца лепей днём.
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Галоўныя навіны за нядзелю (5 снежня)

maintext:
Парушэнне паветранай прасторы Беларусі
Дзяржаўны пагранкамітэт (ДПК) Беларусі паведаміў аб парушэнні ўкраінскім верталётам Мі-8 беларуска-ўкраінскай мяжы. Яно было зафіксавана апоўдні 4 снежня ў раёне пункта пропуску “Новая Рудня” Мазырскага пагранатрада, паведаміла прэс-служба ДПК і распаўсюдзіла відэа.
На канале ДПК гаворыцца, што ўкраінскі ваенны верталёт Мі-8 на вышыні каля 100 м перасёк дзяржмяжу і заляцеў углыб беларускай тэрыторыі на адлегласць да 1 км.
Беларускія памежнікі таксама паведамілі, што Украіна праводзіць паблізу ад мяжы вайсковыя вучэнні, што магло стаць прычынай інцыдэнту.
Справу Сафіі Сапегі рыхтуюць для перадачы ў суд
Сафіі Сапезе прад’яўлена абвінавачанне па ч.3 арт. 130 Крымінальнага кодэкса – распальванне сацыяльнай варожасці. Па такому абвінавачванню максімальны тэрмін – да 12 гадоў пазбаўлення волі, але, улічваючы дасудовую дамову са следствам, ёй не могуць прызначыць больш за палову гэтага тэрміну, паведамляе Sputnik са спасылкай на ўласныя крыніцы.
Паводле крыніцы, знаёмых з ходам расследавання, у самым пачатку наступнага года справа можа быць ужо ў судзе. З улікам таго, што Сапега заключыла са следствам дасудовае пагадненне аб супрацоўніцтве, суд, калі прызнае яе вінаватай, не можа прызначыць больш за палову тэрміну. Такім чынам, Сафіі пагражае не больш за 6 гадоў.
Стала вядома ў колькі беларусам абыдзецца падатак на кватэры
Намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі Дзмітрый Круты, запэўніў, што налог “не нейкая непад’ёмная або катастрафічная сума для гараджаніна”.
«Будуць ільготныя катэгорыі, якія захаваюцца. Яго не будуць плаціць ні пенсіянеры, ні шматдзетныя, ні інваліды і іншыя сацыяльна неабароненыя катэгорыі. Для астатніх гэта будзе стаўка ад 20 да 50 рублёў за год. Таму сказаць, што гэта ўжо нейкая непад’ёмная ці катастрафічная сума для гараджаніна немагчыма. Але прынцып справядлівасці будзе ў гэтым выпадку адноўлены», – распавёў ён у інтэрв’ю тэлеканалу «Беларусь 1».
Плануецца, што ўладальнікі кватэр у Беларусі з 1 студзеня 2022 года будуць плаціць гэты падатак у выніку адмены дзейнай падатковай ільготы на нерухомасць.
Дэлегацыя з Беларусі едзе ў Крым
Дэлегацыя палітыкаў і грамадскіх дзеячоў з Беларусі прыедзе на наступным тыдні ў Ялту. Там пройдуць памятныя мерапрыемствы з нагоды 130-годдзя з дня нараджэння беларускага паэта Максіма Багдановіча. Пра гэта паведаміў ТАСС старшыня нацыянальна-культурнай аўтаноміі “Беларусы Крыма” Раман Чагрынец.
“Чакаецца ўзроўневая дэлегацыя, але ўзровень не выканаўчай улады, а знакавыя палітыкі і грамадскія дзеячы, якія на ўсю краіну гучаць. Канкрэтныя прозвішчы пакуль не назаву, таму што ўсё можа змяніцца”, – сказаў Чагрынец.
Плануецца, што дэлегацыя праедзе па тых мясцінах Крыма, якія, на думку Чагрынца, неабходна паказаць Аляксандру Лукашэнку. “Я ўпэўнены, што па прыбыцці Лукашэнка таксама паедзе на магілу Багдановіча, як і гэтая дэлегацыя, а таксама наведае санаторый “Беларусь””, – лічыць Чагрынец.
Даследнікі высветлілі, як узнік штам каранавіруса “Амікрон”
Паводле даследванняў, мінімум адна з мутацый Амікрона – з генетычнага матэрыялу віруса прастуды, паведамляе інфармацыйнае агенцтва Reuters.
Генетычная паслядоўнасць не сустракаецца ў больш ранніх штамах каранавіруса SARS-CoV-2, але сустракаецца ў многіх іншых вірусах, у тым ліку тых, што выклікаюць прастуду, а таксама ў геноме чалавека.
“Уставіўшы гэты канкрэтны фрагмент у сябе, “Амікрон” можа выглядаць “больш чалавечным”, што дапаможа яму пазбегнуць адказу з боку імуннай сістэмы чалавека”, – заявіў Венкі Саундарараджан, кіраўнік даследавання.
Гэта значыць, што вірус перадаецца лягчэй, але выклікае толькі лёгкае ці бессімптомнае захворванне. Але пакуль навукоўцы не ведаюць, ці з’яўляецца “Амікрон” больш заразным, чым іншыя штамы, і ці выклікае ён больш сур’ёзнае захворванне, чым “Дэльта”.
У даследаванні гаворыцца, што клеткі лёгкіх і страўнікава-кішачнага гасцінца могуць адначасова змяшчаць каранавірусы SARS-CoV-2 і прастуды. Гэта стварае аснову для працэсу, у якім два розныя вірусы ў адной і той жа клетцы-гаспадары ўзаемадзейнічаюць, ствараючы новыя копіі, якія маюць некаторы генетычны матэрыял ад абодвух “бацькоў”.
Гэтая мутацыя магла ўпершыню адбыцца ў чалавека, інфіцыраванага абодвума патагенамі, калі версія SARS-CoV-2 атрымала ў спадчыну генетычную паслядоўнасць ад іншага віруса, сказаў Саундарараджан.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Кітайскія тавары замест нямецкіх?

maintext:
Міністэрства замежных спраў Беларусі паведаміла пра тое, што рыхтуецца забарона на ўвоз у Беларусь тавараў з краін, якія «ўжываюць незаконныя антыбеларускія санкцыі». Адпаведная заява ў панядзелак з’явілася на старонцы ведамства ў «Фэйсбуку».
У паведамленні сказана, што такое рашэнне прынята «ў якасці мер у адказ на незаконны знешні санкцыйны ціск, накіраваны на падрыў суверэнітэту Беларусі і пагаршэнне дабрабыту беларускіх грамадзян».
Удакладняецца, што адпаведная пастанова будзе падпісана «ў самыя кароткія тэрміны».
«Будуць прыняты неабходныя меры для насычэння ўнутранага рынку аналагічнымі таварамі з дружалюбных краін», – піша МЗС.
Нагадаем, што санкцыі ў дачыненні да Беларусі ўвёў Еўрасаюз, ЗША, Вялікабрытанія і Канада. Такім чынам, мы маем усе шанцы атрымаць на паліцах магазінаў кітайскія тавары замест нямецкіх альбо расійскія замест французскіх.
Акрамя таго, згодна з паведамленнем МЗС, беларускія ўлады пашырылі спісы асоб, «чый уезд на тэрыторыю Рэспублікі Беларусь і Саюзнай дзяржавы непажаданы».
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Антоній Тызенгаўз

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–93.)
17. Антоній Тызенгаўз (1733 г. – 31 сакавіка 1785 г.)
Антоній Тызенгаўз – дзяржаўны і грамадскі дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
А.Тызенгаўз нарадзіўся ў мястэчку Наваельня Навагрудскага павета (цяпер Дзятлаўскі раён Гродзенскай вобласці). Паваротным момантам у яго жыцці стала сустрэча са Станіславам Панятоўскім у Воўчыне. Як піша польскі пісьменнік М.Брандыс, яны «разам уваходзілі ў першыя тайны палітыкі. Разам засвойвалі праграму прагрэсіўных рэформащ Чартарыйскіх»…
Сяброўства А.Тызенгаўза з С.Панятоўскім паспрыяла пачатку яго бліскучай кар’еры. У 1761 годзе Антонія абралі паслом на сейм у Варшаве, у 1763-м – прызначылі вялікім пісарам літоўскім, у 1764-м – вялікім канюшым літоўскім. На каранацыйным сейме С.Панятоўскі, які стаў каралём, узнагародзіў яго ордэнам Св.Станіслава, прызначыў арандатарам брэсцкай, шаўляльскай і гродзенскай каралеўскіх эканомій і ўпраўляючым каралеўскімі манафактурамі. У 1765 годзе А.Тызенгаўз стаў надворным падскарбіем літоўскім і старостай гродзенскім. Ён задумаў у кароткі тэрмін стварыць у адсталай земляробчай краіне ўсе галіны прамысловасці, якія існавалі ў іншых развітых дзяржавах Еўропы. Для гэтага ў яго былі ўлада, фінансы, неабмежаваны давер караля, а таксама паплечнікі.
Прадмесце Гродна Гарадніца стала цэнтрам гаспадарчых і культурных рэформаў. За 15 гадоў А.Тызенгаўз пабудаваў тут 50 будынкаў. Польскі публіцыст Ю.Выбіцкі пісаў, што «Гарадніца магла б знаходзіцца і ў Галандыі». А.Тызенгаўз адкрыў звыш 20 мануфактур, 16 з якіх знаходзіліся ў межах сучаснага Гродна. На каралеўскіх мануфактурах працавалі да трох тысяч прыгонных рабочых і каля 400 вучняў з гарадзенскіх жыхароў, да 70 майстроў і наглядчыкаў з Францыі, Італіі, Германіі, Расіі, Швейцарыі. На іх выраблялі тое, што спажывала шляхта і магнацтва, – панчохі, сукно, палатно, шаўковыя матэрыі, літыя паясы, падобныя да слуцкіх, карункі, ювелірныя вырабы, экіпажы накшталт парыжскіх, шкляны посуд, металічныя вырабы, піва. У ваколіцах Брэста працавалі суконная і медзяная мануфактуры, металічная гута, тартак, некалькі млыноў. У Шаўлях была фабрыка палатна, у Магілёве – зброі, у Паставах – цагельня, млыны, ткацкія варштаты, папяровая мануфактура, гарбарня, па розных месцах эканомій – водныя і ветраныя млыны, алеярні, крупярні, бровары, гарбарні. Інтэнсіўна экплуатаваліся лясы і пушчы. А.Тызенгаўз будаваў новыя дарогі, рамантаваў старыя гасцінцы, узводзіў масты і плаціны, расчысціў рэчышча Нёмана ад Гродна да Віліі, пабудаваў Каралеўскі канал, па якім можна было адпраўляць прадукцыю да партоў Каспійскага і Чорнага мораў.
Пільную ўвагу звярнуў А.Тызенгаўз на адукацыю. У Гродне ўзніклі будаўнічая, бухгалтарская, медыцынская (са шпіталем), музычная школы, школы землямераў, каморнікаў, кадэцкі корпус. Французскі прафесар Жан Эмануэль Жылібер стварыў у Гродне Каралеўскі батанічны сад, дзе ў 1778 годзе было каля дзвюх тысяч відаў дрэў, кустарнікаў, траў, імхоў. Планавалася адкрыццё астранамічнай абсерваторыі, для якой закуплялася абсталяванне ў Галандыі, Германіі, Англіі. З-за адстаўкі А.Тызенгаўза не адкрылася ў Гродне акадэмія навук.
Шмат зрабіў ён у галіне культуры. У 1765–1780 гадах у Гродне існавала капэла, якая ў 1779 годзе налічвала 30 музыкантаў і 7 «хлопцаў з капэлы». Створаны тэатр меў вакальную групу і балетную трупу. Пасля адстаўкі А.Тызенгаўза гродзенскія музыканты і артысты выступалі на сцэне Варшаўскай оперы і балета. У будынку езуіцкай калегіі была заснавана каралеўская друкарня, у якой выдавалі падручнікі, малітоўнікі, адну з першых на тэрыторыі Беларусі «Газэту Гродзеньску», «Каляндар гаспадаркі Літоўскі».
У 1780 годзе А.Тызенгаўз быў адхілены ад кіраўніцтва каралеўскімі эканоміямі. Некаторы час ён жыў у віленскім прадмесці Сніпішкі, а потым – у Варшаве.
У Фарным касцёле Гродна ўстаноўлены помнік А.Тызенгаўзу. Яго імя носяць плошча ў Гродне і мясцовыя капэла і мастацкая галерэя.
Памёр у Варшаве. Пахаваны ў фамільным склепе кармяліцкага кляштара мястэчка Жалудок (цяпер Гродзенская вобласць). Сёння яго астанкі знаходзяцца ў склепе касцёла Ушэсця ў Жалудку.
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Хаім Вейцман

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86-96.)
22. Хаім Вейцман (27 лістапада 1874 г. – 9 лістапада 1952 г.)
Х.Вейцман – вучоны-хімік, дзяржаўны і палітычны дзеяч Дзяржавы Ізраіль.
Хаім Вейцман нарадзіўся ў мястэчку Моталь Кобрынскага павета Гродзенскай губерні (цяпер Іванаўскі раён Брэсцкай вобласці) у сям’і гандляра лесам. Атрымаў першапачатковую яўрэйскую адукацыю ў хедары, а ў 1885 годзе паступіў у Пінскае рэальнае вучылішча. У Пінску спалучаў вучобу (асабліва яго цікавіла хімія) з сіянісцкай дзейнасцю.
У 1892 годзе Х.Вейцман скончыў вучылішча і выехаў у Германію, каб працягваць адукацыю. Спачатку ён вучыўся ў Вышэйшай тэхнічнай школе ў Дармштаце, затым у аналагічнай школе ў Берліне. З-за праблем са здароўем у 1895 годзе вярнуўся ў Пінск, дзе працаваў у хімічнай лабараторыі на прадпрыемстве Р.Лур’е. У 1896 годзе зноў вярнуўся ў Германію, дзе паступіў у Берлінскі політэхнікум.
У 1898 годзе Вейцман прысутнічаў на Другім сіянісцкім кангрэсе. У тым жа годзе пераехаў у Швейцарыю, дзе працягваў адукацыю ў Фрэйбургскім універсітэце. У 1899 годзе атрымаў ступень доктара хіміі і быў прызначаны выкладчыкам хіміі, а ў 1901 годзе атрымаў пасаду выкладчыка хіміі і асістэнта прафесара ў Жэнеўскім універсітэце. У Жэневе ён стаў лідарам Арганізацыі маладых сіяністаў.
У 1904 годзе Хаім Вейцман пераехаў у Англію, дзе праз год быў прыняты на пасаду навуковага супрацоўніка хімічнага факультэта ўніверсітэта ў Манчэстары. У Англіі шмат і плённа займаўся навукай, публікаваў вынікі сваіх даследаванняў, а таксама актыўна ўдзельнічаў у сіянісцкім руху, наведваў з’езды і кангрэсы ў Еўропе. У 1907 годзе ён упершыню наведаў Палесціну. Перад Першай сусветнай вайной распрацаваў тэхналагічны працэс вытворчасці ацэтону з крухмалу, што станоўча паўплывала на стаўленне да яго брытанскага ўрада.
З верасня 1914 года па лістапад 1917-га Х.Вейцман правёў больш за 2000 сустрэч з прадстаўнікамі інтэлектуальнай эліты Еўропы па праблеме стварэння яўрэйскай дзяржавы ў Палесціне. У выніку ў 1917 годзе была прынята «Дэкларацыя Бальфуса», у якой абвяшчалася згода на стварэнне ў Палесціне «нацыянальнага дома для яўрэйскага народа». У 1918-м падчас візіту ў Палесціну Вейцман зрабіў сімвалічны акт – заклаў першы камень у падмурак Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме.
На працягу 20–40-х гадоў ХХ стагоддзя ён займаў вышэйшыя пасады ў яўрэйскіх сіянісцкіх арганізацыях – Сусветнай сіянісцкай арганізацыі, Яўрэйскім агенцтве, актыўна ўдзельнічаў у паездках сіянісцкіх дэлегатаў на канферэнцыі і па свеце. У 1931–1935 гадах аднавіў заняткі хіміяй і заснаваў навукова-даследчы інстытут у Рэховаце, які ў 1943 годзе атрымаў яго імя. У гады Другой сусветнай вайны па запрашэнні прэзідэнта ЗША займаўся распрацоўкай сінтэтычнага каўчуку і вёў перамовы аб утварэнні яўрэйскай дзяржавы.
У 1948 годзе Хаім Вейцман быў абраны старшынёй Часовай рады Ізраіля, а 16 лютага 1949 года – першым прэзідэнтам Дзяржавы Ізраіль і заставаўся на гэтай пасадзе да канца жыцця.
Аўтар аўтабіяграфічнай кнігі «Спробы і памылкі» (1952).
Памёр і пахаваны ў Рэховаце.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Хто такая Ганна Сола?

maintext:
На нядаўнім этапе Кубка свету ў Хахфільцэне бліскуча выступіла беларуская біятланістка Ганна Сола, якая заваявала золата ў спрынце і серабро ў гонцы пераследу. Што пра яе вядома?
Зорачка з глыбінкі
Ганна Сола нарадзілася 16 лютага 1996 года ў вёсцы Завяззе Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці.
Свой спартыўны шлях пачынала ў школе. Першай яе талент заўважыла настаўніца фізкультуры. Пад яе кіраўніцтвам Ганна трэніравалася і ўдзельнічала ў спаборніцтвах, на якіх дзяўчынку заўважыў спецыяліст Генадзь Салапаеў і прапанаваў займацца ў яго. Сола пагадзілася і ў хуткім часе апынулася ў Наваполацкім вучылішчы алімпійскага рэзерву. Там з яе вырасцілі спартсменку, якая праз нейкі час увайшла ў юніёрскую зборную Беларусі.
Спачатку Ганна Сола паказвала не вельмі высокія вынікі, але ў 2015 годзе стала чэмпіёнкай свету ў эстафеце ў сваёй узроставай катэгорыі (спаборніцтвы праходзілі ў Раўбічах).
«Завязала» са спортам у 21 год
Пачатак кар’еры ў дарослым біятлоне быў далёка не трыумфальны. На чэмпіянаце свету 2016 года Ганна паказала ў спрынце толькі 77-ы вынік. У нейкі момант спартсменка згубіла матывацыю і задумалася пра тое, каб пакінуць вялікі спорт. Вынікі ўсё больш расчароўвалі яе, а адпаведна і заробкі былі невялікія. У студзені 2018 года, за месяц да Алімпіяды, 21-гадовая Ганна Сола вырашыла «завязаць» са спортам і з’ехала дадому.
«Я мела патрэбу ў фізічным і эмацыйным адпачынку, – распавядала затым спартсменка. – Памятаю, сядзела ў сваім пакоі ў поўнай разгубленасці, не ведаючы, што рабіць далей. У мяне не было «плана Б», як у Дашы Юркевіч з манікюрам. Разважала так: «Мне 21 год. І што я ведаю, акрамя біятлона?»
Прадстаўнікі федэрацыі спрабавалі адгаварыць Ганну ад такога рашэння, але яна была непахісная.
Сысці, каб вярнуцца
Ганне Сола было прапанавана вярнуцца ў родную школу ў Наваполацку і пачаць навучанне дзяцей. Біятланістка пагадзілася, не здагадваючыся, што гэта быў талковы тактычны ход кіраўніцтва. У школе Ганна не проста змяніла абстаноўку, але і зноў палюбіла біятлон. Заняткі з дзецьмі незаўважна вярнулі яе ў трэніровачны працэс.
Калі Сола з’явілася на спаборніцтвах, калегі і трэнеры ўпэўнівалі, што чакаюць яе вяртання ў спорт, што яна патрэбна беларускаму біятлону. І гэта вельмі дапамагло спартсменцы прыняць рашэнне аб вяртанні.
У красавіку 2018 года Ганна адправілася на тыднёвы збор у Францыю, каб праверыць сваю форму, і так захапілася трэніроўкамі, што засталася там яшчэ на месяц. Сола не толькі паспяхова выпрабавала сябе, але і трапіла ў групу 12 топавых біятланістак, якія супрацоўнічаюць з фірмай Rossignol. Так спартсменка атрымала магчымасць бегаць на самых лепшых лыжах.
Затым адбыўся сыход са спорту лідараў зборнай – Дар’і Домрачавай і Надзеі Скардзіна. Іх месцы занялі Дзінара Алімбекава, Ганна Сола і іншыя.
Трэнеры і балельшчыкі цярпліва чакалі вынікаў – і дачакаліся. У студзені 2020 года Сола ўпершыню завяршыла спрынтарскую гонку этапу Кубка свету ў Рупольдзінгу без промахаў і заняла чацвёртае месца, што было лепшым вынікам беларускіх біятланістаў у сезоне-2019/2020.
А ў гэтым сезоне пасля бронзы на чэмпіянаце свету, золата і серабра на этапе Кубка свету Ганна паказвае, што яна можа разлічваць на самыя высокія месцы.
Галоўны матыватар
У ліпені гэтага года Ганна Сола выйшла замуж за гоншчыка з веласіпеднага клуба «Мінск» Станіслава Бажкова, якога называе сваім «галоўным матыватарам».
Яны пазнаёміліся ў 2019 годзе ў сацыяльных сетках, і гэтае знаёмства з часам перарасло ў каханне. Спартсменка прызнавалася, што ў яе «як быццам крылы за спінай выраслі».
Станіслава, відаць, каханне таксама акрыліла: на першае спатканне з Ганнай ён прымчаў на машыне праз палову Еўропу.
«Ён зразумеў, што на працягу сезона я магу не з’явіцца ў Беларусі, таму вырашыў сам прыехаць на святы ў Італію, дзе праходзіў наш збор, – распавядала Ганна. – І калі чалавек адзін праехаў за рулём дзве тысячы кіламетраў дзеля сустрэчы са мной, то я паверыла ў сур’ёзнасць яго намераў».
Дарэчы, і Сола даказала, што сапраўднае каханне здольна перамагчы любыя цяжкасці. Станіслаў расказваў, што дзякуючы падтрымцы Ганны ён хутчэй аднавіўся пасля траўмы хрыбетніка, з-за якой пэўны час нават не мог хадзіць.
Быць чалавекам
Ганна Cола – адзіная спартсменка ў нацыянальнай камандзе, якая пасля жнівеньскіх падзей 2020 года не падпісала праўладны ліст спартсменаў.
Сваё рашэнне яна патлумачыла так: «У мяне ёсць за што сказаць дзякуй краіне, але ў першую чаргу я хацела б, каб спорт заставаўся па-за палітыкай. Цяжка засяродзіцца на спартыўных выніках, калі вы чытаеце сумныя навіны з Беларусі.
Таму мая пазіцыя нават не палітычная, а агульначалавечая: за мір, захаванне законаў і вырашэнне любых пытанняў без гвалту».
Пасля гэтага адзін з балельшчыкаў на форуме напісаў так: «Дзякуй табе, Ганна! Быць чалавекам у наш час у нашай краіне – ужо ўчынак».
Публікацыя з № 98 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: А што адкажа наш урад, чаму бамжоў навокал шмат?

maintext:
Да трох гадоў пазбаўлення волі асуджаны жыхар Оршы, які падпальваў
смеццевыя бакі, з-за чаго ледзь не згарэлі некалькі аўтамабіляў. Свой учынак
ён растлумачыў так: «Бамжы перашкаджалі мне адпачываць і сваім выглядам
псавалі настрой».
Ажно стагналі жыхары:
Падпальшчык нейкі даўся ў знакі,
Каторы тыдзень у двары,
Як піянерскія кастры,
Гарэлі смеццевыя бакі.
У ход пусцілі б кулакі,
Калі б зламысніка злавілі:
Ад бакаў быў агонь такі,
Што ён шугаў ва ўсе бакі –
Маглі згарэць аўтамабілі.
Чаму ж падпальшчык доўгі час
Не пападаўся ім на вочы,
Няўлоўным быў, як Фантамас?
Бо ён падпальваў толькі ўночы,
Калі даўно ўжо снілі сны
Усе разгневаныя людзі,
А значыць, не маглі яны
Узяць падпальшчыка за грудзі.
Была бяда яшчэ адна,
Што ім прыносіла дасвецце:
Калі кантэйнерам хана,
Куды ж тады выносіць смецце?
Ужо праз тыдні два ці тры
Узнікнуць смеццевыя горы,
Калапс адбудзецца ў двары,
І люд тутэйшы цяпне гора.
Служакі нашы той бядзе
Усё ж далі нарэшце рады –
Злавілі злыдня кагадзе.
Не абышлося без засады.
Калі валяўся на зямлі,
Расчырванелыя служакі
Найперш пытанне задалі:
– Навошта ты падпальваў бакі?
Сказаў мужык немалады
(Яго адолела знямога):
– Хацеў пакінуць без яды
Бамжоў, якіх занадта многа.
Чым зграяй шастаюць яны,
Дык лепш галодныя сабакі.
Смурод навокал, лахманы…
Каб не стаялі тыя бакі,
Не быў бы кепскім мой настрой
(Дый людзі змрочныя, як хмары)…
Выходзіла, што ён – герой,
Таму замест суровай кары
(Заканапацілі ў турму)
Ён заслугоўвае падзякі.
***
А я параіў бы яму –
Мужчыну, што падпальваў бакі:
Пра тое, што паўсюль бамжы,
Што выглядаюць нехлямяжа,
Ураду нашаму скажы;
Усім цікава, што адкажа,
Як растлумачыць нам урад,
Чаму становішча такое,
Чаму ў краіне гэтак шмат
Людзей з працягнутай рукою…
Пераходны ўзрост
Як стукне трыццаць, дык дакука
Раздвойвае ў жанчыны клёк:
Адкладваць грошы ёй для ўнука
Ці пракалоць сабе пупок?..
Забавы дзетвары
Я ўжо на пенсіі, стары,
Дык прагуляца выйшаў сёння.
Гуляе дзетвара ў двары.
І кожны на сваім смартфоне…
Канфуз
І трэба ж так: канфуз уранку
Адбыўся ў п’яніцы Рыгора:
Кульнуўшы для пахмелля шклянку,
Успомніў, што не піў учора…
А карабель яшчэ плыве…
Хоць вас жыццё крамсае на шматкі,
Ды варта ўсё ж трымаць у галаве:
Калі навокал злыдні-пацукі,
Ваш карабель усё яшчэ плыве…
Публікацыя з № 97 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Іцхак Шамір

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–97.)
24. Іцхак Шамір (15 кастрычніка 1915 г. – 30 чэрвеня 2012 г.)
І.Шамір (сапраўднае прозвішча Езерніцкі) – дзяржаўны і палітычны дзеяч Дзяржавы Ізраіль.
Іцхак Шамір нарадзіўся ў мястэчку Ружаны Гродзенскай губерні (цяпер Пружанскі раён Брэсцкай вобласці). Пасля заканчэння яўрэйскай школы ў Беластоку паступіў на юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта, дзе стаў актыўным удзельнікам маладзёжнай сіянісцкай арганізацыі «Бейтар».
У 1935 годзе кінуў вучобу, нелегальна пераехаў у Палесціну і паступіў у Яўрэйскі ўніверсітэт у Іерусаліме. У 1937 годзе ўступіў ў ваенную арганізацыю «Іргун цвай леумі», якая вяла актыўную барацьбу супраць брытанскага мандата на кіраванне Палесцінай. Аднак у 1940 годзе выйшаў з гэтай арганізацыі, паколькі лічыў яе «надта памяркоўнай», і ўступіў у тэрарыстычную арганізацыю «Барацьбіты за свабоду Ізраіля», больш вядомую як «група Штэрна». Браў актыўны ўдзел у многіх тэрарыстычных акцыях, накіраваных супраць прадстаўнікоў брытанскіх улад.
У 1941 годзе І.Шамір быў арыштаваны, але яму ўдалося ўцячы пад выглядам равіна. У 1942 годзе пасля смерці А.Штэрна Іцхак Шамір правёў рэарганізацыю «Барацьбітоў за свабоду Ізраіля» і стаў яе кіраўніком. У 1946 годзе быў ізноў арыштаваны, але і цяпер яму ўдалося ўцячы ў Эрытрэю, адтуль у суседнюю французскую калонію Джыбуці і потым у Францыю, дзе ён папрасіў палітычнага прытулку.
Вярнуўся ў Палесціну пасля абвяшчэння яўрэйскай дзяржавы ў 1948 годзе. Зноў стаў кіраўніком «Барацьбітоў за свабоду Ізраіля». У 1955 годзе І.Шамір быў прыняты на работу ў сакрэтную спецслужбу Ізраіля «Масад», дзе даслужыўся да намесніка кіраўніка. У 1965 годзе пакінуў шэрагі «Масада» і на працягу пяці гадоў займаўся прадпрымальніцтвам.
У 1970 годзе ўступіў у партыю «Херут». Ён уваходзіў у склад выканкама, а ў 1975-м стаў старшынёй партыі. Членства ў «Херуце» дало яму магчымасць стаць дэпутатам кнесета (парламента), а ў 1977-м – яго спікерам. У сакавіку 1980 года І.Шамір быў прызначаны міністрам замежных спраў ва ўрадзе М.Бегіна, а пасля адстаўкі апошняга ў кастрычніку 1983 года стаў прэм’ер-міністрам Ізраіля. На выбарах 1984 года саступіў пасаду Ш.Перэсу, але па дамоўленасці аб ратацыі ва ўрадзе нацыянальнага адзінства ў кастрычніку 1986 года зноў заняў пасаду прэм’ер-міністра.
І.Шамір працягваў пачаты курс на збліжэнне з ЗША, спрыяў прагрэсу ў адносінах з СССР (абмен консульскімі дэлегацыямі), палесцінцам прапанаваў «форму абмежаванай аўтаноміі».
У снежні 1988 года ў Ізраілі адбыліся выбары ў кнесет 12-га склікання. Пасля працяглых кааліцыйных перамоў быў сфарміраваны новы ўрад нацыянальнага адзінства, які ўзначаліў І.Шамір. Але ў 1990 годзе ўрад атрымаў вотум недаверу. Пасля трохмесячных перамоў быў сфарміраваны новы ўрад Ізраіля пад кіраўніцтвам І.Шаміра, паўнамоцтвы якога скончыліся ў 1992 годзе.
У 1993-м наведаў сваю радзіму – г.Ружаны, дзе на яўрэйскіх могілках пахаваны яго родзічы. Маці і дзве сястры І.Шаміра сталі ахвярамі Халакоста ў гады Другой сусветнай вайны.
Публікацыя з № 98 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
(Працяг будзе.)
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Бывайце, Эдвард Антонавіч…

maintext:
На 83-м годзе пайшоў з жыцця вядомы вучоны-анколаг, даследчык, доктар медыцынскіх навук, прафесар Эдвард Антонавіч Жаўрыд.
Эдвард Жаўрыд у 1962 годзе скончыў лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута. З 1966 года і па сёння працаваў у Рэспубліканскім навукова-даследчым інстытуце (зараз РНПЦ) анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя Аляксандрава, у 1987 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Лячэнне злаякасных пухлін з ужываннем штучнай кіраванай гіпертэрміі і гіперглікеміі», сказана на сайце Міністэрства аховы здароўя.
Эдвард Жаўрыд стаў адным з заснавальнікаў новага накірунку ў анкалогіі – выкарыстанні высокіх тэмператур пры лячэнні злаякасных новаўтварэнняў.
Таксама ён першым у краіне арганізаваў клінічныя выпрабаванні лекавых сродкаў у анкалагічнай практыцы. Быў ініцыятарам і актыўным арганізатарам падрыхтоўкі і выдання першых пратаколаў дыягностыкі і лячэння злаякасных пухлін.
За распрацоўку і ўкараненне ў практыку метадаў лячэння злаякасных пухлін з выкарыстаннем гіпертэрміі і гіперглікеміі ў 1988 годзе ўдастоены ганаровага звання лаўрэата Дзяржаўнай прэміі БССР у галіне навукі.
Той, хто хоць адзін раз звяртаўся да Эдварда Антонавіча па дапамогу, запомніць яго не толькі як высокапрафесійнага спецыяліста, але і спагадлівага, чуллівага чалавека. Ён лячыў людзей, не толькі выкарыстоўваючы самыя сучасныя методыкі, але і цёплым словам, а іншы раз і трапным жартам.
Такім прафесар Э.А.Жаўрыд быў, такім ён і застанецца ў памяці тысячы пацыентаў.
Бывайце, Эдвард Антонавіч! Няхай Вам будзе пухам наша родная беларуская зямля!
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Валерый Варанецкі, экс-дыпламат, дэпутат Палаты прадстаўнікоў: "Мы да гэтага часу не асэнсавалі ў поўнай меры, што з намі адбываецца…"

maintext:
Вялікі рэзананс выклікала ў апошнія дні публікацыя ў «Фэйсбуку» экс-дыпламата, дэпутата Палаты прадстаўнікоў Валерыя Варанецкага. Мяркуем, яна зацікавіць і чытачоў «Народнай Волі». Як і тыя шматлікія водгукі, якія з’явіліся ў адказ на словы вядомага грамадскага і палітычнага дзеяча (даюцца на мове арыгіналаў. – Рэд.).
Адказваючы на пытанні адносна майго бачання вытокаў сённяшніх праблем нашай Бацькаўшчыны, хацеў бы выказаць наступнае меркаванне.
Усё, што з намі адбываецца, – вынік нашых уласных дзеянняў.
Мы забылі ці не лічылі важным вывучаць і ведаць гісторыю свайго роду і сваёй Айчыны, вялікую і слаўную, якой магла б ганарыцца любая самая паспяховая і магутная дзяржава свету.
Мы пагардліва ставіліся да культуры, традыцый, звычаяў, сваёй роднай мовы, якая звязвае нас з папярэднімі пакаленнямі і з’яўляецца крыніцай духоўнай энергіі народа, яго культуры, менталітэту і светапогляду.
Мы па сутнасці, не жадаючы таго, адракліся ад сваіх продкаў, якія мужна змагаліся за дабрабыт, свабоду і незалежнасць сваёй Бацькаўшчыны і багата палілі сваей крывёй, слязамі і потам нашу зямлю, самааддана працуючы на ёй і абараняючы яе ад вонкавых ворагаў, каб забяспечыць будучым пакаленням годнае жыццё ў сваім уласным нацыянальным Доме.
Як вынік – мы не здолелі дакладна ўсвядоміць ні сваю нацыянальную ідэю, ні свае нацыянальныя інтарэсы і вызначыць у адпаведнасці з імі шлях развіцця нашай беларускай сям’і і ўласнага нацыянальнага Дома.
На жаль, мы да гэтага часу не асэнсавалі ў поўнай меры, што з намі адбываецца, хаця ўжо больш за 100 гадоў таму да нас вельмі пранікнёна з заклікам «не быць чужынцамі» ў сваім Доме звярнуўся вялікі беларускі паэт М.Багдановіч у вершы «Пагоня»:
…У белай пене праносяцца коні,
Рвуцца, мкнуцца і цяжка хрыпяць…
Старадаўняй Літоўскай Пагоні
Не разьбіць, не спыніць, не стрымаць…
У бязьмерную даль вы ляціце,
А за вамі, прад вамі – гады.
Вы за кім у пагоню сьпяшыце?
Дзе шляхі вашы йдуць і куды?
Мо яны, Беларусь, панясліся
За тваімі дзяцьмі уздагон,
Што забылі Цябе, адракліся,
Прадалі і аддалі ў палон?
Бійце ў сэрцы іх, бійце мячамі,
Не давайце чужынцамі быць!
Хай пачуюць, як сэрца начамі
Аб радзімай старонцы баліць…
Відавочна, каб стаць моцнымі, адзінымі і здольнымі супрацьстаяць любым сучасным выклікам, нам трэба аднавіць сувязь са сваёй зямлёй і сваімі продкамі, вярнуцца да сваіх вытокаў, сваіх каранёў, да сваёй гісторыі, культуры, мовы і, што вельмі важна, да сваёй нацыянальнай сістэмы каштоўнасцяў і свайго беларускага светапогляду. Нам трэба быць ураўнаважанымі, адкрытымі да супрацоўніцтва і захоўваць пачуццё годнасці, аб’ектыўнасці і павагі да поглядаў і інтарэсаў адзін аднаго і другіх народаў, перш за ўсё нашых гістарычных суседзяў. Тады з усімі іншымі праблемамі мы паспяхова справімся і створым краіну, якой па праве будзем ганарыцца мы і нашы нашчадкі.
КАМЕНТАРЫІ
Anton Motolko
Что вы сделали, чтобы прекратилось насилие, пытки людей в тюрьмах и ИВС? Чтобы перестали врываться в дома?
Valery Voronetsky
Отвечая на Ваш вопрос, прежде всего, хотел бы отметить, что деятельность депутатов Палаты представителей определяется Конституцией Республики Беларусь (с изменениями и дополнениями, принятыми на республиканских референдумах 24 ноября 1996 г. и 17 октября 2004 г.) и регулируется законами Республики Беларусь «О Национальном собрании Республики Беларусь» и «О статусе депутата Палаты представителей, члена Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь».
Как известно, по итогам референдума 1996 года Верховный Совет был упразднен, а его полномочия были поделены между Президентом Республики Беларусь и двухпалатным Национальным собранием. Таким образом, полномочия нашего Парламента были существенно сокращены. И я не помню, чтобы тогда наши граждане активно поддерживали или защищали Верховный Совет и его полномочия. На это не раз обращали внимание в своих воспоминаниях непосредственный участник и свидетель тех событий депутат Верховного Совета Сергей Наумчик (Siarhiej Navumchyk) и другие. И что бы кто ни говорил по вопросу легитимности того референдума, наш народ тогда, по сути, поддержал перераспределение полномочий от Парламента к Президенту. Мы получили то, что хотели или что заслужили.
Не знаю, какой выбор в ходе голосования тогда сделали Ваши близкие и родственники, но не видел нигде, в том числе и здесь, на просторах ФБ, чтобы кто-то критиковал себя за сделанный тогда выбор. И это понять можно: время рассудит… Но зато на каждом шагу звучат обвинения в адрес действующих депутатов и парламента в целом. А может, прежде чем кого-то в чем-то обвинять,
было бы полезнее глубже разобраться в существе вопроса или хотя бы попробовать «найти соринку и в своем глазу»?
Ну, а что касается моей деятельности, я регулярно информирую о ней своих избирателей в ходе встреч с ними как в трудовых коллективах своего избирательного округа, так и в рамках on-line-общения с ними, честно отвечая на самые волнующие моих избирателей вопросы. ФБ – не самое подходящее место для этого.
Eugene Gluhotorenko
Anton Motolko напомнил, что сейчас самое время поговорить про нашу славную историю, тогда всё само собой рассосется.
Anton Motolko
Жаль, что пытки людей – недостаточный аргумент для вас.
Ivan Martynov
Спадар Варанецкі, пранікліва, трапна ды слушна. Дзякуй!
Елена Копанева
Дзякуй, Валерый Іосіфавіч, здаецца, што зараз і прыйшоў час усведамлення сябе як нацыі. Але нялёгкім шляхам.
Оксана Шелест
Дык можа, пара нешта зрабіць, спадар Варанецкі? Каб быць дастойнымі сваёй гісторыі і каштоўнасцяў?
Valery Voronetsky
Так, усім нам трэба працаваць дзеля нашай Бацькаўшчыны! Кожнаму – на сваім месцы!
Mikalay Silvanovich
Перш за ўсё гэта тычыцца эліты, якая павінна паказваць прыклад нацыянальнай самасвядомасці, а не знішчаць усё нацыянальнае, імкнучыся адрадзіць Савецкі Саюз.
Ihar Melnikau
Дакладна!!!
Валер Дранчук
Па кожнай вашай пазіцыі ёсць адпаведныя дзяржаўныя службы. Напрыклад, адукацыя, школа – дзе іх аддача? намаганні? ініцыятыва?.. Вось і дзяўбіце іх, «шосты мікрафон» Вам у рукі!
Галина Малишевская
Психотерапевтично. Но совершенно не к месту опубликовано. Это хорошее выступление для сессии в парламенте.
Андрэй Ягораў
Гэта ў вас тролінг такі? Як наконт спачатку спыніць катаванні на Акрэсціна і штодзённае цынічнае гвалтаванне людзей?
Инна Лайковская
Згодная з кожным словам! Дзякуй Вам за веру у Беларусь. Я таксама спадзяюся, што ўсё наперадзе. З найлепшыми пажаданнями поспехаў!
Николя Минковввв
Добра ўсё напісана, але вы б гэта сваім калегам-дэпутатам зачыталі, можа б, сумленне прачнулася! Безумоўна, мы вінаваты ў сваіх бедах, але хто для нас стварае ўмовы і прымае законы?! Чаму вы не падымаеце пытанні мовы, алкагалізацыі насельніцтва, прапаганды нянавісці ў СМІ?! Гэта, спадар, крывадушнасць, калі словы са справамі разыходзяцца.
Valery Voronetsky
Мая пазіцыя адносна вядомая: дастаткова адкрыць інтэрнэт. Тым больш калегам. Але тое, што з намі адбываецца, залежыць ад пазіцыі кожнага з нас.
Ira Kozlik
Валерий Иосифович, а что вы делали в августе 2020 года?
Valery Voronetsky
Работал.
Светлана Сорокина
Што канкрэтна Вы прапануеце?
Valery Voronetsky
Рухацца наперад, вяртаючыся да сваіх каранёў, несці адказнасць за сваё будучае і будучае сваіх дзяцей і не чакаць, што нехта прыйдзе і вырашыць нашы праблемы за нас.
Alena Patapovich
Мала з нас здзекаваліся, ды цяпер новы метад. Ну давайце, смаліце… Толькі не праз ФБ, праз тэлевізар давайце ці на сваёй сесіі ў парламенце. Пайшла папкорн купляць…
Ihar Melnikau
Крэмль арганізаваў бардак у Беларусі, а неверагодныя падыгралі. Зараз пішу вялікі артыкул пра тое, як «з’явілася» свята 17 верасня. Ох, як там Расія пастаралася!
Eugene Gluhotorenko
Как тот факт, что я начну говорить на мове вместо русского, остановит насилие, фальсификации и накажет виновных в этом?
Александр Дешковец
Ад каго яшчэ у Палаце я магу пачуць такiя словы? На фракцыю збярэцца? Як прымалiся няпраўныя папраўкi ў бягучым годзе, колькi «за», колькi было «супраць»? Якiя каштоўнасцi, напрыклад, у Гайдукевiча з Савiных? Цi ў Андрэйчанкi? «Если сливки плохи, то что же молоко?»
Puszczanski Pan
Я за тое, каб не цкаваць адзін аднаго (як некаторыя каментатары), а ўсё ж узяць свае эмоцыі пад кантроль. Хто мудрэйшы, той здолее першы спыніць распальванне варожасці, нягледзячы на любыя крыўды. Амаль усе краіны праходзілі праз падобныя крызісы, мы не ўнікальныя.
Владимир Книга
Галоўнае не маўчаць.
Тацяна Вадалажская
Гэта выступ у абарону гісторыкаў, выкладчыкаў, музейшчыкаў, дзеячаў культуры, што зараз масава звальняюць? Варта было больш дакладна і празрыста напісаць.
Яўген Маліноўскі
Я таксама не ведаю, як адносіцца да чалавека, які спалучае беларушчыну з «дэпутацтвам Палаты прадстаўнікоў» лукашэншчыны… Таму мушу выдаліць такую двудушнасць з фрэндаў.
Евгений Малаховский
Это Вы обращаетесь к Лукашенко и режиму?
Yaugen Ryzhykau
Согласен, много и ничего конкретного. Лозунги… общие. Можно понимать как угодно…
Юлия Никольская
Спасибо Вам!
Алла Толкач
«Пагоню» ўзгадалі. Выглядае як нейкая двайная гульня. Гэта самадзейнасць ці вам даверылі зрабіць крок насустрач грамадству?
Valery Voronetsky
Мои избиратели наделили меня соответствующими полномочиями, избрав в конкурентной борьбе своим депутатом. Я в долгу перед ними и считаю делом чести оправдывать оказанное мне моими избирателями доверие.
Jauhien Valoshyn
Калі сцісла, наш цягнік не зрушыцца з месца без актывізацыі нацыянальнай свядомасці. Вось я згодны з дыпламатычным і, відаць, фармальным допісам спадара дэпутата. Але праблемы не ўсведамляюць у татальнай большасці ні ябацькі, ні прыхільнікі перамен. І там, і там акцэнты збольшага расстаўляюцца няправільна. Актывізацыя нацыянальнай свядомасці – гэта стартавы ўнёсак для добрай будучыні Беларусі. Без гэтага нам усім няма чаго лавіць.
Олег Шабайкович
Напісана прыгожа, але ці тая зараз часіна? Што будзем рабіць, калі гістарычныя браты-суседзі з Захаду папруць на нашу краіну з аўтаматамі ўсталёўваць дэмакратыю, як яны яе разумеюць? Свядомыя, надзенем чужыя пілоткі ці будзем абараняць свой край? Меркаванне зусім не ўтапічнае.
Игорь Кузнецов
Если исходить из того, что депутат – это представитель народа во власти, то вроде бы всё верно. Но что-то намекает на очередную манипуляцию…
Алесь Соболевский
У падмурку любой дзяржавы мусіць ляжаць павага да ўсіх сваіх грамадзян, незалежна ад іх поглядаў і «апазіцыйнасці» і, самае галоўнае, павага і выкананне законаў, у першую чаргу законаў, якія складаюць аснову канстытуцыйнага ладу. Калі ў падмурку закладзены хлусня, фальсіфікацыі і ігнараванне базавых правоў чалавека, казаць пра нейкі «патрыятызм» ці «нацыянальную свядомасць» – звычайная спроба «перавесці стрэлкі» з рэальных праблем дзяржаўнага кіравання на ўяўныя.
Святослав Славич
У рэпертуары дзяржансамбля «Песняры» ўжо з’явіліся адметныя кампазіцыі «Я – літвін, тутэйшы родам» і «Дзяўчынка-літвінка» невядомых мне аўтараў. Хоць у савецкія часы ідэолагі БССР прымусілі У.Мулявіна спяваць у вядомым песняроўскім хіце на верш Максіма Багдановіча замест багдановічавай «літоўскай Пагоні» – «крывіцкай Пагоні».
Цікава, як аўтар ставіцца да неабходнасці вяртання да нашай сапраўднай Айчыны Вялікай Літвы?!
***
АД РЭДАКЦЫІ
Будзем спадзявацца, што і чытачы «Народнай Волі» ўступяць у дыялог са спадаром Варанецкім.
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Святар, які баіцца толькі Бога

maintext:
Біскуп Касабуцкі адзначае 25-гадовы юбілей святарства.
Сёння, 7 снежня, Генеральны вікарый Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Юрый Касабуцкі адзначае 25-ю гадавіну з моманту прэсвітарскага пасвячэння. Святары і кансэкраваныя асобы змогуць асабіста павіншаваць іерарха падчас сустрэчы 9 снежня.
На сваёй старонцы ў сацыяльнай сетцы Facebook біскуп Касабуцкі напісаў:
«У гэты дзень, 7 снежня 1996 года, у мінскай архікатэдры я разам з маімі сабратамі Аляксандрам Чайкоўскім (сёння пробашч парафіі ў Наваполацку), Янам Крэмісам (сёння пробашч парафіі Святога Духу ў Мінску, Чыжоўка) і Уладзіславам Шышлам (сёння пробашч парафіі ў Шэметаве Мядзельскага раёна) атрымалі пасвячэнне прэсвітарату з рук кардынала Казіміра Свёнтэка.
Святую Імшу падзякі Богу за дар святарства з нагоды срэбранага юбілею я планую цэлебраваць 7 снежня ў 18.30 у мінскай архікатэдры (пл.Свабоды, 9).
Запрашаю да супольнай малітвы ў архікатэдры альбо далучыцца on-line, каб разам падзякаваць Богу.
За гэтыя 25 гадоў служэння Богу ў святарстве я перажыў шмат розных выпрабаванняў, здабыў вялікі досвед служэння Богу і людзям у якасці святара і пазней біскупа. Спадзяюся, што маё служэнне было выкананнем Божай волі. Я заўсёды імкнуўся рабіць усё згодна з тым, што падказвае маё сумленне, быць разам з тымі людзьмі, якіх Бог даваў мне на маім жыццёвым шляху. За ўсё гэта я буду дзякаваць Богу ў гэты дзень», – напісаў біскуп Юрый Касабуцкі.
АСАБІСТАЯ СПРАВА
Юрый Касабуцкі нарадзіўся ў сям’і электрыка Казіміра і тэлеграфісткі Уладзіславы. У 1987 годзе скончыў сярэднюю школу №8 горада Маладзечна. Потым – Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі (цяпер Беларускі дзяржаўны эканамічны універсітэт). Па яго заканчэнні служыў у арміі – у войсках супрацьпаветранай абароны ў Ленінградзе. У 1991 годзе паступіў у Вышэйшую духоўную семінарыю ў Гродне.
7 снежня 1996 года быў пасвечаны ў святары. Выконваў абавязкі вікарыя парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі і Св.Станіслава ў Магілёве і адміністратара парафіі Узвышэння Святога Крыжа ў Вілейцы. З 1999-га па 2001 год вучыўся ў Каталіцкім універсітэце Любліна (Польшча). З 2001-га па 2004 год выконваў абавязкі прэфекта Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Пінску. У 2004 годзе прызначаны дырэктарам Сакратарыята канферэнцыі каталіцкіх біскупаў Беларусі, а годам пазней – канцлерам курыі Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі. З 2006 года служыў у парафіі Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы ў Мінску. Выкладаў у Вышэйшай Духоўнай семінарыі ў Пінску і тэалагічным каледжы імя Св. Яна Хрысціцеля ў Мінску.
29 лістапада 2013 года Папа Францішак прызначыў ксяндзя Юрыя Касабуцкага дапаможным біскупам архідыяцэзіі Мінска-Магілёва. 25 студзеня 2014 года адбылася біскупская хіратонія, якую здзейсніў арцыбіскуп Мінска-Магілёва Тадэвуш Кандрусевіч.
4 снежня мінулага года, калі беларуская ўлада была раз’юшана пратэстамі, калі па ўсёй краіне адбываліся арышты і суды, біскуп Юрый Касабуцкі на сваёй старонцы ў Facebook падтрымаў тых, на каго вялося паляванне. Ён заклікаў «маліцца за краіну, за народ, за арыштаваных па палітычных матывах, за тых, каго звальняюць з працы за іх погляды, каго запалохваюць і шантажыруюць, за ўсіх, каму сёння патрэбна падтрымка».
З ПЕРШЫХ ВУСНАЎ
«Бог хацеў, каб я праз гэта прайшоў»
– Я паходжу з даволі звычайнай сям’і. Тата, Казімір, працаваў электрыкам, мама, Уладзіслава, усё жыццё была тэлеграфістам у раённым аддзеле сувязі ў Маладзечне. Я нарадзіўся ў Маладзечне, як і мая старэйшая сястра Алена.
У нас была вельмі добрая сямейная атмасфера, напоўненая любоўю.
Бацькі былі рэлігійнымі людзьмі. У сям’і мы адзначалі касцельныя святы, ездзілі ў касцёл у Краснае, бо ў Маладзечне святыні не было. Таму касцёл майго дзяцінства – гэта Уша, Краснае. …Калі была магчымасць, то ехалі на імшу. Гэтаму трэба было прысвяціць амаль увесь дзень: раніцай на электрычцы выязджалі, а вярталіся ўжо ў другой палове дня.
Я вучыўся ў 8-й школе горада Маладзечна, якая знаходзілася побач з домам: «падарожжа» ад дома да школы займала прыкладна паўтары хвіліны.
– І ўжо ў школе вы пачалі задумвацца, каб стаць святаром?
– Так, былі такія думкі. А пасля заканчэння школы я апынуўся на раздарожжы. Чым заняцца? У мяне было некалькі розных думак адносна будучай прафесіі. Адной з іх была і думка пра семінарыю, пра тое, каб стаць святаром. Але адразу пасля школы, у тыя гады гэта было яшчэ вельмі складана.
Я падзяліўся гэтай думкай з маім пробашчам Эдмундам Даўгіловічам-Навіцкім, на што той адказаў: «Вельмі добра. Схадзі спачатку ў войска, а потым паедзеш у семінарыю ў Рыгу». Сапраўды, да арміі гэта тады было немагчыма…
– Думка пра святарства з’явілася пад уплывам святароў, якіх вы сустрэлі ў дзяцінстве?
– Калі я быў малы, мяне старэйшыя часам страшылі ксяндзом: «Сядзі ў касцёле ціха, а то ксёндз будзе сварыцца», – маючы на ўвазе ксяндза Яна Адамовіча.
А калі з’явіўся ксёндз Эдмунд, ён сам падыходзіў да дзяцей, да маладых людзей, пытаўся: «Хто ты? Адкуль?» Можа, мне цяжка было б самому пачаць размаўляць са святаром, але калі ён сам першы звяртаўся, то гэты бар’ер знікаў. З ім не баяліся паразмаўляць, ён ніколі нікога не адштурхнуў і такімі адносінамі многіх прывёў у Касцёл.
Ксёндз Эдмунд стаў такім прыкладам святара, дзякуючы якому ў мяне ўзніклі думкі пра семінарыю. І, думаю, не для мяне аднаго. У той час з Маладзечна былі яшчэ пакліканні: браты Сяргей і Юрый Бараўнёвы, Уладзіслаў Шышла, Уладзіслаў Лазар і нават у нейкай ступені Павел Халяўкін, які прыязджаў у Маладзечна да цёткі, вельмі пабожнай жанчыны, з якой разам хадзіў у касцёл. Ксёндз Эдмунд адыграў вялікую ролю ў нашым пакліканні. І мне ён таксама шмат дапамог, падтрымаў мяне, паказаў, як выглядае святарскае жыццё.
Неяк у нядзелю ён узяў нас з Сяргеем Бараўнёвым, і мы разам з ім паехалі па парафіях, якія ксёндз Эдмунд тады абслугоўваў. Пяць імшаў у розных месцах – больш ужо не атрымлівалася, бо людзей яшчэ трэба было паспавядаць. З-за затрымак мы спазняліся, і ў Маладзечна, дзе была апошняя імша ў клубе чыгуначнікаў, мы маглі прыехаць на гадзіну-паўтары пазней. Але людзі не разыходзіліся і цярпліва чакалі, спявалі, маліліся. Таму і мы вывучылі на памяць шмат малітваў і касцельных песень. Вядома, былі зусім іншыя часы…
Калі мы так з ім паездзілі, паглядзелі, ксёндз Эдмунд пытаецца: «Ну як, не расчараваліся?» Не, не расчараваліся!
– Войска вас загартавала?
– У пэўным сэнсе, так. Я служыў у Ленінградзе, у войсках супрацьпаветранай абароны, а калі вярнуўся, у дзяржаве ўжо поўным ходам ішлі перамены: адбывалася перабудова. Адкрылася Гродзенская семінарыя, і я адразу з войска паступіў у семінарыю.
Канчаткова гэтае рашэнне даспела ў войску.
Са мной служыў хлопец з Петразаводска, праваслаўны; яго дзед быў бацюшкам. Неяк мы з ім так сышліся.
Аднойчы на Вялікдзень, які ў той год супадаў у католікаў і праваслаўных, наш зампаліт, які праводзіў з намі заняткі на камуністычныя, атэістычныя тэмы, паклікаў нас да сябе. Мы прыйшлі, а ён нам кажа: «Я вам даю звальненне. У вас Пасха – вы ведаеце, куды схадзіць». А потым цішком дадаў: «І за мяне памаліцеся».
Па праўдзе кажучы, куды нам разам пайсці, мы не занадта і ведалі. Звальненне было адно на дваіх, і мы павінны былі паўсюль быць разам. Чулі аднекуль, што ёсць на Неўскім такі Казанскі сабор, але што там музей атэізму, мы ж не ведалі. Зайшлі мы туды ў форме, салдатам квіткі не патрэбны, сталі перад нейкімі мазаікамі, перажагналіся. Як на нас там усе глядзелі!..
– А ў семінарыі было лягчэй, чым у войску?
– Думаю, не цяжэй. Калі я туды паступіў, гэта быў першы год, калі семінарыі перадалі ўжо ўвесь будынак. Там ішла перабудова, рамонт, каб прыстасаваць будынак да патрэб семінарыі. Таму мы, семінарысты, вельмі шмат фізічна працавалі разам з будаўнікамі і людзьмі, якія добраахвотна прыходзілі дапамагаць. Гэта не перашкаджала навучанню: мы мелі дастаткова часу на тое, каб вучыцца.
У семінарыі мне наогул падабалася.
Пасля войска я не бачыў вялікай праблемы ў патрабаваннях дысцыпліны, хоць і не быў самым дысцыплінаваным семінарыстам (усміхаецца).
Мне падабалася штодзённая імша, рэгулярная малітва, і ўсё было вельмі цікава. Сёння, калі юнак прыходзіць у семінарыю, ён ужо шмат ведае з катэхезы. А мая катэхеза – гэта тое, што мне распавядала бабуля, і ў семінарыі я даведаўся шмат новага для сябе. Жыццё там было зусім іншым, і мне гэтае жыццё падабалася; я адчуваў, што гэта – маё.
– Якія былі вашы першыя крокі ў святарстве?
– Пасля пасвячэння я год працаваў вікарыем у Магілёве, дзе быў на практыцы пасля першага курса семінарыі. Першы асабісты досвед святарскага служэння ў Магілёве быў вельмі цікавы. Тады на Магілёўшчыне ішло адраджэнне Касцёла, трэба было шмат ездзіць, збіраць сродкі… Працы там было нямала.
Пасля Магілёва я атрымаў прызначэнне ў Вілейку. З гэтай парафіяй у мяне звязаны вельмі прыемныя ўспаміны: гэта проста цудоўныя людзі. Для мяне яны сталі ўзорам парафіі. Там я як святар адчуваў, што працую для людзей, з якімі можна разам шмат чаго зрабіць.
Я жыў у невялічкім пакоі над сакрыстыяй, і мы толькі рабілі нейкія захады, каб пачаць будаваць плябанію. Затое людзі ведалі, што можна прыйсці ў касцёл – і там заўсёды ёсць ксёндз. Але гэта працягвалася толькі некалькі гадоў, пасля чаго кардынал (Казімір Свёнтэк. – Рэд.) вырашыў скіраваць мяне на далейшую вучобу, і я паехаў вучыцца ў Люблін.
– І потым ізноў вярнуліся ў семінарыю?
– Так, потым быў прэфектам у новастворанай семінарыі ў Пінску. Для мяне гэта было складана, я не бачыў сябе ў гэтай якасці. Прэфект – гэта той, хто ў семінарыі адказвае за дысцыпліну. А я ўжо казаў, што не быў самым дысцыплінаваным семінарыстам, і ў Гродне прэфект не раз павінен быў рабіць мне заўвагі.
Калі кардынал сказаў: «Пойдзеш у семінарыю, будзеш прэфектам», – я яму адказаў, што не бачу сябе ў гэтай ролі. Тады ён падвёў мяне да люстэрка ў сваёй хатцы ў Пінску, паставіў перад ім і кажа: «Глядзі: вось ён, прэфект». Вядома, гэта паўжартам, бо ён не хацеў прымушаць, а чакаў, каб я сам згадзіўся.
…Нялёгка гэта мне давалася: і выкладанне, і адказнасць за дысцыпліну. Але Бог хацеў, каб я праз гэта прайшоў. Гэты этап быў патрэбны, каб я чамусьці навучыўся, набыў гэты досвед.
Менавіта з гэтым перыядам звязаны яшчэ адзін цяжкі досвед. 25 студзеня 2002 года я трапіў у аварыю. Каля года я правёў у розных шпіталях і вярнуўся ў семінарыю ўжо з зусім іншымі думкамі і іншым настроем. Да гэтага моманту я толькі ўсведамляў, што ўсё адбываецца з волі Божай, а цяпер пачаў адчуваць Божы провід.
Пасля аварыі я стаў па-іншаму глядзець на гэтыя справы: Бог так хоча, значыць, так будзе.
Таму, калі кардынал прапанаваў новае месца служэння, я ўжо ўнутрана асабліва не вагаўся і згадзіўся.
– І тады вы трапілі ў Мінск?
– Так, я стаў дырэктарам сакратарыята епіскапату, а праз год стаў канцлерам курыі Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.
Праз год атрымаў дэкрэт на Залатую Горку (касцёл Святога Роха на Залатой Горцы ў Мінску. – Рэд.). Так распачаўся, як я кажу, «залаты» час майго святарскага жыцця. Душпастырская праца ў парафіі мне вельмі падабалася, я люблю працаваць з людзьмі. І было вельмі складана прыняць волю Божую, што мяне забіраюць з Залатой Горкі, каб зрабіць біскупам. Я яшчэ пажартаваў: «А можна я застануся на Залатой Горцы?..»
Але жыццё біскупа – зусім іншае. Я пачаў па-іншаму глядзець на многія рэчы, як і пасля аварыі.
Дарэчы, маё біскупскае пасвячэнне было ў свята Навяртання Святога апостала Паўла, 25 студзеня – у той самы дзень, што і аварыя, у якой я цудам застаўся жывы.
(З інтэрв’ю сайту Catholic.by, якое было зроблена да 50-годдзя святара, якое ён адзначыў у мінулым годзе.)
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Зянон Пазьняк: "Прыехаць у Беларусь? Не гаварыце глупства!"

maintext:
Не так даўно эканаміст Яраслаў Раманчук выказаўся ў адным з інтэрв’ю так:
– Зараз сітуацыя складаная. Трэба думаць, як ізноў навесці масты для палітычнай і грамадскай працы ўнутры краіны. Я не раіў бы ўводзіць санкцыі ў дачыненні да Беларусі ў такім рэжыме, у якім яны ўводзяцца, таму што яны б’юць па святая святых – суверэнітэце і незалежнасці краіны.
Калі праз год-два не будзе ніякага дыялогу і ніякіх змен, то, думаю, размаўляць мы будзем ужо з палкоўнікамі і генераламі, з тымі людзьмі, якія будуць прадстаўляць ужо іншы рэжым нашай краіны – ваенна-палітычны.
Таму санкцыям – не! Ёсць патрэба на дыялог, і для гэтага можна нават выкарыстоўваць аўтарытэт і патэнцыял таго ж Зянона Станіслававіча Пазьняка, каб ён прыехаў у краіну і паспрабаваў, калі можна так сказаць, з чыстага ліста размаўляць з беларускімі ўладамі.
Нагадаем, што лідар Кансерватыўна-Хрысціянскай Партыі – БНФ Зянон Пазьняк ужо працяглы час знаходзіцца ў эміграцыі.
«Народная Воля» звярнулася да Зянона Станіслававіча з просьбай пракаментаваць словы Раманчука і выказацца наконт магчымага вяртання ў Беларусь.
– Што датычыцца ацэнкі санкцый, то Раманчук сказаў абсалютна правільна, – адзначае Зянон ПАЗЬНЯК. – Усе разумныя палітыкі-прафесіяналы так ацэньваюць.
Санкцыі могуць даць толькі адмоўны вынік. Санкцыямі як быццам ставіцца задача ліквідаваць беларускі рэжым, але гэта немагчыма, таму што ён завязаны на Расію. Санкцыі прывядуць толькі да таго, што абваліцца беларуская эканоміка, будзе цяжка жыць людзям, будзе вялікая эміграцыя і пачнецца разбурэнне дзяржавы. Але ўлада застанецца, таму што за іх плячыма – Крэмль. Крамлю гэты рэжым патрэбны, у Маскве яшчэ ў 2003 годзе казалі, што бачаць Беларусь у складзе Расіі. І гэта палітыка працягваецца.
Таму для Расіі вельмі зручна, каб пакласці Беларусь на лапаткі і каб гэты рэжым нікуды не мог падзецца. Каб дарога была толькі адна – у Маскву. Каб выконвалі ўсё, што там скажуць. А грошы для падтрымання сілавых структур Расія дасць, тым больш што там не такія і вялікія грошы.
Я ўпэўнены, што санкцыі – гэта антыбеларуская стратэгія, якую Масква праводзіць сумесна з Заходняй Еўропай, таму што Захад пранізаны расійскай агентурай. Гэта ўсе ведаюць, хто займаецца палітыкай. Купляюць аўстрыйскіх палітыкаў, французскіх, нямецкіх…
У выніку Захад уводзіць санкцыі, спасылаючыся на тое, што такім чынам хоча знішчыць беларускі рэжым, а атрымліваецца, што санкцыі выгадны толькі Маскве. А найбольш небяспечныя яны для беларускага народа і для беларускай дзяржавы. Калі будзе разбурана наша дзяржава, то нікому з беларусаў ад гэтага дакладна лепш не будзе. Гэта вельмі сур’ёзна! Санкцыі вельмі шкодныя для незалежнасці Беларусі. Аналіз Раманчука вельмі правільны.
– А калі казаць пра прапанову Раманчука, каб вы прыехалі ў Беларусь і паспрабавалі распачаць дыялог з уладамі…
– Што наконт майго магчымага прыезду ў Беларусь, дык гэта вельмі наіўнае ўяўленне, якое нават не варта каментаваць. Для гэтага рэжыму не існуе ніякіх аўтарытэтаў, ніякіх маральных і палітычных каштоўнасцяў. Таму не мае сэнсу пра гэта размаўляць. Гэта наіўнае меркаванне, якое, відаць, спадар Раманчук не падумаўшы выказаў.
Прыехаць у Беларусь?! Не гаварыце глупства! І Раманчук сказаў глупства. У якую краіну і да якой улады вы запрашаеце мяне прыехаць? Думаеце, што гаворыце?! Таму гэта нават не хачу абмяркоўваць.
– А хацелася б вам вярнуцца дадому?
– Я прыеду ў Беларусь тады, калі трэба будзе…
Публікацыя з № 97 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Сталі вядомы імёны тых, хто расстрэльваў нявінных людзей

maintext:
Орша – трэці горад Беларусі па колькасці расстраляных у сталінскія часы. Афіцыйна вядомы імёны 2 тысяч ахвяр бальшавіцкіх рэпрэсій. Яшчэ ў 1982 годзе – за 6 гадоў да таго, як пракуратура БССР распачала «курапацкую» справу, – савецкія ўлады прызналі, што ў Оршы ў двух месцах адбываліся масавыя расстрэлы людзей. Гаворка вялася пра ўрочышчы Кабыляцкая гара і Харкаўскі лес.
У 1994 годзе на прапанову аршанскага гісторыка Юрыя Копціка ў якасці помніка на Кабыляцкай гары паставілі камень-валун, прымацаваўшы шыльду з радкамі Ганны Ахматавай: «Хотелось бы всех поименно назвать, да отняли список, и негде узнать».
Ішоў час, і мясцовыя ўлады забыліся пра помнік. Грамадскія актывісты, наадварот, штогод збіраліся на Дзяды і пастаянна займаліся добраўпарадкаваннем гэтых мясцін. У сярэдзіне 1990-х тут пачаў стыхійна стварацца самаробны мемарыял: нашчадкі рэпрэсаваных ставілі крыжы і помнікі ў памяць пра сваіх родных.
Нядаўна на сайце грамадскай ініцыятывы «Кабылякі» з’явіўся спіс тых супрацоўнікаў Аршанскага аддзела НКВД, якія былі задзейнічаны ў рэпрэсіях сталінскага перыяду. Далёка не ўсе з іх дажылі да глыбокай старасці. Многіх напаткаў лёс іх ахвяр.
Сярод іншага ўдалося высветліць, што адзін са следчых у 1938 годзе дапытваў і катаваў Залмана Шыфрына – бацьку вядомага расійскага гумарыста Яфіма Шыфрына.
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Два бакі медаля

maintext:
У апошнія дні амаль усе інфармацыйныя перадачы на Беларускім тэлебачанні і радыё пачыналіся з паведамлення аб выніках сацыялагічнага даследавання, якое правялі Інстытут сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук і Аналітычны цэнтр EcooM. Гэтаму прысвечана нямала публікацый на старонках дзяржаўных газет.
«Народная Воля» вырашыла звярнуць увагу на тое, як пракаментавалі падзею ініцыятары апытання Сяргей Мусіенка і Мікалай Мыслівец, а таксама Генадзь Коршунаў, які амаль год таму вымушаны быў пакінуць пасаду галоўнага сацыёлага Акадэміі навук з-за сваёй прынцыповай пазіцыі. Меркаванні даём на той мове, на якой яны былі выказаны.
Николай МЫСЛИВЕЦ, директор Института социологии НАН:
– Выборка была репрезентативной. Опрашивалось экономически занятое население. И поэтому, комментируя результаты данного опроса, мы будем говорить о соответствующих распределениях мнений, которые характеризуют те позиции, которыми делились именно люди работающие, люди, имеющие определенное сформированное представление о происходившем ранее, о происходящем сейчас.
…Данное исследование свидетельствует о том, что можно говорить о продолжающемся укреплении доверия институтам государственной власти, государственному управлению. Мы видим, что объективно большинство населения крайне негативно воспринимает ту политику, которую проводят по отношению к нашей стране наши соседи, к сожалению.
И ценность подобного рода мониторинга еще в том, что это не только информация для размышления, для рассуждения, для научных в том числе каких-то даже открытий, это информация, которая должна быть основой в проведении той политики, кадровой политики, политики в работе с населением, политики на местах, которую наше государство в последнее время проводит гораздо более активно.
И позиция тех, кто пока не определился со своим мнением, позиция тех, кто выбрал вариант «затрудняюсь ответить на вопрос», – они, в принципе, абсолютно закономерны, они имеют место быть. Потому что те вопросы, которые мы здесь рассмотрели, анализировали, действительно сложные. Они для анализа, для того, чтобы дать ответы на них, предполагают не только уровень личной заинтересованности, но и уровень определенной подготовки, уровень компетентности.
Поэтому работать с молодежью, со студенческими группами, школьными коллективами, трудовыми коллективами, опираясь на полученную информацию, можно и жизненно необходимо.
Сергей МУСИЕНКО, директор Аналитического центра EcooM:
– В целом Президенту доверяют 72,3 процента опрошенных. Это на 5,8 процента больше, чем было год назад во время нашего предыдущего опроса. Тогда было 66,5 процента. На мой взгляд, это и хороший показатель работы, и отражение того, что за этот год было сделано. Мы увидели и очень высокий рост доверия к армии и правоохранительным органам.
Генадзь КОРШУНАЎ, экс-дырэктар Інстытута сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук:
– У прынцыпе, нічога дзіўнага ці звышнатуральнага нам не прэзентавалі. Проста лічбы, якія не стасуюцца ні з чым.
Я зараз не буду нічога казаць пра «дадзеныя» гэтага праекта. Хто жадае, можа сам іх параўнаць з любымі дасяжнымі дадзенымі нармальных сацыялагічных даследаванняў – хоць Chatham House, хоць ZOiS, хоць Народнага апытання, хоць ВЦИОМ.
Я не буду казаць пра «асаблівасці» сацыялагічнага інструментарыя, то бок анкеты. Гэта ўжо зроблена, і даволі падрабязна.
Я не буду казаць, пра аб’ём выбаркі ў 10.000 чалавек, бо пісаў пра гэта раней.
Я хачу звярнуць увагу вось на гэткае апісанне «даследавання», якое выкладаюць самі арганізатары:
«В рамках социологического обеспечения республиканского референдума с 15 ноября по 4 декабря 2021 года социологическим консорциумом ГНУ «Институт социологии НАН Беларуси» совместно с Аналитическим центром EcooM проведено масштабное социологическое исследование. В опросе приняли участие 10.217 респондентов. Генеральная совокупность – экономически занятое население. Выборка – многоступенчатая, стратифицированная (по региону проживания и типу населенного пункта), с контролем квот по полу и возрасту. Исследованием охвачены все области Беларуси, Минск, 52 района (с учетом 9 районов столицы), почти 350 организаций и предприятий различных сфер и форм собственности».
Давайце пройдземся па пунктах. Таму што непрафесіяналізм ну проста «вапіюшчы».
Па-першае, генеральная сукупнасць – тут прастадушна і шчыра пішуць, што пытанні задаваліся не ўсяму беларускаму грамадству, а толькі «экономически занятому населению». На хвіліначку, праз гэта аўтаматам наўпрост выпадаюць такія сацыяльныя групы, як студэнты і пенсіянеры. Калі казаць пра гэта лічбамі: колькасць занятага ў эканоміцы насельніцтва ў Беларусі на 01.01.2020 складала 4330,1 тысячы чалавек, ці 46% ад усяго насельніцтва, альбо 63% ад колькасці выбаршчыкаў, якіх у 2020 годзе налічвалася 6845,0 тысячы чалавек.
І пасля гэтага яны кажуць пра меркаванні «ўсіх» беларусаў…
Далей, само «экономически занятое население». Гэта не самая распаўсюджаная фармулёўка, такую частку насельніцтва вылучаюць даволі рэдка. Тут яе ўжылі выключна па адной прычыне – па факце апытанняў людзей на месцы іх працы: «…исследованием охвачены… почти 350 организаций и предприятий». Зноў шчыра. Прастадушна, але шчыра.
Выбар такога падыходу зразумелы, бо за кароткі тэрмін апытаць нармальным чынам 10.000 чалавек амаль немагчыма. Гэта можна зрабіць, толькі скарыстаўшыся адміністрацыйным рэсурсам – намаганнямі намеснікаў па ідэалогіі, прафсаюзных лідараў, коштам чальцоў БРСМ і «Белай Русі». Акрамя таго, што гэта высоўвае працэдуру па-за прафесійныя межы сацыялогіі, тут становіцца відавочным неабсяжная прастора для прапагандысцкага ціску на рэспандэнтаў. Пра шчырасць адказаў у такім выпадку гаворка не ідзе.
І пасля гэтага яны кажуць пра «меркаванні» ўсіх беларусаў.
Трэцяе. Калі апытанне і сапраўды было і праводзілася па месцы працы, то, падаецца, у апытанне не маглі патрапіць прадстаўнікі тых прафесій, якія працуюць ці заўсёды размеркавана, ці дыстанцыйна зараз: кіроўцы, прадаўцы, айцішнікі і шмат хто яшчэ. Яны што, не «беларусы»? Іх меркаванні ўлічваць няма патрэбы?
Дарэчы, хаця ў тэксце і кажуць, што апытанне праводзілася сярод «организаций и предприятий различных сфер и форм собственности», я нешта далёка не ўпэўнены, што ў склад апытаных маглі трапіць людзі, што працуюць у прыватным сектары. Няма там намеснікаў па ідэалогіі, і прафсаюзы пакуль не зрабілі… Пэўна, і «прыватнікі» не заслугоўваюць пачэснага права беларусамі звацца.
І пасля гэтага яны пішуць… Але ладна, падсумуем і гэты тэкст, і тое, што пісалі папярэдне:
– даследчыцкі інструментарый – непрафесійны;
– аб’ём выбаркі – неабгрунтаваны;
– выбар генеральнай сукупнасці – вельмі сумніўны;
– метад збору інфармацыі – абшар для ідэалагічнага ціску;
– прэзентацыя дадзеных – маніпулятыўная.
Сухая рэшта: гэта не сацыялогія, гэта лічбы ні аб чым. Хіба толькі аб тым, што арганізатарам «даследавання» трэба ісці і чытаць падручнікі.
Публікацыя з № 98 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Чаму цывілізаваны свет станоўча ацаніў выбары ў Кыргызстане…

maintext:
Беларускія прапагандысты сцвярджаюць, што Злучаныя Штаты Амерыкі і місіі заходніх назіральнікаў ніколі не прызнаюць свабоднымі і дэмакратычнымі выбары на прасторы СНД, таму не трэба звяртаць увагі на іхнія вердыкты. Ці так гэта?
Парламенцкія выбары, якія ў мінулую нядзелю прайшлі ў Кыргызстане, станоўча ацанілі і ЗША, і назіральнікі місіі БДІПЧ АБСЕ. Па выніках галасавання Злучаныя Штаты нават павіншавалі кыргызскі народ з тым, што ён змог зрабіць дэмакратычны выбар. Місія АБСЕ ў папярэдняй справаздачы таксама ніякіх сур’ёзных заўваг не выказала. І гэта нягледзячы на тое, што большасць месцаў у парламенце забралі тры прапрэзідэнцкія партыі.
Хаця некаторым падавалася, што будзе так, як у Беларусі, бо акурат напярэдадні галасавання ў Бішкеку абвясцілі пра раскрыццё змовы з мэтай захопу ўлады. А калі пасля падліку галасоў у Цэнтрвыбаркаме вывелі на экраны папярэднія вынікі галасавання, то аказалася, што занятымі будуць не 100% месцаў, а 140%. І многія ўспомнілі Мінск, Маскву, Душанбэ – постсавецкія краіны, у якіх здзяйсняюцца электаральныя цуды і якімі кіруюць «вечныя прэзідэнты». Вось толькі ў Кыргызстане далей усё адбывалася па іншым сцэнарыі.
Прэзідэнт Садыр Жапараў на «дзіўныя лічбы» адрэагаваў імгненна. Ён даў загад уручную пералічыць бюлетэні па ўсёй краіне і заявіў, што калі адбыліся фальсіфікацыі, то ЦВК будзе прыцягнута да адказнасці.
І яшчэ адна «непаралель», якую ў сённяшняй Беларусі нават немагчыма ўявіць.
Выбары ў Кыргызстане ўпершыню праходзілі па змешанай – партыйна-мажарытарнай – сістэме. І ўпершыню ў іх не брала ўдзел галоўная прэзідэнцкая партыя. Садыр Жапараў проста забараніў сваёй палітычнай сіле – партыі «Мекенчыл» («Патрыёт») – удзельнічаць у гонцы і папярэдзіў дзяржапарат, што падтрымка любой партыі за кошт адміністрацыйнага рэсурсу будзе карацца не толькі звальненнем з пасады, але і крымінальным пераследам.
Пра тое, што гэта былі не проста «правільныя словы», сведчаць назіральнікі. Вось якімі ўражаннямі падзяліўся старшы навуковы супрацоўнік Цэнтра постсавецкіх даследаванняў пры Расійскай акадэміі навук Станіслаў Прыцічын:
– Адміністрацыйны рэсурс быў мінімальны. Я быў назіральнікам у многіх краінах і нідзе ў СНД такога не бачыў. Напрыклад, тое, як прэзідэнт з лютасцю змагаўся з адмінрэсурсам. Зразумела, што не з-за прыхільнасці да дэмакратыі, проста год таму на людзей «пераціснулі» – і здарылася рэвалюцыя. У Кыргызстане з гэтым вельмі моцна сталі змагацца. Таму мы атрымалі ўнікальны досвед і… катастрафічнае падзенне яўкі выбаршчыкаў.
Публікацыя з № 93 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: У школьнай праграме будуць канькі?

maintext:
З такой прапановай выступіў кіраўнік Беларускай федэрацыі хакея Аляксандр Багдановіч.
Днямі алімпійскі чэмпіён па веславанні, які зараз узначальвае хакейную федэрацыю, распавёў пра тое, якія цудоўныя ўмовы створаны ў краіне для спартсменаў.
«Для спартсмена і для дасягнення выніку ўсё створана ў Беларусі, – заявіў Аляксандр Багдановіч. – Паверце, я праехаў шмат краін і бачыў шмат спартсменаў. Калі з імі размаўляеш, то яны здзіўляюцца, як гэта ў нас усё пабудавана, таму што там спорт платны… У нас ёсць цудоўны час, каб рэалізаваць любыя планы ў спорце, навуцы, культуры, паўсюль.
Раней мы займаліся проста ў падвалах, а цяпер паглядзіце, якія трэніровачныя залы ў нас ёсць, якія арэны, вяслярныя каналы, якіх ужо два ў рэспубліцы. 44 хакейныя пляцоўкі! Адным словам, ідзі і займайся. Галоўнае, каб было жаданне. Але я заўважыў, што чым больш вы ствараеце ўмоў, тым больш пачынаюць казаць: «А мы хацелі б чагосьці яшчэ».
Праўда, Багдановіч фактычна прызнаў, што лядовых палацаў у краіне набудавалі, а вось эфектыўнасць іх выкарыстання – пад вялікім пытаннем.
«Хацелася б палепшыць адзін момант, – адзначыў ён. – Гэта дзіцячы хакей і напаўняльнасць лядовых арэн. А арэны ў нас проста шыкоўныя. У нас ёсць 44 лядовыя арэны, і да абеду яны не загружаюцца.
Таму мы цяпер працуем з Міністэрствам адукацыі, каб уключыць канькі ў праграму агульнай адукацыі. Гэта значыць катанне на каньках будзе ўжо абавязковым прадметам, будзе ўваходзіць у варыятыўны кампанент у дзяцей пачатковых класаў навучання».
Час пакажа, ці ажыццявіцца ініцыятыва Аляксандра Багдановіча. Але, напрыклад, яшчэ ў 2012 годзе віцэ-прэм’ер Беларусі Анатоль Тозік, які на той час кіраваў Федэрацыя плавання, таксама будаваў вясёлкавыя планы. На адной з калегій Міністэрства спорту Тозік заявіў, што навучыцца плаваць павінен кожны выпускнік пачатковай школы.
«Трэба, каб кожны выпускнік пачатковай школы не на паперы, а фактычна ўмеў плаваць, – марыў Анатоль Тозік. – Нам трэба ў кожным раёне мець добры басейн для плавання. Давайце складзём спісы ўсіх дзяцей, хто пражывае там, і навучым іх плаваць.
Калі няма басейна ў школе, то давайце паглядзім, дзе ён ёсць, і будзем іх там вучыць. Або знойдзем магчымасць накіраваць дзяцей у летнія лагеры, у многіх з якіх ёсць басейны ці адкрытыя вадаёмы, дзе пад наглядам інструктараў можна вучыцца плаваць».
Мары Тозіка так і засталіся марамі, і сёння пра іх ужо амаль ніхто не ўспамінае.
Дарэчы, прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін даручыў з 2022 года ўключыць навучанне дзяцей плаванню ў сістэму адукацыі і арганізаванага дзіцячага адпачынку.
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Мінская міліцыя зноў загаварыла пра тэракты

maintext:
Мінская міліцыя затрымала пяць чалавек па падазрэнні ў спробе здзяйснення тэракта.
«У склад злачыннай групы ўваходзілі не менш за пяць чалавек, у тым ліку неаднаразова судзімыя. Яны ставілі сваёй мэтай падпалы адміністрацыйных будынкаў, службовых і асабістых аўтамабіляў супрацоўнікаў міліцыі для дэстабілізацыі абстаноўкі ў краіне і дэзарганізацыі работы органаў улады», – такая інфармацыя з’явілася на тэлеграм-канале ГУУС Мінгарвыканкама ў панядзелак.
Сказана, што падазраваныя з’яўляліся актыўнымі ўдзельнікамі аднаго з дэструктыўных тэлеграм-каналаў, свае акцыі здымалі на відэа, за што атрымлівалі грашовую ўзнагароду. А да злачынстваў рыхтаваліся старанна – праводзілі рэкагнасцыроўку, назіралі за аб’ектамі, прымалі меры канспірацыі.
«Упраўленнем Следчага камітэта па Мінску ў дачыненні да ўдзельнікаў групы ўзбуджана крымінальная справа па ч.1 арт.14, ч.2 арт.289 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (замах на здзяйсненне акта тэрарызму). Адказнасць за гэтае злачынства такая ж, як і за закончанае, – да 20 гадоў пазбаўлення волі», – адзначаецца ў паведамленні.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Мікалай Судзілоўскі

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–95.)
21.Мікалай Канстанцінавіч Судзілоўскі (15 снежня 1850 г. – 30 красавіка 1930 г.)
Мікалай Судзілоўскі (псеўданім Русель) – грамадска-палітычны дзеяч, удзельнік грамадскіх рухаў Беларусі, Расіі, Швейцарыі, Англіі, Францыі, Румыніі, Балгарыі, ЗША, Японіі, Кітая, вучоны-прыродазнавец.
М.Судзілоўскі нарадзіўся ў г.Магілёве. Вучыўся ў Пецярбургскім, Кіеўскім і Бухарэсцкім універсітэтах. У 1877 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны. Быў надзвычай высокаадукаваным чалавекам – ведаў восем еўрапейскіх моў, японскую і кітайскую. Удзельнік рэвалюцыйнага руху. З канца 1874 года жыў за межамі Расіі.
М.Судзілоўскі аказаў значны ўплыў на развіццё рэвалюцыйнага руху ў Румыніі і Балгарыі. У час руска-турэцкай вайны 1877–1878 гадоў ён працаваў хірургам у ваенным шпіталі. На працягу 1881–1885 гадоў наведаў Швейцарыю, Францыю, Бельгію.
У 1887 годзе М.Судзілоўскі быў вымушаны пераехаць у ЗША, займаўся медыцынскай практыкай ў г.Сан-Францыска, дзе быў абраны віцэ-прэзідэнтам грэка-руска-славянскага таварыства.
У маі 1892 года М.Судзілоўскі пераехаў на Гавайскія астравы. Жыў у сельскай акрузе, потым у сталіцы Ганалулу, дзе займаўся ўрачэбнай практыкай. Ён рашуча ўключыўся ў барацьбу за незалежнасць мясцовых жыхароў. Стварыў Партыю незалежных, ад якой быў вылучаны ў сенат. На выбарах Партыя незалежных атрымала перамогу, М.Судзілоўскі быў абраны сенатарам, а ў 1891 годзе – прэзідэнтам Гавайскай Рэспублікі. У 1902 годзе ён падаў у адстаўку з пасады прэзідэнта, але працягнуў актыўна займацца пытаннямі развіцця мясцовага самакіравання, стварэння справядлівай падатковай сістэмы, правядзення рэформы аховы здароўя і санітарнай службы.
З 1903 года М.Судзілоўскі жыў у Кітаі. Калі распачалася руска-японская вайна 1904–1905 гадоў, ён пераехаў у Японію, дзе яму было дазволена арганізаваць камітэт дапамогі рускім палонным, сярод якіх М.Судзілоўскі праводзіў асветную і прапагандысцкую работу, распаўсюджваў рэвалюцыйныя выданні.
Пасля Японіі М.Судзілоўскі зноў наведаў Кітай. З 1912 года жыў на востраве Мінданаа (Філіпіны), з 1915-га – у Нагасакі (Японія).
У 1921 годзе М.Судзілоўскі разам з сям’ёй пасяліўся ў кітайскім горадзе Цяньцзінь, працаваў урачом, шмат часу аддаваў публіцыстычнай дзейнасці. Быў аўтарам прац па медыцыне, хіміі, філасофіі, сацыялогіі, геаграфіі. Ён упершыню пазнаёміў расійскага чытача з апісаннем флоры і фаўны астравоў цэнтральнай часткі Ціхага акіяна.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»