title: Гурневiч: "Той, хто рыхтаваў загадку - звычайны невук, які нават не паклапаціўся пра дэталі"

maintext:
Источник материала: Салiдарнасць
Вядомы журналiст – пра чаканыя высновы.
– Па колькасці розных фэйкаў і маніпуляцый брыфінг 14 чэрвеня б’е шматлікія рэкорды, – пiша Дзмітры Гурневiч. – Закарцела даведацца больш пра гераіню палітычнай загадкі, якая там прагучала. Высновы чаканыя. Той, хто рыхтаваў загадку – звычайны невук, які нават не паклапаціўся пра дэталі.
«Эта женщина живет в одной из европейских стран. Призвала не платить налоги, не признавать нелегитимное правительство, призвала армию переходить на свою сторону, а также начала создавать не только альтернативное правительство, но и альтернативные посольства своей страны. Как вы думаете, кто это?» – так гучала загадка.
Ну, па-першае, ніякіх пасольстваў Моніка Унгер не стварала, гэта ўжо фантазіі ад аўтара загадкі. Сапраўды, аўстрыйцы прысудзілі 14 год за антыдзяржаўную дзейнасць. А цяпер рэшта, якую абмінуў аўтар сцэнару брыфінга:
- Унгер не тое, што заклікала не прызнаваць уладу ў Аўстрыі, яна абвясціла сябе прэзідэнткай неіснуючай дзяржавы – «Федэрацыі Аўстрыя».
- Яна не абвінавачвала ўлады ў фальсіфікацыі выбараў, бо проста ніколі ў іх не ўдзельнічала. Нафіга ёй выбары, калі ў яе цэлая краіна. Яна проста лічыла Аўстрыю «несвабодным грамадствам капіталу, якое душыць асобу», таму хацела замяніць суддзяў, банкіраў і чыноўнікаў на сваіх людзей.
- У яе арганізацыі «Staatenbund» было каля 2700 чалавек і яна была падобнай да так званых «грамадзян Рэйху» – людзей, якія жывуць у Нямеччыне і дагэтуль не прызнаюць законнасць ФРГ, лічачы сябе грамадзянамі Германскага Рэйха.
- Сябры яе арганізацыі атрымалі пашпарты, у тым ліку дыпламатычныя, аўтамабільныя нумары неіснуючай дзяржавы, ліцэнзіі на камерцыйную дзейнасць, запісы ў рэестры аб уласнасці (прадала іх на 40 тысяч еўра) і збіралі грошы на ваенны пераварот.
- З просьбай пемагчы ў перавароце ваеннай падтрымкай яна звярнулася да Ўладзімера Пуціна.
Ёсць аналогіі? Адказ як у тым меме з піратам: Well Yes, But Actually No. Зразумела, з гэтымі дэталямі загадка б страціла усю інтрыгу і шарм.


title: "Лукашэнка стварыў палітычную нацыю, якая сказала яму: прэч!"

maintext:
Источник материала: Салiдарнасць
Старшыня Цэнтру лібэральных стратэгій Іван Крыстэў падчас міжнароднай канфэрэнцыі GLOBSEC у Браціславе расказаў Радыё Свабода , чаму Беларусі будзе недастаткова пазьбягаць памылак, зробленых краінамі Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы, і якія тры стымулы для беларусаў ён бы стварыў, калі б кіраваў Эўразьвязам.
«Імітацыя можа быць пасьпяховай, але вы паўстаяце супраць яе»
— У сваёй кнізе «Сьвятло, якое падманула надзеі», калі вы пішаце пра Цэнтральную і Ўсходнюю Эўропу, вы канцэнтруецеся на нэгатыўных аспэктах так званай «імітацыі» гэтымі краінамі заходніх узораў. Ці параўноўвалі вы таксама тое, у чым гэтая «імітацыя» была больш пасьпяховай? Ці спрабавалі адказаць на пытаньні, чаму некаторыя краіны рэгіёну былі больш пасьпяховымі за іншыя і якія інстытуты заходняй лібэральнай дэмакратыі сапраўды атрымалася «зымітаваць»?
— Па-першае, імітацыя — гэта наагул пазытыўная рэч, бо менавіта так разьвіваюцца грамадзтвы. Тут гісторыя ў іншым — у тым, што пасьля нейкага пэрыяду вы нечакана расчароўваецеся ў нечым, што раней лічылі каштоўнасьцю.
Дарэчы, гэта не грунтуецца на тым, што імітацыя правалілася. Імітацыя можа быць пасьпяховай, але вы паўстаяце супраць яе. Ёсьць шмат літаратуры пра другое пакаленьне мігрантаў. Першае пакаленьне прыяжджае ў краіну і спрабуе як мага больш інтэгравацца.
Другое пакаленьне ўжо народжанае там. У нейкім сэнсе яны нашмат больш інтэграваныя за сваіх бацькоў, але нечакана яны пачынаюць імкнуцца да ўласнай тоеснасьці. Калі для першага пакаленьня важна паказаць, што яны хочуць быць такімі як вы, дык другое пакаленьне хоча сказаць пра сваю адрознасьць.
І, вядома ж, імітацыя ідзе па-рознаму. Звычайна ў якасьці мадэляў называюць Нямеччыну і Злучаныя Штаты. Але на постсавецкай прасторы посьпех Польшчы быў важнейшы за ўсё астатняе, бо ніводная з гэтых краін ня верыць, што яна можа ператварыцца ў Злучаныя Штаты ці нават у Нямеччыну. Таму яны спрабавалі пабачыць, як гэта спрацавала ў Польшчы.
Па-другое, імітацыя можа ісьці ў розных кірунках. Вы можаце імітаваць пазытыўныя рэчы, але таксама і нэгатыўныя. Вы капіюеце палітычныя крокі — нелібэральныя ўрады імітуюць адзін аднаго.
Але для мяне галоўная гісторыя ў гэтай кнізе — што быў вельмі канкрэтны пэрыяд, калі мы лічылі, што ведаем, як сьвет будзе выглядаць праз 30 гадоў. Ня тое каб мы чакалі дасканалага сьвету, але чакалася, што ўсе будуць прынамсі рабіць выгляд, каб быць падобнымі да заходніх мадэляў. Аднак потым мы пабачылі, што ў розных месцах гэта будзе па-рознаму,
Паўстаньне супраць імітацыі мае абсалютна розныя характарыстыкі ў розных краінах. Расея ў гэтым сэнсе моцна адрозьніваецца ад Цэнтральнай Эўропы.
А потым прыйшлі кітайцы, якія ўвесь час пазычалі, але пры гэтым настойвалі, што яны не імітуюць — да прыкладу, захоўвалі Камуністычную партыю Кітаю. І гэта ўжо іншы сьвет — у гэтым адна з галоўных думак кнігі.
У астатнім я лічу, што было шмат пазытыўных імпульсаў ад посьпехаў краін Цэнтральнай Эўропы для краін постсавецкай прасторы.
«Ніхто ня можа праскочыць імкненьне да нармальнасьці»
— У цяперашняй Беларусі дзясяткі тысяч людзей за апошні год прайшлі праз затрыманьні, больш за 500 прызналі палітычнымі вязьнямі, людзей забівалі падчас пратэстаў. І многія імкнуцца да таго, што вы апісвалі ў сваёй кнізе, гаворачы пра посткамуністычную Цэнтральную Эўропу, — быць «нармальнай» краінай. Якімі вы бачыце небясьпекі для Беларусі ў сувязі з гэтым «спазьненьнем»?
— Я лічу, што само па сабе гэтае імкненьне вельмі-вельмі нармальнае. Ніхто ня можа праскочыць імкненьне да нармальнасьці.
Я не спэцыяліст у Беларусі — гэта адна з тых краін, дзе ты альбо ведаеш пра яе ўсё, альбо ня ведаеш нічога. Звычайна людзі разважаюць праз аналёгіі, а аналёгіі могуць быць вельмі падманлівымі.
Але ў беларускім выпадку я лічу цікавым тое, што, калі ўсе астатнія спрабавалі дыстанцыявацца ад Савецкага Саюзу і пабудаваць ідэнтычнасьць на этнічным падмурку, Лукашэнка будаваў ідэнтычнасьць на тым, што казаў: «Мы апошні бастыён Савецкага Саюзу». Усё захоўвалі савецкім, нават назву «КГБ».
Гэты праект працаваў для яго някепска, бо нечакана беларусы пачалі адчуваць сябе адрознымі, напрыклад ад расейцаў і ўкраінцаў. На дзіва, Лукашэнка здолеў стварыць нейкі тып палітычнай нацыі, а потым гэтая нацыя сказала яму: «Прэч!». Людзі сказалі: «Мы тут!»
Падчас пратэстаў мы ня бачылі сьцягоў Эўразьвязу, бо беларусы сказалі: «Тут гаворка пра дэмакратыю, пра нашую ідэнтычнасьць. Мы не зьбіраемся нікому пагражаць». Гэта вельмі нагадвала Польшчу на пачатку 1980-х, часы «Салідарнасьці». Гэта быў масавы рух, і мы, назіральнікі звонку, былі агаломшаныя.
Пратэст быў мірным і самаарганізаваным у вельмі глыбокім сэнсе. Акрамя гэтага, ён быў вельмі асьцярожным у сэнсе геапалітыкі — такога не было нідзе пасьля 1989 году. Людзі казалі: «Мы не зьбіраемся ненавідзець расейцаў, мы проста хочам мець свабодныя выбары і гатовыя супрацоўнічаць з усімі».
Такой была стратэгія апазыцыйных рухаў у Цэнтральнай Эўропе да 1989 году. Такой была ідэя самаабмежавальнай рэвалюцыі ў Польшчы.
Тут цікава тое, што беларускі пратэст паўстаў у момант, калі геапалітычныя межы нашмат мацнейшыя, чым раней. Мне здаецца, што Расея пабачыла сябе ў сытуацыі, вельмі падобнай да 1968 году (у Чэхаславаччыне. — РС).
Бо калі падтрымліваць Лукашэнку, дык страціш прыхільнасьць беларускага народу. Можна падтрымаць беларускі народ, але тады ствараецца прэцэдэнт пасьпяховай народнай рэвалюцыі. І вы ненавідзіце абодва гэтыя варыянты.
Я ня думаю, што расейскае кіраўніцтва надта любіць Лукашэнку. Але яны вельмі баяліся паказаць, што людзі могуць мяняць уладу, і таму засталіся з Лукашэнкам. Ён іхны закладнік, але яны таксама ягоныя закладнікі.
Гэта вельмі сумная сытуацыя, а ўзровень жорсткасьці, які мы пабачылі, проста шакуе. Што робіць Лукашэнка? Вы арыштоўваеце людзей, і гэта само па сабе кепска, але навошта катаваць людзей?
— Пэўна, каб запалохаць астатніх.
— Так, але з другога боку, чым больш вы так палохаеце, тым цяжэй для вас зрабіць крок назад. Бо вы ведаеце, што гэтыя катаваныя людзі выйдуць на волю і будуць памятаць, што зь імі зрабілі.
Такая палярызацыя, такое апакаліптычнае мысьленьне вельмі пужае і вельмі адрозьніваецца ад іншых месцаў па-за Цэнтральнай Азіяй — іншыя так не рабілі.
Мне здаецца, тое, што Беларусь знаходзіцца так блізка ад краін Балтыі, ад Польшчы; тое, што ў людзей такі вялікі досьвед паездак за мяжу, робіць сытуацыю вельмі цяжкай для рэжыму. Пра суседзяў можна ня проста пачытаць, туды можна было паехаць — прынамсі да нядаўняга часу.
«Я б стварыў тры пазытыўныя стымулы для беларусаў»
— Яшчэ год таму кіраўнік Інстытуту прыватызацыі і мэнэджмэнту Павал Данэйка цытаваў вашую кнігу і казаў, што Лукашэнка дапамог пабудаваць пасьпяховую неімітацыйную эканамічную мадэль.
Маўляў, у Расеі і ва Ўкраіне алігархі атрымалі свае багацьці ад несправядлівай прыватызацыі, а ў Беларусі ім даводзілася пачынаць бізнэс з нуля. Ці вы пагодзіцеся з гэтым?
— Устойлівай эканамічнай мадэлі не стварылі. Кропка. Быў створаны выдатны ІТ-сэктар. Ці лічыць гэта посьпехам беларускіх уладаў? Так, у той ступені, што ўлады не спрабавалі нашкодзіць. Але ў іх не было эканамічнай мадэлі.
У нейкім сэнсе іхная мадэль была цалкам залежная ад Расеі. Менавіта таму Лукашэнка мяняў пазыцыі, спрабаваў шантажаваць Захад. Гэта нельга лічыць устойлівай эканамічнай мадэльлю.
З другога боку, вядома ж, было некалькі рэчаў, якія някепска спрацавалі для Беларусі. Адна зь іх — узровень сярэдняй адукацыі, сярэднія школы, бо гэта ўплывае на якасьць працоўнай сілы.
Па-другое, менш міграцыі параўнальна з многімі суседзямі, што дазволіла стварыць ІТ-сэктар. Але хацелася б паглядзець, што станецца з гэтымі кампаніямі цяпер.
Санкцыі санкцыямі, але, калі б я быў у кіраўніцтве Эўразьвязу, я б найперш стварыў тры пазытыўныя стымулы для беларусаў.
Па-першае, я б зрабіў бясплатную вакцынацыю ад COVID-19 для кожнага грамадзяніна Беларусі, які трапіў на тэрыторыю Эўразьвязу.
Па-другое, я б зрабіў паскораную рэгістрацыю бізнэсу для любой беларускай прыватнай кампаніі, якая не зьвязаная з уладамі, калі яна хоча пачаць бізнэс у любой краіне ЭЗ.
Гаворка ці пра рэлякацыю, ці пра другую рэгістрацыю, каб даць людзям нейкую ступень бясьпекі. Бо капітал ІТ-індустрыі — гэта розум людзей, якія займаюцца тэхналёгіямі, а не прыродныя рэсурсы ці нешта яшчэ.
І па-трэцяе, я б прапанаваў шмат стыпэндыяў для маладых беларусаў, якія хочуць пераехаць і працаваць па-за межамі краіны. На маю думку, найгоршае, што мы можам зрабіць, гэта дапамагчы Лукашэнку закрыць краіну.
«Паказаць беларусам, што Эўразьвяз імі захапляецца»
— Як вы ацэньваеце ідэю сэктаральных санкцыяў, у прыватнасьці супраць нафтаперапрацоўчай галіны?
— Мне гэта не падабаецца зь дзьвюх прычын. Па-першае, мы не адзіны рынак у сьвеце. Па-другое, гэта дапаможа Лукашэнку сьцьвярджаць, што Захад хоча нашкодзіць беларускаму народу.
Вядома ж, больш палітычна актыўныя людзі гэтаму не павераць. Але заўсёды знойдзецца працэнтаў 40 людзей, успрымальных да аргумэнтаў такога кшталту.
На маю думку, павінна быць шмат ясных санкцыяў супраць канкрэтных людзей, якія зьяўляюцца часткай рэжыму і якія прыносілі пакуты іншым людзям. Мусіць быць вельмі ясна, што такія людзі ня могуць уехаць у Эўрапейскі Зьвяз і што будзе нейкі ціск на іхныя сем’і.
Але нашмат больш важна паказаць іншым беларусам, што Эўразьвяз захапляецца тым, што яны зрабілі, узяўшы на сябе рызыкі. Што гэтыя людзі заўсёды будуць вітацца ў Эўропе, што ў іх ёсьць магчымасьць прыехаць.
Я не лічу вялікім дасягненьнем тое, што цяпер беларусам даводзіцца лятаць праз Турэччыну ці Расею.
«Нават пазьбягаць нашых памылак будзе недастаткова»
— Шмат гадоў некаторыя заходнія аналітыкі выказвалі засьцярогі, што Захаду ня варта занадта ціснуць на Лукашэнку, бо гэта падштурхне Беларусь у рукі Расеі...
— З гэтым скончана. Я сапраўды лічу, што многія заходнія ўрады спрабавалі адцягнуць яго ад Расеі. Але цяпер гэтага ўжо няма. Лукашэнка перайшоў да такога ўзроўню масавых рэпрэсій, які ня можа талераваць эўрапейская грамадзкая думка. Таму, нават калі б эўрапейскія ўрады хацелі гэта зрабіць, яны б не змаглі.
Па-другое, цяпер ён больш залежны ад Расеі, эканамічна і ў іншых аспэктах, чым хоць калі раней.
А па-трэцяе, я лічу, што цяпер ён робіцца праблемай для Расеі, якую Расеі давядзецца вырашаць. Я ня думаю, што яны здолеюць вечна працягваць такія адносіны, бо Лукашэнка старэе, робіцца больш непрадказальным.
Магчыма, ён і не памыляўся, калі баяўся, што ніхто ўжо ня хоча, каб ён заставаўся ва ўладзе — ні беларускі народ, ні Захад, ні расейцы.
— Калі зыходзіць з досьведу Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы, якіх памылак варта пазьбягаць будучаму дэмакратычнаму ўраду Беларусі?
— Цэнтральная і Ўсходняя Эўропа разьвіваліся ў цалкам іншай сытуацыі. Вядома ж, ёсьць шмат рэчаў, на якіх можна павучыцца, але сытуацыя цяпер вельмі-вельмі адрозьніваецца.
Самае важнае для палітычных лідэраў у Беларусі — паспрабаваць правільна зразумець момант, у якім знаходзіцца краіна. Цяпер не 1990-я, з усімі іх добрымі і кепскімі рысамі.
Нават пазьбягаць нашых памылак будзе недастаткова. Нам увесь час здаецца, што цяпер адбываецца нешта, што здарылася з намі 20 ці 30 гадоў таму. Але гэта ня так. Краінам Цэнтральнай і Ўсходняй Эўропы трэба зразумець, што ў Беларусі ўнікальныя падзеі, і дазволіць беларусам кіраваць гэтым працэсам.
Ёсьць патрэба ў падтрымцы і салідарнасьці, але я лічу, што ніхто не зразумее Беларусь лепш за беларусаў. Для мяне гэта самае важнае.
***
Хто такі Крыстэў?
Старшыня праўленьня Цэнтру лібэральных стратэгій (Сафія), навуковы супрацоўнік Інстытуту гуманітарных навук (IWM, Вена). Адзін з заснавальнікаў Эўрапейскай рады міжнародных адносінаў.
У 2005–2011 – галоўны рэдактар часопіса Foreign Policy България. Сябра рэдакцыйнай рады часопісаў Europe's World і Transit – Europäische Revue.
У суаўтарстве з амэрыканскім правазнаўцам Стывэнам Голмсам напісаў кнігу «The Light That Failed: Why the West Is Losing the Fight for Democracy» (Сьвятло, якое падманула надзеі: Чаму Захад прайграе ў змаганьні за дэмакратыю).

fasttext_language: be


title: Наступствы навальніц і залеваў 26 чэрвеня: адзін чалавек загінуў, дождж размыў мост пад Менскам

maintext:
Источник материала: Свабода
Паводле дадзеных Міністэрства ў надзвычайных сытуацыях, з прычыны праходжаньня навальнічнага фронту з парывамі ветру да 20 м/с у краіне адбылося 6 выпадкаў падзеньня дрэваў у Гомельскай вобласьці і 23 у Менскай. Загінуў 1 чалавек — у вёсцы Паўлаўшчына Дзяржынскага раёну Менскай вобласьці дрэва ўпала на жанчыну 1971 году нараджэньня.
На Меншчыне і Гомельшчыне ад стыхіі пацярпелі 18 жылых дамоў, 16 сельскагаспадарчых, 2 культурніцкіх і 1 вытворчы. У Менску непагадзь спрычынілася да парушэньня працы 32 тралейбусных, 37 аўтобусных і 5 трамвайных маршрутаў.
У Гарадзішчы пад Менскам дождж размыў мост цераз раку Менку. Апошні раз такое тут адбылося 30 гадоў таму, у 1991-м.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Еўразвяз узгадніў сектаральныя санкцыі супраць рэжыму Лукашэнкі

maintext:
Источник материала: Белсат
Сектаральныя санкцыі могуць быць апублікаваныя ў афіцыйным часопісе ЕЗ заўтра ўвечары.
«Амбасадары ЕЗ толькі што далі зялёнае святло сектаральным санкцыям супраць Беларусі. Неўзабаве пачынаецца так званая «пісьмовая працэдура», якая павінна быць завершана заўтра, што азначае, што санкцыі могуць быць апублікаваныя ў афіцыйным часопісе ЕЗ заўтра позна ўвечары», – паведаміў у Twitter брусельскі журналіст RFE/RL Рыкард Юзьвяк.
EU ambassadors have just given green light to sectoral sanctions against #Belarus . A so-called "written procedure" starts soon and should be finished tomorrow meaning that the sanctions could be published in the EU official journal tomorrow late afternoon.


title: Дзьве новыя кнігі Альгерда Бахарэвіча выйшлі адразу ў электронным варыянце

maintext:
Источник материала: Свабода
Альгерд Бахарэвіч паведаміў аб выхадзе ў электронным фармаце адразу дзьвюх сваіх новых кніг: дзіцячай «Тэатар шчасьлівых дзяцей» і раману-прыпавесьці «Плошча Перамогі».
Абедзьве кнігі рэдагаваў супрацоўнік Свабоды Сяргей Шупа.
«Для мне гэта штосьці зусім новае — выступаць у ролі электроннага аўтара. Таму хвалююся — і спадзяюся, што рашэньне маё было правільнае», — напісаў у фэйсбуку Бахарэвіч.
Бахарэвіч з шкадаваньнем кажа пра публікацыю кніг адразу ў інтэрнэце. Ён хацеў бы, каб яны выйшлі традыцыйна на паперы «ў найлепшым выдавецтве» і «прадаваліся б у добрых кнігарнях», і спадзяецца, што так станецца «ў іншай Беларусі».
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: "У маратоне будзем бегчы да перамогі". Баскетбалістка Сныціна пра нацыянальныя каманды не для заўзятараў, пераезд у Вільню і Ціханоўскую

maintext:
Источник материала: Свабода
Кацярына расказала Свабодзе Premium пра тое, чым плянуе займацца ў Вільні, ацаніла стан беларускага спорту падчас рэпрэсій і падзялілася ўражаньнямі ад сустрэчы зь лідэркай Сьвятланай Ціханоўскай.
Сьцісла
— Пасьля завяршэньня сэзону па дарозе дадому я вырашыла заехаць у Вільню, бо тут у мяне родныя і сябры. Былі сумневы, ехаць ці ня ехаць дадому, але пасьля таго, як прыйшлі па Tut.by, мне сталі шмат людзей пісаць і раіць ня ехаць. І я задумалася, бо разумела, што, прыехаўшы ў Менск, не змагу шмат чаго рабіць, як цяпер. Не змагу даваць інтэрвію, бо прыйдуць, гэта дакладна. Не змагу ўдзельнічаць ні ў якіх акцыях, не змагу расказваць пра праблемы ў Беларусі, не змагу рабіць усё тое, што цяпер раблю і бачу ў гэтым нейкую місію, сваю частку ў агульнай барацьбе. Таму я прыняла рашэньне ня ехаць дадому, як бы гэта сумна ні гучала, застацца ў Вільні і рабіць усё, што я магу, менавіта адсюль.
— У Вільню вельмі шмат прыяжджае міжнародных рэпартэраў, я дала ўжо некалькі інтэрвію міжнародным СМІ. Тут знаходзяцца офісы «Маланкі», «Краіны для жыцьця». Вельмі шмат людзей хочуць узяць у мяне інтэрвію, я нікому не адмаўляю. Тут вельмі вялікая беларуская дыяспара, мы некалькі разоў перасякаліся на розных акцыях.
Калі арыштавалі Tut.by, хадзілі на акцыю да амбасады Беларусі, выходзілі да офіса ЭЗ патрабаваць санкцыяў. Фонд спартовай салідарнасьці запусьціў Маратон Свабоды, і я сабрала чалавек 40, зь якімі мы з задавальненьнем праехаліся па Вільні. На гэтым дабрачынным маратоне быў мінімальны ўзнос 10 эўра, і ўсе сабраныя грошы пайшлі на дапамогу сем’ям палітвязьняў і рэпрэсаваных спартоўцаў. Я расказваю сьвету, што адбываецца ў Беларусі са спартовага боку. Я падтрымліваю людзей, якія знаходзяцца ў Беларусі, а таксама беларусаў, якія прыехалі сюды і 24/7 «дзяўбуць» рэжым, кожны як можа. Гэта вельмі цяжка, калі ты ня дома. Я гэта добра адчула.
— Сэзон выдатны атрымаўся. Я думала, як такое можа быць — большую частку часу думкамі я была ў Беларусі, але цела добра гуляла ў баскетбол. Мы занялі трэцяе месца ў чэмпіянаце. Былі «цёмным конікам», і нечакана для ўсіх добра каманда згуляла. Я ў вельмі добрых стасунках з клюбам, вырашылі падпісаць кантракт яшчэ на адзін сэзон. Хочацца ўжо вышэй за трэцяе месца ўзьняцца. Мэты самыя высокія ў гэтага клюбу цяпер.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: У Эўразьвязе можа зьявіцца ўнівэрсытэт для рэпрэсаваных Лукашэнкам і Пуціным

maintext:
Источник материала: Свабода
Міжнародная група навукоўцаў і дзеячаў культуры, сярод якіх нобэлеўская ляўрэатка па літаратуры Вольга Такарчук, амэрыканскі гісторык Тымаці Снайдэр і эканаміст Сяргей Гурыеў, зьвярнулася з адкрытым лістом да Эўрапейскай камісіі і ўрадаў краінаў Эўропы.
Яны заклікаюць іх падтрымаць грамадзянскія супольнасьці Беларусі і Расеі, якія зазнаюць масавыя рэпрэсіі. Ініцыятары ліста просяць эўрапейскіх палітыкаў дапамагчы ў стварэньні Усходнеэўрапейскага ўнівэрсытэту на тэрыторыі краінаў-чальцоў ЭЗ для рэпрэсаваных студэнтаў і выкладчыкаў, вымушаных бегчы з Беларусі і Расеі.
DW паразмаўляла з адным з ініцыятараў праекту — нямецкім гісторыкам Усходняй Эўропы ў Цэнтры дасьледаваньняў сучаснай гісторыі ў Патсдаме Янам Клаасам Бэрэндсам.
— Як зьявілася ідэя стварэньня Усходнеэўрапейскага ўнівэрсытэту?
— Ідэя ўзьнікла яшчэ ў мінулым годзе на фоне пратэстаў у Беларусі. Праз пандэмію наш інстытут зэканоміў сродкі, прызначаныя для камандзіровак, і мы змаглі запрасіць да сябе калегаў зь Беларусі. Цяпер яны працуюць у нас у Цэнтры дасьледаваньняў сучаснай гісторыі Асацыяцыі Лейбніца ў Патсдаме. Акрамя таго зьявілася ініцыятыва Нямецкай асацыяцыі па дасьледаваньнях Усходняй Эўропы для студэнтаў з Беларусі. І на міжнародным узроўні былі розныя ініцыятывы — Аляксандра Эткінда і Гасана Гусэйнава з Расеі, якія абдумвалі падобны праект для рэпрэсаваных навукоўцаў з Расеі, паколькі іх расейскія калегі страцілі працу.
Таму гэта была калектыўная ідэя. У гісторыі ёсьць прыклады так званых унівэрсытэтаў у выгнаньні. Свабодны ўнівэрсытэт Бэрліну прымаў маладых студэнтаў з савецкай зоны акупацыі ў пасьляваенным Бэрліне, якія з 1948 году перабіраліся ў амэрыканскі сэктар. The New School of Social Research ў Нью-Ёрку, прымаў нямецкіх імігрантаў у 30-40-я гады.
Акрамя асабістай свабоды для навукоўцаў такім чынам вырашаюцца і сацыяльныя пытаньні. Тыя, хто зьбег з Беларусі і Расеі, ужо тут, у Эўропе, але ў Нямеччыне не створаныя ніякія структуры для іх прыёму. Ёсьць у Літве, у Польшчы, але амаль няма ў Заходняй Эўропе. Наша ідэя палягае ў тым, каб знайсьці эўрапейскае рашэньне для гэтай праблемы — і адначасова стварыць умовы для перасьледаваных навукоўцаў, каб яны далей маглі працаваць.
— Колькі студэнтаў і выкладчыкаў зараз зазнаюць перасьлед у Расеі і Беларусі?
— Цяжка сказаць. Бо частка зь іх ужо знаходзіцца ва Ўкраіне, у Літве, у Польшчы, а частка ў Бэрліне ці ў Франкфурце-на-Одэры. Няма канкрэтных лічбаў па Беларусі. Але гаворка ідзе пра сотні, тысячы чалавек. Мы таксама асьцерагаемся, што і колькасьць тых, хто зьяжджае з Расеі, будзе ўзрастаць, таму што там таксама пачаўся перасьледу ўдзельнікаў пратэстаў. Студэнтаў адлічваюць, выкладчыцкі склад звальняюць. Гэтыя людзі не павінны працаваць кур’ерамі, яны павінныя мець шанец працягнуць займацца навукай.
— Дзе зьявіцца Усходнеэўрапейскі ўнівэрсытэт? У Бэрліне ці ў іншым горадзе?
— Пакуль няма канкрэтных плянаў. Ён можа зьявіцца ў розных месцах, у тым ліку ў онлайн-фармаце. Напрыклад, ёсьць Турэцкі ўнівэрсытэт за мяжой, і ён працуе анлайн. Пра канкрэтныя пляны можна казаць толькі тады, калі палітыкі дадуць хоць бы мінімальны бюджэт. У адкрытым лісьце мы кажам, што гатовыя ўкласьціся ў гэты праект сваім часам. Мы — тыя людзі, якія падпісалі ліст — гатовыя праводзіць сэмінары, дапамагаць студэнтам. Але рашэньне падтрымаць праект і даць фінансаваньне павіннае быць прынятае эўрапейскімі палітыкамі.
Мае сэнс стварыць кампусы ўнівэрсытэту ў некалькіх гарадах, паколькі палітычныя мігранты знаходзяцца ў Літве, у Польшчы, у Нямеччыне. Але гэта не супярэчыць іншым ініцыятывам. Хутчэй, гэты праект абʼядноўвае іх усе пад адным дахам.
— Хто можа там вучыцца ці выкладаць? Ці ёсьць умовы, якія неабходна выканаць для паступленьня?
— Умовы адпавядаюць звычайным эўрапейскім стандартам, Балёнскай сыстэме адукацыі. Як у любым эўрапейскім унівэрсытэце, плянуецца самастойна вырашаць, на што патраціць выдзеленыя сродкі, каго наняць, якія факультэты стварыць. Студэнты з Беларусі ці Расеі змогуць навучацца на роднай мове або часткова на ангельскай. І для выкладчыкаў, якія не валодаюць замежнымі мовамі, будзе магчымасьць працягнуць працу на іх роднай мове. Ніхто не чакае, што чалавек, які 20 гадоў выкладаў паліталёгію ў Беларусі, павінен размаўляць па-нямецку.
— Якія вашы наступныя крокі? Вы шукаеце фінансавую падтрымку — ці людзей, якія падтрымаюць праект?
— Любы від падтрымкі для нас важны. Цяпер, у першую чаргу, гаворка ідзе аб прыцягненьні ўвагі з боку палітыкаў. Важна агучыць праблему і неабходнасьць яе рашэньня. Распавесьці пра людзей, якіх перасьледуюць.
Далей, важна данесьці, што гэта магчымасьць для эўрапейскай палітыкі стварыць soft-power праект. Магчыма, гэта месца, дзе будзе створаная новая эліта для эпохі пасьля Лукашэнкі і Пуціна, што ў інтарэсах эўрапейскай палітыкі. Мы ведаем, што дыктатуры не жывуць вечна, але мы не ведаем, калі гэта скончыцца. Гэта можа здарыцца заўтра, а можа доўжыцца яшчэ гадоў дзесяць. Але важна, што мы створым структуру, у рамках якой Эўропа зможа зрабіць свой унёсак у падтрымку свабоднай навукі, даць працу калегам-выкладчыкам, а студэнтам адукацыю, якую яны змогуць ужыць пасьля падзеньня дыктатуры. У ідэале яны змогуць вярнуцца на радзіму і ўжыць там веды, атрыманыя ў свабодным грамадзтве.
— Чаму вы прапануеце стварыць асобны, незалежны ўнівэрсытэт, а не прыняць студэнтаў і выкладчыкаў на базе ўжо існуючага?
— Вядома, можна прыцягнуць да праекту асобныя інстытуты, як Эўрапейскі гуманітарны ўнівэрсытэт у Вільні. Але нашая ідэя палягае ў тым, каб стварыць кампусы ў розных месцах. Напэўна, для такіх краінаў, як Літва, будзе складана рэалізаваць такі праект у адзіночку. Таму пажадана прыцягнуць як мага больш партнэраў і тады глядзець, што магчыма.
— Ці ёсьць ужо падтрымка з боку палітыкаў?
— Мы ўжо пагаварылі з многімі палітыкамі. Гэты працэс пачаўся літаральна два тыдні таму. Цяпер ідэя будзе абмяркоўвацца ў палітычных партыях, у камітэтах, у парлямэнце ў Брусэлі і ў бундэстагу. Ліст апублікаваны на чатырох мовах, у прыватнасьці, на нарвэскай і галяндзкай.
Мы спадзяемся стварыць ціск з розных бакоў. Чым больш будуць ведаць аб праекце, тым большая колькасьць тых, хто падтрымлівае яго. Акрамя таго, некаторыя краіны ўжо шмат зрабілі ў гэтым напрамку. У мінулым годзе Польшча выдзеліла сотні адукацыйных стыпэндыяў беларускім студэнтам.
Нам важна прыцягнуць такія краіны, як Нямеччына, якія валодаюць вялікімі рэсурсамі. Тут існуюць невялікія праграмы падтрымкі перасьледаваных навукоўцаў, напрыклад, Фонду Аляксандра Гумбальдта, але гэтага недастаткова для бягучай сытуацыі ў Расеі і Беларусі. Неабходная вялікая падтрымка на эўрапейскім узроўні. Я спадзяюся, што мы да гэтага прыйдзем. Пакуль мы ў пачатку шляху.


title: Не пусьцілі на пахаваньне бабулі, прыносяць "СБ". Як жыве ў турме журналіст Дзяніс Івашын

maintext:
Источник материала: Свабода
Журналіст Дзяніс Івашын з Горадні за кратамі 84 дні. Сядзіць у горадзенскай турме.
26 траўня ў яго памерла бабуля. Раісе Барысаўне было 95 гадоў. Родныя ёй не казалі, што ўнука пасадзілі, але яна здагадвалася. У апошнія дні яна заставалася ў сьвядомасьці. Гэта тая самая бабуля, па лекі для якой Дзяніс выйшаў у аптэку, калі яго затрымалі.
Сваякам сказалі, што Дзяніса, магчыма, прывязуць на пахаваньне. Аднак урэшце яму не паведамілі пра сьмерць і не дазволілі разьвітацца. Толькі пазьней родныя здолелі перадаць яму сумную навіну.
Настрой Івашына, па словах жонкі, раней быў бадзёры. Але цяпер вязень перажывае сьмерць бабулі і сумуе, што ня мог быць зь сям’ёй у гэты складаны час.
Нядаўна ў Дзяніса былі праблемы са здароўем, прасіў перадаць лекі. Цяпер адчувае сябе нармальна.
Газэту «Новы час», дзе працаваў Дзяніс, яму дагэтуль не перадаюць, хоць выпісалі яе з красавіка, даслалі квітанцыю ў турму, як належыць.
Час ад часу Івашыну прыносяць газэту «Советская Белоруссия», хоць сваякі яе не выпісвалі.
Апошнія лісты, якія прыйшлі сваякам ад Дзяніса, ён напісаў месяц таму — жонцы 28 красавіка і маці 29 красавіка. А абяцаў, што будзе пісаць сям’і раз на тыдзень. Таму родныя падазраюць, што лісты проста не даходзяць.
Самому Івашыну амаль за тры месяцы зьняволеньня перадалі 16–17 лістоў. Па падліках Вольгі, сябры адправілі ня менш за 50.
«Гэта толькі тое, пра што я ведаю. Дзе гэта ўсё?» — зьдзіўляецца яна.
На гэтым тыдні Івашыну змаглі перадаць перадачу, значыць, ён ня ў карцары.
«Як украінец напалову, Дзяніс вельмі любіць сала і просіць яго часта. З прысмакаў перадаём соўсы для смаку. Просіць зялёную гарбату, бо ня п’е чорнай гарбаты і кавы. Перадаём цыгарэты, хоць Дзяніс ня курыць, каб падзяліўся з сукамэрнікамі. Зеляніна, гародніна вельмі запатрабаваная ў турме, стараемся перадаваць гэтага больш», — расказвае Вольга пра тое, што кладуць у перадачы.
Сваякі хвалююцца, каб Івашына ў турме не пачалі катаваць. Падстава для трывогі — тое, што доўга няма лістоў.
«Мала лістоў. Хочацца ад яго самога пачуць, што зь ім усё добра», — тлумачыць жонка Вольга.
Родным вядома, што Дзяніса час ад часу выклікаюць на гутаркі і патрабуюць, каб ён прызнаў сябе вінаватым у нейкіх злачынствах. Ён сваёй віны ні ў чым не прызнае. Сьледчых дзеяньняў зь ім не вядуць. Ён па-ранейшаму сядзіць зь некалькімі «непалітычнымі» сукамэрнікамі.
Прыводзім фрагмэнт апошняга ліста, напісанага месяц таму, які жонка атрымала ад Дзяніса.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Макей запрасіў заходніх дыпляматаў на гутарку пра будучыню адносін іх краін зь Беларусьсю

maintext:
Источник материала: Свабода
Сустрэча не ананасавалася, але яе факт журналістам пацьвердзілі некалькі крыніц у дыпляматычных колах. Пры гэтым нагода для запрашэньня амбасадарам загадзя не паведамлялася.
Па выніках гутаркі амбасадар Італіі ў Беларусі Марыё Джорджа Стэфана Бальдзі распавёў @euroradio, што размова дыпляматаў з Уладзімерам Макеем прайшла ў «шчырай атмасфэры». Паводле ягоных слоў, міністар распавядаў пра палітычную сытуацыю ў Беларусі, а дыпляматы мелі магчымасьць задаць пытанні. Увогуле абмяркоўвалася будучыня адносінаў афіцыйнага Менска з Эўразьвязам.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: У Расеі заяўляюць, што каля Крыму абстралялі брытанскі эсмінец. У Лондане палічылі гэта вучэннямі

maintext:
Источник материала: Белсат
Вайсковыя ведамствы Вялікай Брытаніі ды Расеі разышліся ў ацэнках здарэння ў Чорным моры 23 чэрвеня.
У Міністэрстве абароны Расеі заявілі, што брытанскі эсмінец «Defender» у 11:52 перасек дзяржаўную мяжу Расеі і ўвайшоў у тэрытарыяльнае мора ў раёне мыса Фіялент на 3 кіламетры. Гэта мыс на ўкраінскім паўвостраве Крым, які з 2014 года акупаваны Расеяй.
У расейскім ведамстве адзначылі, што брытанскі эсмінец атрымаў папярэджанне аб ужыванні зброі ў выпадку парушэння дзяржаўнай мяжы Расеі, але не адрэагаваў на яго. Тады памежны вартавы карабель выканаў папераджальны стрэл, а самалёт Су-24М выканаў папераджальнае бомбакіданне паводле курсу руху брытанскага карабля, піша ТАСС .
У 12:23 эсмінец пакінуў межы тэрытарыяльнага мора РФ, заявілі ў Міністэрстве абароны Расеі.
Між тым у Мінабароны Вялікай Брытаніі заявілі, што папераджальных стрэлаў па эсмінцы «Defender» не было. Там адзначылі, што карабель ВМС Вялікай Брытаніі здзяйсняў мірны праход праз тэрытарыяльныя вады Украіны ў адпаведнасці з міжнародным правам.
Не прызнаюць там і бомбакідання на шляху руху эсмінца.
No warning shots have been fired at HMS Defender.
The Royal Navy ship is conducting innocent passage through Ukrainian territorial waters in accordance with international law.


title: Горадзенскую журналістку, якую затрымалі 1 чэрвеня, пакаралі штрафам

maintext:
Источник материала: Свабода
Яе пакаралі штрафам у 25 базавых велічынь (725 рублёў), паведаміў галоўны рэдактар сайту Аляксей Шота. На яе і Аляксея Шоту завялі адміністрацыйную справу па арт. 19.11 КаАП «Распаўсюд, выраб, захоўваньне, перавозка інфармацыйнай прадукцыі, якая зьмяшчае заклікі да экстрэмісцкай дзейнасьці ці прапагандуе такую дзейнасьць». Справа за публікацыю на сайце аднаго з Telegram-каналаў, прызнаных экстрэмісцкім.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: "Лета спазьняецца, чакае нашага вяртаньня". Што адбываецца са зьняволенымі журналістамі

maintext:
Источник материала: Свабода
Сваякі і сябры затрыманых журналістаў расказваюць, што тыя пішуць зь вязьніц, які ў іх настрой і на што спадзяюцца.
Журналістка парталу Tut.by Алена Талкачова, як і яе затрыманыя калегі, з 18 траўня знаходзіцца ў менскім СІЗА на Валадарскага. Апошнімі днямі вясны стала вядома, што Алену Талкачову падазраюць у памаганьні ва ўхіленьні ад падаткаў у асабліва вялікім памеры. Сяброўка Талкачовай Аляксандра Багуслаўская, якая лістуецца з Аленай, пасьля гэтай навіны зрабіла выснову, што сама меней на два месяцы тая застанецца на «Валадарцы». Аляксандра носіць у СІЗА перадачы для Алены, даглядае ейнага сабаку Тоні, які застаўся адзін дома, выконвае іншыя просьбы, якія Алена прысылае ў лістах. Такіх пасланьняў ад яе было ўжо два. Кранальны кавалак зь першага ліста сяброўкі, зь яе ўражаньнямі ад убачанага падчас першай прагулкі, Аляксандра зьмясьціла ў сваім фэйсбуку.
«Бачыла сёньня неба ў клетку — галоўнае ўражаньне ад першага дня. Яно прыгожае, калі не зьвяртаць увагу на краты. Падчас прагулкі, як у залі, паскакала і папрысядала, а таксама ад лаўкі трыцэпс патрэніравала», — расказала пра сябе Алена.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: "Звярыная апавяданні" у НАДТ імя Якуба Коласа. Разважанні дылетанта

maintext:
«Я заўсёды ладзіў з жывёламі лепей чым з людзьмі…Кожны хто лічыць, што сабака ці котка цалкам пазбаўлены розуму і пачуццяў, па майму разуменню, вельмі памыляюцца. І непаразуменне гэта вызвана жудаснай пустэчай іх уласнага жыцця, а магчыма, гэты чалавек не звяртае ніякай увага на навакольны свет». Дон Нігра.
27 мая ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа адбылася прэм’ера «Звярыных апавяданняў» рэжысёра- сцэнографа Аляксея Шаўлова.
Знакамітага драматурга, аўтара прыкладна 400 п’ес, тэатралы цэняць яго за нетрывіяльны падыход да сур’ёзных тэм, гратэскную псіхалагічнасць і арыгінальнасць сюжэта. Сам аўтар адзначае, што яго спектаклі больш за ўсе любяць «эксперыментальныя» пляцоўкі. Шырока вядомы на захадзе, на рускамоўным тэатральным прасторы, Дон Нігра з’явіўся не так даўно. У сваім інтэрв’ю «Піцербургскаму тэатралу» у 2019 годдзе, ен распавёў, што захапляецца рускай літаратурай:
«Руская літаратура — мае захапленне, нават азарт, у спалучэнні са змрочнай жыццесцвярджальнасцю і яшчэ болей змрочным гумарам».
Рускамоўная сцэна ўпершыню ўбачыла пастаноўкі аўтара толькі ў 2015 годзе, дзякуючы «асабістаму» (па словах Нігра) перакладчыку Віктару Вэберу.
«Звериные истории» дэбютавалі на беларускай пляцоўцы ў мінулагоднім лютым. Гэта быў творчы праект тэатра- колы «Вобраз» — філіяла маскоўскага тэатра Сяргея Базарова (рэжысёра Алана Айвори) і ансамбля салістаў «Класік-Авангард»
У Віцебску ў першыню на нацыянальнай сцэне пастаноўка стала беларускамоўнай: у перакладзе Алеся Замкоўскага, амерыканскія «Звярыныя апавяданні» заігралі новымі адценнямі.
Своеасаблівы гумар, трагікамічныя разважанні, драматычны кантэкст і падчас шок ад пазнавання жывёліны ў сабе — гэта п’еса «Звярыныя апавяданні».
Здаецца задумкай рэжысёра было старыць трагікамічны аксюмаран, дзе з аднаго боку людзі — частка жывёльнага свету, а з іншага — моцны сумнеў: «А ці прымальна ўсё гэта для Homo sapiens?».
Самыя яркія фрагменты пастаноўкі і акцёры
Недалёкія індычкі ў чаканні кукурузных катахоў.
«Жыць каб есці, ці есці каб жыць?!» Індычкі маюць адна любоў і адно жаданне — «пажраць». Іх жыццё, як шлях у змрок, праходзіць спакойна без эксцэсаў і катастроф. Добра гэта ці не? А навошта індычкам такое пытанне? І вось у статку з’яўляецца «белая індычка» Пэні. Яна мае мару. Дурную: ігра на саксафоне! Індык не можа іграць на саксафоне. У яго няма вуснаі пальцаў. Але ж Пэні не згодна. У яе ёсць ЖАДАННЕ!!! Індычкі здзіўлены і зацікаўлены. Кукуруза і нават вафлі адыходзяць на другі план, але ж большасць вырашае — гэта небяспечнае глупства, ды і «катахі такія смачныя». А гэта дурная хай ідзе куды ёй трэба. Пэні сышла, а дурная яна ці гераіня вырашайце самі. Акцеры: Тадэвуш Кокштыс, Арцём Герак, Юлія Крашэўская.
Мыш
«Я ведаю, што мне нельга!». Чалавек жыве сярод павуціння недазволенага. А ўсё, што нельга вельмі пажаданае. Яно прывабліва зазывае, абяцае незямныя адчуванні. Што пераважна — розум ці імгненне? Жыць доўга ці паспытаць салодкі забаронены плод і згінуць? Колькі разоў кожны з нас вырашаў гэту дылему? А яшчэ ёсць шанец, што жаданне ператворыцца ў дакучлівыя думкі, якія не даюць спакою. А можа можна трохі дакрануцца, збоку прайсці, хоць падыхаць водарам?» І вось, незаўважана мыш Юліі Крашэўскай ідзе за бясплатным сырам у пастку і гіне. Актрыса пераканаўча абрысавала летуценны палахлівы жаночы вобраз, які павераным шарам лопае ад сутыкнення з жорсткасцю жыцця.
Рэжысёрскае рашэнне падаць смерць паветраным шарыкам з серабрыстымі блёсткамі ўражвае!
Кароль Бабуінаў
«Я ўпэўнены што Бог мяне адзначыў, бо я самы лепшы на зямлі». Бабуінавы кароль — спалучэнне караля Лір і звар’яцеўшага Юлія Цэзара! Народны артыст Тадэвуш Кокштыс геніяльна стварыў гэты вобраз. Упэўненасць у сваёй выключнасці і самалюбаванне ці не робіць гэта чалавека пацешным блазнем? Колькі такіх выпадкова падкінутых на грамадскія палітычныя вяршыні дастойны месца ў вар’яцкім доме?
Крачкадзюб
«Канфлікт знешняга выяўлення і глыбіннай сутнасці асобы». Бальзакаўскі Квазімода — неадпаведнасць знешняга выгляду і душэўнай прыгажосці. Гэта другі тонкі вобраз спадара Тадэвуша Коштыса. Здаецца акцёр уклаў у выкананне ролі і свае асабістыя думкі і адчуванні.
Пара папугаяў у адной клетцы
«Што маем не беражом. Згубім — гаруем». Ізноў праекцыя на людзей. Практычна сямейныя зносіны, дзе асабісты комплекс непаўнацэннасці вымяшчаецца на блізкіх. Папугай паміма волі паўтарае бязглуздзіцу і зганяе злосць на жонцы. Яму здаецца, што ён жадае ёй смерці. Калі жаданне збывацца, то і яго жыццё становіцца бессэнсоўным. Ролі выканалі Арцём Герак і Юлія Крашэўская.
Лемінгі
Навошта бяжым? Дык усе ж бягуць, значыць так патрэбна! Каму патрэбна — няма адказу. Гонка за выдуманым шчасцем, фінішам якой становіцца бездань. Арцем Герак і Антон Бараноўскі данеслі думкі гледачам.
Каровы на бойні
«Можа яно так і трэба» .Для каровы галоўная бяспека-непакой! Ня трэба бянтэжыцца — ўсё будзе добра. Заўседы ўсё было добра. Галоўнае, каб чарга рухалася. А што чарга на бойню — не важна!
У фінішнай10 міні п’есе занятыя ўсе акцёры пастаноўкі.( Аляксей Шаўлоў паставіў 10 з 11 міні-п’ес драматурга)
Каровы: Тадэвуш Кокштыс, Юлія Крашэўская, Арцем Герак.
Мяснікі: Антон Бараноўскі, Герман Дымарэцкі. У якасці рэквізіту для ўсіх гісторый выбраны дзве блакітныя бочкі. Яны і п’едэстал, і клетка, і прыступкі, і бойня.
Дон Нігра — праціўнік маскарадных строяў акцёраў .Ідэя п’есы — чалавек-жывёла павінна ажыццяўляцца майстэрствам выканаўцы. А ці ўдалося рэжысёру аб’яднаць 10 частак у адну жывую і разважліваю гісторыю ўсё такі пра людзей, хоць і названых каровамі, бабуінамі, і крачкадзюбамі: сумную, але ж з усмешкай на вуснах? У кожнага ёсць магчымасць прыйсці і вырашыць самастойна.
На мой дылетанцкі погляд: не хапіла акцэнтавання светам, спецэфектамі і гукам.
Гледачы, а малы зал быў поўны, як звычайна, апладзіравалі стоячы. Алякесей Шаўлоў, як заведзена на прэм’ерах у Віцебску, на сцэну, каб выказаць падзяку і развітацца з гледачамі, не выходзіў. Мабыць у Расіі, адкуль ён прыехаў, так не прынята.
За фотаздымкі шчыра ўдзячна тэатру Якуба Коласа і Вользе Завядзеявай.


title: Наступны крок Віцебскага "ФотаКрока"

maintext:
Цікавае мерапрыемства адбылося ў дворыку Віцебскага абласнога краязнаўчага музея 16 чэрвеня.
Віцебскі клуб фатографаў-аматараў «ФотаКрок» ў дадатак к афіцыйнаму статусу атрымаў імя знакамітага віцебскага фатографа Сігізмунда Юркоўскага.
Болей за пяць гадоў нефармальнае згуртаванне зацікаўленых фотасправай людзей мела ўмоўнае дачыненне да некамерцыйнага фонда фатаграфіі «ФотаКрок» Васіля Пруднікава. Пляцоўкай для сустрэчы было памяшканне Фонда ў Арт-прасторы ВЦСМ на Талстога 7а.
Там Фонд збіраўся зрабіць музей фатаграфіі імя Сігізмунда Юркоўскага і нават атрымаў замежны грант, але далей закупкі абсталявання і касметычнага рамонту справа не пайшла.
З клубам так сама было не ўсе ладна. Афіцыйнай рэгістрацыі суполка не мела. Некалькі гадоў гэта быў проста аматарскі гурток для дарослых.
З лютага 2021 года, у асноўным дзякуючы настойлівасці Таццяны Лабацкай, суполка атрымала афіцыйны статус. Заснавальнікамі клуба «ФотаКрок» сталі Віцебскі краязнаўчы музей і прадпрыемства Таццяны.
Першым «фота крокам» Клуба на новым месцы стала экспазіцыя «Сведкі эпохі», прысвечаная Сігізмунду Юркоўскаму і гісторыі пачатку мінулага стагоддзя.
У складзе экспазіцыіі прадстаўляліся тагачасныя здымкі, прыстасаванні і розныя фотапрылады. Амаль месяц доўжылася акцыя ад клуба — рэтра партрэт кожнаму наведвальніку аўтарства Генадзя Дубініна ці Таццяны Лабацкай.
Павіншаваць удзельнікаў суполкі з ганаровым імем прыйшлі фатографы, сябры клуба і афіцыйныя асобы Музея.
Вядомы віцебскі дызайнер Аляксандр Вышка стаў ганаровым удзельнікам клуба «ФотаКрок».
«Я ў фотамастацтве не выпадковы чалавек. Фатаграфічная справа — частка маёй адукацыі.Цікава і прыемна ўдзельнічаць у пасяджэннях фатографаў. Як мастак і дызайнер я вучу іх, а яны раскрываюць сакрэты сваёй справы. Наш горад мае дастойную фотаспадчыну. Яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя, калі фатаграфія была дзівам у Віцебску працавалі тры фота студыі. У 1903 годзе адбыўся першы фотафестываль!!! У ім прынялі ўдзел каля 10 фатографаў. Прозвішчы — Мешчанінава, Астроўскага, Брааца, Гершэвіча, Макоўскага прысутнічаюць на большасці фотаздымкаў Расійскай імперыі пачатку ХХ стагоддзя.Гэтыя здымкі зараз маюць вагу золата на розных інтэрнэт аўкцыёнах. А дзякуючы Сігізмунду Юркоўскаму і яго маментальнаму затвору фатаграфія стала даступнай і з’явіўся сучасны фотаапарат. Яркімі зоркамі ХХ стагоддзя сталі нашы знакамітыя фатографы — Аляксандр Глебаў, Уладзімір Базан, Ігар Лейкін. (Апошнія — заснавальнікі Віцебскага Кур’ера) Лічу, што сучасны «ФотаКрок» — гэта новая сучасная вяха у развіцці фатаграфічнага узроўня роднага Віцебска»
Вышка распрацаваў для клуба асабісты лагатып.
Дарэктар Краязнаўчага музея Таццяна Старынская ў сваім віншванні адзначыла, што з’яўленне фотаклуба ў старадаўняй Ратушы не выпадковая з’ява. Фатографы на працягу апошняга часу адлюстроўваюць многія гарадскія і раённыя мерапрыемствы. Тэатральныя, музычныя, гістарычныя падзеі і розныя святы не застаюцца без фота ад Клуба. Яны ствараюць своеасаблівую фотахроніку горада.
Сёння актыўна ўдзельнічаюць у працы фотаклуба болей за 15 фатографаў. Сярод іх вядомыя прафесіяналы — Таццяна Лабацкая і Вячаслаў Пабядзінскі.
Актыўныя ўдзельнікі: Генадзь Дубінін, Вольга Буракова, Ірына Дзянісава, Валерый Нестераў, Павал Максімаў, Іван Рэут і іншыя.
У складзе згуртавання вядомы айцішнік Уладзімір Залозны. Ён зрабіў значны ўнесак ў стварэнне як Фонда «ФотаКрок», так і Фотаклуба з аднаіменнай назвай.
Зараз суполка атрымала новае жыццё. Кожную суботу ў 15 гадзін «ФотаКрок імя Сігізмунда Юркоўскага» збіраецца на заняткі і ладзіць выязныя фотасесіі.
Апошняя ініцыятыва клуба — адлюстраванне культурных падзей невялікіх гарадоў Віцебскай вобласці.
Фотаклуб запрашае да супрацоўніцтва, як прафесійных фатографаў, так і аматараў: «людзей улюбёных у фатаграфію» (Гэта лозунг суполкі ў FB).
Дзверы Ратушы адчынены для ўсіх. Большасць фатографаў згуртавання адзначылі, што «ФотаКрок» — гэта месца творчасці, сяброўскіх зносін і прыемнага баўлення часу.
А калі вам патрэбны любыя паслугі фатографа, то вам сюды!
Суполка гарантуе якасць.


description: S 500 sale dello 0,15%

title: Borsa: Wall Street apre positiva, Dj +0,04%, Nasdaq +0,42%


description: Ігар Тарабеш, ваенны камісар Мінскай вобласці, уручыў случчаніну Вячаславу Бобіку ордэн Чырвонай Зоркі, якога быў удастоены яго дзядзька па мацярынскай Ігар Тарабеш, ваенны камісар Мінскай вобласці, уручыў случчаніну Вячаславу Бобіку ордэн Чырвонай Зоркі, якога быў удастоены яго дзядзька па мацярынскай лініі - Васілій Бобік. Ордэн знайшлі ў Жытомірскай вобласці Украіны.

title: Случчаніну ўручылі ордэн Чырвонай Зоркі. Калісьці ім быў удастоены яго дзядзька, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны

maintext:
Ігар Тарабеш, ваенны камісар Мінскай вобласці, уручыў случчаніну Вячаславу Бобіку ордэн Чырвонай Зоркі, якога быў удастоены яго дзядзька па мацярынскай лініі Васілій Бобік. Ордэн знайшлі ў Жытомірскай вобласці Украіны, піша «Слуцкі край».
Вячаслаў Бобік распавёў, что браты яго бацькоў удзельнічалі ў Вялікай Айчыннай вайне, прымалі ўдзел і ў вызваленні іншых краін ад нямецкіх акупантаў. Былі ў шэрагу тых герояў, якія вызвалялі заходнюю Украіну, годна праявілі сябе падчас Фінскай і Японскай войнаў.
Реклама
Вячаславу хочацца «намаляваць» генетычнае дрэва, перадаць яго нашчадкам, каб памяталі… Яму пашчасціла знайсці інфармацыю ажно пра сваіх прапрадзедаў. Адзін з іх, як высветлілася, быў камандзірам палка ў Руска-Персідскай вайне. Разам з дачкою Любаю ён займаўся пошукам інфармацыі, рабілі запыты ў Міністэрства абароны.
На пытанне, што ён ведае пра свайго дзядзьку, ордэн якога вярнуўся ў сям’ю праз столькі гадоў, Вячаслаў Фёдаравіч расказаў: «Ведаю, што нарадзіўся ён у вёсцы Малачарнігаўка Обручскага раёна Жытомірскай вобласці ў мнагадзетнай сям'і. Прызваўся ў армію, служыў у марской пяхоце ў Прыбалтыцы, там жа і сустрэў вайну, у 1941-м атрымаў ордэн за выратаванне раненых, бо быў старшым санінструктарам. Выратаваў каля 40 чалавек. З улікам ордэна, які ўручылі сёння, мой дзядзька Васілій Бобік быў удастоены трох ордэнаў Вялікай Айчыннай вайны, узнагароджаны медалямі „За абарону Савецкага Запаляр’я“, „За перамогу над Германіяй“ і „За перамогу над Японіяй“. Усе тры ордэны ён атрымаў за выратаванне раненых. Пасля вайны працаваў конюхам, жыў ва Украіне».
Атрымаць ордэн случчанін Вячаслаў Бобік прыйшоў не адзін, а з пяцігадовай унучкай Дар’яй. Па словах мужчыны, гэта вельмі важна, каб падрастаючае пакаленне ведала і ганарылася сваімі дзядамі, прадзедамі, нашымі героямі.


description: Жыхар Любані Сяргей Квіткевіч – паэт па прызванні. Ён ужо выдаў некалькі кніжак са сваімі вершамі. У «Кур’ер» даслаў новыя вершы, якія склаў, убачыўшы Жыхар Любані Сяргей Квіткевіч – паэт па прызванні. Ён ужо выдаў некалькі кніжак са сваімі вершамі. У «Кур’ер» даслаў новыя вершы, якія склаў, убачыўшы нешта прыгожае, цікавае, нестандартнае.

title: і склаўся верш". Жыхар Любані даслаў у "Кур’ер" вершы з фотаздымкамі "з месца падзеі" • Слуцк • Газета "Інфа-Кур’ер"

maintext:
Жыхар Любані Сяргей Квіткевіч — паэт па прызванні. Ён ужо выдаў некалькі кніжак са сваімі вершамі. У «Кур'ер» даслаў новыя вершы, якія склаў, убачыўшы нешта прыгожае, цікавае, нестандартнае. Кожны свой верш ён суправадзіў фотаздымкам «з месца падзеі».
Пра што часцей гавораць маці?
Пра поспехі свайго дзіцяці,
Пра нават дробныя навінкі
З жыцця няўрымслівай крывінкі.
І кожны раз у доказ — фота.
Якая слаўная работа:
Здымаць у будні ці ў свята
Сваіх дзяцей заўжды заўзята!
Реклама
Архіў сямейны ўпарта поўніць,
Каб што было пазней успомніць:
Як той маленькі недарэка
Ператвараўся ў чалавека…
Хто б сказаў, куды паедзе
Сёння гэта велаледзі?
Хто б з сяброў маіх дапетрыў,
Дзе лічыць ёй кіламетры?
Як знайсці намёк хоць кволы,
Дзе сляды пакінуць колы,
На якім краі Сусвету
Мне спаткаць дзяўчыну гэту?
Я адкрыты пераменам:
Можа, стаў бы веламэнам.
Ах, якая будзе слодыч —
Калясіць заўсёды побач!..
І вось — перапынак. Усе — у буфеце.
Тут гандаль актыўны ўжо на мазі.
Гранітам навукі ніколі на свеце
Не будзеш ты сыты, хоць вечна грызі!
Ці пойдзе навука любая на розум,
Калі ў жываце ашалела бурчыць?!
Ах, дайце нам ежы хоць дробную дозу,
Каб думацель зноў у работу ўключыць!
І лічыць заўзята капейкі гандлярка,
Дзяўбе калькулятар — аж пот па спіне!
І харчу запасы змяншаюцца шпарка.
Хутчэй: перапынак праз хвілю міне!..
Вядуць тут сходні да вады.
Па ёй плывуць аблокі.
Без смутку топяцца гады
У ямінах глыбокіх.
Іх там, на дне, ужо з мільён —
Хто лік дакладны чыніць?
Малітва наша ці праклён
Бег часу не супыніць.
Вядуць тут сходні да вады,
На край азёрнай казкі,
Дзе вадзянік немалады
Паміж карчоў грувасткіх,
Дзе ноччу водзяць карагод
Каварныя русалкі,
Дзе прылятаюць для прыгод
Вядзьмаркі і гадалкі.
Вядуць тут сходні да вады…
Цяпер у дзяўчат перапынак.
Ёсць хвіля крыху адпачыць:
Схадзіць нетаропка на рынак
Ці лясы гуртом патачыць.
Настрой у кабет адмысловы:
Сядзі ды бяспечна балтай.
А тэм для харошай размовы
Мільён. Нават болей, бадай!
І хатнія справы, і дзеткі,
І смешных здарэнняў паток,
І выбрыкі злоснай суседкі,
І моды чарговы віток…
Цяплом майскі поўдзень багаты.
Пасёлак звычайны. Абед.
Гамоняць на лаўцы дзяўчаты.
На іх і трымаецца свет!
У горадзе ўнукі засмучана тужаць:
— Хутчэй бы ўжо ў школе вучобу адужаць,
Хутчэй бы ўжо тлумныя будні мінулі,
Ды ў вёску падацца да любай бабулі.
Яна нас чакае ад ранку да ночы,
Яна праглядзела ў чаканні ўсе вочы,
Яна нам рыхтуе мільён пацалункаў,
Яна назапасіла мноства ласункаў.
Бабулін характар ласкавы бясконца,
Ён гэткі лагодны, бы летняе сонца.
Яна нам дазволіць дурыцца ў волю:
То боўтацца ў лужах, то гойсаць па полі,
То лазіць на дрэвы, то віснуць на плоце,
То чаплю глядзець на далёкім балоце.
А вечарам познім, як спаць мы паляжам,
Бабуля дзівосныя казкі раскажа…


description: Ветэран вайны і ветэран працы Міхаіл Янковіч успамінае пра часы вайны. На момант запісу яму 88 гадоў. Міхаіл Янковіч з вёскі Падліпцы выдатна ведаў Ветэран вайны і ветэран працы Міхаіл Янковіч успамінае пра часы вайны. На момант запісу яму 88 гадоў.

title: Случчанін Міхаіл Янковіч успамінае пра тое, як браў у палон фашыстаў і ваяваў пасля вайны. Рэтравідэа

maintext:
Ветэран вайны і ветэран працы Міхаіл Янковіч успамінае пра часы вайны. На момант запісу яму 88 гадоў.
Міхаіл Янковіч з вёскі Падліпцы выдатна ведаў нямецкую мову, а таму, калі бываў у Слуцку, падслухоўваў размовы фашыстаў, якія не падазравалі, што ён іх разумее. І ўсю інфармацыю перадаваў партызанам. Так удавалася даведвацца, у якія вёскі планавалі прыйсці акупанты, і загадзя выратоўваць людзей.
Реклама
Пасля вызвалення Міхаіл адправіўся на фронт. Сам узяў у палон шэсць нямецкіх салдат, за што атрымаў ордэн Чырвонай Зоркі. Штурм, лёгкае, а потым цяжкае раненне. Зноў штурм. Перамогу случчанін сустрэў у Празе. Але ж для яго вайна не скончылася. Ён быў выдатным стралком, і яго ўзялі ў контрразведку для ўдзелу ў аперацыях супраць бандэраўцаў на тэрыторіі Гродненскай вобласці, а таксама Прыбалтыкі.
Пасля Міхаіл Янковіч аддаў 40 гадоў працы педагога.
Відэа: Фёдар Корзун, мантаж: Алесь Дастанка


description: Архіўны запіс 2010 года. Фрагменты фільма, які рабілі супрацоўнікі і вучні Сяражскай школы Слуцкага раёна. На запісу аператара Фёдара Корзуна ветэран Іван Архіўны запіс 2010 года. Фрагменты фільма, які рабілі супрацоўнікі і вучні Сяражскай школы Слуцкага раёна.

title: Ветэран Іван Янучок распавёў пра акупацыю, фронт, раненне... Запіс 2010 года • Слуцк • Газета "Інфа-Кур’ер"

maintext:
Архіўны запіс 2010 года. Фрагменты фільма, які рабілі супрацоўнікі і вучні Сяражскай школы Слуцкага раёна.
На запісу аператара Фёдара Корзуна ветэран Іван Янучок распавёў пра першы дзень вайны, пра акупацыю, сувязі с партызанамі, як адзін чалавек выратаваў ад знішчэння цэлую вёску. Пасля вызвалення Беларусі Іван Янучок папаў на фронт. Ваяваў, побач з ім — яго аднавяскоўцы і жыхары іншых вёсах Слуцкага раёна. Яны папалі ў «мясарубку». Многія загінулі, Іван Янучок быў паранены прама ў твар. Але цудам застаўся жывы.
Реклама
Перамогу са сваім палком сустрэў ва Усходняй Прусіі. Распавёў пра радасць ад гэтай навіны, але і чаму ад гэтага было і вельмі сумна.
Пасля вайны 40 гадоў Іван Янучок аддаў педагагічнай справе. Выкладаў беларускую мову. Усё жыццё размаўляў выключна на ёй.
Відэа: Фёдар Корзун, мантаж: Алесь Дастанка


description: Прадстаўніца ініцыятывы «Умовы для мовы» Аліна Нагорная паведаміла «Кур'еру», што на этыкетках хлеба Слуцкага хлебазавода цяпер інфармацыя змешчана на беларускай мове.

title: Слуцкі хлеб цяпер - з беларускай мовай. Чаму гэта важна

maintext:
Юрысты Аліна Нагорная і Ігар Случак паведамілі «Кур'еру», што на этыкетках хлеба Слуцкага хлебазавода цяпер інфармацыя змешчана на беларускай мове.
Раней, у сакавіку гэтага года, Ігар Случак даслаў зварот на завод з просьбай, каб слуцкі хлеб маркіраваўся па-беларуску. З прадпрыемства прыйшоў афіцыйны адказ, у якім ёсць такія словы: «Мы з павагай ставімся да права грамадзян нашай рэспублікі карыстацца іх нацыянальнай мовай. У дадзены момант інфармацыя аб тавары на беларускай мове змешчана на такой прадукцыі ААТ „Слуцкі хлебазавод“, як сухары-грэнкі „Ringas“. У хуткім часе ўпакоўка некаторых відаў хлеба, батона і тартоў таксама будзе дапоўнена інфармацыяй на беларускай мове». Аліна Нагорная пракаментавала, чаму важна ў цяперашні час не забываць пра беларускую мову: «Шмат хто скажа: «Не да мовы зараз». Але мова — гэта культура. Беларуская мова дзяржаўная. Калі мы хочам, каб у нашай краіне было «да законаў», трэба абараняць свае правы. А права на мову для народа — адно з самых важных. Увогуле, сам факт таго, што ў Беларусі могуць дыскрымінаваць за беларускую мову — страшны.
Реклама
Мова — гэта незалежнасць. Дзе беларуская мова — там Беларусь. Варта спрабаваць размаўляць па-беларуску, чытаць па-беларуску, пісаць звароты за беларускую мову, запісваць дзяцей у беларускамоўныя класы і групы". Тым, хто таксама хоча паспрыяць беларусізацыі, Аліна і Ігар прапануюць скарыстацца ботам, у якім ёсць прыклады зваротаў і іншая карысная інфармацыя.


description: ЗАГСы збіраюць статыстыку па імёнах нованароджаных беларусаў — самых папулярных і не вельмі. І, падаецца, выключна беларускіх сярод іх небагата. Але ці ЗАГСы збіраюць статыстыку па імёнах нованароджаных беларусаў — самых папулярных і не вельмі. І, падаецца, выключна беларускіх сярод іх небагата. Але ці так гэта на самай справе, як і дзе шукаць беларускія адпаведнікі імёнаў для дзяцей?

title: У папулярных імёнаў ёсць беларускія формы. Варта толькі добра пашукаць

maintext:
ЗАГСы збіраюць статыстыку па імёнах нованароджаных беларусаў — самых папулярных і не вельмі. І, падаецца, выключна беларускіх сярод іх небагата. Але ці так гэта на самай справе, як і дзе шукаць беларускія адпаведнікі імёнаў для дзяцей?
Сапраўды, цяпер часцей, але мала хто называе сына Вітаўтам ці Ізяславам, а дачку — Рагнедай альбо Барыславай. Тры самыя папулярныя імёны ў нованароджаных хлопчыкаў у 2020-м — Міхаіл, Максім і Марк. Самыя папулярныя імёны для нованароджаных дзяўчынак у 2020-м — Сафія, Аліса і Марыя.
Реклама
У перыяд з 2000 да 2020 года хлопчыкаў часцей за ўсё называлі Максім, Арцём і Мікіта, а дзяўчынак — Анастасія, Дар’я, Марыя.
Падавалася б, нічога беларускага? Але гэта толькі падаецца.
Ёсць дапаможнік для маладых бацькоў «Беларускія імёны», складзены Сымонам Борысам. У ім на самыя папулярныя імёны, якія даюць сваім дзецям беларусы, знойдзецца свой адпаведнік.
Марык, Мікіта, Арцім
Напрыклад, найпапулярнейшае імя Марк, якое, падавалася б, не мае нічога агульнага з Беларуссю, мае беларускі адпаведнік — Марык.
Паходжанне імені Марк даволі разнастайнае. Найперш вылучаюць стараанглійскую мову: «адзначаны зверху», ад стараанглійскага — «адзнака, знак; мяжа». Таксама гэта ўтварэнне ад лацінскага імені Маркус — «малаточак» (marculus).
Як бачым, найпапулярнейшае імя мае не вельмі рамантычнае азначэнне. А вось беларускае «Марык» можна параўнаць з беларускім жа «Марыйка» — найперш ад слова «мара». То бок у нас «Марык» можа азначаць «доўгачаканы сын».
Міхаіл у беларускай транскрыпцыі будзе Міхась ці Міхей. Два апошнія, паводле тлумачэнняў мовазнаўцаў, маюць аднолькавае значэнне. Гэта якраз беларускі і ўкраінскі (усходнеславянскі) варыянты імені Міхаіл. Цікава, што ў Міхаіла ў праваслаўным календары імянінаў — 22 штукі на год!
Яшчэ адно папулярнае імя — Максім. У слоўніку Борыса яно засталося без зменаў, як чыста беларускае імя. І не дзіва: першае са значэнняў гэтага імені — усходнеславянскае «найбольшы, найвялікшы, максімальны; самы-самы». Яшчэ адно тлумачэнне імені — ад англійскага «прынцып, максіма», то бок «прынцыповы».
Таксама вельмі папулярнае імя ў старажытнасці: праваслаўныя імяніны Максіма налічваюць 18 дзён у годзе.
Папулярнае за два дзесяцігоддзі імя Арцём мае беларускі адпаведнік у выглядзе Арцім. Гэта ўсходнеславянскае найпапулярнейшае імя, утворанае ад старажытнагрэцкага «бездакорнае здароўе».
Імя Никита па-беларуску гучыць мякчэй. Мікіта — усходнеславянская форма грэцкага імені — «які забяспечвае перамогу», або ад іншага, таксама старажытнагрэцкага — «начны». Цікава, што, па-сяброўску называючы Мікіту «Нікітосам», шмат хто, сам таго не ведаючы, якраз набліжаецца да сапраўднага, старажытнага гучання гэтага імені.
У чым адрозненне Мікіты ад Нікіты? Справа ў тым, што «Нікіта» — гэта ўтварэнне ад імені багіні перамогі Нікі. За мяжой Нікіта — гэта чыста жаночае імя, якое стала выключна мужчынскім толькі ў славянскіх краінах. А вось Мікіту з жанчынай ужо не пераблытаеш.
Алаіза, Дануся, Зося
Ці ёсць беларускі адпаведнік у імені Аліса? Так, ёсць. Алаіза Пашкевіч, больш вядомая нам як Цётка, у рускай транскрыпцыі была б менавіта Алісай. А яшчэ ёсць беларускае імя Аля, якое таксама з’яўляецца памяншальна-ласкальным ад Алісы.
Анастасію па-беларуску можна назваць шмат як — Анася, Наста, Настуля, Настуся, Стася. Беларуская (усходнеславянская) форма імені Насця/Анастасія (святая) мае значэнне «ўваскрэслая». Гэта вельмі папулярнае інтэрнацыянальнае імя. А між тым утворанае яно ад мужчынскага грэцкага імені Анастасій, што ў перакладзе значыць «уздым, адраджэнне, уваскрашэнне, вяртанне да жыцця, адроджаная, несмяротная».
А вось беларускае Стася можна ўспрымаць не толькі як памяншальна-ласкальнае ад Анастасіі, але і як варыянт Станіславы — «стане слаўнай».
Яшчэ адно распаўсюджанае імя — Дар’я. Беларускія адпаведнікі — Адарка, Дануся, Дарка. Ёсць два тлумачэнні гэтага імені. Славянскае — «падараваная звыш», то бок «ад Бога», і гэта славянскі аналаг грэцкага імені Дарафея.
Цікава, што ў гэтага імені ёсць адна складанасць у напісанні лацінкай. У некаторых мовах няма гуку «Р», праз што імя будзе гучаць па-іншаму. Напрыклад, у Нямеччыне і Францыі — як Dahia.
А вось беларускае імя Дануся — на самай справе зусім не Дар’я. Гэта памяншальна-ласкальная форма імені Даніэла.
Такія ж праблемы, як з Дар’яй, узнікаюць у дзяўчат па імені Марыя. Па-беларуску Марыю можна назваць Марыйкай і Марыляй. Тут нават тлумачэнняў не патрабуецца — вядома ж, у гонар Маці Божай, Багародзіцы. Але не толькі.
Ёсць тлумачэнні імені Марыя як памяншальна-ласкальная форма імені Маргарыта («жамчужная»), або імені Марфа/Марта — «спадарыня».
Марыю можна тлумачыць як утварэнне ад лацінскага — «мора», тады роднасная форма будзе Марына — «марская».
Але барані вас Бог назваць Марыю Марай! Форма імені Мара таксама ёсць у славянскай, асабліва беларускай, міфалогіі, але азначае яно «смерць, пагібель, увасабленне духу смерці». Беларусы падчас купальскіх святаў топяць у вадзе ляльку Мару.
Як ні дзіўна, пры ўсім шанаванні хрысціянства і знаным полацкім Сафійскім саборы, у беларусаў няма імя Сафія. Яно ператварылася ў імя Зоня ці Зося.
Як мы бачым, амаль любое імя можа знайсці сабе беларускі адпаведнік — варта толькі добра пашукаць.


description: Па радыё раніцай казалі, што многія людзі робяць прышчэпкі ад «кавіда». Яшчэ і падкрэслілі, што прымушаць нікога не будуць. Усё па жаданні. На днях я Па радыё раніцай казалі, што многія людзі робяць прышчэпкі ад «кавіда». Яшчэ і падкрэслілі, што прымушаць нікога ня будуць. Усё па жаданню.

title: Случчанка: "Знаёмая сказала, што з ёй развітаюцца на працы, калі яна не зробіць прышчэпку ад "кавіда"

maintext:
Па радыё раніцай казалі, што многія людзі робяць прышчэпкі ад «кавіда». Яшчэ і падкрэслілі, што прымушаць нікога не будуць. Усё па жаданні.
На днях я прайшла другі этап вакцынацыі. Сустрэла на ФАПе сваю былую калегу. Тая працуе ў мясцовай школе прыбіральшчыцай. Спытала яе, які раз прышчапляецца. Яна адказала, што наогул не хоча гэта рабіць. Але дырэктар загадала: «Калі не зробіце поўны курс вакцынацыі да 1 верасня, мы з вамі развітаемся».
Реклама
Я і падумала: «Цікава, хіба кіраўнік школы не чула радыё?»
Эта новость написана для рубрики «Народные новости». Такие материалы от читателей после минимальной модерации публикуются практически без изменений. Или, если того требует ситуация, становятся поводом для разработки редакционного материала. Если вас привлёк какой-то факт или событие, вы тоже можете предложить свою новость для публикации, нажав сюда: «Сообщить новость».


authors:
Https
Www.Facebook.Com Bbcnews

description: Чакан ГЭСтердин электр энергиясын "Чыгышэлектро" сатып алмай болду


title: Гульні на вылет

maintext:
Сёння, 2 ліпеня, пачынаюцца матчы 1/4 фіналу чэмпіянату Еўропы па футболе.
Трэба адзначыць, што многія фаварыты, на якіх ставілі і спецыялісты, і балельшчыкі, ужо адпачываюць дома. Мы больш не ўбачым на гэтым турніры зборных Францыі, Германіі, Нідэрландаў, Партугаліі, хаця кожная з іх магла б гуляць у фінале.
Такія зоркі, як Крышціяну Раналду, Томас Мюлер, Антуан Грызман і іншыя ўжо назіраюць за першынством Еўропы ў якасці гледачоў, але ў футболе, як і ўвогуле ў спорце, пераможцам вечна не будзеш.
Сёння ў экстазе балельшчыкі зборных Даніі, Чэхіі, Швейцарыі, Украіны, бо іх каманды хоць і не вельмі зорныя, але ж працягваюць барацьбу. Ва Украіне пасля перамогі іх зборнай над шведамі наогул ледзь не нацыянальнае свята. Прэзідэнт Уладзімір Зяленскі запісаў кранальны відэазварот да футбалістаў, а ўкраінскія міністры нават прыйшлі на пасяджэнне ўрада ў футбольнай форме.
Хто ведае, калі зборная Беларусі ў будучыні трапіць у чвэрцьфінал чэмпіянату Еўропы, то, магчыма, і беларускія дэпутаты заявяцца на пасяджэнне Палаты прадстаўнікоў у майках і трусах. Хаця парламентарыям некалькіх бліжэйшых скліканняў гэта дакладна не пагражае…
Матчы 1/4 фіналу пройдуць:
2 ліпеня, 19.00 – Швейцарыя–Іспанія (Санкт-Пецярбург);
2 ліпеня, 22.00 – Бельгія–Італія (Мюнхен);
3 ліпеня, 19.00 – Чэхія–Данія (Баку);
3 ліпеня, 22.00 – Украіна–Англія (Рым).
Поделиться ссылкой:


title: Біскуп Юры Касабуцкі: "У нашу мінскую архікатэдру прыйшлі супрацоўнікі міліцыі"

maintext:
Супрацоўнікі міліцыі завіталі ў мінскі архікатэдральны касцёл імя Найсвяцейшай Панны Марыі пасля выканання там гімну «Магутны Божа» падчас Імшы 4 ліпеня. Пра гэта паведаміў у сябе ў Фэйсбуку біскуп Юры Касабуцкі, інфармуе Беласат.
«КАЛІ МАЛІТВА МАЕ СІЛУ, Д’ЯБАЛ БУДЗЕ ЗМАГАЦЦА З ЁЙ УСІМІ СІЛАМІ»
«У мінулую нядзелю, 4 ліпеня, у нашу мінскую архікатэдру прыйшлі супрацоўнікі міліцыі з прэтэнзіяй, што парушана нейкая там норма заканадаўства наконт малітвы «Магутны Божа». Што канкрэтна, яны не разумелі самі», – напісаў на сваёй старонцы каталіцкі іерарх.
Юры Касабуцкі распавёў пра гісторыю гімну «Магутны Божа» і паспрабаваў разабрацца, чым жа гэты спеў так не падабаецца ўладам:
«Дык што ж не так з нашым любімым рэлігійным гімнам?
Гімн «Магутны Божа» быў напісаны ў 1943 годзе Наталляй Арсенневай. У 1947 годзе кампазітар Мікалай Равенскі напісаў музыку да гэтага вершу. Гімн стаў малітвай пасляваеннай беларускай эміграцыі.
У 1993 годзе спецыяльная камісія Вярхоўнага Савету прапанавала нават зрабіць гэты гімн дзяржаўным гімнам Беларусі.
На сённяшні дзень гэты гімн стаў малітвай, якая выкарыстоўваецца ў набажэнствах каталікоў, праваслаўных, пратэстантаў, а таксама апошнім часам гэты гімн спяваюць людзі, якія не атаясамліваюць сябе з ніякай рэлігіяй.
Гімн «Магутны Божа» гэта перш за ўсё малітва за нашу бацькаўшчыну і за наш народ.
Кожная малітва нясе ў сабе неверагодную сілу і здольная зрабіць нават вялікія цуды. Калі ж пэўная малітва мае вялікую моц, то і д’ябал будзе змагацца з ёй з найбольшай сілай і рабіць шматлікія перашкоды, каб людзі гэту малітву не ўжывалі…
Чаму мы не можам спяваць «Магутны Божа»? Пытанне рытарычнае…».
«ГЛЯДЗІЦЕ, НАРВЯЦЕСЯ»
Улады прапанавалі прадстаўнікам усіх канфесіяў правесці 3 ліпеня малітву за Беларусь. У адказ курыя Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі заклікала выканаць у гэты дзень пасля Імшы «Магутны Божа» і «прасіць Усемагутнага Бога, каб захаваў нас і наш край ад усяго злога».
Напярэдадні 3 ліпеня Аляксандр Лукашэнка папярэдзіў, што тыя, хто заспяваюць «Магутны Божа», «нарвуцца».
«Цяпер вы бачыце: яны хочуць павярнуць гісторыю назад, рэабілітаваць сваіх дзядоў і прадзедаў і завяршыць імі пачатую справу. Таму выйшлі разбураць суверэнную дзяржаву. Гэта неймаверна: да сакральных месцаў нашай дзяржаўнасці яны рушылі пад сцягамі фашысцкіх наймітаў-паліцаяў. І апошні час нашы сродкі масавай інфармацыі ўсё больш распаўсюджваюць факты аб тым, што ў касцёлах хочуць памаліцца пад «Магутны Божа». Глядзіце, нарвяцеся», – казаў Лукашэнка.
Поделиться ссылкой:


description: 2 ліпеня падчас выступу на сходзе ў гонар Дня Незалежнасці Аляксандр Лукашэнка перасцярог ад выканання рэлігійнага гімна «Магутны Божа». «Цяпер вы бачыце:

title: Лукашэнка пра выкананне "Магутнага Божа" 3 ліпеня: Глядзіце, нарвецеся

maintext:
«Цяпер вы бачыце: яны хочуць павярнуць гісторыю назад, рэабілітаваць сваіх дзядоў і прадзедаў і завяршыць імі пачатую справу. Таму выйшлі разбураць суверэнную дзяржаву. Гэта неймаверна: да сакральных месцаў нашай дзяржаўнасці яны рушылі пад сцягамі фашысцкіх наймітаў-паліцаяў. І апошні час нашы сродкі масавай інфармацыі ўсё больш распаўсюджваюць факты аб тым, што ў касцёлах хочуць памаліцца [г.зн. 3 ліпеня) пад «Магутны Божа». Глядзіце, нарвецеся», — цытуе словы Лукашэнкі яго прэс-служба.
***
На прапанову ад уладаў правесці 3 ліпеня агульнабеларускую малітву за Беларусь, у курыі каталіцкай Мінска-Магілёўскай дыяцэзіі тады адказалі, што каталікі ў гэты дзень будуць маліцца аб еднасці і супакоі ў нашай краіне, а таксама курыя заахвочвае напрыканцы святой імшы выканаць гімн «Магутны Божа», «у якім будзем прасіць Усёмагутнага Бога, каб захаваў нас і наш край ад усяго злога».
Даведка. Верш «Магутны Божа» быў напісаны Наталляй Арсенневай у Мінску ў 1943 годзе. Яна тады працавала ў «Беларускай газеце». У 1947-м на эміграцыі быў пакладзены на музыку Міколам Равенскім. Выконваўся на эміграцыі і з 1990-х у беларускіх касцёлах у канцы імшы. Набыў папулярнасць у грамадстве са жніўня 2020 года (дарэчы, вядучы саліст Вяліка тэатра оперы і балета, лаўрэат 16 міжнародных конкурсаў вакалістаў Iлля Сiльчукоў, якi выканаў “Магутны Божа” у вядомым шчымлівым клипе, быў тады звольнены з тэатра. – “НВ”.)


title: Выпускніцу БДУ, якая публічна падзякавала палітвязню Максіму Знаку, затрымалі сілавікі

maintext:
Студэнтку юрфаку БДУ Кацярыну Віннікаву, якая падчас атрымання дыплому падзякавала палітвязню Максіму Знаку і звольненым выкладчыкам-юрыстам, затрымалі сілавікі. Паведамляе Белсат.
У студэнткі ў інтэрнаце правялі ператрус, канфіскавалі ноўтбук. Кацярыну некалькі гадзінаў дапытвалі ў РУУС, адваката да яе не дапусцілі. Пазней яна змагла патэлефанаваць і паведаміла пра затрыманне ды пра складанне пратаколу.
Нагадаем, 29 чэрвеня падчас уручэння дыпломаў на юрыдычным факультэце БДУ Кацярына Віннікава выступіла з моцнай прамовай. Яна са сцэны падзякавала Максіму Знаку і звольненым выкладчыкам:
«Нізкі паклон Алене Уладзіміраўне Лаеўскай, Кацярыне Віктараўне Новікавай, Аляксею Іванавічу Сахарчуку, Алене Іванаўне Басалай, Максіму Аляксандравічу Знаку. Дзякуй за тое, што паказалі сваім прыкладам, хто такі юрыст і што такое права!
Як сказаў Віктар Гюго: для мяне не важна, на чыім баку сіла, для мяне важна, на чыім баку права! Памятайце, калі ласка, усе, хто збіраюцца працаваць юрыстамі або працуе юрыстамі: права – гэта мастацтва дабра і справядлівасці. А дабро, розум і чалавечая годнасць у сукупнасці заўсёды перамагаюць».


description: Былы лэйбл Цімы Беларускіх, Kaufman Label, падаў у суд на музыку за яго нядаўняе інтэрв'ю расійскаму журналісту Юрыю Дудзю. І на самога Дудзя таксама

title: На Юрыя Дудзя і Ціму Беларускіх падаў у суд Kaufman Label

maintext:
Былы лэйбл Цімы Беларускіх, Kaufman Label, падаў у суд на музыку за яго нядаўняе інтэрв’ю расійскаму журналісту Юрыю Дудзю. І на самога Дудзя таксама падаў, сцвярджае @breakingmash.
Мужа і жонку Разнічэнкаў не задаволіла тое, як беларускіх расказаў пра трохгадовае супрацоўніцтва з Kaufman Label, паведамляе Еўрарадыё. Маўляў, атрымліваў капейкі, нельга было гаварыць пра дачку, і радасці ад працэсу супрацоўніцтва з Разнічэнкамі ён не атрымліваў. І толькі ў студзені 2021 года музыка нарэшце перачытаў кантракт, каб зразумець, што ў ім напісана, пасля чаго пакінуў лэйбл.
Разнічэнкі сцвярджаюць, што па кантракце Беларускіх даставалася больш за 30% прыбытку, а расказваць пра асабістае яму ніхто не перашкаджаў. Таму прымусіць Ціму і за кампанію Юрыя абвергнуць сказанае муж і жонка вырашылі праз суд. Ён пройдзе ў Мінску. Дапамагаць Разнічэнкам будуць не толькі беларускія адвакаты, але і Раман Лалаян з Масквы.
Ціма Беларускіх пакуль ніяк не пракаментаваў інфармацыю.
Поделиться ссылкой:


title: Украіна збіраецца далучыцца да санкцый Еўрасаюзу супраць рэжыму Лукашэнкі

maintext:
Рашэнне ўраду мае зацвердзіць Рада нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны. Яно прадугледжвае забарону Аляксандру Лукашэнку і яшчэ 87 асобам з ягонага атачэння на ўезд ва Украіну.
Як паведамляе Радыё Свабода, Украіна мае далучыцца да першых двух пакетаў санкцый ЕС у дачыненні да Лукашэнкі і ягонага атачэння. Урад Украіны 7 ліпеня пагадзіўся з прапановай Міністэрства замежных спраў аб далучэнні да санкцый, ухваленых Еўрасаюзам 2 кастрычніка і 6 лістапада 2020 году.
Цяпер спецыяльныя эканамічныя і абмежавальныя захады будуць накіраваны на разгляд Рады нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны і ў выпадку ўхвалення набудуць юрыдычную моц пасля іх зацвярджэння адмысловым указам украінскага прэзідэнта.
Праект рашэння падрыхтавала Міністэрства замежных спраў Украіны. 6 траўня яго разгледзеў урадавы камітэт.
Рашэнні Еўрасаюзу ад 2 кастрычніка і 6 лістапада 2020 году прадугледжваюць забарону на паездкі ў Еўрасаюз і замарожванне актываў 88 чалавек, уключна з Аляксандрам Лукашэнкам.
Такім чынам, Украіна на тры гады забароніць уезд на ўкраінскую тэрыторыю тым жа асобам, што і Еўрасаюз на сваю тэрыторыю.
Як патлумачыла Міністэрства замежных справаў Украіны ў дакуменце, увядзенне гэтых санкцый з’яўляецца «неадкладным і эфектыўным рэагаваннем на пагрозы нацыянальным інтарэсам і бяспецы Украіны» і «дазволіць Украіне больш эфектыўна абараняць правы грамадзян Украіны ў Беларусі, а таксама дзейнічаць згодна з пагадненнем аб асацыяцыі Украіны і Еўрасаюзу ў частцы канвергенцыі знешніх палітык».
Украіна таксама абавязваецца паінфармаваць усіх сваіх партнёраў аб увядзенні персанальных спецыяльных эканамічных і іншых абмежавальных захадаў у дачыненні да фізічных асобаў Беларусі, датычных да фальсіфікацыі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў у жніўні 2020 году.
Нагадаем, што Еўрасаюз ужо ўхваліў чатыры пакеты санкцый у дачыненні да Аляксандра Лукашэнкі, ягонага атачэння і шэрагу беларускіх прадпрыемстваў. Цяпер рыхтуецца пяты пакет санкцый.
Поделиться ссылкой:


title: На палітолага Валерыю Касцюгову завялі крымінальную справу, яна ў СІЗА

maintext:
У чым яе абвінавачваюць, сваякам невядома, паведамляе Радыё Свабода.
Дачка Валерыі Касцюговай Анастасія паведаміла ў Фэйсбуку:
«Мама цяпер на Валадарцы, мера стрымання – арышт. Падпіска аб невыдаванні, таму пра справу і абвінавачанне нічога не вядома, ведае толькі адвакат. Перадачу перадалі».
«Цёмныя часы для палітычнай рэчаіснасці». Хто такая Валерыя Касцюгова?
Палітычную аглядальніцу і кансультантку Валерыю Касцюгову затрымалі 30 чэрвеня. Паводле інфармацыі дачкі, яна ў СІЗА на вуліцы Валадарскага ў Мінску.
Валерыя Касцюгова ёсць заснавальніцай і рэдактаркай сайту экспертнай супольнасці «Наше мнение». Таксама яна рэдактарка і ўкладальніца выдання «Белорусский ежегодник», кіруе экспертнай групай маніторынгу«Беларусь у фокусе».
Гэтыя праекты яна вядзе разам з мужам, доктарам філасофіі Анатолем Панькоўскім.
«Наше мнение» – інтэрнэт-праект, які збірае аналітычныя думкі беларускіх і замежных экспертаў і навукоўцаў. Там друкаваліся амаль усе вядомыя беларускія аналітыкі і палітолагі. Першы выпуск апублікаваны ў 2003 годзе. У радзе праекту сярод іншых значыцца Аляксандр Фядута (цяпер зняволены ў СІЗА КДБ).
Вядомы ў экспертным асяроддзі «Белорусский ежегодник» быў аналітычным зрэзам таго, што адбывалася ў Беларусі. Паводле сайту nmnby.eu, у сферы інтарэсаў Валерыі Касцюговай былі беларуска-расейскія дачыненні, беларускія партыі і палітычныя арганізацыі.
Раней Валерыя Касцюгова працавала журналісткай у «Белорусской деловой газете».
«Улады пачалі рэпрэсіі супраць людзей, якія ніколі не стаялі на радыкальных пазіцыях»
Эксперты, з якімі пагутарыла Свабода, адзначаюць, што пазіцыі Валерыі Касцюговай былі даволі памяркоўныя, «яна не дазваляла сабе нейкіх публіцыстычных выразаў у бок рэжыму».
«Здаралася, што мы маглі паспрачацца аб палітыцы Захаду стасоўна рэжыму Лукашэнкі, аб палітыцы дыялогу. Яна заўсёды шукала магчымасці кампрамісу, я быў больш радыкальны, – кажа палітолаг Павал Вусаў. – Таксама спрачаліся наконт удзелу ці няўдзелу ў выбарах, аб «гібрыднай апазіцыі «у Беларусі. Я заўсёды быў прыхільнікам таго, што ўдзел у выбарах без канкрэтнай стратэгіі абароны выбару бессэнсоўны. Валерыя лічыла, што выбары – гэта магчымасць у пэўным сэнсе палітычнай дзейнасці і палітычнай пляцоўкі для апазіцыйных структураў. У нечым яна мела рацыю, калі мы будзем зыходзіць з таго, што адбылося ў 2020 годзе».
Павал Вусаў называе Валерю Касцюгову адным з выбітных прадстаўнікоў беларускае палітычнае думкі.
«Той факт, што ўлады пачалі рэпрэсіі супраць людзей, якія ніколі не стаялі на радыкальных пазіцыях не прымірэнчай палітыкі да Беларусі, сведчыць, што надышлі вельмі цёмныя часы для нашай палітычнай рэчаіснасці», – сказаў Вусаў.
Першым пра затрыманне Касцюговай 30 чэрвеня паведаміў у сваім тэлеграм-канале палітолаг, кіраўнік варшаўскага Цэнтру палітычнага аналізу і прагнозу Павал Вусаў. Інфармацыю пацвердзіла Свабодзе дачка Валерыі Наста. Пазней яна паведаміла, што пасля ператрусу маці павезлі ў Следчы камітэт.
Поделиться ссылкой:


title: У журналіста-фрылансера канфіскавалі тэхніку за здымкі каля гомельскага СІЗА

maintext:
Суддзя Цэнтральнага раёну Гомеля Сяргей Салоўскі 2 ліпеня ў межах адміністрацыйнай справы за парушэнне заканадаўства пра сродкі масавай інфармацыі канфіскаваў у журналіста-фрылансера, сябра ГА «БАЖ» Андрэя Толчына відэакамеру ды іншую тэхніку. Апроч таго, аштрафаваў Толчына на 30 базавых велічыняў, што складае 870 рублёў.
24 чэрвеня Андрэй Толчын рабіў відэаздымкі каля гомельскага СІЗА-3, дзе пачаўся закрыты судовы працэс над шасцю палітзняволенымі – Сяргеем Ціханоўскім, Мікалаем Статкевічам, Ігарам Лосікам ды іншымі фігурантамі крымінальнай справы пра «масавыя беспарадкі», «распальванне варажнечы» і «перашкодзе дзеянням старшыні ЦВК».
Прысутнічалі каля ізалятара і замежныя дыпламаты з краінаў Еўразвязу і ЗША. Адзін з іх выказаў сваё меркаванне на камеру журналісту.
Калі Андрэй пасля здымкаў прыйшоў на прыпынак грамадскага транспарту «Фабрыка «8 Сакавіка» і стаў чакаць выкліканую таксоўку, да яго пад’ехаў сіні бусік з невядомымі мужчынамі ў цывільным, якія закінулі фрылансера з камерай у машыну так, што пабілі яму нагу да крыві.
Андрэя даставілі ў Цэнтральны райаддзел міліцыі. Там ён дазнаўся, што схапілі яго амапаўцы. Трымалі Толчына ў РАУСе амаль сем гадзін. Міліцэйскія начальнікі доўга раіліся, што рабіць з затрыманым відэааператарам, вялі з ім гутаркі на розныя тэмы, але ніяк не маглі адказаць на простае пытанне Андрэя: «Што я парушыў?». Урэшце ўчастковы Вячаслаў Грышчанкоў па загаду начальства склаў у дачыненні да Толчына адміністрацыйны пратакол на падставе часткі 3 артыкула 23.5 КаАП – «Парушэнне заканадаўства аб сродках масавай інфармацыі». У Андрэя забралі відэакамеру, мікрафон, асабісты тэлефон, пасведчанне журналіста-фрылансера на паску з надпісам «Белсат», а таксама флэш-карты.
І хоць відэаздымкі відэааператара нідзе ў СМІ не з’явіліся, міліцыя зрабіла выснову, што Толчын парушыў заканадаўства другі раз цягам году. Летась яго сапраўды штрафавалі за так званы незаконны выраб прадукцыі СМІ для польскага спадарожнікавага тэлеканала «Белсат». Па прыкмеце паўторнасці суддзя Салоўскі і пастанавіў канфіскаваць у фрылансера відэакамеру, мікрафон, штатыў, а мабільны тэлефон і флэшкарты пакінуў пад арыштам да поўнага разліку паводле прысуджанага штрафу.
– Раней хоць была падстава – відэасюжэт апублікаваны на сайце «Белстата». Гэтым разам нідзе нічога ў СМІ не было, і на табе – астранамічны штраф, ды яшчэ з канфіскацыяй тэхнікі як прадметаў правапарушэння, – здзіўляецца фрылансер Толчын.
Прадстаўнік Беларускага Хельсінскага камітэта ў рэгіёне, кандыдат філасофскіх навук Віктар Адзіночанка, які прысутнічаў на судзе, лічыць, што сённяшні суд выявіў і непрыхаваны ціск на незалежных журналістаў.
– Ідзе наступ, у тым ліку і на журналістаў. Усе падобныя судовыя рашэнні робяцца для таго, каб спыніць распаўсюд праўдзівай інфармацыі. Дзеля гэтага і штрафы, і канфіскацыя тэхнікі, – кажа праваабаронца Адзіночанка.
Нечаканую пастанову суда са штрафам і канфіскацыяй тэхнікі Андрэй Толчын мае абскардзіць у абласным судзе.
Поделиться ссылкой:


title: Золатавалютныя рэзервы Беларусі таюць

maintext:
Золатавалютныя рэзервы Беларусі ў чэрвені 2021-га знізіліся на $353,8 млн (на 4,6%), паведамляе Еўрарадыё. Да гэтага ў красавіку-траўні яны раслі (у апошнім месяцы вясны — на 485,2 млн долараў). На 1 ліпеня золатавалютныя рэзервы складалі $7,4 млрд.
У Нацбанку тлумачаць зніжэнне золатавалютных рэзерваў планавымі выплатамі па ранейшых крэдытах (каля 240 млн долараў) і зніжэннем кошту манетарнага золата.
На канец 2021 года Нацбанк плануе ўтрымаць ЗВР на ўзроўні не ніжэй за $6 млрд.
Поделиться ссылкой:


title: Дэпутат Савіных здзіўлены, што яму не далі шэнгенскую візу

maintext:
Для ўдзелу дэлегацыі Беларусі ў працы летняй сесіі ПА АБСЕ ў Вене не створаныя патрэбныя ўмовы. Пра гэта сёння заявіў журналістам дэпутат Палаты прадстаўнікоў Андрэй Савіных, паведамляе “Наша Ніва”.
«У якасці старшыні беларускай дэлегацыі на Парламенцкай асамблеі АБСЕ планаваўся мой выезд у Вену, дзе я павінен быў бы прадставіць пазіцыю Беларусі па актуальных пытаннях парадку дня на сесіі гэтай арганізацыі. Натуральна, планавалася абмеркаванне шырокага кола пытанняў, у тым ліку і сітуацыі ў Беларусі. Але ўчора мы атрымалі інфармацыю аб тым, што нам адмоўлена ў візе», — сказаў Андрэй Савіных.
Паводле яго слоў, пасольства Аўстрыі ў Беларусі не выдае візы. «І ў гэтай сувязі мы звярнуліся па іх прапанове ў консульства Латвіі ў Віцебску для атрымання гэтага дазволу. Прыйшла адмова ў атрыманні візы. Прычым у самім дакуменце было паведамлена, што ў Шэнгенскую інфармацыйную сістэму ўнесены запіс Рэспублікі Польшча з мэтай адмовы на ўезд», — адзначыў парламентарый.
Андрэй Савіных патлумачыў, чаму Польшча так зрабіла.
«Мы планавалі пры абмеркаванні сітуацыі ў Беларусі падымаць пытанні аб уцягнутасці спецслужбаў шэрагу дзяржаў, у тым ліку Польшчы, у аперацыю па захопе ўлады ў Рэспубліцы Беларусь праз сцэнар каляровай рэвалюцыі».
Поделиться ссылкой:


description: — Калі дзяўчына на выпускным вечары ў БДУ падзякавала сваім выкладчыкам, сярод якіх былі і тыя, якія зараз за кратамі – я адразу падумаў: «пасадзяць»,

title: Цыганкоў: " Рэжым не змагаецца з апазыцыяй, яны змагаюцца супраць любых праяваў добрых і прыстойных пачуцьцяў у прынцыпе"

maintext:
Ня трэба шмат розуму для такога прагнозу, ёй сапраўды далі 15 сутак за «пікетаваньне шляхам выказваньня грамадзка-палітычных поглядаў на выпускным вечары»
Мне здаецца, гэты выпадак як ніякі іншы красамоўна характарызуе, з чым на самой справе змагаецца рэжым.
Рэжым змагаецца з чалавечай маральлю, прыстойнасьцю, сумленьнем.
Рэжым кажа – мы не дазволім праяўляць добрыя пачуцьці, удзячнасьць, павагу да сваіх настаўнікаў. Рэжым не змагаецца з апазыцыяй, яны змагаюцца супраць любых праяваў добрых і прыстойных пачуцьцяў у прынцыпе, яны змагаюцца за расчалавечваньне чалавека.
Калі ў вашым асяроддзі ёсьць ябацька, то раскажыце яму пра гэты выпадак. Дзяўчыну пасадзілі, бо яна выказала падзяку сваім настаўнікам за тое, што добра яе вучылі. Гэта не ўдзельнік акцыі пратэсту, нават не журналіст, які робіць сваю працу, не аналітык, які выказвае свае меркаваньні.
Хай ваш знаёмы ябацька сьмела кажа: «Я падтрымліваю, трэба саджаць людзей за тое, што яны шануюць сваіх настаўнікаў». Тады вы зразумееце, што вас зь ім падзяляюць не палітычныя разыходжаньні, вас падзяляе стаўленьне да агульначалавечых каштоўнасьцяў.
Хай таварыш Прэйгерман скажа, што дзяўчына праявіла нясьпеласьць і сваім добрым словам пра выкладчыкаў падарвала беларускі сувэрэнітэт. Хай таварыш Мельянцоў скажа, што дзяўчына сваёй прамовай на выпускным падштурхнула Беларусь у бок Расеі. Хай таварыш Іофэ скажа, што тут ня ўсё так адназначна, і вінаваты абодва бакі, і што пасадка гэтай дзяўчыны – гэты вымушаны адказ рэжыму на эўрапейскія санкцыі.
Але як на маю думку, дык няма больш выразнага і адназначнага выпадку дэманстрацыі чыстага зла. Калі садзяць у турму не палітычнага апанента, не ўдзельніка пратэстных акцыяў – а дзяўчыну, якая сказала добрае слова пра сваіх настаўнікаў.


title: Уладзіслаў Кавалёў: "Амаль паўтара года не гуляў у "жывыя" шахматы"

maintext:
Міжнародны гросмайстар з Беларусі паведаміў, што выступіць у Кубку свету.
Уладзіслаў Кавалёў – адзіны беларускі шахматыст, які ўваходзіць у першую сотню лепшых гросмайстраў свету.
Пасля выбараў у мінулым годзе Уладзіслаў падпісаў адкрыты ліст спартсменаў супраць гвалту і за сумленныя выбары. Таксама ён адмовіўся падпісваць дадатковае пагадненне да кантракта з РЦАП па шашках і шахматах, за што быў звольнены з нацыянальнай зборнай.
Уладзіслаў Кавалёў павінен быў удзельнічаць у чэмпіянаце Беларусі, але за некалькі гадзін да старту прыняў рашэнне адмовіцца ад удзелу ў турніры.
«Гэта было даволі нечаканае рашэнне і для мяне самога, – распавядаў гросмайстар «Народнай Волі». – Яшчэ зранку я меў намер удзельнічаць у чэмпіянаце, адмыслова рыхтаваўся да яго і збіраўся стаць пераможцам. Не было ніякіх папярэдніх планаў адмаўляцца ад першынства і рыхтаваць нейкі дэмарш. Але мяне да гэтага падштурхнулі.
Падчас адкрыцця чэмпіянату да мяне падышла намеснік дырэктара Рэспубліканскага цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі і ўручыла дадатковае пагадненне да кантрактаў спартсменаў.
У дакуменце быў прапісаны шэраг абмежавальных пунктаў, якіх раней не было. Наколькі я зразумеў, гэта было звязана з падзеямі, якія адбыліся ў краіне пасля выбараў, і з тым, што многія спартсмены выказалі сваю пазіцыю, якая адрозніваецца ад «генеральнай».
Натуральна, мяне абурылі гэтыя абмежаванні. Мы маем Канстытуцыю, а людзі маюць права на абарону сваіх канстытуцыйных правоў. Чаму нейкія спартыўныя чыноўнікі абмяжоўваюць мае правы?
Адным словам, я адмовіўся падпісваць дадатковае пагадненне, за што мяне адразу ж паабяцалі звольніць. Прыйшоў дадому, яшчэ раз усё ўзважыў, пра ўсё падумаў і вырашыў, што такі дакумент падпісваць не буду.
Акрамя таго, прыняў рашэнне наогул не ўдзельнічаць у чэмпіянаце. І гэта быў правільны ход. Разам са мной адмовіліся выступаць на першынстве і яшчэ некалькі шахматыстаў».
Пасля таго як Уладзіслаў Кавалёў звольніўся з цэнтра алімпійскай падрыхтоўкі па пагадненні бакоў, працаваў сам на сябе. Адкрыў сваю шахматную анлайн-школу, і гэта было пэўнай крыніцай прыбытку.
Зараз спартсмен заявіў, што пасля працяглага перапынку збіраецца выступіць на міжнародных спаборніцтвах.
«Насуперак усяму я ўсё ж такі буду гуляць у Кубку свету, – паведаміў Уладзіслаў Кавалёў. – Зусім хутка ў Сочы пачнецца займальнае спаборніцтва, дзе 206 шахматыстаў з усяго свету будуць змагацца за выхад у турнір прэтэндэнтаў на шахматную карону. А ў далейшым – і за права пазмагацца з чэмпіёнам свету Магнусам Карлсенам. Дарэчы, ён таксама будзе гуляць у гэтым турніры, што дадае цікавасці.
Таму я з нецярпеннем чакаю пачатку спаборніцтваў і спадзяюся на поспех, нягледзячы на тое, што амаль паўтара года не гуляў у «жывыя» шахматы.
Пажадайце мне поспеху! Ваша падтрымка будзе натхняць мяне на прыгожыя партыі».
Публікацыя – з № 50 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Ірына Купчанка: «У нас цяпер не могуць рэалізавацца не толькі акцёры, але і будаўнікі, лекары, настаўнікі….»

maintext:
Былая актрыса Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра распавядае аб жыцці на сцэне і па-за сцэнай, а таксама аб тым, ці можа творчы чалавек рэалізавацца ў сучаснай Беларусі.
У тэатры таксама планы і справаздачы
Актрыса тэатра і кіно Ірына Купчанка адпрацавала ў Гродзенскім абласным драматычным тэатры 10 гадоў, да гэтага яшчэ быў Мазырскі тэатр. Яна звольнілася напярэдадні жнівеньскіх падзей. Але пасля таго, як акцёраў Гродзенскага тэатра пачалі прэсаваць за тое, што яны падтрымалі пратэсты супраць гвалту і фальсіфікацый на выбарах, Купчанка далучылася да сваіх калег: падпісвалася пад усімі заявамі, удзельнічала ў запісе відэазваротаў.
– Я звольнілася, таму што зразумела: знаходжуся ў творчым тупіку, – распавядае актрыса. – Ніякага развіцця ні мяне самой як актрысы, ні наогул тэатра не адбывалася ўжо на працягу многіх гадоў. Прычым гэта праблема не толькі Гродзенскага, а ўсіх перыферыйных тэатраў.
Прычына, паводле слоў спадарыні Ірыны, перш за ўсё ў тым, што культура ў Беларусі слаба культывуецца на дзяржаўным узроўні. Нашы тэатры заўважна адсталі ад сусветных не толькі ў ідэях і жанрава, а і тэхналагічна.
– Уся праблема ў тым, што нашым высокім чыноўнікам гэта не вельмі патрэбна, ды і, думаю, не вельмі зразумела.
Актрыса лічыць, што беларускі тэатр ператварыўся ў месца, дзе трэба выконваць планы, даваць справаздачы, што ніяк не сумяшчальна з творчым развіццём.
– Мы практычна перасталі выязджаць на гастролі ў вялікія гарады, а сустрэчы з публікай, асабліва абазнанай у тэатральнай творчасці, неабходны акцёрам як паветра, – зазначае Купчанка. – Я пачала разумець, што варуся ва ўласным соку і бачу над сабою столь.
Спадарыня Ірына кажа, што яшчэ нават да пандэміі ў Гродзенскім тэатры заўважна скарацілася колькасць абазнанага гледача. Паводле яе, у горадзе шмат тэатралаў, якія ездзяць на спектаклі ў Мінск, Маскву, Санкт-Пецярбург, Варшаву, і перш за ўсё такога ўзроўню гледачы перасталі наведваць спектаклі.
– Балюча было слухаць, калі публіка, што засталася, хваліла нашу пасрэдную працу, – згадвае Купчанка. – Ім не было з чым параўноўваць, і атрымлівалася так, што мы разам тапталіся на адным месцы.
Спектаклі ставіліся планава, таму рэжысёраў з іншых гарадоў і краін не запрашалі. На гэта ніхто не выдзяляў сродкаў, а таму з часам, на думку актрысы, у тэатры папросту наступаў застой, нягледзячы на тое, што там працуе шмат творчых людзей.
Важны кожны вінцік
Са свайго працоўнага досведу Купчанка прыйшла да высновы, што ў тэатры павінны працаваць толькі тыя, хто ім жыве, іншым, выпадковым, там не месца. Яна згадвае словы Станіслаўскага, што тэатр як машына і кожны вінцік там важны.
– У тэатры ўсе, ад манціроўшчыка, прыбіральшчыцы да акцёра і рэжысёра, павінны працаваць над стварэннем спектакля, – пераканана Купчанка. – А ў нас я з болем даведвалася, што многія работнікі тэатра нават не глядзелі ніводнага нашага спектакля.
Актрыса кажа, што ніколі не магла зразумець сістэму пры якой, калі рэпетыцыя заканчвалася ў 13.00, ужо ў 13.01 акцёры павінны былі пакінуць тэатр.
– Гэта ж творчы працэс, а не заканчэнне змены на канвееры! – сумна заўважае мая суразмоўніца. – Нельга абмяжоўваць мастацтва хвілінамі.
Усе гэтыя прычыны ў комплексе і прывялі да таго, што Ірына Купчанка вырашыла пакінуць гродзенскі тэатр. Але развітвацца з прафесіяй яна не планавала.
Гастрольнае пасведчанне не для ўсіх
У яе ўжо былі планы стварыць незалежны тэатр, запрашаць рэжысёраў з розных гарадоў і краін, каб спрабаваць розныя стылі і жанры, прыёмы, якія яны прапаноўваюць; вельмі хацелася наблізіцца да сучаснага сусветнага тэатра, развівацца, каб не застываць ў тых межах, у якіх знаходзіліся дзесяцігоддзямі.
– Гэта быў даволі складаны працэс, – кажа актрыса. – Але было зразумела, што інакш нельга.
Спадарыні Ірыне ўдалося арганізаваць два спектаклі, на пастаноўку якіх былі запрошаны рэжысёры з іншых гарадоў. Прэм’ера аднаго з іх – паводле п’есы «Ураджай» Паўла Пражко – адбылася на сцэне Гродзенскага лялечнага тэатра, другога – паводле п’есы Івана Варапаева «Сонечная лінія» – у Мінску. Абодва спектаклі ставіў сталічны рэжысёр Дзмітрый Цішко.
Быў і трэці спектакль, які ўдалося паставіць у сценах гродзенскага начнога клуба з вялікай колькасцю светлавых і гукавых эфектаў. Праўда, спадарыня Ірына прызнае, што не абышлося без памылак…
Пачатак быў паложаны, нягледзячы на тое, што не абышлося без хібаў. Пасля спаду пандэміі з’явілася магчымасць аднавіць працу, але зрабіць гэта не дазволілі.
– Нас папярэдзілі, што для аднаўлення спектакля патрэбна гастрольнае пасведчанне, якога мы не маем, – гаворыць мая суразмоўніца. – Мы хацелі чэсна яго атрымаць, але з аблвыканкама нам перадалі, што гэта пытанне невырашальнае.
Спадарыня Ірына кажа, што яна ні на кога не крыўдуе, паколькі зараз уся краіна пастаўлена ў такія ўмовы.
– У нас цяпер не могуць рэалізавацца не толькі акцёры, але і будаўнікі, лекары, настаўнікі… – канстатуе яна і ўпэўнена дадае: – Але гэты час хутка міне, мы вернемся да нармальнага жыцця і зможам свабодна працаваць.
А каб заставацца у форме, яна працягвае завучваць вершы на памяць, складае маналогі, выкладае ў акцёрскай школе.
У яе была магчымсць з’ехаць працаваць за мяжу, але яна не пайшла на гэты крок.
– Нешта мяне не адпускала, і калі я зразумела, што не еду, было напачатку боязна заставацца без працы, але мая любоў да сваёй краіны, разуменне таго, што тут шмат людзей, якім патрэбна наша праца, перамаглі.
Ірына Купчанка ўпэўнена: абавязкова нешта зменіцца да лепшага. І так, маўляў, думае не толькі яна.
Публікацыя – з № 50 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Пабачыць свет кніга пра жонку Якуба Коласа

maintext:
У выдавецтве «Мастацкая літаратура» неўзабаве выйдзе кніга пад назвай «Ясная зорка Якуба Коласа, якая прысвечана Марыі Дзмітрыеўне Міцкевіч, жонцы класіка. Кнігу падрыхтавалі да друку нашчадкі. Яна будзе цалкам сканцэнтраваная на асобе жонкі пісьменніка: яе лёс, яе сям’я, яе успаміны.
Як кажа адна з аўтарак выдання, даследчыца, унучка Якуба Коласа, Вера Данілаўна Міцкевіч:
«Кніга атрымалася ў маім стылі — паўархіўным. Першая глава будзе змяшчаць артыкулы пра яе, якія ў розныя часы пісалі Даніла Канстанцінавіч, спецыяльна для гэтай кнігі ў апошні год жыцця пісаў Міхась Канстанцінавіч, пасля там два мае артыкулы, Марыя таксама напісала і таксама артыкул Святланы Явар. Затым будзе глава, якая мне падаецца самай шчымлівай, ‒ з сямейным ліставаннем. Мы прапанавалі 18 новых лістоў Коласа да Марыі Дзмітрыеўны, якія не публікаваліся раней. І я падумала, што даць проста ліст і каментарый — будзе суха. Да кожнага ліста мы вырашылі дадаць каментарый не зусім акадэмічны, а больш чалавечы, з-за чаго глава атрымалася найбольш выдатнай. Трэцяя ‒ гэта яе лісты да іншы х асоб. Пасля ‒ глава прысвячэнняў і ўспамінаў, дзе сустракаюцца ўспаміны яе сучаснікаў (напрыклад, Заіра Азгура), творы-прысвячэнні, напісаныя нават зараз аўтарамі-землякамі: Мікола Маляўка, з маладых — Мікола Адам. Таксама глава з дакументамі, сярод якіх нават пасведчанні аб смерці»
Кніга таксама будзе змяшчаць вельмі шмат ілюстрацый. Гэта ўсе фотаздымкі, якія было магчыма сабраць, ілюстрацыі, скульптуры, фота мемарыяльнай дошкі ў Пінску, і нават «бярозкі» Марыі Дзмітрыеўны.
Поделиться ссылкой:


title: Ці будзе адкрытым працэс над Марыяй Калеснікавай і Максімам Знакам?

maintext:
Крымінальная справа палітвязняў паступіла для разгляду ў Мінскі абласны суд, пра што паведаміў адвакат Дзмітрый Лаеўскі.
Нагадаем, што Марыю Калеснікаву і Максіма Знака абвінавачваюць па трох артыкулах Крымінальнага кодэкса:
– ч.1 арт.357 – змова або іншыя дзеянні, учыненыя з мэтай захопу цi ўтрымання дзяржаўнай улады неканстытуцыйным шляхам (да 12 гадоў пазбаўлення волі);
– ч.3 арт.361 – заклікі да дзеянняў, скіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы (да 5 гадоў пазбаўлення волі);
– ч.1 арт.361-1 – стварэнне экстрэмісцкага фарміравання альбо кіраўніцтва ім (да 7 гадоў пазбаўлення волі).
«Абвінавачаныя сумесна з іншымі асобамі не пазней за 16 ліпеня 2020 года ўступілі ў таемную змову з мэтай захопу дзяржаўнай улады неканстытуцыйным шляхам. Згодна з планам, яны ў розных месцах, абвясціўшы і пазіцыянуючы сябе прадстаўнікамі пераважнай большасці грамадзян Беларусі, рыхтавалі і публічна агучвалі заявы пра перамогу на выбарах кандыдата Ціханоўскай, страту народам Беларусі даверу да органаў улады і кіравання, слабасць дзеючай улады», – паведамляла раней Генпракуратура/
Знак і Калеснікава былі зняволены на пачатку верасня 2020 года. Максіма затрымалі ў офісе экс-прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Віктара Бабарыкі, а Марыю спрабавалі вывезці ва Украіну, але яна адмовілася пакінуць краіну.
«Апошнія некалькі тыдняў Марыя ў камеры адна, – паведаміла currenttime.tv Таццяна Хоміч, сястра Калеснікавай. – Камера даволі маленькая – 2,5 на 3 метры. Ёсць падворак, дзе праходзяць прагулкі, таксама маленькі – тры на тры метры. Маша і там прыстасоўваецца бегаць. Гэта адзіная магчымасць рухацца, неяк актыўна праводзіць час. Яна заўсёды гэтым карыстаецца. Зімой – гэта гадзіна ў дзень, летам – дзве гадзіны».
Блізкія перадалі Марыі тэлевізар, у СІЗА трансліруюцца толькі беларускія дзяржаўныя каналы.
«У лістах Маша пісала: калі глядзець тэлевізар, то ўсё роўна можна зрабіць пэўныя высновы пра тое, што адбываецца ў краіне, – дадае Таццяна Хоміч. – Для яе важна сачыць за навінамі».
У СІЗА ёсць бібліятэка. Марыя шмат чытае на нямецкай і англійскай мовах – мастацкую літаратуру, кнігі па бізнесе. Сумуе па музыцы; як вядома, Калеснікава – прафесійная флейтыстка.
«Мы спрабавалі перадаць ёй у ізалятар невялікую флейту, але яе не прынялі, – кажа Таццяна. – Гэтай сваёй спробай перадаць музычны інструмент мы вельмі развесялілі супрацоўнікаў СІЗА. А вось ноты праходзілі, іх адправілі яшчэ восенню».
Родныя Марыі Калеснікавай асцерагаюцца, што працэс будзе закрыты, як суды над Паўлам Севярынцам, Міколам Статкевічам і Сяргеем Ціханоўскім.
А вось Уладзімір Пыльчанка, былы адвакат Марыі, наадварот, лічыць, што яе справа будзе разглядацца ў адкрытым судовым пасяджэнні, «бо абвінавачванні, прад’яўленыя Калеснікавай, тычацца яе публічных выказванняў, вядомых усёй грамадскасці».
Поделиться ссылкой: