title: "Паша не здасца ні пры якіх абставінах…"

maintext:
Нагадаем, што Павел Севярынец быў затрыманы 7 чэрвеня мінулага года. Яго змясцілі ў ізалятар на Акрэсціна, затым адбылося некалькі судоў, якія дадавалі палітыку ўсё новыя суткі адміністрацыйнага арышту. Севярынец павінен быў выйсці на волю 21 жніўня, але напярэдадні стала вядома, што на яго завялі крымінальную справу.
Палітык абвінавачваецца паводле артыкула “Арганізацыя масавых беспарадкаў”. 24 снежня стала вядома, што Паўлу Севярынцу працягнулі тэрмін утрымання пад вартай да 20 лютага 2021 года.
Тым часам пад рэпрэсіі патрапілі і блізкія Паўла…
– Пачынаючы з зімы мінулага года, калі праходзілі пратэсты супраць інтэграцыі з Расіяй, мне неаднойчы выпісвалі штрафы, – кажа Таццяна Яўгенаўна СЕВЯРЫНЕЦ, маці палітвязня. – Дакладна не падлічвала, але недзе каля 3000 рублёў прысудзілі заплаціць.
Пасля выбараў таксама, здаецца, тры разы штрафавалі. Даходзіла да абсурду. 30 жніўня я і мой муж разам з блогеркай Аленай Янушкоўскай з лоджыі сваёй кватэры віталі бел-чырвона-белым сцягам калону ўдзельнікаў акцыі салідарнасці. У выніку мяне аштрафавалі на 675 рублёў за “пікет на лоджыі”.
А не так даўно спрабавалі судзіць яшчэ па адной абсурднай справе. 13 студзеня ў Віцебску мы пайшлі з сяброўкамі ў лес на шпацыр, дзе нас міліцыя і затрымала. Праўда, суд не знайшоў у маіх дзеянняў складу злачынства.
– Вы абскарджвалі судовыя рашэнні?
– Калі давалі штраф, то абскарджвала абсалютна кожнае рашэнне. Абскардзіла нават затрыманне ў лесе, бо трымаць у міліцыі восем гадзін жанчын сталага веку без ежы – гэта проста здзек.
А зараз напісала ў міліцыю заяву, у якой прашу дазволіць дзесяцярым пенсіянеркам прагулку ў лесе 7 лютага. Удакладніла, што гуляць будзем са скандынаўскімі палкамі ў руках на працягу дзвюх гадзін. Адказ яшчэ не атрымала.
– Вы столькі гадоў адпрацавалі педагогам… Па школе не сумуеце?
– Шчыра кажучы, я ўжо забыла, што гэта такое, хаця ў сённяшняй школе наўрад ці змагла б працаваць. І так мяне цярпелі, бо газеты пад прымусам я не выпісвала, бараніла дзяцей, калі бачыла, што на іх ідзе незаслужаны ціск.
Я ніколі ні на кога не азіралася. І мяне ўсё роўна выкінулі б са школы, бо я не гэтай сістэмы чалавек. Ганну ж, сястру Паўла, таксама вымусілі звольніцца са школы. Маўляў, настаўнік не мае права крытыкаваць уладу.
– Ці піша вам Павел?
– Піша, хаця ведаю, што мае лісты не ўсе даходзяць да яго. Я не стрымліваю сябе ў эмоцыях і не азіраюся на цэнзараў, а таму, мабыць, рызыкую, што сынок не атрымае нейкі ліст. Хаця ён, безумоўна, разумее, што я яму пастаянна пішу. І ён нам піша, бо ведае, што мы чакаем вестак ад яго.
Паведаміў, што шмат чытае, шмат нам задае пытанняў і нават дае некаторыя заданні, што трэба зрабіць. Паша заўсёды быў чалавекам справы, і ён не здасца ні пры якіх абставінах. І, зразумела, падтрымлівае нас.
Поделиться ссылкой:


description: 29 студзеня ў Брэсце адкрылася выстава "Я амаль магу чуць птушак". Гэта праект фатографа Максіма Сарычава, прысвечаны Малому Трасцянцу — найбуйнейшаму

title: Выстава пра вязняў мінскага лагера смерці закрылася, не прапрацаваўшы і гадзіны

maintext:
29 студзеня ў Брэсце адкрылася выстава “Я амаль магу чуць птушак”. Гэта праект фатографа Максіма Сарычава, прысвечаны Малому Трасцянцу — найбуйнейшаму фашысцкаму лагеру смерці на тэрыторыі былога СССР.
Аднак выстава не прапрацавала і гадзіны. У брэсцкую “Прастору КХ”, дзе яна адкрылася, тут жа прыйшоў з праверкай супрацоўнік МНС, перадае “Еўрарадыё”.
“На жаль, выстава працаваць у бліжэйшы час не будзе. Сачыце за нашымі навінамі”, — напісана на старонцы “Прасторы КХ” у Facebook.
“У такіх умовах працаваць для нас вельмі складана”, — дадае кіраўніца прасторы Аксана Гайко.
27 студзеня ў “Прастору КХ” прыехалі супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў КДК. Яны канфіскавалі некалькі тэчак з дакументамі і ноўтбук. Таксама фінансавая міліцыя правяла агляд у кватэры Аксаны Гайко. Адтуль нічога не канфіскавалі, але культур-менеджарку забралі на допыт у ДФР. Праверка звязаная з нібыта нявыплачанымі падаткамі.
“Я амаль магу чуць птушак”
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Аляксандр Апейкін: "Гатовы да адкрытай дыскусіі з любым чыноўнікам Міністэрства спорту"

maintext:
Ці будуць уведзены санкцыі ў дачыненні да Нацыянальнага алімпійскага камітэта? Пройдзе альбо не ў Мінску чэмпіянат свету па хакеі? Ці гатовы “праўладныя” спартсмены да дыскусіі з апанентамі? На гэтыя і іншыя пытанні “Народнай Волі” адказвае выканаўчы дырэктар Фонду спартыўнай салідарнасці Аляксандр АПЕЙКІН.
– Ці падтрымліваеце вы зараз сувязь з Міжнародным алімпійскім камітэтам?
– Паміж намі нармальныя працоўныя стасункі, зараз накіроўваем у МАК дадатковую інфармацыю пра парушэнні правоў спартсменаў у Беларусі. І, натуральна, будзем займацца тымі дамоўленасцямі, якія яшчэ раней былі заключаны з Міжнародным алімпійскім камітэтам.
Нагадаю, што МАК даваў гарантыі беларускім атлетам пра іх допуск да ўсіх міжнародных спаборніцтваў і кваліфікацыйных мерапрыемстваў. Зараз абменьваемся лістамі, інфармацыяй і гэтак далей.
– Пытанне санкцый з боку МАК у дачыненні да Нацыянальнага камітэта Беларусі пакуль павісла ў паветры. Калі яно можа быць вырашана?
– У гэтым месяцы фонд будзе падводзіць вынікі, што ў нас атрымалася ў гэтым накірунку, але, скажу шчыра, гэта не прыярытэтнае пытанне. Акцэнт робім на тое, каб Міжнародная федэрацыя хакея (ІІHF) забараніла правядзенне ў Мінску вясной гэтага года чэмпіянату свету па хакеі. У нас была запланавана сустрэча з кіраўніком ІІHF Рэнэ Фазелем, але, відаць, яна адбудзецца пасля таго, як той прыедзе ў Мінск.
У прыярытэце ў нас таксама дабіцца забароны на правядзенне ў Мінску этапа Кубка свету па фрыстайле ў лютым гэтага года і чэмпіянату свету па пяцібор’і.
А ўвогуле, у Фонду спартыўнай салідарнасці зараз некалькі асноўных накірункаў. Першы – інфармаванне міжнародных федэрацый аб немагчымасці правядзення ў Мінску буйных спартыўных спаборніцтваў у сувязі з тымі падзеямі, што адбыліся ў краіне пасля выбараў. Другі накірунак – падтрымка атлетаў і спецыялістаў, якія пацярпелі за сваю грамадзянскую пазіцыю. Мы зараз дапамагаем фінансава і юрыдычна, арганізоўваем зборы, кансультуем.
Трэці важны накірунак – адукацыя для спецыялістаў у галіне спорту і для тых спартсменаў, якія плануюць завяршыць кар’еру і затым працаваць у спартыўнай галіне. Будзем прапаноўваць курсы па спартыўным менеджменце, спартыўнай журналістыцы і гэдак далей.
І, натуральна, пачынаем працаваць над праектам правядзення спартыўнай рэформы ў Беларусі.
– Калі казаць пра фінансавую дапамогу…
– Яна ёсць, дапамагаем атлетам чым можам. Людзі, якія рыхтуюцца да Алімпійскіх гульняў ці сур’ёзных міжнародных спаборніцтваў, маюць нашу падтрымку, бо страцілі дзяржаўную – толькі таму, што выказаліся за справядлівасць.
Марафонка Вольга Мазуронак, дзесяціборац Андрэй Краўчанка, лёгкаатлетка Святлана Кудзеліч і іншыя – усе яны атрымалі фінансавыя магчымасці рыхтавацца да Гульняў, на якіх і збіраюцца выступіць.
– Пад якім сцягам?
– Яны будуць выступаць як нейтральныя спартсмены, МАК гэта не забараняе.
– Пасля таго як пад лістом супраць гвалту і сфальсіфікаваных выбараў паставілі подпісы тысячы вядомых трэнераў і спартсменаў Беларусі, з’явіўся і праўладны “адкрыты зварот спартыўнай грамадскасці”, пад якім падпісаліся каля 5 тысяч чалавек. Праўда, там аказаліся і супрацоўнікі райвыканкамаў, і “спартсмены-аматары” і тыя, хто наогул упершыню даведаўся, што ставіў недзе свой подпіс…
– Мне падаецца, што ў беларускіх чыноўнікаў пэўны крызіс жанру, бо нешта сваё крэатыўнае яны прыдумаць не могуць, а таму капіруюць тое, што прыдумалі да іх. А гэты “адкрыты зварот” – яшчэ адзін добры прыклад дабраахвотна-прымусовага выражэння як быццам бы сваёй пазіцыі.
Мы, дарэчы, пра гэта таксама праінфармавалі Міжнародны алімпійскі камітэт, бо гэта паказвае, як сёння ў Беларусі ціснуць на спартсменаў, прымушаюць ставіць подпісы нават тады, калі чалавек і не хоча гэтага рабіць. Не паставіш – здымуць са стаўкі, адлучаць ад спаборніцтваў.
Я не ведаю, навошта ўвогуле падрыхтавалі гэты зварот. Што хацелі паказаць і што паказалі? Усім нармальным людзям зразумела, як збіраюцца подпісы пад такімі лістамі. Як добра выказаўся былы галоўны трэнер маладзёжнай зборнай Беларусі па хакеі Аляксандр Румо: “Людзі распісаліся ў ведамасці на харчаванне”.
Дарэчы, да нас дайшлі звесткі, што з’яўленне гэтага “адкрытага зварота” – ініцыятыва нават не Міністэрства спорту і турызму ці Нацыянальнага алімпійскага камітэта. Кажуць, што гэтая цудоўная ідэя прыйшла зусім з іншых кабінетаў.
– Напрыканцы мінулага года ў прамым эфіры адбылася дыскусія паміж баскетбалісткай Аленай Леўчанка, якая не так даўно адсядзела на “сутках”, і маладым перспектыўным лёгкаатлетам Паўлам Недасекавым, які падпісаў праўладны ліст. Ці патрэбны і надалей такі дыялог паміж прадстаўнікамі розных бакоў?
– Безумоўна, бо такія размовы якраз і выкрываюць усю безыдэйнасць той часткі спартсменаў, якая выступае “за стабільнасць”.
Я, напрыклад, хоць заўтра магу падыскутаваць з любым чыноўнікам Міністэрства спорту ці Нацыянальнага алімпійскага камітэта. Можна адкрыта гэта зрабіць, і сёння ў іх пытаю: “Вы да гэтага гатовы?”
– Думаеце, што жадаючых не знойдзецца?
– Не знойдзецца, бо ім давядзецца адказваць на простыя, але нязручныя пытанні. Таму я нават з павагай стаўлюся да Паўла Недасекава, які не пабаяўся ўзяць удзел у адкрытай дыскусіі. Выглядаў ён, натуральна, не вельмі зграбна, але ж чалавек не схаваў галаву ў пясок, як страус.
– Спартыўныя чыноўнікі раз-пораз закідваюць камяні ў агарод Фонду спартыўнай салідарнасці. Маўляў, у беларускім спорце ўсё цудоўна, а хтосьці хоча іх ачарніць…
– Гэта выглядае як элементарная хлусня, бо мы жывём не ў савецкія часы, калі ў людзей былі тры тэлеканалы і некалькі цэнтральных газет і толькі адтуль яны маглі нешта даведацца. Зараз праўду не схаваеш, яна становіцца вядомай умомант, і калі чалавек хоць крыху варушыць мазгамі, то можа супаставіць розныя факты і зрабіць для сябе правільную выснову.
Я ведаю, якую пазіцыю хацеў бы прэзентаваць Нацыянальны алімпійскі камітэт Беларусі перад МАКам, але не разумею, на каго разлічана гэтая прэзентацыя. Усе вельмі добра ведаюць, што насамрэч адбывалася і адбываецца ў Беларусі.
Можна казаць, што ўсё зроблена ў межах нацыянальнага заканадаўства, але гэта парушае Алімпійскую хартыю, за што Міжнародны алімпійскі камітэт і ўводзіць санкцыі. А Алімпійская хартыя парушана, мы прывялі ў доказ больш за 70 выпадкаў, якія паказваюць сістэмнасць парушэнняў. І спрачацца з гэтым немагчыма. Можна толькі вешаць локшыну на вушы.
– Думаеце, што санкцыі да НАК Беларусі – гэта рэальнасць?
– Так, калі не будзе зменена палітыка ў дачыненні да спартсменаў і трэнераў. Ім закрываюць рот, даводзяць, што чалавек не мае права і слова сказаць, выказаць уласную пазіцыю. Звальняюць за іншадумства. Гэта няправільна, і з гэтым мы будзем змагацца самымі рознымі спосабамі. Няхай рыхтуюцца.
– Вы, Аляксандра Герасіменя, некаторыя іншыя спартсмены зараз знаходзіцеся за межамі краіны. Не сумуеце па Беларусі?
– Мы працуем у беларускай прасторы, таму няма адчування адарванасці ад беларускага жыцця. Мы ўсё роўна на сваёй Радзіме, мы разам з нашымі аднадумцамі.
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Актыўны ўдзельнік польскага руху «Салідарнасць», заснавальнік папулярнага выдання Gazeta Wyborcza Адам Міхнік расказаў, чаму падзеі ў Беларусі маюць

title: Адам Міхнік: "Беларусы паказалі, як выплюнуць кляп і патрабаваць свае правы"

maintext:
«Беларусы паказалі, як можна выплюнуць кляп і патрабаваць свае правы ў краіне, дзе дыктатар апантаны прагай улады і трымаецца толькі на дубінках, гвалце, хлусні. Таму вокліч “Сыходзь!” адрасаваны ўсім дыктатарам свету – з асаблівым акцэнтам на тых, хто знаходзіцца ва ўладзе альбо рыхтуецца да яе, у тым ліку ў маёй краіне», – піша ў Gazeta Wyborcza Адам Міхнік.
Паводле яго пераканання, у Польшчы не было б пратэстаў, калі б вялікая хваля надзеі не пайшла з Беларусі.
«Незалежна ад таго, што яшчэ можа адбыцца, беларускі народ ужо перамог, – перакананы польскі інтэлектуал. – І хоць Беларусь не была, як пісаў шмат гадоў таму пісьменнік Алесь Адамовіч, “Вандэяй перабудовы”, сёння яна стала сапраўднай надзеяй дэмакратычнай перабудовы. Гэта паўстанне ў імя годнасці і свабоды».
Адам Міхнік згадаў, што больш за 30 гадоў таму Gazeta Wyborcza стваралася людзьмі дэмакратычнай апазіцыі, якіх збівалі дубінкамі, саджалі ў турмы і абыходзіліся з імі гэтак жа, як сёння ставяцца да беларускіх дэмакратаў.
«Хай гэта будзе для вас знакам надзеі, – падсумаваў ён, дадаўшы, што сённяшняя Беларусь – гэта надзея Еўропы. – Думаю, я магу прыгадаць наш агульны (польскі, беларускі, украінскі) лозунг: «За нашу і вашу свабоду!». Вы пераможаце!”
Паводле Адама Міхніка, у гэты момант лёс еўрапейскай гісторыі змяшчаецца да Беларусі.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


description: Беларускай праваслаўнай царкве вынеслі папярэджанне і прыгразілі, што могуць забараніць яе дзейнасць, піша "Наша Ніва". З дакумента, які аказаўся ў

title: БПЦ атрымала папярэджанне ад дзяржавы. Яшчэ адно такое - і могуць забараніць дзейнасць

maintext:
Беларускай праваслаўнай царкве вынеслі папярэджанне і прыгразілі, што могуць забараніць яе дзейнасць, піша “Наша Ніва”.
З дакумента, які аказаўся ў распараджэнні рэдакцыі “НН”, вынікае, што 27 лістапада Упаўнаважаны па справах рэлігіі і нацыянальнасцяў (тады гэтую пасаду займаў Леанід Гуляка) вынес папярэджанне Беларускай праваслаўнай царкве. У папярэджанні гаворыцца, што царква абавязана прытрымлівацца артыкула 16 Канстытуцыі і артыкула 8 Закона «Аб свабодзе сумлення і рэлігійных арганізацый».
Калі парушэнне паўторыцца на працягу года, суд можа пазбавіць Беларускую праваслаўную царкву юрыдычнага статусу і забараніць яе дзейнасць на тэрыторыі Беларусі.
У артыкуле 16 Канстытуцыі пішацца, што забараняецца дзейнасць рэлігійных арганізацый, якая скіравана супраць суверэнітэтау Беларусі і канстытуцыйнага ладу. А ў артыкуле 8 Закона «Аб свабодзе сумлення і рэлігійных арганізацый» – што царква не ўдзельнічае ў дзейнасці палітычных партый, а ў месцах набажэнстваў не дапускаецца мітынгаў і агітацыі.
У адной з епархій «Нашай Ніве» пацвердзілі, што такі дакумент атрымлівалі. Але з чым канкрэтна звязана папярэджанне, там не ведаюць.
Упаўнаважаны па справах рэлігіі і нацыянальнасцяў Аляксандр Румак адмовіўся каменціраваць сітуацыю і назваць прычыны папярэджання.
Прадстаўнікі праваслаўнай царквы не аднойчы асуджалі гвалт. Так, у жніўні гродзенскі архіепіскап Арцемій выступіў з палымяным казаннем:
«Трэба гаварыць. Вучыцца ў іх, у моладзі! А той, хто старэйшае пакаленне, якое бурчыць, настаўнікі: «Мы там палітыку ўбачылі» — вам на каленях трэба стаяць, за ўсе фальсыфікацыі, за тую хлусню, якую вы пхалі нашым дзецям! За гэты БРСМ, за камсамол, за ўсё тое, што было… атэістычнае. Вось вынік вашага выхавання! Цяпер вашы выхаванцы з ланцуга сарваліся! Яны прагнуць крыві. Яны шалёныя».
А ў канцы лістапада з пасады прэс-сакратара сышоў Сяргей Лепін, які асудзіў разбурэнне сілавікамі народнага мемарыяла памяці Рамана Бандарэнкі.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Рэнэ Фазель працягвае апраўдвацца і тлумачыць сваю студзеньскую паездку ў Мінск да Аляксандра Лукашэнкі. У інтэрв'ю швейцарскаму выданню Watson ён заявіў,

title: Фазэль: мы далі зразумець, што ЧС немагчымы без змены палітычнай сітуацыі

maintext:
Па словах Фазеля, ён усведамляў, што шанец на змены – каля 1%, але ўсё адно вырашыў выкарыстаць нават такі невялікі шанец.
“Мы далі зразумець, што чэмпіянат свету па хакеі немагчымы без змены палітычнай сітуацыі ў краіне”, – патлумачыў Фазель тэму гутаркі з Лукашэнкам.
Ён дадаў, што ніякіх патрабаванняў беларускім уладам не выстаўляў, бо не можа гэтага рабіць. “Мы перадалі паведамленне пра тое, што ў нас праблемы з правядзеннем чэмпіянату свету праз адносіны да сітуацыі краін Захаду. Ён сказаў нам, што яго праца – гарантаваць бяспеку ў сваёй краіне і абараняцца ад любых пагроз з-за мяжы. Апазіцыя відавочна ўспрымаецца як пагроза”, – перадае швейцарскае выданне словы Фазеля.
Пасля візіту Фазеля ў Мінск беларускі аргкамітэт чэмпіянату свету выступіў з заявай, у якой цынічна паабяцаў не адключаць інтэрнэт падчас турніру. А таксама заявіў, што не бачыць падстаў звязваць хакейны чэмпіянат і арганізацыю дыялогу з апазіцыяй.


description: Тэрмін утрымання пад вартай апазіцыйнага палітыка Мікалая Статкевіча і блогера Змітра Казлова (Шэры Кот) падоўжылі на тры месяцы – да 29 сакавіка,

title: Палітвязням Мікалаю Статкевічу і Змітру Казлову працягнулі тэрмін арышту


description: Адкрыты ліст Ігара Ільяша да Кацярыны Андрэевай апублікаваў "Новы Час". Мая каханая! Пісаць жонцы ў турму – гэта цяжкое пакаранне. Віншаваць жонку ў турме

maintext:
Адкрыты ліст Ігара Ільяша да Кацярыны Андрэевай апублікаваў “Новы Час”.
Мая каханая! Пісаць жонцы ў турму – гэта цяжкое пакаранне. Віншаваць жонку ў турме з навагоднімі святамі і рабіць гэта праз адкрыты ліст, бо звычайныя лісты да яе не прапускаюць цэнзары, – пакаранне яшчэ больш цяжкае. Але іншай магчымасці сказаць табе «З Новым годам і Калядамі!» я проста не маю.
Ці разумелі мы, што такое з намі можа здарыцца? Канешне. Памятаеш, як мы яшчэ ў ліпені склалі для нашых блізкіх «памятку сваякам палітвязняў»? Гэта была своеасаблівыя інструкцыя на той выпадак, калі нас абодвух арыштуюць. У гэтым сэнсе ты мела пэўную фору перад некаторымі іншымі зняволенымі – думаю, шмат хто з іх нават не ўяўляў сабе, што выказванне свайго меркавання, сумленнае выкананне сваіх прафесійных абавязкаў або проста праява салідарнасці можа каштаваць ім свабоды. На жаль, многія беларусы да 2020 года да канца не разумелі, у якой краіне жывуць. А вось мы з табою цудоўна ўсведамлялі гэта і рыхтавалі сябе да таго, што за нашыя перакананні мы можам трапіць у турму. І яшчэ лепш мы разумелі, што ва ўмовах нараджэння беларускай палітычнай нацыі, ва ўмовах абуджэння грамадства рызыка павялічваецца ў разы, бо цяпер уладам будзе ўжо не да «лібералізацыі» і не да флірту з Захадам.
Я добра памятаю гэтае адчуванне надыходзячай лавіны, надыходзячага апакаліпсісу ў пачатку жніўня, яшчэ да выбараў. Хутка пагроза стала татальнай, ператварыўшыся ў неад’емную частку нашага жыцця. 10 жніўня каля метро «Пушкінская» побач з табою разарвалася граната, цябе ратавалі ад сілавікоў жыхары суседніх дамоў, і я да глыбокай ночы не ведаў, ці жывая ты. У канцы таго ж месяца цябе забралі на 24 гадзіны. У верасні – на 72 гадзіны, ты правяла іх на Акрэсціна. Кожную нядзелю, сыходзячы на стрым, ты брала з сабою «трывожны чамаданчык» з рэчамі для турмы. Кожную нядзелю мы разумелі, што сёння ты можаш дадому не вярнуцца. І аднойчы сапраўды не вярнулася: вось ужо другі месяц ты застаешся за кратамі паводле абсурднага абвінавачвання.
Мне пашанцавала трохі больш – я правёў за кратамі толькі 15 сутак (насамрэч мне пашанцавала значна менш, бо я б з задавальненнем памяняўся з табою месцамі – хаця наўрад ці б ты на гэта пагадзілася). Аднак справа, канешне, не ў колькасці праведзеных за кратамі дзён. Адзін з герояў «Ракавага корпусу» Аляксандра Салжаніцына сцвярджаў: «Самае цяжкае жыццё зусім не ў тых, хто тоне ў моры, рыецца ў зямлі або шукае ваду ў пустынях. Самае цяжкае жыццё ў таго, хто кожны дзень, выходзячы з дому, б’ецца галавой аб вяршнік – занадта нізкі». Калі верыць гэтай думцы – у нас дакладна не самае цяжкае жыццё. Сваімі ўчынкамі ў журналістыцы, сваімі паводзінамі ў якасці палітвязня за кратамі ты дэманструеш сапраўдную веліч чалавечага духу. Калі б такіх людзей, як ты ды іншыя палітзняволеныя, не існавала, то звацца «чалавекам» ужо даўно было б сорамна.
Цяпер наша Беларусь перажывае страшныя, цёмныя часы. Я ведаю, што шмат у каго натхненне барацьбы і вера ў хуткую перамогу змяніліся стомленасцю і дэпрэсіяй. Так, мы змагаліся, мы рызыкавалі сабою – але чаму не змагаліся іншыя?.. Мяркую, што тыя ж псіхалагічныя арэлі праходзяць у турмах і палітвязні, толькі ў значна больш вострай форме. Гэта цалкам натуральна і непазбежна ў такіх умовах. Гэтак сама непазбежна і тое, што стомленасць і дэпрэсія хутка зменяцца новым натхненнем і прылівам сіл. І, нарэшце, перамогай. Бо аб’ектыўныя законы гісторыі яшчэ ніхто не адмяняў – як бы гэтаму ні працівіліся людзі са зброяй у руках.
Каця, я магу табе пажадаць у 2021 годзе толькі аднога: свабоды. Каб мы маглі як мага хутчэй абняць адзін аднога, пацалаваць і пагутарыць без перашкодаў турэмнага цэнзара. Каб ты магла пабачыць бацькоў, бабулю і дзядулю, сяброў і калег. Каб ты магла зноў займацца сваёй любімай справай – журналістыкай. Усё астатняе, акрамя свабоды, ты маеш і так.
І яшчэ. У гэтым снежні мінула чацвертая гадавіна нашага шлюбу. У 2016-м мы паехалі ў вясельная падарожжа ў Малагу. У 2017-м святкавалі гадавіну ў Рыме, у в 2018-м – на Сардзініі. Ты заўсёды сама выбірала месца нашага святочнага адпачынку, бо ў цябе цудоўны густ. Але дазволь мне ў 2021 годзе зрабіць гэта ўсё ж самому. Я хачу, каб пятую гадавіну стварэння нашай сям’і мы святкавалі ў Новай Беларусі.
Я ўпэўнены, што ты падтрымаеш маю прапанову. Тым больш што мы проста абавязаныя будзем там сустрэць гэтыя дні, а ў снежні 2021 года такая магчымасць, я веру, ужо з’явіцца.
Трымайся, Кацюша!
Маё каханне дапаможа табе ўсё пераадолець.
P.S. Вядомая савецкая дысідэнтка Наталля Гарбанеўская, удзельніца «дэманстрацыі семярых» супраць уводу савецкіх войскаў у Чэхаславаччыну, казала: «Калі чалавек паступае паводле сумлення, ягонае жыццё не можа быць знявечана». Тут я дадаць магу толькі адно: гэта вялікае шчасце, што мы з табою гэтую думку цалкам падзяляем. Менавіта таму мы заўсёды будзем разам і заўсёды будзем шчаслівы!
*****
Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова знаходзяцца за кратамі больш за 50 дзён. Таксама 44 дні ў зняволенні журналістка TUT.BY Кацярына Барысевіч. Вы можаце падтрымаць дзяўчат лістом (не забудзецеся ўкласці чысты канверт).
Кацярына Бахвалава: 222160, г. Жодзіна, вул. Савецкая, д. 22а.
Дар’я Чульцова: 222160, г. Жодзіна, вул. Савецкая, д. 22а.
Кацярына Барысевіч: СІЗА № 1, 220030, г. Мінск, вул. Валадарскага, д. 2.
Паводле звестак праваабаронцаў, у спісе палітвязняў цяпер 169 прозвішчаў. За гэтай сухой лічбай стаяць 169 сем’яў, якія чакаюць блізкіх на волі і сумуюць па іх. Акрамя таго, на “сутках” у навагоднюю ноч заставаліся 112 чалавек. Усе гэтыя людзі апынуліся за кратамі толькі таму, што хацелі жыць у лепшай краіне. Але свабоду кратамі не стрымаць, а прагу да волі не знішчыць. Мы жадаем усім палітвязням хутчэйшага вызвалення, а іх родным моцы і веры ў лепшае.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Валерый Карбалевіч: Усебеларускі народны сход як чамадан без ручкі

maintext:
Раней, калі ўлады праводзілі Ўсебеларускі народны сход (УНС), яны спрабавалі рабіць хоць нейкую імітацыю народнага прадстаўніцтва. А цяпер нават на імітацыю не рызыкнулі, дзеліцца разважаннямі палітолаг Валерый Карбалевіч у сваім тэлеграм-канале.
На тле аблаў па мінскіх дварах, пагромаў дэмакратычных арганізацый і актывістаў у краіне абвешчаны год народнага адзінства. Нібы насміхаючыся са здаровага сэнсу. За ўсе гады лукашэнкаўскага рэжыму ніколі не было такога моцнага кантрасту, разрыву паміж афіцыйнай рыторыкай і рэальнасцю. Па ўзроўні дэмагогіі такая практыка нагадвае сталінскія часы, калі на тле масавай кампаніі выкрывання «ворагаў народа» газеты пісалі пра «непарушнае адзінства савецкага народа».
У тым жа рэчышчы варта разглядаць і ўвесь праект, звязаны з Усебеларускім народным сходам. Улады падаюць яго як выразнік волі народа. Аднак насамрэч тут зноў кантраст паміж афіцыёзнай рыторыкай і рэальнасцю, прычым яшчэ большы, чым дагэтуль.
Раней, калі ўлады праводзілі Ўсебеларускі народны сход, яны спрабавалі рабіць хоць нейкую імітацыю народнага прадстаўніцтва. На некаторых прадпрыемствах ладзіліся фармальныя сходы, на якіх нібыта выбіралі дэлегатаў на УНС ці ўпаўнаважаных на раённы сход, гэта паказвалі па БТ.
Цяпер жа, паводле БелТА, якое раскрывае змест указа № 492 аб правядзенні УНС, працоўныя калектывы як суб’екты выбару «дэлегатаў» не згадваюцца. Прадстаўнікі на УНС выбіраюцца «раённымі і гарадскімі Саветамі дэпутатаў і найбольш шматлікімі грамадскімі аб’яднаннямі». То бок — ФПБ, БРСМ, «Белай Руссю».
Гэта значыць, што цяпер нават на імітацыю не рызыкнулі. Бо ёсць рызыка, што праз працоўныя калектывы на УНС могуць пратачыцца нядобранадзейныя грамадзяне. Вось жа на праўладным мітынгу на Плошчы Незалежнасці 16 жніўня адзін выступоўца даволі крытычна ацаніў паводзіны ўлады. Відаць, у спешцы не пралічылі ўсіх. А УНС трэба зрабіць стэрыльным. Таму не да гульні ў дэмакратыю.
Іншая справа, які ўвогуле сэнс у гэтым УНС? Ад таго, каб прыняць на ім новую Канстытуцыю, Лукашэнка, паводле ягоных слоў, адмовіўся. Тады навошта? Прыняць пяцігадовы план? Каму і навошта гэта патрэбна? План мінулай пяцігодкі правалены. Тут бюджэт і план на 2021 год з цяжкасцю прынялі, і то ў апошні момант. Бо эканамічная сітуацыя вельмі няпэўная. На ўнутраную аўдыторыю гэта ніяк не паўплывае. Хутчэй стане дадатковым раздражняльнікам.
Магчымым адрасатам гэтага спектакля аднаго актора можа быць Масква. Маўляў, глядзіце, я выконваю абяцанні, дадзеныя ў Сочы, вяду дыялог з народам. Верагодна, Крэмль гатовы прыняць і прызнаць гэтую імітацыю, хоць і разумее ўсю фарсавасць і дэкаратыўнасьць згаданай інсцэніроўкі. Але толькі як першую дзею, за якой павінны адбыцца нейкія іншыя, больш рэальныя крокі.
Увогуле, падаецца, што сёння гэты УНС для Лукашэнкі — нейкі чамадан без ручкі. І кінуць шкада, і несці незразумела навошта. Здаецца, проста Лукашэнка лічыць, што калі парушыць даўно заведзеную традыцыю і цяпер не праводзіць УНС, то наменклатура і ягоныя нешматлікія прыхільнікі падумаюць, што ў краіне нешта не так, нейкі непарадак. Таму з дапамогай гэтага схода трэба даказаць, што ў нас усё ў парадку, нічога незвычайнага не адбываецца. А рэвалюцыя 2020 года — гэта нейкі кароткі прыкры эпізод, які трэба хутчэй забыць.
Але адна справа, калі ўзгаданы вышэй кантраст паміж рыторыкай і рэальнасцю існуе толькі ў прапагандысцкай плашчыні. Значна горш, калі ён адлюстроўвае сапраўдную карціну свету ў адной кіроўнай галаве.
Поделиться ссылкой:


description: Брэнд NIVEA MAN адмовіўся спансіраваць чэмпіянат свету па хакеі 2021 года, калі яго не перанясуць з Беларусі. Пра гэта кампанія паведаміла ў адказе

title: NIVEA адмовілася спансіраваць ЧС па хакеі, калі ён пройдзе ў Беларусі


description: 5 студзеня вечарам у Новай Баравой невядомы ў спартовым адзенні пагражаў людзям прадметам, падобным на пісталет, паведамляе "Наша Ніва". На адным з відэа,

title: Налёт на Новую Баравую. "Невядомы ў трэніках дастае пісталет і на вачах дзіцяці б'е мужа нагой у жывот"

maintext:
5 студзеня вечарам у Новай Баравой невядомы ў спартовым адзенні пагражаў людзям прадметам, падобным на пісталет, паведамляе “Наша Ніва”.
На адным з відэа, якое з’явілася ў інтэрнэце, бачна, як невядомы б’е па нагах дзяўчыну, адначасова з гэтым прабіваючы нагой у грудзі мінаку, пасля чаго дастае прадмет, падобны да пісталета, і пачынае ім пагражаць, трымаючы на лініі агню тую дзяўчынку.
Меркавана, невядомы са зброяй і ў спартыўных трэніках — супрацоўнік міліцыі. Такую выснову можна зрабіць па тым, што збітага мужчыну зацягнулі ва ўжо пазнавальны бус. Гэтага мужчыну зваць Віктар Мароз. Ён жыве ў Новай Баравой з сям’ёй — жонкай і сынам.
Пра абставіны вечара «Нашай Ніве» расказала жонка — Вікторыя. Размова адбывалася пад фонавы плач іх малалетняга сына.
«Сёння ўвечары мы сям’ёй выйшлі на прагулку. Позна? Дык у нас двор упрыгожаны, стаіць елка. Дзіця вельмі хацела. У двары муж сустрэў знаёмага, спыніўся пагаварыць, мы стаялі троху побач. Дзіця узяло з сабой ліхтарык, свяціла на цацкі ці нешта такое.
І тут я бачу сітуацыю: бяжыць дзяўчына, за ёй бягуць двое мужчын, гэта ўсё выглядае як нападзенне, я крычу: «Вы што робіце? Вы хто такія? Што адбываецца?» Сын пачынае хавацца пад елкай. Мой муж гэтаму чалавеку кажа, каб пакінуў дзеўку, а той, ні слова не кажучы, дастае пісталет — гэта ўсё бачыць дзіця, — і б’е мужа нагой у жывот.
У нас думка, што гэта нейкія бандыты, яны не прадстаўляюцца. Людзі ў нейкіх каляровых масках, спартовых касцюмах. Крычаць, каб мы каціліся адтуль. Куды? Мы тут жывем! Першая думка — паклікаць на дапамогу.
Але на заклік прыбеглі такія ж самыя і пачалі круціць майго мужа, біць. Я ўчапілася ў аднаго, у мяне цякуць слёзы, я кажу — вось наш сын, ён усё бачыць, што ж вы робіце? А адзін з іх хапае мяне за горла, — я думаю, гэта быў нейкі прыём, бо ў мяне заняло дыханне, можа, артэрыю пераціснуў, ці што, бо падкасіліся ногі, — я адпусціла рукі. Мужа ўцягнулі. У мяне пытанне, калі гэта органы — то ад каго яны мяне «абаранялі»? Мой сямігадовы сын плача, што хоча з’ехаць адсюль, што яму «надакучыла жыць» — адкуль у яго ў гэтым узросце такія думкі?», — эмацыйна расказвае жанчына.
Цяпер сваякі шукаюць Віктара Мароза ў аддзяленнях міліцыі.
Поделиться ссылкой:


title: "Здраднікі, вы забралі чэмпіянат свету ў тысячы дзяцей": Баскаў пракаментаваў перанос ЧС з Мінска

maintext:
Старшыня Федэрацыі хакея Беларусі Дзмітрый Баскаў пракаментаваў перанос чэмпіянату свету з Мінска.
Яго словы цытуе ФХБ.
«Хачу персанальна звярнуцца да прадстаўнікоў так званага Фонду салідарнасці спартоўцаў. Асабліва да былых прафесійных спартсменаў. Сёння вы святкуеце перамогу, адабраўшы ў беларускага народа сапраўднае свята. Пасля гэтага вы не можаце называцца беларусамі! Вы здраднікі! Вы забралі чэмпіянат свету, у першую чаргу, у тысячы дзяцей, якія займаюцца хакеем.
Гэтыя 17 дзён, на працягу якіх доўжыцца Чэмпіянат свету, маглі б прыцягнуць у нашу краіну не толькі сусветных хакейных зорак, сапраўдных куміраў мільёнаў хлапчукоў па ўсім свеце, на якіх раўнялася б новае пакаленне хакеістаў, але і дзясяткі тысяч замежных заўзятараў і сотні прадстаўнікоў СМІ, якія маглі б на ўласным вопыце пераканацца ў неверагоднай прыгажосці Беларусі, гасціннасці нашага народа і ўзроўні бяспекі ў нашай краіне.
Нам шкада, што Міжнародная федэрацыя хакея і найбуйнейшыя сусветныя брэнды, якія падтрымліваюць развіццё сусветнага хакея, сталі ахвярамі палітычных гульняў вакол Беларусі. Нашай краінай была праведзена вялікая праца спачатку па падрыхтоўцы заяўкі на правядзенне чэмпіянату свету па хакеі IIHF, а пасля — непасрэдна па арганізацыі турніру. Са свайго боку, мы па-ранейшаму лічым, што і чэмпіянат свету ў 2021 годзе не стаў бы выключэннем, а як мінімум паўтарыў поспех турніру, які мы ўжо прымалі ў 2014 годзе.
Акрамя таго, правядзенне чэмпіянату ў Мінску магло даць штуршок не толькі развіццю дзіцячага спорту, але і турыстычнай індустрыі, гарадской інфраструктуры. Безумоўна, мы знойдзем гэтыя пункты росту самастойна, але «палітычная гнуткасць» міжнародных інстытутаў ужо ўвойдзе ў гісторыю, тым самым стварыўшы прэцэдэнт для наступных маніпуляцый.
На жаль, працэдура, прадугледжаная Міжнароднай федэрацыяй хакея, не прадугледжвае магчымасці апеляцыі», — сказаў Баскаў.
Поделиться ссылкой:


description: Багаты на падзеі 2020 год некаторым беларусам давялося праводзіць не ў сямейным коле. Паводле інфармацыі валанцёрскага тэлеграм-канала "Списки

title: Новы год "на сутках": у 23:34 увесь паверх пачаў крычаць "Сыходзь!"

maintext:
Багаты на падзеі 2020 год некаторым беларусам давялося праводзіць не ў сямейным коле. Паводле інфармацыі валанцёрскага тэлеграм-канала “Списки задержанных”, у навагоднюю ноч “на сутках” заставаліся каля 180 асуджаных па артыкуле 23.34 КаАП — за “парушэнне парадку правядзення масавага мерапрыемства”.
Як гэта было? Пра гэта Еўрарадыё расказаў Аляксей Галанаў, які сустракаў Новы год “на сутках” у ізалятары часовага ўтрымання ў Жодзіне. Хлопцу 19 гадоў, ён першакурснік Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Увечары 19 снежня АМАП затрымаў Галанава ў сталічным мікрараёне Малінаўка. Пасля 15 сутак ён вызваліўся 3 студзеня.
“Спісаліся ў суботу ў дваровым чаце — вырашылі выйсці прагуляцца. Сабралася чалавек дзесяць, пачалі фатаграфавацца з БЧБ-сцягам. Ну і калі разыходзіліся, нас ужо “сустрэлі”, — успамінае Аляксей.
Затрыманых адвезлі спачатку ў Маскоўскае РУУС, а потым — у ізалятар у завулку Акрэсціна: “Нам яшчэ ў РУУС казалі, маўляў, дарма пайшлі — цяпер Новы год адзначыце ў турме”.
Прадказанне супрацоўнікаў РУУС спраўдзілася: у панядзелак, 21 снежня, у судзе Маскоўскага раёна Аляксея асудзілі на 15 сутак. Адбываць адправілі ў Жодзіна.
“У камеры было дзесяць чалавек. Нас ніяк не інфармавалі — самі адлічвалі дні. Было цяжка сарыентавацца па часе, таму што святло гарэла круглыя суткі. Час перыядычна казаў толькі кухар, які ежу раздаваў, а вось ахоўнікі маўчалі намёртва. Сняданак а шостай раніцы, абед — прыкладна з 12 да 13, і вячэра — прыкладна а шостай вечара. Вось толькі дзякуючы кухару мы хоць неяк арыентаваліся па часе”, — расказвае Аляксей.
Як жа сустракаюць Новы год “на сутках”?
“Тое, што было 31-е чысло, мы ведалі. Нам 30-га, у чацвер, павінны былі перадаць перадачкі, але перадалі толькі на наступную раніцу. І як расказалі потым сваякі, пасылка была большая, чым мы атрымалі. З перадачак мы сабралі невялікі святочны стол: нарэзка, мяса, каўбасы. А дзясятай вечара, калі павінен быў быць адбой, мы селі за стол. Такім чынам адзначылі. Пасля чаго (як разумею, гэта было прыкладна ў 23:34) увесь паверх пачаў крычаць “Сыходзь!”, “Жыве Беларусь!”, “З Новым годам!” — з суседніх камер было чуваць, мы таксама падтрымалі.
Ахоўнікі спачатку бяздзейнічалі, потым спрабавалі ўсіх супакоіць — стукалі па дзвярах, крычалі “Вас усё роўна ніхто не пачуе”. Нікога гэта не спыніла: мы хвілін 15-20 пакрычалі. Ну і дзесьці да поўначы пачулі салюты, як удалечыні, так і практычна каля турмы. Як мы думаем, хтосьці ў нашу падтрымку запускаў.
Пасля 12 чулі, як адзін з ахоўнікаў крычаў “З Новым годам!”. Але я без паняцця, нам ён крычаў, усім ці толькі іншым ахоўнікам”.
3 студзеня каля брамы ізалятара хлопца сустрэлі сваякі і дзяўчына. Пра тое, што давялося сустрэць Новы год “на сутках”, Аляксей не перажывае: “Усё роўна не было нейкіх асаблівых планаў”.
2021 год у няволі таксама сустрэлі 169 чалавек, якіх беларускія праваабаронцы прызналі палітычнымі зняволенымі. Некаторыя з іх — напрыклад, Сяргей Ціханоўскі — прабылі ў зняволенні ўжо больш за сем месяцаў.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Памёр былы рэктар Віцебскага дзяржуніверсітэта Аркадзь Русецкі

maintext:
10 студзеня памёр Аркадзь Русецкі — былы рэктар Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Машэрава. Яму было 78 гадоў.
Прычыны смерці не паведамляюцца.
Аркадзь Русецкі нарадзіўся 1 лістапада 1942 года ў Гірэвічах (сёння Валожынскі раён). Працаваў рабочым саўгаса «Ракаўскі», 1962 па 1967 гг. – журналістам у «Браслаўскай звяздзе», затым скончыў БДУ.
Працаваў першым сакратаром абкама ЛКСМ, другім сакратаром Віцебскага гаркама КПБ, з 1985 па 1991 год – першым намеснікам загадчыка аддзела прапаганды і агітацыі, загадчык ідэалагічнага аддзела, сакратаром ЦК КПБ.
У 1991–1992 гг. атрымаў званне прафесара і працаваў на кафедры этыкі, эстэтыкі і навуковага атэізму БДУ. У 1995–1997 гг. – намеснік, першы намеснік старшыні Віцебскага гарвыканкама, у 1997–2009 гг. – рэктар Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Машэрава.
З 2009 года – прафесар кафедры ўсеагульнай гісторыі і сусветнай культуры ВДУ.
Развітанне з Аркадзем Русецкім адбудзецца 12 студзеня ў «Ціхай абіцелі», што на вуліцы Петруся Броўкі.
Поделиться ссылкой:


description: У старшыні Белтэлерадыёкампаніі Івана Эйсманта з’явіўся трэці намеснік. Гэту пасаду цяпер займае спецслужбіст Андрэй Іванец, піша NN.BY. Іванец скончыў

title: Намеснік кіраўніка Белтэлерадыёкампаніі - супрацоўнік КДБ


title: Спатканне Арцёма Сарокіна з жонкай

maintext:
«Магчыма, ужо летам сын выйдзе на волю. Праўда, хацелася б, каб гэта адбылося раней…»
У мінулым нумары “Народнай Волі” быў змешчаны вялікі матэрыял, у якім журналіст Алесь Сівы расказаў пра сустрэчу з бацькам і маці ўрача-анестэзіёлага Бальніцы хуткай дапамогі Арцёма Сарокіна, які 19 лістапада па ініцыятыве Генеральнай пракуратуры быў арыштаваны і змешчаны пад варту.
Пазней яму, а таксама журналістцы TUT.BY Кацярыне Барысевіч было выстаўлена абвінавачванне паводле ч.3 арт.178 Крымінальнага кодэкса Беларусі за разгалошванне медыцынскай таямніцы, што пацягнула цяжкія наступствы, у сувязі з публікацыяй медыцынскіх дакументаў, якія тычацца памерлага ад траўмаў Рамана Бандарэнкі.
Інфармацыя, якая ўтрымліваецца ў абнародаваных дакументах, абвяргае заявы афіцыйных асоб аб тым, што Раман Бандарэнка быў п’яны ў момант збіцця, пасля якога ён быў дастаўлены ў аддзяленне міліцыі. Пры гэтым блізкія сваякі Бандарэнкі не лічаць сябе пацярпелымі з-за іх апублікавання і пацвярджаюць іх сапраўднасць.
19 студзеня мінула два месяцы з моманту затрымання Кацярыны Барысевіч і Арцёма Сарокіна, але на свабоду яны не выйшлі. Гэта значыць, што мера стрымання не зменена.
Праўда, на гэтым тыдні Арцёму Сарокіну ўпершыню за два месяцы дазволілі спатканне з жонкай.
“Каля гадзіны яны з Наталляй размаўлялі, – распавяла “Народнай Волі” маці арыштаванага ўрача Галіна Сарокіна. – Гаворка ў асноўным ішла пра дом, дзяцей, нейкія бытавыя рэчы, спрабавалі нават нейкія планы будаваць.
Арцём спадзяецца, што больш за дзевяць месяцаў арышту яму не дадуць, а дзень знаходжання ў СІЗА залічваецца за два. У такім выпадку, магчыма, ужо летам сын выйдзе на волю. Праўда, хацелася б, каб гэта адбылося раней”.
Поделиться ссылкой:


title: Дэпутат Варанецкі супраць забароны бел-чырвона-белага сцяга: Недапушчальна таптацца па сваім мінулым

maintext:
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Валерый Варанецкі пракаментаваў прапанову Генеральнай пракуратуры наконт ўключэнні нацыянальнага бел-чырвона-белага сцяга ў спіс «экстрэмісцкіх».
«Такія рэчы патрабуюць навуковай ацэнкі і, перш за ўсё, з боку гісторыкаў. Гэта той выпадак, калі спяшацца нам ні ў якім разе нельга.
Трэба мець на ўвазе, што бел-чырвона-белы сцяг з’яўляўся першым дзяржаўным сцягам нашай адроджанай беларускай дзяржавы. Пад ім яна рабіла першыя крокі па ўмацаванні свайго нацыянальнага суверэнітэту і незалежнасці. Пад ім прымаў прысягу першы прэзідэнт Рэспублікі Беларусь. Бел-чырвона-белы сцяг лунаў над нашымі дзяржаўнымі будынкамі і ўпрыгожваў залы ўрачыстасцяў Дома ўрада, парламента, Адміністрацыі прэзідэнта, Вярхоўнага суда, Генеральнай пракуратуры і іншых дзяржаўных устаноў, сімвалізуючы суверэнітэт і незалежнасць нашай краіны.
Яму аддавалі ўшанаванні за мяжой у ходзе візітаў беларускіх дзяржаўных дэлегацый, уручэння даверчых грамат нашымі пасламі… Пад ім мы сустракалі першых асоб замежных дзяржаў, якія з візітамі наведвалі нашу краіну. Ён сімвалізаваў выбітныя перамогі нашых спартсменаў на Алімпійскіх гульнях і чэмпіянатах свету, іншых міжнародных спаборніцтвах.
З ім былі звязаны вельмі важныя старонкі гісторыі нашай з вамі маладой беларускай дзяржавы. І таптацца па сваім мінулым, калі мы глядзім у будучыню і хочам пабудаваць моцную, незалежную і квітнеючую краіну, на мой погляд, — недапушчальна. Мы павінны шанаваць сваю гісторыю», — мяркуе Варанецкі.
29 студзеня стала вядома, што «неабыякавыя грамадзяне» накіравалі ў Генпракуратуру зварот, у якім просяць вызнаць бел-чырвона-белы сцяг экстрэмісцкім.
Поделиться ссылкой:


title: Былога рэдактара смаргонскай незалежнай газеты асудзілі на 2,5 года

maintext:
Рамана Улана, былога рэдактара і выдаўца “Новай газеты Смаргоні”, асудзілі на 2 гады і 6 месяцаў «хіміі» за «паклёп» на міліцыянераў.
Улана абвінавацілі ў тым, што ён сфатаграфаваў расклееныя на платах у Смаргоні лістоўкі невядомага аўтара і размясціў здымкі ў інтэрнэце. Прычым не ў выглядзе асобнага паста, а ў якасці каментарыя да іншага.
На лістоўках змяшчалася інфармацыя аб сямі супрацоўніках смаргонскай міліцыі, якія нібыта злоўжывалі службовымі паўнамоцтвамі і ілжыва сведчылі ў судах супраць пратэстуючых у адміністрацыйных справах. Сем праваахоўнікаў падалі ў суд на 55-гадовага прадпрымальніка.
Дарэчы, у судовым пасяджэнні, паводле самога Улана, ён настойваў на тым, што яго віна не даказана, што не праведзена праверка фактаў ілжывага сведчання міліцыянераў.
Як прыклад ён прывёў факты адносна трох з тых, хто складаў пратаколы на пратэстуючых, але суд адхіліў іх.
“Я даволі актыўны карыстальнік інтэрнэту, і ў смаргонскіх групах мяне таксама ведаюць, – заўважыў карэспандэнту “Народнай Волі” Улан. – А там вельмі яскрава адлюстроўваецца пазіцыя пратэстуючых людзей. Уладам гэта вельмі не падабаецца, і яны спрабуюць задушыць такія памкненні”.
З прысудам Улан не згодны і будзе абскарджваць рашэнне суда.
Смаргонскі праваабаронца Алесь Дзергачоў звяртае ўвагу на непамерна вялікі тэрмін прысуду. І гэта пры тым, паводле яго, што Улан не вырабляў і не развешваў тыя лістоўкі. Са слоў Дзергачова, па гэтым факце таксама ўзбуджана крымінальная справа, але вінаватыя дагэтуль не знойдзены.
“Няхай бы яны спачатку завяршылі расследаванне па факце вырабу і распаўсюджання лістовак, – гаворыць праваабаронца. – А тут знайшлі Улана, і ўся адказнасць лягла на яго”.
Рамуальд Улан быў выдаўцом і рэдактарам незалежнай «Новай газеты Смаргоні» з 1996 па 2005 год. Абіраўся дэпутатам раённага савета. У апошнія гады прапаноўваў паслугі друку.
Поделиться ссылкой:


title: Кіраўніка АГП Казлова будуць судзіць… за адмову даць падпіску аб неразгалошванні

maintext:
Старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі 12 студзеня зноў наведаў цэнтральны апарат Следчага камітэта, каб даць паказанні па крымінальнай справе супраць заснавальнікаў Каардынацыйнай рады, паведамляе “Наша Ніва”.
Гэта ўжо трэці паход Казлова ў СК, але кожны раз ён адмаўляўся даваць паказанні, спасылаючыся на артыкул 27 Канстытуцыі – нікога нельга прымусіць даваць паказанні супраць самога сябе.
У выніку Казлоў так нічога не сказаў, але з яго ўсё адно патрабавалі падпісаць паперку аб неразгалошванні. Палкоўнік Аксана Перастэнка паўтары гадзіны настойвала, каб палітык падпісаў паперку, але з гэтага так нічога не выйшла.
Гэтак жа Казлова дапытвалі 30 снежня і 5 студзеня. Кіраўнік АГП лічыць справу «нічым не абгрунтаванай». «Допыты праходзяць з адзінай мэтай – каб надзёргаць нейкіх цытат, а з іх зляпіць абвінавачванне, – кажа палітык. – У вельмі многіх пытаннях стаіць прыпіска аб «пагрозе нацыянальнай бяспецы». Я не вытрымаў і спытаў, ці засталіся яшчэ правы, якія не пагражаюць нацыянальнай бяспецы, мне на гэта нічога не адказалі. Мне здаецца, што падпіскай аб неразгалошванні яны хочуць прыкрыць тое глупства і непрафесіяналізм, якія бачныя ў гэтай справе».
На допыт 12 студзеня прыйшоў участковы Партызанскага раёна Мінска, які забраў палітыка і яго адваката ў апорны пункт міліцыі, дзе склаў адміністрацыйны пратакол па артыкуле 23.4 «Непадпарадкаванне». Парушэнне заключаецца ў тым, што Казлоў адмовіўся даць падпіску аб неразгалошванні. Суд прызначаны на 15 студзеня аб 11-й гадзіне.
Казлову пагражае штраф ці 15 сутак зняволення.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Прэм'ер-міністр Фінляндыі Санна Марын выказалася аб правядзенні чэмпіянату свету па хакеі 2021 года ў Беларусі. Яна за тое, каб перанесці групу А

title: Прэм'ер-міністр Фінляндыі супраць ЧС-2021 па хакеі ў Мінску

maintext:
Прэм’ер-міністр Фінляндыі Санна Марын выказалася аб правядзенні чэмпіянату свету па хакеі 2021 года ў Беларусі. Яна за тое, каб перанесці групу А чэмпіянату, якая павінна згуляць у Мінску, у іншую краіну, паведамляе “Еўрарадыё”.
“Я лічу, што ЧС-2021 не павінен праводзіцца ў Мінску. Сітуацыя з правамі чалавека ў Беларусі вельмі сур’ёзная. Адбыліся гвалтоўныя арышты грамадзян, якія хацелі рэалізаваць сваё выбарчае права. Гэта вельмі сур’ёзная сітуацыя. Яна патрабуе вырашэння, і да яе трэба ставіцца належным чынам”, – сказала Марын.
“Асабіста я не стала б праводзіць там спаборніцтвы. Але гэта не пытанне ўрада Фінляндыі”, – дадала прэм’ер-міністр Фінляндыі.
Фінляндыя паслядоўна выступае за перанос чэмпіянату свету па хакеі 2021 года з Мінска. Перад Новым годам у гэтым ключы выказаўся фінскі палітык Калерва Кумала, які цяпер займае пасаду віцэ-прэзідэнта Міжнароднай федэрацыі хакея: “Паступова гуляць у Беларусі стала немагчыма. Я настойваў на гэтым ужо даўно. Першапачаткова я быў адзін, затым мяне падтрымаў датчанін. Паступова ціск стаў нарастаць. Фазель павінен сказаць Лукашэнку праўду: чэмпіянат свету на тэрыторыі Беларусі немагчымы”.
Кіраўнік ІІХФ Рэнэ Фазель у бліжэйшы час мае намер прыехаць у Мінск, каб пагаварыць з Аляксандрам Лукашэнкам пра перанос чэмпіянату свету.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: Лукашэнка - Фазелю: у нас пратэстоўцы не штурмуюць "Капітолій"

maintext:
11 студзеня падчас сустрэчы ў Мінску з кіраўніком Міжнароднай федэрацыі хакея Рэнэ Фазелем Аляксандр Лукашэнка згадаў пратэстны рух. Ён усяляк спрабаваў пераканаць госця, што сітуацыя ў краіне “пад кантролем”, перадае “Еўрарадыё”.
“У нас пратэстоўцы і іншыя незадаволеныя не штурмуюць урадавыя ўстановы і “Капітолій” у Беларусі, — гаварыў Лукашэнка. — У нас зусім нармальная сітуацыя з кропкі гледжання развіцця дэмакратычных працэсаў”.
Міжнародная федэрацыя хакея не выключае пераносу чэмпіянату свету 2021 года з Беларусі ў іншую краіну. Рашэнне будзе прынята ў канцы студзеня. Перад гэтым Фазель вырашыў паразмаўляць з Лукашэнкам, які яго лічыць “асабістым сябрам”.
Аляксандр Лукашэнка запэўніў Рэнэ Фазеля, што “ніякай небяспекі ні па якіх пытаннях у Беларусі няма і не будзе — ні па каранавірусе, ні з пункту гледжання палітычнай бяспекі або фізічнай бяспекі людзей”. Як вядома, з-за парушэняў правоў чалавека ў Беларусі адмовілася праводзіць сумесны чэмпіянат свету Латвія. Жорсткія разгоны пратэстоўцаў, дзясяткі тысяч затрыманых, больш за 160 палітвязняў — гэта добра вядома ў свеце, таму пашыраецца кампанія за перанос ЧС ці за яго байкот. Фазель жа, відавочна, хоча ў выпадку пераносу першынства захаваць добрыя стасункі з Лукашэнкам.
“Думаю, што няма неабходнасці мне пераконваць цябе, што ў Беларусі ўсё нармальна, — гаварыў Лукашэнка Фазелю. — Ты сам чалавек вопытны, сам палітык, разумееш, што адбываецца. Мяне хочуць абвінаваціць у тым, што я абараняю сваю краіну і сваіх людзей, але мяне для гэтага і абралі”.
Беларускі кіраўнік лічыць, што ім незадаволеныя “асобныя палітыкі ў Еўропе”.
Поделиться ссылкой:


title: Мікалай Казека: "Мне ўжо лепш…"

maintext:
Галоўны трэнер зборнай Беларусі захварэў на каранавірус і зараз знаходзіцца ў бальніцы.
У жніўні мінулага года Мікалай Казека заняў прынцыповую пазіцыю і выказаўся супраць гвалту і фальсіфікацый падчас выбараў. Трэнера падтрымалі і многія яго выхаванцы, спартсмены з нацыянальнай каманды.
У верасні Мікалая Іванавіча пазбавілі імянной стыпендыі, у лістападзе яго не ўзялі на выязны збор нацыянальнай каманды па фрыстайле ў Фінляндыю.
Пасля гэтага спартсмены напісалі ліст міністру спорту Сяргею Кавальчуку, у якім падтрымалі настаўніка. Фрыстайлісты адзначылі, што апошнія падзеі вакол каманды негатыўна адбіваюцца на атмасферы ў зборнай. Сярод гэтых падзей акрамя неўключэння трэнера ў выязны склад на збор адзначалася таксама сітуацыя з чэмпіёнкай свету Аляксандрай Раманоўскай, адмена выплат па стыпендыі Мікалаю Казеку, а таксама памяншэнне выплат усім стыпендыятам каманды.
Дарэчы, на этапе Кубка свету ў Фінляндыі беларускія спартсмены не заваявалі ніводнага медаля.
– Зараз знаходжуся ў бальніцы, – распавёў Мікалай Іванавіч “Народнай Волі”. – Напрыканцы мінулага тыдня адчуў сябе вельмі дрэнна: слабасць, тэмпература, былі іншыя сімптомы, якія ўказвалі, што захварэў на каранавірус.
Пяць дзён быў дома, думаў, што сам ачомаюся, але станавілася ўсё горш, а таму давялося выклікаць “хуткую”. Прыехалі медыкі, зрабілі тэст, які і паказаў станоўчы вынік. Праўда, на выхадных у бальніцу не трапіў, а таму адправіўся туды на пачатку гэтага тыдня. Зараз робяць кропельніцы, даюць нейкія прэпараты.
– Як сябе адчуваеце?
– Лепш, чым раней, хаця пакуль не чытаю, не гляджу тэлевізар. Крыху не да гэтага.
– Апошнім часам вы з камандай не працавалі?
– Так, мяне ж адлучылі ад каманды па вядомых прычынах. Але ж усё роўна лічуся галоўным трэнерам, хаджу на працу. А з камандай зараз працуюць мае вучні і калегі.
– Як вам выступленне беларусаў на першых этапах?
– Скажам так: неадназначнае. Хаця, каб нешта аналізаваць, трэба знаходзіцца ў зборнай побач са спартсменамі, а не на адлегласці.
– Вы будзеце яшчэ працаваць са зборнай?
– Давайце не будзем бегчы наперадзе каня. Найперш трэба са здароўем разабрацца.
Публікацыя – з № 7 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Пра гэта "Свабодзе" распавёў муж Кацярыны Андрэевай Ігар Ільяш. Навінаў пра завяршэнне расследавання ў справе Кацярыны Барысевіч з TUT.BY пакуль няма.

title: "Неўзабаве пачнецца суд". Справа журналістак "Белсата" ўжо ў пракуратуры

maintext:
Пра гэта “Свабодзе” распавёў муж Кацярыны Андрэевай Ігар Ільяш. Навінаў пра завяршэнне расследавання ў справе Кацярыны Барысевіч з TUT.BY пакуль няма.
Журналістку «Белсата» Кацярыну Андрэеву затрымалі 15 лістапада разам з аператарам Дар’яй Чульцовай падчас стрыму з аднаго з дамоў, размешчаных на «плошчы Перамен». 20 лістапада абедзвюм дзяўчатам выставілі абвінавачванні ў арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Журналістак перавялі з Акрэсціна ў СІЗА Жодзіна, праваабаронцы прызналі іх палітвязнямі. Як расказаў “Свабодзе” муж Кацярыны Андрэевай Ігар Ільяш, суд па справе яго жонкі можа пачацца ўжо ў бліжэйшыя тыдні.
«Матэрыялы справы Кацярыны знаходзяцца ў пракуратуры, – гаворыць Ігар. – Ведаю з ліста ад яе, што Каця чакае ўжо этапіравання ў Мінск. Яна піша, што чакае суда, але не робіць ніякіх прагнозаў наконт яго вынікаў. Дату этапіравання і суда пакуль не прызначылі, падрабязнасцяў пра гэта мы не ведаем. Можна меркаваць, што ў суд справу перададуць у сярэдзіне студзеня».
Ігар Ільяш зазначае, што абвінавачванні жонцы выставілі праз пяць дзён пасля затрымання: Кацярыну затрымалі 15 лістапада, а 20-га выставілі абвінавачванне.
«Відавочна, нейкі план у гэтых людзей, якія давалі дабро на Каціну справу, ёсць. Калі параўнаць з тым, што адбываецца з Ігарам Лосікам, якога трымаюць паводле таго ж артыкула з лета мінулага года, то ў мяне два варыянты тлумачэння такой хуткасці, – кажа Ігар. – Альбо яны хочуць зрабіць паказальна жорсткі прысуд, каб запалохаць журналістаў. Сігнал, каб не вялі ніякіх стрымаў, не асвятлялі пратэсты. Альбо іншы варыянт – хочуць “намаляваць” мяккі прысуд, штраф альбо ўмоўны тэрмін ці хатні арышт. Каб хваля салідарнасці знікла, каб не было падстаў зноў і зноў гаварыць пра арышт журналістак. І адначасова можна было б абмежаваць іх у прафесійнай дзейнасці».
Паводле слоў Ігара Ільяша, судзіць Кацярыну Андрэеву будуць разам з Дар’яй Чульцовай. Адвакат Дар’і знаходзіцца пад падпіскай аб невыдаванні і амаль не дае інфармацыі пра стан яе падабароннай. Бацькі таксама неахвотна кантактуюць са СМІ. Аднак Чульцова і Андрэева паўсюль у дакументах і матэрыялах справы праходзяць разам, таму можна меркаваць, што іх справа павінна разглядацца таксама ў адным працэсе. Першы тыдзень арышту Чульцова і Андрэева нават знаходзіліся ў адной камеры, але потым іх раздзялілі. Журналісткі толькі аднойчы бачыліся ў калідоры СІЗА ў Жодзіна.
«Кацярына з кожным днём усё цяжэй пераносіць зняволенне, гэта адчуваецца, – кажа Ігар Ільяш. – Але яна захоўвае бадзёры настрой, баявы. У прынцыпе, яна ад самага пачатку рыхтавалася, што можа быць арышт, такое развіццё падзей. Крымінальная справа за прафесійную дзейнасць. Яна рыхтавалася псіхалагічна. Таму ў гэтым плане яна трымаецца. Вядома, бываюць ноткі дэпрэсіўныя ў лістах. Але гэта натуральна. Я па сабе ведаю, што нават калі 15 дзён сядзіш, то бываюць перапады настрою. У цэлым Каця трымаецца добра. Што да стану здароўя, то пасля пераводу ў Жодзіна ў Каці былі два моцныя алергічныя прыступы. Але потым ужо ўсё ў парадку, яна больш не скардзілася».
Журналістка TUT.BY Кацярына Барысевіч за кратамі ўжо 52 дні. Першыя некалькі сутак яна правяла ў «амерыканцы», затым яе перавялі ў СІЗА на вуліцы Валадарскага. Пра ход расследавання справы «аб выдаванні лекарскай тайны, якое мела цяжкія наступствы», амаль нічога невядома. Разам з Барысевіч па ёй праходзіць доктар Арцём Сарокін, які таксама знаходзіцца пад вартай. Вядома, што да Барысевіч у СІЗА даходзяць далёка не ўсе лісты. Сама журналістка піша, што чакае суда, на ўмовы ўтрымання не скардзіцца. Да яе даходзяць перадачы, настрой бадзёры.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Егіпецкія археолагі знайшлі частку Кнігі Мёртвых

maintext:
Адкрыццё ў егіпецкім паселішчы Саккары, прыкладна ў 30 км на поўдзень ад Каіра, было зроблена групай археолагаў, на чале з былым міністрам старажытнасцяў Егіпта доктарам Захі Хавасам, аб чым кіраўнік групы паведаміў у Facebook .
Археолагі выявілі пахавальны храм царыцы Неарыт, жонкі фараона Тэці, частка якога ўжо была знойдзена ў папярэднія гады.
Сярод найбольш важных адкрыццяў сталі 52 пахавальныя шахты, глыбінёй 10-12 метраў. Унутры шахт захаваліся сотні драўляных трунаў, узрост якіх навукоўцы вызначаюць каля 3000 гадоў. Мноства драўляных пахавальных масак, выдатныя статуі Анубіса, Асірыса і Сокара, гульні, бронзавая сякера і шмат іншага.
Унікальнай знаходкай стаў папірус, даўжынёй чатыры метры, 17 глава з Кнігі мёртвых.
Доктар Захі Хавасс сцвярджае, што гэта знаходка лічыцца самым важным археалагічным адкрыццём гэтага года і зробіць Саккару важным культурным и турыстычным месцам.
Поделиться ссылкой:


title: Народная Воля

maintext:
На гродзенскім рынку “Цэнтральны” ў больш як 10-градусны мароз гандляры працуюць на вуліцы і плацяць за гэта падаткі, арэнду і іншыя адлічэнні ў дзяржаўны бюджэт. Дзяржава ж не стварае людзям належных ўмоў для працы, а толькі ўзнімае стаўкі па выплатах. Ніякіх спадзяванняў на лепшае ў мясцовых гандляроў няма.
94 рублі за 4 квадратныя метры
Здавалася б, са з’яўленнем рознага кшталту гіпермаркетаў і гандлёвых цэнтраў павінны былі змяніцца і ўмовы працы гандляроў. Цывілізаваны гандаль, які прыйшоў у наша жыццё, паказаў, як гэта павінна выглядаць. Яшчэ можна зразумець, калі ў цёплае надвор’е прадаўцы стаяць за гандлёвымі прылаўкамі пад адкрытым небам, прадаючы кашулі, нагавіцы, шкарпэткі. Але калі на вуліцы пад мінус 20… Больш за тое, на гродзенскім рынку “Цэнтральны” частка людзей гандлюе проста з пасланай на асфальце цыраты, на якой ляжыць тавар.
28-гадовы Дзмітрый Пятровіч прадае мужчынскае адзенне: курткі, швэдары і іншае. Ён арандуе невялічкі бляшаны бокс на 4 квадртаныя метры і плаціць за гэта 94 рублі ў месяц. Атрымліваецца, па 10 долараў за метр. І гэта без вады, святла, ацяплення. З 9.00 да 14.00 Дзмітрый знаходзіцца на вуліцы і дахаты прыходзіць добра здубянелы.
– У гэтым годзе зімовыя месяцы наогул цяжкія, і не столькі праз надвор’е, – кажа мужчына. – Няма пакупнікоў, здараецца, у дзень прадаю адну-дзве рэчы.
Прадпрымальнік падлічыў: кожны месяц ягоныя абавязковыя расходы на падаткі, арэнду і іншыя выплаты складаюць прыкладна 400 рублёў. А ў зімовыя месяцы не заўсёды ўдаецца зарабіць нават такую суму.
Гэта якраз і ёсць прычына таго, што многія боксы побач зачынены.
– Тут побач у некаторых боксах прадавалі абутак і адзенне, але былі вымушаны зачыніцца. У людзей няма грошай, а значыць, ніхто нічога не купляе.
Пенсіянер Яўген Іванавіч, які атрымлівае ўсяго 350 рублёў пенсіі, спрабаваў зарабіць на жыццё прадпрымальніцкай дзейнасцю, але зараз згортвае яе і да канца месяца здасць арэндадаўцам свой бокс.
– Няма сэнсу ў такой працы, – сумна кажа мужчына. – За месяц я мог нагандляваць у лепшым выпадку на 400–450 рублёў. Пасля выплаты падаткаў і арэнды у мяне застаецца дробязь – 50–100 рублёў. Дзеля такіх грошай стаяць днямі на марозе ў маім узросце не выпадае. Давядзецца жыць на пенсію.
Па нулях
На ніжняй пляцоўцы рынку месцяцца таксама гандлёвыя рады з адзеннем, праўда, тут ужо не боксы, а звычайныя металічныя прылаўкі пад бляшаным дахам. Жанчыны прадаўшчыцы стаяць у пухавіках і шубах. Скупіліся групкамі, размаўляюць, пакупнікоў амаль няма.
Цікаўлюся, як гандаль.
– Па нулях, – адказвае адна з іх і дадае: – Учора прадала адну рэч, пазаўчора – дзве. А тавар вунь ляжыць: трэба прадаць – пакупнікоў няма. Што тычыцца надвор’я, жанчына кажа, што такім чынам стаіць тут ужо 26 гадоў – і ў мароз, і ў спёку.
Іншая спадарыня, якая назвалася Валянцінай Пятроўнай, здымае пальчаткі і паказвае рукі:
– Бачыце, як у мне пальцы пакруціла на такім марозе! Здароўя няма, а вымушана тут стаяць, бо і пенсіі пакуль няма, і працаваць нікуды не ўладкуешся.
Яе каляжанка паказвае на пустыя месцы ў гандлёвых радах і распавядае: там стаяла жанчына, якая закрыла ІП, а тут – дзеці забралі маці ў Амерыку, тры сям’і з’ехалі на працу ў Еўропу…
– Ды я вельмі хацела б спакойна жыць на пенсіі, – уздыхае жанчына. – Але як пражыць, калі яна ўсяго 326 рублёў?
З яе слоў, зімовыя месяцы заўсёды былі цяжкія, але бывалі сезоны, калі тавар усё ж такі прадаваўся і ўдавалася нешта зарабіць.
– За 30 гадоў, што мы плацім падаткі і арэнду, ніхто на гэтым рынку для нас нічога не зрабіў, каб зімой было цёпла, а летам халаднавата. Ну вось куды ўсе гэтыя нашы выплаты за столькі гадоў падзяваліся?!
«Цяжка гаварыць – плакаць хочацца»
Размаўляю з іншымі жанчынамі. Жанна Уладзіміраўна, прадае мужчынскія кашулі, Ала Пятроўна, – кухонны і сталовы посуд. Абедзве кажуць, што ўжо некалькі месяцаў знаходзяцца ў дэпрэсіўным стане.
– Ведаеце, я цяпер вельмі часта плачу, калі вяртаюся дадому з пустымі кішэнямі, – прызнаецца Жанна Уладзіміраўна. – Дзецям столькі ўсяго трэба купіць, а няма за што.
Ала Пятроўна дадае, што і перспектывы ў іх ніякай няма, нават не праглядваецца.
– З гэтай уладай у ва ўсіх няма ніякай перспектывы, – сур’ёзна кажа жанчына. – І на заробкі нікуды не паедзеш, бо ўзрост ужо не той, хутка пенсія. Так што нідзе мы не патрэбны. Адным словам, безнадзёга.
Паводле яе слоў, на рынку стаяць пераважна пенсіянеры, а дзеці, як правіла, паз’язджалі на працу за мяжу. Дачка Алы Пятроўны жыве ў Таліне. Да каранавіруса жанчына часта туды ездзіла, а цяпер і з самымі блізкімі размаўляе толькі праз інтэрнэт.
– Унучка, калі ад’язджала, абяцала, што пасля школы прыедзе ў Беларусь вучыцца. Потым скончыла школу і сказала: не, больш сюды не паеду. Паступіла і вучыцца ў Эстоніі бясплатна. Зрэшты, там усе вучацца бясплатна.
«У нас ёсць адна перавага…»
Сяргей Віктаравіч прадае байкі, швэдары, майкі. Паводле яго слоў, нічога на гэтым рынку не адбываецца. Гандляры толькі сыходзяць, кідаюць свой бізнес, а новыя не з’яўляюцца. І зусім натуральна, што зімой няма пакупнікоў, паколькі няма ўмоў ні для іх, ні для гандляроў.
– Гэты рынак існуе толькі таму, што ён самы танны, – кажа мужчына. – Таму, зразумела, сюды прыходзяць толькі самыя бедныя, бо ў многіх людзей кожны рубель цяпер на ўліку.
Але, прызнаецца мой суразмоўца, такая праца яго задавальняе па той прычыне, што тут у яго ў разы больш свабоды, чым у чалавека, які ходзіць працаваць на завод:
– Я сам сабе гаспадар і нікому не падначалены. І хоць дэбет з крэдытам не заўсёды магу звесці, але для мяне важней за ўсё мець свабоду.
Публікацыя – з № 4 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Малявала на прыпынках…

maintext:
У Скідзелі Гродзенскага раёна затрымалі Крысціну Палтавец, якая малявала на прыпынках і сценах патрыятычныя выявы. Супраць яе распачата крымінальная справа.
Крысціне 26 гадоў, яна скончыла факультэт дызайну Універсітэта імя Янкі Купалы. Выкладае маляванне ў Скідзельскай школе мастацтваў.
«Мне вельмі хацелася дапамагчы»
Крысціна чалавек адкрыты і шчыры. Размалёўваць прыпынкі і сцены яна пачала паводле сваіх перакананняў – гэтага дзяўчына не хавае.
Ёй вельмі хацелася, каб у краіне перамог пратэстны рух, але, пакуль вынікаў няма, сядзець склаўшы рукі не ў яе характары.
– Я бачыла, як на мітынгах затрымліваюць пратэстоўцаў, але нічым рэальна не магла ім дапамагчы, – кажа мастачка. – Адзінае, што магла зрабіць, каб падтрымаць тых, хто пацярпеў падчас пратэстаў, – гэта маляваць.
Свае малюнкі Крысціна пакідала ў Скідзелі, Азёрах, на прыпынках трасы М6: бел чырвона-белыя сцягі, Пагоня, бусел з распасцёртымі крыламі і надпісам “Жыве Беларусь!”…
«Так ты ставішся да міліцыі?!»
Міліцыянеры ў балаклавах у дом да Крысціны прыйшлі абсалютна нечакана. У кватэру ўваліліся адразу восем чалавек. Пабачылі фарбу, трафарэты, у кватэры было шмат нацыянальнай сімволікі.
Спачатку размаўлялі з ёй на павышаных танах.
– Адразу пачалі чапляцца да надпісу на адным з прыпынкаў “Мусару – не”: маўляў, так ты ставішся да міліцыі?! – згадвае Крысціна. – Але я ім патлумачыла, што гэтыя надпісы наносяць дарожнікі для кіроўцаў, каб яны не кідалі смецце. А я толькі дамалявала там беларускія кветкі.
Канфіскавалі два камп’ютары, тэлефоны, фарбы, трафарэты, малюнкі амаль такія ж, якія былі зроблены на прыпынках і сценах. У міліцыі Крысціна сказала, што малаявала адна і, як правіла, ноччу.
Ад яе дамагаліся прызнанняў: ці супрацоўнічае з тымі, хто развешвае ў Скідзелі бел чырвона-белыя сцягі, ці ведае тых, хто на чыгунцы побач з Жыдомляй скручвае на рэйках дрот?..
– Я пра гэта нічога не ведала і наогул супраць такіх радыкальных метадаў, – кажа Крысціна.
Артыкул 341
Разам з супрацоўнікамі міліцыі Крысціна аб’ездзіла ўсе месцы, дзе наносіла малюнкі. Усяго яна зрабіла іх 18. Частка малюнкаў, паводле яе слоў, ужо была неахайна зафарбавана.
– Дарэчы, былі месцы, дзе нехта да мяне пакінуў непрыстойныя словы, я іх зафарбоўвала і паверх рабіла свае малюнкі, – распавядае Крысціна. – А яшчэ я даведалася: калі яны мяне шукалі, то перафарбоўвалі бел-чырвона-белы сцяг у чырвона-зялёны, а потым па начах чакалі, што я прыеду гэта перапраўляць.
З назіранняў Крысціны, многія з міліцыянераў былі здзіўлены шчырасцю яе прызнанняў, асабліва тым, што яна ні за чыю спіну не хаваецца.
– Не ведаю, наколькі гэта праўда, але ад некаторых міліцыянераў чула, што іх нават пазбаўлялі прэмій за мае малюнкі, – кажа дзяўчына. – А тут раптам злавілі, і я ва ўсім прызнаюся!
Крысціне выставілі абвінавачанне паводле артыкула 341 КК – апаганьванне будынкаў і псаванне маёмасці. Суд яшчэ наперадзе.
«Мне не сорамна за свае малюнкі»
Акрамя таго, што Крысціна адразу прызналася ў сваіх дзеяннях, яна сказала міліцыянерам, што гатова альбо заплаціць за прычыненыя страты, альбо замаляваць тыя месцы, дзе знаходзяцца яе работы. І тут жа падкрэсліла, што ёй не сорамна за свае малюнкі.
Публікацыя – з № 1 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Сёлета 8 студзеня Генадзю Аляксандравічу Каханоўскаму споўнілася б 85 гадоў з дня нараджэння. Пра яго на старонках "Рэгіянальнай газеты" ўзгадвае

title: Тры лісты Генадзя Каханоўскага. Да 85-годдзя пісьменніка, краязнаўцы і музейшчыка з Маладзечна

maintext:
Сёлета 8 студзеня Генадзю Аляксандравічу Каханоўскаму споўнілася б 85 гадоў з дня нараджэння. Пра яго на старонках “Рэгіянальнай газеты” ўзгадвае беларускі паэт, літаратуразнавец, гісторык, краязнавец, перакладчык, журналіст Сяргей Чыгрын, а таксама жонка Генадзя Каханоўскага Зінаіда Пятроўна.
Краязнаўца, калекцыянер і рэстаўратар Алесь Сярожкін жыве ў Оршы. У пачатку 1990-х ён з сябрамі выдаваў газету «Беларускі калекцыянер». Выйшлі з друку 25 нумароў. Цяпер гэтае выданне не існуе і не радуе калекцыянераў і краязнаўцаў. З-за недахопу фінансаў спыніла сваё існаванне. Алесь Сярожкін сябраваў з многімі беларускімі творчымі людзьмі, у тым ліку і з гісторыкам, археолагам, фалькларыстам, літаратуразнаўцам, краязнаўцам, які ўсё сваё жыццё прысвяціў роднаму Маладзечанскаму краю, Генадзем Каханоўскім (1936–1994).
Маладзечанскі гісторык вельмі цешыўся выхаду «Беларускага калекцыянера». Пра гэта ён не раз казаў Алесю Сярожкіну. У спадара Сярожкіна да сённяшніх дзён захаваліся тры лісты Генадзя Каханоўскага, якія ён перадаў у мой асабісты архіў. Лісты былі напісаныя ў 1985 годзе. Адзін з іх датаваны дакладна. Гэта не проста невялікія пісьмы, а пісьмы-скарбы, якія хочацца чытаць і перачытваць. Таму сёння ёсць нагода іх цалкам працытаваць і апублікаваць. Дык давайце разам пачытаем, што пісаў вядомы даследчык нашай культуры Генадзь Каханоўскі Алесю Сярожкіну ў Оршу амаль 30 гадоў таму.
Ліст першы
Глыбокапаважаны Аляксандр Міхайлавіч!
Дзякуй Вам за добрае слова пра маю кнігу «Адчыніся, таямніца часу». Я меў на ўвазе расказаць папулярна пра забытае, зніклае, страчанае.
Падзяляю Ваш клопат аб нашай спадчыне, пра аршанскія помнікі дойлідства. Сапраўды, такая багатая гісторыя Оршы і раптам яна знікае на вачах у тысяч людзей. У Оршы павінен абавязкова быць музей. Гэта ж не вёска сярод балот, а вялікі прамысловы і культурны горад на скрыжаванні мноства бойкіх дарог.
Пра ўсё тое, што мне Вы напісалі, напішыце таксама ў рэдакцыю газеты «Літаратура і мастацтва» ці ў часопіс «Мастацтва Беларусі», які ўжо Вам вядомы. А хутчэй за ўсё, у «Літаратуру і мастацтва». Магчыма, дадайце і фотаздымак Куцеінскага манастыра, калі гэта магчыма сфатаграфаваць. Сапраўды, гонар Оршы – Куцеінская друкарня. Напішыце пра страту роспісаў і г.д.
Пра пляшку я матэрыял Ваш перадам спецыялісту Маі Міхайлаўне Яніцкай – кандыдату мастацтвазнаўства, яна працуе ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР (горад Мінск, вул. Сурганава, д.1, корп.2). Яна з Вамі звяжацца. У яе ёсць кнігі пра беларускае мастацкае шкло. Талковая даследчыца і цудоўны чалавек.
Дасылаю Вам сваю брашуру пра Янку Купалу, а таксама самаробную навагоднюю паштовачку. Яшчэ раз Вам дзякуй!
Пішыце. Буду рад. Генадзь Каханоўскі.
Ліст другі
Добры дзень, Аляксандр Міхайлавіч!
Дзякуй Вам за памяць, за цікавы ліст! Я ўжо пісаў, што малюнак пляшкі я перадаў Маі Міхайлаўне Яніцкай, кандыдату мастацтвазнаўства нашага інстытута. Яна спецыяліст па беларускаму шклу, аўтар трох кніг пра яго. Лепш за яе ніхто не ведае шкла.
Пра разбурэнні помнікаў архітэктуры ў Оршы я расказаў С.В. Марцэлеву, члену-карэспандэнту АН БССР, які з’яўляецца намеснікам старшыні Рэспубліканскага Савета таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры. Няхай і ён ведае. Раскажу яшчэ і другому намесніку – А.П.Куліку. Я не ведаю, што яны змогуць, але хай ведаюць пра разбурэнні.
Прыемна, што ў Оршы плануецца краязнаўчы музей. Даўно пара! Я некалькі гадоў назад пісаў у Вашу раённую газету пра вывезеныя ў час Першай сусветнай вайны з Мінска, Ліды, Гродна розныя дакументы, кнігі, старадрукі… След іх страціўся. Хоць вядома, што яны даехалі да Оршы. Праўда, полацкія хронікі аказаліся аж у Сімбірску. Іх прадавалі пудамі, як паперу для абгорткі на рынку. Толькі беларус А.Жыркевіч іх убачыў, скупіў усе і здаў у Сімбірскі архіў. Вось якія штукі бывалі.
Вы малады чалавек, і яшчэ не позна вучыцца, хоць бы завочна. Маглі б працаваць у тым жа Аршанскім краязнаўчым музеі. Станеце лепшым краязнаўцам рэспублікі, бо іх у нас вельмі мала. У Вас ёсць зацікаўленасць, а гэта самае дарагое ў чалавека.
Я сам працаваў 18 гадоў у музеі і не шкадую. Толькі ў свае 45 вырашыў паслухаць калег і пайшоў у АН БССР. Музейную работу я любіў усёй душой, бо быў заўсёды краязнаўцам. Шмат вандраваў. Гэта бачыце і па маіх кнігах.
Высылаю Вам яшчэ адну паштовачку. Гэта я выпусціў, працуючы ў музеі. Тыраж малы. Значкоў пра Маладзечна больш. У мяне іх тры. Ёсць і пра Уладзіміра Караткевіча.
Усяго Вам найлепшага! Здароўя, поспехаў! Генадзь Каханоўскі.
Ліст трэці
Добры дзень, Алесь Міхайлавіч!
Дзякуй за цікавыя знаходкі, якія мне прыслалі! Вядома, я цяпер падумаю, як іх перадаць у адпаведны музей.
Магчыма, і ў наш Мінскі абласны краязнаўчы, дзе я доўгі час сам працаваў. На такія рэчы трэба, каб народ глядзеў, таму трымаць дома проста няёмка.
У падзяку высылаю Вам сваю кнігу па археалогіі і гістарычным краязнаўстве. Прачытайце і выкажыце мне свае ўражанні. Варта пачытаць маленькую кніжачку беларускага таленавітага археолага Міхася Чарняўскага «Страла Расамахі». Вельмі карысная. Раю пачытаць, хоць яна і адрасуецца школьнікам. З М.М.Яніцкай я яшчэ раз пагавару.
Са святам вясны, яе наступленнем. Генадзь Каханоўскі, 12.04.1985 г.
***
Вось такія лісты ад Генадзя Каханоўскага захоўваў калекцыянер Алесь Сярожкін. Захаваў ён і дзве паштоўкі,выдадзеныя дзякуючы Генадзю Аляксандравічу. Адна, прысвечаная Новаму году, са словамі Янкі Купалы:
З Новым годам, з Новым годам!
З новай песняй, з новай казкай!
Зачаруем мімаходам
Долі ходы думкай-краскай!
А на другой паштоўцы – постаць самога песняра. Дзе, калі і хто іх выдаваў, на паштоўках не абазначана. Але мы цяпер ужо ведаем.
А вось успаміны пра мужа Зінаіды Пятроўны Каханоўскай, запісаныя ў 2015 годзе.
Поделиться ссылкой:


description: Пасля 72 гадзін затрымання вядомы гомельскі праваабаронца, старшыня рэгіянальнага аддзялення праваабарончага цэнтра "Вясна" Леанід Судаленка так і не

title: Гомельскага праваабаронцу Леаніда Судаленку перавялі ў СІЗА

maintext:
Пасля 72 гадзін затрымання вядомы гомельскі праваабаронца, старшыня рэгіянальнага аддзялення праваабарончага цэнтра “Вясна” Леанід Судаленка так і не выйшаў на волю.
Актывісты паведамляюць, што напярэдадні Судаленку падоўжылі арышт да 10 дзён і перавялі ў СІЗА на вуліцу Кніжную. Ён падазраваны ў арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак (артыкул 342 Крымінальнага кодэкса). Якія яшчэ прэтэнзіі выстаўляе следства, дакладна невядома.
Судаленку 18 студзеня выклікалі ў рэгіянальнае ўпраўлення СК, пасля чаго затрымалі і адправілі ў ІЧУ. З ім сустракалася адвакатка Ганна Паўлюк, аднак па справе затрымання праваабаронцы яна нічога паведаміць не можа – у яе ўзялі падпіску аб неразгалошванні.
Незадоўга да затрымання на працоўным месцы Судаленкі ў грамадска-палітычным цэнтры на вуліцы Палескай супрацоўнікі УБАЗіКа ў межах справы Уладзіміра Няпомняшчых аб беспарадках учынілі ператрус і забралі не толькі кампутарную тэхніку, але і каля дзвюх сотняў папак з абскарджваннем штрафаў і арыштаў удзельнікаў пратэстаў, а таксама асабістыя банкаўскія карткі праваабаронцы, у тым ліку і валютную. А потым міліцыя правяла вобшук і на кватэры Судаленкі.
Леанід не хаваў, што тысячу еўра са сваёй прэміі Францускай Рэспублікі “Свабода-Роўнасць-Братэрства” за важкі ўнёсак у абарону правоў чалавека ён выдаткаваў на аплату дзяржаўных пошлін за перагляд адміністрацыйных і крымінальных спраў рэпрасаваных грамадзян у вышэйшых судовых інстанцыях.
У праваабарончы цэнтр “Вясна” пасля пратэстаў супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў звярнуліся каля тысячы чалавек у пошуках сваякоў, па кансультацыі, прававую і матэрыяльную дапамогу. Затрыманы праваабаронца преракананы, што ў яго дзеяннях “адсутнічае падзея і склад інкрымінаванага злачынства” – пра гэта ён загадзя напісаў у адмысловым лісце, які прасіў апублікаваць пасля свайго арышту.
18 студзеня міліцыя правяла таксама ператрус дома і ў памочніцы Судаленкі Марыі Тарасенкі – забралі два жорсткія дыскі кампутараў і некаторыя дзелавыя паперы. Марыю таксама затрымалі.
Праваабарончыя арганізацыі прызналі Леаніда Судаленку і Марыю Тарасенка палітвязнямі.
Поделиться ссылкой:


title: Кар’ерны рост Кірыла Казакова: ад "Зоны Х" да СТБ

maintext:
Генеральным дырэктарам канала СТБ Аляксандр Лукашэнка прызначыў Кірыла Казакова. Яго добра памятаюць гледачы БТ пачатку двухтысячных — малады Казакоў вёў самую папулярную праграму беларускай вытворчасці: «Зона Х». Дыктар зачытваў крымінальную хроніку з аператыўных зводак пад адпаведны відэашэраг, распавядае «Наша Ніва».
Кірылу Казакову зараз 41 год. У сталіцу Казакоў прыехаў пасля вучобы на магілёўскім гістфаку: там быў факультэт дадатковых прафесій, дзе Казакову па сумяшчальніцтве выкладалі яшчэ і журналістыку.
На пачатку двухтысячных Казакоў вёў праграму на БТ «Зона Х». Тады ж Казакоў вельмі зблізіўся з работнікамі сілавых органаў, пачаў захапляцца іх асабістымі якасцямі.
«Я вельмі паважаю нашага міністра ўнутраных спраў Уладзіміра Навумава — у жыцці гэта вельмі добры і адкрыты чалавек. А ведаеце, што міністр надзвычайных спраў Валерый Астапаў піша вершы? Цяпер я шчыльна працую з КДБ і пра гэтых людзей магу сказаць, у прынцыпе, тое ж самае», — казаў Казакоў «СБ» у 2003-м.
Пасля зорнага часу ў «Зоне Х» Казакоў на год узначаліў канал «Беларусь-24», затым вярнуўся ў Агенцтва тэленавін (АТН) і кіраваў ім, але чамусьці яго адтуль адсунулі і адправілі фактычна у высылку на СТБ. “У плане іерархіі і і колькасці людзей у падпарадкаванні гэта было паніжэнне”, — кажуць тыя, хто знаёмы з прафесійным шляхам Казакова.
Супрацоўнікі ацэньваюць фігуру Казакова з двух палярных бакоў.
Як да менеджара да яго не ўзнікае пытанняў: ен умее працаваць з калектывам, хутка наладжвае дысцыпліну і механіку працэсаў.
Партрэт Казакова быў бы ледзь не суцэльна белым, калі б не падзеі 2020-га, калі СТБ стаў авангардам бруду і паклёпаў.
«СТБ не грэбуе нічым, выдае ў эфір самы бруд, самую чарнуха, самыя агідныя тэксты. Пры Казакове СТБ стаў №1 па паклёпе, маё перакананне — гэты перыяд у дзейнасці канала ў будучыні будзе ацэнены з пазіцый крымінальнага кодэкса», — кажа «Нашай Ніве» адзін са звольненых супрацоўнікаў.
Сапраўды: Азаронак, Арцюх, Пуставы, Мукавозчык — усе гэтыя людзі са сваімі дзікімі тэкстамі з’явіліся ў эфіры пры Казакове.
«Ён лічыць гэта «аўтарскай журналістыкай» і ў нейкай ступені ганарыцца, што даў дарогу такім кадрам, маўляў, так канал становіцца пазнавальным па асобах», — кажа цяперашні супрацоўнік СТБ.
Адметна, што Казакоў прабіўся на кіруючую пасаду, не маючы цёплых адносін з Наталляй Эйсмант.
Прызначаючы яго на пасаду, Лукашэнка сказаў: «Так выйшла, што я асабіста ўбачыў вас у справе. Канал вельмі падцягнуўся. Я, напрыклад, ужо амаль не бачу розніцы між СТБ і, як у нас прынята казаць, вядучымі каналамі».
Поделиться ссылкой:


title: Мінчанам разбілі вокны з бел-чырвона-белымі сняжынкамі. Міліцыя: "Гэта выказванне меркавання"

maintext:
«Асобы выказалі сваю нязгоду з размяшчэннем у акне вобраза бел-чырвона-белага сцяга», – такі адказ атрымала гаспадыня кватэры з міліцыі. Белыя і чырвоныя сняжынкі правіселі два дні, паведамляе «Радыё Свабода».
Ірына да Калядаў вырашыла ўпрыгожыць сваё акно бел-чырвона-белымі сняжынкамі.
«Сцяг мы не вывешвалі, бо раптам што. Падумалі, што сняжынкі – гэта не забаронена. Хацелі такім чынам выказаць сваю пазіцыю, каб бачылі суседзі і людзі, якія праходзяць поруч, каб бачылі, што нас шмат. У нас на суседніх вокнах аркушы паперы вісяць, але нашы сняжынкі не спадабаліся найбольш», – расказвае Ірына.
«Ноччу ў акно кінулі гайкі»
За сняжынкі ў акно Ірыны ўначы прыляцелі гайкі, акно разбітае.
«Гэта было а палове на трэцюю ночы. Мы спалі ў пакоі, калі прыляцелі дзве гайкі. Мы выклікалі міліцыю. У міліцыі адразу ўдакладнілі, ці вісела ў акне “незарэгістраваная сімволіка”», – прыгадвае Ірына.
Гаспадары кватэры ацанілі шкоду ад дзеянняў невядомых у 270 рублёў.
«Сфатаграфавалі ўсю кватэру»
У міліцыі не палічылі патрэбным шукаць тых, хто кідаў у акно гайкі. У адказе з Маскоўскага РУУС паведамілі, што «асобы выказалі нязгоду з размяшчэннем у акне вобраза бел-чырвона-белага сцяга». Калі прыехалі, сфатаграфавалі ўсю кватэру.
«У ходзе праверкі орган крымінальнага пераследу прыходзіць да высновы, што ў цяперашні час, у сувязі з палітычнымі падзеямі ў краіне, сярод асоб з ліку грамадзянскай супольнасці, маюцца асобы, якія негатыўна ставяцца да бел-чырвона-белай сімволікі», – гаворыцца ў адказе з міліцыі.
Ірына чакала падобнага, але не думала, што справу нават не будуць заводзіць.
«Мы зразумелі, што далей дамагацца справядлівасці бессэнсоўна. Мы разлічвалі, што шукаць гэтых людзей не будуць, але не чакалі, што праверка скончыцца так хутка, што справу нават не завядуць», – кажа Ірына.
Сняжынкі правіселі два дні, шыбы пабілі ў ноч на Каляды. Ужо праз 5 дзён у міліцыі вырашылі, што ніякага складу злачынства ў тым, што адбылося, няма. Пазней Ірына атрымала запісы з камер відэаназірання на доме, і там бачна, што гайкі ў акно кідала група людзей у масках.
Поделиться ссылкой:


description: Дзмітрыя Фурманава, Уладзіміра Кнігу, Яўгенія Разнічэнку вінавацяць у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Кнігу і Разнічэнку да таго ж - і ў

title: Першы суд над затрыманымі “па справе Ціханоўскага” у Гродне

maintext:
Дзмітрыя Фурманава, Уладзіміра Кнігу, Яўгенія Разнічэнку вінавацяць у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Кнігу і Разнічэнку да таго ж – і ў насіллі ў адносінах да супрацоўнікаў міліцыі. Па справе праходзяць чатыры пацярпелых міліцыянеры.
Судовы працэс у Кастрычніцкім судзе Гродна пачаўся з казуса – не толькі ўсім жадаючым, а нават прадстаўнікам СМІ не хапіла месца ў маленькай зале, якую выдзелілі для судовага паседжання.
Суддзя Вольга Бекушава не задаволіла хадайніцтва адвакатаў аб правядзенні паседжання ў большай зале, але паабяцала, што наступныя паседжанні будуць адбывацца ў іншых памяшканнях.
Напачатку судовага працэсу адзін з пацярпелых міліцыянераў Казлоўскі заявіў іск кампенсацыі маральнай шкоды, які ацаніў у 8 тысяч рублёў.
На першым паседжанні пракурор Мікіта Мыслівец зачытаў абвінавачванні для ўсіх траіх паасобку. Паводле яго, Сяргей Ціханоўскі і Дзмітрый Фурманаў загадзя спланавалі незаконны мітынг пад выглядам пікета для збору подпісаў. Прыкрываючыся тым, што дазвол на правядзенне масавага мерапрыемства не патрабуецца. У прамове пракурора згадвалася, што Мікалай Статкевіч распаўсюдзіў інфармацыю аб планах Ціханоўскага.
Тройчы зачытваючы абвінавачванні пракурор падкрэсліваў, што мерапрыемства было скіравана на абвастрэнне палітычнай сітуацыі ў краіне, на стварэнне палітычнай і ідэалагічнай варожасці ў грамадстве. А той факт, што мерапрыемства здымалася на відэа і транслявалася ў інтэрнэце, таксама, на думку пракурора, з’яўляецца прыкметай злачыннасці, паколькі прыхільнікі Ціханоўскага такім чынам прапагандавалі свае незаконныя дзеянні.
Далей пракурор канстатуе, што нібыта Ціханоўскі адмаўляўся выконваць законныя патрабаванні супрацоўнікаў міліцыі, а калі яго пачалі затрымліваць, гэтаму перашкаджалі Кніга і Разнічэнка. Яны, са слоў пракурора, ударылі супрацоўнікаў АМАПу, хапалі іх за адзенне, пашкодзілі дзверцы ў міліцэйскім аўтамабілі.
Уладзімір Кніга быў затрыманы 4 чэрвеня. У адносінах да яго быў складзены і адміністрацыйны пратакол за дробнае хуліганства. Паводле абвінавачванняў пракурора, 29 мая Кніга на пікеце ў Гродне парушаў грамадскі парадак, нецэнзурна лаяўся, чапляўся да мінакоў, перашкаджаў праезду транспарта.
Сваю віну Кніга не прызнаў.
Яўгеній Разнічэнка быў сябрам ініцыятыўнай групы Святланы Ціханоўскай. Яго арыштавалі пасля пікета 29 мая. Нібыта ён піхнуў двух міліцыянераў, якія ўпалі на землю. Вінаватым сябе не прызнае.
Дзмітрыю Фурманаву прад’явілі абвінавачванні па ч.1. арт.342 КК РБ (Арганізацыя і актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушылі грамадскі парадак). Вінаватым сябе не прызнае. У судзе ён пагадзіўся даваць паказанні перад тым, як будуць дапытаны сведкі і пацярпелыя.
Нагадаем, што падзеі датычаць 29 мая 2020 года, калі ў Гродне на пікеце падчас збору подпісаў за вылучэнне Святланы Ціханоўскай адбыўся інцыдэнт. Да Сяргея Ціханоўскага падышлі дзве жанчыны і сталі задаваць яму правакацыйныя пытанні, чапаць яго за адзенне. Сяргей адыходзіў ад іх, але яны даганялі.
Неўзабаве падышлі два міліцыянеры, і людзі сталі засланяць блогера ад іх. Адзін з міліцыянераў раптоўна ўпаў на зямлю.
У выніку 15 чалавек былі затрыманыя АМАПам: разам з Ціханоўскім забралі каардынатара гродзенскага штабу Дзмітрыя Фурманава, двух кіроўцаў каманды, а таксама мясцовых жыхароў. Частку затрыманых пазней вызвалілі.
Дарэчы, усе гэтыя падзеі мільёны беларусаў пабачылі тады на відэа ў сацсетках.
Здымкі з залы суда. Фота аўтара
Поделиться ссылкой:


description: Вядома, у вандроўцы па містычных мясцінах Беларусі нельга абысці Мірскі замак... Сам выгляд яго магутных сцен з чорнымі вачніцамі байніц і чырванню цэглы

title: Ці праўда па Мірскім замку блукае прывід маленькай князёўны Сонечкі?

maintext:
Вядома, у вандроўцы па містычных мясцінах Беларусі нельга абысці Мірскі замак… Сам выгляд яго магутных сцен з чорнымі вачніцамі байніц і чырванню цэглы ўспрымаецца як фон для здымак касцюміраваных фільмаў, з мячамі, шаблямі, стрэламі гармат… Дарэчы, для мяне так і стала — у Мірскім замку здымалі многія сцэны фільма па кнізе «Авантуры Пранціша Вырвіча» майго аўтарства, і менавіта па гэтым брукаваным дворыку ездзіла створаная на «Беларусьфільме» Жалезная Чарапаха — танк на паравым рухавіку па эскізах Леанарда да Вінчы. Тут па сігнале рэжысёра ўзрываліся ядры, стукаліся клінок аб клінок… А ўночы, у святле пражэктараў, па канаце, працягнутым высока над брукаванкай, ад акна да акна, караскаўся юны шляхціц Пранціш Вырвіч, выкрадаючы паланянку — прыгажуню Саламею Рэніч… Дзіўную гісторыю распавядае на старонках “Звязды” Людміла Рублеўская.
Праклятае возера
Вядома, кожнаму экскурсанту, які прыязджае сюды, расказваюць легенды пра мясцовых прывідаў. Абавязкова пакажуць на возера — яго, маўляў, загадаў выкапаць адзін з уладальнікаў замка, Мікалай Святаполк-Мірскі, а для гэтага давялося знішчыць квітнеючы сад, пасаджаны ранейшым арандатарам, Пуцятам…
Высякаць дрэвы ў квецені — грэх і дрэнная прыкмета… Сяляне адмаўляліся… Але сад усё ж быў знішчаны, і праклён лёг на створаны на тым месцы маляўнічы вадаём. Кожны год возера забірае ахвяр, і патануць у ім нібыта мусіць столькі людзей, колькі квітнеючых дрэў было ссечана. І адной з першых яго ахвяр аказалася дванаццацігадовая князёўна Сонечка. Яе пахавалі ў прыгожай капліцы, а паколькі капліцу ўвесь час затаплялі воды і рабавалі грабежнікі, дух Сонечкі паказваецца ў выглядзе Белай Дамы ў адной з вежаў замка.
Звычайна ў аповедах экскурсаводаў і шматлікіх «містычных» артыкулах у сеціве можна заўважыць некаторыя нестыкоўкі. Часта Сонечку называюць дачкой Мікалая Святаполк-Мірскага, радзей — унучкай. Сустракала і азначэнне «ўладальніца замка», што з прычыны дванаццацігадовага ўзросту князёўны выглядае дужа сумніўна.
Што ж хаваецца за легендай, якія гістарычныя факты?
Хто такая Сонечка?
Адразу скажу, што ў Мікалая Святаполк-Мірскага дачок не было, у радаводзе значацца сем сыноў. І яшчэ адзначу, што род Святаполк-Мірскіх да Мірскага замка да канца XІX стагоддзя дачынення не меў, хоць і мае беларускія шляхецкія карані. Проста генерал ад кавалерыі, вайсковы наказны атаман Войска Данскога Мікалай Святаполк-Мірскі з задавальненнем скарыстаўся магчымасцю набыць замак, які можна выдаць за ўласны маярат з прычыны супадзення прозвішча. Замак прадала княгіня Марыя Гагенлоэ-Шылінфюрст, якой ён дастаўся ў спадчыну ад брата, Пятра Вітгенштэйна, а той атрымаў замак ад сына Льва, а апошняму замак дастаўся ад жонкі, Стафаніі Радзівіл.
Затое ў аднаго з сыноў Мікалая Святаполк-Мірскага, Івана, сапраўды была дачка Сонечка, якая памерла ў 12-гадовым узросце. У аповедзе расійскай пісьменніцы Наталлі Рамодзінай так апісваецца гасцяванне ў Мірскім замку: «У гаспадароў замка нядаўна скончылася жалоба: маладая жонка другога сына старога князя, Варвара Міхайлаўна, хуткім чынам памерла, пакінуўшы сіратой гадавалую дачку з дзіўным імем Кіра. Усе ў маёнтку ведалі, што з прыўкраснай палячкай Іван павянчаўся таемна, знаходзячыся ў Варшаве, а родныя не прызналі гэтага шлюбу. Іван быў яшчэ занадта малады для сямейнага жыцця. Несуцешны ўдавец, Іван Мікалаевіч, 25 гадоў ад нараджэння, вінаваціў свайго бацьку ў тым, што той шэсць гадоў таму загадаў высечы шыкоўны яблыневы сад у квецені. Паводле падання, ссячы квітнеючае дрэва — значыць загубіць бязвінную душу. Па маёнтку хадзілі чуткі, што нібыта Мікалаю Іванавічу з’явілася адна з даўно памерлых (не сваёй смерцю) насельніц Мірскага замка і прадказала, што кожны год у маёнтку будуць ахвяры.
Варвара Міхайлаўна, лічыў Іван Мікалаевіч, стала адной з такіх ахвяр. Але гучна заяўляць пра тое бацьку — гэта сярод дваран лічылася «не камільфо», таму Іван Святаполк-Мірскі сычэў скрозь зубы, паглядаючы спадылба».
Не ведаю, якая тут доля аўтарскай фантазіі, але Іван Святаполк-Мірскі сапраўды рана ажаніўся, таемна павянчаўшыся ў Варшаве з чытальніцай адной старой княгіні, то бок фактычна служанкай, прыгажуняй Барбарай Рудавай. Іх дачка Кіра пражыла доўгае жыццё, яна памерла ў 1968 годзе, пакінуўшы нашчадкаў. Барбара памерла ў Варшаве хутка пасля нараджэння дачкі, таму невядома, ці лічыў Іван датычным да яе смерці праклён Мірскага замка. Тым больш што праз чатыры гады пасля смерці Барбары ён, афіцэр кавалерыі, ажаніўся ў Новачаркаску з Надзеяй Васілеўнай Энгельгард. Відавочна, што гэта сваячка ягонай бабулі па маці Соф’і Энгельгард. Жылі яны ў сваім маёнтку пад Жытомірам, прыязджалі ў Мір гасцяваць… Менавіта там, у Жытоміры, нарадзілася ў іх пяцёра дзяцей, старэйшае — Сонечка. Год яе нараджэння — 1901, год смерці — 1913. Яе астанкі і сапраўды ў капліцы Мірскага замка, якую па загадзе бабулі Сонечкі, Клеапатры Міхайлаўны, пабудавалі ў 1910-м.
Захаваліся дакументы, якія сведчаць аб тым, што Соф’я Святаполк-Мірская была пахаваная ў гэтай капліцы 3 мая 1913 года. Няўжо князёўна і праўда патанула ў возеры каля сцен Мірскага замка? Але дакументы з Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі пра яе пахаванне сведчаць, што дзяўчынка патанула ў Балгарыі — напэўна, сям’я знаходзілася там на адпачынку. Труну прывезлі на станцыю Замір’е, дзе правялі паніхіду святар Хлябцэвіч і дыякан Занцэвіч, потым жалобная працэсія адправілася ў Мір, дзе маленькая нябожчыца спачыла ў радавым склепе.
Вядома, варта яшчэ пераправерыць, але, падобна, князёўна сапраўды патанула, хоць і далёка ад дому…
Дарэчы, шлюб Івана і Надзеі Энгельгард распаўся, яны развяліся ў 1915-м, Іван пераехаў у Мір.
На праклён спісвалі і смерць Клеапатры Міхайлаўны — яна лягла ў збудаваную ёю капліцу ў 1910-м, і самога Мікалая Святаполк-Мірскага, які памёр яшчэ ў 1898-м. Хаця ягоныя 65 гадоў на той час — узрост дастаткова паважны, каб не лічыць смерць заўчаснай. Астанкі чалавека, які ссек яблыневы сад, таксама былі перапахаваныя ў капліцы.
Дык ці праўда па Мірскім замку блукае прывід маленькай князёўны Сонечкі?
Мне здаецца, каб адшукаць падставу змрочнай легенды, варта паглыбіцца далей у часе, да першых уладальнікаў і будаўнікоў замка, Іллінічаў.
Нядружная сямейка Іллінічаў
Замак абавязаны свайму з’яўленню Юрыю Іванавічу Іллінічу.
Кажуць, менавіта яго і ягоных чатырох сыноў сімвалізуюць магутныя замкавыя вежы.
Сустрэла дзіўную версію, нібыта на будаўніцтве замка настаяла жонка старэйшага сына Юрыя Іллініча Івана, дачка князя Слуцкага Ганна, у якую нібыта быў закаханы ейны свёкар. Тая міфічная Ганна Слуцкая мела княжацкія амбіцыі, а для таго, каб сям’я Іллінічаў, часткай якой яна стала, таксама магла прэтэндаваць на статус княжацкай, патрэбны быў замак.
Думаецца, каханне да нявесткі — домысел, Юрый Іллініч і сам спаў і сніў сябе князем. Таму і ўклаў усе запасы ў будаўніцтва замка, у тым ліку давераныя яму каралём Жыгімонтам «10 тысяч залатых вугорскіх чырвоных» памерлага падскарбія Аўрама Езафовіча.
Зрэшты, справа з тымі дукатамі дужа заблытаная — ці то пазыка была, ці нахабнае прысвойванне… Але дакладна ў гісторыі зафіксавана, што адносіны Юрыя Іллініча з сынамі былі вельмі напружаныя. Прынамсі, калі ён паміраў, завяшчаў распараджацца сваёй маёмасцю «экзекутарам», давераным асобам. А сыны маглі скарыстацца спадчынай толькі пасля таго, як выплацяць свае даўгі. Старэйшы сын Іван, у жонку якога нібыта быў закаханы Юрый, увогуле быў пазбаўлены спадчыны, «иж он мне отцю своему жалости и прикрости великие чинил».
Пасля смерці Юрыя сыны так апантана пачалі біцца за ягоныя багацці, што… забыліся пахаваць бацьку. У шляхты, дарэчы, доўгія пахаванні былі справай звычайнай, цела нябожчыка бальзамавалі і ўчынялі працяглыя пышныя провады… Вялікага гетмана Радзівіла Рыбаньку сын, Пане Каханку, гэтак хаваў цэлы год, поячы-кормячы цэлае княства. Але тут справа была іншая. Давялося ўмешвацца каралю, каб прымусіць спадчыннічкаў успомніць пра абавязкі сыноўскія.
Вядзьмарка Навіцкая
Другі сын, Мікалай, памёр у наступны год пасля смерці бацькі. І ўладальнікам замка зрабіўся сярэдні сын, Станіслаў. Чатыры гады ён валодаў замкам, а потым быў атручаны проста за бяседным сталом. У некаторых крыніцах гаворыцца, што гэта было ягонае вяселле. За следства ўзяліся старэйшы брат Іван і малодшы, Шчасны. Хутка знайшлі і вінаватага: жонку сотніка па прозвішчы Навіцкая. Нібыта яна раней знаходзілася ў свіце жонкі Івана.
Каб усё было праўдападобна, няшчасную Навіцкую абвінавацілі ў вядзьмарстве. Здабылі і прызнанне: «Без жадного каранья, сама вызнала, иж она з направы некоторых неприятелей своих трутизну п(а)ну Станиславу дала, якъ он у ихъ дому на учсте был…»
Чула жаласлівую гісторыю, што Навіцкая была закаханая ў князя Станіслава, які стаў яе палюбоўнікам… А магчыма, ён яе згвалціў, і яна адпомсціла. Але, думаю, сапраўднасць больш празаічная — грошы і змаганне за маёмасць «некоторых непріятелей», і ці не братоў шчаслівага ўладальніка замка?.. Па патрабаванні Івана і Шчаснага «ведзьму» Навіцкую Наваградскі трыбунал асудзіў да спалення на вогнішчы, што надзвычай рэдка практыкавалася ў Вялікім княстве Літоўскім.
Дарэчы, пасля пакарання Навіцкай Фелікс Шчасны атрымаў ва ўладанне замак, а старэйшаму брату, Івану, кароль вярнуў права на спадчыну, і той забраў іншыя ўладанні. Гісторык Андрэй Янушкевіч, які даследваў гэтую гісторыю, дадае: «Страціўшы жонку, Навіцкі патрабаваў ад гаспадара спагнаць са Шчаснага Юр’евіча Іллініча галоўшчыну, аднак Жыгімонт Стары 28 кастрычніка 1533 г. таго цалкам апраўдаў».
У Шчаснага, які сканцэнтраваў у сваіх руках усё багацце роду, быў адзіны сын. Ён памёр бяздзетным, пакінуўшы Мірскі замак стрыечнаму брату Радзівілу Сіротку.
Прывід спаленай Навіцкай можа блукаць па галерэях Мірскага замка ці, напрыклад, лётаць у выглядзе белага голуба… А Сонечка Святаполк-Мірская? Што ж, фантазію абмежаваць немагчыма, а муры старажытнага замка здольныя змясціць шмат, вельмі шмат легендаў, паданняў і… зданяў.
Поделиться ссылкой:


title: Прафесар Анатоль Міхайлаў сышоў у адстаўку з пасады прэзідэнта ЕГУ

maintext:
5 студзеня прафесар Анатоль Міхайлаў пакінуў пасаду прэзідэнта ЕГУ. Задаволіўшы заяву аб адстаўцы, Агульны сход саўладальнікаў вырашыў скасаваць пасаду прэзідэнта ЕГУ, гаворыцца ў паведамленні ўніверсітэта, паведамляе Наша Ніва.
Анатоль Міхайлаў стаў ініцыятарам стварэння ЕГУ у Мінску ў 1992-м і да 2014 года быў першым рэктарам універсітэта. З 1 кастрычніка 2014 года сп. Міхайлаў займаў пасаду Прэзідэнта ЕГУ.
«Мяркую, што цяпер, цягам чарговага этапа трансфармацыі ўніверсітэта і яго праграм, надышоў найбольш спрыяльны момант для майго рашэння. Упэўнены, што патэнцыйныя магчымасці нашага праекта далёка не вычарпаныя ў эпоху новых выклікаў, з якімі сутыкаецца сучасная гуманітарная адукацыя», — сказаў прафесар Міхайлаў.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: "Ён шукаў паразумення ў беларускім грамадстве": Ціханоўская і Латушка выказалі спачуванні з нагоды смерці мітрапаліта Філарэта

maintext:
Сёння ў Мінску пайшоў з жыцця мітрапаліт Філарэт, ганаровы Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі. Яму было 85 гадоў, прычынай смерці стаў каранавірус. Спачуванні з нагоды смерці былога архіпастыра беларускага народа выказалі дэмакратычныя лідары нашай краіны Святлана Ціханоўская і Павел Латушка.
“Шчыра спачуваю беларускім праваслаўным вернікам з нагоды смерці ганаровага Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі мітрапаліта Філарэта. Мітрапаліт Філарэт шмат працаваў для адраджэння Царквы ў часы пераходу ад савецкага атэістычнага ладу да незалежнай Беларусі, ён надаваў вялікую ўвагу міжканфесійнаму дыялогу. Яго будуць помніць як шчырага і адкрытага чалавека, які шукаў паразумення ў беларускім грамадстве”, – адзначыла Святлана Ціханоўская.
“Пайшоў з жыцця выбітны чалавек, Асоба, якая ўнесла непараўнальны ўклад у духоўнае адраджэнне беларусскага народа. Дзякуючы Яго Высокапрыасвяшчэнству Мітрапаліту Мінскаму і Слуцкаму Філарэту Беларуская праваслаўная царква стала важнейшым фактарам яднання беларускага народа, спрыяла выхаванню ў беларусаў годнасці і свядомасці, павагі да поглядаў іншага чалавека, недапушчальнасці маральнага гвалту над асобай. Уладыка Філарэт увёў ва ўжытак назву “Беларуская праваслаўная царква. Важкі ўнёсак зроблены і ў аднаўленне спрадвечных традыцый праваслаўя беларускай нацыі. Падчас шматлікіх сустрэч з Яго Высокапрыасвяшчэнствам меў вялікі гонар пазнаць і атрымаць непараўнальны ні з чым духоўны зарад. Заўсёды захаваю светлую памяць пра Уладыку Філарэта, яго шчырую любоў да беларусаў i кожнага бліжняга. Смуткую разам з усімі, хто ведаў Мітрапаліта”, – такімі словамі развітаўся з Філарэтам Павел Латушка.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Усебеларускі сход начальнікаў

maintext:
Кажуць, у лютым адбудзецца так званы Усебеларускі народны сход. А мне здаецца, запланаваны збор вялікай колькасці людзей абсалютна не адпавядае назве мерапрыемства. Ну які гэта Усебеларускі народны сход, калі ў зале Палаца Рэспублікі будуць сядзець адны начальнікі?
У інтэрнэце з’явіўся прыкладны спіс дэлегатаў ад Брэста. Божухна, дык у ім прозвішчы толькі начальнікаў, працэнтаў дзевяноста патэнцыяльных дэлегатаў займаюць пасады дырэктараў устаноў альбо нейкіх прадпрыемстваў. А дзе шараговыя, простыя людзі? Яны што, не народ? Чаму іх голас не павінен гучаць з трыбуны форуму?
Не вытрымлівае ніякай крытыкі сама працэдура вылучэння дэлегатаў на прызначаны сход. У апошні дзень года на сесію тэрмінова склікалі дэпутатаў мясцовых Саветаў. Не без падачы кіраўнікоў рай- і гарвыканкамаў ім зачыталі спісы з прозвішчамі тых асоб, якія павінны стаць дэлегатамі сходу. Па сутнасці гэта звычайнае прызначэнне, а не абранне. Ні пра якую дэмакратыю тут і гаворкі не можа быць. Смехатура дый толькі!
Што ж, беларускі народ сваё слова сказаў у мінулым годзе, калі не пагадзіўся з махлярствам улад на прэзідэнцкіх выбарах і масава выйшаў на вуліцы адстойваць справядлівасць і свой гонар. Я упэўнены: скажа сваё слова народ і ў 2021 годзе. Нягледзячы на тое, якое рашэнне прыме так званы Усебеларускі народны сход.
Яўген ГУЛЯКЕВІЧ, выбаршчык.
Публікацыя – з № 1 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Экс-прарэктар БДУ Анатоль Паўлаў выказаўся пра тое, як падчас і пасля выбараў некаторыя педагогі апусцілі свой аўтарытэт сярод студэнтаў "ніжэй плінтуса".

title: Анатоль Паўлаў: Сапраўдны рэктар ніколі не здасць свайго студэнта

maintext:
Экс-прарэктар БДУ Анатоль Паўлаў выказаўся пра тое, як падчас і пасля выбараў некаторыя педагогі апусцілі свой аўтарытэт сярод студэнтаў “ніжэй плінтуса”.
Анатоль Паўлаў: Я бачыў, як некаторыя выкладчыкі ВНУ стаялі сцяной за сваіх студэнтаў, але, на жаль, убачыў і шмат нізкіх учынкаў. Памятаеце, як у Мінскім лінгвістычным універсітэце выклікалі АМАП, каб сілавікі забралі студэнтаў? Гэта жах! Паспрабаваў бы нейкі паліцэйскі ў Францыі зайсці на тэрыторыю ўніверсітэта. Там гэтая тэрыторыя – табу для ўсіх сілавікоў. А ў нас кіраўніцтва ВНУ само запрашала АМАП, каб тыя збівалі студэнтаў.
РР: У вашы часы такіх выпадкаў не было?
Анатоль Паўлаў: Я ўспамінаю, што ў 1996 годзе студэнты таксама актыўна далучаліся да вулічных акцый пратэсту, з БДУ на акцыі хадзілі цэлыя факультэты. Была бойка з міліцыяй у Мінску, КДБэшнікі ўсё гэта здымалі на камеру. Натуральна, павінен быў адрэагаваць на ўдзел студэнтаў у акцыі і рэктарат БДУ. Нас – прарэктараў, дэканаў – сабралі ў кабінеце рэктара Фёдара Мікалаевіча Капуцкага, сілавікі нам круцілі фільм і пыталіся, ці пазнаем мы там сваіх студэнтаў. І мы нікога не пазналі! Ды і КДБісты, відаць, зразумелі, што нікога не здадзім. А вы паглядзіце, што зараз творыцца! Не можаце абараніць сваіх навучэнцаў, дык самі пакіньце пасаду. Гэта не ваша месца. Сапраўдны рэктар ніколі не здасць свайго студэнта. А калі вы прыйшлі на цёплае месца і добры аклад, то не туды патрапілі. І, шчыра скажу, мне сёння на многіх педагогаў проста сорамна глядзець.
РР: А ім, на ваш погляд, ці сорамна глядзець сваім вучням і студэнтам у вочы?
Анатоль Паўлаў: На жаль, за апошнія гады ў педагагічнай сферы адбылася сур’ёзная трансфармацыя кадраў. Раней быў вельмі жорсткі прафесійны адбор, высокія пасады ў ВНУ займалі лепшыя вучоныя, якія былі добра вядомыя ў гэтым ВНУ. Яны перажывалі за сваю навучальную ўстанову ўсёй душой. А гэтыя дзеячы што скажуць сваім студэнтам, унукам і праўнукам? Бо ўсё роўна не сёння дык заўтра, але сітуацыя ў краіне зменіцца. Скажуць, што іх прымусілі так паступаць? Прабачце, але сумленнем не гандлююць.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой: