title: Фатограф Надзея Бужан стала адным з пераможцаў World Press Photo

maintext:
Фатограф сайта „Наша Ніва” Надзея Бужан заняла другое месца ў намінацыі spot news (гарачыя навіны) у сусветным конкурсе прафесійнай фатаграфіі World Press Photo, паведамляе Радыё Рацыя.
Сёлета ў конкурсе ўдзельнічала 4 315 фатографаў са 130 краін. Яны даслалі больш за 74 тысячы здымкаў.
У фінал конкурсу трапіў фотаздымак Бужан, зроблены 22 ліпеня 2020 года. На ім Вольга Севярынец — жонка сустаршыні аргкамітэта па стварэнні партыі „Беларуская хрысціянская дэмакратыя” Паўла Севярынца — з кветкамі чакае мужа пад сценамі ізалятара часовага ўтрымання ў 1-м завулку Акрэсціна ў Мінску.
Севярынец быў затрыманы 7 чэрвеня каля свайго дома неўзабаве пасля таго, як правёў на плошчы перад Камароўскім рынкам „народны пікет свабоды і салідарнасці” побач з пікетамі па зборы подпісаў за вылучэнне кандыдатаў у прэзідэнты. На наступны дзень суд Фрунзенскага раёна Мінска арыштаваў яго на 15 сутак за ўдзел у адным з папярэдніх перадвыбарных пікетаў. Пазней Севярынцу былі прызначаныя адміністрацыйныя арышты за ўдзел у іншых акцыях.
22 ліпеня жонцы і маці Севярынца паведамілі, што Павел выйдзе на свабоду. Яго прыйшлі сустракаць дзясяткі людзей, аднак пазней высветлілася, што палітыка не адпусцяць. На той момант Павел ужо адбыў 45 сутак арышту, але, паводле слоў жонкі, у яго заставалася яшчэ як мінімум 30 сутак, „якія яму далі ў пачатку года за акцыі супраць інтэграцыі з Расіяй”.
21 жніўня Севярынец павінен быў выйсці на волю пасля 75 сутак адміністрацыйнага арышту. Аднак напярэдадні яго жонцы патэлефанавалі са Следчага камітэта і паведамілі: у дачыненні да Паўла распачатая справа па арт. 108 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса (затрыманне па непасрэдна ўзніклым падазрэнні ва ўчыненні злачынства). Затым стала вядома, што Севярынцу выстаўленае абвінавачанне паводле ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса (удзел у масавых беспарадках), ён быў затрыманы яшчэ на два месяцы.
Беларускія праваабаронцы прызналі Севярынца палітвязнем, а арганізацыя „Міжнародная амністыя” — вязнем сумлення.
Поделиться ссылкой:


title: Што свеціць беларусам на сусветным першынстве?

maintext:
Хакейная зборная Беларусі пачала падрыхтоўку да чэмпіянату свету.
Нагадаем, што гэта першынство павінна было праходзіць у Мінску і Рызе, але Міжнародная федэрацыя хакея вырашыла не праводзіць частку турніру ў беларускай сталіцы з-за падзей, якія адбываюцца ў Беларусі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.
Латвія вызначана адзіным месцам правядзення чэмпіянату, усе матчы пройдуць у Рызе. Асноўным стадыёнам стане “Арэна Рыга”, там згуляюць каманды групы “B”, а таксама пройдуць два чвэрцьфіналы, паўфінальны і медальны раўнд.
Другім стадыёнам стане Алімпійскі спартыўны цэнтр, які будзе пераабсталяваны ў лядовую арэну ўмяшчальнасцю да 6000 чалавек. Там адбудуцца матчы групы “A” і два чвэрцьфіналы.
Зараз беларуская каманда пад кіраўніцтвам Міхаіла Захарава пачала падрыхтоўку. У планах зборнай – шэсць выязных таварыскіх матчаў.
16–17 красавіка беларусы ў Будапешце згуляюць супраць каманд Аўстрыі і Венгрыі адпаведна. Затым беларускую зборную чакаюць паядынкі супраць расіян у Маскве (23–24 красавіка). Завершыцца праграма таварыскіх матчаў спаборніцтвам з камандай Германіі (7–8 мая, Нюрнберг).
Пакуль на збор выкліканы 15 чалавек.
Варатары: Аляксей Коласаў (“Дынама-Мінск”, КХЛ), Іван Кульбакоў (“Сочи”, КХЛ), Канстанцін Шостак (“Северсталь”, КХЛ).
Абаронцы: Алег Явенка (“Трактор” (Чалябінск), КХЛ), Уладзіслаў Яроменка, Дзмітрый Знахарэнка, Ілья Салаўёў, Сцяпан Фалькоўскі, Ілья Шынкевіч (усе – “Дынама-Мінск”, КХЛ).
Нападаючыя: Андрэй Бялевіч (“Торпедо” (Ніжні Ноўгарад), КХЛ), Арцём Дзямкоў, Франсіс Парэ, Ілья Усаў (усе – “Дынама-Мінск”), Андрэй Касціцын (без клуба), Сяргей Касціцын (“Браціслава Кэпіталс” (Славакія), ICEHL).
У трэнерскі штаб зборнай увайшлі: Міхаіл Захараў, Дзмітрый Карпікаў (“Юнацтва”), Міхаіл Кравец, Аляксей Селіверстаў, Алег Навіцкі (усе – “Витязь”, КХЛ).
На папярэднім этапе чэмпіянату свету – 2021 у Рызе зборная Беларусі згуляе ў групе “А”, якая будзе праводзіць свае матчы ў Алімпійскім спартыўным цэнтры. Сапернікамі каманды Міхаіла Захарава стануць зборныя Славакіі (21 мая, 20.15 па мінскім часе), Швецыі (23 мая, 16.15), Чэхіі (24 мая, 20.15), Вялікабрытаніі (26 мая, 20.15), Даніі (28 мая, 20.15), Швейцарыі (30 мая, 16.15) і Расіі (1 чэрвеня, 20.15). Чатыры лепшыя каманды з групы выйдуць у чвэрцьфінал.
Каманды групы “В” (зборныя Канады, Фінляндыі, ЗША, Германіі, Латвіі, Нарвегіі, Італіі і Казахстана) выступяць у “Арэне-Рыга”.
Публікацыя – з № 26 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Падчас анлайн-фестывалю беларускага дакументальнага кіно "BelarusDocs" пакажуць сем фільмаў пра беларускую рэчаіснасць

maintext:
За тыдзень з 13 па 19 красавіка ў межах чацвёртага анлайн-фестывалю беларускага дакументальнага кіно «BelarusDocs» можна будзе, не выходзячы з дому, убачыць сем адметных фільмаў пра беларускую рэчаіснасць. Кожны з фільмаў праграмы будзе даступны для анлайн-прагляду з англійскімі субцітрамі ў любой кропцы свету на сайце belarusdocs.com.
Беларускае дакументальнае кіно даўно стала брэндам у прафесійным асяроддзі. Калі фільм беларускага рэжысёра трапляе ў праграму ці атрымлівае ўзнагароды на буйнейшых кінафестывалях свету — гэта ўжо нікога не здзіўляе, піша “Новы Час”. Апошнім такім яскравым прыкладам з’яўляецца фільм Аляксея Палуяна «Смеласць» («Courage»), прэм’ера якога адбылася на Берлінскім кінафестывалі, і следам фільм быў адабраны на найпрэстыжныя ў свеце дакументальнага кіно «Hot Docs» (Таронта, Канада), «Visions de Reel» (Ньён, Швейцарыя), «CPH:DOX» (Капенгаген, Данія).
Аднак убачыць найлепшыя беларускія дакументальныя фільмы не так проста, асабліва ў той час, калі галоўная пляцоўка, на якой традыцыйна дэманстравалі актуальную айчынную дакументалістыку, — кінафестываль «Лістапад», быў адменены ў мінулым годзе, а на тэлебачанні такое кіно дэманструецца надзвычай рэдка. У такіх абставінах анлайн-фестываль «BelarusDocs» робіць найлепшае беларускае кіно даступным для кожнага ў любой кропцы свету.
Сёлета акцэнт у праграме фестываля зроблены на разнастайнасці форм дакументальнага кіно, а тэматычна — на пытаннях правоў чалавека. У прыватнасці, гледачы змогуць убачыць фільмы, прысвечаныя праблемам хатняга гвалту («Добрых дзяўчынак не б’юць»), зняволення за «незаконны абарот наркатычных сродкаў» («Пакаленне 328»), прэзідэнцкім выбарам-2020 у Беларусі («Маршрут перабудаваны»). Таксама ў праграме фільм пра жыццё шматдзетнай сям’і на тэрыторыі, забруджанай Чарнобылем («Невядомы рай»), антрапалагічнае кіно «Новае неба над новай краінай» пра святкаванне Купалля, арганізаванае мастаком Алесем Пушкіным, філасофскі фільм-эсэ «Межы» і дакументальная love-story у здавалася б непрыдатнах для высокіх пачуццяў дэкарацыях — «Месца кахання».
Характэрна, што 6 з 7 фільмаў праграмы знялі жанчыны-рэжысёркі. І балюча, што двое з маладых дакументалістак — Люба Зямцова і Вераніка Ніканава — загінулі ў трагічных абставінах у мінулым і пазамінулым гадах.
Большасць фільмаў праграмы ўпершыню былі паказаныя публіцы на прэстыжных міжнародных кінафестывалях («DOC NYC» (Нью-Ёрк, ЗША), «Visions du Réel» (Ньён, Швейцарыя), «Jihlava International Documentary Film Festival» (Іглава, Чэхія)), і атрымлівалі ўзнагароды на некаторых з іх (напрыклад, на «Verona International Film Festival» (Верона, Італія)).
«BelarusDocs» — гэта кінафестываль, на якім кожны глядач можа стаць сябрам журы. Для гэтага дастаткова запоўніць адмысловую анкету, паглядзець усе фільмы праграмы і ацаніць іх.
Поделиться ссылкой:


title: За год насельніцтва Беларусі скарацілася на 60.614 чалавек

maintext:
Такая сумная інфармацыя з’явілася на сайце Нацыянальнага статыстычнага камітэта. На 1 студзеня 2021 года ў Беларусі пражывала 9 мільёнаў 349 тысяч 645 чалавек. А вось на год раней – 9 мільёнаў 419 тысяч 259 чалавек. За дванаццаць месяцаў краіна згубіла больш за 60 тысяч чалавек(!)
Акрамя Мінскай вобласці, ва ўсіх астатніх рэгиёнах скарачаецца колькасць насельніцтва. А помніце, А.Лукашэнка некалі казаў, што добра было б, каб на тэрыторыі Беларусі пражывала і 15 мільёнаў, і нават болей чалавек?
Поделиться ссылкой:


title: Нiна Багiнская: "Маці наша, Беларусь наша, колькі яшчэ будуць звінець ланцугамі дзеці Твае?"

maintext:
Нiна Багiнская для DW напiсала пра тое, як яна бачыць Беларусь, Лукашэнку i Цiханоўскую, а таксама пра тое, што натхняе асабіста яе на пратэст.
«Маці наша, Беларусь наша, колькі яшчэ будуць звінець ланцугамі дзеці Твае?
“Собака бьющую руку лижет”. О не, не, не, мы нашчадкі Міколы Гусоўскага, мы племя Скарыны, браты Кастуся Каліноўскага! Мы ўжо вам не сабакі!
Беларусь ліцвінская – краіна жаноцкага роду. Жаноцкі род – гэта вытрымка: вычакаць час, здольнасць ператрываць мажлівую небяспеку. Інтэлект жанчыны вышэйшы за мужчынскі, бо, нарадзіўшы дзіця, жанчына мае клопат аб захаванні роду, а гэта значыць, роднага этнасу, Бацькаўшчыны. Мужчына – ваяр, цяга да войнаў, заваёў, улады – гэта мужчынскі род.
Тысячагадовая гісторыя Беларусі – гэта гісторыя абароны, захавання свайго этнасу ад ворагаў, што праз нашу краіну (цэнтр Еўропы) ішлі на ўсе бакі Свету. На гэта патрэбна больш адвагі, чым забіваць. Наша хрысціянская заступніца Беларусі – Святая Еўфрасіння Полацкая. Яе крыж, зроблены Лазарам Богшам, знаходзіўся ў Магілёўскім краязнаўчым музеі, знік падчас II Сусветнай вайны…
Рэпрэсіі ў мінулым i ў сучаснай Беларусі
Пасля II Сусветнай вайны людзі пацягнуліся да дабра, да міра. Краіны з імперскім таталітарным утварэннем пачалі руйнавацца. Толькі праўда, справядлівасць, добрыя ўчынкі захоўваюць жыццё людзей, жыццё нашай планеты Зямля. Сэнс жыцця чалавека – не пагубіць экалогію чалавека, захаваць добрыя стасункі паміж людзьмі, раслінным і жывёльным светам.
А для гэтага трэба прыпыніць работу зла. Мы нелюдзі, калі ў сучасным Свеце Зямлі хоць адна нацыя (народ), хоць адна расліна ці жывёліна загіне, прыпыніць сваё існаванне. На жаль, войны, рэпрэсіі не прыпыніліся. У Беларусі аднавіўся сталінскі фашызм 20-30-х гадоў прошлага стагоддзя. Лукашэнка збудаваў таталітарную сістэму, абустроіў знішчэнне правоў і свабод чалавека. Фактычна на Беларусі ўзнікла рабаўладанне. У гэтым яму дапамагае імперская Пуцінская Маскоўская дзяржава – «Россия».
Мы, народ беларускі, вінаваты, што столькі год – больш дваццаці – трывалі ягоную антынародную сістэму, але ў 2020 г., нарэшце, ізноў падняліся на вызваленне. Сталі вядомы Ціханоўская, Калеснікава, Цапкала… Людзі ўспомнілі свой гістарычны нацыянальны Бел-Чырвона-Белы Сцяг, забаронены ўладаю Лукашэнкі, і масаю пайшлі на пратэсты.
Беларусы – не рабы
Шэлінг і Гегель, нямецкія філосафы ў 30-50 гг. 19 стагоддзя, зрабілі ўплыў на грамадскую думку ня толькі свайго народа, але і народа Расеі. Гэтыя філосафы падзялілі народы на гістарычныя (якія кіруюць) і не гістарычныя (якія падпарадкоўваюцца). Мой народ апынуўся ў кагорце негістарычных, але мой народ не раб і на працягу ўсёй гісторыі вызваляўся ад тых, хто жадаў над ім гаспадарыць. Кастусь Каліноўскі натхніў многія пакаленні на вызваленне ад прымусу суседніх краін – гэта нацыянальны запавет Паўстання ў 1863 годзе.
Зараз у 2020 годзе гісторыя вызвалення паўтарылася. Народ паўстаў супраць тыраніі Лукашэнкі, супраць інтэграцыі з Расіяй, супраць русіфікацыі. Нас рэпрэсуюць турмою, штрафамі, ёсць забітыя. Гэта грамадзянская вайна. Я ў свае 74 гады не баюся – хто не радзіўся, той не памрэ, дык паміраць трэба чалавекам, а не быдлам-свіннёю.
Прыкладам чалавечнасці, розуму, смеласці можа быць навагрудская лекарка Саламея Пільштынова (Русецкая) “Авантуры майго жыцця”.
Маімі арыенцірамі сталі Ларыса Геніюш (“Споведзь”), а яшчэ Зоська Верас (1892-1991 гг.), збіральніца словаў і зёлак. «… ахвярная працаўніца на маларасцяробленых лядах беларускай культуры ды гісторыі. Не маючы ў паслужным спісе ўніверсітэцкіх дыпломаў, закончыўшы ўсяго толькі гімназію і агародніцка-пчалярскія курсы, яна, тым не менш, ні ў якой справе не выглядала дылетантам – пісала вершы і апавяданні, перакладала п’есы для школьных тэатраў, склала запатрабаваны і сёння “Беларуска-польска-расейска-лацінскі батанічны слоўнік”, рэдагавала часопісы “Заранка”, “Пралескі” і “Беларуская борць” (апошні – спецыялізаваны, для пчаляроў). Зоська Верас пражыла ладную частку жыцця…» Гэта укладанне, прадмова Міхася Скоблы да кнігі спадарыні Верас, якая была выдадзена ў 2015 годзе ў Мінску, – “Пакуль рука пяро трымае. Успаміны, лісты”. Зоська Верас была жывой сведкай нашай гісторыі і паспела ў сваіх лістах данесці праўду людзям, выкрывала фальш савецкай гістарыяграфіі».
Аўтар: Нiна Багiнская, грамадскi дзеяч
Поделиться ссылкой:


title: Наталля Хершэ не шые форму для сілавікоў і просіць кампаніі замаўляць рабочую вопратку ў калоніі № 4

maintext:
Грамадзянка Швейцарыі, палітзняволеная Наталля Хершэ завярнулася да прадпрыемстваў, каб яны замовілі пашыў цывільнага адзення ў гомельскай калоніі № 4, дзе яна адбывае пакаранне, распавядае Радыё Свабода.
Пра гэта Свабодзе паведаміў брат палітзняволенай Генадзь Касьян. Раней Наталля заявіла, што адмаўляецца шыць форму для сілавікоў на вытворчасці ў калоніі.
Генадзь расказаў, што ўчора ўвечары Наталлі нечакана дазволілі патэлефанаваць яму з калоніі.
«Званок быў нечаканым, Наталлі дазволілі 5-хвілінную размову, але яна цягнулася каля 10 хвілін, яе ніхто не абмяжоўваў, – кажа брат Наталлі. – Першае, пра што яна папрасіла, каб я завярнуўся праз СМІ да фірмаў і кампаній, якія маюць патрэбу ў пашыве рабочага адзення. Яна просіць, каб яны тэрмінова накіравалі замову ў калонію на шыццё штаноў, куртак; усяго, што патрабуецца на цывільных будоўлях».
Паводле Наталлі, у брыгады, з якой яна працуе, неўзабаве сканчаецца замова на пашыў рабочых штаноў, а новых заказаў няма.
«Апроч шыцця формы для сілавікоў, які фінансуе дзяржава, у вязняў калоніі няма ніякіх замоваў. Яна просіць, каб адгукнуліся прыватныя ці дзяржаўныя фірмы, якія могуць даць такую замову», – кажа Генадзь.
Шыць форму для сілавікоў таксама адмовілася і палітзняволеная Вольга Класкоўская, якая цяпер адбывае пакаранне ў той жа гомельскай калоніі № 4. Таму, калі гэтае пытанне будзе вырашана, то ўдасца пазбегнуць канфлікту.
«Іначай адміністрацыя будзе вымушана прымяняць меры ўздзення на Наталлю і іншых вязняў, могуць пазбавіць карэспандэнцыі, пасылак, спатканняў. Каб гэтага ня здарылася, будзем спадзявацца, што нехта адгукнецца, бо багата людзей, супрацоўнікаў фірмаў, якія суперажываюць і могуць даць заказ на пашыў любой цывільнай вопраткі», – кажа Генадзь.
Падчас размовы Наталля сказала, што атрымала першую харчовую пасылку ад брата і ёй дазволілі двухдзённае спатканне 8 траўня.
«Для мяне гэта таксама добрая навіна, што ідуць насустрач і ня хочуць гэтага канфлікту», – кажа Генадзь.
Паводле брата, Наталля, аднак, не атрымлівае газету «Новы час», хоць на яе падпісаная.
«З гэтай нагоды я буду пісаць зварот на імя кіраўніка калоніі, каб ён патлумачыў, на якой падставе ёй адмаўляюць у гэтым выданні, бо на «Валадарцы« Наталлі дастаўлялі «Новы час« штотыдзень. Гэта адзінае грамадска-палітычнае выданне, з якога яна даведвалася навіны. У час размовы Наталля спыталася, што новага чуваць. Адзінае, што я сказаў, што 26 красавіка ўсё застаецца ў сіле, я меў на ўвазе санкцыі з боку ЗША. Яна вельмі цікавіцца гэтым пытаннем. Таму інфармацыйны вакуум – гэта адзін са сродкаў ціску на палітвязняў», – кажа Генадзь.
Паводле Генадзя, у Наталлі добры настрой і голас бадзёры.
«Я чую, што яна не здаецца».
Нагадаем, Наталлю Хершэ 7 снежня пакаралі двума з паловай гадамі зняволення праз абвінавачанне ў супраціве супрацоўніку міліцыі (ч. 2 арт. 363 Крымінальнага кодэксу). 19 верасня падчас жаночага маршу каля Камароўскага рынку 51-гадовая Хершэ сарвала балаклаву з 22-гадовага амапаўца. Паводле прысуду, яна мусіць выплаціць пацярпеламу тысячу рублёў. Сваёй віны Хершэ не прызнала. Яна адбывае пакаранне ў жаночай калоніі № 4 Гомля.
Поделиться ссылкой:


title: Тамара Вяршыцкая: "Музей - гэта маё жыццё, і яно не можа скончыцца пасля таго, як мне аддалі працоўную кніжку"

maintext:
Тамара Вяршыцкая – адна са стваральніц двух музеяў у Навагрудку: гісторыка- краязнаўчага і яўрэйскага супраціўлення ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Мясцовыя ўлады не працягнулі з ёю кантракт.
Адпрацавала больш за 30 гадоў – ні дзякуй, ні да пабачэння
Тамара Вяршыцкая не працуе ў Навагрудскім музеі з 4 красавіка. Афіцыйная прычына – сканчэнне кантракта. Нягледзячы на тое, што яна не збіралася пакідаць працу, ніхто ніякіх тлумачэнняў ёй не даў.
– Увогуле, ніхто са мной на гэту тэму не размаўляў, – спакойна кажа яна.
Дырэктар музея ў тыя дні быў на бальнічным, але яго адмыслова адазвалі, ён падпісаў патрэбныя загады, а працоўную кніжку ўручыла бухгалтар, і на гэтым – усё. Ніхто не сказаў ні дзякуй, ні да пабачэння.
– Праўда, у музеі я сказала, што не развітваюся, паколькі ў мяне шмат праектаў, якія я недарабіла, а проста іх кінуць не магу, – усміхаючыся, дадае спадарыня Тамара.
Яна працавала ў музеі з 1989 года, доўгі час была яго дырэктарам, па сутнасці, у перыяд, калі і стваралася экспазіцыя.
Што тычыцца неафіцыйнай прычыны яе звальнення… Тамара Рыгораўна па нядзелях праводзіла легальныя экскурсіі для навагрудчан і апавядала ім пра Адама Міцкевіча, беларускія гімназіі і яўрэйскае супраціўленне. Паколькі сярод яе слухачоў былі людзі, асуджаныя паводле артыкула 23.34, міліцыя спыняла экскурсіі і ўдзельнікаў дастаўляла ў пастарунак. Там давала тлумачэнні і Вяршыцкая. Па гэтай жа прычыне была звольнена і старэйшы навуковы супрацоўнік музея Галіна Кавальчук. Яна адпрацавала ў ім 22 гады, і найноўшая гісторыя Навагрудскага музея была звязана менавіта з яе іменем.
У Навагрудку, ды і не толькі, Тамара Рыгораўна чалавек вядомы. Яе прозвішча занесена ў Кнігу славы раёна. Яна стала першым у вобласці музейшчыкам, які ўганараваны прэміяй Дубко як лепшы музейны работнік года.
Але, каб зразумець маштаб асобы, трэба было пабачыць у раённым цэнтры экспазіцыю гісторыка-краязнаўчага музея, паслухаць расказ Вяршыцкай пра гісторыю першай сталіцы ВКЛ, паўдзельнічаць у навуковых канферэнцыях, ёю арганізаваных, проста пасядзець за кубачкам кавы і пачуць яе аповеды пра лёсы мясцовых яўрэяў і жыхароў Навагрудчыны, якія іх ратавалі падчас вайны.
Аднак цяпер, паводле слоў Вяршыцкай, ёй забараняюць праводзіць экскурсіі па экспазіцыі, якую яна сама стварыла. «Народная Воля» звярнулася ў аддзел культуры Навагрудскага райвыканкама.
– У чалавека скончыўся кантракт, і ў межах дзеючага заканадаўства працоўныя адносіны са спецыялістам Тамарай Вяршыцкай скончаны, – такое тлумачэнне дала загадчыца аддзела Марына Шабановіч.
Што датычыцца назапашанага досведу вядомага музейнага работніка, які варта было б перадаць маладым спецыялістам, то, паводле меркавання Шабановіч, Вяршыцкая дастаткова доўга працавала ў музеі, каб можна было перадаць свой вопыт.
– У музей прыходзяць маладыя спецыялісты, якім таксама патрэбны вопыт, якія павінны рэалізавацца ў прафесіі. А досвед Тамары Рыгораўны запатрабаваны і прымяняецца, паколькі ўсе яе напрацоўкі засталіся ў музеі, – упэўнена кажа Шабановіч.
Я пацікавіўся: чаму тады Вяршыцкую па загадзе з аддзела культуры не пускаюць у музей? На гэта спадарыня Шабановіч адказала наступнае:
– У музей у нас ходзяць усе, і ніхто не забараняе ёй хадзіць у музей. І такіх распараджэнняў мы не давалі.
«Працы не паменшала»
Тамара Рыгораўна Вяршыцкая даўно займаецца яўрэйскай тэматыкай і стварыла Музей яўрэйскага супраціўлення ў Навагрудку. Ён уваходзіць у структуру гісторыка-краязнаўчага музея экспазіцыяй на асобнай пляцоўцы.
У 2019 годзе, яшчэ перад эпідэміяй каранавіруса, Вяршыцкая арганізавала сустрэчу ў Налібоцкай пушчы для больш як 100 удзельнікаў буйнейшага ў Еўропе яўрэйскага партызанскага атрада і іх нашчадкаў з усяго свету. Яна таксама суправаджала родных Дональда Трампа, калі яны прыязджалі ў Беларусь.
Спадарыня Тамара кажа, што цікавасць да экспазіцыі яўрэйскага супраціўлення, нягледзячы на каранавірус, толькі павялічваецца.
– На апошнім тыдні прыязджалі адразу некалькі груп з Мінска, – распавядае яна. – І гэта яшчэ нават не турыстычны сезон.
Вяршыцкая заўважае, што пасля таго, як ёй аддалі на рукі працоўную кніжку, працы не паменшала. Яна распачала адразу некалькі праектаў, і іх пакінуць недаробленымі – не ў яе характары.
Музей з яе ініцыятывы аб’явіў конкурс да Дня памяці ахвяр Халакосту. На конкурс ужо прыйшлі працы з Гродзенскага, Баранавіцкага, Навагрудскага раёнаў, з Мінска. Трэба падводзіць вынікі конкурсу, а паколькі рэальна ў музеі зараз працуюць толькі два супрацоўнікі, то заняцца гэтым няма каму.
– Я збіраюся ісці да дырэктара наконт таго, каб падвесці вынікі, аб’явіць пераможцаў, узнагародзіць іх, – кажа Тамара. – Я не магу проста так гэта кінуць.
Практычна два гады музей займаецца ўшанаваннем памяці Праведнікаў народаў свету. Рэальна падрыхтавана глеба для ўсталявання памятнага знака ў іх гонар: створана мадэль гэтага знака, вызначана месца, атрыманы дазволы.
– Гэта будзе першы памятны знак Праведнікам з Навагрудчыны, – падкрэслівае Вяршыцкая. – І мы мусім яго сёлета ўсталяваць. У Навагрудскім раёне 11 сямей Праведнікаў.
Яшчэ адзін праект, над якім працуе спадарыня Тамара, датычыць тэмы жывых мемарыялаў. Гэта тэма распрацоўваецца з мэтай пошуку новых форм узаемадзеяння наведвальнікаў з месцам памяці.
– На мой погляд, гэта вельмі актуальная тэма для музеяў і мемарыялаў у Беларусі, – кажа Вяршыцкая. – Бо як працаваць з маладымі людзьмі, каб для іх гэта нешта значыла? Проста лекцыі ці аповеда для моладзі цяпер недастаткова.
Партнёрамі Навагрудскага музея ў гэтым праекце выступае нямецкі фонд «Жывы Мемарыял – канцэпцыя для Дома Ванзейскай Канферэнцыі і яўрэйскіх партызан у Беларусі» і бельгійская кампанія Mediel, дом Ванзейскай Канферэнцыі і мастак Раман Кроке з Германіі. Кіраўніком праекта з беларускага боку з’яўляецца Тамара Вяршыцкая. Але пасля таго, як ад яе пазбавіліся ў Навагрудскім музеі, цяжка нават уявіць хто зможа працягнуць працу над гэтым праектам з беларускага боку. А гэта значыць – ці адбудзецца ён?
Тамара Рыгораўна кажа, што гэтыя праекты зараз займаюць практычна ўвесь яе час, паколькі амаль штодня дыстанцыйна вядуцца перамовы, абмеркаванні, удакладненні і іншая праца. Але і гэта яшчэ не ўсё.
– Учора я чытала лекцыю для вучняў з Нью-Джэрсі, – усміхаецца Вяршыцкая. – Разам з Хэлен Зэліх, дачкой Леі Кушнер (жыхаркі Навагрудка падчас Другой сусветнай вайны, якой удалося разам з бацькам і сястрой уцячы з гета. – Аўт.) мы для двух класаў школы, дзе вучыцца яе ўнук, распавядалі пра тунэлі і ўцёкі праз іх з гета.
Аказваецца амерыканскім дзецям гэта цікава і патрэбна. А вось у беларускія школы з лекцыямі Вяршыцкую чамусьці не запрашаюць. Але і ў Навагрудку ёсць месцы, дзе спадарыня Тамара застаецца запатрабаванай. Днямі яна праводзіла майстар-клас па прыгатаванні Чаброўскага макавага торта. Ёсць старая кулінарная кніга, у якой захаваліся даўнішнія рэцэпты з міцкевічаўскіх мясцін вакол Свіцязі. Імі зацікавілася адна з навагрудскіх кавярняў.
Коратка распавёўшы пра свае цяперашнія заняткі, Тамара Рыгораўна падсумавала:
– Музей для мяне – гэта не праца, гэта жыццё. І жыццё не можа проста скончыцца пасля таго, як мне аддалі ў рукі працоўную кніжку.
«Яны не далі магчымасці перадаць вопыт»
Зараз у Навагрудскім гісторыка-краязнаўчым музеі практычна абноўлены штат. Дырэктар, былы настаўнік гісторыі, на пасадзе ўсяго некалькі месяцаў, навуковы супрацоўнік і захавальнік фондаў таксама не маюць вялікага досведу.
Вяршыцкая са шкадаваннем заўважае, што ім спатрэбяцца гады для набыцця ўласнага вопыту працы ў музеі, паколькі перадаць назапашаны досвет ні яна, ні спадарыня Кавальчук не паспелі.
– Я ніяк не магу зразумець, навошта было забараняць нам прыходзіць у музей, дапамагаць маладым супрацоўнікам, – недаўмявае спадарыня Тамара. – Я, да прыкладу, згодна гэта рабіць і без заробку, удзельнічаць у жыцці музея на правах валанцёра.
Ёй таксама не зразумела, навошта было перадаваць экспазіцыю Барыса Кіта ў музей адной са школ Навагрудка, калі гэты сусветна вядомы чалавек – гонар горада і прыклад для ўсяго маладога пакалення.
У Тамары Рыгораўны шмат пытанняў, але ці атрымае яна на іх адказы, пакуль не вядома.
Публікацыя – з № 29 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Сузаснавальнік By_Help і BySol: Заблытаўся ў колькасці справаў супраць сябе. Фонды будуць працаваць надалей

maintext:
Новая справа супраць сузаснавальнікаў фондаў By_Help і BySol працягвае папярэднюю, якая была заведзеная яшчэ летась у лістападзе, пра гэта ў жывым эфіры «Белсату» распавёў Аляксей Лявончык. На дадзены момант Аляксей Лявончык знаходзіцца ў Лондане, у Беларусі ён абвешчаны ў вышук за дапамогу рэпрэсаваным.
«Мне падавалася, што крымінальная справа заведзеная пасля 11 лістапада, калі была першая спроба блакавання рахункаў атрымальнікаў нашай дапамогі, але ў выніку Следчы камітэт быў вымушаны вярнуць 80-85 адсоткаў заблакаваных сродкаў», — распавёў Аляксей Лявончык.
Паводле следства, Аляксей Лявончык і Андрэй Стрыжак перадавалі грошы медыяменеджару Андрэю Аляксандраву і Ірыне Злобінай для аплаты штрафаў рэпрэсаваных асоб у Беларусі.
«Андрэй і Іра дапамагалі кампенсаваць штрафы людзям, але прыцягванне сюды фінансаванне нейкіх экстрэмісцкіх фармаванняў — гэта хворая фантазія», — заявіў Лявончык.
Колькі звяртаецца па дапамогу?
Пасля лістапада, калі была першая спроба блакавання сродкаў, якія атрымлівалі беларусы ад дабрачынных фондаў, быў уведзены шэраг іншых варыянтаў аплатаў.
«Мы прапаноўваем атрымліваць сродкі ў першую чаргу на замежныя рахункі, але калі людзі хочуць атрымліваць на беларускія, то мы іх папярэджваем, што іх варта лічыць “радыеактыўнымі”, грошы зняць і нічога там больш не трымаць. У прынцыпе, другая хваля блакавання, якая адбылася 30 снежня мінулага года, паказала, што нашы рэкамендацыі былі пачутыя», — кажа Лявончык.
Паводле прадстаўніка фонду By_Help, калі першы раз беларускія сілавікі заблакавалі паўтара мільёна, то ў другі раз — літаральна 5-6 тыс. рублёў.
Цяпер колькасць заявак у фонд By_Help часткова зменшылася, да гэтага часу прадстаўнікі фонду апрацоўваюць 200-300 заявак на тыдзень.
12 красавіка на Аляксея Лявончыка і Андрэя Стрыжака завялі крымінальныя справы. МУС нібыта выявіў факты арганізацыі і перадачы сузаснавальнікамі фондаў By_Help і BySol грашовых сродкаў для выкарыстання іх у «злачыннай дзейнасці». Стрыжак і Лявончык абвешчаныя ў міждзяржаўны вышук.
Поделиться ссылкой:


title: У МУС расказалі пра абставіны смерці "самай публічнай супрацоўніцы АМАП"

maintext:
9 студзеня 2021 года стала вядома пра смерць 29-гадовай Святланы Скаражонак — супрацоўніцы жаночага ўзвода мінскага АМАП. Тады ж папаўзлі чуткі пра тое, што дзяўчыну да смерці збіў муж-сілавік. Прэс-служба МУС пакінула пытанне пра смерць Скаражонак без каментароў.
Як паведамляе Еўрарадыё, 6 красавіка пасля прэс-канферэнцыі, прысвечанай праблемам хатняга гвалту, у МУС усё ж пракаментавалі смерць сваёй супрацоўніцы.
“Гэта поўная дэзынфармацыя, пачынаючы з таго, што дзяўчына не была замужам у прынцыпе. Памерла яна ад хваробы”, — расказала намесніца начальніка аддзела ўпраўлення прафілактыкі галоўнага ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі МУС Вольга Сакалоўская.
Тым часам у 2016 годзе Святлана Скаражонак расказвала ў інтэрв’ю газеце “Минский курьер” пра тое, што яе малады чалавек таксама служыць у АМАП.
“У нас з Максімам акрамя службы шмат агульнага. Я б наўрад ці змагла сустракацца з чалавекам з цывільных. Калі ў нас супадаюць выхадныя, адпраўляемся на велапрагулкі ў парк, ходзім у кіно, тэатры”, — казала Святлана. Мужам яна яго не называла — казала, што “сябруе з хлопцам са свайго падраздзялення”.
“Мы разбіраліся для сябе, цалкам паднялі ўсю інфармацыю. Супрацоўнік АМАП яе не забіў дакладна”, — адказвае на гэта прадстаўнік МУС.
Святлана Скаражонак нарадзілася ў Нясвіжы. Яе бацька быў памежнікам, у савецкі час служыў у Афганістане і Туркменістане. Маці — культработніца. У сям’і дзяўчына была адзіным дзіцем.
Скончыўшы факультэт філасофіі і сацыяльных навук БДУ, Святлана прайшла падрыхтоўку ў навучальным цэнтры МУС, а ў 2014 годзе рэалізавала студэнцкую мару і стала служыць у АМАП.
Поделиться ссылкой:


title: Чаго варта чакаць ад анансаванага дэкрэту Лукашэнкі?

maintext:
Аляксандар Лукашэнка анансаваў прыняцьце важнага рашэньня, якое будзе, як ён адзначыў, «адным з прынцыповых рашэньняў за чвэрць стагодзьдзя прэзыдэнцтва». Зьявіцца яно мусіць, хутчэй за ўсё, у выглядзе дэкрэту. Што ж гэта можа быць за дэкрэт?
У практыцы законатворчасьці Беларусі прэзыдэнцкія дэкрэты — гэта найбольш важныя дакумэнты, якія сваім статусам вышэйшыя за ўказы ці законы, прынятыя парлямэнтам. Яны задаюць кірункі разьвіцьця пэўных сфэр эканомікі і грамадзтва.
Можна прыгадаць дэкрэт аб дармаедах, які ў 2017 годзе выклікаў выбух абурэньня насельніцтва. Падобнага роду дакумэнты зьяўляюцца ня так часта. Вось, напрыклад, у 2018 годзе быў выдадзены толькі адзін дэкрэт, у 2019-м — 4, у 2020 годзе — 5 дэкрэтаў.
Якога зьместу можа быць анансаваны дэкрэт? Тут можна выстройваць розныя вэрсіі.
Найперш, варта ўспомніць, у якім кантэксьце была дадзена гэтае абяцаньне. Вось як падаецца гэтая рэпліка Лукашэнкі на ягоным афіцыйным сайце:
«Аляксандр Лукашэнка адзначыў, што ў Беларусі не ўдалася спроба арганізаваць спачатку мяцеж, а пасьля гэтага «паўзучы пераварот». «Што цяпер яны могуць зрабіць? Ізноў гэта іх фразы: усё трымаецца на Лукашэнку, трэба зьнесьці. Мая задача зрабіць так: калі зьнясуць, каб у іх нічога не атрымалася. Гэта галоўная мая задача. У найбліжэйшы час, я прыняў рашэньне, мы яго зараз фармалізуем, я агучу. Гэта будзе адно з прынцыповых маіх рашэньняў за чвэрць стагодзьдзя прэзыдэнцтва. Гэта будзе вельмі сур’ёзна. Таму, нават калі мяне ня будзе, па-народнаму кажучы, „толькі праз мой труп“, у іх нічога не атрымаецца. я прыняў рашэньне. Цяпер мне трэба яго фармалізаваць. Гэта будзе, хутчэй за ўсё, дэкрэт прэзыдэнта».
То бок гэтая заява зьявілася ў кантэксьце згадкі інфармацыі пра мяцеж.
Таму можна меркаваць, што дэкрэт будзе тычыцца процідзеяньня палітычным апанэнтам. Магчыма, там будуць заканадаўча аформленыя новыя, больш жорсткія захады супраць любой апазыцыі і іншадумства.
Тут можна правесьці гістарычную аналёгію. У СССР сталінскіх часоў пасьля забойства Сяргея Кірава ў 1934 годзе было прынята рашэньне аб паскораным і спрошчаным правасудзьдзі ў адносінах да «ворагаў народу». Гэта стала пачаткам «вялікага тэрору».
Таму самая праўдападобная вэрсія палягае ў тым, што анансаваны дэкрэт можа тычыцца нейкага надзвычайнага, паскоранага і спрошчанага правасудзьдзя ў адносінах да ўсіх праціўнікаў Лукашэнкі, якіх аб’явяць змоўшчыкамі, мяцежнікамі, экстрэмістамі і тэрарыстамі. Магчыма, у гэтым сэнсе трэба разумець ягоныя развагі, што, маўляў, калі мяне «зьнясуць», каб у «іх» нічога не атрымалася. То бок, драконаўскія законы мусяць дзейнічаць і пасьля Лукашэнкі.
Можна, вядома, разглядаць і іншыя варыянты. Напрыклад, у дэкрэце будуць нейкія гарантыі недатыкальнасьці самога Лукашэнкі, ягонай сям’і і атачэньня. Ці, напрыклад, гэта будзе тычыцца стварэньня нейкага надзвычайнага органа ўлады, з выключнымі паўнамоцтвамі, магчыма, на чале з самім Лукашэнкам. Але нічога добрага для Беларусі ад гэтага дэкрэту чакаць ня варта.
Поделиться ссылкой:


description: Суд у Магілёве над Паўлам Севярынцам і іншымі палітвязнямі —  актывістамі грамадзянскай кампаніі "Еўрапейская Беларусь" Яўгенам Афнагелем, Максімам

title: Суд у Магілёве над Севярынцам і іншымі палітвязнямі будзе закрыты

maintext:
Суд у Магілёве над Паўлам Севярынцам і іншымі палітвязнямі — актывістамі грамадзянскай кампаніі “Еўрапейская Беларусь” Яўгенам Афнагелем, Максімам Вінярскім, Андрэем Войнічам, Дзмітрыем Казловым, Паўлам Юхневічам — будзе закрыты. Пачатак працэсу запланаваны на 12 мая, перадае «Еўрарадыё» са спасылкай на БелаПАН.
“Крымінальная справа будзе разглядацца ў закрытым судовым пасяджэнні ў сувязі з тым, што матэрыялы адносяцца да таямніцы, якую ахоўвае закон”, — паведаміла супрацоўніца абласнога суда.
Павел Севярынец — апазіцыйны палітык і пісьменнік, адзін з лідараў аргкамітэта па стварэнні партыі “Беларуская хрысціянская дэмакратыя”. Ён знаходзіцца ў зняволенні з чэрвеня 2020 года, яго абвінавачваюць ва ўдзеле ў “масавых беспарадках”. Севярынец прызнаны палітзняволеным.
Войніч, Юхневіч і Афнагель затрыманыя ў верасні 2020-га. Іх таксама абвінавачваюць ва ўдзеле ў “масавых беспарадках”. Яўгена Афнагеля таксама абвінавачваюць па артыкуле “навучанне ці іншая падрыхтоўка асоб для ўдзелу ў масавых беспарадках або фінансаванне гэтай дзейнасці”. Вінярскі за кратамі са студзеня гэтага года. Ён таксама праходзіць па справе аб “масавых беспарадках”. Блогер Дзмітрый Казлоў (“Шэры кот”) у зняволенні з чэрвеня мінулага года. У дачыненні яго распачыналі крымінальную справу па артыкуле “арганізацыя ці актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак”.
Поделиться ссылкой:


title: Пенсіянера МУС суд у Гомелі пакараў зняволеннем

maintext:
Выязны суд Савецкага раёна Гомеля, які праходзіў у мясцовым СІЗА-3, пакараў 7 красавіка грамадскага актывіста і палітыка, былога афіцэра міліцыі Уладзіміра Няпомняшчых 2 гадамі і трыма месяцамі зняволення ў калоніі агульнага рэжыму. Апроч таго, Уладзімір мусіць выплаціць тысячу рублёў маральнай шкоды.
Пра гэта паведаміў адвакат актывіста Сяргей Красноў. Іншых падрабязнасцяў абаронца распавесці не можа – у яго ўзята падпіска пра невыдаванне.
Вядома, што Няпомняшчых судзілі паводле двух крымінальных артыкулаў: 366 – пагроза ці гвалт у дачыненні да службовай асобы пры выкананні службовых абавязкаў і 369 – абраза прадстаўніка ўлады. З 23 снежня Уладзімір знаходзіцца пад вартай. Даследаваў крымінальную справу супраць актывіста капітан юстыцыі Андрэй Кусянкоў з Гомельскага раённага аддзела СК, а разглядаў справу суддзя Савецкага раёна Аляксандр Мохараў.
А здарылася вось што. У лістападзе былы афіцэр міліцыі прысуднічаў на судзе гамяльчаніна Георгія Васіленкі, які падчас жнівеньскіх пратэстаў супраць фальсіфікацыі выбараў замяніў на цэнтральнай плошчы афіцыйны сцяг на нацыянальны бел-чырвона-белы.
Крымінальную справу ў дачыненні Васіленкі за злоснае хуліганства разглядаў суддзя Цэнтральнага раёна Сяргей Салоўскі, а абвінавачванне падтрымлівала прадстаўніца пракуратуры Алеся Жураўлёва. Калізія ў тым, што следчыя на пачатку распачалі справу за здзек над дзяржаўнымі сімваламі, а пасля перакваліфікавалі на злоснае хуліганства. Санкцыі паводле гэтага артыкула больш суворыя.
У судзе памочніца пракурора горада Алеся Жураўлёва як дзяржаўны абвінаваўца падтрымала кваліфікацыю дзеянняў Васіленкі і прапанавала асудзіць 25-гадовага гараджаніна менавіта на 2 гады абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую калонію адкрытага тыпу. У выніку суд і пакараў Васіленку 2 гадамі “хіміі”.
На толькі што абвешчаны прысуд эмацыйна адрэагаваў прысутны ў зале Уладзімір Няпомняшчых. Казаў, што справу сфальсіфікавалі, і за гэта ўрэшце будуць адказваць усе – пракуроры, следчыя, суддзі, міліцыянеры. Апошнія з іх бачылі замену сцяга на флагштоку, але не рэагавалі на такія дзеянні.
Праўдападобна, што рэакцыю Уладзіміра Няпомняшчых на прысуд прадстаўніца пракуратуры Жураўлёва і ўспрыняла як пагрозу на свой адрас. Да пагрозы следства дадало яшчэ адзін крымінальны артыкул – публічную абразу прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў. Відаць таму, што актывіст выказаў агульную па сэнсу фразу, у якой адносіў сілавікоў да “арганізаванай злачыннай групоўкі”.
“Прысуд выглядае расправай над актывістам, – кажа гомельскі палітык Васіль Палякоў. – Уладзімір – адзін з найбольш актыўных удзельнікаў кампаніі-2020 ў Гомелі, быў на выбарах “кандыдатам пратэсту”. Ён не цярпеў несправядлівасці, парушэння правоў грамадзян, заўсёды выступаў у абарону незалежнасці і суверэнітэту Беларусі. Абвінавачванні супраць Няпомняшчых у “пагрозе гвалту” і “абразе” прадстаўніка ўлады – гэта толькі нагода. Прычына ў палітычнай актыўнасці калегі ды імкненні ўладаў запалохаць людзей, дарэшты прыдушыць пратэстныя настроі грамадзян, незадаволеных фальсіфікацыяй выбараў і гвалтам сілавікоў”.
Што тычыцца закрытасці суда, зазначае Палякоў, то гэта ўжо страх саміх уладаў, што на пасяджэннях будзе шмат гараджанаў, і яны пачуюць абсурднасць абвінавачванняў супраць актывіста.
68-гадовы Уладзімір Няпомняшчых з’яўляецца пенсіянерам МУС. Пасля службы ў міліцыі і звальнення ў запас па стану здароўя ён займаўся працяглы час прадпрымальніцтвам. У горадзе актывіста ведаюць як чалавека, які ўлетку часцяком ходзіць у майцы “За Беларусь без Лукашэнкі”, “Хопіць, дастаў”. Ён яшчэ і сябра Аб’яднанай грамадзянскай партыі. У 2016 і 2019 гадах на парламенцкіх выбарах Няпомняшчых балатаваўся кандыдатам у дэпутаты, а на мінулагодніх прэзідэнцкіх выбарах вылучаўся “кандыдатам пратэсту” ў спісе Мікалая Статкевіча.
Выбарчую кампанію актывіст скарыстаў, каб сабраць ахвочых гамельчан для назірання за галасаваннем непасрэдна на выбарчых участках. Калі назіральнікаў не дапусцілі на ўчасткі, Няпомняшчых з паплечнікамі стаў сачыць за галасаваннем каля выбарчага ўчастка праз акно.
Уладзіміра неаднаразова арыштоўвалі і штрафавалі за ўдзел у мірных акцыях пратэсту ў Гомелі і Мінску.
Праваабрончыя арганізацыі прызналі Уладзіміра Няпомняшчых палітычным вязнем.
Анатоль ЛІПСКІ.
Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


title: Ігар Барысаў: "Ты там нават не чалавек, ты там ніхто…"

maintext:
Учора пасля 15 сутак адміністрацыйнага арышту выйшаў на волю старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі Ігар Барысаў. Ён расказаў «Народнай Волі» пра катаванні, якія яму давялося вытрымаць.
– Ігар, віншую з выхадам на волю! Жонка сказала, што ў вас моцны галаўны боль. Не давалі лекаў?
– Справа не толькі ў леках. Атмасфера там вельмі нервовая… Пасля 26 сакавіка ва ўсіх турэмшчыкаў цалкам змянілася стаўленне да арыштантаў. Матрацы пазабіралі, спалі на голых нарах, і камеру запоўнілі звыш нормы – было 15 чалавек на 10 месцаў. Перабоі з харчаваннем, ежы не хапала, а аднойчы зусім не пакармілі. У пятніцу з’явіліся амапаўцы, яны ўсім надавалі па нагах, а каму і па нырках перапала.
– Вам таксама?
– Мне – не, а вось аднаму з сакамернікаў дасталася моцна.
– За што?
– Ды проста так! Выходзіш на ранішнюю праверку – яе рабілі назіральнікі разам з амапаўцамі, і яны амаль нікога не прамінулі. Дасталася многім. Учора (размова была 5 красавіка. – М.К.) забралі з камер усе прадукты, усю літаратуру, асадкі, сшыткі. І не было чым займацца, толькі сядзіш і ў столь глядзіш.
– Лічылася, што раней да палітычных было больш прыстойнае стаўленне…
– Не, там нічога прыстойнага няма. Радыё ўключаюць на поўную магутнасць, іх любімы спеў – «Слухай бацьку».
– Відаць, за два тыдні словы на памяць вывучылі?
– Мы берушы ўстаўлялі ў вушы – рабілі іх з падручных сродкаў. Святло не гасяць – усю ноч гарыць. Ноччу будзяць – спецыяльна робяць пераклічку, каб сон быў парушаны. Днём сядзець на нарах катэгарычна забаронена, нават калі камера перагружана. Мы аднойчы ўсёй камерай напісалі 45 скаргаў – на ўмовы ўтрымання. Нас сем сутак не вадзілі на прагулку, і ежы не хапала, у камеры шмат хто паліў. Турэмшчыкі імкнуліся прычыніць маральныя і фізічныя пакуты ўсім, хто знаходзіцца за кратамі.
– Прафілактычных гутарак з вамі не праводзілі?
– Быў адзін падпалкоўнік, які прыехаў на другі дзень пасля таго, як мяне перавялі ў Жодзіна. Ён цікавіўся старшынёй Аб’яднанай грамадзянскай партыі Мікалаем Казловым. Бо супраць яго быццам ўзбудзілі крымінальную справу ў сувязі з тым, што разгалошана прозвішча супрацоўніцы, якая выклікала яго позвай у Следчы камітэт, а Казлоў тады адмовіўся ад дачы падпіскі аб неразгалошванні. І гэты падпалкоўнік цікавіўся маім званком Казлову, пытаўся, пра што мы гаварылі. Я адказаў: маўляў, вы, пэўна, самі ведаеце, пра што…
– Дык ці выйдзе Казлоў бліжэйшымі днямі на волю, калі, магчыма, ёсць яшчэ і крымінальная справа?
– Наколькі я ведаю, зараз ён сядзіць па адміністрацыйнай справе…
На Акрэсціна, дарэчы, усіх моцна травілі хлоркай. Справа выглядала так: напрыклад, наша камера была двухмесная, а ў ёй знаходзіліся 10 чалавек напрыканцы. І з раніцы адчыняюцца дзверы, усіх выводзяць, бяруць вядро з хлоркай, выліваюць у камеру і заганяюць назад. І калі ў цябе ёсць ануча, то ты выціраеш ёю гэтую смярдзючую ваду, а калі няма – здымаеш майку альбо трусы і робіш тое ж самае. Літаральна праз некалькі гадзін ва ўсіх пачынаецца галаўны боль.
Сістэма так працуе, што там няма адчыненых вокнаў, а лючок, які прадугледжаны для кармушкі, яны не адчыняюць, каб праветрыць. Калі мы грукаліся ў дзверы і казалі, што дыхаць няма чым, прасілі адкрыць хаця б гэты люк, нам казалі: «Не паложана!» І такое яны на Акрэсціна практыкуюць кожны дзень… Ці ж не катаванне гэта?!
Казлова ўвогуле пасадзілі ў карцар памерам два на тры метры і падсялілі туды шэсць чалавек, а потым яшчэ і бамжа падкінулі. Пра гэта мне распавялі хлопцы, з якімі нас разам этапіравалі ў Жодзіна. І ў адрозненне ад нас ім не адно, а два вядры хлоркі плюхнулі. У некаторых хлопцаў потым былі апёкі слізістай.
– А зараз Казлоў на Акрэсціна ці яго перавялі ў Жодзіна?
– Не ведаю…
Яшчэ калі казаць пра прафілактычныя гутаркі, то амаль усіх на Акрэсціна вадзілі на аўдыенцыю да прадстаўніка мінскай міліцыі, пыталіся «Што вы думаеце пра пратэсты?».
– Ведаю, што жонка паспела вам перадаць лекі ад мігрэні…
– Так, але ў Жодзіне з лекамі было цяжкавата. Напрыклад, аднаму з маіх сакамернікаў іх не далі. Ён скардзіўся на галаўны боль і прасіў, каб далі хоць што. Яму не далі ні таблеткі, не паклікалі фельчара, і тады ён аб’явіў сухую галадоўку – трымаў да таго часу, пакуль на яго, нарэшце, не звярнулі ўвагу. Далі яму потым нейкія тры таблеткі.
Тым, у каго былі прыкметы тэмпературы, ніхто яе нават не памераў, хаця абяцалі. А раніцай ужо ўся камера прачыналася з насмаркам і галаўным болем. Відаць, вірус.
У нашай камеры вельмі моцна па нагах надавалі аднаму хлопцу – яны распухлі, і ён ледзь мог устаць. І фельчар не прыходзіў. Даводзілася проста кампрэсы з мачой на ноч рабіць праз цэлафанавыя пакеты, каб ацёк паменшыць…
У такіх дзікунскіх умовах людзі абсалютна бяспраўныя. Ты нават не чалавек. Ты ніхто… Адкрытым тэкстам кажуць: няма чаго было сюды трапляць, вы тут усе за трыццаць еўра сядзіце, без каардынатараў-лялькаводаў ні на якія пратэсты вы не здольныя… Карацей, мы столькі ўсяго наслухаліся!..
А калі матрацы ў нас забіралі, папярэдзілі: скажыце дзякуй тым, хто выйшаў на волю і расказаў, што тут адбываецца.
– Ведаю, што вам пісалі шмат лістоў…
– Яны не даходзяць. На выхадзе ў мяне забралі ўсе паперы, на якіх былі пазначаны кантакты тых, хто ў камеры разам быў.
Дарэчы, у душ вадзілі два разы за 12 дзён, у Жодзіне.
Публікацыя – з № 26 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Народная Воля

maintext:
На гэтым тыдні нацыянальная зборная Беларусі па футболе ўпісала ў летапіс беларускага футбола яшчэ адну старонку – можна сказаць, трагічную. Бо паражэнне ў адборачным матчы да чэмпіяната свету-2022 ад каманды Бельгіі з лікам 0:8 – гэта не толькі найбуйнейшы правал за ўсю гісторыю і “вялікая нечаканасць” (як сказаў галоўны трэнер беларускай каманды Міхаіл Мархель), а паказчык таго трагічнага стану, у якім знаходзіцца гэты від спорту ў нашай краіне. Калі і можна пра штосьці спрачацца, дык пра тое, гэта дно ці беларускі футбол яшчэ можа яго прабіць.
“Балельшчыкам можна толькі прынесці прабачэнні, – пасыпаў пасля гульні галаву попелам Мархель. – Гульня нам цалкам не ўдалася. З таго, што мы запланавалі, нічога не атрымалася рэалізаваць, таму і такі вынік. Я з сябе віны не здымаю, напэўна, нешта было не так. Але на хуткую руку рабіць высновы не трэба. Трэба ўсім астыць і прааналізаваць, чаму так адбылося.
Футбалістам, калі не хапае майстэрства, трэба неяк матываваць сябе. Гэтая гульня паказала, што матывацыі ў ігракоў не было. Апусцілі рукі і практычна перасталі гуляць. Для мяне, як для галоўнага трэнера, гэта вялікая нечаканасць. Такіх правалаў мы не маглі нават у страшным сне сабе ўявіць”.
Што адметна, ледзь не большасць балельшчыкаў у гэтай сітуацыі не спачувае нацыянальнай камандзе. У першую чаргу з-за таго, што асноўныя футбалісты той жа зборнай, трэнеры і федэрацыя пасля выбараў не выказаліся наконт таго, што адбывалася ў краіне, а занялі, так бы мовіць, страўсіную пазіцыю. А тых ігракоў, якія ўсё-такі выказалі сваё меркаванне, сёння ў камандзе няма.
Дарэчы, футбалісты зборнай Бельгіі перад матчам з беларусамі падтрымалі акцыю супраць парушэнняў правоў чалавека ў Катары і выйшлі на гульню ў майках з надпісам “Футбол за перамены”. Калі б нашы ігракі апранулі такія майкі, то сёння, відаць, ужо і Мархель вылецеў бы за свайго крэсла, як корак з бутэлькі шапмпанскага, і іншыя адказныя асобы з федэрацыі на чале з Уладзімірам Базанавым.
Футбалісты зборнай Бельгіі перад матчам нават схілілі калені ў падтрымку гэтай акцыі, але беларускія ігракі не падтрымалі сваіх калег і засталіся стаяць. Відаць, ізноў-такі каб іх затым не абвінавацілі ва ўдзеле ў палітычнай акцыі. Як напісаў хтосьці на форуме: “Даволі складаная задача – высвятліць, што складаней: быць анучай у жыцці альбо на полі?”
Бельгійцам затым спатрэбілася ўсяго 90 хвілін, каб не толькі паставіць беларусаў на калені, але і добра патыцкаць іх носам у траву.
Разбор палётаў, безумоўна, яшчэ будзе. Гэтае гістарычнае паражэнне яшчэ доўга будуць успамінаць і футбалістам, і галоўнаму трэнеру. Але вось пытанне: чаму той жа Мархель пасля такой ганебнай гульні не заявіў аб сваёй адстаўцы? Чаму кіраўніцтва Федэрацыі футбола на чале з Уладзімірам Базанвым не сказалі: “Гэта мы давялі нацыянальную каманду да стану дэградацыі, а таму сыходзім у поўным складзе”. А калі гэта не яны давялі, то навошта наогул патрэбна такая федэрацыя, якая не кіруе ніякімі працэсамі?
Але ўсе маўчаць, усе вінавата апускаюць вочы долу, але не спяшаюцца пакідаць цёплыя месцы. Яны яго пакінулі б ужо даўно, калі б сказалі праўду пра тое, што адбываецца ў краіне. Але ж не для таго ж маўчалі.
Таму і на калені нашы футбалісты не станавіліся ў знак салідарнасці з калегамі, і майкі з надпісам “Футбол за перамены” не апраналі. Гэтага ім не даравалі бы. А паражэнне з лікам 0:8? Тут, як кажуць, можна перагарнуць старонку. І – да новых вышынь у гэтым каньёне!
Публікацыя – з № 25 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: У Гомелі пачаўся суд над даверанымі асобамі Святланы Ціханоўскай

maintext:
12 красавіка ў судзе Чыгуначнага раёна Гомеля пачаўся разгляд крымінальнай справы супраць давераных асобаў і сяброў ініцыятыўнай групы экс-кандыдаткі ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскай. За кратамі ў судовай клетцы чацвёра: Юрый Уласаў, Таццяна Канеўская, Дзмітрый Івашкоў, Аляксандр Шабалін. Яны абвінавачваюцца ў “масавых беспарадках”, а таксама планах захопу адміністрацыйных будынкаў.
Усіх абвінавачанях з “каманды Ціханоўскай” затрымалі яшчэ да асноўнага дня галасавання – яны адбывалі “суткі” за ўдзел у недазволеных масавых акцыях, а пасля ім “накінулі” яшчэ і крымінальная артыкулы і перавялі ў мінскае СІЗА № 1.
Больш пакручастай выглядае гісторыя Дзмітрыя Івашкова. Першы раз яго затрымалі 6 жніўня, адбываць адміністрацыйны арышт адвезлі ў Брагін, бо гомельскі ізалятар быў перапоўнены. У Дзмітрыя былі парэзы на руках і нагах, пачалося моцнае запаленне. Там яго паклалі ў бальніцу і пасля лячэння адпусцілі дадому.
Прыканцы жніўня міліцыя зноў прыехала забіраць Івашкова. Дома ні Дзмітрыя, ні яго жонкі не было. Суседзі папярэдзілі маладую пару пра тры экіпажы міліцэйскіх машын каля пад’езда, і малады мужчына вырашыў не вяртацца ў той дзень дадому.
Затрымалі Івашкова толькі 27 верасня падчас пратэстнага маршу. На наступны дзень бацькі актывіста даведаліся, што яму далі 20 сутак арышту, і яшчэ 7 сутак, якія ён “не даседзеў” у жніўні. Праз пару дзён Івашкоў апынуўся ў сталічнай турме на Акрэсціна. Супраць яго таксама распачалі крымінальную справу за “масавыя беспарадкі”.
Зараз усіх фігурантаў зноў вярнулі ў гомельскае СІЗА-З, адкуль і прывезлі сёння на суд.
Анатоль ЛІПСКІ.
Поделиться ссылкой:


title: Гомельшчына: 150 судовых іскаў за "камуналку"

maintext:
Амаль 80 тысяч сем’яў, што жывуць на Гомельшчыне, месяцамі не плацяць «камуналку» – за цяпло, святло, ваду і працу домаўпраўленняў. З гэтай прычыны арганізацыі жыллёва-камунальнай гаспадаркі рэгіёна недаатрымалі за аказаныя паслугі больш за 6 мільёнаў рублёў – такія лічбы называе ў мясцовым афіцыйным друку гендырэктар абласной ЖКГ Дзмітрый Згурскі. За 2020 год доўг павялічыўся на мільён. У лік даўжнікоў найчасцей трапляюць шматдзетныя і няпоўныя сем’і.
У Кармянскім, Буда-Кашалёўскім, Ельскім раёнах кожны пяты жыхар сістэматычна не плаціць «камуналку». Кіраўнік камунальнай службы не называе прычын «пратэрміноўкі» плацяжоў, апроч нейкіх побытавых сітуацый, калі чалавек з-за нездавальняючага стану здароўя ці адсутнасці не можа разлічыцца па камунальных рахунках.
Аднак нельга не ўлічваць у гэтай сувязі і рэальныя даходы насельніцтва. Прынамсі, Кармянскі раён з сярэднім заробкам 793 рублі аднесены да аднаго з самых бедных у Беларусі. Сёлета ў студзені–лютым намінальны заробак тут склаў 799 рублёў. Крыху вышэйшы ён у Буда-Кашалёўскім і Ельскім раёнах, але не дацягвае да 900 рублёў.
Доўгія «хвасты» па камунальных плацяжах маюць і юрыдычныя асобы. Такіх на Гомельшчыне ажно 10 тысяч, і запазычылі яны ЖКГ каля 8 мільёнаў рублёў. Найперш гэта сельгаспрадпрыемствы. Самыя вялікія сумы даўгоў маюць такія прадпрыемствы ў Добрушскім і Ельскім раёнах.
Камунальнікі за два месяцы падрыхтавалі больш за паўтары сотні судовых іскаў на прымусовае спагнанне амаль 8,5 мільёна рублёў. За камунальныя даўгі сёлета праз суды на Гомельшчыне выселены 24 сям’і.
Публікацыя – з № 27 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Штраф у 8700 рублёў за 20 надрукаваных на прынтары старонак

maintext:
Эканамічны суд Мінска ў асобе суддзі Эрнэста Койры пакараў «Нашу Ніву» на 300 базавых велічыняў за «незаконную прадпрымальніцкую дзейнасць», паведамляе рэдакцыя газеты.
У чым сутнасць справы: два разы на год Рэдакцыя «Нашай Нівы» друкуе 20 папяровых асобнікаў газеты, каб адправіць іх у Мінінфарм і іншыя ведамствы. Такая рассылка — патрабаванне закона. Асобнікі — гучна сказана, бо кожны з іх уяўляе з сябе ўсяго толькі аркуш А3, надрукаваны з двух бакоў. Рассылаюцца гэтыя лісты бясплатна. Рэдакцыя нідзе іх не прадае.
Усё пачалося з ліста тагачаснага міністра інфармацыі Ігара Луцкага на адрас міністра па падатках і зборах Сяргея Налівайскага з просьбай праверыць «Нашу Ніву». У выніку падатковая інспекцыя Ленінскага раёна вырашыла, што ПВУП «Суродзічы», якое з’яўляецца заснавальнікам «Нашай Нівы», праз друк тых асобнікаў павінна быць пакарана за незаконную прадпрымальніцкую дзейнасць.
Міністэрства інфармацыі палічыла, што друк нават 20 асобнікаў газеты мусіць ажыццяўляцца толькі пры наяўнасці абавязковай ліцэнзіі на паліграфічную дзейнасць. Гэта стала фармальнай прычынай прыцягнуць «Суродзічы» да адказнасці. Але ж для пакарання за незаконную прадпрымальніцкую дзейнасць трэба, каб кошт «прадмету адміністратыўнага правапарушэння» перавысіў 1160 рублёў (40 базавых). У той час як пралічаны сабекошт падрыхтоўкі тых старонак з усімі выдаткамі — 28 рублёў і 68 капеек.
Тады падатковая прызнала прадметам правапарушэння не толькі 20 аркушаў паперы, а яшчэ і тэхніку, з дапамогай якой гэтыя аркушы раздрукавалі.
Але і тут узніклі нюансы. Прынтару HP, на якім друкавалі, — 21 год. Ноўтбуку «Тошыба» — 8 гадоў. Які іх кошт?
На пасяджэнні прадстаўнікі падатковай патлумачылі сваю логіку. Маўляў, падобны прынтар у пачатку 2000-х каштаваў 2126 еўра, а цяпер на рынку такой мадэлі няма. Затое цяпер, кажуць яны, на рынку ёсць аналаг за 963 рублі. Праўда, гэты «аналаг» — не прынтар, а спалучэнне прынтара, сканера і капіравальнага апарату. Ды яшчэ і іншага брэнду.
Ноўтбук «Тошыба» адшукаўся ў нейкім каталогу — кошт 545 рублёў. Але ў тым жа каталогу ёсць пазнака, што тавару няма ў продажы — проста таму, што ніхто ўжо не гандлюе настолькі старой тэхнікай.
Адпаведна, склаўшы кошт тэхнікі, падатковая нарэшце атрымала суму, якая перавышае патрэбную лічбу 40 базавых.
Такая логіка прадстаўнікоў падатковай выклікала скептычныя заўвагі нават у суддзі, але гэта не перашкодзіла яму прызнаць прадпрыемства «Суродзічы» вінаватым у незаконнай прадпрымальніцкай дзейнасці і аштрафаваць на 300 базавых велічынь — 8700 рублёў.
Нагадаем, што за апошні месяц выданні «Наша гісторыя», «Дуду» і «Асцярожна: дзеці!» выгналі з «Белсаюздрука», «Белпошты», «Белкнігі» і «Акадэмкнігі».
Поделиться ссылкой:


title: "Белкніга" патрабуе, каб пісьменніца Таццяна Нядбай забрала з крамаў свае кнігі

maintext:
Дамова з «Белкнігай» дзейнічае да 1 студзеня 2022 году, але прадстаўнікі сеткі кніжных крамаў вырашылі не чакаць да гэтага часу. Таццяна Нядбай паведаміла на сваёй старонцы ў Facebook, што атрымала ліст ад “Белкнгі”, дзе ад яе патрабуюць тэрмінова забраць кнігі.
Пісьменніца ўспрыняла гэта з лёгкай іроніяй.
“У 2018 годзе заключыла з Белкнігай дамову на рэалізацыю “Тэорыяў літаратуры ХХ стагоддзя”, аддаўшы некалькі асобнікаў у прыязную краму. Дамова камісіі дзейнічае да 1 студзеня 2022 г, але кнігі просяць ужо цяпер тэрмінова забраць з крамы.
Я, безумоўна, сама ўсё разумею, хаця ў іншай сітуацыі чакала б да 1 студзеня 2022. Але склалася так, што рэшта накладу даўно разышлася, а тут акурат сябры пыталіся, дзе можна знайсці “Тэорыі”. Так што дзякуй Белкнізе і яе генеральнаму дырэктару А.А. Вашкевічу, які падпісаў ліст, – ён можа спаць спакойна: крамольнага падручніка (рэдактарам якога выступіў Лявон Баршчэўскі, а адным з партнёраў тэлеканал БелсатTV), адзінага ў сваім родзе ў Беларусі, не будзе больш у продажы Белкнігі, затое дэфіцытныя асобнікі нарэшце знойдуць удзячнага чытача”.
Поделиться ссылкой:


title: Кіраўнік прафсаюза РЭП з'ехаў з Беларусі

maintext:
Былы кіраўнік незалежнага прафсаюзу работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці Васіль Завадскі ад 19 красавіка склаў з сябе паўнамоцтвы старшыні, паведамляе “Наша Ніва”.
«Прафсаюзнае жыццё — імклівае і бурлівае заўсёды, а асабліва пры сённяшніх абставінах. Нярэдка патрабуецца хуткае рэагаванне на сітуацыю, прыняцце аператыўных рашэнняў.
Доўгае знаходжанне ў вымушаным ад’ездзе, немагчымасць пастаянна трымаць руку на пульсе прафсаюзнага арганізма і паўнавартасна ўдзельнічаць у жыццядзейнасці прафсаюза не ідуць на карысць нашай арганізацыі. Усё вышэйзгаданае і вымусіла мяне прасіць Раду прафсаюза аб адстаўцы з пасады старшыні», — пракаментаваў сваё рашэнне Васіль Завадскі.
У лютым 2020 года ў офісе РЭП прайшлі ператрусы. У канапе на кухні быў знойдзены патрон. Завадскі застаўся на волі, але ў хуткім часе з’ехаў з Беларусі ў Вільню.
На гэты момант выканаўцам абавязкаў старшыні прафсаюза з’яўляецца актывіст з Оршы Васіль Бераснеў. Хто стане новым кіраўніком арганізацыі, стане вядома 22 мая.
Поделиться ссылкой:


title: Памёр стваральнік беларускага буквара Анатоль Клышка

maintext:
Аб гэтым паведаміў у Facebook пісьменнік Міхась Скобла.
– Пакінуў гэты свет Анатоль Клышка, па чыім Буквары вучыліся мільёны беларусаў. Той Буквар (найвыдатнейшы!) стаў ці не самай тыражнай беларускай кнігай. У пару майго школьніцтва яго разавы наклад даходзіў да 150.000 асобнікаў. 37 гадоў прайшло-прамільгнула, а я і сёння помню і ўсе малюнкі буквароўскія, і ўсе тэксты. «Хвошча, хвошча дождж, воўк схаваўся ў хвошч. Хвост пад хвашчом, а сам пад дажджом», – напісаў Скобла. – Дабрадушны, заўсёды жыццярадасны, па-маладому цікаўны да ўсяго на свеце спадар Анатоль і на дзявятым дзясятку не сядзеў склаўшы рукі.
То дасканаліў свой легендарны Буквар (выходзілі новыя перавыданні, іх было больш за 40), то перакладаў з арыгінала Марцыяла (асобным зборнікам выйшаў пару гадоў таму), то даследаваў жыццёвы і творчы шлях свайго ўлюбёнца Валянціна Таўлая (для серыі «Беларускі кнігазбор»).
16 красавіка Анатолю Канстанцінавічу споўнілася б 86… Светлая памяць рупліваму творцу і вялікаму Настаўніку.
Поделиться ссылкой:


title: Фізіяпрацэдуры, у якіх няма сэнсу

maintext:
Практычна кожны з нас хадзіў на праграванне носа ўльтрафіялетам, каб «спаліць» вірусы, ці ляжаў «на электрафарэзе», зморшчыўшыся ад калючых электрычных разрадаў. А цяпер з’явілася мода на саляныя пячоры, якія па ступені карысці нібыта замяняюць паездку на марскі курорт. Але ці ёсць у гэтым карысць?
За мяжой пра такія метады амаль не чулі і медыцынай іх лічыць не спяшаюцца. У прыватнасці, навуковых даследаванняў, якія пацвярджаюць, што дыхаць аэразолем з солі карысна, не існуе. А параўнанне 40-хвіліннага сеанса ў 15 квадратных метрах салянога пакоя з адпачынкам на марскім узбярэжжы — антынавуковае падтасоўванне, лічаць эксперты. На курорце здароўе ўмацоўваюць сонечны вітамін D, хада, плаванне, моцны доўгі сон, свежая садавіна, адсутнасць стрэсу, выхлапаў вялікіх аўтатрас і фабрык. А створанае штучна салёнае асяроддзе можа нават нашкодзіць здароўю. У такіх пакоях паветра зусім не як на марскім узбярэжжы, а сухое, і часціцы солі вельмі буйныя, так што, трапляючы ў бронхі і лёгкія, яны могуць іх літаральна забрудзіць.
Абрэвіятуру УВЧ расшыфруе ў нас амаль кожны. Ультравысокачастотную тэрапію прапісвалі літаральна пры любой хваробе. Прынята лічыць, што ў першую чаргу УВЧ аказвае супрацьзапаленчае дзеянне. Аднак на самай справе карысць УВЧ-тэрапіі часта перабольшана.
Апарат УВЧ можна параўнаць з мікрахвалеўкай: прынцыпы работы падобныя. Абодва агрэгаты выпраменьваюць высокачастотныя электрамагнітныя палі. І задача УВЧ-апарата таксама разагрэць — толькі не макарону, а хворы орган. Узнікае цеплавы эфект, ніякага іншага ўздзеяння электрамагнітныя хвалі аказаць не могуць. Сучасных навуковых даследаванняў, якія пацвярджаюць, што УВЧ лечыць, няма.
Яшчэ адна фізіяпрацэдура, якую ўжываюць шмат дзесяцігоддзяў і праз якую прайшоў ледзь не кожны, — электрафарэз: марлевыя сурвэткі прамочваюць лекамі, укладваюць у іх пласціны, праз якія пускаюць слабы электрычны ток, і прыкладваюць да цела. Паводле тэорыі, электрычнасць паскарае дастаўку лекаў да хворага органа. І хоць у зоне ўздзеяння току малекулы лекаў сапраўды паскараюцца, пацвярджаюць даследчыкі, але глыбей, чым у тканіны скуры, яны не пранікаюць.
Поделиться ссылкой:


title: Беларускі палітык і змагар: Сымон Рак-Міхайлоўскі

maintext:
14 красавіка адзначаецца гадавіна нараджэння беларускага грамадскага і палітычнага дзеяча Сымона Рак-Міхайлоўскага.
З гэтай нагоды «Будзьма!» вырашыла спомніць нястомную дзейнасць і складанае жыццё нашага палітыка-адраджэнца.
Пастух і фалькларыст
Асоба Сымона Рак-Міхалоўскага — грамадскага дзеяча, палітыка, публіцыста і выкладчыка — з’яўляецца значнай і ў пэўных аспектах паказальнай для гісторыі Беларусі першай паловы ХХ стагоддзя, хоць і не самай вядомай (на фоне Ластоўскага, Луцкевічаў, Смоліча, Лёсіка і іншых). Сымон нарадзіўся ў незаможнай сялянскай сям’і ў 1885 годзе. Ужо з дзяцінства ён быў вымушаны працаваць, каб дапамагаць карміць сям’ю, клопат пра якую лёг на матчыныя плечы: спачатку пастухом, а пазней дрывасекам. Нягледзячы на складаныя ўмовы жыцця, хлопец выявіў прагу і вялікае памкненне да ведаў і здолеў скончыць пачатковую школу ў Радашковічах, пасля якой у пятнаццацігадовым узросце паступіў у Маладзечанскую настаўніцкую семінарыю.
Пасля заканчэння адукацыі Сымон некалькі гадоў працаваў настаўнікам у беларускіх мястэчках. Менавіта ў гэты перыяд яго надзвычай зацікавіў нацыянальны фальклор. Так, акрамя асветніцкай дзейнасці ён пачаў вывучаць, збіраць і запісваць мясцовы фальклор і, паводле некаторых падлікаў, паспеў сабраць больш за тысячу беларускіх абрадаў, песень, казак, прымавак, легенд і іншага.
Арышт і Крым
Гэта быў пачатак істотных сацыяльна-палітычных зменаў. Таму малады чалавек пачаў актыўна ўдзельнічаць у грамадскім жыцці і неўзабаве ўключыўся ў актыўную палітычную дзейнасць. Так, ён быў абраны мясцовымі сялянамі (на Радашкоўшчыне) у якасці хадака ў расійскую Дзярждуму, займаўся агітацыяй і палітычнай асветай, распаўсюджваў улёткі эсэраў, РСДРП, БСГ і іншыя і за сваю дзейнасць быў арыштаваны на тры месяцы. Адначасова з гэтым Сымон усё больш ангажаваўся ў беларускую справу, выступаў за нацыянальнае вызваленне.
Праз сваю актыўную дзейнасць Сымон, каб працягнуць навучанне, быў вымушаны на некаторы час з’ехаць з радзімы ў Крым, дзе паступіў у педагагічны інстытут Феадосіі і дзе застаўся пэўны час працаваць выкладчыкам. Менавіта ў Крыме ён узяў шлюб, у якім нарадзіліся дачка і сын — Рагнеда і Рагвалод.
Неўзабаве ў жыцці Сымона Рак-Міхалоўскага пачаўся новы перыяд. Спачатку Першая сусветная вайна, а потым рэвалюцыя 1917 года пацягнулі шэраг грамадска-палітычных працэсаў, у якія надзвычай актыўна ўключыўся і малады чалавек.
Старшыня вайсковай рады, БНР
У 1917 годзе Сымон Рак-Міхалоўскі пераехаў у Мінск. Тут ён уступіў у партыю «Беларуская сацыялістычная грамада» (і неўзабаве быў абраны ў ЦК партыі), да якой належалі браты Луцкевічы, Алаіза Пашкевіч, Вацлаў Іваноўскі, Карусь Каганец і многія іншыя вядомыя дзеячы адраджэння. А праз некалькі месяцаў узяў удзел у з’ездзе беларускіх нацыянальных арганізацый, на якім быў утвораны Беларускі нацыянальны камітэт.
Сярод кірункаў, у якіх Рак-Міхалоўскі працаваў асабліва старанна, можна адзначыць вайсковы і асветніцкі. У прыватнасці, ён займаўся арганізацыяй беларускіх вайсковых з’ездаў і супольнасцяў, апекаваўся стварэннем нацыянальнага войска. Так, ён стаў старшынёй Часовага выканаўчага камітэта Цэнтральнай беларускай вайсковай рады, якая адказвала за фармаванне нацыянальнага войска. У той жа перыяд ён стаў сакратаром беларускай школьнай падкамісіі пры Мінскай гарадской думе. У значнай ступені Сымон Рак-Міхалоўскі быў датычны да правядзення Першага Усебеларускага з’езда, на якім неаднойчы старшынстваваў, і ўвайшоў у Выканаўчы камітэт яго Рады.
Потым да кола яго актыўнасці далучыўся міжнародны кірунак. Спачатку ўдзел у якасці назіральніка на савецка-германскіх перамовах у Брэст-Літоўску. Потым, з абвяшчэннем незалежнасці БНР, украінская місія — рэалізацыя шэрагу стратэгічных задач БНР праз супрацу з УНР.
Па вяртанні ў Мінск, нягледзячы на няўдачы ўкраінскай місіі і змену сітуацыі ў сталіцы, Сымон Рак-Міхалоўскі працягнуў актыўную палітычную і адраджэнскую дзейнасць. У прыватнасці, ён лічыцца адным са стваральнікаў Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі, якая паўстала пасля расколу БСГ. Таксама працягнуў асветніцкі кірунак, спрычыніўся да стварэння беларускіх школ у вёсках і стаў дырэктарам першых мінскіх беларускіх настаўніцкіх курсаў.
Дэпутат польскага парламента
Рак-Міхалоўскаму, як і ягоным паплечнікам, даводзілася дзейнічаць не толькі ва ўмовах напружанай унутранай палітычнай барацьбы, але і ва ўмовах то нямецкай, то савецкай, то польскай акупацыі. У 1919–1920 гадах ён уваходзіў у Часовы беларускі нацыянальны камітэт, Беларускую вайсковую камісію, аргкам Беларускага праваслаўнага народнага брацтва, Найвышэйшую Раду БНР, узначальваў Беларускую цэнтральную школьную раду, працаваў дырэктарам курсаў беларусазнаўства.
З прыходам савецкіх войскаў Рак-Міхалоўскі пераязджае на захад. Спачатку ў Гародню, дзе кароткі перыяд займаўся арганізацыяй школ, працаваў інструктарам аддзела асветы і выкладчыкам Гродзенскай беларускай гімназіі, а пазней у Вільню. Тут ён узначальваў беларускія настаўніцкія курсы, выкладаў у Віленскай беларускай гімназіі, удзельнічаў у Беларускім нацыянальным камітэце, Беларускім таварыстве дапамогі пацярпелым ад вайны, Беларускім выдавецкім таварыстве, Таварыстве беларускай школы, стварыў Беларускую партыю незалежных сацыялістаў.
У 1922 годзе Сымон Рак-Міхалоўскі быў абраны ў польскі парламент як прадстаўнік Лідскай акругі, што давала яму асаблівыя магчымасці ў далейшай палітычнай і агітацыйнай дзейнасці, у прыватнасці праз статус недатыкальнасці. У гэты ж перыяд ён не толькі працягвае зносіны з урадам БНР у выгнанні, але і наладжвае стасункі з прадстаўнікамі БССР і беларускімі камуністамі. Так, ужо ў 1927 годзе ён (разам з іншымі лідарамі БСРГ падчас разгону партыі, склад якой на той час налічваў каля 100 тыс.!) быў арыштаваны польскімі ўладамі за так званую камуністычную прапаганду і вызвалены толькі ў 1930 годзе.
«Падзяка» ўладаў БССР
Адразу пасля вызвалення Сымон Рак-Міхалоўскі пераехаў у БССР. У Мінску ён пачаў працаваць у сектары навукі Наркамата асветы БССР, а неўзабаве быў прызначаны дырэктарам Беларускага дзяржаўнага гістарычнага музея. Разам з тым Рак-Міхалоўскага абралі сябрам ЦВК БССР і дома вучоных і секцыі навуковых работнікаў.
Але савецкія ўлады адчувалі пагрозу з боку моцных асобаў і палітыкаў, падобных да Рак-Міхалоўскага. Яго напаткала тыповая для многіх выбітных беларускіх дзеячаў таго часу «падзяка» ад саветаў за працу на карысць Беларусі і беларускай справы.
Ужо ў 1933 годзе Сымон Рак-Міхалоўскі быў арыштаваны ва ўласнай кватэры, а пазней як «арганізатар і кіраўнік контррэвалюцыйнай арганізацыі БНЦ» прысуджаны да расстрэлу. Але спачатку прысуд змянілі на дзесяць гадоў у лагеры, а праз некалькі гадоў Сымона Рак-Міхайлоўскага этапавалі з Салавецкага лагера ў Мінск і прысудзілі да расстрэлу.
Поделиться ссылкой:


title: Міхаіл Громаў: "На заводзе мы як у падполлі…"

maintext:
Кіраўнік пярвічнай арганізацыі прафсаюза РЭП Мінскага трактарнага завода распавёў «Народнай Волі» пра тое, як сёння працуецца на прадпрыемстве рабочым і тым, хто іх павінен абараняць.
– Міхаіл, колькі гадоў вы адпрацавалі на трактарным заводзе?
– Сямнаццаць.
– Як рабочыя МТЗ успрынялі вынікі прэзідэнцкіх выбараў і тыя падзеі, што пачалі адбывацца пасля іх?
– Па-рознаму. Напрыклад, я да вясны мінулага года наогул лічыў сябе апалітычным чалавекам. Як і большасць рабочых, якія кіруюцца прынцыпам: палітыкай няхай займаюцца палітыкі, а мая справа – стаяць у станка.
Але прэзідэнцкая кампанія абудзіла многіх, народ паверыў у Віктара Бабарыку, убачыў шанц на перамены.
Я 9 жніўня прагаласаваў у сталічнай школе №197 і разам з іншымі чакаў, калі члены выбарчай камісіі павесяць выніковыя пратаколы. Але мы так і не дачакаліся – праз чорны ход яны збеглі з участка. Мы тады міліцыю выклікалі. Праваахоўнікі прыехалі, зайшлі ў будынак і сказалі нам: «Акрамя вартаўніка ў будынку больш нікога няма».
На наступны дзень прыйшоў на працу з такімі перажываннямі, што нават не змог працаваць. І ўвесь цэх, у якім больш за чатырыста чалавек, зразумеў, што адбылося ў краіне.
– А калі на заводзе распачаўся страйк?
– Ён пачаўся пасля таго, як страйк разгарнуўся на «Беларуськаліі». Да таго ў чаце МТЗ было каля 80 чалавек, але іх станавілася ўсё больш і больш. У выніку прынялі рашэнне сабрацца і таксама вылучыць свае патрабаванні адміністрацыі прадпрыемства, бо людзі нават баяліся дадому з працы ехаць – можна было ў любы момант патрапіць пад дручкі сілавікоў, ніякіх гарантый не было.
12 жніўня адбылася сустрэча з дырэктарам завода, сабралася каля 300 рабочых, а яшчэ праз некалькі дзён на прадпрыемства прыехаў прэм’ер-міністр Раман Галоўчанка. Перад гэтым ён быў на МАЗе, мы ўжо ведалі, што там ён вырашыў размаўляць з рабочымі без прадстаўнікоў СМІ. Таму яшчэ да прыезду прэм’ера паставілі адміністрацыі ўмову: прэса павінна прысутнічаць! Але ў выніку журналістаў да Галоўчанкі так і не пусцілі. Мы самі выходзілі да іх і распавядалі пра тое, што адбываецца на заводзе. А прэм’ер размаўляў з тымі, хто застаўся.
17 жніўня вырашылі сабрацца ля прахадной, з намі таксама звязаліся хлопцы з Мінскага завода колавых цягачоў і паведамілі, што да іх павінен прыехаць Аляксандр Лукашэнка. Каб падтрымаць калег з МЗКТ, пайшлі туды маршам. Па дарозе да нас і МАЗаўцы далучыліся.
– Чаму затым пратэстны рух рабочых не набыў сілы?
– Страйкам узначаліў Сяргей Дылеўскі, і я не скажу, што ў яго няма лідарскіх якасцяў. Але ніхто не ведаў, як дзейнічаць. Мы думалі, што ў рабочых ёсць права на страйк у сувязі з палітычнай сітуацыяй. Аказваецца, наша заканадаўства такога не прадугледжвае.
17 жніўня дамовіліся, што пачынаем на заводзе збіраць подпісы за страйк, але людзей сталі вельмі моцна запалохваць. У выніку за страйк падпісаліся ўсяго 300–350 рабочых. Гэта, безумоўна, мізэр для такога прамысловага гіганта, на якім працуе больш за 15 тысяч чалавек.
– А як узнікла ідэя стварэння на заводзе пярвічнай арганізацыі прафсаюза РЭП?
– Такая думка з’явілася пасля таго, як забралі на «суткі» Сяргея Дылеўскага. У страйкаме на той момант было 28 чалавек, адміністрацыя завода ведала ўсіх пайменна. Кожны дзень людзі пакідалі страйкам па розных прычынах – кагосьці запалохвалі, нехта сам пабаяўся звальнення. У выніку ў страйкаме засталіся ўсяго два чалавекі. Калі Дылеўскага пасадзілі, усе астатнія проста разбегліся хто куды.
Затым да мяне падышоў адзін завадчанін не з нашага цэха, які прапанаваў дзейнічаць праз прафсаюз.
Пачалі высвятляць, якія ў нас ёсць незалежныя прафсаюзы і ці ёсць яны наогул. У выніку спыніліся на прафсаюзе РЭП. Пагутарылі з Ігарам Комлікам, які з’яўляецца адным з лідараў. Там, безумоўна, былі рады, што да іх моладзь прыйшла, мы ўступілі ў гэтую арганізацыю.
– Колькі сябраў зараз налічвае ваша пярвічная арганізацыя?
– Каля 100 чалавек.
– Вам прадаставілі памяшканне?
– Не. З адміністрацыі МТЗ прыйшоў адказ: маўляў, памяшканне не дадзім, бо вас наогул не існуе.
– Што значыць «не існуе»?
– Справа ў тым, што наша «пярвічка» пакуль афіцыйна не зарэгістравана. Для гэтага трэба мець юрыдычны адрас, а ў нас яго няма. Так выбудавана заканадаўства, хаця ў той жа Расіі рэгістрацыя прафсаюзнай «пярвічкі» адбываецца паводле паведамляльнага прынцыпу. Там не патрэбны ніякі юрыдычны адрас для таго, каб можна было ўступаць у перамовы з адміністрацыяй прадпрыемства. Нават трох чалавек дастаткова, каб была створана прафсаюзная група і можна было весці дыялог з кіраўніцтвам завода па праблемных пытаннях.
Таму сітуацыя атрымліваецца некалькі абсурдная. Наша пярвічная арганізацыя прынята на ўлік у прафсаюзе РЭП – арганізацыі, якая афіцыйна зарэгістравана, але на заводзе нас не прызнаюць, бо нам яшчэ трэба зарэгістравацца.
– Адным словам, на сённяшні дзень вы знаходзіцеся ў нейкім паўпадпольным стане…
– Як у падполлі! Мы нічым не адрозніваемся ад страйкамаў «Беларуськалія» ці «Гродна-Азота». Яны быццам і ёсць, але ў той жа час афіцыйна іх таксама не існуе.
– Якія мэты і задачы ставіць ваша пярвічная арганізацыя?
– Асноўная задача – гэта прыцягненне новых сябраў. Чым нас больш, тым мы мацнейшыя і тым больш можам уплываць на адміністрацыю завода.
– Рэальна вы можаце абараніць рабочага, які звернецца да вас па дапамогу?
– У сённяшнім становішчы, калі законы не працуюць, не можам. Гэта горкая, але праўда. Калі захочуць звольніць, то звольняць, як гэта атрымалася са мной. А калі дружна выступім у абарону кагосьці, то проста «засвецім» людзей, а выніку ўсё роўна не будзе. Калі б у «пярвічцы» была хаця б тысяча чалавек, то, магчыма, да такой колькасці і прыслухаліся б.
– А за што вас звольнілі?
– 26 кастрычніка мінулага года мы збіраліся правесці сход рабочых, і ў той жа дзень мне паведамілі, што ў канцы змены я павінен падысці да начальніка цэха, які і пазнаёміў мяне з дакументамі наконт майго звальнення. Маўляў, адсутнічаў на працоўным месцы.
Хацелі звольніць у той жа дзень, але не атрымалася, бо не было нават дакладной начальніка. Звольнілі крыху пазней, хаця са шматлікімі парушэннямі. Нават абходны ліст не далі падпісаць. Я, натуральна, падаў у суд, зараз будзе разгледжана апеляцыя. Але шанцы аднавіцца на працы практычна нулявыя.
– Знайшлі сабе новае месца працы?
– Пакуль засяродзіўся на прафсаюзнай рабоце, але ёсць падпрацоўкі, бо я добры сантэхнік і зваршчык. А з такімі прафесіямі без працы і капейкі ніколі не застанешся.
– Вы падтрымліваеце нейкія стасункі з незалежнымі прафсаюзамі іншых прадпрыемстваў?
– Безумоўна. Пастаянна на сувязі з прадстаўнікамі «Беларуськалія», «Гродна-Азота», БелАЗа, «Нафтана». На БелАЗе, Мінскім маторным заводзе і МАЗе таксама ёсць прадстаўнікі прафсаюза РЭП, мы абменьваемся вопытам і напрацоўкамі.
Мы прааналізавалі сітуацыю і бачым, што зараз на некаторых заводах кадравы голад. На МАЗе, здаецца, 400 работнікаў неабходна, на МТЗ – 140. Высакакласных спецыялістаў, якія выказалі сваю грамадзянскую пазіцыю, звольнілі, а зараз дзіркі неабходна закрываць. Хаця заробкі прапаноўваюць ужо меншыя, чым былі ў мінулым годзе. Таму зарплаты ў людзей зніжаюцца, а класны зваршчык, зразумела, за 700 рублёў на завод працаваць не пойдзе.
– А якія цяпер заробкі на трактарным заводзе?
– Розныя. Адметна, што іх павысілі ў тых цэхах і падраздзяленнях, дзе рабочыя бунтавалі.
– А як рабочыя МТЗ ставяцца да страйку?
– Так, як і на іншых прадпрыемствах: выступаюць толькі тады, калі моцна прыцісне. Людзей апошнім часам запалохалі, і яны будуць страйкаваць толькі ў выпадку, калі ўжо не будзе чаго есці.
Публікацыя – з № 27 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Як славутая спартсменка паставіла на месца чыноўніка

maintext:
Баскетбалістка Алена Леўчанка дала параду старшыні Беларускай федэрацыі баскетбола Максіму Рыжанкову: «Зрабіце карысную справу – заставайцеся ў сваёй палітыцы і не лезьце ў спорт».
Днямі першы намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Максім Рыжанкоў быў пераабраны кіраўніком Беларускай федэрацыі баскетбола.
«Калі надакучу, то вы скажыце – пакіну пасаду, – сціпла заявіў пры гэтым чыноўнік. – Але не хацелася б…»
Таксама Рыжанкоў прызнаўся, што расчараваны дзеяннямі капітана зборнай Кацярыны Сныцінай, якая вядома сваёй грамадзянскай пазіцыяй і адмовілася выступаць за нацыянальную каманду.
«Глыбока расчараваны дзеяннямі Сныцінай, – распавёў кіраўнік федэрацыі pressball.by. – Як капітан яна павінна была ўзважана і разумна падыходзіць да выказванняў на палітычныя пытанні, разумець, як гэта можа адбіцца на зборнай. Мая пазіцыя такая: пакладзі мандат, і тады ты вольны ў выказванні сваіх поглядаў.
Тое ж самае тычыцца і былога намесніка старшыні федэрацыі Ягора Мешчаракова. Для мяне паказальным стала прызнанне Сныцінай, што ў калектыве падтрымкі яна не знайшла. Значыць, расколу не адбылося, камандны дух не згублены, на чэмпіянаце Еўропы зборная здольная выступіць паспяхова».
Пасля гэтага функцыянеру дала добры адлуп славутая беларуская баскетбалістка Алена Леўчанка, якая зараз выступае за грэчаскі «Панацінаікас».
«За апошнія пяць гадоў вы, спадар Рыжанкоў, развалілі жаночы баскетбол! – эмацыйна выказалася спартсменка. – Медалі мы заваёўвалі да вас, і ў эліце сусветнага баскетбола мы апынуліся да вас!
А што зрабілі вы? Вы ганарыцеся і прыпісваеце сабе нашы дасягненні, але «прыбралі» ўсіх, хто зрабіў свой унёсак у гэтыя дасягненні. Вы ніколі ў жыцці не гулялі ў гэты від спорту, але занялі пасаду кіраўніка федэрацыі і сталі затыкаць рот непажаданым і нязгодным. Нацыянальная зборная не выйшла з групы на двух апошніх чэмпіянатах Еўропы, не адабралася на чэмпіянат свету і на Алімпіяду. Вы звольнілі галоўнага трэнера Анатоля Буяльскага, таму што ён нібыта не абнаўляў зборную. Прайшло пяць гадоў, і што ж змянілася? Нічога!
Таму, калі вы загаварылі пра «расчараванне» Кацярынай Сныцінай і Ягорам Мешчараковым, то, скажу шчыра, для мяне адзінае расчараванне ў гэтай гісторыі – гэта ВЫ!
Выказваць сваё меркаванне – гэта права кожнага грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, гарантаванае нам усім Канстытуцыяй краіны. І незалежна ад таго, капітан ты ці не капітан, дырэктар лазні ці проста рабочы або банкір, – кожны мае права на сваё меркаванне.
Мы – не рабы. Гэта сістэма хоча зрабіць нас рабамі. Таму што вам патрэбны толькі пакорлівыя, маўклівыя спартсмены, якія стукаюць мячамі, ходзяць на Усебеларускі народны сход, ківаюць галавой і падпісваюць праўладныя лісты. І рэальнасць, на жаль, такая, што вы знайшлі тых, хто гатовы гэта рабіць. Але сапраўдны камандны дух, які вы згадваеце, грунтуецца не на гэтым. Камандны дух – гэта калі адзін у камандзе стаіць гарой за іншага. Таксама і федэрацыя павінна ўмець падтрымаць і пастаяць за сваіх. Каму як не дыпламатам пра гэта ведаць! А, мяркуючы па вашых учынках і выказваннях, вы паняцця не маеце пра тое, што такое камандны дух.
І напрыканцы: бачу, што вы любіце раздаваць парады. Тады і вам дам адну добрую параду: зрабіце карысную справу – заставайцеся ў сваёй палітыцы і не лезьце ў спорт. Гэта будзе самае лепшае, што вы можаце зрабіць для беларускага баскетбола. Краіна вас не забудзе!»
Поделиться ссылкой:


title: Звольнены лекар Руслан Бадамшын, які днямі адбыў 15 сутак арышту

maintext:
Звольнены лекар-неўролаг РНПЦ неўралогіі і нейрахірургіі Руслан Бадамшын, які адбыў 15 сутак адміністрацыйнага арышту. Для яго гэта было пятае затрыманне пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.
Як паведамляе Еўрарадыё са спасылкай на тг-канал @belhalat_by, Бадамшына звальняюць з 13 красавіка. Падставай для гэтага называюць прагул часткі працоўнага часу. Лекара адпусцілі з СІЗА Жодзіна ў 7:30 раніцы 8 красавіка. Пры сабе ў яго не было ні грошай, ні тэлефона. Не далі яму і даведку аб вызваленні. Тым не менш, да працы Руслан Бадамшын дабраўся, праўда, са спазненнем.
Адміністрацыя спасылаецца на яго адсутнасць на працы з 10:00 да 12:00. Таксама яна спасылаецца на іншыя дысцыплінарныя спагнанні, якія былі ў лекара.
Поделиться ссылкой:


title: Няўжо старшыня Саюза мастакоў Глеб Отчык вырашыў паяднацца з "русским миром"?

maintext:
Наведаў днямі сталічны Палац мастацтва, каб паглядзець юбілейную выставу суполкі «Пагоня». Уражанні засталіся самыя станоўчыя. Малайцы «пагонічы»! Яны ніколі не заставаліся ўбаку ад злабадзённых праблем нашага грамадства, у тым ліку палітычных, паўставалі на абарону нацыянальнай культуры. Не набралі яны ў рот вады і сёння, калі дзяржава пусціла на поўны ход сваю рэпрэсіўную машыну. Хачу адзначыць пабачаныя ў экспазіцыі творы Аляксея Марачкіна, Міколы Купавы, Генадзя Драздова і другіх блізкіх мне па духу мастакоў. Раю ўсім чытачам «Народнай Волі» наведаць выставу «Пагоні».
І ўсё ж на выхадзе з Палаца мастацтваў мяне чакала лыжка дзёгцю ў бочку з мёдам. Проста на дзвярах маю ўвагу прыцягнула вялікая афіша, з якой я даведаўся, што 14 красавіка ў палацы распачнецца праваслаўная выстава пад красамоўным лозунгам «Когда мы едины – мы непобедимы». Хто збіраецца «победить» – падказвае надрукаваная на афішы імперская георгіеўская стужка. А адным з куратараў той выставы выступае Свята-Елісавецінскі манастыр, які можна з поўным правам назваць адной з крэпасцяў «русского мира» ў Беларусі.
Пра той манастыр летась і «Народная Воля» пісала. Гэта яго духоўны кіраўнік протаіерэй Андрэй Лемяшонак аднойчы накінуўся на верніцу, што асмелілася загаварыць у манастыры пра зверствы амапаўцаў, асадзіўшы яе нечаканай тырадай: «А тебе не жалко ОМОН? Настоящие мученики – это ОМОН. Если бы не он, ты знаешь, что здесь было бы?» А ўсім маці збітых і пакалечаных на вуліцах і ў турмах «пастырь овец православных» Лемяшонак параіў пакаяцца перад… тым жа АМАПам.
Зразумела, што пад выглядам праваслаўнай выставы дзеячы з Расіі, Беларусі і Украіны (заяўленыя ў афішы) зладзяць у цэнтры беларускай сталіцы палітызаванае мерапрыемства, дзе чарговым разам будуць мацаваць «духовные скрепы русского мира» і, магчыма, заклікаць да пакаяння перад амапаўцамі. І тут у мяне ўзнікае пытанне да ўласнікаў палаца.
Ён належыць Саюзу мастакоў, які, здаючы плошчы ў арэнду, зарабляе на жыццё і статутную дзейнасць грамадскай арганізацыі. Але кіраўніку СМ Глебу Отчыку, відаць, усё ж варта трохі вывучаць дзейнасць сваіх арандатараў. Іначай такія «праваслаўныя» выставы звядуць на нішто і тую карысную дзейнасць, якую праводзіць Саюз мастакоў, у тым ліку і праз Палац мастацтва.
Неяк у маёй свядомасці не сумяшчаюцца выстава «Пагоні» і георгіеўская стужка. Ці – грошы не пахнуць, шаноўны старшыня Саюза мастакоў?
Уладзімір САМУСЕНКА. Мінск
Публікацыя – з № 26 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: 23 красавіка ў старажытным Тураве, што на Гомельшчыне, ладзіцца цікавы фэст. Кронпрынцамі на іх будуць кулікі – пра гэта паведамляе ГА "Ахова птушак

title: Кулікі клічуць у Тураў

maintext:
23 красавіка ў старажытным Тураве, што на Гомельшчыне, ладзіцца цікавы фэст. Кронпрынцамі на іх будуць кулікі – пра гэта паведамляе ГА “Ахова птушак Бацькаўшчыны” і запрашае ўсіх аматараў, што жадаюць адкрыць у сабе новыя таленты ў творчых майстар-класах, даць душы волю і павесяліцца.
Рыхтуюцца да фэсту і птушкі. Арнітолагі з навукова-практычнага цэнтру па біярэсурсах НАН Беларусі адзначылі, што на Тураўскім лузе, у міжрэччы Прыпяці і Струмені, сабралася багата птушак. Найбольшая чарада турухтанаў – іх каля 40 тысяч, гэта амаль у пятнаццаць разоў больш, чым саміх жыхароў старажытнага гораду. Тураўская станцыя кальцуе птушак.
Фэст кулікоў сёлета праводзіцца на тыдзень раней звычайнага, што, паводле арнітолагаў, дае магчымасць пабачыць значна больш розных птушак, у тым ліку і кулікоў-чырвонакніжнікаў – вялікага вераценніка, гальштучніка, куліка-сароку.
Упрыгожваннем фэсту стане і белая лазараўка. Гэта зусім не кулік, а надзвычай рэдкая і прыгожая сініца, якая таксама гняздуецца на Тураўскім лузе.
Анатоль ЛІПСКІ.
Поделиться ссылкой:


maintext:
Прачытаў навіну пра паход праваабаронцы Алеся Бяляцкага ў Следчы камітэт. Выклікалі яго туды на допыт, як выклікаюць штодзень дзясяткі і сотні чалавек па ўсёй краіне. Не пазайздросціш следчым – працы ў іх апошнім часам хоць адбаўляй. Яны, праўда, спраўляюцца і разам з пракуратурай і судамі напакоўваюць турмы пад завязку – усе асуджаныя скардзяцца на перапоўненыя камеры.
Следча-судовая машына спраўна круцілася і раптам – дала збой. І прыпыніў адзін з яе канвеераў той самы Алесь Бяляцкі. У Следчым камітэце ён запатрабаваў, каб допыт і пратакол вяліся на беларускай мове. І канвеер, скрыгатнуўшы, спыніўся. Аказалася, што той, хто павінен быў весці допыт, не валодае беларускай мовай. Не суахілі, не якой-небудзь гвінейска-бісаўскай, а дзяржаўнай, тытульнай для Рэспублікі Беларусь!
Магчыма, у вачах следчай М.В.Конанавай (так значылася на позве) грамадзянін Алесь Бяляцкі вырашыў проста павыдурняцца. Як жа так: чалавек скончыў філфак універсітэта і не разумее рускай мовы? А вось не разумее, забыў, пахаваў у памяці і каменем прываліў. Уся справа якраз у тым, што дзейнае заканадаўства дазваляе грамадзяніну Бяляцкаму не ведаць рускую мову. Але тое самае заканадаўства не абавязвае дзяржслужачую Конанаву ведаць абедзве дзяржаўныя мовы. Што, вядома ж, не стварае юрыдычнай пасткі, можна ўрэшце дапытаць і з дапамогай перакладчыка. Але стварае прэцэдэнт – ганебны для Следчага камітэта.
Бо і праўда, пасмешышча дый годзе: беларускія следчыя не валодаюць беларускай мовай! Дзе, у якой краіне такое магчыма? Хіба можна дапусціць, што ў нейкай прэфектуры Парыжа службовец у пагонах не ведаў бы французскай? Ды яго да той прэфектуры на гарматны стрэл не падпусцілі б! Адправілі б давучвацца ў пачатковую школу. Бо няведанне дзяржаўнай мовы дзяржслужбоўцам – гэта проста прафнепрыгоднасць, якая крычма крычыць. Крычыць крычма!
Ці чуе гэты крык нядаўна прызначаны на пасаду кіраўніка Следчага камітэта генерал-маёр юстыцыі Дзмітрый Гара? Падазраю, што і ён (народжаны ў Тбілісі, вучыўся ў Маскве) не валодае дзяржаўнай беларускай мовай. Калі гэта так, то хай спыняе ўсе допыты, шыхтуе свой камітэт і вядзе калонай у Таварыства беларускай мовы на паклон да Алены Анісім. Каб арганізавала для яго работнікаў паскораныя моўныя курсы. Бо – прафнепрыгодныя ж! Нягледзячы на маёрскія, палкоўніцкія і генеральскія пагоны на плячах.
Чым большыя пагоны, тым большая ўлада, тым большыя фанабэрыя і лянота. Маўляў, я і без беларускай мовы да лампасаў на штанах даслужыўся, навошта яна мне цяпер? Ці не лепш замест моўнага “всеобуча” для падначаленых правесці папраўкі ў закон праз Палату прадстаўнікоў? Заручыўшыся, вядома ж, падтрымкай начальніка, на чыіх пагонах гербы велічынёй з патэльню.
Што ж, танк віламі не спыніш. Дапускаю нават, што пры сённяшняй уладзе заканатворчы канвеер можа закруціцца і ў такім накірунку. Пара подпісаў, пара пячатак – і грамадзянін Алесь Бяляцкі, а з ім яшчэ шэсць мільёнаў грамадзян, пазбавяцца права зносіцца з праваахоўнай сістэмай на роднай ім мове.
У цяперашняй Беларусі магчыма ўсё. Але хай ведаюць усе, хто прыкладзе руку да таго магчымага пры дзейным рэжыме дыскрымінацыйнага закона, што, прыняўшы яго, яны стануць на беларускай зямлі акупантамі. Бо мову тытульнай нацыі дыскрымінуюць, забараняюць і знішчаюць толькі акупанты.
Вы хочаце стаць акупантам, генерал-маёр юстыцыі Дзмітрый Гара? Калі так, то тады дзейнічайце. І беларусы таксама пачнуць дзейнічаць. У адказ на вашы акупанцкія дзеянні.
Дзяржаўная мова – гэта адзін з абарончых шчытоў любой дзяржавы. Аднымі ракетамі ці танкамі яе ў сучасным свеце не абароніш – пра гэта красамоўна сведчаць падзеі ў суседняй Украіне. І таму замах на беларускую мову (у любым выглядзе – ад службовага ігнаравання да разнастайных рэпрэсій) – гэта замах на дзяржаўнасць Беларусі.
Адпаведна ўсе тыя, хто размаўляе па-беларуску, пашырае беларускую мову, адстойвае яе канстытуцыйныя (пакуль што) правы, – беларускую дзяржаўнасць умацоўваюць. І грамадзянін Алесь Бяляцкі сваім учынкам проста перасцярог Следчы камітэт: не гуляйце з агнём, не ператварайцеся ў акупантаў. Хочацца верыць, што з той перасцярогі там будуць зроблены разумныя высновы.
А пакуль мы ўсе павінны зразумець, што наша зброя ў змаганні з ворагам – знешнім ці ўнутраным (і такі мае месца ў Беларусі) – мова. Мы мусім узброіцца мовай і прыходзіць з ёй і ў следчыя камітэты, і ў міліцэйскія пастарункі, і ў суды. Хай прыпыняюцца іхнія канвееры, хай варушацца ў іх работнікаў мазгавыя звіліны, хай, імкнучыся абяззброіць нас, яны выставяць напаказ сваю антыбеларускую сутнасць. Паставяць сабе на лоб кідкае кляймо.
Перад пагрозлівай рэпрэсіўнай машынай, што ніяк не хоча суцішыць хаду, мы маем права і павінны выйсці не з голымі рукамі. Мы павінны ўзброіцца.
Узброіцца да зубоў.
Мовай.
P.S. Калі калонка была падрыхтавана да публікацыі, стала вядома, што А.Бяляцкі быў паўторна выкліканы ў Следчы камітэт і дапытаны – па-беларуску. Што цікава – той жа следчай М.Конанавай. Усяго за два дні (!), якія мінулі пасля першай сустрэчы з Бяляцкім, яна «вывучыла» мову. Што ж, выпадак паказальны і павучальны для ўсіх. І дзякуй скажам, калі беларуская мова назаўжды прыжывецца ў сценах Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь.
Публікацыя – з № 28 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Знакаміты раман Маркеса з’явіцца ў беларускім перакладзе

maintext:
Выдавецтва «Янушкевіч» паведаміла ў сваім тэлеграм-канале, што скончана праца над перакладам знакамітага рамана «Восень патрыярха» Габрыеля Гарсія Маркеса.
Працаваў з тэкстам вядомы беларускі перакладчык Сяргей Шупа. Ужо апублікаваны невялічкі ўрывак:
«…мы так ніколі і не ведалі, кім ён быў і які ён быў, ці не быў ён толькі выдумкай нашай фантазіі, камічным тыранам, які ніколі не даведаўся, дзе быў левы, а дзе правы бок гэтага жыцця, якое мы любілі з няўтольнай прагай і якое вы нават не наважыліся сабе ўявіць ад страху даведацца тое, што мы ведалі аж занадта добра, што яно суровае і мімалётнае, але іншага жыцця няма, генерал, бо мы ведалі хто мы, а ён так ніколі пра гэта і не даведаўся, застаўшыся з ціхім посвістам кілы старога нябожчыка, вырванага з коранем ударам смерці, які ляцеў у цьмяным шолаху апошняга замерзлага лісця сваёй восені у змрочную бацькаўшчыну праўды забыцця, учапіўшыся ад страху за сатлелыя лахманы балахона смерці, безуважны да крыкаў шалёных натоўпаў, якія высыпалі на вуліцы, спяваючы гімны радасці ад радаснай весткі пра ягоную смерць, безуважны навекі да аркестраў свабоды і вясёлых феерверкаў і ўрачыстых званоў, якія абвясцілі свету добрую навіну пра тое, што незлічоны час вечнасці нарэшце скончыўся.»
Выхад кнігі запланаваны на восень 2021 года.
Поделиться ссылкой:


title: Бізнесмену Васілевічу працягнулі тэрмін знаходжання пад вартай

maintext:
У следчым ізалятары ён будзе знаходзіцца як мінімум да 27 чэрвеня.
Нагадаем, што вядомага беларускага бізнесмена Аляксандра Васілевіча мінулым летам затрымлівалі двойчы. Першы раз – калі прыйшоў у КДБ падаць хадайніцтва аб змене меры стрымання для прэтэндэнта на прэзідэнцкую пасаду Віктара Бабарыкі. Тады паход у афіцыйную ўстанову закончыўся судом, Васілевічу далі 14 сутак – за тое, што ён нібыта “актыўна ўдзельнічаў у несанкцыянаваным мітынгу” і крычаў “Свабоду Бабарыку!”.
Аляксандр адбыў адміністрацыйны арышт у ізалятары, выйшаў на волю і зноў быў затрыманы 27 жніўня прадстаўнікамі Дэпартамента фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю.
4 верасня Васілевічу было прад’яўлена абвінавачанне. З-за ўзятай у адваката падпіскі аб невыдаванні матэрыялаў следства на дадзены момант невядома, паводле якога артыкула Крымінальнага кодэкса яно прад’яўлена.
У якасці падазраванай па распачатай крымінальнай справе праходзіць таксама і жонка Васілевіча – Надзея Зелянкова, якая разам з дзецьмі зараз знаходзіцца у Таліне.
“Мужу на два месяцы працягнулі знаходжанне пад вартай, – паведаміла Надзея. – У турме ён ужо 8 месяцаў, прабудзе ў СІЗА яшчэ як мінімум да 27 чэрвеня.
У ізалятары Саша па-ранейшаму будзе адціскацца ад падлогі, прысядаць. Будзе варыць каву, прыбіраць у камеры, мыцца халоднай вадой і раз на тыдзень хадзіць у
душ. Будзе радавацца кнігам беларускіх пісьменнікаў і лістам, скардзіцца на тое, што ў яго няма навін і пісаць яму няма пра што.
Саша не будзе бачыць, як расце малодшая дачка Уршуля, не мае магчымасці чуць, як яна смяецца. Пяць месяцаў ён можа толькі па фатаздымках бачыць, як яна выглядае. Саша не прыйдзе, калі старэйшая дачка Адэлька заплача і скажа, што хоча да таты, каб той пашкадаваў яе за зуб, які выпаў.
Саша будзе дасылаць мне кветкі і клапаціцца пра нас нават знаходзячыся ў турме. Прыдумляць вар’яцкія бізнес-ідэі, даваць дакладныя парады па працы і трансляваць калегам па камеры эканамічныя тэорыі.
…Але я веру, што ўсе палітвязні выйдуць на волю. Таму што вельмі шмат добрых людзей там, дзе яны і павінны быць, – на баку святла”.
Поделиться ссылкой:


description: Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн падпісаў указ пра ўвядзенне новых санкцый супраць Расіі, паведамляе Белы дом. У "чорны спіс" патрапілі шэсць расійскіх

title: ЗША высылаюць 10 дыпламатаў Расіі і ўводзяць новыя санкцыі

maintext:
Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн падпісаў указ пра ўвядзенне новых санкцый супраць Расіі, паведамляе Белы дом.
У “чорны спіс” патрапілі шэсць расійскіх тэхналагічных кампаній, якія аказваюць падтрымку киберпраграме расійскіх спецслужбаў. Гэтыя кампаніі прызначаныя для працы ў тэхналагічным сектары эканомікі Расійскай Федэрацыі. Паводле звестак ЗША, гэтыя кампаніі могуць мець дачыненн да кібератакі на амерыканскія дзяржструктуры ў снежні 2020 года.
Акрамя гэтага, у дакуменце пазначана, што ўведзены дадатковыя санкцыі супраць 32 юрыдычных і фізічных асоб, якія ажыццяўляюць накіраваныя расійскім урадам спробы паўплываць на прэзідэнцкія выбары 2020 года ЗША, а таксама іншыя акты дэзінфармацыі і ўмяшання.
Паведамляецца і пра тое, што Міністэрства фінансаў, у партнёрстве з Еўрапейскім Саюзам, Вялікабрытаніяй, Аўстраліяй і Канадай ўвяло санкцыі супраць васьмі фізічных і юрыдычных асоб, звязаных з падаўжэннем расійскай акупацыі Крыма і рэпрэсіямі мясцовага насельніцтва.
Да гэтага Штаты высылаюць 10 расійскіх дыпламатаў з Вашынгтона, бо лічаць, што ў персанал расійскай дыпмісіі ўваходзяць прадстаўнікі спецслужбаў.
Поделиться ссылкой:


title: Чым зараз займаецца чэмпіёнка свету па фрыстайле Аляксандра Раманоўская?

maintext:
Нагадаем, што 4 лютага гэтага года Аляксандра Раманоўская была афіцыйна звольнена з РЦАП па фрыстайле. Як быццам за прагулы, хаця ўсім было зразумела – за грамадзянскую пазіцыю. Спартсменка падпісала ліст за новыя выбары і супраць гвалту, удзельнічала ў запісе відэазвароту да чыноўнікаў беларускага спорту, якія аказваюць ціск на спартсменаў за іх патрабаванне спыніць гвалт і аднавіць справядлівасць.
«Гэтага можна было чакаць, – казала тады фрыстайлістка пра сваю «адстаўку». – Мяне хацелі звольніць яшчэ ў кастрычніку, таму мой бальнічны проста перанёс гэты момант на больш позні тэрмін. І як толькі бальнічны закончыўся, яны адразу ж звольнілі мяне.
У нашай краіне заўсёды спадзяешся на лепшае, а гатовы да горшага, таму нічога дзіўнага ў гэтым няма. Пакуль што няма ніякіх планаў, пустата нейкая. У першую чаргу ў бліжэйшы час буду вырашаць пытанні са здароўем. Для мяне зараз аднавіцца – самае галоўнае. А далей буду глядзець па сітуацыі».
Пра так званыя прагулы затым распавёў галоўны трэнер зборнай Мікалай Казека: «Яе бацька перанёс інсульт, не было каму вазіць яго ў бальніцу. Гэтым займалася Аляксандра. Яна тэлефанавала, тлумачыла, але ніхто ў РЦАП не звярнуў на гэта ўвагі. Таму рашэнне аб звальненні, безумоўна, ангажаванае».
Зараз Саша аднаўляецца пасля аперацыі і па-ранейшаму знаходзіцца, што называецца, у свабодным палёце.
«Многія людзі кажуць: «Цябе ж пракінулі тут па поўнай праграме, з’язджай адсюль. Мы цябе добраслаўляем», – распавяла Аляксандра на ютуб-канале «Я здымаю». – Фанаты спорту пішуць, што з радасцю будуць балець за нас незалежна ад таго, за якую краіну мы будзем выступаць. Але для мяне гэта вельмі складана, пачынаючы ад моманту пераезду і заканчваючы выступленнямі за іншую краіну.
Мяне звольнілі з умовай, што калі я буду па сваёй ініцыятыве трэніравацца, аднаўляцца і пакажу належны спартыўны вынік, то мяне як быццам вернуць у каманду. Але я ўжо і так дастаткова вынікаў паказала, каб мець месца ў камандзе.
Пакуль адзінае, у чым я знаходжу матывацыю, гэта ўсведамленне таго, колькі ў мяне аднадумцаў. Шукаю нейкія падставы для радасці, таму што іх зусім мала ў апошні час. Чытаю кніжкі, іграю на укулеле, выязджаю ў лес пагуляць з сабакам. Стараюся нешта рабіць для душы.
Калі душа пастаянна ў напружанні і ўнутры нацягнутыя струны, то гэта перашкаджае аднаўленню. А ўлічваючы, што апошнія паўгода я заўсёды на нервах, то маё здароўе і маё калена за гэта дзякуй не кажуць. Стараюся зараз больш ураўнаважана сябе паводзіць.
Палохае перспектыва таго, што нічога не зменіцца. Не хочацца ўвесь час жыць з адчуваннем, што ты нічога не значыш, што ты заўсёды ў небяспецы. Што ў выпадку чаго цябе могуць проста раздушыць. Гэта зусім няправільна!»
Публікацыя – з № 29 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Па "пінскай справе" міліцыянты заявілі маральную шкоду на 380 тысяч рублёў

maintext:
Цяпер пінчукі сумняюцца ва ўстойлівасці псіхікі 109 “пацярпелых” міліцыянтаў і просяць упраўленне ўнутраных спраў Брэсцкага аблвыканкама правесці атэстацыю гэтых супрацоўнікаў на адпаведнасць займаемым пасадам, паведамляе пазбаўлены акрэдытацыі праваабарончы цэнтр “Вясна”.
Суд Маскоўскага раёна Брэста ужо трэці тыдзень разглядае крымінальную справу па ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса супраць 14 пінскіх палітвязняў, якіх абвінавачваюць ва ўдзеле ў масавых беспарадках у ноч з 9 на 10 жніўня ў Пінску.
Пацярпелымі па справе выступаюць 109 супрацоўнікаў міліцыі. Паводле допытаў у судзе, прычыненыя ім шкоды не пацягнулі за сабой расстройства здароўя. Допыт міліцыянтаў вядзецца дыстанцыйна з пінскага суда – праз відэаканферэнцсувязь. За гэтыя дні ўжо дапыталі 72 пацярпелых. У агульнай суме іх маральныя пакуты ўжо дасягнулі сумы ў 382 500 рублёў.
Міліцыянты апісваюць перажытае так: «выпрабавалі страх, прыніжэнне, боль і сорам, праз перажытыя падзеі страцілі сон, спакой і апетыт, адчувалі і адчуваюць трывогу».
У адказ на гэта жыхары Пінска і Пінскага раёна стварылі петыцыю, у якой просяць УУС Брэсцкага аблвыканкама правесці пазачарговую атэстацыю ўсіх пацярпелых супрацоўнікаў пінскіх ГАУС і РАУС, якія былі задзейнічаныя ў працы на вулічных акцыях пратэсту супраць фальсіфікацый выбараў у Пінску, і ўстанавіць ступень адпаведнасці названых супрацоўнікаў займаемым пасадам.
«Мы выказваем сур’ёзную занепакоенасць: ці дазваляе маральна-псіхалагічны стан дадзеных супрацоўнікаў выконваць задачы па абароне грамадзян Рэспублікі Беларусь?» – задаюцца пытаннем у петыцыі.
Таксама пінчукі адзначаюць, што лічаць рашэнне апісанай праблемы надзвычай важнай справай, бо «за бяспеку грамадзян павінны адказваць супрацоўнікі праваахоўных органаў з устойлівай псіхікай».
Поделиться ссылкой: