title: Валерый Карбалевіч: Калі гвалт "сілавікоў" законны, то чаго яны так баяцца?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Калі «сілавікі», ажыццяўляючы палітычныя рэпрэсіі, выступаюць ад імя дзяржавы, якая мае манаполію на гвалт, то дзеля чаго яны так хаваюцца за балаклавамі ды выдуманымі імёнамі?
Вядомы сацыёлаг Макс Вэбэр канстатаваў, што манаполія на гвалт з’яўляецца найважнейшай функцыяй дзяржавы, якую не могуць выконваць іншыя арганізацыі і грамадскія ўстановы. Аднак, назіраючы за працэсамі, якія адбываюцца ў Беларусі сёння, гэтая паліталагічная аксіёма патрабуе пэўнай карэкцыі, піша ў сваім Telegram-канале палітычны аглядальнік Валерый Карбалевіч.
Справа ў тым, што тыя асобы, якія ладзяць палітычныя рэпрэсіі, усяляк хаваюць сваю прыналежнасць да дзяржаўных органаў.
Большасць з 30 з лішкам тысяч грамадзян, якія трапілі ў аўтазакі, затрымалі невядомыя асобы ў форме без апазнавальных знакаў ці ўвогуле ў цывільным адзенні.
Яны не прадстаўляліся і хавалі твары. Супрацоўнікі МУС выступаюць сведкамі ў судах ананімна. Пагромы ў мінскіх дварах таксама робяць невядомыя асобы. Якія, як паказала гісторыя з трагічнай гібеллю Рамана Бандарэнкі, маюць карт-бланш на забойства.
Калі гэтыя людзі выступаюць ад імя дзяржавы, якая мае манаполію на гвалт, то дзеля чаго яны так маскіруюцца?
Другі момант. Гвалт ад імя дзяржавы павінен адбывацца паводле пэўных правіл, якія ў цывілізаваным грамадстве называюцца законамі. Фармальна законы ёсць, аднак у Беларусі яны ў такіх сітуацыях перасталі дзейнічаць. Не па адным з забойстваў пратэстоўцаў (уключна з Раманам Бандарэнкам) не завялі крымінальную справу. З гледзішча юрыспрудэнцыі сітуацыя фенаменальная: забойства ёсць, а крымінальнай справы няма.
Людзі хаваюцца тады, калі добра разумеюць, што робяць нешта нядобрае, няправільнае, незаконнае, насуперак меркаванню большасці насельніцтва. І наўрад ці варта верыць іх заявам, што яны нібыта выратоўваюць краіну. Бо ў такім разе народ іх лічыў бы героямі. А ў любым грамадстве герояў публічна ўшаноўваюць, іхныя імёны, партрэты ззяюць на інфармацыйным экране. Тут жа адбываецца з дакладнасцю наадварот. Іх усяляк хаваюць, і самі яны хаваюцца. Паводзяць сябе не як героі, а наадварот, як антыгероі. Бо разумеюць, што не ўвасабляюць не толькі волю народу, а нават у поўным сэнсе волю дзяржавы.
Узнікае лагічнае пытанне: можа, гэтыя людзі дзейнічаюць не ад імя дзяржавы?
І тут варта звярнуць увагу на такую акалічнасць.
Легітымнасць Аляксандра Лукашэнкі ў якасці прэзідэнта Беларусі, скажам мякка, выклікае вялікія сумневы. Імаверна, што сілавікі, якія выконваюць ягоныя загады, гэта разумеюць. Яны падсвядома адчуваюць, што выконваюць не ролю праваахоўнікаў, а функцыі асабістай гвардыі свайго Боса.
Тады ўсё становіцца на свае месцы, усё лагічна. Яны не дзяржаўныя службоўцы, а чальцы лукашэнкаўскай каманды, групоўкі, ці як яшчэ яе назваць. У такім разе як можна патрабаваць ад іх дзейнічаць адкрыта, не хавацца, выконваць закон? Калі, як зазначыў іх Бос, «часам не да законаў».
Поделиться ссылкой:


title: Пасля 6,5 гадоў калоніі на волю выйшаў палітвязень Міхаіл Жамчужны

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Сёння раніцай сябры і журналісты сустракалі палітвязня ля брамы турмы. Аднак пабачыць Міхаіла Жамчужнага яны не здолелі, бо супрацоўнікі калоніі вывезлі яго на грамадзянскай машыне на чыгуначную станцыю ў Горках і адправілі на дызелі ў Воршу, піша “Новы Час”.
Міхаіл Жамчужны, заснавальнік праваабарончай «Платформ Іннавэйшн», кандыдат тэхнічных навук, вынаходнік, аўтар некалькіх навуковых манаграфій і распрацовак, быў асуджаны да шасці з паловай гадоў пазбаўлення волі.
10 ліпеня 2015 года Віцебскі абласны суд прызнаў яго вінаватым па артыкулах 376 (ч. 1, ч. 2), 375 (ч. 1) і 431 (ч. 1, ч. 2) КК (наўмыснае раскрыццё звестак, якія складаюць службовую тайну; незаконнае набыццё (выраб) сродкаў для сакрэтнага атрымання інфармацыі, што складае службовую тайну; дача хабару). Міхаіла Жамчужнага прысудзілі да шасці гадоў пазбаўлення волі ў калоніі строгага рэжыму і пазбаўлення права займаць пасады, звязаныя з выкананнем арганізацыйна-распараджальных абавязкаў тэрмінам на 2 гады і 8 месяцаў.
Нязгодны з такім прысудам, Міхаіл падаў скаргу ў Вярхоўны суд. 23 кастрычніка 2015 года судовая калегія па крымінальных справах Вярхоўнага суда разгледзела касацыйную скаргу, аднак прызначыла Жамчужнаму яшчэ больш строгае пакаранне — шэсць з паловай гадоў пазбаўлення волі.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Марыя Калеснікава: рэжым спадзяецца, што хутка адвакаты ў краіне скончацца

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Марыя Калеснікава з СІЗА звярнулася па дапамогу да адвакатаў з сусветным імем. Яна папрасіла іх дапамагчы беларускім вязням не застацца без права на абарону.
“Мой адвакат Ілля Салей пад хатнім арыштам.
Мой адвакат Максім Знак у тым жа СІЗА, што і я.
Майго адваката Аляксандра Пыльчанку пазбавілі ліцэнзіі.
Майго адваката Людмілу Казак хочуць пазбавіць ліцэнзіі.
Супадзенне? Не. Рэжым прыбірае ўсіх, хто павінен абараняць мяне. Ён нападае і не дае мне абараняцца”, — піша Калеснікава ў сваім звароце.
Па яе словах, беларускі рэжым спадзяецца, што хутка адвакаты ў краіне скончацца і не будзе каму абараняць Марыю Калеснікаву. “Я перакананая, што гэтага не здарыцца. Хутчэй скончацца грошы, вылучаныя на паліцэйскую дзяржаву”, — заяўляе палітзняволеная.
Таму яна просіць адвакатаў з сусветным імем не заставацца ўбаку.
На 19 лютага прызначаны разгляд пытання пра ліцэнзіі адвакатаў Людмілы Казак, Максіма Конана, Міхаіла Кірылюка. Зварот у іх абарону падпісалі ўжо больш за 100 іх калег.
Поделиться ссылкой:


title: Віталь Гуркоў: "Месяц таму мне паступіла адна незвычайная прапанова…"

maintext:
Шматразовы чэмпіён свету па тайскім боксе распавёў «Народнай Волі» пра жыццё ў Кіеве, магчымы перформанс з бел-чырвона-белым сцягам і трэніроўкі сыноў Сяргея Міхалка.
Віталь Гуркоў з’ехаў ва Украіну паўгода таму. Дадому не вярнуўся ў мэтах бяспекі – пасля выбараў на многіх заводзілі крымінальныя справы…
– Збольшага сёння ў мяне ўсё добра, – кажа Віталь. – Чалавек прызвычайваецца да ўсяго, таму з цягам часу «адфарматаваў» і сваё жыццё ў іншай краіне. Трэнірую ў клубе, у мяне дастаткова шмат кліентаў. Здараецца, што за дзень праводжу тры чатыры індывідуальныя трэніроўкі. Ды і сам трэніруюся.
Нярэдка даводзіцца дапамагаць землякам, якія з-за пераследу ў Беларусі таксама вымушаны былі пераехаць ва Украіну.
– На бытавыя ўмовы скаргаў няма?
– Шчыра кажучы, я ў гэтым плане не вельмі патрабавальны. Мне не патрэбны нейкія суперкамфортныя ўмовы для пражывання. Таму зняў звычайную кватэру, зарабляю грошы, мне хапае і на арэнду жылля, і на ўсё астатняе.
– Ці адрозніваюцца жыццё і праца ў Кіеве ад таго, што было ў Мінску?
– Рытм зусім іншы. Напрыклад, трэба прызвычайвацца да таго, што ва ўкраінскай сталіцы, калі едзеш на машыне, пастаянна трапляеш у заторы, таму больш часу ідзе на перамяшчэнні па горадзе.
– Пасля трэніровак вольны час як бавіце?
– У вольны час звычайна сустракаемся з сябрамі, а раз на тыдзень у нас традыцыйная лазня. Вялікай кампаніяй збіраюцца і беларусы, і ўкраінскія сябры.
Дарэчы, яшчэ не так даўно ў Кіеве з-за пандэміі быў каранцін, таму асабліва не было куды і падацца. Розных мерапрыемстваў і імпрэз стала менш, хаця ў Кіеве нават у пандэмію іх усё роўна было больш, чым у Мінску ў лепшыя часы. А зараз беларусы, што прыязджаюць сюды, і наогул кажуць: «Як у «Дыснейлэнд» трапляеш». Ведаю, што ў Беларусі зараз і настроі панурыя, і такое ж асяроддзе ў сувязі з тымі падзеямі, што адбываюцца ў краіне.
– Вы сочыце за гэтымі падзеямі?
– А як інакш?! Раніца ў мяне пачынаецца з прагляду апошніх беларускіх навін. Чытаю іх, прапускаю праз сябе, перажываю, спачуваю. Вельмі цяжка на душы, нягледзячы на тое, што ў мяне як быццам усё добра.
Напрыклад, паверыць не мог, што журналісткам Кацярыне Андрэевай і Дар’і Чульцовай за іх прафесійную дзейнасць далі па два гады калоніі! Як такое наогул можа быць у XXI стагоддзі ў цэнтры Еўропы?! Хіба што мяне парадаваў той пазітыў, што ішоў ад гэтых мілых дзяўчат. Яны – самы сапраўдны прыклад нязломнасці.
– А ці шмат у Кіеве беларусаў, якія вымушаны былі пакінуць краіну з-за пераследу?
– Дастаткова. Не так даўно сустрэў маладых хлопцаў, якія таксама з’ехалі з Беларусі. Распавялі, што з-за пераследу днямі ў Кіеў прыехалі каля 50 беларускіх студэнтаў. Кожнаму з іх пагражала крымінальная справа.
Кажуць мне: «Калі б нам было па 30–40 гадоў, то, магчыма, больш перажывалі б гэтую сітуацыю. Але нам па 20–23 гады, таму ў нашым жыцці ўсё яшчэ наперадзе. Падарожжы ў іншыя краіны – гэта як мінімум цікава».
– Ці падтрымліваеце вы ў Кіеве сувязь з Сяргеем Міхалком, з якім разам выступаеце ў BRUTTO?
– Не толькі падтрымліваю, але і двух яго сыноў трэнірую – 26-гадовага Паўла і 7 гадовага Макара. Дарэчы, зараз закончыўся каранцінны сезон, таму пачынаем выбудоўваць пэўны канцэртны графік. Такім чынам, акрамя трэніровак дададуцца яшчэ і канцэрты.
– Міхалок з сям’ёй жыве ў Кіеве?
– Ужо даўно, дзесьці з 2015 года. Яго сын Макар, дарэчы, добра размаўляе на ўкраінскай мове і ўвогуле таленавіты хлопец. Займаецца не толькі тайскім боксам, але ходзіць на дзюдо, у шахматную секцыю, добра спявае на англійскай мове.
Павел – музыкант-клавішнік, зараз іграе ў «Ляпіс-98», BRUTTO, «Дрэздэне».
– Раней і сам Сяргей Міхалок падтрымліваў на рынгу форму…
– Ён таксама трэніруецца, але зараз у яго шмат студыйнай працы, таму месяц да мяне не прыходзіў. Я да яго заязджаў у госці, Сяргей паабяцаў, што праз тыдзень наведаецца на трэніроўку.
– Ці ёсць зараз у Кіеве нейкія абмежаванні з-за пандэміі?
– Няма, хаця ў грамадскіх месцах, безумоўна, трэба карыстацца маскай. Раней наогул быў поўны каранцін – кавярні, рэстараны прывозілі тое, што заказваў, але самі ўстановы не працавалі. Зараз абмежаванняў практычна няма.
– Самі вы нейкія планы на гэты год складалі ці за мяжой гэта складана зрабіць?
– Мне здаецца, што кожны, хто пакінуў Радзіму, жыве найперш сённяшнім днём. Хаця я, напрыклад, гляджу і ў будучыню. Зараз у Кіеве шукаю памяшканне, хачу адкрыць уласную залу, дзе можна было б і трэніравацца, і аб’ядноўваць беларусаў, якія з’ехалі ва Украіну. Дарэчы, я і сам яшчэ планую выступіць на спаборніцтвах.
– Будзеце прадстаўляць на турнірах Беларусь?
– Безумоўна, буду прадстаўляць Беларусь на прафесійнай арэне. І, шчыра скажу, месяц таму мне ўжо паступіла адна незвычайная прапанова – правесці бой за званне чэмпіёна свету паводле версіі GLORY. Пры гэтым прапанова звалілася, што называецца, як снег на галаву – за два тыдні да бою. Я адмовіўся.
– Умовы не задаволілі?
– Да такіх паядынкаў рыхтуюцца не два тыдні, таму я быў да яго проста не гатовы. Можна, натуральна, выйсці на рынг, каб хутка прайграць, але пры гэтым зарабіць «бабло». Але калі ты прафесіянал, то заўсёды і шануеш сваё імя, і рэальна ацэньваеш усе рызыкі. А стаўкі на той паядынак былі такія, што можна было канчаткова гэтым боем дабіць здароўе.
Маім сапернікам павінен быў стаць Седрык Думбэ, які тры гады запар становіцца чэмпіёнам паводле версіі GLORY, а апошнія баі заканчвае выключна накаўтамі. Адным словам, гэты баец – сапраўдная ўдарная машына. Хаця я казаў жартам, што падчас паядынку можна было б правесці класны перформанс.
– З гэтага месца падрабязней…
– Можна было б выйсці на рынг пад бел-чырвона-белым сцягам. У першым ці ў другім раўндзе Думбэ, натуральна, адправіў бы мяне ў накаўт, але пры гэтым можна было б заявіць: гэты паядынак – своеасаблівы перформанс. Цёмнаскуры Седрык Думбэ сімвалізаваў бы цёмныя сілы – беларускі АМАП, а я – пабіты беларускі народ.
Але да перформанса справа не дайшла. Два дні я вагаўся, ці прымаць прапанову, а потым зразумеў, што нельга туды адпраўляцца абсалютна непадрыхтаваным. Тым больш што толькі год таму мне зрабілі сур’ёзную аперацыю на плячы, і я только аднавіўся пасля яе.
Толькі зараз набіраю неабходную форму, таму, як кажуць, не трэба бегчы наперадзе каня. Выступаць я буду, але крыху пазней.
– Ці сумуеце па Мінску? Дадому не цягне?
– Прыкладана месяц таму нейкі незнаёмы хлопец скінуў мне ў «Інстаграм» у асабістыя паведамленні здымкі Мінска – вуліцу Кастрычніцкую, плошчу Перамогі, праспект Незалежнасці… Ведаеце, гэта так кранула! Спадзяюся, надыдзе час, калі я буду свабодна хадзіць па гэтых вуліцах, а не разглядваць іх на карцінках.
Публікацыя – з № 14 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Андрэй Дзмітрыеў: "Народнае ў гэтым сходзе толькі тое, што ён аплачваецца з народных грошай"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Адзін з лідараў кампаніі «Гавары праўду» распавёў «Народнай Волі», чаму ён не пойдзе на Усебеларускі народны сход.
– Запрашэнне на сход мне прыйшло, але рашэнне ў кампаніі прымалі калегіяльна, – кажа Андрэй Дзмітрыеў. – Найперш трэба сказаць, што напярэдадні мы даслалі ў аргкамітэт па падрыхтоўцы Усебеларускага народнага сходу тры свае прапановы, для таго каб зрабіць гэтае мерапрыемства не проста інструментам падтрымкі чыноўнікамі Лукашэнкі, а ўсё-такі пляцоўкай, дзе магчыма весці пэўны дыялог.
Наша першая прапанова – унесці працэдуру вылучэння на сход кандыдатаў ад народа шляхам збору подпісаў. Другое – прапанавалі сумесна і адкрыта фарміраваць парадак дня мерапрыемства. Трэцяе – мы хацелі, каб у аргкамітэт былі ўключаны структуры грамадскіх арганізацый і апазіцыйных партый.
Калі б былі выкананы хаця б гэтыя тры ўмовы, то сход мог бы стаць пляцоўкай для дыялогу, дзе можна было б абмеркаваць перспектывы развіцця краіны. Але ўсе нашы прапановы былі цалкам праігнараваны.
– Ці будзеце вы ў такім выпадку браць удзел у гэтым форуме?
– Мяне запрасілі нават без права голасу, без права выступіць на роўных. Сход становіцца пляцоўкай дэманстрацыі падтрымкі Лукашэнкі, а мы не падтрымліваем тую палітыку, што праводзіцца сёння ў краіне. Таму на сход я не пайду.
На яго, магчыма, варта было б ісці, калі б можна было выступіць з трыбуны. А зараз рэжым проста хоча, каб прадстаўнікі апазіцыі папрысутнічалі на мерапрыемстве ў якасці мэблі. Такая перспектыва мяне не вабіць.
Не выключаю, што зараз прапагандысты пачнуць трубіць у сваіх СМІ, што апазіцыя, маўляў, адмовілася ісці на дыялог, але, паўтаруся, да дыялогу гэтае мерапрыемства не мае ніякага дачынення. Сёння паміж грамадствам і тымі, хто пры ўладзе, ідзе раскол. І каб яго зменшыць, трэба не фэйкавыя мерапрыемствы праводзіць, а на самай справе пачынаць размову аб будучым Беларусі. Мы да такой размовы гатовы. Іншы бок спрабуе яе падмяніць дарагімі, але бессэнсоўнымі мерапрыемствамі. Не бачу сэнсу гэта падтрымліваць.
– На ваш погляд, навошта наогул праводзіць такі грандыёзны форум?
– Па сутнасці гэта другая інаўгурацыя Лукашэнкі, спроба даказаць, што ў яго ёсць народная падтрымка. Хаця дэ-факта народнае ў гэтым сходзе толькі тое, што ён аплачваецца з народных грошай.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Дзмітрый Строцаў чытае Майсея Кульбака

maintext:
Гэты праект – рэакцыя на пераслед людзей, якія неўзабаве пасля згаданых выбараў сталі збірацца разам, каб спяваць беларускія песні, чытаць вершы.
У кожным роліку праекта сучасныя дзеячы культуры, якія пацярпелі ад пераследу і ўціску пасля 9 жніўня 2020 года, чытаюць творы сваіх папярэднікаў, асуджаных у сталінскія часы.
Дзмітрый Юльевіч Строцаў (н. 1963) — беларускі паэт, перформер, выдавец, арганізатар культурніцкіх падзей. Скончыў архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута. Удзельнік андэрграўнднага культурнага руху ў Мінску 1980-х – пачатку 1990-х. Аўтар шэрагу паэтычных зборнікаў, выдадзеных і ў Беларусі, і ў Расіі, а таксама ў перакладзе на замежныя мовы.
Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў і Беларускага ПЭН-Цэнтру. Дзмітрый Строцаў – творца з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, аўтар некалькіх паэтычных цыклаў, прысвечаных беларускім дэманстрантам, быў схоплены 21 кастрычніка 2020 года проста пасярод вуліцы ў Мінску. Толькі на наступны дзень стала вядома, што ён утрымліваецца ў ізалятары, куды змешчаны адбываць 13 сутак па выраку суда.
Майсей Кульбак (20.03.1896 — 29.10.1937) — паэт, празаік, драматург, перакладчык. Пісаў на ідышы. Нарадзіўся ў Смаргоні, вучыўся ў Валожынскім ешыбоце (1909—1914). Быў настаўнікам у школах і гімназіях Смаргоні, Мінска, Вільні. У 1918 годзе жыў у Менску, дзе быў лектарам на яўрэйскіх настаўніцкіх курсах, у пачатку 1919 года выехаў у Вільню. У 1920—1923 гадах жыў і працаваў у Берліне, у 1923—1928 гадах у Вільні, дзе ў 1927 годзе яго выбралі старшынём Яўрэйскага ПЭН-клуба, у канцы 1928 года вярнуўся ў Менск. Працаваў у рэдакцыях рэспубліканскіх перыядычных выданняў, у яўрэйскім сектары АН БССР. Сябра Саюза пісьменнікаў БССР з 1934 года.
Арыштаваны 11 верасня 1937 года ў Менску. Асуджаны выязной сесіяй ваеннай калегіі Вярхоўнага Суда СССР 28 кастрычніка 1937 года як «член контррэвалюцыйнай трацкісцка-тэрарыстычнай арганізацыі» і за «сувязь з польскімі разведорганамі» да вышэйшай меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляны ў крывавую ноч беларускай літаратуры з 29 на 30 кастрычніка 1937 года.
Поделиться ссылкой:


description: З'явіліся вынікі «апытання грамадскай думкі» да «Усебеларускага народнага сходу». Вынікі супярэчаць таму, што беларусы бачаць на ўласныя вочы, але затое

title: Экс-кіраўнік Інстытута сацыялогіі Коршунаў пра ўладнае апытанне: Гэта проста нейкія лічбы, да якіх шмат пытанняў

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
З’явіліся вынікі «апытання грамадскай думкі» да «Усебеларускага народнага сходу». Вынікі супярэчаць таму, што беларусы бачаць на ўласныя вочы, але затое прыемныя для ўладаў — гэта стыль працы праўладнага аналітычнага цэнтра Ecoom Сяргея Мусіенкі.
«Наша Ніва» папрасіла пракаментаваць гэтае апытанне Генадзя Коршунава, былога кіраўніка Інстытута сацыялогіі Акадэміі навук.
Паводле замераў Інстытута сацыялогіі, увесну 2020 года ўзровень даверу да Лукашэнкі трымаўся 33,5% па Беларусі. І гэта яшчэ ў давыбарчы перыяд, яшчэ нават да пасадкі Віктара Бабарыкі.
«У мяне пакуль што шмат пытанняў да гэтага апытання: хто яго праводзіў? Як праводзіў? Якія былі пытанні? Хто на іх адказваў? Якая мэта? Якая сістэма задач? Якая сістэма гіпотэз? У прафесійнай сацыялагічнай супольнасці ніхто не бачыць адказаў», — кажа Коршунаў.
«Ну і навошта было апытваць 10 тысяч? Звычайна нават тысячы рэспандэнтаў дастаткова, калі мы робім сацыялогію па Беларусі. А дзесяць тысяч — гэта калі трэба атрымаць вельмі дэталёвую карціну па кожнай сацыяльна-дэмаграфічнай групе, па кожнай вобласці.
Апытваць 10 тысяч чалавек, як паказвае практыка, вельмі дорага і доўга — гэта месяцы працы, я такое рабіў. Калі яны зрабілі тое ж менш як за 4 тыдні — гэта нейкі неймаверны, феерычны сацыялагічны поспех.
Пытанні да метадаў, як я чытаў — частку апытвалі па тэлефоне, частку фэйс-ту-фэйс. У чым сэнс пілатажа па тэлефоне? Гэта розныя метады.
Вельмі шмат супярэчнасцяў.
Як я разумею, частку людзей апытвалі на прадпрыемствах. Гэта эканамічна актыўнае насельніцтва. Другі этап — проста выпадковае апытанне. Але як яно праводзілася? На вуліцах? Марозам? Па кватэрах пры кавідзе? Невядома. Але як злучыць гэтыя два блокі потым у адно? Вельмі цяжкая задача.
Ну і шыкоўная ўсё ж сітуацыя з тэрмінамі. Нібыта 8 лютага быў скончаны збор інфармацыі, а 10 лютага ўжо паказалі даныя — гэта яны паспелі дзесяць тысяч шматстаронкавых адказаў унесці ў базу і давесці яе да працоўнага рэжыму за два дні? Феерычна!
З такой колькасцю рэспандэнтаў час на апрацоўку таксама істотны, ёсць паняцце «рамонту выбаркі», калі па нейкай групе ёсць частка няякасных адказаў. Гэта прафесійныя матэматычныя рэчы, якія патрабуюць часу і разлікаў.
Зрэшты, мне так і не зразумела, хто гэтае апытанне рабіў.
Я бачыў і Ecoom, і цэнтр Ротмана, і прадстаўнікоў нейкай «Украінскай палітыкі». Паглядзеў іх сайт, дарэчы, і так і не ўбачыў сведчанняў хоць нейкай датычнасці да сацыялогіі. Хто за што адказваў? Чыя інтэрв’юерская сетка? Вельмі шмат пытанняў. Адказаў няма, таму тое, што нам прэзентавалі, — проста нейкія лічбы», — сказаў Коршунаў.
Поделиться ссылкой:


description: "Крумкачы" паскардзіліся на Беларускую федэрацыю футбола ва УЕФА. Мінскую каманду, якая заняла ў першай лізе трэцяе месца, не дапусцілі да працэдуры

maintext:
“Крумкачы” паскардзіліся на Беларускую федэрацыю футбола ва УЕФА. Мінскую каманду, якая заняла ў першай лізе трэцяе месца, не дапусцілі да працэдуры ліцэнзавання для ўдзелу ў эліце ў 2021 годзе. Затое дапушчаная “Смаргонь”, якая была 6-й у турнірнай табліцы.
Як паведамляе “Еўрарадыё”, “Крумкачы” спачатку вялі перапіску з кіраўніцтвам АБФФ, звяртаючы ўвагу на парушэнне рэгламенту ліцэнзавання і статута арганізацыі. Цяпер жа клуб звярнуўся ў дысцыплінарны камітэт УЕФА. Першы аркуш дакумента быў апублікаваны ў Telegram.
На мінулым тыдні стала вядома, што італьянскі мільярдэр Маўрыцыё Міян хацеў бы ўкласці грошы ў “Крумкачы”. Як піша TUT.by, Міян і яго партнёр Віталь Кутузаў спадзяюцца, што каманда зможа сёлета выступіць у эліце — такія тэарэтычныя шанцы яшчэ ёсць. Калі не атрымаецца, відаць, інвестары ад сваіх планаў пакуль адмовяцца.
Поделиться ссылкой:


title: Восем гадоў калоніі на траіх - у Жлобіне асуджаны рабочыя БМЗ, якія пачыналі страйк

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Суддзя Жлобінскага раённага суда Яўген Ерафееў 1 лютага абвясціў прысуд тром рабочым Беларускага металургічнага завода: слесар Ігар Повараў асуджаны на тры гады пазбаўлення волі ў калоніі, кіроўца Аляксандр Баброў і рабочы сортапракатнага цэха Яўген Говар – на два з паловай.
Яны прызнаны вінаватымі “ў арганізацыі і правядзенні незаконных групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак і спалучаныя з відавочным непадпарадкаваннем законным патрабаванням прадстаўнікоў улады” – на падставе ч.1, арт.342 Крымінальнага кодэксу. Дзяржаўны абвінаваўца з пракуратуры Андрэй Аношка прасіў пакараць кожнага трыма гадамі пазбаўлення волі.
Чацвёрты фігурант крымінальнай справы, Павел Магідаў, які заклікаў “ісці ў цэхі” і “перакрываць дарогі”, яшчэ да суда пакінуў межы Беларусі і зараз знаходзіцца ў вышуку.
17 жніўня вышэй згаданыя супрацоўнікі БМЗ разам з іншымі працаўнікамі пратэставалі супраць фальсіфікацыі выбараў і міліцэйскага гвалту, яны перакрылі на заводзе дарогу для тэхналагічнага транспарту. На некаторы час былі спынены электрасталеплавільныя печы з прычыны адсутнасці падвозу металалому для іх загрузкі. Паводле інфармацыі спецыялістаў, заводу нанесена шкода ў суме 1088 рублёў, якую абвінавачаныя рабочыя яшчэ да суда кампенсавалі.
За жнівеньскія акцыі пратэсту міліцыя падрыхтавала яшчэ звыш двух дзесяткаў матэрыялаў у дачыненні да працаўнікоў БМЗ. Аднак следства адмовілася ўзбуджаць супраць іх крымінальныя справы. Матэрыялы вярнулі міліцыі для вырашэння пытання аб адміністрацыйнай адказнасці за ўдзел у несанкцыянаваных масавых мерапрыемствах. І хоць мінула больш двух месяцаў, цягам якіх можна прыцягваць да адказнасці за адміністрацыйныя правапарушэнні, пры канцы снежня Жлобінскі раённы суд пакараў металургаў – каго арыштамі, а каго буйнымі штрафамі.
Прадстаўнік Незалежнага прафсаюза на БМЗ Вадзім Лапцік з гэтай прычыны зазначыў у размове з журналістам “Народнай Волі”, што ўлады хочуць “на корані прыдушыць пратэстныя настроі на прадпрыемстве, адчуўшы згуртаванасць людзей у адстойванні сваіх правоў”.
Поделиться ссылкой:


description: Блогер затрыманы за «абразу службовых асоб МУС», паведамляе ведамства. Паведамляецца, што ў кастрычніку 2020 года 38-гадовы жыхар Мінска размясціў на

title: Стала вядома, за што затрымалі блогера Руслана Лінніка


title: Фотафакт. Неба над Мінскам афарбавалася ў б-ч-б

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Сёння неба на захадзе Мінска, у прыватнасці ў раёнах Дамброўка і Кунцаўшчына, афарбавалася ў колеры нацыянальнага сцяга. Доўгая чырвоная паласа цягнулася на бясконцую адлегласць на тле светлага ранішняга неба. Не звыклая з’ява назіралася каля восьмай раніцы.
Мінчукі ў тэлеграмканалах разважаюць, ці не адказ гэта з неба на ролік СТБ. Падобна, што нават неба на баку народа, піша “Новы Час”.
Поделиться ссылкой:


title: Шчырае “Бясчассе” Юрыя Якавенкі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Адзін з найбольш вядомых беларускіх графікаў Юрый Якавенка адкрыў у Гродне выставу сваіх першых прац, якія былі зроблены 20-25 гадоў таму. Класічны афорт і доскі – адкрытыя, да іх можна дакрануцца – зрабілі несамавітае ўражанне на гледачоў.
“У іх акамулявана мая маладосць”
Падчас адкрыцця выставы аўтар сказаў, што напачатку планаваў паказаць свой апошні альбом, але нешта ўнутры падштурхнула да іншай ідэі. Некаторыя з першых працаў ён выстаўляў раней, але ёсць і такія, якіх ніхто не бачыў.
“Я, у прынцыпе, у гэтых працах акамуляваў усю сваю маладосць”, – задумліва кажа Якавенка.
Тады ён не хаваў сваіх памылак і недаробак, а таму папрасіў публіку не параўноўваць яго цяперашнія працы з тым, што ён выставіў.
Звярнуў увагу і на матэрыялы з якіх яны выконваліся, бо ў сярэдзіне 90-х не было не толькі цынка, але і наагул нічога. Усе ягоныя літаграфіі зроблены на кровельнай сталі.
“Афорты на рознай паперы. Тая, што пажоўкла і дзе пайшоў грыбок – гэта савецкая. А вось, дзе не змянілася і засталася першапачатковай – прывозілі з Беластока”, – распавядае мастак.
Ёсць афорты, якія мастак друкаваў на плакатах, пераварочваючы іх на чысты бок, бо папросту не было іншай паперы.
“Была кровельная сталь – рабіў літаграфіі на ёй. Знайшоў дзюраль – пускаў яе ў працу”, – прызнаецца мастак. – Гэта была пастаянная барацьба з гэтым металам. Гэта было выгрызанне з яго таго, што ты хочаш. А ён супраціўляўся”.
Рабіў і на савецкім тоўстым цынку, які не паддаваўся апрацоўцы. Выкарыстоўваў кітайскі супер-клей для стварэння розных фактураў, ёсць крышкі з пад кефіра і смятаны, якія таксама выкарыстоўваў.
Тэматыка чэрпалася з уражанняў
“Было неверагоднае жаданне працаваць, амбіцыі, было жаданне выплеснуцца”, – прызнаецца мастак.
Што датычыць ідэяў – яны чэрпаліся з уражанняў. Згадвае, што ў той час былі дзве паездкі ў Іспанію. Пабачыў зусім іншы свет, людзей, архітэктуру, вобраз жыцця.
“Ніколі не забуду, калі хадзіў па горадзе і бачыў голыя сцены, а дзверы – такія багатыя, такія ручкі на дзвярах. Аказваецца можна было зрабіць адну-дзве такія жамчужыны і ўсё – яны захаплялі”, – дзеліцца ўбачаным Якавенка.
Ён усё гэта прымяраў да свайго Гродна, разумеў, што гэта можна было б паўтарыць і яно пасавала б яму і рабіла б яго іншым.
Хто б не хацеў вярнуцца ў мінулае?
Гледзячы з якой цікавасцю наведвальнікі выставы разглядаюць першыя працы мастака, я пацікавіўся – ці не хацелася б яму вярнуцца назад у тое мінулае, ізноў папрацаваць у той жа тэхніцы? Якавенка ўсміхаецца і як бы шкадуючы кажа, маўляў, хто б не хацеў вярнуцца на 25 гадоў назад. Але выдатна разумее, што рэальнасць мацней за нас і трэба зыходзіць з таго, што ёсць.
“Вярнуцца хацелася б, каб паправіць свае памылкі, якія цяпер бачыш”, – заўважае суразмоўца.
Дарэчы, як прызнаецца сам мастак, у яго каля шасцісот працаў і кожную з іх ён ведае, памятае, яны ўсе сядзяць у галаве. І ўсе яны яму вельмі дарагія.
Уразіла шчырасць
Падчас адкрыцця выставы прысутнічаў старшыня “Беларускага саюза мастакоў” Глеб Отчык. У Гродна ён прыехаў каб уручыць Юрыю Якавенку, ганаровае азначэнне, як знакамітаму графіку, славутаму не толькі ў Беларусі, але і за яе межамі.
Глеб Отчык зазначыў, што яго вельмі ўразіла атмасфера выставы і шчырасць тых працаў, якія знаходзяцца ў залі.
“Нядаўна ў Кіеве мы размаўлялі пра тое што такое шчырае мастацтва. І запомнілася, як нехта цікава заўважыў, што шчырае мастацтва гэта тое, якое каля сябе спыняе, – зазначыў спадар Отчык. – І сёння амаль кожны твор на выставе мяне спыняў. Гэта вельмі каштоўна, бо творы за 25 год існавання толькі падкрэсліваюць сваю знакавасць”.
Нагадаем, што Юрый Якавенка працуе ў тэхніцы традыцыйнага афорта. Мастак стварыў унікальную сістэму аўтарскіх вобразаў. Яго вядомы праект «alfabeto» – ілюстрацыі да паэмы Міколы Гусоўскага «Песня пра зубра» і серыя гравюр прысвечаных творчаму даследаванню літары. Кніга «Песня пра зубра», з гравюрамі Юрыя Якавенкі, была паднесена ў якасці падарунка Папе Рымскаму Бенедыкту XVI і каралеве Вялікабрытаніі Лізавеце II. Гравюры з праекта «Царства Саламона» сталі ілюстрацыямі да італьянскай і англійскай версій выдання «Песня песней Саламона».
Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


title: Анатоль ГАТОЎЧЫЦ: “Міліцыянты, што рабілі вобыск, прасілі напісаць пра іх нешта добрае…”

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Журналіст Анатоль Гатоўчыц распавёў “Народнай Волі” пра вобыск, які сёння раніцай зладзілі ў ягоным доме.
– Вобыск санкцыянаваў намеснік генеральнага пракурора Дзмітрый Гора, – гаворыць Анатоль Іванавіч. – А пастанову выпісаў следчы па асабліва важных справах Галоўнага ўпраўлення па расследаванню злачынстваў у сферы арганізаванай злачыннасці Цэнтральнага апарата Следчага камітэту падпалкоўнік юстыцыі Валынец.
Прыйшлі да мяне ў 7.20 раніцы. Спачатку пазванілі па хатняму тэлефону, потым – у дамафон. Я адразу патэлефанаваў адвакату, але той быў у ад’ездзе.
Вобыск праводзілі майор мясцовага Упраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй Дзмітрый Сопаў, Юрый Клімянкоў з Цэнтральнага райаддзела міліцыі Гомеля і Міхаіл Дзейкін – таксама, здаецца, з Цэнтральнага райаддзела міліцыі.
Аднаго з панятых яны прывялі з сабой, а другой стала суседка-пенсіянерка.
Забралі тры ноўтбукі, планшэт жонкі, шмат маіх блакнотаў і агульных сшыткаў, дзе рабіў запісы, штодзённік.
Таксама ўзялі з сабой налепкі з выявай “Пагоні”, якія мне падарылі, вялікі бел-чырвона-белы сцяг, а таксама ўкраінскі, якія мы разам з жонкай прывезлі з Майдана – яго нам падаравалі ўкраінскія журналісты. Маленькія сцяжкі з выявай “Пагоні” і бел-чырвона-белага сцяга таксама забралі. А вось сцяжкі ЗША і Еўрасаюза пакінулі. Пыталіся: “Нашто вам бел-чырвона-белы сцяг?“. Я адказаў, што гэта наша гісторыя.
Шэсць флэшак забралі. І яшчэ кніжку маю “Адысея капітана БНР”.
Карацей, напакавалі шмат! Я нават ім пакеты свае даваў, бо тыя, што ў іх з сабой былі – тонкія, як для смецця, магло вываліцца з іх усё маё дабро. Кажу, хлопцы, вы ж мяшэчнікі!
Перавярнулі літаральна ўсё ў доме, залезлі ў бялізну. І нават у падвал хадзілі – была пастанова і там вобыск правесці!
Цікава, што з майго падвала тры з лішнім гады скралі ровар унучкі. І тады да нас прыходзілі дзевяць чалавек з сабакам. Ровар, дарэчы, быў чырвонага колеру. І яго так і не знайшлі.
Вобыск цягнуўся больш за чатыры гадзіны прыкладна. Скончылі ў 12.30.
Яны нават правялі мой асабісты дагляд, праверылі, што ёсць у кішэнях. Хаця пра гэта ў пастанове не было сказана ні слова, таму я зрабіў адпаведную заўвагу ў пратакол.
Сказалі, што маё дабро адвязуць у Мінск і там будуць старанна ўсё вывучаць.
Дарэчы, мяне на мінулым тыдні выклікалі ў якасці сведкі ў Гомельскі раённы аддзел Следчага камітэта па справе Уладзіміра Няпомняшчых.
Падчас вобыску міліцыянты выбачаліся, падкрэслівалі, што яны толькі выканаўцы. Сказалі, што калі будзеце пісаць пра вобыск у сродках масавай інфармацыі, дык напішыце пра нас нешта і добрае: маўляў, нічога не разбурылі, не нашкодзілі і што былі ў бахілах. Хаця бахілы мы ім з жонкай свае далі. Я, між іншым, папытаўся, ці ёсць у іх кавід, дык пакляліся, што няма. У масках, дарэчы, працавалі.
Яшчэ з цікавага: падчас вобыску спыталі, ці можна зайсці ў прыбіральню. Я кажу: “Можна. Але ў мяне платная!”. Яны рассмяяліся. Сказалі, каб дасылаў рахунак на Упраўленне па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй і Цэнтральны райаддзел міліцыі.
Канешне, смешнага мала. Я думаю, цяпер зачышчаюць не толькі палітычных лідараў, але і журналістаў – каб страху навесці паболей на грамадства, каб людзі нават не згадвалі ні пра пратэсты, ні пра суды, ні пра што!
Вобыск – гэта, зразумела, непрыемна. Яны ж не тлумачаць, што шукаюць. Кажуць, паглядзім запісы, блакноты. Але ў мяне шмат розных дакументаў, дасье за сваё журналісцкае жыццё збіраў па самым розным тэмам. І ўсё гэта прыцягваць за вушы, бачыць нейкіх арганізатараў у журналістах – дах даўно, відаць, паехаў у арганізатараў гэтых усіх ператрусаў…
Поделиться ссылкой:


description: Як паведаміў ПЦ “Вясна”, вечарам у пятніцу - 19 лютага - нібыта ад імя Праваабарончага цэнтра быў дасланы ліст на англійскай мове па 85 электроных адрасах

title: Фэйкавы ліст ад імя "Вясны" быў дасланы на адрасы еўрапейскіх парламентарыяў і амбасадараў

maintext:
Як паведаміў ПЦ “Вясна”, вечарам у пятніцу – 19 лютага – нібыта ад імя Праваабарончага цэнтра быў дасланы ліст на англійскай мове па 85 электроных адрасах еўрапейскіх парламентарыяў і амбасадараў еўрапейскіх краінаў.
У ім значылася, што “Вясна” нібыта сур’езна заклапочаная ростам парушэнняў правоў грамадзян на свабоду выказвання меркаванняў і мірных сходаў у шэрагу еўрапейскіх краінаў і нібыта заклікае правесці расследванне такіх выпадкаў парушэнняў. У дадатку змяшчалася 28 фота, відавочна, спампаваных з адкрытых крыніцаў у інтэрнэце.
Ліст быў дасланы з адраса viasna.spring97@gmail.com, які ніколі не належыў і не мае дачынення да “Вясны”.
“Афіцыйна заяўляем, што ніякіх лістоў з указанай скрыні мы не дасылалі, ніякіх заклікаў да еўрапейскіх краінаў не распаўсюджвалі. Расцэньваем такі ліст ад імя ПЦ “Вясна” як брудную правакацыю з боку беларускіх спецслужбаў”, – пракаментаваў сітуацыю Алесь Бяляцкі.
Праваабарончы цэнтр “Вясна” дадае, што ўсе актуальныя кантакты ўтрымліваюцца на адпаведнай старонцы афіцыйнага сайта і ў сацыяльных сетках.
Поделиться ссылкой:


title: Першая прамова Джо Байдэна па замежнай палітыцы

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Новая адміністрацыя ЗША пакладзе край замежнай палітыцы ізаляцыянізму, якая праводзілася папярэднім амерыканскім лідарам Дональдам Трампам, актывізуе свае дэмакратызацыйныя намаганні за мяжой і ўзмоцніць супрацьдзеянне варожым крокам Расіі і Кітая. Такім быў лейтматыў Прамовы кіраўніка амерыканскай адміністрацыі Джо Байдэна ў чацвер у Дзярждэпартаменце, піша ТАСС.
«Я хачу, каб свет сёння пачуў наступны сігнал: Амерыка вярнулася. Амерыка вярнулася. Дыпламатыя вярнулася ў цэнтр нашай замежнай палітыкі», — абвясціў Байдэн.
Сімвалічны быў і сам факт прыезду кіраўніка дзяржавы ў замежнапалітычнае ведамства ўсяго праз два тыдні пасля ўступлення на пасаду. Трамп упершыню з’явіўся ў Дзярждэпе праз год з нечым пасля інаўгурацыі.
Аўтарытарызм насоўваецца
Як казаў Джо Байдэн, Вашынгтон сутыкаецца з «насоўваннем аўтарытарызму, у тым ліку з ростам амбіцый Кітая», яго імкненнем «супернічаць са Злучанымі Штатамі, а таксама рашучасцю Расіі нанесці шкоду» амерыканскай дэмакратыі.
«Глабальныя выклікі, якія ўзмацняюцца» — ад пандэміі да выкліканага зменай клімату крызісу і распаўсюду ядзернай зброі — могуць быць «вырашаны толькі краінамі, якія працуюць разам», падкрэсліў Байдэн. «Мы (Злучаныя Штаты) не можам дамагчыся гэтага ў адзіночку», — прызнаў прэзідэнт.
З яго пункту гледжання, новаму ўраду ў Вашынгтоне трэба пачынаць «з дыпламатыі, якая сыходзіць каранямі ў самыя запаветныя дэмакратычныя каштоўнасці Амерыкі: абарону свабоды, адстойванне усеагульных правоў, павагу да вяршэнства закона, годнае стаўленне да кожнага чалавека». «Гэта наша невычэрпная крыніца сілы, — мяркуе Байдэн. — Гэта нязменнае перавага Амерыкі».
У сувязі з гэтым 46-ы амерыканскі прэзідэнт выказаў меркаванне, што саюзы і альянсы ЗША з іншымі краінамі з’яўляюцца «найвялікшым здабыткам» Вашынгтона. «Дыпламатыя азначае стаяць плячом у плячо з нашымі ключавымі саюзнікамі і партнёрамі. Мы маем намер [аднавіць] нашу надзейнасць і маральны аўтарытэт, што ў большасці сваёй былі згубленыя», — сказаў Байдэн.
На яго погляд, новыя амерыканскія ўлады ўжо пачалі аднаўляць свае міжнародныя сувязі і вяртаць сваёй краіне «лідарскія пазіцыі ў свеце».
Акрамя таго, Байдэн выказаўся за тое, каб ЗША ўсталі на чале міжнародных намаганняў па «барацьбе з экзістэнцыйнай пагрозай» змены клімату. «Як і ў выпадку з пандэміяй, гэта патрабуе глабальнага супрацоўніцтва», — канстатаваў кіраўнік амерыканскай адміністрацыі.
Расія
Закрануўшы тэму расійска-амерыканскіх стасункаў, Байдэн заявіў, што Злучаныя Штаты не будуць вагацца ў імкненні дамагчыся наступстваў для тых крокаў Масквы, якія Вашынгтон палічыць не адпаведнымі сваім інтарэсам. «Падышлі да канца тыя дні, калі ЗША ішлі на саступкі», — сказаў Байдэн, сцвярджаючы, што Расія рабіла ў дачыненні да ЗША «агрэсіўныя дзеянні».
«Мы будзем больш эфектыўныя ў тым, што тычыцца дзеянняў у дачыненні да Расіі, калі станем працаваць у кааліцыі і ў каардынацыі з іншымі партнёрамі, якія прытрымліваюцца падобных поглядаў», — перакананы кіраўнік Белага дома.
Ён таксама заклікаў улады Расіі забяспечыць неадкладнае вызваленне Аляксея Навальнага «без усялякіх умоў».
У той жа час, па словах Байдэна, Вашынгтону проста не абысціся без супрацоўніцтва з Масквой.
«Лідарства з дапамогай дыпламатыі павінна таксама азначаць узаемадзеянне з нашымі праціўнікамі і супернікамі дыпламатычным шляхам, калі гэта ў нашых інтарэсах і спрыяе бяспецы амерыканскага народа. Менавіта таму ЗША і Расія пагадзіліся падоўжыць ДСНУ (Дагавор аб мерах па далейшым скарачэнні і абмежаванні стратэгічных наступальных узбраенняў — заўв. ТАСС) на пяць гадоў, каб захаваць адзіны дагавор паміж нашымі краінамі, які забяспечвае ядзерную стабільнасць», — заявіў прэзідэнт.
Кітай
Прэзідэнт удакладніў, што цяперашні амерыканскі ўрад лічыць галоўным канкурэнтам Злучаных Штатаў Кітай. «Мы наўпрост сутыкаемся з выклікамі для нашай бяспекі, росквіту і дэмакратычных каштоўнасцяў з боку найбольш сур’ёзнага праціўніка — Кітая. Мы будзем процідзейнічаць парушэнню Кітаем [правілаў] у сферы эканомікі, супрацьстаяць яго агрэсіўным дзеянням, даваць адпор нападам на правы чалавека і інтэлектуальную ўласнасць», — папярэдзіў Байдэн.
«Але мы, — запэўніў амерыканскі лідэр, — гатовыя працаваць з Кітаем, калі гэта адпавядае нашым інтарэсам».
Ваенная прысутнасць за мяжой
Закрануў у сваёй прамове Байдэн і пытанне аб размяшчэнні амерыканскіх войскаў за мяжой. «Міністр абароны ўзначаліць глабальны перагляд дыслакацыі нашых войскаў, каб амерыканская ваенная прысутнасць адпавядала нашым прыярытэтам у замежнай палітыцы і інтарэсам нацыянальнай бяспекі», — растлумачыў Байдэн.
На час правядзення гэтага агляду Вашынгтон, як пацвердзіў прэзідэнт, прыпыніць вывад войскаў ЗША з Германіі. Пастанова аб перадыслакацыі значнай часткі амерыканскіх вайскоўцаў з ФРГ была прынятая Трампам улетку мінулага года.
У гэтай жа частцы выступу Байдэн паведаміў аб спыненні падтрымкі Злучанымі Штатамі баявых аперацый Аравійскай кааліцыі ў Емене. Згодна з выкладзенай ім інфармацыяй, рашэнне пашыраецца ў тым ліку на продаж амерыканскіх узбраенняў арабскім саюзнікам.
Паводле ацэнкі кіраўніка Белага дома, вайна ў Емене «прывяла да гуманітарнай і стратэгічнай катастрофы». «Мы актывізуем нашу дыпламатыю, каб пакласці канец вайне ў Емене. Гэтая вайна павінна скончыцца», — сказаў амерыканскі лідар.
Тым не менш, адзначыў ён, ЗША працягнуць дапамагаць Саудаўскай Аравіі абараняць свае суверэнітэт, тэрытарыяльную цэласнасць і насельніцтва ад пагроз з боку «падтрыманых Іранам сіл».
М’янма
Байдэн пакінуў без увагі шэраг буйных праблем міжнароднай палітыкі, уключаючы ўрэгуляванне крызісу вакол ядзерных распрацовак Ірана і дэнуклеарызацыю Карэйскага паўвострава, Палестына-ізраільскі канфлікт, сітуацыі ў Сірыі і Афганістане.
Ён, зрэшты, заклікаў вайскоўцаў М’янмы, якія арганізавалі пераварот, пакінуць уладу і вызваліць затрыманых імі лідараў краіны і прадстаўнікоў грамадзянскай супольнасці, паабяцаўшы ў адваротным выпадку санкцыі.
Як папярэдзіла прэс-сакратар Белага дома Джэн Псакі, у прамове Байдэна і не задумвалася раскрываць дэталі ўсіх кірункаў новай замежнай палітыкі краіны. Яна патлумачыла, што на гэта ў кіраўніка дзяржавы «будзе досыць часу».
Поделиться ссылкой:


title: Мікола Купава: "Бел-чырвона-белы сцяг непадсудны, гэта прызнаны народам нацыянальны сімвал"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Генеральная пракуратура Беларусі паабяцала прызнаць бел-чырвона-белы сцяг экстрэмісцкай сімволікай. Нібыта ідучы насустрач “неабыякавым грамадзянам”, якія звярнуліся ў гэта ведамства з адпаведным хадайніцтвам. Мы вырашылі пацікавіцца, як да такой ініцыятывы ставіцца Мікола КУПАВА – аўтар эталона дзяржаўнага бел чырвона-белага сцяга, прынятага Вярхоўным Саветам у 1991 годзе. Тым больш для нашай сустрэчы была яшчэ адна, куды больш прыемная, нагода – 75-годдзе мастака.
– Спадар Мікола, найперш скажыце, як вы сябе пачуваеце пасля перанесенага ў снежні каранавіруса? Здаецца, і ў бальніцы давялося паляжаць?
– Так, у мінскай шостай бальніцы, якая пераабсталявана пад каранавірусных пацыентаў. Цяпер пачуваюся нармальна. Мне пашанцавала, што я не запусціў хваробу: патэмпературыўшы некалькі дзён, выклікаў “хуткую” і адразу трапіў у бальніцу. Дзякуй дактарам, там было вельмі добрае лячэнне, кіслародныя апараты даступныя. Палячыўся, падыхаў кіслародам два тыдні, а потым мяне завезлі ў Аксакаўшчыну на падмацаванне. Арганізм цалкам аднавіўся. Пакуль я лячыўся, сын перахварэў дома. Таксама, здаецца, без наступстваў.
– Я застаў вас за працай. На мальберце – нейкая старасвецкая бітва вымалёўваецца. Што за баталія?
– Бітва пад Хацінам 1621 года, дзе сустрэліся войска Польшчы і Вялікага Княства Літоўскага, з аднаго боку, і турэцка-татарская армія – з другога. Аб’яднаным войскам кіраваў наш суайчыннік вялікі гетман Ян Караль Хадкевіч – і разбіў туркаў. Сёлета мы адзначаем 400-я ўгодкі той бітвы. Восенню мы, мастакі, плануем зладзіць выставу, запрасіўшы палякаў, украінцаў і літоўцаў. Значэнне Хацінскай бітвы не меншае, чым Грунвальдскай, уся Еўропа тады з палёгкай уздыхнула. Тагачасны Папа Рымскі нават распарадзіўся штогод служыць у касцёлах імшу ў гонар перамогі Хадкевіча, і яна служылася – па ўсёй Еўропе – аж да канца ХІХ стагоддзя.
– Над войскам Яна Хадкевіча відны бел-чырвона-белыя сцягі, якія Генеральная пракуратура Беларусі днямі паабяцала прызнаць экстрэмісцкімі і фашысцкімі. Калі будзе прыняты адпаведны заканадаўчы акт, за выкарыстанне сцяга будзе ўведзена крымінальная адказнасць. Як вы да гэтага ставіцеся?
– Як да нябачанага дасюль дурноцця. Як можна забараніць сцяг, за якім – стагоддзі гісторыі? Пры чым тут нейкія немцы, пры чым паліцаі? Упершыню бел-чырвона-белы сцяг з’явіўся на гравюры 1444 года! На той гравюры – бітва з туркамі пад Варнай, у якой таксама ўдзельнічалі войскі ВКЛ. Бел-чырвона-белыя сцягі масава паказаны на славутай карціне “Бітва пад Оршай 1514 года”. У 1917-м, яшчэ да абвяшчэння БНР, вайскоўцы- беларусы былой царскай арміі ўпрыгожвалі свае мундзіры бел-чырвона- белымі стужкамі і значкамі. Таму Клаўдзій Дуж-Душэўскі ў 1918-м, ствараючы сцяг для БНР, нічога не выдумляў, ён проста ўзяў правераны стагоддзямі сімвал. Помню, як у 1990 годзе ў Полацку ўладыка Філарэт па нашай просьбе ўрачыста асвяціў бел чырвона-белы сцяг, які праз год стаў дзяржаўным. Бел-чырвона-белыя палоскі, якія сімвалізуюць кроў Хрыста, абавязкова прысутнічаюць на епіскапскім аблачэнні. Дык што, Генеральная пракуратура цяпер і Хрыста будзе судзіць?!
– Пракуратура тлумачыць, што з просьбай прызнаць нацыянальны сцяг экстрэмісцкім да яе звярнуліся “100 неабыякавых грамадзян”. Але толькі за адны суткі петыцыю ў абарону сцяга падпісалі 50.000 чалавек.
– Гэта яшчэ раз сведчыць, што бел-чырвона-белы сцяг прыняў увесь народ. Генеральная пракуратура павінна зразумець, што нашы нацыянальныя сімвалы непадсудныя, яны аб’ектыўна існуюць у нашым жыцці незалежна ад палітычнага надвор’я на вуліцы.
– Вы ж аўтар эталона дзяржаўнага бел-чырвона-белага сцяга. Помніце, як ён ствараўся?
– Як такое забудзеш? У параўнанні з працай аўтара эталона дзяржаўнага герба мая была больш сціплай – трэба было выбраць дакладны чырвоны колер (ён жа мае розныя адценні) і вызначыць прапорцыі шырыні тканіны ды яе даўжыню. Помню, як да нас у камісію Вярхоўнага Савета прыходзілі спецыялісты з Мінскага камвольнага камбіната, усё ўдакладнялі, каб тут жа запусціць сцягі ў вытворчасць. Іх жа для ўсёй краіны патрэбна было безліч.
– Нядаўна ў букіністычнай краме мне трапілася на вочы аздобленая вамі кніга для дзяцей “Сіняя світа налева пашыта”. Я звярнуў увагу, што на малюнках там някідкія, але заўважныя бел-чырвона-белыя сцягі, а год выдання – 1986. Як вам удавалася нават у савецкі час прапагандаваць нацыянальную сімволіку?
– Вось жа неяк удавалася. Што да згаданай вамі кніжкі, то там была цэлая гісторыя. “Крамолу” на яе старонках заўважыў сам загадчык аддзела культуры ЦК КПБ Іван Антановіч (а ён за ўсімі ідэалагічнымі праявамі вельмі пільна сачыў) і даў каманду зняць кніжку з продажу. Ёю займалася адмысловая камісія, куды мяне выклікáлі. І так сталася, што на мой бок сталі гісторыкі, патлумачыўшы парторгам розных узроўняў, што ніякага супярэчання гістарычным фактам на малюнках яны не бачаць.
– А кніжку ў продаж вярнулі?
– У кнігарнях я яе больш не бачыў. Частку накладу, відаць, пусцілі пад нож. Але няма ліха без дабра. Маёй “Сіняй світай…” зацікавіліся ў… Індыі. Індусам спадабалася кніжка, і яны тут жа, у Беларусі, заказалі яе перавыданне па-англійску – для замежжа. З шыкоўнай паліграфіяй. Тут ужо Антановіч умяшацца не мог. Помню, як да мяне прыбег мастак Генадзь Сокалаў-Кубай: “Мікола, твая “Сіняя світа…” прадаецца ў “Цэнтральнай” кнігарні”. Я хуценька паехаў і набыў цэлы пакунак. Так што Індыя паспрыяла, каб наш сцяг пабачылі ва ўсім свеце.
– Відаць самы тыражаваны ваш твор – гэта выява Пагоні на фоне бела-чырвона-белага сцяга, змешчаная на канверце яшчэ савецкага часу ў 1990 годзе. Мільённы наклад! А ў гэтым выпадку хто паспрыяў?
– Гэты канверт выйшаў у свет па ініцыятыве геральдыста Анатоля Цітова, светлая яму памяць. Ён падаў заяўку, і тады яшчэ саюзнае Міністэрства сувязі пагадзілася. Самае цікавае, што я паказаў Пагоню на фоне карты, якую склаў прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта Яўхім Карскі. Гэта так званая карта “белорусского племени”, дзе Смаленшчына і Браншчына прызнаны беларускімі. Канверт з Беларуссю ад Беластока да Смаленска мільённым накладам быў надрукаваны ў Пензе, і ніхто ў мяне не спытаўся, што там за карта намалявана. А яна для нас вельмі важная, бо БНР была абвешчана якраз на аснове той карты. А ў 1991 годзе выдавецтва “Беларусь” замовіла мне паштоўку з нацыянальнымі гербам і сцягам. Потым былі заказы на маркі – таксама з нацыянальнай сімволікай…
– За якую ўжо сёння, да рашэння Генеральнай пракуратуры, штрафуюць і кідаюць за краты. Напрыклад, 18-гадовая Сафія Малашэвіч, якая размалявала шчыты амапаўцаў нацыянальнымі колерамі, атрымала два гады калоніі.
– І за што? Якую шкоду яна прычыніла дзяржаве? Тыя палоскі са шчытоў за пяць хвілін змылі. Так не павінна быць!
– Ваш калега і сябра Яўген Кулік намаляваў партрэт Міколы Гусоўскага з… сябе. А ў вас падобнай спакусы пры стварэнні партрэтаў вялікіх князёў ВКЛ не ўзнікала?
– Не, як кажуць, не ўдаўся тварам. А калі Яўген працаваў над Гусоўскім, то мы з сябрамі неаднойчы збіраліся ў яго майстэрні і абмяркоўвалі, як павінен выглядаць аўтар славутай “Песні пра зубра”. Прыжыццёвых жа выяў не захавалася. І гэта мы сказалі Куліку: слухай, Яўген, тваё аблічча вельмі падыходзіць. Тады ж, да 500-годдзя Гусоўскага, выйшла яго паэма, а мы ў Саюзе мастакоў зрабілі шыкоўную выставу. Прыемна ўспомніць – гэта быў сапраўдны фурор!
– Вы настолькі жылі айчыннай гісторыяй, што нават імёны сваім дзецям далі гістарычныя – Вітаўт і Рагнеда. Стаўшы дарослымі, яна за гэта бацьку не папракалі?
– Не папракалі. Вітаўт сказаў, што любіць сваё імя, Рагнеда трохі менш інфармацыі мела, але, калі я расказаў ёй пра полацкую князёўну Рагнеду, яна супакоілася. Памятаю, як Вітаўта не хацелі запісваць у загсе. Я раззлаваўся, узяў бланк і сам усё напісаў. З Рагнедай ужо было прасцей – ішоў 1992 год, і чыноўнікі вучыліся шанаваць гісторыю сваёй краіны.
– Вы аздобілі каля 40 кніг, некаторыя з іх да гэтай пары перавыдаюцца з вашымі ілюстрацыямі – напрыклад, “Лебядзіны скіт” Уладзіміра Караткевіча ці “Судны дзень Скарыны” Міколы Арочкі. А ці ўдаецца вам супрацоўнічаць з дзяржвыдавецтвамі сёння?
– Ужо гадоў дзесяць выдавецтвы да мяне не звяртаюцца. Што да прыгаданага вамі “Суднага дня Скарыны”, то яго перавыдалі без майго ведама, парушыўшы аўтарскае права. Там якасць – ніжэй за нуль, гэта проста здзек з таго, што зрабіў мастак. Гэта, дарэчы, не адзінкавы выпадак. Месяцы два таму я пабачыў у краме хлеб пад назвай “Літоўскі”, на ўпакоўцы – мая гравюра “Вільня”. Выпякаюць яго на Ваўкавыскім хлебазаводзе. Дазволу ў мяне ніхто не пытаўся, фактычна, укралі мой твор.
– Дык няхай бясплатна вас хлебам забяспечваюць! Ён хоць смачны?
– Смачны, але ж так не робіцца. Няхай выкарыстоўваюць, я не супраць. Але няхай спачатку разлічацца. Я буду гэтага дамагацца.
– Гэта, па-мойму, ужо не першы выпадак у вас?
– Не першы. Неяк у Гомелі выпусцілі гарэлку “Вітаўт” з маім партрэтам князя на бутэльцы. Тады я выйграў суд.
– А завод у дасудовым парадку не прапаноўваў вам скрынь дзесяць гарэлкі бясплатна?
– А навошта мне столькі? Паводле рашэння суда я атрымаў грашовую кампенсацыю.
– “На сход, на ўсенародны, грозны, бурны сход / Ідзі, аграблены, закованы народ!” – заклікáў Янка Купала. А што вы думаеце пра “усебеларускі сход”, які мае адбыцца ў Мінску?
– Туды ўлада збярэ сваіх людзей, прадстаўнікоў дэмакратычных сіл там ніхто не чакае. Калі б гэта быў сапраўды ўсебеларускі сход, то на ім мусілі б быць прадстаўнікі і апазіцыйных партый, і розных грамадскіх рухаў.
– Уявім сабе такую сітуацыю. У зале – тры тысячы чалавек, на ўсю сцяну лозунг “За сильную и процветающую Беларусь!”, а на трыбуне – Мікола Купава. Што б вы сказалі людзям, якія сабраліся?
– Цяжка такое ўявіць… А сказаў бы я вось што. Беларусь можа квітнець толькі пры дэмакратычным ладзе, калі выконваецца закон. Квітнеючая і незалежная Беларусь – гэта найперш нацыянальная школа, якой фактычна няма, гэта культура на аснове старажытных традыцый, гэта свая гісторыя ў падмурку… Але чаго я на тым сходзе не бачыў? Лепш я папрацую над сваімі творамі. Гэта для мяне важней.
– Калі б вам было дазволена на сваё 75-годдзе атрымаць ад Бога нейкі падарунак, што б вы папрасілі?
– Папрасіў бы, каб Беларусь стала свабоднай, сапраўды незалежнай і беларускамоўнай краінай і каб усе беларусы ёю даражылі. У саюзе з Расіяй незалежная Беларусь – гэта блеф. Масква заўжды будзе трымаць нас у кабале.
– Дык гэта просьба для ўсяго народа. А для сябе асабіста?
– Тое самае папрасіў бы. Гэта для мяне асабіста. І для ўсіх.
Публікацыя – з № 8 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Наскок дырэктара Ігара Ляшэнкі на рабочых

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У сеціве распаўсюдзілася стужка: новы дырэктар ААТ “Гродна Азот” Ігар Ляшэнка пераконвае рабочых паставіць свае подпісы пад зваротам супраць увядзення краінамі ЕС санкцый.
Пачаў ён з “даходлівага” аргумента:
– Паглядзеў штатны расклад і ведаю, колькі ў нас лішніх людзей.
Праўда, якія людзі лішнія – аб гэтым ні слова. Людзі зашавяліліся, і адна з работніц запыталася: ці праўда, што тых, хто не падпіша гэты ліст, звольняць?
– Гэта мая асабістая пазіцыя. У нас наперадзе сур’ёзная барацьба, – адказвае дырэктар.
І як на пераканаўчы аргумент сваёй асабістай пазіцыі абапіраецца на Біблію:
– Калі Ісус хлеб ламаў, ён кашы маннай не раздаваў чужым войскам, а дзяліўся толькі з тымі, хто быў з ім. Я зраблю дакладна таксама. Маё сумленне чыстае.
Для тых, хто дрэнна разумее альбо да каго не адразу даходзіць, дырэктар прыводзіць іншыя аргументы:
– Я прапаноўваю тым, хто не хоча, каб быў мір і парадак у нашай дзяржаве, пакінуць гэтае прадпрыемства.
Вось так, з наскоку, як гаспадар, без усякіх там разжоўванняў і паўтораў. З’явіўся чалавек ледзь не з космасу і адразу рубануў. А запытацца, як вы тут жывяце, аб чым думаеце, з чым не згодны, што будзем рабіць далей, каб паправіць справы, – гэта, вядома, дробязі.
Зрэшты, жнівень 2020-га паказаў, што стаўка ў адносінах улады да народа робіцца не на паразуменне, а на добра вядомыя бальшавіцкія метады: хлусню, прапаганду, запалохванне, рэпрэсіі, тэрор. І не думаю, што на тым жа “Гродна Азоце” нехта з тых, хто адмаўляецца ставіць свой подпіс, не разумее, з кім мае справу і на што гэтыя людзі здольны.
Але ёсць пытанні да дырэктара. Навошта збіраць подпісы пад зваротам да краін ЕС, з якімі беларускія ўлады ні ў якіх хаўрусах не ўдзельнічаюць, палітыку якіх не прызнаюць і якія іх прызнаваць не хочуць?
У Ляшэнкі ёсць адказ і на гэта:
– Вы разумееце, што санкцыі – гэта вайна? Вас адурылі дурманам пад назвай “санкцыі”, нібыта яны дапамогуць. Бо я бачу ўхмылкі тых, хто з намі размаўляе, заходнія банкіры паўнавартасна з намі працаваць больш не будуць.
Аказваецца, са слоў таго ж Ляшэнкі, калі заўтра ўвядуць санкцыі, сыравіну давядзецца набываць і пасля прадаваць праз пасрэднікаў. І такім чынам паскорыцца “працэс пагружэння прадпрыемства ў бездань”.
Выходзіць, што нам без іх дрэнна і нават немагчыма. Але жыць па правілах
цывілізаванага свету нам таксама не падыходзіць, бо мы лепш за ўсіх ведаем, як трэба.
І ў заключэнне зусім шчыра:
– Я матэматык-эканаміст. Гатовы не эмоцыямі разважаць, я чакаю, калі нехта з апазіцыі сядзе са мной і раскладзе матэматычную мадэль, з чаго нам ад гэтых дэструктыўных метадаў стане лепш.
Як гэта можна зразумець – як запрашэнне да дыялогу? Хаця неабавязкова. Але нават для матэматыка-эканаміста, калі ён кіруе 10-тысячным калектывам, эмоцыі былі б зусім не лішнія. Бо як без іх разабрацца, чаму пад лістом аб непрызнанні Усебеларускага народнага сходу падпісаліся больш за 1300 азотаўцаў, а пад заявай праўладнага прафсаюза супраць санкцый – усяго каля 200 чалавек?
Такое часам здараецца, і гэта вялікая прыкрасць для кіраўнікоў пэўнага маштабу, якія народжаны руліць масамі, але зусім не разумеюць, што рабіць з вольнымі людзьмі.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Нага, прыўзнятая над зямлёй, стала доказам гвалту над амапаўцам

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
4 лютага суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Віктар Казачок прысудзіў Аляксею Губічу тры гады зняволення ў калоніі агульнага рэжыму. 24-гадовы гамяльчанін празнаны вінаватым ў гвалце над супрацоўнікам міліцыі – паводле артыкула 364 Крымінальнага кодэкса.
Суд праходзіў у закрытым рэжыме і толькі на агалошванне рэзалюцыйнай часткі прысуду дазволілі прысутнічаць прадстаўнікам СМІ.
Памочнік гарадскога пракурора, які падтрымліваў дзяржабвінавачванне, адмовіўся пакаментаваць журналісту “Народнай Волі”, што такога крымінальнага ўчыніў гамяльчук у акулярах з праблемамі зроку ў дачыненні да міліцыянера – спаслаўся на закрытасць суда.
Сітуацыю крыху праяснілі бацькі асужанага – Валерый і Наталля Губічы. 20 верасня мінулага года Аляксей з нацыянальным сцягам быў на маршы пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў. На пляцоўцы каля цырка АМАП учыніў разгон дэманстрантаў. Пратэстоўцы сталі разбягацца. У мітусні ўпаў супрацоўнік міліцыі з інфармацыйнай групы па прозвішчу Шапавалаў, які быў у сіняй камізэльцы з мегафонам і папярэджваў гараджан, што акцыя пратэсту не дазволена гарвыканкамам.
Праз два дні пасля інцыдэнту Аляксея Губіча затрымалі і змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання УУС Гомельскага аблвыканкама. На падставе пратакола міліцыі аб парушэнні арт.23.34 КаАП, суд адмераў Аляксею 15 сутак адміністрацыйнага арышту за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве. Апроч таго, Аляксея западозрылі ў гвалце над упаўшым міліцыянерам з мегафонам.
У статусе падазраванага ў гвалце над міліцыянерам з інфармацыйнай групы Аляксея адпусцілі дахаты, а 20 кастрычніка яго выклікалі на допыт. Пагаварылі, а пасля ізноў адпусцілі.
“У гэты ж дзень каля 17 гадзін патэлефанаваў следчы і папрасіў Аляксея прыехаць. Мы яго самі павезлі ў гарадскі аддзел СК на вуліцу Рабочую. Сыну надзелі кайданкі і пад канвоем, як самага злоснага злачынцу, адправілі ў СІЗА – абвінавацілі ў тым, што ён нібыта напаў на Шапавалава ззаду, ударыў яго, потым яны разам паваліліся. І сын ужо упаўшаму міліцыянеру нанёс яшчэ два ўдары. Мы да следчага, кажам яму: “Вы ж ведаеце, што ён гэтага не рабіў”. Следчы нам сказаў, што ён пры пагонах, у яго ёсць двое сведак, і гэтага дастаткова, каб сына пасадзіць за краты”, – расказвае Наталля Губіч, маці Аляксея.
Бацькі сталі самі шукаць сведак інцыдэнту каля цырка. Па словах Наталлі, адгукнулася шмат нераўнадушных людзей. Удалося атрымаць нават відэа, на якім зафіксавана “падзенне Шапавалава”. Да гэтага “падзення” Аляксей Губіч ніякага дачынення ня меў.
“Каб апраўдаць незаконнае знаходжанне сына ў СІЗА, следчы Шчурэвіч прад’явіў яму іншае абвінавачванне. Аляксей нібыта збіў ужо не Шапавалава, а “Іванова І.І.”, супрацоўніка АМАПа – нанёс яму “не менш аднаго ўдара”. Усё гэта выявілася праз два месяцы пасля вераснёўскага затрымання. Адшукалі пацярпелага “Іванова І.І.”. У якасці доказу нанясення ўдару на відэа бачна нага сына Аляксея, якая адарваная ад зямлі”, – кажа Наталля Губіч, і абсалютна не дае веры сапраўднасці згаданага прозвішча супрацоўніка АМАПа.
Бацька асуджанага Аляксея паведаміў журналісту “Народнай Волі”, што сённяшні прысуд абскардзіць з сынам у абласны суд, а адвакат Міраслаў Казько, звязаны падпіскай аб неразгалошванні справы, перакананы, што яго падабаронны “абавязкова будзе апраўданы”.
Грамадскі актывіст Васіль Палякоў, які прысутнічаў пры агалошванні прысуду, выказаў спадзеў, што праваабарончыя арганізацыі прызнаюць Аляксея Губіча палітычным вязнем.
Суд Цэнтральнага раёна над Губічам праходзіў у будынку абласнога суда, дзе маецца большая зала для прысутнасці публікі.
Поделиться ссылкой:


title: 887 беларускіх гісторыкаў падпісалі ліст у абарону бел-чырвона-белага сцягу

maintext:
Цягам лютага заяву падпісалі 887 прафэсійных гісторыкаў, выкладчыкаў і настаўнікаў гістарычных дысцыплін, краязнаўцаў, выпускнікоў факультэтаў гісторыі і сумежных дысцыплін розных гадоў і розных навучальных установаў Беларусі, паведаміў «Белсат».
Заява беларускіх гісторыкаў:
НАШ СЦЯГ
У сувязі з разгортваннем рэжымам А. Лукашэнкі прапагандысцкай кампаніі па забароне ў Рэспубліцы Беларусь бела-чырвона-белага сцяга мы, беларускія гісторыкі, заяўляем:
Бела-чырвона-белы сцяг з’яўляецца нацыянальным і дзяржаўным беларускім сімвалам. Ён быў ухвалены ў 1917 годзе ўсімі беларускімі нацыянальнымі арганізацыямі і стаў дзяржаўным у 1918 годзе, напрыканцы Першай сусветнай вайны, калі новыя краіны, якія ўзніклі на руінах імперыяў, зацвярджалі свае дзяржаўныя сімвалы. Наша нацыянальная дзяржава Беларуская Народная Рэспубліка прыняла дзяржаўны герб – старажытную Пагоню і дзяржаўны сцяг – бела-чырвона-белага колераў, адпаведных беларускім народным і гістарычным традыцыям.
За мінулае стагоддзе бела-чырвона-белы сцяг стаў духоўным набыткам і маральнай каштоўнасцю для мільёнаў беларусаў, незалежна ад іх палітычных поглядаў. У 1930 годзе знакаміты паэт-камуніст Максім Танк напісаў:
“Глядзіце ў будучыню смела!
Настаў доўгачаканы час,
Пад сцягам бел-чырвона-белым
Чакае перамога нас.”
Выкарыстанне калабарантамі нацыянальных сімвалаў у часы Другой святовай вайны было звычайнай справай у Еўропе і не можа весці да іх дыскрэдытацыі. Мы бачым, як дзяржавы з падобным гістарычным досведам, як, напрыклад, Расія, Украіна, Францыя, Літва, Латвія, Харватыя, Нарвегія, Данія ды іншыя шануюць свае нацыянальныя сцягі.
У верасні 1991 г. Вярхоўны Савет БССР зацвердзіў бела-чырвона-белы сцяг дзяржаўным сцягам Рэспублікі Беларусь. У 1994 годзе менавіта пад ім прыносіў прысягу новаабраны прэзідэнт Лукашэнка.
Сённяшняя афіцыёзная прапагандысцкая кампанія па дыскрэдытацыі і забароне нацыянальнага і дзяржаўнага сімвала Беларусі бела-чырвона-белага сцяга не мае ніякага гістарычнага абгрунтавання, вядзе да расколу грамадства і распальвання варажнечы паміж грамадзянамі Беларусі. Арганізатары і ўдзельнікі гэтай кампаніі павінны панесці адказнасць не толькі перад судом гісторыі, але і юрыдычную.
Заяву ўжо падпісалі:
Аляксандр Краўцэвіч, доктар гістарычных навук Аляксандр Смалянчук, доктар гістарычных навук Тадэвуш Гавін, доктар габілітаваны Юры Гардзееў, доктар габілітаваны Сяргей Токць, доктар гістарычных навук Генадзь Сагановіч, доктар габілітаваны Лілія Коўкель, доктар гісторыі Андрэй Мяцельскі, доктар гістарычных навук Святлана Марозава, доктар гістарычных навук Алег Латышонак, доктар габілітаваны Юрій Мицик, історик, доктор історичних наук, доктор історико-церковних наук, професор, заслужений діяч науки і культури України, головний наук. спеціаліст Інституту української археографії та джерелознавства НАН України Віктар Фядосік, доктар гістарычных навук Уладзімір Лобач, доктар гістарычных навук Захар Шыбека, доктар гістарычных навук Hanna Mazheika, доктор истории Ірына Кашталян, PhD Аляксандр Белы, PhD Валянціна Мятліцкая, гісторык і краязнаўца Аляксандр Ланеўскі, доктар гісторыі (PhD in History) Таццяна Касатая, PhD Аляксандр Фрыдман, PhD Вячаслаў Швед, прафесар, доктар гістарычных навук Рыгор Лазько, доктар гістарычных навук, прафесар Лявон Баршчэўскі, кандыдат філалагічных наук, даследчык гісторыі літаратуры і палітычнай гісторыі Наталля Шалуткевіч, PhD Лізавета Касмач, PhD in History Аляксандр Груша, доктар гiстарычных навук Уладзімір Снапкоўскі, доктар гістарычных навук, прафесар Andrey Vozdvizhensky, PhD, associate professor at Lomonosov Moscow State University Мікола Хаўстовіч, доктар філалагічных навук, гісторык літаратуры.
Пабачыць поўны спіс падпісаўшых заяву гісторыкаў можна на старонцы Зварота.
Збор подпісаў яшчэ працягваецца.
Поделиться ссылкой:


description: 22 лютага суд Чыгуначнага раёна Гомеля пад старшынствам Дзмітрыя Дэбоя вынес прысуд у гучнай крымінальнай справе пра падрыхтоўку "масавых беспарадкаў" і

title: "Выпусціце мяне адсюль!" - прысуд пра "кактэйлі Молатава" ў Гомелі

maintext:
22 лютага суд Чыгуначнага раёна Гомеля пад старшынствам Дзмітрыя Дэбоя вынес прысуд у гучнай крымінальнай справе пра падрыхтоўку “масавых беспарадкаў” і “гвалт над міліцыянтамі” з прымяненнем “кактэйляў Молатава”.
Жыхар Добруша Дзмітры Карнееў пазбаўлены волі на 8 гадоў. Гамяльчук Леанід Кавалёў атрымаў 6 гадоў калоніі. Непаўнагадовы Мікіта Залатароў, які хворы на эпілепсію, пакараны 5 гадамі няволі. Пасля прысуду Мікіта ўпаў у істэрыку, кінуўся на краты судовай “клеткі” з крыкам: “Выпусціце мяне адсюль!”.
“Скажу пра свайго падабароннага, – заявіў пасля суда адвакат Залатарова Сяргей Красноў. – З аднаго боку суд прыбраў у абвінавачванні Мікіты, як і іншых пакараных, артыкул 364, бо дзеянні траіх не былі ахоплены адзіным намерам. Бутэльку кінуў Карнееў, і гэта была яго асабістая ініцыятыва. Залатароў да гэтага “кідання” не мае ніякага дачынення. Абвінавачванне ўсюды адзначала, што і ў майго падабароннага была бутэлька, якая з’яўляецца “кактэйлем Молатава”. Але гэтага ніхто не ўстанавіў, ніякая экспертыза. Няма прылады здзяйснення злачынства. З майго пункту гледжання, прымяняць у дачыненні Залатарова два іншыя крымінальныя артыкулы пра падпыхтоўку да “масавых беспарадкаў” і гвалт у дачыненні міліцыянераў з прымяненнем зброі (“кактэйля Молатава”) няправільна. Будзем падаваць апеляцыю”.
Адвакатка Карнеева Алена Татару сказала журналісту “Народнай Волі”, што сумняваецца, што ў выраку суда будуць нейкія рэальныя доказы наяўнасці “кактэйля Молатава” наогул.
Прадстаўнік БХК у рэгіёне Віктар Адзіночанка, які назіраў за працэсам, лічыць, што ў гэтай гучнай крымінальнай справе больш палітычнай афарбоўкі, чымсьці рэальнага гвалту над міліцыянерамі.
“Падрабязнасці будуць надрукаваны ў “Народнай Волі”.
Поделиться ссылкой:


title: Выкладчык БДУ Яраслаў Кот атрымаў 15 сутак "за лаянку ў сваім пад'ездзе"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Выкладчыка БДУ па юрыдычнай этыцы абвінавацілі ў лаянцы ў пад’ездзе і арыштавалі на 15 сутак.
Былога выкладчыка кафедры крыміналістыкі БДУ Яраслава Кота сілавікі затрымалі 9 лютага, а ў яго кватэры правялі ператрус. На ноч Яраслава змясцілі ў ІЧУ на Акрэсціна, паведамляе “Наша Ніва” са спасылкай на праваабаронцаў.
Сёння яго справу па арт. 17.1 КаАП (Дробнае хуліганства) разглядала суддзя Марына Фёдарава ў судзе Савецкага раёна Мінска. На судзе стала вядома, што яго абвінавацілі ў тым, што днём 9 лютага ён нібыта лаяўся ў пад’ездзе свайго дома.
Па пратаколе Яраслаў «наўмысна з хуліганскіх памкненняў стаў выказваць незадаволенасць працай супрацоўнікаў унутраных справаў, размаўляў на падвышаных тонах, выказваў у адрас супрацоўнікаў кепскія словы».
Але ў выкладчыка іншая версія: «У 12.10 пачуў інтэнсіўны званок у дзверы, ён падышоў, каб даведацца, хто там. Вочка было нечым закрыта, таму ён папрасіў адкрыць яго і паказаць пасведчанне, але замест яго ўбачыў чорныя сілуэты. Ён прыадчыніў дзверы, і на яго адразу накінуліся. Ён спалохаўся, што яго выкрадаюць, і пачаў крычаць суседзям, каб выклікалі міліцыю. Людзі, якія яго затрымлівалі, былі ў чорнай вопратцы, кепках і масках». У сувязі з чым супрацоўнікі ГУБАЗіКа правялі ператрус, пакуль невядома.
Яраслаў распавёў, што яго павалілі на падлогу і ціснулі на патыліцу і шыю, а потым зашпілілі кайданкі. З 18.45 да 00.00 Яраслаў правёў у бетоннай камеры.
Суддзя прызнала Яраслава вінаватым па арт.17.1 КаАП і прызначыла 15-сутачны арышт.
Яраслаў Кот вучыўся ў Ельскім універсітэце ў ЗША і ў БДУ. Выступае з лекцыямі ў бізнэс-школе ІПМ, займаецца юрыдычным суправаджэннем бізнэсу. Да верасня працаваў на кафедры крыміналістыкі юрфака БДУ.
Поделиться ссылкой:


title: Сябра Шапэна і дырэктар оперы: неверагодны Напалеон Орда

maintext:
Напалеон Орда пераважна вядомы як аўтар шматлікіх замалёвак беларускіх замкаў, палацаў і сядзібаў, але яго біяграфія здзіўляе насычанасцю і шматграннасцю.
«Будзьма» вырашыла ўспомніць жыццё і дзейнасць славутага беларускага мастака.
Змаганне, Міцкевіч і палітэміграцыя
Напалеон Орда належаў да заможнага беларускага шляхецкага роду, што паходзіў яшчэ ад татар, якія перасяліліся з Залатой Арды ў часы князя Вітаўта. Бацька да падзелу Рэчы Паспалітай быў маршалкам Кобрынскага павета і памёр, калі будучаму мастаку было ўсяго каля двух гадоў, таму ўвесь клопат па выхаванні сына ўзяла на сябе маці.
Пэўна, навучанне і самаўдасканаленне праз усё жыццё Напалеона Орды ішло поруч са змаганнем за свабоду. Так, ужо падчас вучобы ў Свіслацкай гімназіі і Віленскім універсітэце ён браў удзел у таемных рэвалюцыйных таварыствах. За дзейнасць у пратэсным грамадска-палітычным руху ён быў выключаны з універсітэта, арыштаваны разам з Адамам Міцкевічам, Янам Чачотам і Ігнатам Дамейкам і каля пятнаццаці месяцаў адседзеў у віленскай турме.
Неўзабаве малады чалавек узяў удзел у паўстанні 1830–1831 гадоў. Падчас яго Орда камандаваў паўстанцкім атрадам і за свае заслугі атрымаў ордэн Virtuti Militari і званне капітана паўстанцкай арміі. Але пасля задушэння паўстання расійскімі ўладамі яго чакала канфіскацыя маёмасці і высылка ў Сібір. Каб пазбегнуць рэпрэсій, Орда быў вымушаны збегчы з радзімы ў Еўропу на доўгія гады.
Дырэктар італьянскай оперы, сябра Шапэна і Бальзака
Падчас эміграцыі Орда паспеў пажыць у Аўстрыі, Швейцарыі, Італіі, падарожнічаў па Англіі, Шатландыі, Іспаніі, Прусіі, Нідэрландах, Бельгіі і нават Афрыцы. Варта адзначыць, што ягоныя малюнкі ахопліваюць большасць краін Еўропы. Але асноўным месцам яго жыцця і дзейнасці падчас эміграцыі была Францыя.
Па вядомым партрэце і згадках малюнкаў многім Напалеон Орда ўяўляецца старэнькім дзядзечкам, які ездзіў па Беларусі і рабіў замалёўкі нашых замкаў і палацаў. Але Орда выявіў сябе надзвычай энергічнай і шматграннай асобай, а малюнкі — толькі адзін з кірункаў дзейнасці (да таго ж не прафесійнай). Акрамя мастацкай дзейнасці ён быў музыкам, кампазітарам, пісьменнікам, публіцыстам і выкладчыкам.
У Парыжы Орда навучаўся ў мастацкай студыі П’ера Жэрара, браў урокі музыкі ў Шапэна. У гэты перыяд ён таксама пісаў артыкулы, перакладаў літаратурныя творы на французскую, выдаў першы падручнік для замежнікаў (пазней выдаў падручнік па тэорыі музыкі), пісаў паланэзы, мазуркі, вальсы і рамансы. Асабліва шмат ён зрабіў для развіцця і папулярызацыі музыкі. Так, акрамя вышэйзгаданага Орда быў дырэктарам Італьянскай оперы ў Парыжы. Цікава адзначыць, што ў кола ягоных сяброў і знаёмых уваходзіла шмат «зорак» і выдатных творцаў — акрамя Міцкевіча, Дамейкі, Шапэна былі таксама Манюшка (які лічыў яго сваім настаўнікам), Бальзак, Стэндаль, Тургенеў, Ліст, Вердзі, Расіні і многія іншыя.
Вяртанне і арышт
У эміграцыі Орда правёў каля дваццаці чатырох гадоў. Але прага вярнуцца на радзіму была такая моцная, што па абвяшчэнні амністыі ён пакінуў звыклы і ўтульны лад жыцця, дабрабыт, якія меў у Францыі, жонку-францужанку і сям’ю.
Па вяртанні Орда падарожнічаў па мястэчках Беларусі, Украіны, Польшчы, дзе рабіў свае знакамітыя замалёўкі. У яго практычна не было прытулку (сямейны маёнтак канфіскавалі, і ён меў права толькі арэндаваць яго), таму ён мусіў зарабляць уласнай творчасцю і выкладаннем (у прыватнасці, працаваў хатнім настаўнікам музыкі). Да таго ж у 1866 годзе Орда быў арыштаваны па падазрэнні ва удзеле ў паўстанні 1863–1864 гадоў. Толькі дзякуючы намаганням жонкі і амбасадзе Францыі яму ўдалося пазбегнуць прысуду і высылкі.
Пасля смерці ў Варшаве ў 1883 годзе Напалеона Орду, згодна з ягоным запаветам, пахавалі ў родавым склепе ў Янаве.
Поделиться ссылкой:


title: Беларусь страціла фінал Лігі чэмпіёнаў па міні-футболе

maintext:
«Выканкам UEFA прыняў да ведама эпідэміялягічную сітуацыю ў Беларусі і існуючыя абмежаванні на паездкі ў краіну, якія могуць перашкодзіць некаторым камандам і службовым асобам удзельнічаць у фінале Лігі чэмпіёнаў UEFA па футзале 2020/21», — гаворыцца на сайце футбольнай асацыяцыі.
Тым часам, паводле адкрытых крыніц інфармацыі, ад каранавірусу ў Беларусі памерлі 1930 чалавек. У Харватыі — 5420.
Шукаць альтэрнатыўнае месца для правядзення мерапрыемства камітэт нібыта вырашыў пасля кансультацый з Беларускай фэдэрацыяй футболу.
На фоне некаторага паляпшэння эпідэміялягічнай сытуацыі ў Харватыі ўлады краіны з 15 лютага знялі некаторыя абмежаванні на дзейнасць фітнэс-клубаў, трэнажорных залаў, курсаў замежных моў, дзіцячых секцый, а таксама казіно, букмекерскіх кантор і клубаў гульнявых аўтаматаў. Усім рэстаранам і кавярням дазволілі пачаць гандаль напоямі навынас.
У той жа час жыхары краіны мусяць насіць ахоўныя маскі ў транспарце і ва ўсіх закрытых памяшканнях, а масавыя мерапрыемствы па-ранейшаму пад забаронай.
Поделиться ссылкой:


title: Хоць не ходзяць там трамваі, ды папера ўсё стрывае

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Падчас суда над Дзмітрыем Дубковым “Мінсктранс” выставіў яму іск на 21,8 тысячы рублёў: маўляў, падчас пратэсту замінаў руху грамадскага транспарту, у тым ліку трамваям.
У “Мінсктрансе” фінансісты
Ледзь не ўпалі ў лёгкі транс.
А чаму? Намёк празрысты
Атрымаў-пачуў “Мінсктранс”
(Пэўна, ўсё ж ад пракурора):
– За начны ўчарашні бунт
Хай нацдэмы цяпнуць гора,
Хай спазнаюць ліха фунт.
І хоць з бучы той не бачу
Я для вас вялікіх страт,
Ды рыхтуйце справаздачу:
Страт, маўляў, задужа шмат!
Мы, вядома, іх на нары,
На Акрэсціна, пашлём,
Толькі мала гэткай кары,
Вы агрэйце іх рублём –
Хай працуюць без зарплаты…
Як загад гучаў намёк.
Скуль жа ўзяць такія страты?
Сталі ўсе напружваць клёк.
І ад штурму мазгавога
Атрымаўся добры плён:
Страт прыдумалася многа,
Хоць, на жаль, не на мільён.
Вось, напрыклад, злыдзень нейкі
(Ён, відаць, такі бугай!)
Паламаў-паквэцаў рэйкі,
І не мог хадзіць трамвай.
Справаздачу неўзабаве
Пракурору аддалі.
Быў працэс па гэтай справе.
Анямеў народ, калі
Пракурор назваў з імпэтам
Тыя страты ўсім на ўздзіў,
Бо трамвай у месцы гэтым
Проста зроду не хадзіў…
***
Як дурнота – цераз край
Ці разруха ў галаве,
Дык па Свіслачы трамвай
Пры патрэбе паплыве…
Не прынялі б у піянеры за хуліганскія манеры
Жыхар Гродна спаліў 18 смеццевых бакаў. Свой учынак растлучамыў тым, што хацеў успомніць дзяцінства і піянерскія кастры.
Ён рос яшчэ ў СССР
І шанаваў часіны тыя.
Не ўздзіў, што нават і цяпер
Гучала слова “піянер”
Як словы “сімвал” і “святыня”.
Часцей за ўсё з тае пары
Шчаслівілі ўспаміны-хвалі,
Як піянерскія кастры
Душу і цела сагравалі.
Забаў нямала ля кастроў –
Была фантазія багатай.
І ў мужыка бурліла кроў,
Калі прыгадваў зноў і зноў
Вабносці піянерважатай.
І кожны дзень па тых кастрах
Яго даймала настальгія.
Нарэшце ён адолеў страх,
І думкі грэшныя, благія
Запаланілі галаву,
Далі штуршок яго намерам:
“Той час нанова пражыву,
Як зноў пабуду піянерам!
Няхай жа полымя кастроў
Абудзіць наша пакаленне!”
Ды дзе ж набрацца столькі дроў?
У горадзе адно каменне…
І цюкнула ідэя ў скронь,
Што ёсць жа смеццевыя бакі.
Калі ахопіць іх агонь,
Падзівіцца любы і ўсякі.
І кожны, пэўна, будзе рад –
Кастры гарэцьмуць да дасвецця,
Бо бакаў тых навокал шмат,
А ў іх, на шчасце, многа смецця.
…Гараць, як некалі, кастры,
Святло ад іх увысь нясецца!
І птушкаю ў яго ўнутры
Ад шчасця трапятала сэрца.
***
Дух піянерскі час не сцёр,
І ў ідэалы тыя ж верыў,
Ды за такі пажар-касцёр
Яго пагналі б з піянераў…
Алесь НЯЎВЕСЬ
Поделиться ссылкой:


title: Гульцоў каманды "Цмокi" выклікалі на збор у нацыянальную каманду

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Зараз вядзецца падрыхтоўку да заключных матчаў пре-кваліфікацыі да чэмпіянату Еўропы – 2023. У баскетбольную зборную Беларусі трэнерскі штаб выклікаў 12 гульцоў з каманды «Цмокаў», паведамляе агенцтва «Мінск-Навіны».
Мінскую дружыну ў зборнай прадставяць Аляксандр Пустагвар, Андрэй Стаброўскі, Аляксей Трасцянецкі, Яўген Белянкоўі, Уладзімір Верамеенка, Уладзіслаў Блізнюк, Вадзім Стубеда, Данііл Барысевіч, Андрэй Рагозенка, Бенджамін-Павел Дуду, Дзяніс Вікенцьеў і Максім Каратцоў. З камандай працягнуць працу галоўны трэнер «Цмокі-Мінск» Расціслаў Вергун, а таксама яго асістэнт Аляксей Сухавецкі.
Нагадаем, два заключныя паядынкі зборная Беларусі правядзе супраць партугальцаў (18 лютага) і албанцаў (20 лютага). Сустрэчы пройдуць на Кіпры. “Цмокі” ў папярэдніх паядынках ні разу не прайгралі, здабыўшы чатыры перамогі (Кіпр – Беларусь – 41:97, Беларусь – Партугалія – 72:56, Беларусь – Албанія – 90:50, Беларусь – Кіпр – 89:53). Гэты вынік гарантаваў камандзе датэрміновы выхад у наступны раўнд адбору.
Поделиться ссылкой:


title: Дзе зараз знаходзіцца Дзмітрый Шакута?

maintext:
Шматразовы чэмпіён свету па тайскім боксе і кікбоксінгу аказаўся ў цэнтры скандалу, але затым на пэўны час, як кажуць, знік з радараў.
Напрыканцы мінулага тыдня Генпракуратура паведаміла Алене Бандарэнка, маці Рамана Бандарэнкі, што заведзена крымінальная справа па факце наўмыснага прычынення цяжкага цялеснага пашкоджання, што пацягнула па неасцярожнасці смерць яе сына. Гаворка ідзе пра ч.3 арт.147 Крымінальнага кодэкса Беларусі. За гэтае злачынства прадугледжана пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін ад 5 да 15 гадоў.
Нагадаем, што 11 лістапада мінулага года ў Мінску на так званай Плошчы Перамен невядомыя напалі на мясцовага жыхара Рамана Бандарэнку, які абараняў бел чырвона-белыя стужкі, збілі яго, схапілі і звезлі на мікрааўтобусе. У выніку хлопец, якога затым з РУУС адвезлі ў бальніцу, памёр.
Пазней у СМІ былі апублікаваны матэрыялы, у якіх журналісты і людзі, якія ведаюць Дзмітрыя Шакуту, прыйшлі да высновы, што чалавек у чорнай камізэльцы і шэрай кофце, які напаў на Бандарэнку, вельмі падобны на шматразовага чэмпіёна свету па тайскім боксе і кікбоксінгу.
Таксама на відэа быў зафіксаваны не толькі чалавек, які быў падобны на Дзмітрыя Шакуту, але і чалавек, вельмі падобны на кіраўніка Беларускай федэрацыі хакея Дзмітрыя Баскава.
І Шакута, і Баскаў былі добрымі знаёмымі і пастаяннымі ўдзельнікамі праўладных аўтапрабегаў. Менавіта Дзмітрый Баскаў прыцягнуў Шакуту да трэніровак хакейнай каманды “Бастыён”, якая выступае ў аматарскім хакейным чэмпіянаце Мінска. Турнір праходзіць пад патранажам Прэзідэнцкага спартыўнага клуба на чале з Дзмітрыем Лукашэнкам, за яе выступаюць старэйшы і малодшы сыны Лукашэнкі.
Дарэчы, кіруе Федэрацыяй кікбоксінга Беларусі экс-міністр унутраных спраў Юрый Караеў, а Дзмітрый Шакута працаваў інструктарам у вайсковай часці 3214 унутраных войскаў МУС.
Пасля скандальнага відэа Дзмітрый Шакута ніякім чынам не каментаваў яго, а затым, паводле некаторай інфармацыі, наогул з’ехаў у Расію.
“Шакута зараз знаходзіцца ў Беларусі і па-ранейшаму працуе ў вайсковай часці 3214, – паведаміў “Народнай Волі” чалавек, які добра ведае Дзмітрыя. – Так, на нейкі час ён з’язджаў у Расію, калі ўзнялася хваля ў СМІ, але затым ізноў вярнуўся. А ў снежні ён гуляў за каманду “Бастыён”.
Падчас аднаго з дамашніх матчаў хакейнага мінскага “Дынама” камера таксама выхапіла чалавека, які быў падобны на Дзмітрыя Шакуту, але сам ён пакуль недаступны для адказаў на шматлікія пытанні. Ці будуць да яго пытанні ў следчых?
Публікацыя – з № 14 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Суд у Гомелі: за выбіты з рукі мабільнік - два з паловай гады турмы

maintext:
Суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргей Кармановіч 19 лютага агучыў прысуд праграмісту Дзмітрыю Цімашэнку за выбіты з рукі супрацоўніцы міліцыі тэлефон – два з паловай гады няволі ў калоніі агульнага рэжыму.
Інцыдэнт адбыўся 15 лістапада побач з цыркам, калі гараджане выйшлі ўшанаваць памяць забітага ў Мінску Рамана Бандарэнкі. 24-гадовы Дзмітрый скончыў школу з залатым медалём, а пасля і БДУІР, уладкаваўся на працу ў сталіцы, але ў той выходны быў у бацькоў.
“Сын цяжка перажываў смерць Рамана – яны ж, па сутнасці, аднагодкі. Сама я паўночы плакала, бо ведала, што і мой Дзіма ў Мінску, і ён мог патрапіць пад хапун ўзброеных сілавікоў у чорнай амуніцыі. У тую лістападаўскую нядзелю Дзіма выходзіў на жалобную акцыю, што была ў горадзе”, – расказала журналісту “Народнай Волі” Вольга Цімашэнка.
Людзей каля цырка было не шмат. Маладая жанчына ў цывільным назойліва здымала ўсіх пратэстоўцаў на мабільнік. Хто яна, Цімашэнка не ведаў. І калі “відэааператарка” сыходзіла ў атачэнні міліцыянераў, Дзмітрый дагнаў яе і выбіў з рукі мабільны тэлефон. Маладзіцай аказалася старшы лейтэнант міліцыі Наталля Сінкевіч. У відэароліку, выпушчаным МУС пасля здарэння, Наталля, аднак, казала: “Ажыццяўляла ахову грамадскага парадку каля гомельскага цырка, растлумачвала грамадзянам пра недапушчальнасць парушэння закона аб масавых мерапрыемствах. Ззаду адбыўся ўдар па руцэ, тым самым мне выбілі мабільны тэлефон”.
Цімашэнку затрымалі з прымяненнем фізічнай сілы і спецсродкаў. Пасля допыту адправілі ў СІЗА, а зараз судзілі.
У апошнім слове Дзмітрый выбачыўся перад бацькамі і пацярпелай, раскаяўся ў сваім учынку, прапрасіў суд не караць яго пазбаўленнем волі.
Прадстаўнік дзяржабвінавачвання, у сваю чаргу, казаў у судзе пра “палітычную нянавісць” хлопца да міліцыі, прапаноўваў пакараць Цімашэнку ажно чатырма гадамі калоніі.
Старшы лейтэнант міліцыі, прызнаная пацярпелай у крымінальнай справе, заяўляла на папярэднім следстве пра “функцыянальнае расстройства арганізма” ад удару па руцэ, фізічны боль і маральныя пакуты.
“Пасля ўсіх гэтых падзеяў у мяне да гэтага часу прыходзіць думка, – дзялілася ў судзе 12 лютага Наталля Сінкевіч сваімі багатымі ўяўленнямі, – а калі б гэты грамадзянін надумаўся мяне… мне прычыніць нажавое раненне? Якія б наступствы былі пасля гэтага? Ён не падумаў пра мяне як чалавека, ён проста бачыў ува мне супрацоўніка міліцыі (была ў цывільным)… Да гэтага часу тыя падзеі мне прыносяць нейкія маральныя, стрэсавыя сітуацыі. І зараз я знаходжуся ў стрэсавай сітуацыі, у прыгнечаным стане”.
Хадайнічала Наталля Сінкевіч пра спагнанне з Дзмітрыя кампенсацыі маральнай шкоды ў тысячу рублёў, што суд і задаволіў. Раней бацькі Дзмітрыя, не пытаючыся кошту, перадалі Сінкевіч грошы за тэлефон – 800 рублёў, знялі з асабістай банкаўскай карткі сына.
Два гады і шэсць месяцаў – празмерна жорсткае пакаране, лічыць адвакат Цімашэнкі Міраслаў Кусько. Раней Дзмітрый не прыцягваўся нават на адміністратыўнай адказнасці, мае станоўчыя характарыстыкі з месцаў вучобы і працы. Да таго ж артыкул 364 КК за гвалт ці пагрозу яго ў дачыненні супрацоўніка міліцыі прадугледжвае і пакаранне, не звязанае з пазбаўленнем волі.
Андрэй Цімашэнка, бацька пакаранага праграміста, абураецца з прычыны празмерна суворага і несправядлівага прысуду сыну, які да гэтага часу не меў аніякіх праблем з законам. Такая сітуацыя з сістэмай правасуддзя ў краіне яго моцна насцярожвае, тым больш, калі падаграецца нават супрацоўнікамі пракуратуры рыторыкай пра палітычную нянавісць.
Поделиться ссылкой:


title: «Ён плача, і я плачу…» Маці Дзімы Гопты ўпершыню пабывала на спатканні з сынам

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
5 лютага суд у Жлобіне пакараў калоніяй на два гады 21-гадовага Дзмітрыя Гопту. Нягледзячы на разумовую адсталасць, яго прызналі вінаватым у масавых беспарадках і гвалце над міліцыяй, хоць ніхто не пацярпеў. “Свабода” пагаварыла з маці Дзімы Вольгай Гопта, якая 16 лютага ўпершыню была на спатканні з сынам у гомельскім СІЗА.
На спатканні Вольга даведалася, што сына трымаюць у камеры на трох чалавек, сукамернікі яго не крыўдзяць.
«Цяжка.. Ён плача, і я плачу… Недзе ён мяне супакойваў, недзе я яго. Ён больш слухаў, пытаўся, як там дома. Казаў, што хоча дахаты… Казаў, што не можа спаць начамі. Дома мы смяяліся, што калі Дзіма дайшоў да падушкі і ўпаў, то яго можна з ложкам вынесці і ён не прачнецца. А цяпер так, на нервах», — кажа маці.
На спатканні Дзіма расказаў, што атрымлівае ад людзей паштоўкі і лісты. Маці прасіла яго ўсім адказваць: «„Ну хоць як напішы. Калі не дасі рады, папрасі каго-небудзь у камеры“. Я думала — будзе горш, але, здаецца, больш-менш», — кажа Вольга.
Яна з адвакатам падрыхтавалі скаргу на прысуд у Гомельскі абласны суд. Вольга спадзяецца, што, можа быць, Дзіму зменшаць пакаранне.
У Дзмітрыя Гопты разумовая адсталасць, дыягназ F70.1, у міжнароднай класіфікацыі хвароб сказана, што гэта «значнае парушэнне паводзін, якое патрабуе догляду і лячэння». Да зусім самастойнага жыцця Дзіма не прыстасаваны і мае патрэбу ў пастаяннай апецы.
25 лютага суд Жлобінскага раёна прызнаў Дзмітрыя вінаватым у тым, што 10 жніўня ён каля Жлобінскага ДК удзельнічаў у несанкцыянаваным мітынгу, кідаў камяні ў бок міліцыянтаў і ў аўтазакі — і прысудзіў да двух гадоў калоніі.
Міліцыянты, якія выступалі ў судовым працэсе ў ролі пацярпелых, сказалі, што ніякіх пашкоджанняў не атрымалі. Ніякіх відэа – і фотадоказаў таго, што Зміцер рабіў тое, у чым яго абвінавачвалі, таксама ў судзе не было. Так, хлопец яшчэ на этапе следства даў прызнальныя паказанні — але Вольга да такіх паказанняў сына ставіцца крытычна.
— Я не ведаю дакладна, ці быў ён у ДК у той вечар і не ведаю, ці кідаў ён камень, як яго абвінавачваюць — але ведаю, што сын вельмі ўнушаем. Што яму скажуць рабіць — тое ён і робіць. Я дапускаю, што ён паўтараў свае паказанні за тымі, хто яму нешта казаў ці абяцаў. Не ведаю. Цяпер ён паўтараў на ўсе пытанні суда: “Так, кідаў”.
Экспертыза прыйшла да высновы, што, нягледзячы на паводніцкія праблемы, хлопец можа адказваць за свае дзеянні — і таму павінен несці пакаранне.
Беларусы стварылі петыцыю з патрабаваннем вызваліць хворага хлопца. Яе падпісалі на гэты момант больш за дзве тысячы чалавек.
Поделиться ссылкой:


title: Гаспадара БЧБ-хаты звольнілі з працы

maintext:
Жыхар вёсцы Алёшча Полацкага раёну Анатоль Каханчык, 38 гадоў адпрацаваў на чыгунцы. Але, як толькі ён пафарбаваў фасад сваёй хаты ў бел-чырвона-белыя колеры, яго звольнілі з працы. Мужчыне заставалася да пенсіі тры гады.
«Пасля таго, як я адседзеў сем содняў у полацкім ІЧУ за нібыта несанкцыянаваны пікет, які, атрымліваецца, зладзіла мая хата, мяне выклікала кіраўніцтва аддзялення чыгункі ў Полацк. Запыталіся: ну што будзем з гэтым рабіць? Паразмаўлялі і вырашылі, што я напішу заяву аб звальненні па згодзе бакоў», – расказаў Анатоль Каханчык.
З ягоных словаў, кіраўніцтва ставілася да яго вельмі добра, але на кіраўнікоў націснулі.
Апошнія гады Каханчык працаваў брыгадзірам пуцейнай брыгады. Ён не дапрацаваў да пенсіі тры гады. Верыць, што, калі праз пару месяцаў у Беларусі ўсё памяняецца да лепшага, яму самі патэлефануюць з Полацку і прапануюць вярнуцца працаваць.
Анатоль Каханчык расказаў таксама, што ў міліцыі яго папярэдзілі аб тым, што калі не зафарбуе бел-чырвона-белы сцяг на сцяне дому, то яго зноў пасадзяць на суткі.
«Але я не зафарбую. Так ім і сказаў, што, маўляў, у вас адзін варыянт – трымаць мяне за кратамі, але хата ўсё адно застанецца бел-чырвона-белай», – кажа Каханчык.
Анатолю Каханчыку 61 год, ён мае траіх дарослых дзяцей і ўнукаў, якія цалкам яго падтрымліваюць.
Поделиться ссылкой:


title: Наста Кудасава: "Я не самотная ў краіне, са мной мой народ - прыгожы, мужны і шчодры"

maintext:
З-за пандэміі Міжнародны паэтычны фестываль «Вершы на асфальце», які штогод у лютым адбываецца ў Мінску, сёлета праходзіў сціпла, часткова ў анлайн-рэжыме. Але гэта не паўплывала на традыцыйную і галоўную дзею мерапрыемства – уручэнне Літаратурнай прэміі імя Міхася Стральцова. Чацвёртым яе лаўрэатам – пасля Алега Мінкіна, Анхелы Эспіносы Руіс і Анатоля Вярцінскага – стала паэтка з Рагачова Наста КУДАСАВА, з якой мы ў фестывальных кулуарах пагаварылі не толькі пра літаратуру.
– Наста, віншую! Мне здаецца, Міхась Стральцоў на нябёсах задаволены такой лаўрэаткай – прыгожая, таленавітая ды яшчэ зямлячка. У вас, нягледзячы на малады ўзрост, ужо з паўтузіна розных прэмій. Стральцоўскую спадзяваліся атрымаць?
– Дзякуй за віншаванне! Вядома ж, не спадзявалася, для мяне гэта было вельмі прыемнай нечаканасцю і сапраўдным гонарам. Увогуле, я думаю, калі паэт пачынае чакаць прэмій і думаць, што ён іх заслугоўвае, яму можна толькі паспачуваць. Наўрад ці ён працягвае быць шчырым са сваёй музай. Усё ж паэзія – гэта пастаянная рана, якая не мусіць загойвацца, бо, калі табе не баліць па-сапраўднаму, атрымліваюцца так сабе вершы.
– Стральцоўская прэмія мае істотны дадатак – выдаецца новая кніга лаўрэата. У вас назвы кніг заўсёды незвычайныя – “Лісце маіх рук”, “Маё невымаўля”, і вось цяпер – “Вясна. Вуснам цесна”. За адну назву ўжо трэба прэміяваць! Іван Мележ назву “Людзі на балоце” цэлы год шукаў. А вы доўга шукаеце?
– Так, звычайна назва выношваецца доўга, разам з кнігай – пакуль чакаеш гэтае дзіця, падбіраеш імёны… У дадзеным жа выпадку шукаць доўга не было магчымасці, бо і кніга стала нечаканасцю. Давялося арганізавацца хутка. Старшыня Саюза беларускіх пісьменнікаў Барыс Пятровіч прапанаваў мне некалькі варыянтаў з маіх жа радкоў, і я зразумела, што нічога больш так не хочацца ў гэтыя дні, як вось гэтага жыватворнага пачуцця, калі вясна і вуснам цесна… Бо апошні год усіх вельмі змучыў.
– Вось я гартаю вашу новую кнігу і, як жарынкі з вогнішча, выграбаю прыдуманыя вамі словы: нізкімныя ночы, ехаць чалавекаспынам, у вачах сабакі невыгаўкны свет. Вам бракуе слоў у беларускай мове?
– Можна і так сказаць. У нашай мове безліч слоў, але можа быць яшчэ больш. Я ж не ствараю словы-абракадабры, яны ўсе маюць нармальную беларускую структуру. Напрыклад, слова “невыгаўкны” ўтварылася па аналогіі з “невымоўны”. Думаю, ніводзін мовазнаўца не зможа мне патлумачыць, чаму такое слова не можа існаваць у нашай мове. Ці тыя ж “нізкімныя ночы”. Калі ёсць “нішчымны”, чаму не можа быць “нізкімны”?
– Яшчэ як можа! А калісьці нашы мовазнаўцы складуць слоўнік паэткі Кудасавай. Наста, вам бы ў конкурсах прыгажосці ўдзельнічаць (і там прэміі былі б вашы – я перакананы), а на вашым профілі ў “Фэйсбуку” – чорны авал. Чаму?
– Дзякуй за камплімент, сказаць па шчырасці, я ніколі не адчувала сябе надта прыгожай, усё жыццё прымушаю сябе працаваць над павышэннем самаацэнкі. Чаму замест фота чорны авал? Не ў мяне адной цяпер такі профіль. Я змяніла яго пасля смерці Рамана Бандарэнкі. І пакуль не бачу нагоды змяніць яго на штосьці каляровае. На вялікі жаль.
– Неяк у адным з інтэрв’ю вы саманазваліся іншапланецянкай. І гэта выглядала праўдападобна. Скажыце, падзеі пасля 9 жніўня канчаткова вярнулі вас на зямлю?
– Ведаеце, мая “іншапланетнасць” ніколі не замінала мне бачыць, у якім свеце мы жывём. То-бок я не магу назваць сябе чалавекам, далёкім ад палітыкі. Я ж нават думала пэўны час паступаць на гістарычны факультэт, бо ў школе моцна захаплялася гісторыяй Беларусі і ўжо тады была грамадскай актывісткай. Калі мне было 17, у 2001 годзе, са мной здарылася першая абарона Курапатаў, знаёмства з Паўлам Севярынцам, “Малады фронт”. Карацей, я не магу сказаць, што падзеі апошняга часу збілі мяне з ног і сарвалі з вачэй ружовыя акуляры. Я заўсёды ведала, у якой краіне жыву.
– І я ведаў, але той дзікі гвалт, які пачаўся пасля 9 жніўня (і працягваецца да сёння), мяне проста агаломшыў.
– Ну так, ступень гвалту ў жніўні і мяне прымусіла на нейкі час анямець. Бо гэта было жахліва – усвядоміць, наколькі ж гісторыя не вучыць нічому, наколькі лёгка нацкаваць адных людзей на іншых і абудзіць усё самае нізкае і бесчалавечнае ў чалавеку. Гэтага я не чакала. Падалося, што стагоддзі эвалюцыі і культурнага развіцця былі марнымі. Але потым я неяк здолела гэта асэнсаваць. Да таго ж я ўбачыла і станоўчыя змены ў грамадстве. І, дарэчы, цяпер іншапланетнай я сябе ўжо не адчуваю настолькі моцна, як раней. Раней гэта была самота, неактуальнасць, несвоечасовасць. Цяпер жа ўбачыла, што я не такая ўжо і самотная ў гэтай краіне, са мной мой народ – прыгожы, мужны і шчодры.
– У снежні мінулага года вы разам з паэткамі Вальжынай Морт, Юляй Цімафеевай ды іншымі бралі ўдзел у Жаночым паэтычным маршы. Наколькі для вас гэта важна – удзельнічаць у падобных акцыях?
– Цяпер для мяне гэта важна, як ніколі. Спачатку мне здавалася: ну каму сёння патрэбны вершы, калі ў людзей такія праблемы, такі боль?.. А потым я ўбачыла, што мае словы здольны прыносіць іншым палёгку. У апошні час паэзія стала вельмі запатрабаванай, бо менавіта яна можа даваць імгненныя кароткія водгукі на тое, што адбываецца. І людзі такім чынам лечацца ад болю і роспачы.
– Калі я ўспамінаю ваш Рагачоў, то ўваччу паўстае адно відовішча: шырокі Дняпро падмывае берагі разам з магутнымі дрэвамі, і яны падаюць кронамі ў рачную плынь… Беларускую нацыянальную культуру таксама “падмывае”, асабліва апошнія паўгода. Упадзём ці выстаім?
– Я ўпэўнена, што выстаім. Чым больш нам даводзіцца перажыць, тым больш чулымі людзі робяцца да свайго. Думаю, неўзабаве нас можа чакаць росквіт нацыянальнай культуры. Адзінае, што не хацелася б святкаваць яго ў падпольных умовах. Хочацца дачакацца таго “залацістага яснага дня”, калі мы выйдзем на вуліцы, каб абдымацца, піць шампанскае, спяваць уголас беларускія песні і чытаць беларускія вершы.
– У Стральцова ёсць знакамітае эсэ “Загадка Багдановіча”. А для мяне існуе і загадка Кудасавай. Вы скончылі рускую школу ў Рагачове, рускае аддзяленне філфака ў Мінску, пэўны час жылі ў Пецярбургу і – сталі выдатнай беларускай паэткай. У вас ёсць гэтаму нейкае рацыянальнае тлумачэнне?
– Я ж у школе чытала не толькі рускую літаратуру, а ўсё, што траплялася на вочы. Была такім апантаным чытачом, што мяне ўсе рагачоўскія бібліятэкаркі ведалі. І ў нейкі момант я проста адчула навакол беларускамоўны свет. Пачала свядома вучыць беларускую мову, выпісваць з кніг незразумелыя словы. Але ж аснова была ўва мне – ад бабулі, ад прабабулі, ад гэтай зямлі. Проста зерне ў патрэбны час упала не на камень.
– Ёсць двухмоўныя і нават трохмоўныя паэты. А вы можаце пісаць вершы не па беларуску?
– Не магу. Сёння часам нязручна быць беларускамоўным, але гэтыя ўмовы нам штучна навязалі. Можна навязаць іншыя ўмовы, і ўсім будзе зручна быць беларускамоўнымі. Усё павінна быць добра з беларускай мовай, я гэта адчуваю. І ведаю адно – мне трэба пісаць. Паэзія прыходзіць аднекуль, як музыка, і яна гучыць у маёй галаве толькі на беларускай мове.
– І ўсё ж які магніт прыцягнуў вас да беларушчыны?
– Па-першае, я веру ў моцную генетычную сувязь, якая выяўляецца менавіта праз мову, а ўсе мае бліжэйшыя продкі – беларусы. А яшчэ мне заўжды здавалася, што мовы нараджаюцца ў адпаведнасці з краявідам. То-бок менавіта гэтаму краю пасуе менавіта гэтая мова, толькі яна можа дакладна адчуць усе яго каменьчыкі, імхі, рэкі, палі, пагоркі, яго рыб і звяроў. Таму яна не можа не трапіць у само сэрца, гэта як ключ-разгадка да навакольнага свету. Я пражыла на гэтай зямлі большасць свайго жыцця, тут жылі ўсе мае продкі, таму ніякі іншы ключ мне не падыходзіць.
– А кім былі вашы продкі? Адкуль вашы карані?
– Тыя, пра якіх я ведаю, паходзяць з Рагачоўшчыны. І з мамінага, і з татавага боку. Род мой, здаецца, просты, сялянскі. Хочацца неяк знайсці час і магчымасці, каб атрымаць больш звестак пра свае карані. Мяне даўно цягне паглыбіцца ў вывучэнне свайго радаводу.
– Літаратурнай працай сёння беларускі пісьменнік пражыць не можа. Як выжываеце вы? Якім чынам зарабляеце на хлеб надзённы? У вас жа на руках яшчэ і двое непаўналетніх дзетак.
– Я сяджу дома з дзецьмі і займаюся рознымі падпрацоўкамі, часам іранічна называю сябе “дурніцай шырокага профілю”. На жаль, сын хварэе на эпілепсію ад нараджэння, таму я не мела шанцаў наладзіць свой працоўны побыт так, як хацелася б. Але, з іншага боку, нішто не даецца дарэмна. Магчыма, менавіта такі жыццёвы рытм дазваляе мне больш пісаць. Я, дарэчы, мару зарабляць на хлеб надзённы літаратурнай творчасцю, каб можна было жыць, хай сабе і бедна. Пакуль што я бачу праблему не ў тым, што ў нас пісьменнікі кепскія ці чытачоў бракуе. З гэтым якраз усё добра. Проста ў Беларусі адсутнічае механізм падтрымкі і прасоўвання літаратуры, а гэта абавязкова мусіць рабіцца на дзяржаўным узроўні.
– Калі вы з раніцы чытаеце апошнія навіны, які настрой пераважае ў вашай душы – злосць, разгубленасць, адчай?
– Цяпер усё часцей адчай і бяссілле. Але гэта толькі з раніцы. Потым цягам дня абавязкова здараецца якая-небудзь цудоўная дробязь, якая вяртае раўнавагу і нагадвае аб тым, што дабра на свеце ўсё ж болей, чым зла.
– Няўмольна набліжаецца сакавік, на беларускіх рэках ужо шэпчуцца крыгі. Чаго вы чакаеце ад вясны – для сябе, для родных вам людзей, для краіны?
– Для сябе я чакаю шчасця і здзяйснення адной вельмі важнай мары. Хоць жыццё, здавалася б, прымусіла не чакаць нічога добрага… Але нават калі задуманае не здзейсніцца, я не буду адчайвацца. А вось для краіны я баюся чагосьці чакаць. Я разумею, што змены да лепшага непазбежныя, сама логіка жыцця іх дыктуе. Але як хутка чакаць тых змен? Тут я не бяруся прагназаваць. Лепш настроіцца на доўгае чаканне, не спадзявацца на імгненны вынік, тады ў нас хопіць сіл дажыць да перамогі.
Публікацыя – з № 15 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Тэлеграм-каналы: У Мінску затрыманы былы прэм’ер-міністр Беларусі Сяргей Румас

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Пакуль невядома, якія абвінавачванні яму прад’яўляюць, але ёсць інфармацыя, што ён праходзіць фігурантам па нейкай карупцыйнай справе «Белаграпрамбанка».
16 жніўня жонка экс-прэм’ера Жана Румас размясціла ў сябе ў Facebook сэлфі з мужам з даху Банка развіцця ў Мінску на фоне пратэстоўцаў, але пазней выдаліла.
«Лукашэнка знайшоў новага тлустага ката? Істэрыка нелегітымнага набірае абароты: западозрыў Румаса ў сімпатыі пратэстным настроям або пабаяўся, што ён выйдзе на палітычную арэну, як гэта зрабіў Латушка, — у любым выпадку стары будзе працягваць зачышчаць усіх, хто можа прадстаўляць для яго пагрозу», — піша тэлеграм-канал, які прызнаны ў Беларусі экстрэмісцкім.
Тэлеграм-канал Motolkohelp піша, што гэтая навіна аб затрыманні Сяргея Румаса пацвярджаецца: тэлефон экс-прэм’ера недаступны на дадзены момант.
Гэтак жа ёсць інфармацыя аб затрыманні Генадзя Сысоева, былога старшыні праўлення «Белінвестбанка», гендырэктара «Барысаўдрэва», а цяпер — в. а. дырэктара ААТ «Беларуская лясная кампанія».
Таксама паведамляецца, што ўчора па «справе Румаса» затрымалі некалькі «топаў» «Белаграпрамбанка».
Поделиться ссылкой:


title: Сяргей Калякін: "Змагацца з ахоўнікамі за мікрафон я не хачу"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Беларуская партыя левых «Справядлівы свет» адмовілася ад удзелу ў так званым Усебеларускім народным сходзе, які адбудзецца 11–12 лютага. «Народная Воля» з гэтай нагоды задала некалькі пытанняў лідару партыі Сяргею Калякіну.
– Сяргей Іванавіч, ваша імя ёсць у спісах тых, каго паклікалі ў Палац Рэспублікі…
– Так, я атрымаў запрашэнне. Спачатку па тэлефоне, а потым на электронную пошту. Дакладней, гэта партыя атрымала запрашэнне, таму што запрашалі не грамадзяніна Калякіна, а старшыню партыі.
– Партыя сказала: «Не!» Можаце растлумачыць, чаму?
– Я лічу, што там няма чаго рабіць па шэрагу прычын. Па-першае, калі мне патэлефанавалі з запрашэннем, я адразу запытаўся: ці будзе магчымасць выступіць? З адказу зразумеў, што выступіць не дадуць. Значыць, прапаноўваецца ўдзельнічаць у якасці статыста і сваёй прысутнасцю ўжо як бы згаджацца з усім тым, што там будзе адбывацца. Але мы, напрыклад, абсалютна не згодны з планамі сацыяльна эканамічнага развіцця на пяць гадоў, якія там будуць абмяркоўвацца. Таму што прапануецца, груба кажучы, зацягванне паясоў і практычна адсутнасць развіцця нашай краіны. Ну і па іншых пазіцыях, якія там будуць абмяркоўвацца, у нас ёсць пытанні… Ужо чуюцца размовы пра тое, што нібыта не патрэбна ніякая рэформа Канстытуцыі і гэтак далей.
Улада разумее, што мы маем іншы пункт гледжання, але разам з тым выказацца нам не дадуць.
Па-другое, фарміраванне складу гэтага сходу, на мой погляд, парушае правы палітычных партый. І нам прапаноўваюць пагадзіцца з тым, што мы патрапім туды праз чорны ўваход. Хоць паводле заканадаўства палітычныя партыі атрымліваюць квоту і самі павінны дэлегаваць сваіх прадстаўнікоў на падобнага кшталту сходы. Гэтага не зроблена, дэлегаты наогул абраны па-за ўсталяваным законам парадкам, парушана легітымнасць. Таму ўдзельнічаць ва ўсім гэтым, я лічу, немэтазгодна.
– Ці не баіцеся, што потым у ваш бок паляціць шмат папрокаў: маўляў, бачыце, мы ж іх запрашалі, а яны, такія-растакія, адмовіліся:
– Правільна вы кажаце. Але ўдзел ва Усебеларускім народным сходзе – гэта адно з тых пытанняў, якое, груба кажучы, не мае ідэальных рашэнняў.
Дзяржаўная прапаганда будзе трубіць: іх запрашалі, а яны не пайшлі, значыць, не хочуць ісці на дыялог. Аднак мы тлумачым, што не адмаўляемся ўдзельнічаць у законным мерапрыемстве, дзе можна паўплываць на ход падзей, на настроі тых, хто там прысутнічае. А проста быць у якасці мэблі або інтэр’еру – гэта не зусім правільна для палітычнай партыі.
Яшчэ раз хачу падкрэсліць: запрашаюць туды не грамадзяніна Калякіна, а кіраўніка палітычнай партыі, якая сёння мае ўплыў на значную частку беларусаў. Удзельнічаць у тым, што потым прынясе шкоду людзям, у тым ліку тым, хто нас падтрымлівае, асабіста я не лічу правільным і мэтазгодным.
– Беларуская апазіцыя традыцыйна адмаўлялася ісці на БТ, таму што не было прамога эфіру. Калі верыць Лукашэнку, Усебеларускі сход будзе два дні транслявацца ў прамым эфіры. Значыць, можна падысці да любога мікрафона і сказаць усё, што вы хочаце. І калі вас адцягне ад гэтага мікрафона кіраўнік АМАПа Балаба альбо намеснік міністра ўнутраных спраў Карпянкоў, то гэта ўбачыць уся краіна.
– Мікрафона ў зале можа і не быць – дагэтуль пытанне не вырашана. Ці яго будуць трымаць тыя, хто ведае, каму яго можна даваць. І ніхто вас не пачуе. А прамая трансляцыя будзе накіравана на трыбуну і чалавека, якога мы ўсе ведаем. Ёсць сцэнарый, я выдатна ўяўляю, як рыхтуюцца мерапрыемствы такога маштабу. Усё вызначана: хто будзе выступаць, каму дадуць слова, а каму не. Тым больш мне адказалі, што магчымасці выступіць не будзе.
А змагацца з ахоўнікамі за мікрафон я не хачу. Потым скажуць, што мы шалёныя людзі, арганізавалі скандал і што нас у прыстойнае грамадства пускаць нельга. Дарэчы, у нашай партыі ёсць і іншы пункт гледжання – што ісці трэба. Але ніхто не можа мне даць адказ на пытанне, што мы зможам вырашыць і змяніць, калі туды пойдзем. Таму яшчэ раз кажу: адказ на пытанне, ісці ці не ісці на Усебеларускі сход, не мае ідэальнага рашэння.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой: