title: Някляеў: Калі ў Мінску зноў выйдзе столькі, колькі 16 жніўня, рэжым абрынецца

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Што можа выклікаць аптымізм у цяперашняй Беларусі? Ідуць арышты, суды, людзей б’юць і калечаць, грамяць крамы нацыянальнай сімболікі. За што ў гэтай рэальнасці зачапіцца аптымісту? Пра гэта «Свабодзе» расказвае пісьменнік і палітык Уладзімір Някляеў.
Два гістарычныя працэсы
— У той сітуацыі, якая цяпер ёсць у Беларусі, вы аптыміст ці песіміст?
— Я ад самага пачатку — а пачаткам у сваім жыцці я лічу абвяшчэнне незалежнасці Беларусі — аптыміст. Найперш таму, што гэта сталася. Вядома, я разумею людзей, якія адчуваюць напружанне, нават панікуюць — маўляў, час ідзе, а канчатковай перамогі не здабылі, і г. д.
Сапраўды, час ідзе. Але што гэта за час? Адбываюцца два гранічна супярэчлівыя працэсы. Адзін працэс — гэта распад імперыі. З гісторыі вядома, што ён доўжыцца стагоддзі, што ён ніколі не спыняецца; калі імперыя пачынае распадацца, то яна ідзе да самага распаду. Так было з Рымскай імперыяй, з Асманскай, з Германскай і ўсімі астатнімі. А сустрэчны працэс — станаўленне на гэтым распадзе незалежных дзяржаў. Два гэтыя працэсы сутыкаюцца і высякаюць іскры.
Мы жывём на гэтым сутыкненні. І, шчыра сказаць, я вельмі баяўся, што гэтыя працэсы сутыкнуцца так, што пральецца мора крыві, як не раз бывала ў гісторыі. І тое, што мора не пралілося, а кроў прайшла па ўскрайках імперыі, было для мяне вялікай нечаканасцю. Неяк я адчуў, што гэта не час вялікай крыві, што ў людзях нешта прынцыпова змянілася — гэта цывілізацыя прайшла адпаведны шлях і адпаведным чынам змяніла людзей.
І гэта так. Паглядзіце на сённяшні свет, што б мы пра яго ні казалі. Тая ж наша эміграцыя. Сто гадоў таму каму яны там былі патрэбныя, іх усе адкідалі. Нямеччына казала: якая Беларусь, што вы тут лезеце, каб вам дапамагалі… Сёння ўсё наадварот — людзей прынялі, людзей слухаюць, людзям стараюцца дапамагчы.
Карэнная змена грамадства
— Я не стамляюся паўтараць, што ў 2020 годзе, нягледзячы на, скажам так, —«неперамогу» рэвалюцыі, для мяне асабіста ўжо ўсё адбылося. Я ўбачыў тое, што вельмі хацеў убачыць і чаго вельмі баяўся не ўбачыць — беларускую нацыю, калектыўнае «мы». Вы чакалі такога ад беларусаў, ці і для вас гэта было нечакана?
— Я чакаў гэтага яшчэ раней. У 2010 годзе я ўлез у тое, што называецца прэзідэнцкімі выбарамі, у Плошчу 2010 года. Гэта не толькі з той прычыны, што я гэтага чакаў, але я хацеў, каб гэта сталася хутчэй, і, як мог, стараўся гэта паскорыць.
Тое, што сталася — тут я з вамі абсалютна згодны — гэта рэвалюцыя найперш у сэрцах. Рэвалюцыя, і тут я не стамляюся гаварыць, гэта не абавязкова адразу змена ўлады. Рэвалюцыя — гэта карэнная змена нечага. У нас карэнным чынам змянілася грамадства.
Ёсць людзі, якія кажуць, што гэтых зменаў недастаткова і што трэба рабіць нейкія больш рашучыя захады. Магчыма; але пайшло так, як пайшло. І цяпер я проста не бачу іншага шляху, магчымасці рэзкай змены таго кірунку, той стратэгіі і тактыкі, якія склаліся як бы самі па сабе.
— Вы казалі, што кроў прайшла па ўскраінах імперыі. І вось якраз таму, што ў Беларусі русіфікацыя зайшла ўжо дастаткова далёка, я асабіста баяўся, што беларусы ўжо не прачнуцца. Але аказалася наадварот. Што вас радуе ў сённяшняй беларускай краіне? Якія працэсы, якія групы насельніцтва, якія з’явы?
— Усё сваё жыццё я чуў адно і тое ж — маўляў, цяпер так сабе, кепскавата, бальшавізм, саветызм, задушана ўсё нацыянальнае, цэлыя пакаленні саветызаваныя і могуць мысліць толькі па-старому, а вось прыйдуць новыя пакаленні — і ўсё рэзка зменіцца. Пры маім жыцці прыйшло адно пакаленне — нічога не змянілася, другое новае пакаленне — таксама нічога не змянілася, тое самае з трэцім пакаленнем…
Але нарэшце гэта сталася. Працэс трансфармацыі грамадства і змены пакаленняў набыў відавочныя рысы. Новае пакаленне не проста гуляла ў дысідэнцтва, але выйшла ў жніўні 2020 года на плошчы, каб пра сябе заявіць.
Гэта шмат для каго было нечакана, але я не лічу, што гэта такая нечаканасць, што разявіў рот і стой, дзівіся. Гэта рыхтавалася папярэднікамі, рыхтавалася не толькі палітычна і не столькі палітычна, колькі культурна. Вельмі істотныя рэчы для развіцця беларускага грамадства зрабіла беларуская нацыянальная культура. Уласна кажучы, і Беларусь узнікла з культуры. А больш канкрэтна — з літаратуры. Літаратары некалі былі генератарамі ідэй пра Беларусь як незалежную краіну і яе гістарычнае існаванне. І Караткевіч, і Быкаў, і Адамовіч, не кажучы ўжо пра Багушэвіча, Купалу, Багдановіча і Коласа. Яны гэта рыхтавалі і пра гэта марылі, для гэтага працавалі, і яно нарэшце адбылося.
І гэтыя змены — рэвалюцыйныя. Яны ўжо не падлягаюць перагляду, і гэты працэс немагчыма павярнуць назад.
Я бачу, што людзі, якія выходзяць пад бел-чырвона-белымі сцягамі і лозунгам «Жыве Беларусь», у гэтым перакананыя. Яны выходзяць на вуліцы і плошчы, каб нарэшце дамагчыся перамогі.
Аптымізму надае моладзь
— Як вы ацэньваеце цяперашнюю беларускую моладзь?
— Гэта пераважна яна была асноўным дзейнікам рэвалюцыі. Гэта яна на сённяшні дзень паказвае прыклад таго, як трымацца, як стаяць; як, не азіраючыся, ісці наперад.
Калі казаць пра аптымізм і песімізм, то адбываецца дзіўная рэч. Людзі, якія застаюцца на волі, якіх ні разу ў каталажку на Акрэсціна не пасадзілі, знаходзяцца ў паніцы і не ведаюць, што рабіць далей. А людзі, якіх ужо садзілі за тое, што яны паўсталі на змаганне, не выяўляюць ніякіх сумневаў, што перамога ўжо адбылася.
Вось у мяне лісты з-за кратаў ад Севярынца, Статкевіча і многіх іншых. Вось ліст ад Кацярыны Андрэевай, гэта якраз наша моладзь, журналістка «Белсату». Вось што яна піша:
«Шаноўны Уладзімір Пракопавіч! Неўзабаве мы з Вамі сустрэнемся і вып’ем шампанскага за Беларусь, якая жыве!»
Вось што піша з турмы тая самая моладзь, у якой няма сумненняў, як у старэйшага пакалення.
Старэйшае пакаленне са сваім досведам, якім яно пахваляецца (маўляў, мы ўсё ведаем, мы шмат пражылі), забываецца пра тое, што яго досвед у пераважнай большасці адмоўны. Назапашваецца якраз досвед паразы і няўдач. У моладзі гэтага няма. Няма ў яе і страху. Гэтыя маладыя людзі нават досведу крыві Плошчы 2010 году не маюць, не памятаюць. Таму яны выходзілі абсалютна без ніякага страху.
І гэтае бясстрашша адыграла істотную ролю. Яно магло прывесці да перамогі яшчэ ў самым пачатку, 9 жніўня. Каб у тую ноч не сышлі пад раніцу, бо сілавікі былі ўшчэнт стомленыя. Я бачыў, што падагналі ўжо без зброі, без дубінак «белыя каўнерыкі», што называецца, — людзей у форме, але якія сядзяць за пісьмовымі сталамі і афармляюць нейкія паперы. Але, відаць, вышэйшыя сілы вырашылі правесці нас больш доўгім шляхам да перамогі.
Беларусы — нацыя, створаная культурай
— Я звярнуў увагу на тое, што вы сказалі, як культура стварыла беларускую нацыю. Я цалкам згодзен, гэта абсалютная ісціна. Цікава, што гэтага шмат хто ў Беларусі яшчэ не разумее. У развагах пра форму беларускай нацыі многія кажуць «грамадзянская нацыя», «палітычная нацыя», добра не ведаючы і не разумеючы гісторыі Беларусі ў ХІХ і ХХ стагоддзях. Бо, сапраўды, беларусы — гэта культурная нацыя найперш, бо яе стварыла культура. І вось я бачу, што якраз гэтае разуменне пачынае перамагаць. Вы згодны?
— Безумоўна. За жыццём старэйшых пакаленняў тая культура, што называлася савецкай, не была нацыянальнай. Гэта сурагат культуры. Як тады фармулявалася, яна была нацыянальнай па форме і савецкай па змесце. Таму мазгі людзей забіваліся савецкім зместам. А савецкае было ўсё найперш расійскае, і яно было як бы першаснае, а ўсё астатняе — беларускае, украінскае, літоўскае, грузінскае і г. д. — было другаснае. І ўсіх сцягвалі туды. Я сам у той час падаўся ў Маскву, бо там быў як бы асяродак сапраўднай культуры.
Гэта ўсё былі міфы пра расійскую імперскую культуру, якая ўзнікла ў Маскве і распаўсюдзілася на ўскраіны. Насамрэч культура ішла з Еўропы, з захаду на ўсход. І перш чым прыйсці ў Масковію, яна павінна была прайсці праз цяперашнюю Беларусь — тагачаснае Вялікае Княства Літоўскае. І гэтая плынь, ідучы на ўсход, падхоплівала ўсё, што тут у нас можна было падхапіць, напрыклад, таго ж Сімяона Полацкага, які быў першым цывілізаваным заходнім настаўнікам царскіх дзяцей і стварыў, дарэчы, прафесійную расійскую літаратуру.
Так што гэта ўсё міфы. А наша нацыянальная культура мае больш глыбокія карані, чым культура, якая знаходзіцца ад нас далей на ўсход.
Паўтарэнне 16 жніўня можа стаць перамогай
— Два тыдні таму ў інтэрв’ю Віталю Цыганкову вы сказалі, што «перспектыва нашай перамогі відавочная». Сто гадоў таму паміж першай і другой расійскімі рэвалюцыямі прайшло 10 гадоў, дый то другую рэвалюцыю прыспешыла няўдалая для Расіі Першая сусветная вайна. Вам не здаецца, што Расія можа яшчэ доўга падтрымліваць рэжым Лукашэнкі — і 10, і 15, і нават 20 гадоў?
— Калі я казаў пра распад імперыі, я меў на ўвазе найперш працэсы, якія цяпер адбываюцца ў Расіі. Я не хачу заяўляць, што Расія ўжо гатовая да кардынальных зменаў. Усё ж там пуцінізм як імперская ідэалогія (Крым наш, Беларусь наша, Украіна наша) — цяпер вельмі моцны.
Але ўсё залежыць ад беларускага народу, ад нашай нацыі — няма большай сілы, чым народная сіла. І на сённяшні дзень гэтая сіла відавочна скіраваная ў бок незалежнасці, у бок дэмакратыі, у бок руху да еўрапейскай цывілізацыі, а не наадварот. І гэтую сілу немагчыма перамагчы.
— І яшчэ вы нядаўна выказвалі думку, што ў выпадку новага масавага выступлення беларусаў страляніны з боку МУС не будзе, і армія таксама не будзе ўмешвацца. Адкуль у вас такое перакананне?
Афіцыйная прапаганда і сам Лукашэнка падае сённяшнюю сітуацыю так, што за яго галасавала 6 мільёнаў і за яго цалкам усе сілавікі, уключна з арміяй. Насамрэч гэта не так. Я не так добра, як гэта хацелася б, але ўсё ж сітуацыю ў сілавых структурах ведаю, найперш у арміі. За час жыцця ў мяне з’явілася вельмі шмат сяброў-вайскоўцаў, у якіх цяпер дзеці і ўнукі таксама служаць у войску пры пагонах, пры званнях і пры пасадах.
Я маніторынг праводзіў пасля таго, што адбылося 9 і 16 жніўня, распытваў шмат каго. І мне сказалі, што тады сілавое звяно было аслабленае настолькі, што яны былі гатовыя сысці, і 16-га яны нават сышлі, калі ўбачылі народную сілу, якая рушыла да стэлы. Яны проста сышлі.
Трэба разумець, што сённяшняя армія — не толькі беларуская, але любая іншая на постсавецкай прасторы — гэта не савецкая армія, куды хлопчыкаў забіралі з адной савецкай ідэалогіяй у галаве. Яны былі перакананыя, што вакол капіталістычныя ворагі, і толькі СССР — гэта астравок дабрабыту, таму трэба налева і направа страляць у яго ворагаў. Сённяшнія хлопцы — гэта не «саўкі», у іх ёсць галовы, ёсць інтэрнэт, падарожжы. Адзін цягнік Мінск — Вільня зрабіў для дэмакратызацыі Беларусі столькі, колькі дай Бог зрабіць беларускай апазіцыі.
Так што там зусім іншыя людзі. І калі сёння гэтым людзям, якія ўсведамляюць каштоўнасці еўрапейскай і сусветнай цывілізацыі, правоў чалавека, пачаць загадваць страляць за дыктатуру, то гэтага дамагчыся будзе вельмі цяжка, я б сказаў, неймаверна цяжка.
Безумоўна, ёсць частка людзей з прамытымі мазгамі, але гэтага абсалютна недастаткова, каб стварыць сур’ёзную небяспеку вялікай крыві. Я ў гэтым перакананы.
Калі на 25 Сакавіка ў Дзень Волі ці ў іншы дзень, напрыклад у дзень Усебеларускага сходу, нас выйдзе шмат… А Мінск — гэта вялікі горад, тут нельга не прыдумаць лагістыку, каб можна было сабрацца рознымі шляхамі ў адным месцы. І калі выйдзе хаця б столькі людзей, колькі выйшла 16 жніўня, ніякай страляніны з боку сілавікоў не будзе. Не будуць беларусы страляць у беларусаў.
Поделиться ссылкой:


description: Суддзя Калінкавіцкага раёна Святлана Кугейка пакарала 290- рублёвым штрафам мясцовую жыхарку Валянціну Яшчанку паводле "народнага" артыкулу 23.34 КаАП,

title: Вінавата - не вінавата, а штраф атрымай. Як судзілі ў Калінкавічах за мурал на плоце

maintext:
Суддзя Калінкавіцкага раёна Святлана Кугейка пакарала 290- рублёвым штрафам мясцовую жыхарку Валянціну Яшчанку паводле “народнага” артыкулу 23.34 КаАП, пры гэтым юрыдычна не прызнала яе вінаватай ў правапарушэнні.
Але ці можа быць такое?
“Яшчэ як можа, калі справа датычная пераследу пратэстоўцаў супраць фальсіфікацыі выбараў альбо нават нацыянальна настроеных грамадзянаў, якія шануюць сваю беларускую гісторыю”, – кажа журналіст рэгіянальнага партала Palesse.press Андрусь Гаёвы.
Яшчэ ўвосень Валянціна дазволіла на ўнутраным баку агароджы свайго падворка на вуліцы Геолагаў намаляваць выяву вершніка з мячом і шчытом на фоне белага і чырвонага колераў. Зрабіў мурал мясцовы мастак на інвалідным вазку, каб прыўзняць настрой кабеце, якая маялася, пераадольваючы восеньскія лужыны па шляху да свайго дома. Вершніка 8 лістапада згледзеў участковы, маёр міліцыі Дулуб і, нягледзячы, што ён не падобны на выяву “Пагоні”, падаў рапарт свайму начальству. У райцэнтры адбылося нешта кшталту перапалоху.
У двор ажно двойчы прыязджаў намеснік начальніка РАУС, падпалкоўнік Дзмітрый Валяк. Начальніца аддзела архітэктуры і будаўніцтва Калінкавіцкага райвыканкама Наталля Радзівонава падрыхтавала з гэтай прычыны прадпісанне “прывесці сцяну ў
належны стан”, хоць мурал быў не на сцяне, а на плоце.
Натуральна, ніхто ніякія “сцены” ў належны стан не прыводзіў. Радзівонава склала пратакол пра невыкананне прадпісання дзяржоргана. Аднак суд вярнуў паперы назад у аддзел архітэктуры, не ўбачыўшы там аргументаў, якія ж заканадаўчыя акты парушаны праз мурал на плоце.
У сваю чаргу РАУС яшчэ 18 лістапада вынес пастанову пра спыненне адміністрацыйнага працэсу ў звязку з адсутнасцю ў дзеяннях Валянціны Яшчанкі складу адміністрацыйнага правапарушэння. Гэтая пастанова не адмененая, што выключае па справе новы адміністрацыйны працэс.
Аднак у студзені міліцыя па ўсёй краіне стала складаць пратаколы не толькі за вывешаныя бел-чырвона-белыя сцягі на балконах, але нават за адзенне такіх жа колераў альбо зробленыя і сфатаграфаваныя лялькі. Усё, як ні дзіўна, называлі адзіночнымі пікетамі.
У Калінкавічах у тым жа студзені ўчастковы Гецман на падставе артыкула 23.34 КаАП склаў супраць Валянціны Яшчанкі за ўсё той жа мурал адміністрацыйны пратакол, але суд адправіў на дапрацоўку. Новы пратакол аформіў ужо ўчастковы інспектар Станавоў.
Ніякія аргументы спадарыні Яшчанкі ў судзе наконт прапушчанага двухмесячнага тэрміну для вынясення пакарання, закрытай раней адміністрацыйнай справы суддзя Кугейка ва ўвагу не ўзяла і пакарала жанчыну штрафам невядома за што.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Судзяць журналістак Белсата Кацярыну Андрэеву і Дар'ю Чульцову, якія вялі стрым з Плошчы Перамен

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
9 лютага ў судзе Фрунзенскага раёна пачаўся разгляд справы журналістак «Белсата» Кацярыны Андрэевай (Бахвалавай) і Дар’і Чульцовай. 15 лістапада яны вялі стрым з “Плошчы Перамен”: паказвалі, як сілавікі жорстка разагналі акцыю, на якую людзі выйшлі пасля смерці Рамана Бандарэнкі. Журналісткі знаходзіліся ў адной з кватэр, але гэта іх не выратавала. Сілавікі выламалі дзверы і затрымалі дзяўчат.
З 15 лістапада Чульцова і Андрэева знаходзяцца пад вартай. Іх вінавацяць па частцы 1 артыкула 342 КК: арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак. І ўсё гэта таму, што яны вялі відэастрым з Плошчы Перамен, дзе 15 лістапада ўшаноўвалі памяць 29-гадовага дэманстранта Рамана Бандарэнкі, які тут загінуў, піша “Наша Ніва”.
Пакаранне ад штрафа ці арышту да 3 гадоў «хіміі» альбо нават калоніі.
Следства сцвярджала, што стрым нібыта пацягнуў за сабой спыненне руху 13 аўтобусных маршрутаў, трох тралейбусных і трох трамвайных. Праз гэта пацярпела ГП «Мінсктранс», шкоду ацанілі ў 11 562 рубля і 14 капеек. Цяпер лёс Кацярыны Андрэевай і Дар’і Чульцовай будзе вырашаць суддзя Наталля Бугук.
Перад пачаткам пасяджэння Дар’я Чульцова зажурылася, у яе ў вачах з’явіліся слёзы.
Кацярына Андрэева яе суцяшала.
Падтрымаць дзяўчат прыйшлі некалькі дзясяткаў чалавек, у тым ліку палітык Анатоль Лябедзька, прадстаўнікі дыпмісій ЕС і ЗША.
Але ж у залу змаглі трапіць нямногія: апошнім часам у судах узгадалі пра каранавірус і санітарна-эпідэміялагічныя нормы. у выніку, першымі запусцілі адвактаў і сваякоў абвінавачаных, прадстаўнікоў дыпмісій, затым — расійскія СМІ ТАСС і Інтэрфакс, і толькі пасля іх увайшлі журналісты СБ, АНТ і Белта.
«Кацярына ў бадзёрым настроі, гэта відаць, — расказаў муж Кацярыны Андрэевай журналіст Ігар Ільяш. — Дар’я пусціла слязу, калі ўбачыла маці. Каця яе абняла, каб падтрымаць. Нам не далі нават нейкі жэст рукамі паказаць, канваір мяне адштурхоўваў. Штучна абмяжоўваюць колькасьць прысутных. Палова залі свабодная, рассадка праз аднаго».
11:11
Пасяджэнне пачалося з хадайніцтваў адвакатаў. Сяргей Зікрацкі папрасіў далучыць да справы схему руху грамадскага транспарту: а канкрэтна тых трамваяў і аўтобусаў, нумары маршрутаў якіх фігуруюць у абвінавачанні.
Таксама адвакаты прадаставілі дакументы, якія сведчаць, што журналісткі кампенсавалі грашовую шкоду, у якой іх вінавацяць.
Суддзя Бугук усе хадайніцтвы задаволіла, акрамя аднаго — просьбу адвакатаў аб змене меры стрымання яна адхіліла. Журналістак пакінулі пад вартай.
Дзяржаўны абвінаваўца па справе — Аліна Касьянчык. Менавіта яна была абвінаваўцам на справе аб надпісе на асфальце «Не забудзем», які з’явіўся на месцы смерці Аляксандра Тарайкоўскага. Па справе абвінавачанымі праходзілі двое, 26-гадовы Максім Паўлюшчык і 27-гадовая Марыя Бабовіч. Касьянчык прасіла пасадзіць хлопца на 2 гады калоніі ўзмоцненага рэжыму, а дзяўчыну адправіць на 1,5 гады «хатняй хіміі». У выніку, такія прысуды і былі вынесеныя (толькі Паўлюшчык атрымаў 2 гады агульнага, а не ўзмоцненага рэжыму).
11:20
Касьянчык зачытала абвінавачанне: Андрэева і Чульцова не мелі акрэдытацыю журналістаў, але з карыслівых меркаванняў вялі трансляцыю з дапамогай камеры і мабільніка, чым здзейснілі збор актыўных удзельнікаў несанкцыянаванага мерапрыемства. Падчас стрыму кіравалі гэтым мерапрыемствам і паведамлялі аб затрыманнях і выкарыстанні спецсродкаў, агучвалі інфармацыю ў эфіры — у тым ліку прадастаўленую дэструктыўнымі акаўнтамі ў сацсетках.
Таксама журналісткі «выказвалі пазітыўную адзнаку дзеянням удзельнікаў несанкцыянаванага мерапрыемства, чым заклікалі людзей удзельнічаць у ім», «заклікалі удзельнічаць людзей, каб стварыць масавасць» і заклікалі кіроўцаў пад’язджаць у раён, каб блакаваць вуліцы.
Ну і ўсё гэта, па версіі следства, прывяло да перашкодаў працы грамадскага транспарту.
Сваю віну ані Андрэева, ані Чульцова не прызналі.
11:22
Адзін з прысутных пацікавіўся прозвішчам дзяржабвінаваўцы. Суддзя растлумачыла, што глядач — не ўдзельнік працэса, а калі ён працягнуў пытацца, то выдаліла мужчыну. Ён застаўся на месцы — у выніку, яго вывелі міліцыянт і ціхар, які сядзеў у зале.
11:42
Затым прайшоў допыт сведак. Першы — 59-гадовы мужчына, жыхар аднаго з дамоў Сморгаўскага тракта. Ён кажа, што абвінавачаныя не знаёмыя, ніколі іх не ведаў. 15 лістапада быў дома, сачыў з вакна за тым, што адбываецца на вуліцы.
«Пачала збірацца вялікая колькасць людзей. Прыходзілі наконт гібелі Рамана Бандарэнкі. Мне трэба было выехаць з двара, я не змог, бо было шмат людзей. І аўтамабілі стаялі, а грамадскі транспарт не ездзіў», — кажа мужчына.
— Што рабілі? — спытала пракурорка.
— Некаторыя стаялі, некаторыя перакрывалі рух.
— Штосьці казалі?
— У асноўным, гэта звязана з лозунгам «Жыве Беларусь». Больш нічога не чуў. Мелі сцягі бел-чырвона-белыя. Яшчэ была гэтая, я не ведаю, як называецца… Пагоня, ці як там называецца, — працягнуў сведка. — Недзе ў гадзіну дня прыехаў АМАП і пачаў разганяць людзей. У 14:20 зноў прыехаў АМАП і атачыў пляцоўку, якую называюць у нас цяпер «Плошча Перамен». Людзі пачалі казаць: «Выпусціце нас». Камандзір АМАПа ім казаў: «Вы сюды прыйшлі пастаяць і развітацца з Раманам, таму пастойце, а пасля бачна будзе».
— Вы звярталіся ў міліцыю 15 лістапада?» — спытала абвінаваўца Аліна Касьянчык.
— Так, але па іншым пытанні. Калі следчы браў паказанні, ён сказаў, што гэтае пытанне яму не цікавае, — адказаў мужчына.
— Па якім пытанні вы званілі ў міліцыю першапачаткова? — спытаў у сведкі адвакат Зікрацкі.
— Быў аўтамабіль, у якім былі людзі з рацыяй, якія каардынавалі рух пратэстоўцаў. Якая машына, нумары — я ўсё перадаў у міліцыю. Людзі былі з рацыямі, у камуфляжнай форме, сядзелі ў шэрай «таёце», — сказаў сведка.
— Ці была сярод тых людзей Чульцова альбо Бахвалава» — удакладніў адвакат.
— Не, там былі чацвёра мужчын.
Сяргей Зікрацкі заўважыў, што гэтая інфармацыя супрацьлежыць паказанням сведкі, якія ён даваў раней. Паказанні зачыталі: у іх сведка не кажа ані пра якую таёту і каардынатараў.
— Я не ведаю, што міліцыянт запісаў, — паціснуў плячыма мужчына.
— Ці казалі вы міліцыі падчас званка пра вялікую колькасць людзей на вуліцы? — спытала пракурорка
— Не, — адказаў мужчына. На тым яго допыт і скончыўся.
— А прычым тут я да ўсёй гэтай карціне, якую вы бачылі з вакна? — праз нервовы смех спытала Кацярына Андрэева.
Суддзя зняла пытанне. Але сведка прызнаў, што ў той дзень ані Чульцову, ані Андрэеву не бачыў.
Наступная сведка — жанчына, якая была ў гасцях у сяброў на плошчы Перамен. Яе сябры — гаспадары кватэры, з якой журналісткі вялі свой стрым.
Сведка распавяла, што 15 лістапада бачыла на плошчы Пераменаў вялікую колькасць людзей, яны мелі бела-чырвона-белыя сцягі, часам гукалі «Жыве Беларусь». Але ўсё было мірна, падкрэсліла сведка.
Калі яна прыйшла да сяброў, там былі дзве дзяўчыны, згадвае сведка. Дзяўчаты былі увесь час у агульным пакоі, каля акна стаяла камера.
— Вам гаспадары патлумачылі, хто гэтыя дзяўчаты? — спытала абвінаваўца.
— Не, я і не пыталася, — адказала сведка.
— Вы чулі, каб абвінавачаныя каментавалі штосьці?
— Я не чула.
Сведка распавяла, што паглядвала ў акно з іншага пакоя, глядзела, што адбываецца ў двары дома.
— Калі прыехаў АМАП, прыйшлося закрыць фіранкі, каб дзеці не бачылі, — кажа сведка.
Пасля нейкія людзі пачалі грукаць у дзверы, згадвае жанчына, гэтыя людзі не прадстаўляліся. Грукалі доўга: па адчуваннях, мінімум 20 хвілін. Гаспадары не хацела адкрываць, бо нікога не чакалі. Гаспадар кватэры сказаў: адкрываць не буду.
— Як адрэагавалі на грукат абвінавачаныя? — пацікавілася пракурорка.
— Як і ўсе. Спалохаліся.
— У чым выразіўся страх? Пра што яны казалі?
— Гэта была не тая сітуацыя, у якой вядзецца гутарка.
Адна з дзяўчат узяла ў сведкі тэлефон пазваніць. Тэлефонную размову сведка не чула.
— У выніку дзверы зламалі, нам сказалі заставацца на месцах, — згадвае жанчына. — Я бачыла, як дзяўчат вывелі з кватэры. Пасля перапісалі нашы даныя, правялі ператрус, пры якім супрацоўнікі мяняліся.
— Прымяняўся ціск ці фізічная сіла з боку супрацоўнікаў?
— Не, — адказала сведка.
Затым дала паказанні гаспадыня кватэры, з якой стрымілі Чульцова з Андрэевай.
Жанчына распавяла, што 15 лістапада яе мужу хтосьці патэлефанаваў: папрасілі паздымаць з акна кватэры, як людзі збіраюцца ў двары. Хто званіў дакладна сведка сказаць не можа. Але яны з мужам пагадзіліся, у выніку да іх прыйшлі Чульцова з Андрэевай.
— Сказалі, што карэспандэнты, хочуць паздымаць з акна, — узгадвае сведка.
— Ці былі на іх камізэлькі з надпісам «прэса»? Якое СМІ яны прадстаўлялі?
Сведка адказала, што не памятае.
— Што адбывалася на вуліцы?
— Людзі падыходзілі, сыходзілі. Прыносілі кветкі, лампадкі, — адказала сведка.
Увесь час журналісткі вялі стрым, што казалі, сведка асабліва не памятае. Адзін раз дзяўчаты кудысьці выходзілі, неўзабаве вярнуліся. А каля 5 гадзіны вечара ў дзверы кватэры пачалі грукаць невядомыя.
— Вы разумелі, хто грукае?
— Магчыма, супрацоўнікі праваахоўных ворганаў, а магчыма і не. Я была не ўпэўненая, — сказала сведка. — У выніку, я падышла да дзвярэй, вырашыла адкрыць, калі грукат стаў вельмі інтэнсіўным. Але дзверы адкрыліся перада мною. Былі людзі ў чорных касцюмах, чорныя маскі, спыталі, ці ёсць хтосьці пастаронні, не чакаючы адказу, увайшлі ў кватэру. Далейшыя падзеі ў мяне выпалі з галавы.
— У сувязі з чым? — пацікавілася абвінаваўца.
— У сувязі з тым, што ў мяне здарыўся гіпертанічны крыз, — адказала сведка.
— Вы чулі ад абвінавачаных заклікі да нейкіх супрацьпраўных дзеянняў? — спытала суддзя Бугук.
— Усё, што я чула — як яны апісвалі тое, што адбывалася ў двары», — адказала сведка.
13:05
Абвешчаны перапынак да 14:00. Пасяджэнне да абеда ішло амаль тры гадзіны. Увесь гэты час некалькі дзясяткаў чалавек, якія прыйшлі падтрымаць дзяўчат, але не змаглі трапіць у залу, не разыходзіліся, а чакалі пад дзвярыма.
Фоты Надзеі Бужан
Поделиться ссылкой:


title: У нядзелю затрымлівалі 13-гадовага акцёра, які граў у фільме маладога Купалу

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У нядзелю, 31 студзеня, сярод затрыманых аказаўся 13-гадовы Цімур Недзведзь. Гэта акцёр, які ў фільме «Купала» граў Янку Купалу ў маладосці.
Пра тое, што адбылося, «Нашай Ніве» расказаў бацька, рэжысёр Павел Недзьведзь, які быў з сынам у той дзень.
«Мы сустрэліся з Цімурам у абед на Кастрычніцкай. Ён ходзіць па нядзелях здымацца ў Крыжаноўскага, ужо на працягу двух гадоў. Пасля заняткаў зайшлі па гамбургер і збіраліся на вакзал — сын жыве з мамай у Заслаўі, трэба было пасадзіць на электрычку.
Па дарозе я сустрэў знаёмую, разгаварыліся. І раптам спыняецца бус, выходзяць дужыя хлопцы ў чорным і хапаюць гэту жанчыну. Узялі пасля малога: маўляў, ён таксама паедзе з намі. Кажу: я не аддам сына, ён непаўнагадовы. «А, зразумела, вы таксама праходзьце у бус», — апісвае Павел падзеі.
Унутры затрыманых запісалі на камеру. «Гэта відэавізітка», — жартаваў бацька з сынам. Іх доўга каталі па горадзе.
«Па рацыі ў супрацоўнікаў, якія ездзілі з намі, спыталі, якая ў іх загрузка, і сказалі браць групу на праспекце. «Колькі чалавек браць?» — «Колькі возьмеце», — прыводзіць дыялог Павел.
Так у бусе аказалася экскурсійная група. Пазней усіх завезлі ў Фрунзенскае РУУС.
Бацьку выклікалі першым. Апыталі, што здарылася, запісалі яго словы ў пратакол. Пасля абшукалі, забралі шнуркі, перапісалі рэчы. На гутарку яго выклікалі некалькі разоў розныя супрацоўнікі. Загадалі разблакаваць тэлефон, корпаліся ў перапісках (зачапіліся за сяброў з бел-чырвона-белымі стужкамі ў кантактах), дапытвалі, што яму не падабаецца ў гэтай краіне.
«Адзін з супрацоўнікаў казаў: «Мы шукаем актывістаў, усіх, хто незадаволены ўладай. Калі вы ведаеце такіх людзей, можаце паведаміць нам». Я адмовіўся».
Апытваць сына Павел не дазваляў, але калі вярнуўся да яго, убачыў, што ў Цімура правяралі тэлефон. Знайшлі ў кошыку фота з летняга марша і з ліфта, дзе вісела бел-чырвона-белая налепка. Нагняталі абстаноўку: «Дойдзе да таго, што сын пойдзе на барыкады і ўзарве цягнік».
Пасля доўгіх размоў Паўла адпусцілі. А сына павялі ў інспекцыю па справах непаўнагадовых. Разам з ім ужо была маці, якую па тэлефоне папрасілі прыехаць.
«Я ўвесь час падбадзёрваў сына. Але ён пасля гэтых апытанняў дрэнна сябе адчуваў, давялі хлопца. Калі ён прыехаў дадому, адразу лёг спаць. Не ведаю, ці з гэтай нагоды, але на наступны дзень увесь клас запаўняў анкеты, дзе дзеці пісалі, хто іх гадуе, у якіх умовах жывуць».
У панядзелак а 10-й вечара да Паўла дадому прыйшоў інспектар па справах непаўнагадовых, сказаў, што хлопца паставілі на ўлік. Цяпер візіт міліцыі чакаюць у Заслаўскую гімназію.
Поделиться ссылкой:


title: Судзяць за гноміка з бел-чырвона-белым сцяжком

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У судзе Кастрычніцкага раёна Гродна судзяць Юрыя Яраша за дэкаратыўнага гноміка з БЧБ-сцяжком у руках.
Фотаздымак гноміка, які стаяў у кватэры на першым паверсе, зрабіла Вольга Бондарава, якая ўдзельнічае ў аўтапрабегах і замалёўвае бчб-сімволіку на вуліцах Гродна.
Праз пэўны час на кватэру да Юрыя Яраша прыехала цэлая каманда міліцыянераў – бралі тлумачэнне. Яшчэ пазней прыйшоў супрацоўнік міліцыі і склаў пратакол. У ім гаворыцца, што “мужчына ў вакне выставіў для агульнага агляду і публічнай дэманстрацыі дэкаратыўнага гнома са сцягам бел-чырвона-белага колеру, тым самым правёў адзіночны пікет”.
У судзе мужчына нават не згадаў, калі і хто набываў гэтага гноміка, маўляў, ён стаяў і нехта падчас адзначэння Новага году прымацаваў яму сцяжок. Ён таксама распавёў суду, што гномік увесь час стаяў на падлозе пад ялінкай, але калі пасля святаў яе прыбралі, то проста паставілі на падаконнік.
Суд не скончыўся, яшчэ не дапыталі ўсіх сведкаў.
Поделиться ссылкой:


title: Сяргей Законнікаў: "Без дэмантажу дыктатарскай сістэмы ў Беларусі не будзе ніякага адзінства"

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
2021 год абвешчаны ў Беларусі Годам народнага адзінства. Здавалася б, пасля такога рашэння ўлады павінна зменшыць абароты і рэпрэсіўная машына, запушчаная пасля мінулагодніх прэзідэнцкіх выбараў. На жаль, гэтага не адбылося. Навошта і каму патрэбна чарговая нічым не падмацаваная дэкларацыя? Пра гэта ды іншыя надзённыя праблемы мы пагутарылі з вядомым паэтам, лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі імя Янкі Купалы Сяргеем ЗАКОННІКАВЫМ.
– Сяргей Іванавіч, пасля абвяшчэння едінств Савет міністраў нават зацвердзіў адмысловую праграму, у якой пазначаны ажно 106 розных вялікіх і малых мерапрыемстваў . Як вы ставіцеся да такой ініцыятывы?
– У нас абвяшчаецца то Год малой радзімы, то Год роднай мовы, то вось цяпер Год адзінства. Я гэта лічу непатрэбным і неэфектыўным. Чалавека трэба выхоўваць з маленства так, каб ён любіў сваіх бацькоў, родзічаў, народ, родную мову, гісторыю, малую і вялікую радзіму, быў патрыётам. А абвяшчаць гады – гэта проста чыноўніцкая мітусня. Правялі, паставілі ў плане птушачку, а далей і трава не расці. У Беларусі сёння топчуцца сумленнасць, праўдзівасць, нарастае тузанне паўсюль: ад эканомікі да культуры. Навошта было ў 1995-м расколваць моўным рэферэндумам народ, які быў знясілены русіфікацыяй, але пакрысе стаў ачуньваць? Навошта было адпрэчваць гістарычныя сімвалы і замяняць іх на “навадзелы”? Каб у 2021-м праводзіць Год адзінства?..
– А што трэба зрабіць, каб у Беларусі сапраўды настала народнае адзінства?
– У жнівеньскія дні 2020 года я разам з жонкай Ліляй удзельнічаў у чатырох маршах. Гледзячы на радасныя ўсмешкі соцень тысяч людзей, асабліва дзяўчат і жанчын, на прыгожыя сцягі, выявы Пагоні, мне падалося, што ў гэтыя хвіліны ў краіну вяртаецца душа нацыі, настае тое самае сапраўднае адзінства. Але неўзабаве светлыя дні былі заслонены “чорнымі людзьмі”. Без дэмантажу дыктатарскай сістэмы ў Беларусі не будзе ніякага адзінства.
– Кожны дзень у краіне праходзяць суды, абвяшчаюцца жорсткія прысуды, адбываюцца ператрусы ў розных беларускіх асяродках, людзей выклікаюць на допыты. Відавочна, улада хоча запалохаць народ, каб збіць хвалю вясновых пратэстаў. Як вы лічыце, ёй гэта ўдаецца?
– У гэтыя дні я разам з усімі жыву ў стане пастаяннага стрэсу. Кожны дзень прыносіць змрочныя весткі. Цынізм і нахабства дыктатара, лютасць сілавікоў зашкалілі. Такога ў гісторыі Беларусі яшчэ не было. Безумоўна, нельга пастаянна быць героем, зноў і зноў ісці пад дубінкі і кулі. Але пратэсты, нягледзячы на запалохванні, працягваюцца, беларусы не здаюцца і павінны перамагчы.
– Калі? Вясной? Ці верыце вы, што, нягледзячы на ўсе рэпрэсіі, на вуліцы, як і мінулым летам, выйдуць сотні тысяч пратэстоўцаў?
– Веру. Рэжым, акрамя крывавых злачынстваў, якія не забудуцца нават праз стагоддзі, зрабіў стратэгічную памылку – замахнуўся на годнасць беларусаў. Прыніжэнне чалавечай годнасці яму не даруецца ніколі. Беларусы вясной, я перакананы, абавязкова выйдуць, бо цвёрдыя духам.
– Як, на вашу думку, уплывае сітуацыя ў Расіі на беларускі крызіс? Падобна, што расійскія сілавікі проста тупа пераймаюць досвед беларускіх у справе стрымлівання пратэстаў.
– На жаль, Беларусь па-ранейшаму знаходзіцца ў зоне ўплыву Расіі, што ў прынцыпе абразліва для краіны, але гэта рэальнасць, з якой нельга не лічыцца. Лукашэнка і Пуцін намерыліся кіраваць да смерці – пры дапамозе сілавікоў. Ваенная дыктатура бывае і не генеральскай, як у пакутнай М’янме. Афіцыйна можна яе не аб’яўляць, усё ж жывём не ў Азіі, Афрыцы ці Паўднёвай Амерыцы. Але што ад гэтага мяняецца? Беларускія і расійскія сілавікі “варацца ў адным чыгуне”, абменьваюцца вопытам, праводзяць сумесныя вучэнні. Яны атрымалі зверху дазвол на гвалт, абяцанне беспакаранасці, а таму так разышліся. Тым не менш за злачынствы давядзецца адказваць усім – і кіраўнікам, і выканаўцам.
– Нядаўна прайшлі 100-я ўгодкі Івана Шамякіна, які, мяркуючы па яго дзённіках, вельмі перажываў за тое, што пачало адбывацца ў Беларусі ў другой палове 1990-х. У справе абароны беларускай мовы, Саюза пісьменнікаў (тады адзінага) ён напісаў некалькі лістоў Лукашэнку. Ні на адзін адказу не атрымаў. Калі вы працавалі ў ЦК КПБ (вярхоўнай на той час уладзе), нешта падобнае магло мець месца?
– Я добра ведаў Івана Пятровіча Шамякіна. Ведаю, што ён пісаў лісты Лукашэнку шчыра і з душэўным болем. Ён думаў, што яго пісьменніцкая папулярнасць сярод чытачоў, аўтарытэт у грамадстве дапамогуць вырашыць узніклыя праблемы. Крыўдай на няўвагу Лукашэнкі да яго Шамякін двойчы дзяліўся са мною. Пасля развалу СССР, развенчвання савецкіх міфаў палітычныя погляды ў нас былі розныя, але чалавечыя стасункі заставаліся прыязныя. У час маёй працы ў аддзеле культуры ЦК КПБ усё было іначай. Машэраў хадзіў па Мінску з адным ахоўнікам, а ў будынак, дзе знаходзіцца цяпер адміністрацыя Лукашэнкі, мог трапіць з пропускам любы грамадзянін. Тады не адказаць на ліст ці скаргу было проста немагчыма. Нават за пратэрміноўку з адказам строга спаганялі. А тут!.. Не адказаць народнаму пісьменніку, акадэміку, Герою Сацыялістычнай Працы, былому франтавіку – гэта проста бесчалавечна!
– І гэта пры тым, што спачатку стаўленне Шамякіна да Лукашэнкі было цалкам станоўчае. Вось запіс у яго дзённіку за 12 жніўня 1994 года: “Выступленне прэзідэнта па ТБ мне спадабалася. Ва ўсялякім разе – метад размовы: шчырасць, адкрытасць, даверлівасць”.
– Тым больш немагчыма зразумець такіх абыякавых адносін. Хачу тут сказаць колькі слоў і пра Шамякіна як кіраўніка пісьменніцкай арганізацыі. Ён клапаціўся пра маладых пісьменнікаў. Скажам, калі я на апошнім курсе БДУ пісаў дыпломную працу “Максім Багдановіч – крытык украінскай літаратуры”, то Іван Пятровіч паклікаў да сябе ў Саюз пісьменнікаў і сказаў: “На табе, Сяргей, пуцёўку ў Дом творчасці “Каралішчавічы”. Галодныя вы, студэнты. Едзь, там хоць катлеціну добрую з’ясі”.
– Вы, напэўна, ведаеце гэтую гісторыю. Калі ў свой час, пры Машэраве, хацелі даць званне народнага пісьменніка аднаму творцу з сумнеўнай рэпутацыяй, то Пімен Панчанка пайшоў да старшыні Саюза пісьменнікаў Броўкі і сказаў: калі яму дадуць, я адмоўлюся ад звання, і ты таксама! Калі нядаўна Лукашэнка даў ордэн Скарыны матушцы Гаўрыіле, ніхто з нашых ардэнаносцаў і не пікнуў… Ці прыведзеная мною паралель не зусім дарэчная?
– Відаць, усё ж не зусім дарэчная. Мой сусед па пад’ездзе Пімен Панчанка, з якім я меў гонар сябраваць, быў надзвычай таленавіты і да апошняй крывінкі нацыянальны паэт. А яшчэ вельмі праўдзівы і бескампрамісны чалавек. Яго “паход” да Броўкі ў згаданай вамі справе грунтаваўся на варунках сталінскіх гадоў. У часы сталінскага масавага тэрору ў спецслужбаўскую цёмную валтузню былі ўкручаны і пісьменнікі: асобныя даносілі, а лепшыя, смелыя і такія ж праўдзівыя, як Панчанка, былі расстраляны або сядзелі ў ГУЛАГу. Прыгадваючы той выпадак, хачу ўдакладніць, што Пімен Емяльянавіч выказаў тады сваё меркаванне не толькі ў Саюзе пісьменнікаў, але і кіраўніцтву рэспублікі. І прапанова, якую актыўна прабіваў адзін увішны, меркантыльны працаўнік ЦК, была адхілена. Што да вашага параўнання, то сённяшняя ўлада ўзнагароджвае не за заслугі, а за паслугі.
– Сотні сумленных людзей, выдатных спецыялістаў у сваёй галіне, апынуліся без працы (згадайма лекара-акадэміка Мрочака). Вы ў свой час прайшлі праз вымушанае беспрацоўе. Што сёння можаце параіць тым, каго выкінулі з прафесіі?
– Ніколі не апускаць рукі, шукаць выйсце. Калі мяне чарговым разам занеслі ў чорны спіс і ў 32 (!) месцах не ўзялі на працу, то я зарабляў на хлеб самымі рознымі спосабамі. Нешта пісаў, рэдагаваў, не цураўся чорнай працы, нават займаўся літаратурнай даводкай доктарскай дысертацыі па медыцыне. Такія спецыялісты, як Аляксандр Мрочак, – унікальныя, яны абавязкова будуць запатрабаваны. Сёння галоўнае, каб была прафесійная і чалавечая салідарнасць, каб людзі не баяліся яе выяўляць.
– Беларускае грамадства абурыла абяцанне Генпракуратуры забараніць бел-чырвона белы сцяг як экстрэмісцкі. Калі гэта адбудзецца, як адаб’ецца на пратэстным руху, і ці дыскрэдытуе неяк сцяг у вачах народа?
– Можна забараніць усё, але толькі не само жыццё. Цяперашні афіцыйны сцяг з 1951 года мянялі шэсць разоў, апошні варыянт зроблены наспех, як кажуць, “на калене”. А герб афіцыйны з 1920 года перараблялі сем разоў. А бел-чырвона-белы сцяг і Пагоня прайшлі праз стагоддзі, усё перажылі. І нікчэмных дачаснікаў-ненавіснікаў тым больш перажывуць!
– Сярод 20 вашых кніг ёсць зборнік “Бяседа”, дзе ў вершы “Чалавек і мора” Максім Багдановіч, паміраючы ў Ялце, звяртаецца да мора: “Ведаю, хутка згару, / хоць не паспеў уславіць / жыцця маланкавы міг… / Чуеш, мора? Жыве Беларусь!”. Зборнік выдадзены ў 1973-м. Гэты лозунг тады не лічыўся экстрэмісцкім?
– І заклік “Жыве Беларусь!” застанецца назаўсёды. У гады маёй маладосці існавалі суполкі, якія гэты лозунг выкарыстоўвалі. Здараліся факты пераследу “за нацыяналізм”, але ніхто не лічыў экстрэмісцкім купалаўскія словы “Жыве Беларусь!”. Калі Лукашэнка і яго цэрберы супраць слоў Купалы, значыць, яны хочуць, каб Беларусь не жыла, а сканала. Урэшце дзеянні ўзурпатара і яго хаўруснікаў якраз і вядуць у той бок…
– Праз некалькі дзён у Мінску адбудзецца гэтак званы ўсебеларускі народны сход. У вашым разуменні ён мае нейкую легітымнасць?
– Гэта не народны сход, а наменклатурнае мерапрыемства, якое скіравана на ўтрыманне Лукашэнкам улады. Як і сам ён, яно, на маю думку, нелегітымнае.
– І апошняе пытанне. Калісьці Уладзімір Караткевіч, які даваў вам рэкамендацыю ў Саюз пісьменнікаў, узрушана выгукнуў: “Хай лепей ніколі не будзе краіны, / чым будзе краіна без волі!” Ці згодны вы з такой высновай класіка?
– Трэба ведаць натуру Караткевіча, каб адэкватна рэагаваць на яго эмацыйныя выказванні. Ён быў максімалістам, рамантыкам, перажыў у душы лёсы ўсіх сваіх герояў, у тым ліку і Кастуся Каліноўскага… І сёння многія з нас у цяжкія хвіліны тузаюцца ў амплітудзе ад шчаслівай эйфарыі да змрочнага песімізму. Ніколі нельга давярацца крайнасцям, на поспехі і няўдачы варта рэагаваць стрымана. Адна з галоўных рысаў беларускага характару – цягавітасць. Да сітуацыі, у якой сёння знаходзяцца беларусы, лепш падыходзяць менш трагічныя, але разумныя і мужныя радкі Караткевіча: “Калі мы не ўстанем самі, / Нас не падыме ніхто”.
Публікацыя – з № 10 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Мінабароны пракаментавала сцверджанне BYPOL аб адпраўцы беларусаў у Сірыю

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Ініцыятыва сілавікоў BYPOL са спасылкай на ўласныя крыніцы паведаміла, што нібыта беларускія вайскоўцы маюць адправіцца ў Сірыю. Згадвалі нават адпраўку салдат.
«Наша Ніва» звярнулася да Мінабароны з просьбай пракаментаваць гэтае паведамленне. Вось які адказ у пісьмовым выглядзе дало ведамства.
«Міратворчасць — адзін са спосабаў рэалізацыі мірных ініцыятыў.
Мы сёння ўдзельнічаем у гэтым працэсе, накіраваўшы афіцэраў у 2 місіі: міратворчую ў Ліване (пад эгідай ААН) і маніторынгавую ва Украіне (у рамках АБСЕ).
Пастаянна вядзём пошук новых напрамкаў, аддаючы прыярытэт гуманітарным місіям.
Гаворка ідзе пра такія задачы, як суправаджэнне гуманітарных грузаў, аказанне медыцынскай дапамогі, гуманітарнае размініраванне мясцовасці і аб’ектаў, патруляванне і забеспячэнне бяспекі пунктаў пропуску і транспартных камунікацый, працы штабных афіцэраў.
У жніўні 2020 мы пашырылі свой удзел у місіі Часовых сіл ААН у Ліване. Дадаткова ў склад італьянскага кантынгенту былі накіраваны 2 штабныя афіцэры.
Цяпер прапрацоўваецца магчымасць далейшага пашырэння ўдзелу ў місіі ў Ліване.
На ўзроўні кансультацый у распрацоўцы знаходзіцца і пытанне аб удзеле нашых вайскоўцаў у місіях у іншых дзяржавах.
Вывучаюцца магчымасці нашага знаходжання ў складзе тых ці іншых кантынгентаў, спосабы выканання задач, пытанні бяспекі і іншае.
Нагадаем, што ў адпаведнасці з беларускім заканадаўствам, для ўдзелу ў дзейнасці па падтрымцы міжнароднага міру і бяспекі накіроўваюцца толькі вайскоўцы, якія праходзяць службу па кантракце і выключна на добраахвотнай аснове.
Акрамя таго, без заключэння міжнародных дамоўленасцей паміж дзяржавамі адпраўка вайскоўцаў за межы Беларусі немагчыма», — напісала афіцыйны прадстаўнік Наталля Гаўрусік.
Поделиться ссылкой:


title: Народная Воля

maintext:
Як жывуць азотаўцы, звольненыя за ўдзел у забастоўцы
Пасля забастоўкі 26 кастрычніка на ААТ “Гродна Азот” звольнілі каля 30 чалавек. 13 з іх звярнуліся ў суд з іскамі аб аднаўленні на працы. Кастрычніцкі суд Гродна палічыў, што няма падстаў для іх задавальнення. З такім рашэннем рабочыя катэгарычна не згодны. Яны ў адзін голас сцвярджаюць, што гэта расправа за іх грамадзянскую актыўнасць.
“Народная Воля” пацікавілася, чым зараз займаюцца былыя работнікі “Гродна Азота”, якія страцілі працу ў выніку забастоўкі.
Як і за што?
Рабочыя “Гродна Азота” былі тады тымі нямногімі, на каго глядзела ўся краіна. Ранкам 26 кастрычніка амаль 150 чалавек сабраліся на прахадной, каб далучыцца да ўсеагульнага нацыянальнага страйку.
Разганялі людзей жорстка: больш за 50 працаўнікоў былі затрыманы, іх збівалі ўаўтазаку, сілавікі крычалі «Што, сукі, працаваць не хочаце?!», астатніх сілай загналі на працу.
Некалькі дзясяткаў чалавек былі звольнены. Афіцыйныя фармулёўкі былі розныя: за прагулы, парушэнне ўнутранага распарадку, адсутнасць на працоўным месцы больш за тры гадзіны, прычыненне матэрыяльнай шкоды прадпрыемству…
13 сябраў Незалежнага прафсаюза падалі ў суд на адміністрацыю прадпрыемства, паколькі палічылі сваё звальненне незаконным. Аднак іх іскі не былі задаволены.
Юрыст прафсаюза Аляксандр Парадкаў, які прадстаўляў у судзе інтарэсы звольненых членаў прафсаюза, кажа, што пакуль не можа каментаваць рашэнне, паколькі не мае на руках матывіровачнай часткі судовага рашэння. Але ён не можа зразумець, згодна з якім законам маглі звальняць людзей, якія ў той дзень былі ў адпачынку, на бальнічным, калі ў законе чорным па белым напісана, што гэта забаронена. Юрыст наогул схільны лічыць, што наймальнік парушыў калектыўную дамову і тарыфнае пагадненне, не выканаў працэдуры звальнення, не ўзяў тлумачэнняў у працаўнікоў, не атрымаў згоды прафсаюза на звальненне.
І хаця ў судзе прадстаўнік адміністрацыі заявіў, што з калектыўнай дамовы быў выключаны пункт наконт таго, што звальненне работнікаў павінна ўзгадняцца з прафсаюзам, – гэтае патрабаванне засталося ў Тарыфным пагадненні канцэрна «Белнафтахім», у склад якога ўваходзіць «Гродна Азот».
Менавіта таму ўсе 13 чалавек і не пагадзіліся з рашэннем Кастрычніцкага суда і маюць намер яго абскардзіць.
Кіраўнік Незалежнага прафсаюза прадпрыемства Андрэй Ханевіч заўважае, што для іх гэта звычайная практыка, калі справы яны выйгравалі толькі ў рэспубліканскім судзе.
– Мы не спадзяваліся на станоўчае рашэнне, але такога катэгарычнага заключэння мы не чакалі. Уявіце, што звольнілі людзей, якія былі ў адпачынку і на бальнічным, і нават чалавека, які не прыступіў да працы, указаўшы ў рапарце, што парушаецца тэхніка бяспекі. Ён строга прытрымліваўся інструкцыі, а гэта палічылі парушэннем, – кажа А.Ханевіч.
«Што будзем рабіць? А ў адказ – цішыня…»
Яўгенія Кузікевіч – апаратчык 5-га разраду, адпрацавала на заводзе 14 гадоў. Дарэчы, праца няпростая, мае каэфіцыент шкоднасці, змена доўжыцца аж 12 гадзін. Зарплата незайздросная – у сярэднім 950 рублёў у месяц.
У той дзень, 26 кастрычніка, Жэня была на бальнічным і з вывіхнутай нагой прыехала ў паліклініку, якая знаходзіцца побач з прахадной прадпрыемства.
– А тут АМАП, разганяюць людзей, – згадвае Яўгенія. – І мяне таксама завялі ў аўтобус. Гаварыць з імі не было сэнсу, бо паводзілі яны сябе вельмі агрэсіўна, лаяліся мацюкамі, лупілі людзей дручкамі, нагамі, крычалі, што яны гаспадары. Асабліва крыўдна было, што і кіраўніцтва прадпрыемства не хацела размаўляць з людзьмі, а адразу кінулі на іх “касманаўтаў” у балаклавах.
Жэня Кузікевіч тады ўпершыню ў жыцці зразумела, што такое боль у сэрцы і павышаны ціск.
Паводле яе слоў, на прахадную выйшла шмат людзей, бо адносіны з адміністрацыяй у калектыву не ладзіліся ўжо даўно. Сама сістэма, якая дазваляе, каб кваліфікаваным рабочым кіраваў некампетэнтны начальнік, выклікала абурэнне.
– Іх больш турбавала тое, у якім я прафсаюзе, а не тое, што апаратчыкі на змену прыходзяць з тэмпературай, – распавядае дзяўчына. – Рабочае адзенне нікуды не вартае, у нас такія страшныя чаравікі, каб хто толькі пабачыў, а мы ў іх па 12 гадзін, і гэта нікога не турбуе. АМАПаўцы, якія нічога не прадукуюць, не ў такіх бегаюць…
Але самае прыкрае тое, што і людзі, з якімі яна працавала на змене, стараліся толькі маўчаць і падпарадкоўвацца ўсім прыхамацям начальства.
– Калі пасля выбараў пачаліся першыя сутычкі на вуліцах Гродна, я неяк запыталася ў калег на змене: што будзем рабіць, бо могуць і зброю супраць людзей ужыць? – згадвае Яўгенія. – А ў адказ – цішыня. І ад гэтай цішыні рабілася страшна.
Жэню ратавала тое, што ў іншых зменах і цэхах было шмат аднадумцаў, з якімі можна было паразмаўляць і падзяліцца праблемамі. І пасля таго, як яе выпусцілі з пастарунка, падтрымалі толькі тыя, хто разважае, як і яна.
– Мне, дарэчы, тады на вочы трапіла невялікае відэа з Мінска, здаецца, з мікрараёна “Уручча”: стаялі маладыя людзі са сцягамі і крычалі “Азот”, мы з вамі!”, – згадвае Яўгенія. – Я пасля гэтага заплакала і напісала заяву на ўдзел у забастоўцы, а далей – мяне звольнілі.
Жэня рыхтуецца падаць апеляцыю: маўляў, нехта ж павінен аднавіць законнасць у краіне. Праўда, яна ўжо амаль тры месяцы без працы і без заробку. Часова Незалежны прафсаюз прапанаваў папрацаваць у офісе, але гэта на ўмовах валанцёрства.
– Я прыйшла да высновы, што больш не буду працаваць на дзяржпрадпрыемствах, – кажа Кузікевіч. – Бо як можна быць разам з людзьмі, якіх не кранае гора тых, хто побач.
Жыве Жэня пакуль на тыя сродкі, што былі раней адкладзены. Ёсць планы змяніць прафесію. У яе здольнасці да малявання, дыстанцыйна займаецца па розных праграмах, каб авалодаць спецыяльнасцю ілюстратара.
«Чакаем вясны»
Сяргей Шэлест працаваў апаратчыкам на прадпрыемстве ўсяго год. Для гэтага тры месяцы адмыслова вучыўся, здаваў экзамены. Праца яму падабалася.
А звольнілі яго за адсутнасць на працоўным месцы больш за тры гадзіны. Сяргей у свой выхадны дзень разам з сябрам Андрэем Пагерылам вывесіў на гродзенскай тэлевежы бел-чырвона-белы сцяг – іх асудзілі на 10 сутак. Пасля гэтага хлопцы напісалі тлумачальныя на працы, і ўсё нібыта абышлося, але пасля таго, як яны былі затрыманы 26 кастрычніка, апынуліся ў спісе на звальненне.
Сяргей тлумачыць: пасля таго як убачыў зверствы АМАПа на вуліцах Гродна, захацеў узняць настрой людзям, якія пацярпелі, – таму і палез на вежу.
– Мне тады так было неспакойна на душы, хацелася хоць нешта зрабіць прыемнае людзям, і вось з’явілася ідэя са сцягам, – згадвае хлопец.
І да забастоўкі на прадпрыемстве хлопцы не маглі не далучыцца. Андрэй Пагерыла кажа, што ў цэху перад гэтым збіраліся, абмяркоўвалі сітуацыю і нават праводзілі галасаванне, каб страйкаваць, але, калі дайшло да справы, не ўсе работнікі ўзялі ўдзел – паддаліся на запалохванні начальства.
– Я ніколі не забуду, як падчас жаночых маршаў амапаўцы хапалі дзяўчат за валасы і закідвалі ў аўтобусы, – згадвае Сяргей. – Я пасля ўбачанага спаць не мог, выходзіў на ўсе маршы і ніколечкі аб гэтым не шкадую.
Цяпер абодва хлопцы без працы, шукаюць выпадковыя падпрацоўкі. Кажуць, што родныя і блізкія падтрымліваюць, хаця, канешне, не ўсё так проста. У Андрэя сям’я і двое дзетак.
– Калі быў на сутках, жонка плакала. Я разумею: ёй было страшна застацца з двума малымі дзецьмі. Зараз крыху супакоілася…
Але, кажа малады чалавек, прыкрывацца сям’ёй, калі амапаўцы цягаюць за валасы жанчыну ва ўзросце тваёй маці, ён таксама не можа.
Ні Сяргей, ні Андрэй не бачаць сябе на сваім былым прадпрыемстве. Кажуць, што не хочуць больш падтрымліваць гэты рэжым, а вось суд пройдуць да канца, каб паказаць, што закон у краіне важней за нечыя прыхамаці. І нават калі не выйграюць, то многім стане відавочна, якое ў гэтай сістэмы стаўленне да закона.
Абодва дапускаюць, што ў пошуках працы, магчыма, давядзецца з’язджаць за мяжу, бо тут мала што свеціць. Хаця гэты крок непажаданы. Яны хочуць, каб у сваёй краіне быў парадак і нармальна жылося. Чаму ўлады пайшлі на фальсіфікацыю вынікаў выбараў? Чаму супраць мірных пратэстоўцаў былі кінуты ўзброеныя да зубоў амапаўцы?
– Вось чакаем вясны, – кажуць хлопцы. – А там будзе відаць.
«Гэта як скачок з парашутам»
Аляксей Сідар працаваў машыністам помпавых установак ў цэху “Карбамід-2”, мае 5 ы разрад. У яго амаль чатыры гады стажу на “Гродна Азоце”.
Гэта ён падчас страйку адмовіўся прымаць змену – на працоўным месцы было няспраўнае абсталяванне, яўна адчувалася загазаванасць, было цяжка дыхаць, рэзала вочы. Папярэдзіў аб гэтым начальства, а яму ў адказ: “Альбо прымаеш змену, альбо валі з завода”. А потым выклікалі ахову і вывелі рабочага з тэрыторыі прадпрыемства. Пазней паставілі прагул і звольнілі.
У гэтай справе шмат спецыфічных нюансаў, і ў судзе Аляксей ўсё дакладна распавядаў, хадайнічаў аб выкліканні сведак, прадстаўленні некаторых дакументаў. Толькі ўсё безвынікова.
– Але самае прыкрае, што з 28-га ў мяне быў адкрыты бальнічны, а звольнілі мяне таксама гэтым днём, што немагчыма паводле дзеючага заканадаўства, – канстатуе Аляксей.
Ён кажа, што не чакаў такога ад суда, бо закон быў на яго баку, а таму рыхтуе апеляцыю.
На змене многія яго не падтрымалі: маўляў, што ты робіш, адзін не можа нічога змяніць. Але Аляксей перакананы, што і адзін чалавек на многае здольны – нездарма ж яго пад аховай вывелі з завода.
– Ну, калі людзям падабаецца душыцца ў тых умовах за тысячу рублёў у месяц, то няхай душацца, – кажа Сідар.
Праўда, хлопец прызнаецца: было страшна, калі звольнілі. І дадае: у нейкі момант чалавек перастае баяцца.
– Гэта як скачок з парашутам: ты баішся, баішся, а потым у нейкі момант скачаш – і атрымліваеш задавальненне ад палёту, – разважае Аляксей. – А той, хто застаўся, ён і будзе далей баяцца.
У студзені ў сям’і Аляксея нарадзілася дзіця. Ён увесь у хатніх праблемах, дапамагае жонцы. Кажа, што немаўля вельмі неспакойнае і патрабуе шмат увагі, а таму з пошукам новай працы не спяшаецца.
– Добра, што раней не патрацілі грошы, якія падарылі на вяселле, ды і частку заробку адкладвалі, цяпер на гэта і жывём, – кажа хлопец. – Калі ўжо стане прыціскаць, то буду шукаць нешта канкрэтнае, але не тут – паеду альбо ў Польшчу, альбо ў Расію.
Аляксей і яго жонка завочна вучацца, і гэта таксама ўплывае на тое, што проста ўзяць і з’ехаць зараз не могуць.
«Мы жывём у час, калі камусьці закон парушаць можна»
Артура Богуша звольнілі ў той час, калі ён знаходзіўся ў адпачынку, але ў дзень забастоўкі прыйшоў да прахадной прадпрыемства. Ён апаратчык 6-га разраду, працаваў у цэху “Цыклагексанон-2”. Не хавае, што ў забастоўцы браў удзел свядома, абсалютна перакананы, што звольнілі яго незаконна. У Працоўным кодэксе чорным па белым запісана, што звальняць работніка, калі ён знаходзіцца ў адпачынку, нельга.
Усё гэта, канешне, прыкра, але, паводле яго слоў, вельмі падбадзёрыла салідарнасць як сяброў, так і людзей, з якімі да гэтага не быў знаёмы.
Артур разам са сваім суседам Вадзімам Венскім, якога таксама звольнілі з “Гродна Азота” пасля падзей 26 кастрычніка, спрабуюць наладзіць рамесніцкую справу – заняліся разьбой па дрэве.
Сітуація ўскладняецца тым, што Богушу трэба даглядаць старых бацькоў, якія перахварэлі на кавід, мама яшчэ застаецца ў шпіталі.
– Яны падтрымлівалі мяне, але вельмі хваляваліся.
Мужчына тлумачыць, што ў страйк ён пайшоў таму, што такіх, як ён, звычайных рабочых збівалі на прахадной і дручкамі заганялі на працу.
– Гэта непрымальна. І таму пры такой сістэме я не бачу магчымасці працаваць разам з гэтай уладай, – перакананы Артур.
Публікацыя – з № 15 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Павел Севярынец у ізалятары піша казку для сына

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Таксама палітык распавёў, ці праводзяцца нейкія следчыя дзеянні па яго справе.
Нагадаем, што Павел Севярынец быў затрыманы 7 чэрвеня 2020 года. Палітыка змясцілі ў ізалятар на Акрэсціна, цягам лета там у яго адбылося некалькі новых судоў, дзе палітыку дадавалі ўсё новыя суткі адміністрацыйнага арышту. Севярынец павінен быў выйсці на волю 21 жніўня, але напярэдадні стала вядома пра завядзенне на яго крымінальнай справы.
Паўлу Севярынцу прад’яўлена абвінавачанне паводле ч.2 арт.293 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (масавыя беспарадкі).
“За той час, пакуль я ў ізалятары, атрымаў больш за тысячу лістоў, – напісаў Павел Севярынец у апошнім лісце да праваабаронцы Міхаіла Пастухова. – “Следства” мае такі выгляд: досыць рэгулярна, раз на тры тыдні, мяне водзяць да падпалкоўніка юстыцыі, які марна прапаноўвае мне распісацца за правядзенне нейкіх “экспертыз” у дачыненні да іншых людзей. Ніякіх паказанняў я, натуральна, не даю, ніякіх подпісаў не стаўлю. Тлумачу падпалкоўніку, што Следчы камітэт, паводле закона, павінен расследаваць крымінальныя забойства, перавышэнне паўнамоцтваў, збіццё, незаконныя арышты і затрыманні за апошнія паўгода, а не фабрыкаваць “справы” на невінаватых. Кажу яму пра Бога. Ён адмоўчваецца і выклікае канвой”.
Таксама Павел Севярынец паведаміў, што ў ізалятары ён піша трэцюю кнігу рамана “Беларусалім”, казкі для сына, складае віктарыны, адпісвае лісты і моліцца за Беларусь.
“Лісты Паўлу носяць пачкамі штодня, не паспявае дзень у дзень адказваць, – дадае жонка палітыка Вольга Севярынец. – Працягвае пісаць Францішку казку. Хоць я дасылаю яму пазітыўную аналітыку па сітуацыі тут, але ён рыхтуецца да горшага і думае, што суд над ім будзе бліжэй да мая.
Ён заўсёды кажа: рыхтуйся да горшага, тады жыццё будзе прыемным сюрпрызам. І, ведаеце, я зараз з ім пагаджуся. Калі ты абнадзейваеш сябе, што ўсё будзе добра, то ты расслабляешся і здымаеш адказнасць з сябе, са сваіх дзеянняў. Калі наадварот, то ў цябе вызваляецца і больш сілы, і больш жадання рабіць і змяняць нешта самому. Не люблю зараз чытаць салодкую аналітыку і прадказанні, лепш буду думаць, што ў сённяшняй сітуацыі ўсё залежыць толькі ад таго, што зраблю канкрэтна я. Будзем працягваць казку пра Белага анёла, Зорку і цёмную краіну, якая робіцца светлай”.
Публікацыя – з № 12 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: ГА БНФ "Адраджэнне" заклікае адзначаць Дзень Волі легальна

maintext:
Сойм Грамадскага Аб’яднання БНФ «Адраджэнне» выступіў з адмысловай заявай, у якой кажа пра важнасць адзначаць 25 сакавіка ў гэтым годзе.
У заяве Сойму Грамадскага Аб’яднання БНФ “Адраджэнне” паведамляецца, што арганізацыя лічыць: сёлета Дзень Волі неабходна адзначаць легальна. Таму мае намер правесці “супольна з іншымі дэмакратычнымі партыямі і рухамі ў Мінску масавую акцыю з нагоды адзначэння 25 сакавіка 103-й гадавіны абвяшчэння незалежнасці БНР”.
“Дзеля гэтай мэты мы рыхтуем адпаведную заяўку на правядзенне масавага мерапрыемства ў мясцовыя органы ўлады ў парадку, які вызначаны цяперашнім надзвычай жорсткім законам “Аб масавых мерапрыемствах”, — адзначаецца ў заяве Сойму.
ГА БНФ “Адраджэнне” таксама заклікала “структуры дэмакратычных партый і грамадскіх аб’яднанняў у розных гарадах і мястэчках” падтрымаць гэту ініцыятыву і “падаваць адпаведныя заяўкі ды ўведамленні на правядзенне масавых акцый у парадку, які вызначаны заканадаўствам”.
Поделиться ссылкой:


title: У цэнтры Мінска знойдзены скарб з залатымі манетамі

maintext:
Аб знаходке Павел Каралёў паведаміў у сваім Facebook.
Адбылося гэта ў парку Марата Казея, дзе цяпер ідзе рэканструкцыя інжынерных камунікацый. Паколькі Павел працуе непадалёк, то часта бывае там. Праглядае зямлю — раптам будаўнікі прапусцілі штосьці каштоўнае. І ўжо не раз знаходзіў цікавінкі: напрыклад, дарэвалюцыйны посуд канца ХІХ — пачатку ХХ стагоддзя.
«Шкада мне, што прадметы старажытнасці часта патрапляюць у кузавы машыны і вывозяцца на будаўнічыя пляцоўкі або на смецце, — кажа ён. — Налазіўшыся, нахадзіўшыся, звярнуў увагу на нешта жоўтае ў зямлі. Падумаў, што савецкі пятак. Прыгледзеўся, аказалася залатая манета з профілем Мікалая ІІ. Затым яшчэ адна, яшчэ…»
Гісторык патэлефанаў археолагу Сяргею Дзярновічу, адказнаму за нагляд на гэтай тэрыторыі, і спыніў будаўнічыя працы.
«Гэта проста было. Мяне там ужо людзі ведаюць. Бывае, яны самі некаторыя рэчы нам перадаюць», — заўважае Павел.
У зямлі ён знайшоў 16 манет, пярсцёнак, ланцуг і зубную каронку на чатыры зубы. Калі прыбыла дапамога з металашукальнікам, дадалася яшчэ 8 манет. Побач быў кавалак тканіны ці скуры. Верагодна, у яго быў загорнуты скарб. Калі экскаватар рабіў траншэю, вузельчык і расхінуўся.
Знаходку перадалі ў Інстытут гісторыі Акадэміі навук. Аказалася, усе манеты — залатыя, часоў Мікалая IІ і выдатнай захаванасці.
«Я не звыклы да скарбаў — больш звыклы ратаваць падмуркі. Напрыклад, год таму ўдалося захаваць падмуркі дамоў Луцкевічаў. Іх заўважылі падчас будаўнічых прац у парку Янкі Купалы. На гэтым месцы мусіла прайсці некалькі траншэй. Я пісаў лісты, каб падмуркі не чапалі, і ў выніку іх удалося адстаяць», — згадвае супрацоўнік музея.
За аддадзены дзяржаве скарб Паўлу мусяць выплаціць узнагароду — 25% ад кошту знаходкі. Ацэнка, па яго словах, займае некалькі тыдняў. Гэтыя грошы Павел хацеў бы накіраваць на гістарычныя выставы.
У які музей патрапяць манеты, пакуль невядома. Гісторык спадзяецца, што яны змогуць упрыгожыць экспазіцыю Купалаўскага музея, дзе ён працуе, — у музея ёсць ліцэнзія на захаванне каштоўных матэрыялаў.
Археолаг Сяргей Дзярновіч тлумачыць, што з пункту гледжання навукоўцаў гэта звычайная знаходка. Сем’і тады нярэдка назапашвалі золата на чорны дзень. На гэтым жа месцы трапляюцца і фрагменты керамікі XVII стагоддзя, што для спецыялістаў уяўляе большую каштоўнасць. Пасля Другой сусветнай вайны, калі ў парку праводзілі рэканструкцыю, грунт падвозіўся з іншых месцаў і атрымаўся перамяшаным. Таму ў зямлі сустракаюцца абсалютна розныя артэфакты.
Поделиться ссылкой:


description: Цэлая чарада дзіціх качак прыляцела 24 лютага ў цэнтр Гомеля і аблаштавалася ў скверы Грамыкі. "Напэўна, адчуваюць, што тут людзі іх не пакрыўдзяць і

title: Дзікія качкі прыляцелі ў горад да людзей


description: Кінапрадзюзар Дзімітры Рассам аб'яднае свае сілы са студыяй Pathé дзеля здымкаў двухсерыйнай адаптацыі Аляксандра Дзюма  "Тры мушкецёры", паведамляе

title: “Тры мушкецёры” па-французску - з Венсанам Каселем і новым персанажам - Ганібалам

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Кінапрадзюзар Дзімітры Рассам аб’яднае свае сілы са студыяй Pathé дзеля здымкаў двухсерыйнай адаптацыі Аляксандра Дзюма “Тры мушкецёры”, паведамляе Variety. На рэалізацыю класічнага французскага шэдэўра запланавана выдаткаваць 60 мільёнаў еўра. У акторскім складзе – Франсуа Сівіль, Ева Грын і Венсан Касель у ралях Д’Артаньяна, Міледзі і Атоса.
Рэжысёрам двух фільмаў “Тры мушкецёры – Д’Артаньян” і “Тры мушкецёры – Міледзі” стане Мартэн Бурбулон. Мацье Дэлапорт і Александр дэ ла Патэльер напісалі сцэнар абодвух фільмаў паводле класікі Дзюма.
Фільмы будуць здымацца адначасова, гэтым летам, у Францыі.
Лічыцца , што гэта самы амбіцыйны кінапраект, абвешчаны ў Францыі, калі не ў Еўропе (за выключэннем Вялікабрытаніі), з самага пачатку пандэміі.
У гучны акцёрскі склад, які змешвае акцёраў-ветэранаў і пачаткоўцаў, таксама ўваходзяць Вікі Крыпс у якасці аўстрыйскай каралевы Ганны, Піо Мармаі ў ролі Партоса, Рамэн Дзюрыс у ролі Араміса, Луі Гарэль у ролі караля Людовіка XIII і брытанец Олівер Джэксан-Коэн у ролі герцага Букінгемскага, а таксама ўзыходзячая французская зорка Ліна Кудры ў ролі Канстанцыі Банасье.
Акторскі склад іншых роляў, такіх як Рышэлье, будзе прадстаўлены ў бліжэйшыя тыдні. Адаптацыя таксама прадставіць новага персанажа Ганібала, заснаванага на сапраўднай гісторыі Луі Аніабы, першага чорнага мушкецёра ў гісторыі Францыі.
“Мы адчуваем вялікую адказнасць за абарону творчасці Дзюма, прапаноўваючы сапраўдную і захапляльную кінематаграфічную сагу для сённяшняй аўдыторыі”, – сказаў Расам, адзін з вядучых французскіх прадзюсараў.
Расам сказаў, што ў рамках праекта ўсе героі будуць заснаваны на існуючых гістарычных постацях, як гэта зрабіў Дзюма, а таксама будзе ўключаць новых персанажаў, такіх як Ганібал, каб арганічна ўзбагаціць “незвычайнае” палатно Дзюма
Поделиться ссылкой:


title: Журналістцы TUT.BY Надзеі Калінінай пагражае 25 сутак: яна просіць выклікаць у суд Качанаву, Савіных і Шчоткіну

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
1 лютага ў судзе Ленінскага раёна пачаўся працэс па справе журналісткі TUT.BY Надзеі Калінінай. Яна была затрыманая 29 студзеня, калі спрабавала патрапіць на з’езд дэлегатаў ВНС па Мінску, які праходзіў ДК «Камволь».
Надзею забралі ў РУУС, але яе адваката туды не пусцілі. У судзе стала вядома, што на журналістку склалі два пратаколы: за ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве (паўторна на працягу года) і за непадпарадкаванне патрабаванням супрацоўніка міліцыі, піша “Наша Ніва”.
Журналістка паспела перадаць адвакату, што ўтрымліваецца ў камеры на пяць чалавек, дзе з ёй 12 жанчын. Перадачы, у тым ліку бялізну і сродкі гігіены, ні для каго не прымаюць.
Справу разглядае суддзя Таццяна Шоцік. Надзея знаходзіцца ў ізалятары на Акрэсціна, сувязь з ёй — праз скайп. Яна паспела паведаміць, што восем разоў прасіла супрацоўнікаў міліцыі дапусціць да яе адваката, які 29 студзеня прыязджаў у Ленінскае РУУС, аднак права на абарону было парушана. Гэта Калініна адзначыла і ў пратаколе. Акрамя таго, журналіст распавяла адвакату, ужо ў судзе, што дрэнна сябе адчувае, абвастрылася мігрэнь, у камеры на пяць чалавек утрымліваюць 12 жанчын.
У судовым працэсе перапынак да 14.15, адвакат знаёміцца з матэрыяламі справы.
Надзею Калініну абвінавачваюць па двух артыкулах КоАП: удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве прама ў ДК «Камволь», дзе праходзіў з’езд дэлегатаў, у якім удзельнічалі топ-палітыкі: Марыяна Шчоткіна, Наталля Качанава, Андрэй Савіных і іншыя. А таксама ў непадпарадкаванні патрабаванням супрацоўніка міліцыі.
Раней Надзею Калініну ўжо судзілі нібыта за ўдзел у акцыі, калі яна працавала на шэсці студэнтаў, тады яна атрымала трое сутак арышту.
Калініна просіць выклікаць у суд Качанаву, Савіных і Шчоткіну. Па словах журналісткі, яны бачылі яе і могуць пацвердзіць — ніякага пікету яна не ладзіла.
Поделиться ссылкой:


title: Пётр Садоўскі: Ужо не гарцую, але галава добра працуе

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
2 лютага 80-гадовы юбілей адзначае беларускі мовазнаўца, дыпламат, дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га склікання Пётр Садоўскі.
“Народная Воля” павіншавала юбіляра з круглай датай…
– Шчыра кажучы, я маю два юбілеі, – кажа Пётр Вікенцьевіч. – Па пашпарце мне сёння 80 гадоў, а па жыцці – ужо 82.
– Як гэта атрымалася?
– Тут цэлая гісторыя, але такіх гісторый шмат. Мой бацька быў партызанам, ён загінуў. Маці – інвалід вайны. І з райсабеса давалі пэўную дапамогу на дзяцей з такіх сем’яў.
Калі нас вазілі на “наружный вид” (так гэта называлася на рускай мове), райсабес звычайна маладзіў дзяцей, каб можна было на год-два даўжэй атрымліваць з дзяржаўнага фонду дапамогу. Гэта быў такі адміністрацыйны эгаізм. Вось і мяне памаладзілі разам з іншымі – запісалі, што нарадзіўся ў 1941 годзе.
Дарэчы, я ўвогуле з’явіўся на свет сямімесячным, таму мне можна і трэці юбілей адзначаць – праз два месяцы.
– Ці шмат віншаванняў атрымалі ў гэты дзень?
– Было некалькі дзясяткаў званкоў па тэлефоне, але ж цяпер ёсць інтэрнэт – і там віншавалі. Нейкіх спецыяльных імпрэз з нагоды юбілею я не ладзіў, бо каранавірус, але з самымі блізкімі сябрамі сустрэліся. Спявалі песні, думалі пра тое, што вясна хутка прыйдзе, што ўсё будзе добра.
– Пётр Вікенцьевіч, а як вы пачуваецеся ў 80 гадоў? Голас у вас вельмі бадзёры!
– Гады ёсць гады, куды ад іх падзенешся… Але, калі меркаваць па тым, што яшчэ пішу нешта задзірыстае, – значыцца, жывы. Як кажуць, не гарцую, але галава добра працуе. І спадзяюся, што пачуваю сябе маладзейшым гадоў на 15–20, чым мне ёсць на самай справе.
Поделиться ссылкой:


title: Усіх супрацоўнікаў крамы Symbal.by адправілі на суткі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У судзе Савецкага раёна Мінска сёння разглядзелі справы Настассі Трафімчык і Вольгі Ігнатовіч па двух пратаколах: арт. 23.34 і арт. 23.4 КаАП.
Суддзя Марына Фёдарава прызнала вінаватай Насту ў непадпарадкаванні і пакарала яе 15-сутачным арыштам. Пратакол па арт.23.34 КаАП суддзя адправіла на дапрацоўку.
Суддзя Сяргей Шаціла паступіў такім жа чынам: 15 сутак за непадпарадкаванне, а пратакол па арт. 23.34 КаАП адправіў на дапрацоўку.
Учора стала вядома, што Мікіта Броўка і Ксенія Міклашэўская атрымалі па 20 сутак арышту па арт.23.34 і арт.23.4 КаАП.
Усе супрацоўнікі крамы знаходзяцца ў ізалятары з 30 студзеня.
Поделиться ссылкой:


title: Адзінокі народны паэт і дом у лесе

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Тое, што створана Якубам Коласам, геніяльным мастаком слова, ведаюць многія, бо ён, народны паэт Беларусі, – хрэстаматыйны. Па яго літаратурнай спадчыне, дзе ўзвышаюцца яскравыя вяршыні нацыянальнага духу – паэмы «Новая зямля» і «Сымон-музыка», школьнікі пішуць сачыненні, студэнты – дыпломныя працы, аспіранты і навукоўцы – дысертацыі, манаграфіі. А вось пра тое, як жыў, як працаваў, з кім сябраваў, дзе бываў, як пачуваўся народны паэт Беларусі ў пэўных акалічнасцях, ведае абмежаванае кола чытачоў. Між тым існуе эпісталярная спадчына Песняра. І дзякуючы ёй шмат можна ўведаць, як кажуць, з першых вуснаў.
Чытаючы і перачытваючы шматлікія лісты класіка да вядомых людзей, сваякоў, сяброў і землякоў, я не мог не заўважыць, што ён, Якуб Колас, актыўны творца, акадэмік, заслужаны дзеяч навукі Беларусі, народны дэпутат, словам, чалавек, дужа заняты не толькі творчай, а і грамадскай дзейнасцю, чалавек, які знаходзіўся ў гушчы культурнага і асветнага жыцця, пачуваўся адзінокім. У лісце да П.Ф.Глебкі, датаваным 5 лютага 1940 года, ён злёгку папракае яго, свайго даўнейшага вучня, што той не здагадаўся пазваніць, быццам забыўся, што «ёсць на свеце адзінокі дзядзька Якуб».
Варта сказаць, што ў той час яшчэ жывая была паэтава жонка – Марыя Дзмітрыеўна, якую, кахаючы, шануючы, ён называў «мой самы лепшы ў свеце друг». А калі ёсць такі друг, то, здавалася б, адчуваць сябе адзінокім проста немагчыма. Падкрэслю: здавалася б. Тут жа і дадам: з пазіцыі абывацеля. Бо сапраўдны творца непазбежна адзінокі хоць бы ўжо таму, што часцей за ўсё знаходзіцца сам-насам з пачуццямі і думкамі сваімі. Падумалася: невыпадкова адзін з мноства псеўданімаў нашага знакамітага творцы – К.Адзінокі.
1 з 2
Ды зразумелая адзінота не толькі паэта-генія, а і адзінота паэта-чалавека, асабліва пасля таго, як ён страціў жонку (Марыя Дзмітрыеўна памерла 11 мая 1946 года), і калі ўсё больш пачалі дапякаць яму хваробы. У лісце да П.У.Броўкі 12 чэрвеня 1950 года ён піша: «Я страціў сон, хоць яго ў мяне ніколі і не было. Я ледзь-ледзь поўзаю па зямлі, як той клешч, што напіўся з сабачага вуха». Яму ж, Петрусю Броўку, у лістападзе таго ж года не менш вобразна малюе стан свайго здароўя: «Мае лёгкія – гнілая торба, на якой то там, то сям сяды-тады загараюцца вандроўныя балотныя агні… Спіна мая так зрэзана банкамі, усё роўна як бы мяне ссеклі бізунамі польскія гайдукі».
Якуб Колас усё часцей трапляе ў санаторый «Барвіха», што пад Масквой, і ў “крамлёўку” (крамлёўскую бальніцу), яго скаргі на старасць ды благое здароўе пачашчаюцца. Так, у лісце да Н.І.Загурскай-Паддубнай 23 лютага 1951 года ён прызнаецца: «…зараз я – старычына, пазнаўшы ўсю гарэчу старасці, часта занепадаю, хварэю. З 1946 г. я пачаў хварэць на запаленне лёгкіх. Хварэў разоў 15». А ў сакавіку таго ж года, звяртаючыся да яе ж, Ніны Загурскай-Паддубнай, як бы апраўдваецца: «Я колісь быў здаровы і крэпкі. У мяне быў надзіва моцны арганізм, а вось стаптаўся…» І з уласцівай яму далікатнасцю просіць: «Даруйце, што пішу пра невясёлыя рэчы». У адным з лістоў да П.Ф.Глебкі Колас жаліцца: «Кепска… з нагамі: не хочуць хадзіць». А ў лісце да А.М.Лойка пра стан свайго здароўя піша больш падрабязна: «У нагах звузіліся крывяносныя сасуды, адгэтуль і ногі баляць пры хадзьбе, усё роўна як калёсы на непамазанай восі. Апроч таго, у мяне так званая гіпертанія – павышаны ціск крыві. Прыходзіцца сяды-тады ставіць п’яўкі». «Удивительно тоскливо болеть: так скучно, так одиноко!» – гэта словы, адрасаваныя Сяргею Гарадзецкаму, рускаму паэту, у адным з многіх пісьмаў да яго.
Патрыёт Беларусі, чалавек сардэчны і эмацыйны, Якуб Колас перажываў тугу па родных мясцінах і людзях. Пасылаючы з падмаскоўнай “Барвіхі” 19 студзеня 1951 года ліст да П.Ф.Глебкі, ён прызнаецца ў любові да людзей: «Занудзіўся я па сваіх Петрусях, па Міхалу, Кандрату (гэта значыць, па Глебку, Броўку, па Лынькову і Крапіве. – В.Ж.) і па ўсіх добрых чалавеках, не кажу ўжо аб чалавечыцах».
Вялікі творца і ў эпісталярным жанры, як бачым, застаецца арыгінальны і ў той жа час даступны, зразумелы і заўсёды чалавечны. Пра што б ні апавядаў адметны майстра слова, якую б сур’ёзную праблему ні закранаў, ён пакідаў і месцейка для ўсмешкі. Адзін з лістоў да М.Ц.Лынькова, датаваны 22 лютага 1953 года, пачынаецца так: «Дарагім маім прыяцелям Міхалу і Зосі Лыньковым пісьмо ад старога многапакутнага Якуба».
Смутак па родных мясцінах і людзях падмацоўваецца лячэннем, якое так надакучае! Паэт шчыра дзеліцца сваім пачуццём: «Жывучы ў «Барвісе», я ўспамінаю каралішчавіцкую тундру, і яна мне цяпер мілей за «Барвіху», бо там чалавеку жыць вальней: там няма дактароў. Мне ж тут дактары не даюць спакойна дыхаць». Пасля кароткага апісання санаторных пакутаў прыводзіцца выснова: «Пасля адпачынку ў санаторыі, як відаць, прыйдзецца паехаць у «тундру» адпачыць ад адпачынку».
Што да Каралішчавіцкага лесу, дзе знаходзіўся Дом адпачынку пісьменнікаў, то пра яго класік адзываўся заўсёды ў негатыўным плане, называючы тундрай, дзікім лесам, дзе шмат гадзюк ды камароў. Калі ў адным з пісьмаў ён паведамляў Сяргею Гарадзецкаму, што другі дзень знаходзіцца ў Каралішчавічах, то заўважыў: «Вернее было бы назвать «Комарыщевичи». Больш за тое, у ліпені 1955 года ў пісьме да Я.С.Мазалькова паэт выказаўся катэгарычна: «Место здесь плохое. Пожалуй, худшего не найдешь в Белоруссии».
Тым не менш Якуб Колас даволі часта там бываў – працаваў і адпачываў. У ліпені 1954 года менавіта ў Каралішчавічах была завершана трэцяя кніга палескіх аповесцяў. Ён любіў цішыню і спакой, што і знаходзіў у гэтай мясціне. Яшчэ памянёны лес, дзе пераважаюць яліны, быў багаты на баравікі, а іх народны Пясняр надта любіў збіраць. Адсюль Колас не раз браў накіраванне на возера Нарач, якое дужа яму падабалася. «Изумительно красиво это озеро! Пленительно-красивы его берега: могучие сосны, песчаные пляжи, отмели», – пісаў ён Сяргею Гарадзецкаму 21 ліпеня 1954 года. А крыху раней, 10 ліпеня, у пісьме да таго ж Гарадзецкага як бы скардзіўся: «Отдыха у меня нет. Каждый день засыпают письмами-жалобами – все, кому только не лень».
У вечных клопатах ператамляўся геній. Тут жа, у Каралішчавічах, ён у свае няпоўныя 70 гадоў у пісьме да М.М.Прозаравай не ўтойваў: «Я уж дряхлею. Чувствую всемирный закон тяготения к земле».
Васіль Жуковіч, пісьменнік.
Поделиться ссылкой:


title: Віншаванні з міжнародным днём роднай мовы: яркія беларускі чытаюць творы на роднай мове

maintext:
«Калі наша музыка, тэатральныя пастаноўкі, кіно і літаратура будуць якаснымі, тады ўсё адбудзецца само сабой».
Праект «Аўтары», прысвечаны юбілеям беларускіх літаратараў, зроблены TUT.BY разам з A1 ў рамках ініцыятывы #ЛітаратурА1. Цiкавыя i паспяховыя асобы рознага ўзросту і заняткаў — у Дзень роднай мовы дзеляцца сваімі ўлюбёнымі творамі на беларускай мове, а таксама расказваюць, чаму карыстанне мовай для ніх — асаблівы гонар і радасць.
Крысціна Дробыш — актрыса
«Я пісала вершы на беларускай мове. Не толькі пра сардэчныя пачуцці, а яшчэ і пра любоў да радзімы»
— У Дзень роднай мовы я чытаю верш Сяргея Грахоўскага «Як я жыў да цябе». У віры сённяшніх падзей, калі ўсё вельмі складана, хацелася нагадаць пра простыя чалавечыя пачуцці, якія ў гэтым віры мы часта, нажаль, забываем. Цеплыня, дабрыня, каханне, любоў адзін да аднаго адыходзяць на другi план, але ўсё ж такі яны заўсёды застаюцца з намі.
У мяне быў доўгі шлях да беларускай мовы. Я — дзвюхмоўны чалавек, які заўсёды размаўляе на той мове, на якой складаецца размова. Мае бацькі родам з вёскі, і мае бабулі і дзядулі заўсёды размаўлялі на «мове», няхай і не на зусім дасканалай. Яны наўрад ці думалі аб тым, на якой мове яны гавораць: таму што сенцы — гэта сенцы, а ганак — гэта ганак. Як інакш?
Першае каханне з мовай адбылося ў дзяцінстве. Не ведаю чаму, але пачынаючы недзе з 6-га класа школы мяне вельмі натхнялі ўрокі беларускай літаратуры. Асабліва я любіла творы Васіля Быкава, хаця сёння разумею, што тады абсалютна нічога ў іх не разумела, не бачыла глыбіні. Але ж чамусьці западалі ў душу быкаўскія радкі.
Натхненная, я пачала пісаць юнацкія вершыкі: іх пішуць многія падлеткі, але я пісала на беларускай мове. Не толькі пра сардэчныя пачуцці, а яшчэ і пра любоў да радзімы.
Потым нашы шляхі з мовай неяк разышліся. Скончыла школу, паступіла ў тэатральную акадэмію, дзе калі-некалі іграла на мове. І вось, я — актрыса Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. Зразумела, я проста не магла дазволіць сябе, права не мела не ведаць дасканала мову. Для мяне гэта быў вельмі крытычны момант, калі са сцэны я размаўляю на мове, а ў рэальным жыцці двух слоў звязаць не магу. Пачала паглыбляцца ў тэму і праз некаторы час ужо дала сваё першае інтэрв’ю на беларускай мове. Для мяне гэта было быццам бы пасведчанне аб тым, што нейкая прыступка ўжо пройдзена, і я больш упэўнена магу сябе адчуваць, размаўляючы на беларускай мове.
Мае асабістыя лайфхакі ў вывучэнні мовы — гэта музыка і чытанне. Чытайце кнігі, беларускую літаратуру. А калі пачуеце, што наша літаратура мрочная — дык гэта няпраўда. Так можа сцвярджаць толькі той, хто зусім не ў тэме. Добра, не падабаецца беларуская літаратура — дык існуе шмат цудоўных перакладаў сусветнай літаратуры: сучаснай і не вельмі.
Ну і музыка. Столькі крутых трэкаў запісваецца на беларускай мове, вы нават не ўяўляеце. З нядаўняга мяне вельмі уразіў беларускамоўны кавер на адну з вядомых песень Сцінга. А калі песня падабаецца, то яна пачыные пастаянна круціцца ў цябе ў галаве — ведаеце як гэта бывае. І ў нейкі момант ты разумееш, што пачаў думаць на мове. Віншую — ты папаў. Толькі трэба зрабіць гэты першы крок — і паняслося.
Цікава, але мне здаецца, што колькі чалавек размаўляе на беларускай мове — столькі ж і розных моў у іх атрымоўваецца. Бо ў беларускай мовы вельмі шмат адценняў і нюансаў. Кожны валодае ёй па-свойму і гэта цудоўна. А яшчэ наша мова — надта жывая. З нядаўняй агаворкі майго калегі атрымалася новае дзіўнае слова, якое вельмі мне падабаецца: «пяшчочына». Яно для мяне такое разнастайнае, такое цёплае, і, здаецца, не перакладаецца ні на адну мову ў свеце. І гэта вельмі добра, калі ўзнікаюць такія яскравыя моманты словаўтварэння: гэта значыць, што мова жыве.
Мова дала мне працу. Працу у тэатры, працу ў агучцы фільмаў, рэкламы і кніг для дзяцей. І я ў гэтым выдатны спецыяліст, які валодае голасам і мовай адначасова. Так што ў нас з беларускай мовай больш пазітыўных момантаў, чым негатыўных. Хаця розныя выпадкі здараліся. Мне казалі: «Разговаривай на нормальном языке» ці «Ты звар’яцела? Навошта вядзеш інстаграм на беларускай мове?». Не звяртаю на гэта ўвагі. Кожны мае права на асабісты погляд, і я — таксама. Таму працягваю рабіць сваю справу далей.
Я часта бачу, нават у стужцы каментарыяў пад сваімі публікацыямі, калі хтосьці з пенай у роце даказвае, што трэба ўсім пагалоўна вучыць мову. Але, маё меркаванне такое: кожны мае права размаўляць на той мове, на якой яму больш зручна і блізка.
Іншая справа, што насамрэч шмат людзей хацела б пачаць размаўляць на беларускай мове, і ім трэба дапамагчы зрабіць першы крок. Але ні ў якім разе не прымусам, а праз выразныя сродкі мастацтва: тэатр, літаратуру, музыку.
І калі наша музыка, тэатральныя пастаноўкі, кіно і літаратура будуць якаснымі, а беларуская агучка для замежных фільмаў будзе зроблена прафесійна — тады ўсё адбудзецца само сабой. І будзе ўжо «не смешна слухаць», як хтосьці мне казаў, а звычайна. Як казалі ў «Пане Тадэвушы»: «Хай сэрцам выбірае, не трэба прымушаць».
Наталля Бібікава — журналіст, аўтар праекта «Годныя культурныя навіны»
«Пасля „Дзікага палявання караля Стаха“, я „падсела“ на творы Караткевіча пажыццёва»
— Я — дзяўчынка з вёскі: Алёхнавічы і Дубравы — мае родныя мясціны. Канешне ж там заўсёды размаўлялі на трасянцы, але больш на беларускай трасянцы. Таму родная мова заўсёды была ў маім жыцці.
«5 лыжак заціркі» Змітрака Бядулі — маё першае і моцнае ўражанне ад беларускай літаратуры. Мяне малую гэтае невялічкае апавяданне кранула да самага сэрца і я вельмi перажывала за яго герояў: як яны чакалі сваёй заціркі, нарэшце дачакаліся, а потым гадкая суседка з’ела іх 5 лыжак. Ой, балюча было неверагодна. (Усміхаецца.) Ведаеце, потым, ужо ў дарослым жыцці, я перачытала гэтыя «лыжкі». І са здзіўленнем заўважыла, чаго ў дзяцінстве, канешне ж, не бачыла. Што акрамя гэтых кранальных малых і гадкай Сцёпчыхі, у апавяданні ёсць яшчэ вельмі глыбокія філасофскія высновы. Калі яны чакалі сваю зацірку і дачакаліся, Бядуля піша:
«Шчасце не мае сваёй асобнай меркі для ўсіх людзей на свеце, але кожны чалавек мае сваю асобную мерку да шчасця і свой асобны погляд на самое шчасце…»
А калі яны згубілі 5 лыжак сваёй ежы:
«Няшчасце не мае сваёй асобнай меркі для ўсіх людзей на свеце, але кожны чалавек мае сваю асобную мерку да няшчасця і свой асобны погляд на самое няшчасце».
Гэта ж дакладна пісалася для дарослых. І гэта было мае адкрыццё. Дарэчы ў Бядулі ў гэтым годзе юбілей са дня нараджэння. Добрая нагода перачытаць творы гэтага аўтара.
Ну і, канешне ж, я вельмі люблю кнігі Караткевіча. Мне было 16, калі я самастойна прачытала «Сівую легенду». Не тое, што «ў школе прахадзілі», а сама вырашыла і прачытала. Потым было «Дзікае паляванне караля Стаха», пасля якога я «падсела» на творы Караткевіча пажыццёва.
Мая бабуля Броня, якая працавала настаўніцай, вывучыла мяне чытаць і пісаць па-беларуску. Шмат нашых казак мне расказвала. А зараз ужо я абавязкова кожны вечар чытаю свайму сыну Максіму беларускую казку. Ці мы знаходзім штосьці цікавае ў інтэрнэце і слухаем: таго ж Маляваныча або Ганну Хітрык, якая чытае беларускамоўныя казкі на сваім канале. Не скажу, што дзякуючы гэтаму Максім вывучыў мову дасканала, але ён усё разумее. І калі потым яму ўдаецца на працягу дня ўвярнуць у гутарку некалькі сказаў па-беларуску, то ён вельмі задаволены:
— Мам, я ўсё правільна сказаў?
— Так.
Яму сапраўды гэта шчыра падабаецца.
У сям’і мы не размаўляем увесь час на беларускай мове. І я зараз думаю: сапраўды, а чаму? Дачка дасканала размаўляе. Бацька Максіма — мой муж — таксама добра ведае мову, бо Андрэй (акцёр Андрэй Бібікаў. — Заўв.рэд.) доўгі час працаваў у Рэспубліканскім тэатры Беларускай драматургіі. А там — усе спектаклі ідуць выключна на беларускай мове.
Ды і сама я столькі праграм стварыла, столькі фільмаў зняла, столькі тэлевізійных эфіраў у мяне па-за плячыма — і ўсе яны былі на беларускай мове. Я рабіла гэта і мне вельмі мая праца падабалася.
Але чамусьці ў звычайным жыцці працягвала размаўляць на рускай мове. І гэта дзіўна. Часта кажуць, што ў нас дзве дзяржаўныя мовы, але для мяне гэта гучыць хутчэй як адгаворка. Мы павінны гаварыць на мове, думаць на ёй.
Ведаеце, ёсць нават такое даследванне, што ва ўсім свеце беларуская мова па сваёй мілагучнасці саступае толькі італьянскай. А на тое, што часам да беларускамоўных ставяцца такім чынам: «Аааа. Всё ясно — свядомый!» — не трэба звяртаць увагі.
У праекце да Дня роднай мовы я чытала верш Цёткі «Скрыпка». Ён вельмі складаны па рытміцы, але там ёсць вельмі прыгожая метафара. Калі ты не можаш маўчаць, але не можаш і свабодна сказаць усё тое, што ў цябе на сэрцы, то застаецца толькі граць.
Бо праз мастацтва ты можаш выразіць сваю думку яшчэ больш моцна, больш выразна. І вось такое выказванне — без слоў, а толькі з дапамогай музыкі, жывапісу — будзе мець сапраўды значны ўплыў на людзей. Вось пра гэта верш Цёткі. І я вельмі старалася прачытаць яго так, каб слухачы прачулі той сэнс, той пасыл, які ўкладзены паэткай.
Надзея Кішкурна — студэнтка ліцэя БДУ
«З самага майго дзяцінства ўсе ўмовы спрыялі таму, каб я выдатна размаўляла на беларускай мове»
— Яшчэ нядаўна я была ў лагеры тых людзей, якія казалі: «Беларуская мова? Што гэта? Не, нецікава, непрыгожа, як яе можна любіць?». Але калі я патрапіла ўпершыню ў свой ліцэй — на падрыхтоўчыя курсы — то пасля першых жа заняткаў цалкам змяніла сваё стаўленне да мовы і свой пункт гледжання. Больш скажу, я да гэтага ніколі ў сваім жыцці не адчувала, што чымсьці магу так захапіцца, як беларускай мовай і літаратурай. Мне захацелася даведацца значна больш, чым я ведала дагэтуль.
Атрымліваецца, што справа была не ў тым, якая насамрэч беларуская мова ці літаратура — добрая або кепская. А ў тым, як яе падаюць.
Зараз я адчуваю тую вялікую розніцу паміж выкладаннем беларускай мовы ў маёй старой гімназіі і тут — у ліцэі. Да таго ж я не памятаю беларускамоўных людзей у гімназіі, а тут уся кафедра беларускай мовы сапраўды на мове размаўляе, як і многія нашы ліцэісты таксама. І гэта вялікае шчасце і вялікая радасць, што зараз я знаходжуся менавіта ў ліцэі БДУ і маю гонар тут вучыцца. Ад поўнага непрымання мовы я перайшла да любві да яе.
Але, насамрэч, з самага майго дзяцінства ўсе ўмовы спрыялі таму, каб я выдатна размаўляла на беларускай мове: мая маці вельмі добра валодае ёй, як і мой тата. А мая цудоўная бабуля, бацькава маці, дык яна ўвогуле з Палесся: а там размаўляюць так дзіўна, што адразу і не разумееш на якой мове, да таго яна ні на што не падобная. І гэта таксама вельмі цудоўна, цікава, але чамусьці я дайшла да такога разумення толькі ў 14−15 год.
Зараз для мяне беларуская мова — тая пляцоўка, якая аб’ядноўвае людзей, якая дапамагла мне знайсці аднадумцаў, сяброў і тое, што для мяне сапраўды цікава.
На праекце да Дня роднай мовы я чытала ўрывак з «Ладдзі роспачы» Уладзіміра Караткевіча: «Рабі нечаканае, рабі як не бывае». Гэта мая любімая кніга. Ведаеце, я ніколі нічога падобнага дагэтуль не чытала. Ні ў аднаго пісьменніка. Мне вельмі падабаюцца кнігі Мікалая Гогаля — круты аўтар. Але калі я прачытала «Ладдзю», то зразумела, што для мяне гэта любоў на ўсё жыццё. Неверагодная гульня са смерцю ў шахматы проста нікога не можа пакінуць абыякавым.
Цяжка растлумачыць, хто такі Караткевіч тым, хто ніколі дагэтуль не быў знаёмы з яго творчасцю. Але я ўсё ж такі паспрабую. Калі параўноўваць, то для мяне Уладзімір Караткевіч — гэта Джоан Ролінг (аўтар серыі кніг пра Гары Потэра, адна з найвядомейшых пісьменніц свету. — Заўв.рэд.) да таго часу, як яна стала мэйнстрымам. Пісьменніца вельмі простай мовай распавядае пра дужа складаныя рэчы. І ў Караткевіча таксама так. Як і ў «Гары Потэры», у «Ладдзі» можна ўбачыць выключна гісторыю пра прыгоды, а калі капнуць глыбей — знойдзецца вельмі значны філасофскі падтэкст.
«Рабі нечаканае, рабі як не бывае» — невялічкі ўрывак, але я спадзяюся, што пасля прагляду роліка людзі па меншай меры зацікавяцца: «А што гэта за твор? Смерць гуляе ў шахматы? Незвычайна!». І мабыць прачытаюць «Ладдзю роспачы», а потым усяго Караткевіча ўвогуле. А нехта, магчыма, як і я аднойчы, зменiць сваё меркаванне наконт нашай мовы.
Я казала пра тое, як важна сустрэць добрага настаўніка. Але ж гэта не абавязкова павінен быць менавіта настаўнік. Гэта можа быць хтосьці з твайго асяроддзя: бацькі, сваякі, сябры ці нават публічная асоба, думкі якой ты падзяляеш.
І таму падчас свайго ўдзелу ў праекце я старалася чытаць так, каб можна было прачуць, як я асабіста ўспрымаю гэты свет. Такі падыход дакладна працуе. У мінулым годзе на Тыдні роднай мовы да нас у ліцэй завіталі музыкі: Зміцер Вайцюшкевіч, Андрусь Такіданг і Кацярына Ваданосава (яе песні асобны цуд) — і пасля іх шчырых выступаў я яшчэ больш закахалася ў мову.
Зараз мне хочацца стаць рэжысёрам і экранізаваць на беларускай мове творы беларускіх аўтараў. Напрыклад, «Шляхціца Завальню». Чаму не? Гэта ж можна так экранізаваць, што потым сервіс Netflix з задавальненнем выкупіць права на трансляцыю.
Мне падаецца, што негледзячы на тое, што адбывалася ў нас з мовай у не такія далёкія 30-ыя гады мінулага стагоддзя, калі сёння існуюць людзі, якія любяць і шануюць беларускую мову, працуюць на ёй, то ў мовы ёсць шанец. Ва ўсіх у нас ёсць шанец.
Поделиться ссылкой:


title: Хто "завербаваў" Аляксандру Герасіменю?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Сяргей Кавальчук – чалавек, безумоўна, спартыўны. Гуляе ў більярд, бегае на лыжах. Былы вайсковец, з 2004 года працаваў у Службе бяспекі прэзідэнта. У сакавіку 2018 года быў прызначаны міністрам спорту.
Сярод спартыўнай грамадскасці ўжо далёка не навіна, што на гэту пасаду прызначаюць людзей, пра існаванне якіх самі спартсмены раней не здагадваліся. У крэсле міністра спорту пабывалі экс-начальнік аддзела фізкультуры і спорту Мінаблвыканкама Алег Качан, былы міністр унутраных спраў і экс-намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Юрый Сівакоў, намеснік міністра па надзвычайных сітуацыях Аляксандр Шамко…
Усіх іх кідалі на барыкады, як у часы вайны, ды і рыторыка гэтых міністраў не адрознівалася ад ваеннай: “Стаяць ад апошняга – за намі Радзіма! Лавіць шайбу зубамі! Патрыятызм – на першым месцы!” Але спартсмены вышэй галавы ўсё роўна не скакалі. У выніку ўсё заканчвалася тым, што гэтых палымяных прамоўцаў адпраўлялі на іншы фронт работы, а на іх месца прыходзілі новыя – не менш таленавітыя.
Напрыклад, Сяргей Кавальчук днямі агучыў проста сенсацыйныя факты пра сярэбранага прызёра Алімпіяды, вядомую плыўчыху Аляксандру Герасіменю. Як вядома, спартсменка займае актыўную грамадзянскую пазіцыю, узначальвае Беларускі фонд спартыўнай салідарнасці, хаця пасля выбараў у мэтах бяспекі была вымушана з’ехаць за мяжу.
“Пачынаеш разбірацца з лёсам той жа Герасімені – і таксама ўзнікаюць пытанні, – заявіў міністр спорту адной дзяржаўнай газеце. – 2003 год. Допінг. 4 гады дыскваліфікацыі. Але раптам скарачаюць тэрмін удвая. Нонсэнс, які ніхто толкам растлумачыць так і не змог. З чаго б гэта такі атракцыён нечуванай шчодрасці? Дзе і з кім удалося дамовіцца?
Яшчэ адна вяха жыццёвага шляху – тры гады падрыхтоўкі ў ЗША. З кім там мела зносіны, хто апрацоўваў, якія абяцалі ганарары? І чаму менавіта яна цяпер узначаліла гэтыя фонды ў Вільнюсе? Калі ўсе гэтыя факты выбудаваць у адзін лагічны ланцужок, то прасочваецца некаторая заканамернасць. Спецслужбы не спяць, працуюць, і метады іх уздзеяння на сваіх агентаў бываюць розныя.
…У маім разуменні не можа спартсмен, які заўсёды падтрымліваў дзяржаву, абараняў яе гонар на міжнароднай арэне, раптам рэзка і ў корані памяняцца, запеўшы зусім іншую песню”.
Вось гэта бомба! Калі б Кавальчука не прызначылі міністрам спорту, то мы, магчыма, да гэта часу не даведаліся б, каго на сваіх грудзях прыгрэў беларускі спорт. Аказваецца, Аляксандра Герасіменя толькі маскіравалася пад “залатую рыбку”, а на самай справе гэта не больш не менш – агент, якога ў свой час апрацавалі ці то ў Амерыцы, ці то ў іншай краіне.
Ну не можа ў Беларусі чалавек, які “бараніў гонар дзяржавы на міжнароднай арэне, раптам рэзка і ў корані памяняцца”. І тут можна з міністрам пагадзіцца, калі разумець пад словам “дзяржава” аднаго чалавека, які ніяк не хоча “расціскаць пасінелыя пальцы”. А калі, як Аляксандра Герасіменя, пад гэтым словам мець на ўвазе сваю зямлю і народ, які на ёй жыве, дык ніякай супярэчнасці няма. Калі дзяржава (паводле Кавальчука) хлусіць у вочы, збівае і забівае грамадзян, людзі пачынаюць “бараніць гонар дзяржавы” (паводле Герасімені), змагаючыся з гэтым.
Але, на думку міністра спорту, спартсмен увогуле можа мець толькі тое меркаванне, якое палічыў правільным нехта наверсе. Працягвае ўпарціцца? Тады ён як мінімум агент замежных спецслужбаў. А абяскроўліваць беларускі спорт, выкідваючы таленавітых і выніковых спартсменаў, якія думаюць “не так”, – гэта, відаць, паводле меркавання чыноўніка, найвышэйшая праява патрыятызму.
Зрэшты, апошнім часам мы ўбачылі столькі абсурду, што ўжо нічога не здзіўляе. Да гэтага трэба ставіцца спакойна, як, напрыклад, экс-варатар зборнай Беларусі па футболе Генадзь Туміловіч. Той не так даўно даў параду і міністру спорту, і іншым спартыўным функцыянерам: “Вы б, таварышы, сабраліся дружна – і на … са спорту, да заходніх межаў, дзе ляскаюць гусеніцы танкаў”.
Публікацыя – з № 11 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: КДК прапануе такія змены ў падаткаабкладанне ІП, што лёс малога бізнеса выглядае бязрадасна

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
У Сеціва трапілі прапановы КДК па «удасканальванні сістэмы падаткаабкладання ІП».
Так, КДК прапануе:
— Адмяніць адзіны падатак і замяніць яго спрошчанай сістэмай падаткаабкладання;
— Павысіць падаткі для ІП да 16% на юрыдычныя, бухгалтарскія, маркетынгавыя, кансультацыйныя, аўдытарскія «і іншыя» паслугі;
— Увесці 13% плату за зняцце гатоўкі звыш за тры тысячы рублёў у месяц (або звыш трох сярэдніх заробкаў па краіне);
— Узмацніць крымінальную адказнасць за падатковыя парушэнні;
— Павысіць адлічэнні ў ФСАН;
— Забараніць наяўныя плацяжы праз увядзенне дадатковых камісій за разлікова-касавае абслугоўванне.
Гэтыя прапановы пабачылі свет пасля абурэння Лукашэнкам ІПшнікамі і бізнэсам на «Усебеларускім народным сходзе».
КДК кіруецца думкай, што большасць ІПшнікаў нібыта ў поўнай меры не нясуць «сацыяльных абавязкаў» перад дзяржавай, бо іх падатковы ўдзел мінімальны.
Пры гэтым, у існым законе ясна прапісана, што карыстацца спрошчанай сістэмай падаткаабкладання (а цяпер гэта 3% ці 5% ад супольнай выручкі ў залежнасці ад віду дзейнасці) можна толькі да дасягнення пэўнага памеру абаротаў, пасля якіх падаткаабкладанне павялічваецца.
КДК не прапануе знізіць гэты бар’ер, а прапануе адразу падняць падаткі для ўсіх, што ясна ўказвае на сапраўдныя прычыны і матывацыю новаўвядзенняў.
Кантралёры лічаць, што існая сістэма, нечакана, «дазваляе суб’ектам гаспадарання хутка ўзбагачацца за кошт плацяжоў насельніцтва і пры гэтым мець мінімальныя падатковыя абавязкі перад дзяржавай».
Месцамі КДК прамым тэкстам піша, што малы бізнэс у краіне варта знішчыць:
«Часткова [захады] дазволяць знізіць прывабнасць для ІП гэтых відаў дзейнасці і будуць спрыяць іх працаўладкаванню на штатную пасаду з выплатай ФСАН, а таксама зменшыць выгаду для суб’ектаў гаспадарання пры заключэнні разавых дамоваў для вываду сродкаў», — гаворыцца ў лісце з прапановамі.
Пакуль незразумела, як на прапановы рэагуе шырокая супольнасць індывідуальных прадпрымальнікаў.
Адзін з ІПшнікаў сказаў «Нашай Ніве» літаральна наступнае:
«Я супрацоўнічаю з ІТ-кампаніяй, якая мае юрыдычныя асобы па ўсім СНД. Плаціць 16% падатковай я не буду, мне прасцей адкрыць аналаг ІП у Расіі ці Украіне, і весці дзелавыя адносіны паміж замежнымі юрыдычнымі асобамі. У выніку, дзяржава не атрымае больш, яна не атрымае і таго, што мела ад маёй дзейнасці раней», — сказаў прадпрымальнік.
Поделиться ссылкой:


title: Ці будзе ў гэтым годзе святкаванне Дня Волі?

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
Палітык Юрась Губарэвіч паведаміў, што рашэнне па гэтым пытанні будзе прынята ў бліжэйшы час.
Практычна штогод лідары апазіцыі традыцыйна падавалі ў Мінгарвыканкам заяўкі на правядзенне 25 сакавіка ў Мінску шэсця і мітынгу, прымеркаваных да ўгодкаў абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі. Ці будзе пададзена такая заяўка ў гэтым годзе? Ці пройдуць з нагоды свята нейкія мерапрыемствы?
– Пабачым, як будзе развівацца сітуацыя, бо на сённяшні дзень сустрэча нават трох чалавек з лыжнымі палкамі ў лесе разглядаецца як парушэнне закона аб масавых мерапрыемствах, – кажа старшыня руху “За Свабоду” Юрась Губарэвіч. – Улады разумеюць, што любы масавы збор людзей для іх небяспечны. Зыходзячы з гэтага, мы і будзем прымаць нейкія рашэнні па фармаце мерапрыемства.
Адразу пасля выбараў людзі не мелі нейкіх дазволаў, каб выйсці на вуліцу і выказаць сваё меркаванне, але цяпер сітуацыя іншая.
– Але ці будзеце падаваць заяўку ў Мінгарвыканкам?
– У бліжэйшыя дні гэтае пытанне абмяркуецца сярод дэмакратычных структур – палітычных партый і рухаў. Напэўна, нейкае рашэнне будзе прынята, але гэта можна ацэньваць ізноў-такі з двух бакоў.
Калі людзі выходзяць на вуліцу без дазволу гарадскіх улад, то іх штрафуюць і кідаюць “на суткі”. Але нават фармальнае атрыманне дазволу ад Мінгарвыканкама, як мне падаецца, не ўратуе сёння ад беззаконных дзеянняў з боку супрацоўнікаў міліцыі. Яны ўжо даўно не глядзяць на закон.
Таму трэба найперш кіравацца настроямі і пажаданнямі людзей. Найбольш прымальны фармат святкавання Дня Волі – гэта, напэўна, той, пры якім людзі будуць адчуваць менш абмежаванняў у выказванні сваёй пазіцыі і больш бяспекі.
Публікацыя – з № 13 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: 37-гадовы інжынер-будаўнік Аляксей Сцерлікаў віну не прызнае, а дакладней, як ён выказаўся, прызнае яе па частцы 1 дадзенага артыкула — то бок "супраціў

title: Супрацоўнік ДАІ ў судзе: “Маё жыццё бясцэнна”

maintext:
Суд Заводскага раёна горада Мінска, у асобе суддзі Генадзя Янкоўскага, 25 лютага распачаў разгляд крымінальнай справы ў дачыненні да Аляксея Сцерлікава. Яго абвінавачваюць ў частцы 2 артыкула 363 КК РБ – супраціў супрацоўніку органаў унутраных спраў пры выкананні ім абавязкаў па ахове грамадскага парадку, спалучаны з пагрозай прымянення гвалту.
37-гадовы інжынер-будаўнік Аляксей Сцерлікаў віну не прызнае, а дакладней, як ён выказаўся, прызнае яе па частцы 1 дадзенага артыкула — то бок “супраціў без намеру прымянення гвалту”, паведамляе незарэгістраваны ПЦ «ВЯСНА».
Падзеі адбыліся 23 верасня 2020 года — у той дзень Сцерлікаў намагаўся схавацца ад людзей у камуфляжнай форме, а пры затрыманні яго збівалі ў машыне. У залу судовага пасяджэння ён дастаўлены пад канвоем. А пацярпелым прызнаны інспектар ДАІ Максім Завадскі.
Дзяржаўнае абвінавачванне
23 верасня 2020 года ў 23.55 Сцерлікаў, кіруючы аўтамабілем, рухаючыся па сустрэчнай паласе, паблізу праспекта Дзяржынскага (Мінск), не падпарадкаваўся лейтэнанту міліцыі Завадскаму, які выконваў абавязкі па ахове грамадскага парадку, які патрабаваў спыніць транспартны сродак. Далей, 24 верасня ў 00 гадзін па вуліцы Разінскай, 59 не падпарадкаваўся патрабаванням спыніць машыну і, пачаўшы рух заднім ходам, здзейсніў наезд на Завадскага. Ад гэтага ў Завадзкага пашкодзілася форменнае абмундзіраванне і застаўся сіняк на плячы, некалькі ранак.
Пацярпелы
Максім Завадскі працуе інспектарам ДАІ з сакавіка 2020 года. Падчас судовага паседжання ён адзначыў, што ў яго пасля гэтага інцыдэнту засталася таксама падранай звязка на назе. Ён праляжаў суткі ў шпіталі, а затым пайшоў на бальнічны ліст. Падчас судовага працэсу Завадскі падаў грамадзянскі пазоў аб матэрыяльнай кампенсацыі маральнай шкоды памерам у 20 000 беларускіх рублёў. Памер такой сумы пацярпелы растлумачыў наступным чынам: “Маё жыццё бясцэнна”.
Аляксей Сцерлікаў не пагадзіўся з такім пазовам: “Я дапускаю, што пацярпелы можа заяўляць пазоў, але — ў разумных межа”.
Завадскі не памятае, калі дакладна заступіў на службу 23 верасня — ці то ў 15, ці ў 16, ці то ў 18 гадзін. Час з паставой ведамасці таксама не памятае. Праўда ў трох пратаколах пазначана, што ён заступаў на службу ў 11 гадзін.
У той дзень яго каманда (акрамя Завадзкага, там былі Іващук і Ваненка, бартавы нумар службовага аўтамабіля — 708) атрымала паведамленне аб тым, што на праспекце Дзяржынскага блакуецца аўтамабільны рух. Па прыбыцці туды яны ўбачылі, што людзі ў камуфляжнай форме атачылі Фольксваген. Кіроўца развярнуўся і стаў ехаць па сустрэчнай паласе. Каманда Завадзкага сумесна з яшчэ адным экіпажам ДАІ (пад кіраўніцтвам супрацоўніка Шарохі, бартавы нумар 703) пачала яго пераследваць.
Кіроўца не падпарадкаваўся, “павялічваў хуткасць і спрабаваў сысці ад пагоні”. Затрыманы ён быў на вуліцы Разінскай — у нейкі момант Фольксваген распачаў рух заднім ходам, “лічаныя секунды” і — наезд на Завадскага. У машыне знаходзіўся Сцерлікаў разам са сваёй жонкай Таццянай. Яна была дапытаная ў зале судовага пасяджэння ў якасці сведкі.
Версія жонкі Сцерлікава
У той дзень Сцерлікавы адзначалі маленькае сямейнае свята ў більярдным клубе. Вяртаючыся па праспекце Дзяржынскага дадому, яны ўсталі ў корак.
“Некалькі белых бусаў перагарадзілі ўсе палосы дарогі, — распавяла Таццяна ў судзе. — Беглі нейкія людзі з дубінкамі ў руках. Я ўбачыла, што ззаду нас ужо дзве машыны збіваюць. І тут —збілі наша бакавое шкло. Мы крануліся. У лабавое шкло прыляцеў ўдар. Спыніліся. Нашу машыну стала збіваць вялікая колькасць людзей. Іх колькасць павялічвалася. Пазней Таццяна ўдакладніла, што іх было чалавек 30. Шкло ляцела ў твар, у вочы. Перыферычным зрокам бачыла, што мужа б’юць. На шчасце, мы былі не прышпіленыя — і таму нас не змаглі дастаць”.
Фольксваген крануўся — але Таццяна не можа адзначыць, куды яны ехалі: іх лабавое шкло было цалкам белым ад пашкоджанняў, акрамя таго яна спрабавала зняць свой красовак, куды трапіў асколак шкла. Бакавога шкла ў аўтамабіля ўжо не было.
Перад затрыманнем Таццяна памятае, што нейкі мужчына ў чорным накіраваў на яе пісталет, суправадзіўшы гэта грубай нецэнзурнай лаянкай. Яна адказвала, што не супраціўляецца. У гэты момант яе мужа ўжо збівалі (білі яго і падчас манеўру з заднім ходам машыны). Таццяну паклалі на зямлю. А яе муж з таго часу знаходзіцца пад вартай.
Пасля таго, што адбылося, сям’я Сцерлікавых сустракалася з пацярпелым Завадскім, каб пацікавіцца яго здароўем, прыносіла прабачэнні. Аднак той вырашыў дзейнічаць праз суд.
Поделиться ссылкой:


description: На два гады выхаваўчай калоніі асудзілі 17-гадовага Віталя Прохарава за падзеі 10 жніўня. Як паведамляе пазбаўлены рэгістрацыі ПЦ "Вясна", хлопца

title: У Жлобіне вынесены прысуд падлетку: два гады выхаваўчай калоніі

maintext:
Подписывайтесь на наш канал «Народная Воля» в Telegram (кнопка «Присоединиться») !
На два гады выхаваўчай калоніі асудзілі 17-гадовага Віталя Прохарава за падзеі 10 жніўня.
Як паведамляе пазбаўлены рэгістрацыі ПЦ “Вясна”, хлопца вінавацілі ў арганізацыі або актыўным ўдзеле ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак (арт. 342 Крымінальнага кодэксу), а таксама ў гвалце ў дачыненні да супрацоўніка МУС (арт. 364).
У абвінавачанні пракурор Андрэй Аношка адзначыў, што 10 жніўня Прохараў шпурлянуў камень у аўтазак, чым прычыніў матэрыяльную шкоду аўтамабілю (820 рублёў).
10 жніўня Віталь Прохараў быў затрыманы амапаўцамі і, па ягоных словах, быў моцна збіты. Пасля яго адпусцілі дадому, а неўзабаве абвінавацілі ў парушэнні артыкула 23.34 КаАП РБ і аштрафавалі.
Сам Прохараў падчас дачы паказанняў у судзе сказаў, што ён не кідаў камень, але каб “папіярыцца ў сваім інстаграме” пахваліўся, што пабіў лабавое шкло аўтазака. Гэта запісаў на мабільны яго прыяцель і выклаў у “Тэлеграм”.
Сёння праз скайп апыталі яшчэ аднаго “сакрэтнага” сведку, змяніўшы яго імя, голас і адрас. На пытанне адваката, ці бачыў ён момант кідання Прохаравым камня ў аўтазак, адказаў, што сам момант не бачыў. Але пасля гэтага пракурор удакладніў: “Дык кідаў ці не камень Прохараў?”. І сведка адказаў, што кідаў.
Адвакат абвяргаў прад’яўленыя абвінавачванні і настойваў на апраўдальным прысудзе, але суддзя Ірына Прадун прысудзіла два гады выхаваўчай калоніі.
Поделиться ссылкой: