title: Чаму Вольга Севярынец будзе не кожны дзень ездзіць на суд над мужам?

maintext:
Жонка палітыка Паўла Севярынца падзялілася ўражаннямі ад першага дня працэса над мужам.
Нагадаем, што 12 мая ў Магілёўскім абласным судзе пачаўся разгляд крымінальнай справы супраць сямі палітвязняў: сустаршыні аргкамітэта па стварэнні партыі “Беларуская хрысціянская дэмакратыя” Паўла Севярынца, блогера Зміцера Казлова, грамадскай актывісткі Ірыны Шчаснай, актывістаў “Еўрапейскай Беларусі” Яўгена Афнагеля, Паўла Юхневіча, Максіма Вінярскага і Андрэя Войніча.
Вядома, што іх абвінавачваюць па некалькіх частках “пратэснага” артыкула 293 Крымінальнага кодэкса. Суд праходзіць у закрытым рэжыме.
Больш за ўсіх за кратамі ўтрымліваюць Паўла Севярынца – з 7 чэрвеня мінулага года.
“12 мая я прыехала ў Магілёў на суд разам з маці Паўла і яго сёстрамі, – кажа Вольга. – Таксама былі блізкія і іншых фігурантаў справы. Прыехалі за гадзіну да пачатку працэса, наўкол суда ўсё было ачэплена сілавікамі. Спачатку ў судзе перапісалі нашы пашпартныя дадзеныя, а затым людзей выганялі з будынка суда, некаторых кропкава затрымлівалі, хаця не думаю, што для гэтага былі падставы.
Гэта такое прыніжэнне! Спачатку мы планавалі ездзіць на суд кожны дзень, але зразумелі, што ў гэтым няма сэнсу. І Павел перадаў праз адваката, каб мы сюды не ездзілі і не трацілі на паездкі час.
У Магілёве да будынка суда немагчыма было падыйсці бліжэй чым на тры метры, нам нават не дазволілі паглядзець на Паўла. Таму лепш я ў Мінску больш для мужа буду што-небудзь рабіць ды маліцца за яго, чым там хвалявацца і перажываць гэты стрэс”.
Па словах Вольгі, адвакат па выніках першага дня працэсу ніякую інфармацыю не агучваў, бо знаходзіцца пад падпіскай аб неразгалошванні.
“Але, наколькі вядома, суд будзе ісці кожны дзень з ранку да вечара, таму да канца месяца, магчыма, вынесуць судовае рашэнне”, – дадае жонка плітыка. – З’езджу ў Магілёў яшчэ 14 мая, каб аддаць перадачу, а затым ужо адправімся толькі ў дзень, калі будзе агучаны прысуд”.
Публікацыя – з № 35 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Расійская тэлевядучая Вольга Бузава, якая праславілася як удзельніца скандальнага шоу «Дом-2», перабіраецца ў Беларусь. Тут яна будзе настаўнікам

title: БТ заплаціць расійскай тэлевядучай Вользе Бузавай $500 тысяч???

maintext:
У Расіі з вакальных дадзеных Бузавай смяюцца, затое ў Мінск паклікалі вучыць спяваць маладых беларусаў.
Паводле інфармацыі «Камсамольскай праўды», ганарар Бузавай за сезон можа дасягнуць $500 тысяч. Гаворка ідзе пра поўны сезон, фінал плануецца на снежань 2021 года.

fasttext_language: be


title: Францыя прыпыніла дазвол "Белавіі" на палёты, рэйс Парыж - Мінск адменены

maintext:
Францыя прыпыніла дазвол «Белавіі» на палёты і забараніла сваім бартам лётаць у паветранай прасторы Беларусі.
«У мэтах бяспекі пасажыраў я папрасіў авіякампаніі, якія працуюць у Францыі, больш не лётаць над паветранай прасторай Беларусі. Дазвол на палёты «Белавія» таксама прыпынены», – паведаміў у твітары дзяржсакратар пры Міністэрстве транспарту Францыі Жан-Батыст Джэбары.
Такім чынам рэйс Парыж — Мінск сёння адменены, піша NN.by.
Поделиться ссылкой:


title: "Хуліганства" са сцягам - чарговая крымінальная справа ў Гомлі

maintext:
У судзе Цэнтральнага раёну Гомеля 12 траўня разглядалася чарговая крымінальная справа за «хуліганства», звязаная з заменай 16 жніўня на плошчы Леніна афіцыйнага дзяржаўнага сцяга на нацыянальны бел-чырвона-белы.
Гэтым разам паводле артыкула 339 Крымінальнага кодэкса судзяць 23-гадовага інжынера–электроншчыка Кірыла Брыгу. Справу разглядае суддзя Віктар Казачок.
За аналагічнае «злачынства» у лістападзе мінулага года гэтым жа райсудом пад старшынствам Сяргея Салоўскага ўжо быў пакараны двума гадамі «хіміі» гамяльчук Георгій Васіленка, які зараз адбывае пакаранне. Характэрна, што следчыя на пачатку распачалі справу супраць Васіленкі за здзек над дзяржаўнымі сімваламі, а пасля перакваліфікавалі на наўмыснае хуліганства з выключным цынізмам, санкцыі за якое больш суворыя.
У такім «хуліганстве» абвінавачваецца і Брыга. Малады інжынер прызнае віну.
«Я ж удзельнічаў ва ўсім гэтым», – сказаў Кірыл журналісту «Народнай Волі».
У нядзелю, 16 жніўня, Кірыл з прыяцелем гулялі ў цэнтры гораду. Былі і на цэнтральнай плошчы, дзе людзі пратэставалі супраць фальсіфікацыі выбараў. Калі яны падыходзілі да трохшоставага флагштока побач з помнікам Леніну, чырвона-зялёны сцяг быў ужо амаль спушчаны долу. Зняць яго канчаткова не ўдавалася. У аўтамабіліста, што быў з машынай побач, знайшлі інструмент, і Брыга дапамог зняць сцяг.
У судзе дапыталі сведкаў, у прыватнасці, старшых оперупаўнаважаных УУС Гомельскага аблвыканкаму Канстанціна Мішчанку і Аляксандра Хіпуна, якія дзяжурылі ў парку і бачылі замену афіцыйнага сцяга на бел-чырвона-белы, але не спынілі гэтыя, як цяпер высвятляецца, супрацьпраўныя дзеянні. Замена аднаго сцяга на іншы цягнулася каля сарака хвілін. Але ні згаданыя міліцыянеры, ні іншыя патрульныя, што дзяжурылі паблізу драмтэатру, ніяк не рэагавалі на падзею. Сведкі сцвярджалі, што дакладвалі пра замену сцяга «у дзяжурку», але ім параілі «не абвастраць сітуацыю».
Пракурор цікавіўся ў міліцыянераў, як паводзілі сябе прысутныя, калі замена сцяга адбылася?
«Ажывіліся, адгукнуліся воклічамі: “Жыве Беларусь!”», – сцвярджалі супрацоўнікі УУС.
Яны, дарэчы, не змаглі апазнаць абвінавачанага, спасылаліся, што раней на папярэднім следстве давалі тлумачэнні, хто ў якім адзенні быў і што рабіў на плошчы. Зараз дэталяў не памятаюць.
Цікава, што ў агучаных у судзе матэрыялах справы больш гаворыцца пра ўжо асуджанага Георгія Васіленку, чымсьці пра фігуранта новай крымінальнай справы. Як высветлілася, Кірыл Брыга мае надзвычай станоўчыя характарыстыкі з працы, універсітэту Францішка Скарыны, дзе ён вучыўся і знаходзіўся ў шэрагах БРСМ.
Напрыканцы тыдня запланаваны судовыя спрэчкі.
Анатоль ЛІПСКІ.
Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


title: Гомель: гараджане патрабуюць ад уладаў зрабіць бяспечнай вуліцу Савецкая

maintext:
Каля тысячы жыхароў Гомля падпісалі ўжо грамадскую петыцыю да гарвыканкама і ўпраўлення ДАІ Гомельскага аблвыканкама з патрабаваннем зрабіць бяспечнай галоўную магістраль гораду – вуліцу Савецкая. На ёй працягваюць гінуць пешаходы.
Апошні жудасны выпадак здарыўся 4 мая каля гарвыканкама. Пасля сутыкнення на скрыжаванні вуліц Савецкая і Сялянская аўтамабіль вылецеў на ходнікі, дзе стаяла бабуля з двума дзецьмі. Хлопчык асабліва не пацярпеў, а 6-гадовая дзяўчынка памерла ў машыне хуткай медыцынскай дапамогі. Да дому яна не дайшла літаральна дзясятак метраў.
Месца трагедыі ператварылася ў стыхійны мемарыял. Людзі нясуць сюды кветкі, лампадкі і цацкі.
Паўтара гады таму ў трыццаці кроках ад месца цяперашняй трагедыі, насупраць рэстарана “Бацькі”, таксама загінулі гараджане. Апроч кіроўцы, пацярпелі дзве настаўніцы, якія ішлі па ходніках. Адна з педагогаў памерла, а іншая атрымала цяжкія траўмы.
У петыцыі, змешчанай на сайце petitions.by, гараджане патрабуюць прыняць захады і зрабіць бяспечнай для пешаходаў вуліцу Савецкую з яе інтэнсіўным рухам. Прапануецца, у прыватнасці, усталяваць парковачныя баларды, альбо слупкі абмежавання некантраляванага заезду на пешаходную зону на ўсіх небяспечных участках вуліцы.
“Няўжо нам, жыхарам гораду, трэба дачакацца яшчэ некалькіх трагедый ці няшчасных выпадкаў, каб на існыя абставіны звярнула ўвагу кіраўніцтва гораду! Колькі патрэбна яшчэ смерцяў, у тым ліку і малых дзяцей, каб кіраўніцтва вырашыла пытанне з Усходнім аб’ездам, які значна разгрузіць транспартны паток на гэтай няшчаснай вуліцы Савецкай?!“, – гаворыцца ў петыцыі.
Пасля трагедыі каля рэстарана “Бацькі” гарадскія ўлады знізілі максімальную хуткасць руху па Савецкай – да 50 км на гадзіну. Каля цырка ўсталявана агароджа. Раней на прыпынку “Універмаг” быў зроблены падземны пераход. Аднак небяспечных участкаў для пешаходаў на Савецкай яшчэ багата. Змантаваная сёлета летняя тэраса каля згаданага рэстарана “Бацькі” зноў звузіла ходнікі, змушаючы пешаходаў ушчыльную наблізіцца да праезджай часткі.
Прадпрыемствы і гараджане, канстатуецца ў петыцыі, адлічваюць у гарадскі бюджэт значныя сумы і маюць права разлічваць на бяспеку на ходніках і пешаходных пераходах. Беларускае заканадаўства, у прыватнасці, закон “Аб мясцовым кіраванні і самакіраванні” абавязвае выканкамы базавага ўзроўню займацца і бяспекай дарожнага руху. Такая ж задача ўскладваецца пастановай Саўміна ад 31.12.2002 № 18 і на Дзяржаўную аўтамабільную інспекцыю Міністэрства ўнутраных спраў.
Анатоль ЛІПСКІ.
Поделиться ссылкой:


title: Апошняе слова: "Мой прэзідэнт - Святлана Ціханоўская"

maintext:
У судзе Чыгуначнага раёна Гомеля 3 мая выступіў з апошнім словам Дзмітрый Івашкоў, чацвёрты фігурант крымінальнай справы з ліку давераных асобаў і актывістаў экс-кандыдата ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскай, абвінавачаных у падрыхтоўцы масавых беспарадкаў і планах захопу адміністрацыйных будынкаў.
Прысутная ў зале суда жонка Дзмітрыя Святлана Івашкова паведаміла журналісту “Народнай Волі”, што муж падзякаваў усім нераўнадушным беларусам за салідарнасць і падтрымку. Сказаў, што перадвыбарчую кампанію каманда Ціханоўскай вяла на законных падставах, не парушаючы беларускага заканадаўства. Аднак, тыя, хто цяпер пры ўладзе, не могуць супернічаць з апанентамі па закону, бо не ведаюць такога слова – “закон”.
Як кажа Івашкоў, крымінальная справа пабудавана на прыдумках і домыслах. Адзіным доказам нібыта злачыннай дзейнасці з’яўляецца відэазапіс сустрэчы давераных асобаў з Ціханоўскай, распаўсюджаны СК яшчэ да пачатку суда. Відэазапіс той, настойвае Дзмітрый, змантажаваны. На пачатку эксперт, які даваў заключэнне, заяўляў на судзе: каб спраўдзіць быў мантаж ці не, патрэбна тэхніка, на якой зроблены відэазапіс. Аднак эксперт яе так і не атрымаў. Пазней гэты ж эксперт зрабіў заключэнне без наяўнасці тэхнікі, што “відэа не было змантажавана”.
Паводле Святланы, муж сказаў таксама ў апошнім слове, што “не прызнае Сашу 3% прэзідэнтам. Для яго прэзідэнт – Святлана Георгіеўна Ціханоўская, якая набрала на выбарах найбольшую колькасць галасоў. Яна вымушана пакінула Беларусь”. Сваю прамову Івашкоў скончыў словамі: “Жыве Беларусь!”
Іншыя тры фігуранты гучнай крымінальнай справы выступілі з апошнім словам на мінулым тыдні. Ніхто з іх не прызнаў віны.
Нагадаем, што пракуроры Мікушаў і Астапенка, якія падтрымлівалі абвінавачванне, запрасілі для Юрыя Уласава шэсць з паловай гадоў зняволення ў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Шасцю гадамі пазбаўлення волі ў такой жа калоніі прапанавана пакараць Аляксандра Шабаліна і Дзмітрыя Івашкова. Для шматдзетнай маці Таццяны Канеўскай пракуроры таксама запрасілі шэсць гадоў зняволення, але ў калоніі агульнага рэжыму.
Адвакат Яўген Грабоўскі, які прадстаўляе інтарэсы Юрыя Уласава, паведаміў у гутарцы з журналістам “Народнай Волі”, што ў судовых спрэчках ён звяртаў увагу на адсутнасць “дастатковых доказаў віны у тых дзеяннях, у якіх фігурантаў справы абвінавачваюць. Пачакаем рашэння суда”.
Вырак суда будзе абвешчаны 4 мая ў 14:30. Журналістаў незалежных СМІ па-ранейшаму на суд не дапускаюць, спасылаючыся на пандэмію каранавіруса і абмежаванасць месцаў у судовай зале.
Анатоль ЛІПСКІ.
Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


title: Свята будзе. На іншай вуліцы…

maintext:
Усё менш часу застаецца да старту чэмпіянату свету па хакеі.
Першынство, як вядома, павінна было прайсці ў гэтым годзе ў Мінску і Рызе, але пасля вядомых падзей у Беларусі Міжнародная федэрацыя хакея вырашыла ў мэтах бяспекі адабраць чемпіянат у Мінска і правесці яго толькі ў Рызе.
Тым не менш беларуская нацыянальная каманда не адмовілася ад удзелу ў гэтым першынстве і актыўна рыхтуецца да турніру ў Латвіі.
Вось на гэтых іграках галоўны трэнер зборнай Міхаіл Захараў спыніў свой выбар, хаця канчатковы склад будзе вызначаны пасля таварыскіх гульняў з камандай Казахстана:
– варатары: Дэні Тэйлар («Дынама» (Мн), КХЛ), Аляксей Коласаў («Дынама» (Мн), КХЛ), Канстанцін Шостак («Северсталь», КХЛ);
– абаронцы: Нік Бэйлен («Трактар», КХЛ), Крысціян Хенкель («Ак Барс», КХЛ), Сцяпан Фалькоўскі, Дзмітрый Знахарэнка, Ілля Шынкевіч, Ілля Салаўёў, Уладзіслаў Яроменка (усе – «Дынама» (Мн), КХЛ), Яўген Лісавец, Дзмітрый Корабаў (абодва – «Салават Юлаев», КХЛ), Андрэй Антонаў («Юнацтва» (Мн));
– нападаючыя: Ілля Усаў, Арцём Дзямкоў, Ігар Мартынаў (усе – «Дынама» (Мн)), Франсіс Парэ («Авангард», КХЛ), Шэйн Прынс («Автомобилист», КХЛ), Джэф Плат («Салават Юлаев», КХЛ), Андрэй Бялевіч («Торпедо», КХЛ), Мікіта Камароў («Авангард», КХЛ), Уладзіслаў Кадола («Северсталь», КХЛ), Сяргей Касціцын («Браціслава Кэпіталс», Славакія), Андрэй Касціцын (без клуба), Сяргей Дрозд, Станіслаў Лапачук (абодва – «Юнацтва» (Мн)), Герман Несцераў («Гомель»).
Дарэчы, сёння да зборнай далучыцца ў Рызе і беларускі форвард «Нью-Джэрсі» Ягор Шаранговіч (на фота), які правёў свой першы сезон у НХЛ і выглядаў там даволі прыстойна.
«У «Нью-Джэрсі» я навучыўся, што трэба прытрымлівацца сістэмы, выконваць задачы, якія ставіць трэнер, гуляць больш жорстка ў кожным матчы, – кажа Ягор. – Калі слухаемся настаўніка, то перамагаем. Калі дапускаем памылкі, то сапернікі гэтага не даруюць.
Я адчуваў сябе выдатна на працягу ўсяго сезона, быў добра падрыхтаваны фізічна, калі прыехаў у НХЛ.
У Рыгу адпраўлюся 14 мая, на чэмпіянаце, натуральна, буду выступаць. Затым два летнія месяцы, думаю, правяду ў Беларусі, а ў жніўні адпраўлюся ў Фларыду, дзе жыве мой агент. Мая задача на наступны сезон – згуляць лепш, чым у гэтым годзе».
ДА ВЕДАМА
На папярэднім этапе чэмпіянату свету – 2021 у Рызе зборная Беларусі згуляе ў групе «А», якая будзе праводзіць свае матчы ў Алімпійскім спартыўным цэнтры.
Сапернікамі каманды Міхаіла Захарава стануць зборныя Славакіі (21 мая, пачатак – 20.15 па мінскім часе), Швецыі (23 мая, 16.15), Чэхіі (24 мая, 20.15), Вялікабрытаніі (26 мая, 20.15), Даніі (28 мая, 20.15), Швейцарыі (30 мая, 16.15) і Расіі (1 чэрвеня, 20.15). Чатыры лепшыя каманды з групы выйдуць у чвэрцьфінал.
У групе «В» згуляюць зборныя Канады, Фінляндыі, ЗША, Германіі, Латвіі, Нарвегіі, Італіі і Казахстана.
Публікацыя – з № 35 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Ці баяўся? Канешне, баяўся". Дзесяць цытат Васіля Быкава пра Вялікую Айчынную вайну

maintext:
Імя Васіля Быкава ведае кожны беларус, нават школьнік. Яго творы праходзяць амаль у кожным класе, і шмат з іх — пра лёсы людзей у Вялікую Айчынную вайну. Вось толькі ў школьным узросце не заўсёды да канца зразумелы глыбокі сэнс прачытанага, а калі мы сталеем, вярнуцца да класікі часу ўжо няма. У дзень 76-годдзя перамогі ў самай блізкай сёння для беларусаў вайне нагадваем дзесяць цытат Васіля Быкава, прысвечаных падзеям мінулага. «Порахам людзей не выхаваеш», — быў упэўнены пісьменнік. Здаецца, ён ведаў, пра што казаў: Быкаў і сам удзельнічаў у баях.
Васіль Быкаў на вайне: як склаўся яго лёс
Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Васіль Быкаў знаходзіўся на тэрыторыі Украіны. Спачатку ён удзельнічаў у абарончай працы, але ў ходзе адступлення прыйшлося перабрацца ў Расію. Там беларус скончыў Саратаўскае пехотнае вучылішча ў 1942 годзе, і амаль адразу быў прызваны ў армію.
Восенню 1943-га Быкаў атрымаў званне малодшага лейтэнанта. Баі за Крывой Рог, Александрыю, Знаменку і іншыя гарады Украіны не абыходзіліся без яго ўдзелу. Таксама пісьменнік ваяваў падчас Кіраваградскай аперацыі, калі Чырвоная армія наступала на нямецкіх салдат. У выніку Быкаў быў цяжка паранены ў плячо і жывот. Гэта адбылося ў студзені 1944 года.
Пасля гэтага выпадку родныя пісьменніка памылкова атрымалі ліст, што ён загінуў. «Я напісала пісьмо Васілю, што „пахаронку на цябе палучылі“. Тады ён адказаў: „Ну, праўда, я быў біты, але не дабіты!“ Любіў пажартаваць», — расказвала сястра класіка. Больш за тое — імя Быкава чамусьці напісалі на помніку ў мясцінах, дзе адбывалася Кіраваградская аперацыя. Гэта сітуацыя стала падмуркам для напісання аповесці «Мёртвым не баліць».
Пасля свайго выздараўлення класік літаратуры прайшоў з вызваленчым рухам палову Еўропы: Румынію, Венгрыю, Югаславію, Аўстрыю. Вайну скончыў ужо ў званні старшага лейтэнанта.
Свае ўспаміны пра баявыя дзеянні Быкаў апісаў у аўтабіяграфічнай кнізе «Доўгая дарога дадому», якая выйшла ў 2002-м — за год да смерці класіка літаратуры.
Дзесяць цытат класіка пра Вялікую Айчынную вайну
Пра гвалтоўную смерць. З аповесці «Сотнікаў»
«Адзіная рэальная каштоўнасць у чалавека на свеце — яго жыццё. Калі-небудзь у дасканалым людскім грамадстве яно стане катэгорыяй-абсалютам, мерай і цаною ўсяго. Кожнае такое жыццё, з’яўляючыся галоўным сэнсам чалавечага існавання, зробіцца не меншай каштоўнасцю для ўсяго грамадства наогул, сіла і гармонія якога будуць вызначацца шчасцем кожнага яго члена. А смерць што ж — смерці не мінуць нікому.
Важна толькі пазбыцца гвалтоўных смерцяў, даць чалавеку магчымасць разумна і добра выкарыстаць і без таго не надта вялікі свой час у гэтым свеце. Пры ўсёй сваёй неверагоднай магутнасці над прыродай чалавек, напэўна, доўга яшчэ астанецца ўсё такім жа абмежаваным у сваіх фізічных магчымасцях, калі самага маленькага кавалачка металу даволі на тое, каб назаўсёды адабраць адзінае і такое дарагое для кожнага жыццё».
Пра страх ад сваіх і чужых. З кнігі «Доўгая дарога дадому»
«Адчуваю сакрамэнтальнае пытаньне пра страх: ці баяўся? Канешне, баяўся, а можа, калі і трусіў. Але страхаў на вайне шмат, і яны ўвогуле розныя. Страх перад немцамі — што маглі ўзяць у палон, застрэліць; страх ад агню, асабліва артылерыйскага ці бамбовак. Калі побач выбухне, дык, здаецца, цела само, без удзелу розуму, гатовае разарвацца на кавалкі ад дзікіх пакутаў.
Але ж быў і страх, што ішоў ззаду, — ад начальства, усіх тых карных органаў, якіх у вайну было ня менш, чым у мірны час. Нават болей. Калі цябе камандзір абяцае расстраляць пад ранак, калі ты ня возьмеш страчаны хутар ці вышыню, ці траншэю (што па тым часе зусім верагодна), дык яшчэ невядома, каго ты пачынаеш баяцца болей — немцаў ці камандзіра. Немцы яшчэ могуць не пацэліць, і табе абыдзецца. А свае, камандзіры (ці калі ўвяжацца трыбунал), ужо прамашкі не дадуць. Тут ужо ўсё дужа пэўна і катэгарычна».
Пра лёс на вайне. З аповесці «Дажыць да світання»
«Далёка не ўсё у жыцці атрымліваецца так, як трэба, тым больш на вайне. Каб дасягнуць мэты, часам трэба да апошняй магчымасці змагацца з магутнаю сілай абставін, іначай праваліш справу і прападзеш сам. Наогул вайна бязлітасная да кожнага, але сапраўды першым на фронце гіне баязлівец — менавіта той, хто болей за іншых даражыць жыццём. Зрэшты, даволі гіне і смелых. Вайна надзіва сляпая ў адносінах да людзей і далёка не па іхніх заслугах распараджаецца жыццямі. Як нідзе ў мірным жыцці, тут здрадлівы і зменлівы лёс чалавека, якому, каб выжыць, ні на хвіліну нельга выпускаць з рук тугіх лейцаў абставін, пры ўсякіх, самых немагчымых, умовах трэба старацца кіраваць імі».
Пра карысць вайны. З аповесці «Афганец»
«Блытаная гэта справа, вайна, карысьці з яе — гулькін нос. За пралітую кроў — дурацкія льготы. Як у гэтых старых — бясплатны праезд у межах раёна. Куды ўжо ім ехаць, апроч як на могілкі».
Пра памяць. З аповесці «Мёртвым не баліць»
«Я спыняюся ў шчыльнай групе моладзі. Хлопцы і дзяўчаты. Яны жывуць сваім, куды больш ім блізкім. I я іх разумею. На самой справе: прайшло амаль дваццаць год. Шмат хто нічога ўжо і не памятае з таго, што было ў раннім дзяцінстве. Многія нарадзіліся пасля вайны. Вайна для такіх — абстракцыя».
Пра прагу да жыцця. З аповесці «Жураўліны крык»
«У поле з вёскі выехала яшчэ некалькі машын, яны падаліся ў аб’езд, у бок лагчыны. На пагорку, відаць, на прамую наводку, ставілі, акопвалі некалькі гармат — ворагі рыхтаваліся грунтоўна і пэўна. А жыць так хацелася — хоць як-небудзь: у сцюжы, голадзе, страху, хоць у такім жудасным пекле, якім была вайна, — усё роўна хацелася жыць».
Пра шанцаванне. З аповесці «Кар’ер»
«— Да-а… На вайне цяжка ўгадаць, дзе напорашся, а дзе пранясе, — сказаў Агееў.
— Таму і не ўгадывай. Не выгадывай. Не хітры. Усё роўна вайна хітрэй за цябе. Яе не перахітрыш».
Пра няроўныя сілы. З кнігі «Доўгая дарога дадому»
«Звычайна немцы не любілі бліжняга, як ён называецца, бою і нішчылі агнём здаля. Наконт агню яны былі майстры, нічога ня скажаш. Гэта ў нас вучылі салдатаў зь іхніх састарэлых „драгунак“, якімі нас угаворвалі ганарыцца, рабіць 6−8 стрэлаў у хвіліну, што было абсалютным глупствам. Немцы сеялі з аўтаматаў колькі маглі, а іхні кулямёт МГ-42 рабіў 1000 стрэлаў у хвіліну. Iхнія мінамётчыкі ўмелі навесіць па 12 мінаў у паветра. Гэта значыць, першая яшчэ не ўзарвалася, а ўжо вылецела дванаццатая. Натуральна, што ў такім шквале агню доўга не выжывеш. Празь дзень-другі — або ў земаддзел, або ў здраўаддзел, як сумна жартавалі салдаты.
У нас з агнём было куды горш, заўжды не хапала боепрыпасаў. Нават у шараговага байца, калі ён страляў у баі. Тое, што было з сабой (у падсумках ці магазынах), можна было расстраляць за некалькі хвілінаў. Зноў жа — куды байцу ўзяць болей патронаў? Хіба за пазуху, у кішані. Немцы для тае мэты скарыстоўвалі боты з шырокімі халявамі, у якія напіхвалі магазынаў. Нашыя ж дыскі ў боты не запіхнеш. Ды й боты не такія, з вузкімі халявамі, а ў байцоў спрэс абмоткі. Таму на полі, у ланцугу, пяхота не страляла, эканоміла для бою ў сяле. Меркавалася, што там, сярод хатаў, можна прымяніць штых-маладзец, бо куля — дура, як вучыў „вялікі Сувораў“. Але немцы не падпушчалі блізка, яны нішчылі нас у полі градам куль і асколкаў. Таму наш штыхавы бой, якому дужа вучылі салдатаў і афіцэраў, практычна ў вайну не прымяняўся».
Пра надзею. З кнігі «Доўгая дарога дадому»
«У жніўні ў войска мяне праводзіла адна маладая жанчынка, што рабіла ў школе. Яна дужа шкадавала мяне. Казала, толькі вясной праводзіла брата, гэткага, як я, і ўжо празь месяц атрымала „пахаронку“ — з-пад Сталінграду. У мяне не было хатняга адрасу, дык яна сказала, каб я запісаў яе адрас у Аткарску. Я абяцаў… Але пасьля падумаў: нашто? Мала ёй братавай „пахаронкі“?»
Пра сяброў. З аповесці «Мёртвым не баліць»
«Усё, аказваецца, можна перажыць, калі ў цябе ёсць сябар, з якім многае дзеліцца напалам. Тады ўсе турботы і скруха меншаюць роўна ўдвая, а радасць — дзіўная справа! — удвая павялічваецца».


description: Міністэрства юстыцыі адмовілася рэгістраваць прарасійскую партыю "Саюз", паведамляе прэс-служба ведамства. Мінюст праверыў данныя 150 чалавек з 1023

title: Мінюст адмовіўся рэгістраваць прарасійскую партыю "Саюз"

maintext:
Міністэрства юстыцыі адмовілася рэгістраваць прарасійскую партыю “Саюз”, паведамляе прэс-служба ведамства.
Мінюст праверыў данныя 150 чалавек з 1023 заснавальнікаў партыі і выявіў, што 26 з іх не існуе. Агулам у спісе заснавальнікаў пазначана 1023 чалавекі. Для рэгістрацыі партыі патрэбна не менш за 1000. Пасля праверкі Мінюста заснавальнікаў выявілася менш за неабходную лічбу.
Таксама Мінюст выявіў недакладныя звесткі наконт месца жыхарства некаторых людзей. А ў шэрагу выпадкаў былі пазначаныя не ўсе прадугледжаныя законам звесткі.
У дадатак адным з заснавальнікаў выступіў чалавек, які не мае беларускага грамадзянства, што таксама парушае закон.
Устаноўчы з’езд партыі “Саюз” прайшоў у Мінску 6 сакавіка. Узначаліў яе Сяргей Лушч, вядомы сваімі прарасійскімі поглядамі. На ўстаноўчым з’ездзе партыі прысутнічалі дэпутат Дзярждумы РФ, прадстаўнікі так званых ДНР і ЛНР, беларускі дэпутат Тэнгіз Думбадзэ, праўладны палітолаг Аляксей Дзермант і Юрый Васкрасенскі.
Поделиться ссылкой:


title: Хто заступіцца за Алеся Пушкіна?

maintext:
Над маім пісьмовым сталом вісіць карціна – партрэт вялікай беларускай патрыёткі Зоські Верас на фоне старога Гродна. Прычым горад выпісаны так мініяцюрна-падрабязна, што лёгка пазнаюцца дзясяткі гістарычных будынкаў – ад падмытай Нёманам Каложы да Фары Вітаўта, узарванай у хрушчоўскія часы. Такое ўражанне, што мастак месцамі маляваў не пэндзлем, а адной-адзінай валасінкай ад пэндзля! Думаецца, Зосьцы Верас, якую пры жыцці пісалі Пётра Сергіевіч і Аляксей Марачкін, Вячка Целеш і Яўген Кулік, «гродзенскі» партрэт спадабаўся б асабліва – і гістарычнасцю сваёй, і падабенствам. Падабаецца ён і мне.
Аўтар партрэта – Алесь Пушкін, які амаль два месяцы знаходзіцца за кратамі. Ён быў арыштаваны проста на рыштаваннях Белрэстаўрацыі, зняты адтуль сілавікамі. У іх, як мы ведаем, рукі доўгія – і да пасажырскага самалёта на вышыні дзесяць кіламетраў могуць пры патрэбе дацягнуцца.
Прычынай арышту мастака стаў партрэт Аўгена Жыхара – чалавека, які пасля Другой сусветнай вайны вёў збройнае змаганне з савецкай уладай на Пастаўшчыне. Я прыглядаўся да таго партрэта і злева, і справа, стараючыся зразумець, у чым віна Пушкіна. На партрэце – паясная выява дзецюка з аўтаматам на грудзях (з савецкім ППШ), лозунгаў там ніякіх няма. Але Генеральная пракуратура чамусьці палічыла: гэтым творам Алесь Пушкін апраўдвае нацызм (ні больш ні менш!), што падпадае пад артыкул 130 Крымінальнага кодэкса. На мастака заведзена справа, следчыя, відаць, начамі не спяць, шукаючы, як абгрунтаваць абвінавачанне.
Але шукаюць яны леташні снег. Бо немагчыма знайсці тое, чаго няма. На карціне Пушкіна і пад мікраскопам не заўважыш ніякага апраўдання нацызму. Той партрэт – як канстатацыя. Быў такі Аўген Жыхар у гісторыі? Быў. Прызнаны ён Нюрнбергскім трыбуналам ці хоць бы беларускім местачковым судом ваенным злачынцам? Не прызнаны. То чаму ён не можа з’явіцца на жывапісным палатне?
Ах, Жыхар запляміў сябе супрацоўніцтвам з немцамі. А хіба мастак гэты малапрыемны факт на карціне адмаўляе? Не адмаўляе. То якім чынам ён апраўдвае нацызм? На грудзях у Жыхара Жалезны крыж не намаляваны.
Прабачце, на карцінах славутага пейзажыста Вітольда Бялыніцкага-Бірулі – нямецкія танкі са свастыкай. А на палотнах не менш славутага Міхаіла Савіцкага (уганараванага, дарэчы, званнем Герой Беларусі) – эсэсаўцы. А аўтар герба БССР Валянцін Волкаў жыў у акупаваным Мінску і маляваў партрэты нямецкіх афіцэраў.
Калі сыходзіць з логікі тых, хто сёння кіруе Генпракуратурай, іх усіх таксама трэба асудзіць, хай сабе і пасмяротна. Публічна зганьбаваць ды забраць у Бялыніцкага-Бірулі персанальны музей у Магілёве, у Савіцкага – музей-галерэю ў Мінску, у Волкава – герб, які паслужыў правобразам тых, што красуюцца паўсюль на дзяржаўных фасадах.
Вось так – даць у зубы і звесці рахубы. Зразумела, на падобныя «рахубы» кіраўніцтва Генпракуратуры не пойдзе і даўно памерлых мастакоў з магіл «выкопваць» не будзе. Але чаму яно імкнецца «закапаць» Пушкіна?
Між іншым, сітуацыю з партрэтам Жыхара ўлада ўжо выкарыстала ў сваіх інтарэсах – у Гродне судовым рашэннем быў закрыты недзяржаўны Цэнтр гарадскога жыцця, дзе партрэт выстаўляўся. Той цэнтр для абласной вертыкалі быў як бяльмо на воку – аб чым задоўга да суда заяўлялі ў СМІ новаспечаны старшыня аблвыканкама Уладзімір Каранік і яго намеснік па ідэалогіі Віктар Пранюк.
Непадкантрольная пляцоўка, дзе прапагандавалася выключна нацыянальная культура і гісторыя, ім, відаць, дужа муляла. І цэнтр закрылі, і мастака закрылі – у следчым ізалятары. Мастака таленавітага, пра такіх у народзе здаўна гаварылі: пацалаваны Богам.
Кім пацалаваныя Каранік з Пранюком? У лепшым выпадку – жонкамі. Адчуйце, як кажуць, розніцу.
Што яшчэ абурае ў гэтай сітуацыі – спалоханае маўчанне Саюза мастакоў. За амаль два месяцы яго кіраўнік Глеб Отчык публічна не сказаў ні слова ў абарону арыштаванага калегі, які трапіў за краты менавіта за сваю творчасць. Падкрэслю: не за бел-чырвона-белы сцяг над сваёй хатай у Бабры (яго міліцыянты знялі ціхенька), не за мірныя шэсці (у якіх браў удзел), нават не за «экстрэмісцкія» шкарпэткі на нагах, а – за мастацкі твор.
Пра ганебнае маўчанне самай масавай творчай арганізацыі ў краіне я пагаварыў нядаўна з адным мастаком. «А хто на тыя пратэстныя заявы сёння зважае?» – пачуў ад суразмоўцы. І мусіў пагадзіцца: для ўлады, ачмурэлай у сваім ваяўнічым цемрашальстве, заточанай на пагром усяго, што яшчэ варушыцца, заявы тыя – як мёртваму прыпаркі.
Але ж апроч заяў ёсць і іншыя спосабы падтрымкі. Хай бы Саюз мастакоў, напрыклад, зладзіў выставу Алеся Пушкіна. Ці – арганізаваў у ягоным Бабры міжнародны пленэр. Ці – папрасіў сусветна вядомых мастакоў паўдзельнічаць у акцыі «Свабоду Пушкіну!». Усё гэта мела б шырокі розгалас і, магчыма, прынесла б хоць нейкі станоўчы вынік.
Калі паэта Іосіфа Бродскага саслалі ў Архангельскую вобласць, Жан-Поль Сартр не пагрэбаваў напісаць ліст Хрушчову. І будучага нобелеўскага лаўрэата тут жа вызвалілі.
Хто той аўтарытэтны сучасны Сартр, які заступіцца за Пушкіна? Ці шукае яго хто-небудзь? Відаць, не. Маўляў, Алесь і раней трапляў у падобныя сітуацыі, і гэтым разам неяк усё абыдзецца.
На жаль, хутчэй за ўсё не абыдзецца. Злапомная ўлада, відаць, вырашыла паквітацца з мастаком за ўсё – і за вазок гною ля Адміністрацыі прэзідэнта, і за «пякельную» фрэску ў Бобраўскай царкве. І, будзьце пэўныя, паквітаецца – пры ўсеагульным маўчанні, і ў першую чаргу з боку кіраўніцтва Саюза мастакоў. Як паквіталася ўжо шмат з кім. Былі б магчымасці – яна і Алесевага аднафамільца пасадзіла б на лаву падсудных. За што? А хіба не могуць падпасці пад сумнавядомы дэкрэт №5 яго радкі: «Властитель слабый и лукавый, / Плешивый щеголь, враг труда, / Нечаянно пригретый славой, / Над нами царствовал тогда»?
Яшчэ як могуць. Гэтаксама, як падпаў пад артыкул 130 партрэт Аўгена Жыхара.
Так што пракурорам да адказнасці варта прыцягваць абодвух Пушкіных. А то аднаму – «бронзы мнагапуддзе» на беразе Свіслачы, а другому – глухая камера ў вязніцы. У якой пакуль, на вялікі жаль, не чуцён гучны голас сяброўскай салідарнасці.
Публікацыя – з № 38 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Што свеціць чэмпіёну свету ў беларускім судзе?

maintext:
Аляксей Кудзін – асоба ў пэўных спартыўных колах досыць вядомая. Кікбаксёр-прафесіянал з Маладзечна быў чэмпіёнам свету і Еўропы паводле версіі WBKF, фіналістам турніру King of Kings — этапу Гран-пры па K-1.
Акрамя спаборніцтваў па кікбоксінгу спартсмен правёў некалькі прафесійных баёў па змешаных адзінаборствах.
Пасля выбараў Аляксей Кудзін вырашыў выказаць сваю грамадзянскую пазіцыю і быў затрыманы на акцыі пратэсту недалёка ад маладзечанскага гарадскога парку 10 жніўня. Адпусцілі яго 21 жніўня, але пры гэтым распачалі крымінальную справу і абралі меру стрымання ў выглядзе хатняга арышту.
Чэмпіёна свету абвінавачваюць па артыкуле 363 Крымінальнага кодэкса – «Супраціў супрацоўніку органаў унутраных спраў або іншай асобе, якія ахоўваюць грамадскі парадак». Максімальная санкцыя прадугледжвае да пяці гадоў пазбаўлення волі.
На судовае пасяджэнне 19 лістапада Кудзін не з’явіўся і быў афіцыйна абвешчаны ў вышук. Пазней спартсмен аб’явіўся за мяжой і распавёў «Трыбуне», чаму ён вырашыў з’ехаць з Беларусі:
«Кампетэнтныя людзі даведаліся і расказалі, што адправяць мяне ў турму за праўду гадкоў на пяць і буду чакаць амністыі або змены рэжыму. Як толькі справу перадалі ў суд, я зразумеў, што судовая сістэма прагніла ў нашай краіне цалкам. Праўды няма.
У мяне быў суд па адміністрацыйнай справе. Гэта быў проста цырк. Суддзя зачытвала мне, што я нешта скандзіраваў, махаў нацыянальнай сімволікай, крычаў нешта ў адрас улады і гэтак далей. Хоць у крымінальнай справе выразна напісана, што я проста стаяў і глядзеў у бок плошчы. Нават не быў на ёй. Маразм!
Які ў мяне быў выбар? Стаць ахвярай гнілога рэжыму, сядзець у турме і цягнуць грошы са шматдзетнай сям’і, якая жыве без карміцеля, ці з’ехаць за мяжу, аднавіцца фізічна, правесці некалькі гучных баёў і дапамагчы сям’і фінансава? Я выбраў другое.
Вярнуся дадому, як толькі гэта будзе магчыма, яшчэ больш моцны духам і целам».
Невядома якім чынам, але Аляксей Кудзін трапіў у Расію, дзе і быў затрыманы на пачатку гэтага года расійскімі спецслужбамі.
Пасля гэтага вядомыя беларускія спартсмены заклікалі не дапусціць экстрадыцыі Кудзіна з Расіі ў Беларусь. Адкрыты ліст, пад якім паставілі подпісы больш за 300 спартсменаў, быў адрасаваны генеральнаму пракурору Расіі Ігару Краснову. Маўляў, у Беларусі спартсмену пагражаюць палітычна матываваны крымінальны пераслед і катаванні.
Пры гэтым адзначалася, што Аляксей Кудзін выхоўвае трох дачок ва ўзросце 3, 7, 11 гадоў і двух хлопчыкаў 9 і 17 гадоў, прычым трое дзяцей — прыёмныя.
Нічога не дапамагло. Днямі стала вядома, што Аляксей Кудзін ў хуткім часе будзе экстрадзіраваны з Масквы ў Беларусь. Дакументы на гэта ўжо атрыманы, хаця адвакаты чэмпіёна свету выступаюць супраць яго выдачы і рыхтуюць дакументы ў Еўрапейскі суд па правах чалавека.
Публікацыя – з № 33 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: «А на выхадзе – пшык…»

maintext:
Як беларускія балельшчыкі адрэагавалі на адмену этапу Кубка свету па біятлоне ў Мінску
Днямі стала вядома, што Міжнародны саюз біятланістаў вырашыў не праводзіць у 2022 годзе этап Кубка свету па біятлоне ў Мінску ў сувязі з той сітуацыяй, якая апошнім часам склалася ў Беларусі.
Такім чынам, «мінскі» этап Кубка адбудзецца ў фінскім Канціялахці.
Нагадаем: раней быў адменены чэмпіянат свету па хакеі-2021, які павінен быў прайсці ў беларускай сталіцы і Рызе. Пазней Міжнародны саюз сучаснага пяцібор’я перанёс з Мінска чэмпіянат свету па пяцібор’і, а ў сакавіку стала вядома, што наша краіна не прыме і камандны чэмпіянат Еўропы па настольным тэнісе.
Вось некаторыя каментарыі балельшчыкаў на форумах спартыўных сайтаў з нагоды адмены этапу Кубка свету па біятлоне:
«Усё лагічна. Што ўлады пасеялі, такі ўраджай і сабралі».
«Пасля адмены чэмпіянату свету па хакеі ў краіне «Шкоду» забаранілі, «Нівею» забаранілі. Цяпер біятлон забароняць? Калі ўжо забараняць, то трэба забараняць усё. Хакей таксама. Трэба даць адказ на абразы нашай улады. Прапаную забараніць наогул усё!»
«Колькі сіл, часу, грошай было выдаткавана, каб у Мінску прайшоў этап Кубка свету па біятлоне. Трэба было ўсё пралабіраваць, а колькі радасці было! А на выхадзе – пшык…»
Поделиться ссылкой:


description: Ранкам з'явілася інфармацыя пра затрыманне журналіста-фрылансера Іллі Дабратвора, аднак яна не адпавядае рэчаіснасці. У той самы час мужчына знаходзіўся

title: Ілля Дабратвор не затрыманы. Журналіста дапытвалі ў Следчым камітэце

maintext:
Ранкам з’явілася інфармацыя пра затрыманне журналіста-фрылансера Іллі Дабратвора, аднак яна не адпавядае рэчаіснасці. У той самы час мужчына знаходзіўся на допыце ў Следчым камітэце Завадского раёна Мінска.
Сам Дабратвор кажа, што нікому не тэлефанаваў аб уласным затрыманні.
У СК Дабратвора выклікалі па крымінальнай справе адносна псавання маёмасці. Справа ў тым, што хтосьці ў пад’ездзе дома на вуліцы Арцёма наляпіў партрэты палітвязняў. У справе пакуль няма абвінавачаных.
Сям’я Іллі і Іны Дабратвора зазнала моцны ціск за апошнія некалькі месяцаў. У іх пяцёра дзяцей.
Іну Дабратвор ў красавіку аштрафавалі на 4350 рублёў. Падставай для такога штрафу сталі партрэты Бабарыкі і Ціханоўскага на вокнах кватэры. Тады яна часова выехала ў Польшчу і на гэты момант знаходзіцца там.
Поделиться ссылкой:


title: Такога вы яшчэ не чулі! "Будзьма" запрашае на прэзентацыю праекта "Кадмій"

maintext:
Кампанія «Будзьма беларусамі!» запрашае 13 траўня ў анлайн-прастору PartyZona, дзе выступіць гурт «Кадмій».
Заснаваны вядомымі беларускімі музыкамі Дашай Кадамскай і Цімурам Рэйзісам, праект «Кадмій» спалучае ў сабе традыцыі бардаўскай песні, электроннай музыкі і этнічных спеваў. У 2020 годзе музыкі прэзентавалі ЕР «Горад», а зараз працуюць над матэрыялам для наступнага рэлізу.
У эфіры PartyZona музыкі правядуць прэзентацыю праекта.
Арганізатары абяцаюць: “Такога вы яшчэ дакладна не чулі!”
Далучайцеся да эфіру 13 траўня. Пачатак у 19:30.
Поделиться ссылкой:


title: Леанід Судаленка: "Амністыя мяне не закране"

maintext:
Пра што піша на волю гомельскі праваабаронца, які знаходзіцца за кратамі з 18 студзеня.
На працягу 2020 года Леанід Судаленка аказваў юрыдычную дапамогу пры абскарджванні пастаноў, вынесеных судом за ўдзел у несанкцыянаваных мітынгах, якія адбываліся ў Гомелі пасля прэзідэнцкіх выбараў.
У студзені ён быў затрыманы, пазней Леаніду было прад’яўлена абвінавачанне паводле арт.342 Крымінальнага кодэкса (арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадcкі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх).
У адным з апошніх лістоў Судаленкі да праваабаронцы Аляксея Лойкі ён папрасіў, каб яму даслалі рашэнне Камітэта па правах чалавека па справе Алеся Бяляцкага.
«Хачу ўжо планаваць сваё паведамленне для суда, – напісаў Леанід. – Яшчэ ўказ аб памілаванні анансуюць, маўляў, у сярэдзіне красавіка ўступае ў сілу, раздрукуй і прышлі, хоць упэўнены, што мяне амністыя не закране, бо там дакладна прызнанне віны і раскаянне будуць вызначальнымі. Але ўсё ж, хоць суседзяў пракансультую».
Праваабаронца таксама паведаміў, што суд, хутчэй за ўсё, адбудзецца ў Гомелі: «Быў у мяне следчы, азнаёміў з новым складам следчай групы. Справа вылучана ў асобную вытворчасць, значыць, у сталіцу дакладна не паеду. Суд будзе тут, на месцы…»
Нагадаем, што тэрмін утрымання пад вартай Леаніду Судаленку падоўжаны да 18 мая.
Поделиться ссылкой:


title: Беларус з Ашмянскага павета адкрыў старажытнагрэчаскі горад Дадон

maintext:
Зыгмунт Мінейка (1840–1925) пражыў доўгае і незвычайнае жыццё. Лёс спрыяў яму, нібыта бярог для значных спраў.
Гэты «літвін з глыбокіх бароў», падхоплены вызваленчым рухам, адчуваў іншае прызначэнне ў жыцці: не змагара, а стваральніка і даследчыка, сем’яніна і грамадзяніна — словам годнага чалавека, які хоча быць карысным грамадству і краіне. Гэта і зрабіла яго тым, кім мы яго ведаем, — ганаровым грамадзянінам Грэцыі, адкрывальнікам легендарнага гораду Дадон, аўтарам цікавых мемуараў «З тайгі пад Акропаль», грамадскім дзеячом, піша “Звязда“.
Нарадзіўся Зыгмунт Мінейка ў 1840 годзе ў маёнтку Бальванішкі (цяпер вёска Зялёны Бор) Ашмянскага павета Віленскай губерні. Бацька Зыгмунта Станіслаў Юрый, удзельнік паўстання 1830–1831 гадоў, хацеў, каб яго сыны Яўстафій і Зыгмунт выраслі патрыётамі. Вельмі ўразіў маленькага Зыгмунта рэкруцкі набор, калі сялянскі юнак прасіў яго выратаваць. Неўзабаве паліцыя даведалася, што «кадэт Мікалаеўскага інжынернага вучылішча Зыгмунт Мінейка, які ходзіць, апрануўшыся селянінам, разносіць “гутаркі” і бунтуе народ супраць гасудара».
Ратуючыся ад арышту, Мінейка ў 1861 годзе патаемна пакінуў краіну, перайшоў румынскую мяжу, а пасля праз Стамбул дабраўся да Італіі. Ён паступіў у вайсковую школу ў Генуі, але неўзабаве пакінуў яе і працаваў тапографам пры праектаванні чыгункі Стамбул — Адрыянопаль, а пасля нелегальна жыў у Галіцыі.
Як не дзіўна, а месца ў паўстанні Мінейку не знайшлося. Калі ён 17 сакавіка 1863 года прыбыў у мястэчка Харозба да атрада Марыяна Лянгевіча, на паўстанцаў напалі царскія войскі. У вэрхале і ўцёках нікому не было справы да невядомага юнака. Адбіваючы варожую атаку, Мінейка некалькі разоў стрэліў з рэвальвера, і «адчуваў сябе шчаслівым, што ўзяў чынны ўдзел у баі». А пасля пачаліся пакутлівыя мытарствы, цяжкае адступленне, холад і голад, адчуванне пакінутага ўсімі. «Здавалася мне, што такая мая доля, і што ў будучыні павінен спадзявацца на самога сябе, не хвалявацца, не жадаць нічога ад іншых». Гэта і дапамагло Мінейку вытрымаць усе нязгоды і выпрабаванні, не зламацца. Не змірыўся ён са сваім арыштам аўстрыйскімі ўладамі і ўцёк з лагеру палонных паўстанцаў. Па загадзе паўстанцкага кіраўніцтва Мінейка адправіўся на Літву. Дабіраўся акружной дарогай з падробленым пашпартам праз Вроцлаў і Кёнігсберг, перайшоў расійскую мяжу. У сваіх рамантычных марах Зыгмунт уяўляў сабе, што ён «найздольнейшы за астатніх дзеячоў і адпаведна стану вялікім правадыром, быў унутрана перакананы, што здолею дасягнуць перамогі». Ён марыў стварыць сялянскую армію (нават замовіў кавалям вырабіць дзве тысячы кос для касіянераў), вызваліць Вільню і ўзяць у палон самаго Мураўёва. Атрымалася інакш. Яго невялічкі атрад без баявога вопыту, дастатковай зброі і рыштунку ў першым жа баі з царскімі карнікамі 15 чэрвеня 1863 года ў Бакштанскім лесе разбегся. Сам правадыр застаўся адзін. Яго схапілі мясцовыя ляснікі, у хату якіх ён зайшоў, і выдалі ўладам. Салдаты збілі Зыгмунта да страты прытомнасці. Ачуняў ён толькі ў шпіталі. Палявы суд прыгаварыў Мінейку да расстрэлу. Каты чакалі, пакуль ён падымецца на ногі. Выратаваў Зыгмунта візіт у Вільню нямецкага канцлера Бісмарка, пры якім Мураўёў паасцярогся ладзіць смяротныя пакаранні. Сыграў сваю справу і хабар (9 тысяч рублёў), які дала маці старшыні следчай камісіі генералу Весяліцкаму. Смяротны прысуд быў заменены на 12 гадоў катаржных прац. Мінейка знайшоў сілы адолець цяжкую дарогу па этапу ў Сібір, выкарабкацца з тыфу, перанесці цяжкасці.
«Любоў і самота да страчанай Айчыны праз гэта толькі ўзмацняліся, і жылі і зносілі ўсялякія засмучанні, ажыўленыя надзеяй вяртання да яе. Іначай лёгка было стаць вар’ятам і здзейсніць самагубства», — пісаў Мінейка.
Не высветлена, як Мінейка выдаў сябе за памерлага на этапе паўстанца Струміла, сасланага на жыхарства ў Томск. Факт застаецца фактам: Мінейка пад прозвішчам Струміла застаўся ў Томску. Неўзабаве Мінейка абжыўся ў Томску, яго запрашалі ў лепшыя дамы горада. Прыемны ў абыходжанні ссыльны між тым быў «галоўным кіраўніком Томскай змовы». Улады западозрылі Струмілу. Тады Мінейка разам з двума сябрамі 15 мая 1865 года ўцёк з Томска. Выдаючы сябе за купцоў, яны дабраліся на таратайцы да Цюмені, адтуль праз тайгу Мінейка, арыентуючыся па компасе, дабраўся з сябрамі да Кунгура.
Далей шлях уцекачоў ляжаў да Пермі, на параходзе па Каме і Волзе яны прыбылі ў Казань, а з яе па чыгунцы ў Маскву. Пры дапамозе маскоўскіх рэвалюцыянераў, у прыватнасці беларуса Баляслава Шастаковіча (дзеда кампазітара Дзмітрыя Шастаковіча), Мінейка прыехаў у Пецярбург з пашпартам эстляндскага барона фон Маберта. Мінейка так увайшоў у ролю барона, што адурачыў нават пецярбургскага генерал-губернатара Аляксандра Суворава, атрымаўшы ад яго дазвол на замежны пашпарт.
Апынуўшыся за мяжой, Мінейка асеў у Парыжы. У 1868 годзе ён скончыў Акадэмію Генеральнага штаба і набыў патрэбную прафесію ваеннага інжынера.
Свой далейшы лёс Зыгмунт Мінейка звязаў з Турцыяй, дзе працаваў інжынерам на будаўніцтве чыгунак, а пасля быў прызначаны галоўным інжынерам-тапографам у грэчаскія правінцыі Эпір і Фесалію. Апроч сваіх прамых абавязкаў ён вывучаў мову і быт мясцовага насельніцтва і склаў этналагічную карту Эпіра. А зацікавіўшыся легендамі аб славутым свяцілішчы горада Дадон, ён прысвяціў шмат часу і намаганняў яго пошуку. Атрымаўшы дазвол на археалагічныя раскопкі, Мінейка у 1875 годзе раскапаў руіны легендарнага горада.
З Грэцыяй, куды ён перабраўся, Мінейку звязала не толькі жаніцьба на грэчанцы Празарпіне Манарыс, а шчырае служэнне сваёй новай Радзіме, дзе ён адчуваў сябе свабодным чалавекам. Падчас вайны Турцыі і Грэцыі за востраў Крыт у 1886 г. Мінейка ўзначаліў тапаграфічную секцыю Генеральнага штаба. А ў першую Балканскую вайну (1912–1913 гг.) Мінейка распрацаваў планы руху грэчаскай арміі да Салонікаў і ўзяцця самаго горада. Паводле яго плана адбылася аблога сталіцы Эпіра Яніны, што прывяло да капітуляцыі 20-тысячнага турэцкага гарнізона. Вызваленыя ад туркаў Фесалія і Эпір былі далучаныя да Грэцыі. Ад удзячнага грэцкага народа Мінейка атрымаў званне ганаровага грамадзяніна Грэцыі, вышэйшую ўзнагароду — Залаты Крыж і пашану нацыянальнага героя.
Мінейка дажыў да часоў, калі аднавілася Польская дзяржава, і ён як ветэран паўстання атрымаў Ордэн «Virtuti Militari» і «Крыж змагарных».
Да самай сваёй смерці 16 студзеня 1925 года Зыгмунт Мінейка пісаў успаміны, жадаючы расказаць новаму пакаленню аб гераічным мінулым.
Поделиться ссылкой:


title: Пісак, як кажуць, цьма, а чытачоў няма

maintext:
У мінскай Серабранцы міліцыянеры затрымалі «майстра на гадзіну», калі ён кіраваўся на выкананне чарговага заказу. Пры сабе ён меў слясарныя інструменты і стос лістовак з рэкламай сваіх паслуг – яны і выклікалі падазрэнне ў «ахоўнікаў парадку». На майстра склалі пратакол, у якім напісана, што мужчына «бегаў па дварах і заклікаў людзей на мітынг». Суд арыштаваў бедачыну на 15 сутак.
Напэўна, чулі сёння ўсе
Пра «жонку на гадзіну»:
У дом утульнасць прыўнясе –
Парадуе мужчыну,
Калі мужчына – халасцяк
І занядбаны дужа.
Аднак часцей бывае так,
Што «на гадзіну мужа»
Завуць няшчасныя жанкі:
Рамантаваць прыборы,
Дзе трэба, забіваць цвікі
І нават вешаць шторы.
А некаторыя прытым,
Як добра ляжа карта,
Разлічваюць і на інтым –
Душой крывіць не варта.
Таму й казаў усім мужык:
– Я – майстар на гадзіну.
На секс намёк пачую, дык
Адразу дом пакіну.
Калі яго ў чарговы раз
Паклікала кабета,
Бадзёра крочыў на заказ
Паходкаю атлета:
Дамоў «капейку» прынясе
І, можа, вып’е ў меру
(З «паловай» грошы пакрысе
Збіралі на кватэру).
У чамадане – малаток,
«Балгарка» і адкруткі…
З яго работы добры толк,
Рамонт заўсёды хуткі.
Пахаладзела ўсё ўнутры,
Бо міліцыянеры
Чамусь туляліся ў двары:
Якія ў іх намеры?
Пра іх даведаўся, калі
Ахоўнікі парадку
К яму ўшчыльную падышлі.
Спыталіся спачатку:
– У чамадане што? Адкрый!
Прыадчыніў ён толькі,
Як анямець прымусіў крык:
– Глядзі: ды там лістоўкі!
І сапраўды: паперы стос
Ляжаў у чамадане.
– Ты бунтарам іх, злыдзень, нёс? –
Ва ўпор было пытанне.
І, так сказаць, пад дых удар:
– Бунтар жа ты таксама!
Зніякавеў зусім «бунтар»:
– Дык то ж мая рэклама.
Вы пачытайце… Раздаю,
Каб мне была работа…
– Ты здзекуешся, маць тваю?!
Каму чытаць ахвота?
Да прыкладу, са школьных дзён
Я не чытаў нічога.
А гэта значыць, ахламон,
У суд табе дарога!
А мо суддзя з «мянтоў» затым,
Так мовіць, віў вяроўкі
(Бо пратакол жа быў пустым),
Як прачытаў «лістоўкі»?
Суддзя таксама не чытач
(Другая ў суддзяў ніша):
Выносіць выракі як бач,
Таму ён толькі піша…
***
– Вось так псуюць народу кроў, –
Пачуў ад адваката. –
Шкада, што мала ў нас майстроў,
Амапаўцаў – багата…
Не мерай доўга
Я колісь жыў без тармазоў,
Таму засвоіў з маладосці:
Пакуль ты мераў сем разоў,
Паспеў ужо адрэзаць хтосьці…
Дасціпная пазнака
На варотах ёсць пазнака –
Кожны злодзей прачытае:
«Асцярожна! Злы сабака!
А ланцуг на ім – з Кітая…»
Публікацыя – з № 39 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Інтымная дэталь: варыкоз бывае не толькі на нагах

maintext:
Гэтую далікатую праблему доўгі час замоўчвалі. Проста спецыялістаў, якія маглі б яе вырашыць, не было. Але, на шчасце, цяпер палегчыць стан пацыентаў з генітальным варыкозам могуць флеболагі, піша “Звязда“.
Лёгка здагадацца з назвы, што гэты від варыкознага пашырэння вен фарміруецца ў вобласці геніталіяў. Хоць пачынаецца ён у малым тазе. Вянозная сістэма там вельмі разгалінаваная і кантактуе са многімі ўнутранымі органамі: прамой кішкай, похвай, мачавым пузыром… Гэта цэлая сетка, якая мае мноства пунктаў выхаду вен у вобласці геніталіяў.
Часта прычынай такой хваробы становяцца эстрагены – жаночыя палавыя гармоны. Яны паслабляюць сценкі сасудаў, робяць іх тонкімі, высокаэластычнымі і лёгка расцяжнымі. Таксама правакуюць любы від варыкозу цяжарнасць і роды. Але калі пашыраныя вены малога таза – нічога страшнага ў гэтым да пэўнай ступені няма. А вось калі вены пашыраюцца на вонкавых палавых органах, гэта не толькі псуе знешнюю эстэтыку, але і прычыняе клінічныя нязручнасці. Геніталіі могуць балець, цягнуць, ацякаць… Бывае, пашкоджаныя вены настолькі шматлікія, што яны сыходзяць углыб, ва ўнутраную сценку похвы, і цягнуцца ажно да малога таза. Гэта звязана з вялікай колькасцю крыніц кровазабеспячэння, якія выходзяць у прамежнасць і запаўняюць генітальныя вены.
Які ўрач вырашае такую далікатную і складаную праблему? На першы погляд, незразумела. Таму доўгі час гэтую хваробу наогул ніхто не лячыў. Гінеколагі не працуюць з сасудамі, а хірургаў не навучаюць гінекалогіі. Уролагі таксама займаюцца сваімі праблемамі, іх сфера – мачавы пузыр, ныркі. У выніку за вырашэнне пытання ўзяліся… флеболагі. Перш за ўсё ім давялося асвоіць УГД-дыягностыку. Трансвагінальную ў тым ліку, бо глыбіннае даследаванне вен на нагах дазволіла зрабіць высновы, што не толькі ў ніжніх канечнасцях сасуды запаўняюцца крывёй. Часта асноўны іх шлях – генітальны рэгіён.
Лячыць такі варыкоз можна і трэба. Склератэрапія «склейвае» пашыраныя вены, якія з цягам часу проста разыходзяцца і знікаюць. Часам у лячэнні выкарыстоўваецца лазер. У цяжкіх выпадках, калі на палавых губах утвараецца тромб, даводзіцца звяртацца да хірургічнага высячэння. Любая з гэтых працэдур доўжыцца 10-15 хвілін, выконваецца пад мясцовай анестэзіяй. Пасля яе рэкамендуецца актыўна пахадзіць паўгадзіны-гадзіну.
Супрацьпаказанняў да лячэння генітальнага варыкозу няшмат: гэта цукровы дыябет, анкалагічныя захворванні ў актыўнай стадыі, цяжарнасць, лактацыя, гнайнічковыя запаленні ў зоне меркаваных ін’екцый і ляжачыя хворыя, бо пасля працэдуры трэба адразу актыўна хадзіць.
Часта ў пацыентаў узнікае пытанне: а што, калі пасля выдалення адной вены, тут жа вылезе другая, трэцяя? На самай справе, проста так вены не пашыраюцца. Для гэтага павінна быць прычына. На першым месцы гэта, як ужо было сказана, эстрагены (так што трэба ўзважыць усе «за» і «супраць», пагаджаючыся на гарманальную кантрацэпцыю). На другім – цяжарнасць і роды (таму ў жанчын гэта захворванне сустракаецца ў чатыры разы часцей, чым у мужчын.) Калі падоўгу сядзець нага за нагу – гэта таксама правакуе застой крыві. Што да абцасаў – яны на адным з самых апошніх месцаў у топе прычын развіцця варыкозу.
Таблеткамі пашыраныя вены не звузіць. Але для прафілактыкі варыкознай хваробы пажадана перыядычна прымаць венатонікі. Інтымная гімнастыка, пра якую апошнім часам усё часцей гавораць, часткова ўздзейнічае на вянозны адток, але ў цэлым праблему не вырашае. Вянозныя спляценні вельмі масіўныя, і ніякай гімнастыкай іх дужа не разгоніш.
А яшчэ ёсць варыкоз верхніх канечнасцяў і ўнутраных органаў. Але для развіцця такой хваробы павінны быць важкія прычыны. Напрыклад, цыроз печані, калі орган перастае выконваць функцыю «фільтра», скрозь які кроў не можа цячы. І ёй даводзіцца шукаць абыходныя шляхі: гемарой, вены страваводу, вены пярэдняй брушной сценкі… Але такія праблемы, на шчасце, сустракаюцца рэдка, бо ў чалавечым арганізме ўнізе – самы вялікі ціск, а зверху – самы слабы.
Увогуле, трэба разумець, што арганізм – гэта адзіная сістэма. І калі аднойчы пастаўлены дыягназ «варыкознае пашырэнне вен ніжніх канечнасцяў», то не варта ігнараваць стан вен малога таза і нават геніталій. Усё гэта звёны аднаго ланцуга.
Поделиться ссылкой:


title: "Ты там не заседжвайся, трэба дзьмухаўцы касіць!"

maintext:
Яніна, жонка мастака Алеся Пушкіна, распавяла «Народнай Волі» пра тое, як жыве сям’я, пакуль муж і бацька дзяцей знаходзіцца ў няволі.
Нагадаем, што 30 сакавіка Алеся Пушкіна затрымалі ў вёсцы Жылічы Кіраўскага раёна, дзе ён працаваў на рэстаўрацыі палаца Булгакаў.
Мастак – фігурант крымінальнай справы, якую распачала пракуратура паводле ч.3 арт.130 Крымінальнага кодэкса (распальванне варожасці): «за ўчыненне наўмысных дзеянняў, накіраваных на рэабілітацыю і апраўданне нацызму». Падставай для гэтага стаў партрэт антысавецкага падпольшчыка Яўгена Жыхара, які быў выстаўлены ў прыватным «Цэнтры гарадскога жыцця» ў Гродне.
Зараз Алесь Пушкін знаходзіцца ў сталічным СІЗА на Валадарскага…
– Пасля таго як мужа перавялі з Гродна ў Мінск, ад яго практычна ніякіх навін няма, – кажа Яніна. – Даслаў маленькую паштовачку, у ёй коратка напісаў: «Думаю пра вас. Люблю». І кропка.
А я з дзецьмі, натуральна, дасылаю ў СІЗА і лісты, і тэлеграмы. Дарэчы, заўважыла, што з турмы лісты ідуць каля паўмесяца, але, відаць, справа тут не ў паштовых работніках.
– Як вы з дзецьмі зараз спраўляецеся?
– А што нам? Мы жывём у вёсцы, са сваім склепам і тым, што ў склепе. Таму ў нас усё больш-менш нармальна. Ды і валанцёры – малайцы, падтрымліваюць нас. Дапамагаюць і сябры, і знаёмыя, і абсалютна незнаёмыя людзі.
Да слова, хачу падзякаваць усім за салідарнасць, бо без людской дапамогі мы не справіліся б. Трэба аплачваць працу адваката, а гэта не такія і малыя грошы.
Хаця ў той жа час я цудоўна разумею, што ў сённяшніх рэаліях любы адвакат па справе Алеся ці іншай палітычнай справе – як мёртваму прыпарка. Але праз адваката можна трымаць хоць нейкую сувязь з мужам, для арыштанта гэта таксама пэўная маральная падтрымка. Ён не адчувае сябе пакінутым і забытым.
– Дзеці разумеюць, што адбываецца?
– Натуральна, бо ўжо не малыя. Старэйшы, Міколка, ходзіць у 11-ы клас, Марыля – у 8-м. Яны прымаюць тое, што ёсць, сумуюць па бацьку.
– Гаспадарка зараз на кім трымаецца?
– А ў нас, па сутнасці, няма ніякай гаспадаркі. Нават курэй не трымаем. Але я Алесю напісала ў тэлеграме: «Ты там не заседжвайся, трэба дзьмухаўцы касіць!»
– У школе, дзе вы працуеце выкладчыцай гісторыі, ці змянілася да вас стаўленне калег пасля арышту Алеся?
– Ніяк. У школе ў мяне няма аднадумцаў, і ў гэтым плане атмасфера на працы не самая лепшая. Там жа практыкуецца засілле адміністрацыйна-каманднага метаду, а ўсе чыноўнікі аперыруюць такім тэрмінам, як «исполнительская дисциплина».
– Можа быць, суседзі падтрымалі ў такі няпросты для вас час?
– Якраз-такі больш адгукнуліся далёкія людзі. А ад усіх тых, хто знаходзіцца блізка, – маўчанне. Не рэагуюць, не заўважаюць…
Гэта, напэўна, заканамернасць, бо многія, чые блізкія апынуліся за кратамі па палітычных справах, сутыкнуліся з такой сітуацыяй.
Таму суседзі ціхенька маўчаць. З аднаго боку, баяцца, напэўна. А магчыма, проста няздольныя даць уласную ацэнку таму, што адбываецца. Вераць тэлевізару. Які сёння кантынгент застаецца ў вёсках? Самыя дынамічныя і прагрэсіўныя з’язджаюць.
А вось здалёку, з усяго свету мы маем магутнейшую падтрымку. І тут разумееш, што ты не адзін.
– Беларускі саюз мастакоў нейкім чынам падтрымаў Алеся? Нешта не чуваць было ніякіх заяў у падтрымку сябра сваёй арганізацыі…
– Я таксама пра гэта не чула, але хачу адзначыць, што ўсе тыя, хто сябраваў з мужам, салідарныя з ім. Як кажуць, сябры пазнаюцца ў горы.
– Што вы думаеце пра справу мужа? Якія тут перспектывы?
– Бачу, што творыцца ў краіне, таму вялікіх ілюзій не маю. Але не хачу заганяць сябе ў дэпрэсіўны стан. Трэба быць больш бадзёрым і больш аптымістычным!
P.S. Учора стала вядома, што Алесь Пушкін пераведзены з СІЗА ў Мінску ў ізалятар у Жодзіне. Паводле нашай інфармацыі, туды ж перавезлі і астатніх фігурантаў «гродзенскай справы».
Публікацыя – з № 37 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: "Хуліганства" са сцягам: абвінаваўца запрасіла для падсуднага хатнюю "хімію"

maintext:
У судзе Цэнтральнага раёна Гомеля 14 траўня адбыліся спрэчкі ў крымінальнай справе пра «хуліганства», звязанай з заменай 16 жніўня на плошчы Леніна афіцыйнага дзяржаўнага сцяга на нацыянальны бел-чырвона-белы. На падставе часткі 2, артыкула 339 Крымінальнага кодэкса судзяць 23-гадовага інжынера-фізіка Кірыла Брыгу.
Прадстаўніца дзяржаўнага абвінавачвання з гарадской пракуратуры Алеся Жураўлёва зазначала, што “ўзняты дзяржаўны сцяг увасабляў квітнеючую стабільную Беларусь. Зняцце яго з’явілася непавагай да дзяржаўнага сцяга”.
Пракурор прасіла пры вынясенні пакарання ўлічыць характар і ступень небяспекі дзеянняў, а таксама асобу падсуднага: ён працуе, раней не быў судзімы, па месцу працы і вучобы характарызуецца станоўча. Да таго ж Брыга прызнаў віну цалкам, раскаяўся. Абцяжарваючых віну абставін на судзе не ўстаноўлена. Дзяржабвінаваўца прапанавала пакараць Кірыла адным годам і шасцю месяцамі абмежавання свабоды без накіравання ў папраўчую калонію адкрытага тыпу. Інакш кажучы, прысудзіць маладому інжынеру паўтара гады хатняй “хіміі”.
Паказальна, што Алеся Жураўлёва ў лістападзе мінулага года падтрымлівала абвінавачванне і ў дачыненні да Георгія Васіленкі, з якім Кірыла Брыга 16 жніўня мяняў на цэнтральнай плошчы афіцыйны чырвона-зялёны сцяг на бел-чырвона-белы. На тым судзе Жураўлёва падтрымала перакваліфікацыю дзеянняў гамельчаніна Васіленкі са здзеку над дзяржаўнымі сімваламі (артыкул 370 КК) на хуліганства з асаблівым цынізмам, пакаранне за якое больш суворае. Тады ж і здарыўся інцыдэнт: прысутны ў зале грамадскі актывіст Уладзімір Няпомняшчых абурыўся прысудам, заявіў, што за фальсіфікацыю крымінальнай справы будуць адказваць усе: следчыя, суддзі, пракуроры. Алеся Жураўлёва палічыла, што актывіст ёй пагражаў і абразіў. Нядаўна, на закрытым судзе ў СІЗА, Уладзіміра пакаралі двума з паловай гадамі зняволення.
Гэтым разам ніякіх рэплік на адрас прадстаўніцы пракуратуры наконт прапановы аб пакаранні не было.
Адвакат Іван Калошын, які прадстаўляе інтарэсы Брыгі, прасіў прызначыць яго падабароннаму мінімальнае пакаранне. Бо Кірыла не толькі мае надзвычай станоўчыя характарыстыкі з працы і ўніверсітэта, дзе дадаткова вучыцца ў магістратуры, але і ўдзельнічае яшчэ ў грамадскіх справах, у прыватнасці, у ахове грамадскага парадку.
Заўтра, 15 мая, Кірыла Брыга выступіць на судзе з апошнім словам, пасля якога і будзе вынесены прысуд.
Анатоль ЛІПСКІ.
Поделиться ссылкой:


title: Запрашаем пухавіччан зрабіць падарожжа ў эпоху Савецкага Саюза

maintext:
Супрацоўнікі раённага краязнаўчага музея запрашаюць жыхароў горада і раёна зрабіць падарожжа ў даволі супярэчлівы час — эпоху Савецкага Саюза. У карціннай галерэі яны арганізавалі выставу “Назад, у СССР”. Для некага гэта будзе вяртанне ў маладосць, а для некага — больш падрабязнае знаёмства з эпохай, у якой нарадзіліся і сталелі іх бацькі.
Адкрыццё выставы было прымеркавана да акцыі “Ноч музеяў”. Удзельнікам гэтага мерапрыемства прапанавалі пазнаёміцца з экспанатамі, сярод якіх прадметы, звязаныя з савецкай ідэялогіяй, побытам людзей таго часу, і правесці свае паралелі. Напрыклад, на выставе размешчаны некалькі знамёнаў, якія ўручаліся пераможцам сацыялістычнага спаборніцтва. Яно ў савецкія часы абавязкова арганізоўвалася і паміж прадпрыемствамі, і паміж іх работнікамі. Адзначым, што традыцыя такім чынам вылучаць лепшых захавалася і да нашых дзён.
На адной з вітрын прадстаўлены савецкія грошы. Як у той час гэта былі рублі і капейкі, так і зараз: назву грошы не змянілі. А вось пакупніцкая здольнасць іх значна адрозніваецца. Думаю, шмат хто памятае, што ў Савецкім Саюзе былі тавары, якія каштавалі адну капейку: спічкі, стакан газаванай вады без сіропу. У наш час за такі кошт нічога не купіш. І гэта адно са сведчанняў таго, што пакупніцкая здольнасць сучасных грошай ніжэйшая, чым была ў савецкіх. Затое нашы сучаснікі на свае сённяшнія даходы здольныя атрымаць значна больш тавараў і паслуг, чым “савецкія” продкі.
Цікавасць у ўдзельнікаў мерапрыемства вызвала віктарына, якую для іх падрыхтавалі супрацоўнікі музея. Усе разам успомнілі пра тое, што патаеннай марай кожнага савецкага чалавека было набыццё кватэры, машыны, дачы. І пра тое, што чацвер ва ўсёй краіне быў рыбным днём. І што ўсё гэта стала гісторыяй ў 1991 годзе, калі перастаў існаваць Савецкі Саюз.
У кожнага з нас ёсць сваё мінулае. Яно рознае: светлае і не вельмі. Так і савецкі перыяд гісторыі Беларусі для некага напоўнена складанымі праблемамі, а для некага — успамінамі аб маладосці, асаблівасць якой — уменне радавацца кожнаму дню не гледзячы ні на якія праблемы…
Наталля ПАРХОМЧЫК.


title: "Паласатыя"… палі: такую тэхналогію ў раёне першымі асвоілі ў КСУП "Агра-Абярэг"

maintext:
Майскія дні прыносяць нам самыя цудоўныя эмоцыі ад назірання за тым, як ажывае прырода пасля доўгай зімы. А нядаўна я атрымала сапраўднае захапленне ад сузірання… «паласатага» поля. Гэтыя жоўта-зялёныя фарбы на звычайным полі з’явіліся дзякуючы новаму метаду вырошчвання ранніх культур, які ў сельскай гаспадарцы называецца «куліснымі пасевамі».
У нашым раёне такую тэхналогію першымі асвоілі ў КСУП «Агра-Абярэг» некалькі гадоў таму.
На «паласатых» палях высеялі свірэпіцу і жыта. У выніку атрымліваецца адзін з самых ранніх відаў вясновага зялёнага корму.
У КСУП «Агра-Абярэг» пад такі спосаб вырошчвання адвялі 60 гектараў. Як толькі спыняцца дажджы, прыступяць да іх ўборкі. Па тэхналогіі пачынаць скошваць «паласатыя» палі неабходна, як толькі заканчваецца цвіценне свірэпіцы, каб правільна нарыхтаваць сенаж, выканаць тэрміны і тэхналогію.
— Такі пажыўны зялёны корм мы плануем закласці ў сянажную траншэю на 700 тон на МТФ «Дудзічы», — расказаў галоўны аграном сельгасарганізацыі Максім Шабан. — Атрымліваецца пажыўны корм, які неабходны жывёле. Навукоўцы адзначаюць, што свірэпіца багата бялком, а азімае жыта з’яўляецца добрым пастаўшчыком цукру. Культуры гэтыя, пасеяныя ў жніўні мінулага года, добра перазімавалі, таму разлічваем атрымаць ураджай, не ніжэйшы за леташні. А гэта 100-120 цэнтнераў з гектара.
Сумесь жыта і свірэпіцы — адзін з самых ранніх варыянтаў паўнавартаснай зялёнай падкормкі для буйной рагатай жывёлы, якая знаходзіцца на прывязным утрыманні. Для гэтага паспрабавалі вырошчваць культуры кулісным метадам і ў сельгасфіліяле «Чырвоны май». «Першы блін» не аказаўся камяком. Галоўны заатэхнік сельгасарганізацыі Таццяна Марцінчык адзначае, што ёсць павелічэнне вытворчасці малака. Таму ў наступным годзе плануюць павялічыць плошчы кулісных пасеваў.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


title: Летняя аздараўленчая кампанія ў Пухавіцкім раёне будзе арганізавана ў адпаведнасці з супрацьэпідэміялагічнымі патрабаваннямі

maintext:
Летнія канікулы дзеці заўсёды чакаюць з асаблівым нецярпеннем, бо лета — гэта адпачынак, гэта бездань вольнага часу, калі можна заняцца любімымі справамі і ўжо не прачынацца па будзільніку.
Дарослыя ж разглядаюць лета як час для аздараўлення дзяцей, як магчымасць для найлепшага развіцця іх творчага патэнцыялу, удасканалення магчымасцяў, задавальнення індывідуальных інтарэсаў кожнага дзіцяці. Рэалізаваць гэта ўсё можна ў дзіцячых аздараўленчых лагерах.
Лагер — гэта, згадзіцеся, асаблівы лад жыцця дзяцей. Гэта прыбыванне ў новым калектыве, новыя знаёмствы, час гульняў, забаў, волі ў выбары заняткаў, зняцце пасля навучальнага года назапашанага напружання. Лагер — гэта добры настрой, аднаўленне сіл і здароўя.
— Летняя аздараўленчая кампанія ў нашым раёне будзе арганізавана ў адпаведнасці з пастановай Савета міністраў Рэспублікі Беларусь ад 2 чэрвеня 2004 года № 662 «Аб некаторых пытаннях арганізацыі аздараўлення дзяцей», з рашэннем Мінскага абласнога выканаўчага камітэта ад 22 красавіка 2021 года № 319 «Аб арганізацыі летняга аздараўлення дзяцей ў 2021 годзе», рашэннем Пухавіцкага раённага выканаўчага камітэта № 1548 «Аб арганізацыі летняга аздараўлення дзяцей ў 2021 годзе», — расказвае Жанна Даніловіч, галоўны спецыяліст упраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама. — За перыяд летняй кампаніі ў аздараўленчых лагерах рознага тыпу адпачне 2717 дзяцей або 37,9 працэнта ад агульнай колькасці навучэнцаў.
У лагерах з дзённым знаходжаннем адпачне 1432 дзіцяці (з іх 170 — спартсмены), у лагерах з кругласутачным знаходжаннем — 1367 (з іх 65 — спартсмены).
Традыцыйна адчыніць свае дзверы стацыянарны аздараўленчы лагер «Лясная казка», які будзе працаваць у рэжыме 4-х змен па 18 дзён кожная. Першая змена пачнецца 5 чэрвеня. У лагеры ў гэты дзень прымуць 153 адпачываючых. Пуцёўка для бацькоў будзе каштаваць ад 116 да 126 рублёў у залежнасці ад узросту дзяцей.
У летні перыяд, акрамя аздараўленчага лагера «Лясная казка», на базе школ будуць працаваць 14 лагераў рознага профілю: гуманітарнага, турысцка-аздараўленчага, экалагічнага, духоўна-выхаваўчага, ваенна-патрыятычнага, краязнаўчага, валанцёрскага і іншыя. У чэрвені-ліпені 2021 года будзе працаваць палатачны лагер «Патрыёт» ДУДА «Цэнтр турызму дзяцей і моладзі Пухавіцкага раёна». Таксама 65 спартсменаў адпачнуць у палатачных лагерах на базе «Лясной казкі» і раённай турбазы «Талька».
Будуць працаваць і лагеры з дзённым знаходжаннем. З 1 па 20 чэрвеня на базе школ адкрыецца 25 лагераў, дзе аздаровіцца 1150 дзяцей. Яшчэ 170 спартсменаў прымуць у трох лагерах, размешчаных у ДУА «Сярэдняя школа № 1 пасёлка Дружны» (45), ДУА «Мар’інагорская гімназія» (65), ДУА «Мар’інагорскі НПК дзіцячы сад-сярэдняя школа» (60).
Адпачыць можна і ў лагерах працы і адпачынку. У рэжыме дзённага аздараўлення лагер працы і адпачынку будзе працаваць у ДУА «Рудзенская сярэдняя школа» сумесна з Пухавіцкім лясгасам і два лагеры працы і адпачынку ў рэжыме круглых сутак (ДУА «Голацкі НПК дзіцячы сад-сярэдняя школа», ДУА «Пярэжырская сярэдняя школа імя А.Е.Гурыновіча».
Прыярытэтным накірункам у арганізацыі адпачынку дзяцей па-ранейшаму з’яўляецца аздараўленне дзяцей, якія знаходзяцца ў цяжкай жыццёвай сітуацыі, у тым ліку дзяцей з абмежаванымі магчымасцямі здароўя.
Адпачынак дзяцей будзе арганізаваны ў адпаведнасці з супрацьэпідэміялагічнымі патрабаваннямі, таму што мы працягваем жыць ва ўмовах распаўсюджвання каронавіруснай інфекцыі. І арганізацыя бяспечных умоў знаходжання дзяцей у лагерах застаецца патрабаваннем часу.
Падрыхтоўка лагераў да прыёму дзяцей практычна завершана. Былі праведзены планавыя работы па бягучых рамонтах жылых і адміністрацыйных карпусоў, добраўпарадкаванні тэрыторый, абсталяванні спартыўных пляцовак, замене некаторага абсталявання.
Алена ІВАНОВА.


title: "БРСМ" запрашае актыўных і працавітых у студэнцкія атрады

maintext:
Грамадскае аб’яднанне «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі» запрашае актыўных і мэтанакіраваных маладых людзей для працы летам у складзе студэнцкіх атрадаў на тэрыторыі Пухавіцкага раёна.
Студэнцкі атрад — гэта добраахвотнае аб’яднанне маладых грамадзян, якія выказалі жаданне ажыццяўляць працоўную дзейнасць у вольны ад вучобы і працы час. Стаць удзельнікам студатрада можа любы малады чалавек, старэйшы за 14 гадоў, але не старэйшы за 31 год. Праца ў складзе студатрада дае магчымасць паспрабаваць сябе ў новай сферы працоўнай дзейнасці, атрымаць дадатковы прыбытак.
У 2021 годзе на тэрыторыі раёна будуць працаваць экалагічныя, будаўнічыя, сельскагаспадарчыя і педагагічныя атрады.
Перавагі работы ў студэнцкім атрадзе — гэта бясплатнае праходжанне медыцынскага агляду, афіцыйнае працаўладкаванне з прадастаўленнем ўсіх ільгот і гарантый, вызваленне ад выплаты падаходнага падатку, дадатковае ўзнагароджанне і заахвочванне самых актыўных удзельнікаў студэнцкага атрада.
Калі ў вас з’явілася жаданне з карысцю правесці лета, звяртайцеся ў раённую арганізацыю ГА «БРСМ» па адрасе: г. Мар’іна Горка, вул. Ленінская 51, каб. 11 або па тэлефоне 3-40-30.
Станіслаў БЕЛАВУСАЎ.


title: У гарадскім пасёлку Рудзенск з’явіўся новы арт-аб’ект, ідуць работы па добраўпарадкаванні

maintext:
Добраўпарадкаванне гарадскога пасёлка Рудзенск — справа многіх зацікаўленых і неабыякавых людзей. У гэтым я змагла пераканацца чарговы раз, калі ў невялічкім парку насупраць Дома культуры ўбачыла новую скульптуру з дрэва. Падышоўшы бліжэй, я разгледзела ў ёй аўтэнтычнага старога, які трымае ў руках нейкі маленькі домік.
Не паспеўшы даць ход думкам наконт убачанага, прачытала выразанае на дрэве: «Дойлід Захар». Усё стала адразу на свае месцы: выразаны з дрэва стары чалавек — мастак, архітэктар. Домік у руках — напэўна, макет будучага будынка.
— Гэта гісторыя мастака, якую заклаў у свой твор наш зямляк майстар Анатоль Сярчэня, — кажа старшыня Рудзенскага сельвыканкама Наталля Крыварукава. — Але мы, рудзенцы, бачым у гэтым вобразе нешта большае: хай гэты мудры чалавек стане своеасаблівым абярэгам пасёлка.
Дойлід Захар і брама з’явіліся ў Рудзенску ў гэтым месяцы. Напэўна, яшчэ нават не ўсе жыхары паспелі ўбачыць скульптуру з дрэва. У іх яшчэ ўсё наперадзе. Думаю, яна нікога не пакіне абыякавым, таму што гэта сапраўды не радавы арт-аб’ект. Адчуваецца, што руку прыклаў майстар.
— Анатоль Сярчэня выпадкова ўбачыў на тэрыторыі пасялковай лазні бервяно, якое магло б стаць матэрыялам для скульптуры, — расказвае майстар Рудзенскага участка УП “Жылцепласэрвіс” КГ Ірына Матусевіч. — Ён звярнуўся да нас і ў сельвыканкам са сваёй прапановай. Мы, вядома, падтрымалі ідэю і дапамаглі майстру. Я назірала, як Анатоль Канстанцінавіч працаваў. Гэта было дзіўна: зіма, мароз, вецер, а ён часам у адным швэдры … Здавалася, не заўважаў непагадзі… І вось да Дня Перамогі ў пасёлку з’явілася такая кампазіцыя.
Анатоль Канстанцінавіч у тэлефоннай размове сказаў, што першапачаткова ён задумаў іншы сюжэт. Але дрэва, якое здалося спачатку прыдатным, на справе аказалася вельмі складаным па структуры. Ды і не зусім «здаровым». Прыйшлося многае мянять па ходзе працы. Але яна была зроблена.
Драўляная скульптура — гэта не ўсё, што памянялася ў Рудзенску. Завяршаецца рамонт дарожкі, якая вядзе праз парк. Гэтыя 150 метраў дарогі ў апошнія гады былі далёкімі ад камфорных. І жыхары чакалі, калі з’явіцца новая дарожка. Яе рамонт павінен быў скончыцца і раней, але дажджлівае надвор’е ўмяшалася ў планы. Кладка пліткі ў такіх умовах не можа быць якаснай.
— Сёлета мы плануем таксама закупіць добрыя лаўкі, марым аб новым дзіцячым гульнявым комплексе, — кажа Ірына Леанідаўна. — Заўсёды прыемна і радасна, калі вакол нешта мяняецца да лепшага. Але хочацца, каб не было вандалізму ў адносінах да зробленага. Мы ж стараемся на агульную карысць. І просім толькі берагчы нашу работу.
Алена ІВАНОВА.


title: 90 год працоўнага стажу на дваіх на адным прадпрыемстве - ААТ "Завод горнага воску"

maintext:
Брат і сястра Антон Канстанцінавіч і Зоя Канстанцінаўна Чыжык, здаецца, дзівяцца гэтай немаленькай лічбе. Але факт ёсць факт: уся працоўная біяграфія гэтых двух людзей пісалася на адным прадпрыемстве — ААТ «Завод горнага воску», які, дарэчы, у гэтым годзе таксама юбіляр: прадпрыемства адсвяткавала сваё 60-годдзе.
Зоя Канстанцінаўна — начальнік аддзела капітальнага будаўніцтва, Антон Канстанцінавіч — апаратчык змешвання. Іх стаўленне да працы, любоў да прафесіі, вернасць абранай справе і калектыву — прыклад для любога чалавека, які пачынае шлях у прафесію.
Сёння Зоя Канстанцінаўна і Антон Канстанцінавіч разам з усім калектывам завода адзначаюць яшчэ і прафесійнае свята — Дзень работнікаў хімічнай і нафтахімічнай прамысловасці.


authors:
Владимир Халип
Ирина Халип
Константин Скуратович
Андрей Санников

title: "Максім не будзе прасіць літасці ў гэтага рэжыму"

maintext:
«Максім не будзе прасіць літасці ў гэтага рэжыму» 5 12.05.2021, 18:36
3,372
фота: novychas.by
Нягледзячы на закрыты суд родныя палітвязняў прыехалі падтрымаць іх у Магілёў.
Раніцай 12 траўня ў Магілёве пачаўся працэс над сямю палітвязнямі: Паўлам Севярынцам, Яўгенам Афнагелем, Паўлам Юхневічам, Максімам Вінярскім, Андрэем Войнічам, Ірынай Шчаснай, Дзмітрыем Казловым. Судовы працэс зрабілі закрытым, сваякі не змаглі трапіць у залу пасяджэнняў. Яшчэ да пачатку ўсіх, хто прыйшоў падтрымаць паітвязняў, разагнала міліцыя і АМАП, былі затрыманы прынамсі тры чалавекі. «Новы час» паспеў пагутарыць з некаторымі яшчэ да таго, як пачаўся разгон.
Падтрымаць зняволеных да Магілёўскага абласнога суда раніцай 12 траўня прыехала каля двух дзясяткаў чалавек з Мінска, Віцебска, Бабруйска, Магілёва. Але мала таго, што іх не пусцілі ў будынак суда, міліцыянты вышчымілі іх з прысудовай тэрыторыі. Так, маёр міліцыі Карнеенка, выйшаўшы з суда да прысутных, паведаміў: «На дадзены момант вядуцца ўкіды інфармацыі ў сетцы інтэрнэт з заклікамі прыйсці да будынка Магілёўскага абласнога суда і зладзіць там несанкцыянаванае масавае мерапрыемства. Калі ласка, пакіньце дадзенае месца».
Але, адагнаўшы людзей ад суда, міліцыянты і амапаўцы зладзілі аблаву на іх яшчэ і ў бліжэйшых дварах. Карэспандэнты «Новага Часу» ўбачылі, як затрымлівалі траіх: журналістаў Аляксандра Буракова, Уладзіміра Лапцэвіча, а таксама магілёўскага абласнога каардынатара БХД Алега Аксёнава.
«Максім не будзе прасіць літасці ў гэтага рэжыму»
Сястра актывіста грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Максіма Вінярскага Алена Церашкова прыехала да Магілёўскага абласнога суда не з пустымі рукамі — яна прывезла перадачу для брата ў магілёўскую турму №4. Жанчына спадзявалася, што судовыя работнікі праявяць хоць кроплю чалавечнасці і дазволяць хаць краем вока ўбачыць зняволеных, якіх родныя не бачылі ўжо шмат месяцаў. У прыватнасці, Максім знаходзіцца ў зняволенні са студзеня, ён падазраваны па ч. 2 артыкула 293 Крымінальнага кодэкса (Падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках).
— Натуральна, нас абурае і расстройвае, што працэс хочуць закрыць, — гаворыць Алена Церашкова, — Макс спадзяваўся, што суд стане пляцоўкай, дзе можна будзе выказаць сваё стаўленне (да таго, што адбываецца. — НЧ) публічна. Але ён сваю пазіцыю ў сувязі з гэтым не памяняе: абвінавачанне бязглуздае. Мы жывем у рамках Канстытуцыі, і дзіка ўсведамляць, што нашыя абсалютна натуральныя для грамадзян сваёй краіны паводзіны спрабуюць інтэрпрэтаваць як нейкі экстрэмізм, што не адпаявдае рэчаіснасці, і мы будзем стаяць на гэтай пазіцыі — і тыя, хто тут, і тыя, хто там (у зале суда. — НЧ).
Матэрыялы справы мне невядомыя і цяжка судзіць, чаму гэтых сем чалавек аб’ядналі ў адну справу, але я магу сказаць адно: гэта ўсё — годныя людзі Беларусі. Як на шмат якіх іншых працэсах, тут судзяць Беларусь свабодную, тут судзяць грамадзян, якім ужо больш за 20 гадоў неабыякавы лёс краіны. Таму я думаю, што духоўна яны сапраўды блізкія адно аднаму, а што прыпляло следства — спадзяюся, даведаемся.
Наконт таго, ці ёсць нейкія сакрэтныя звесткі ў тых тэлеграм-каналах, якія чытала ўся краіна, — гэта смешна нават абмяркоўваць. Я думаю, справа ў тым, што сумленне ў суда не зусім чыстае, таму яны не хочуць лішніх вачэй.
Мы былі маральна гатовыя (да затрымання Максіма. — НЧ), таму што агульны фон рэпрэсій у нашай краіне не дазваляў меркаваць, што гэта нас абміне. Мы робім тое, што можам, падтрымліваем. Мы ў думках з усімі рабятамі, і дзякуй тым, хто перадае перадачы не толькі сваім родным, але і дапамагае іншым. Як можам, так і праяўляем салідарнасць. Мы не будзем спадзявацца на вызваленне ў зале суда альбо на нейкія іншыя станоўчыя прысуды. Мы гатовыя да самых жорсткіх прысудаў, і мы будзем працягваць падтрымліваць гэтых людзей, бо гэта нашыя сябры, сваякі — лепшыя людзі Беларусі. Максім не будзе прасіць літасці ў гэтага рэжыму, ён цалкам усведамляе, што яго можа чакаць працяглы тэрмін. Але мы ўсе ведаем, што рана ці позна мы прачнемся ў іншай Беларусі, і гэта будзе нашмат раней, чым пройдзе гэты тэрмін.
Праз адваката Максім не жаліўся на здароўе. Адзінае, што яго непакоіць, гэта нага, якую яму пашкодзілі яшчэ ўвосень падчас правакацыі. Яго збілі ў парку невядомыя, некалькі чалавек накінуліся, і ён літаральна цудам ад іх уцёк. Потым зразумеў, што пашкоджана нага, некалькі месяцаў кульгаў. На Валадарцы яму аказвалі дапамогу, некалькі разоў калолі «Дыклафенак», яму стала лепей. Ён трымаецца — а можа, проста не хоча хваляваць сваіх родных.
Важна, каб мы не забываліся, што мы не адны, і што шмат людзей вакол нас таксама мае патрэбу ў нашай падтрымцы. Чым лепей мы падтрымліваем адно аднаго, тым лягчэйшы цяжар кожнага. Таму салідарнасць — гэта наша ўсё, гэта адзіны правільны шлях, які можа вывесці ў новую Беларусь. Не апускаць рукі і змагацца даюць сілы гістарычныя прыклады. Гісторыю нельга павярнуць назад: кожная дыктатура мае свой лагічны канец, кожны дыктатар рана ці позна «з’есць свае фінікі» і акажацца ў сітуацыі, калі яго ўлада не зможа нічога змяніць. І ў гэты момант мы павінны быць моцнымі. Нам спатрэбіцца яшчэ вельмі шмат сіл, каб аднаўляць краіну, рабіць стасункі ў ёй чалавечнымі, бо за 26 гадоў з нашай краіны зрабілі гета, дзе мы баімся падняць галаву, даносім адно на аднога — гэта недапушчальна. Нам трэба заставацца людзьмі, браць адказнасць на сябе.
«Тыя, хто ставіць нам перашкоды, павінны бачыць хвалю нашай падтрымкі»
Сябра каманды Паўла Севярынца Зміцер Казакевіч прыехаў на закрыты суд у Магілёў, каб хоць неяк падтрымаць палітыка і іншых палітвязняў.
— Я лічу іх закладнікамі рэжыму, гэта людзі, якія змагаліся «за нашу і вашу свабоду», яны паплаціліся сваёй воляй дзеля волі нашай краіны. Я лічу, што ўсе мы — нераўнадушныя беларусы — павінны любымі спосабамі падтрымліваць рабят: прыязджаць у суды, пісаць лісты, падтрымліваць іх блізкіх. Няхай нас сёння не пусцілі ў будынак суда, але тыя, хто ставіць нам перашкоды, не пускаюць у суды, крадуць лісты ў палітвязняў павінны бачыць хвалю нашай падтрымкі. Няхай яны ствараюць нам праблемы, але гэта ўсё не пройдзе проста так. Мы не павінны здавацца. Я і надалей буду падтрымліваць палітзняволеных і хацеў бы, каб усе рабілі тое ж самае. На жаль, я не чакаю нічога добрага ад гэтага судовага працэсу, я разумею, што рабяты трапілі ў палон і наўрад ці іх выпусцяць. Але я спадзяюся, што рознымі рычагамі, у тым ліку і знешнім ціскам, атрымаецца дамагчыся іх вызвалення. І я вельмі хачу спадзявацца, што, якія б тэрміны ім не далі, хутка яны будуць дома.
«Кожны выбірае сам — баяцца ці не»
«Мы — родныя», — гавораць магіляўчанкі Алена Чыгарова і Святлана, маючы на ўвазе не кроўнае сваяцтва са зняволенымі, а роднасць па духу. Жанчыны прыйшлі да суда з паштоўкамі і белымі жаночымі павязкамі на галаву з чырвоным беларускім арнаментам. Такія павязкі ўласнымі рукамі вяжа спадарыня Алена.
— Я вяжу з восені шалікі і павязкі. Мне падабаюцца нашыя этнічныя колеры — чырвоныя з белым. Мяне ўжо забіралі восенню за шалікі, але кожны выбірае сам — баяцца ці не. Або вы пагаджаецеся і жывеце ў фашысцкай дзяржаве, дзе вам дыктуюць, што апранаць, а што не, альбо не пагаджаецеся. Мы ведаем па гітлераўскай Германіі, да чаго гэта прывяло. Таму мы павінны адстойваць сваю годнасць і свабоду. Нават калі адзін паводзіць сябе свабодна — гэта ўжо добра.
Па жэрабю выпала, што гэтых людзей судзяць у нашым горадзе. Вядома, іх не прыедзе падтрымаць Мінск, Полацк, Гродна, Гомель, іншыя гарады. Але тут ёсць мы. Кагосьці з нашых будуць сузіць у іншым горадзе, і там іх прыйдуць падтрымаць мясцовыя. Усе мы — за адну ідэю: свабоду і дэмакратыю. Я хачу, каб быў дэмактратычны строй, свабодная эканоміка, а не тое, што цяпер: прадпрыемствы абяцалі запусціць — і запусцілі, толькі ў іншым сэнсе гэтага слова, — падзялілся спадарыня Алена.
«Маральна настройваюся, што пасядзець яму давядзецца»
Сям’я сустрашыні БХД Паўла Севярынца прыехала ў Магілёў амаль у поўным складзе: жонка палітыка Вольга, Маці Таццяна, сёстры Ганна і Дар’я. Родныя звярталіся да суддзі Ірыны Ланчавай, каб яна дала дазвол ім упершыню амаль за год зняволення пабачыць сына, мужа і брата.
— Суд зрабілі закрытым, бо там няма нічога, справа высмактаная з пальца. Я прасіла, каб за некалькі хвілін да суда нас пусцілі ў залу — мяне, нявестачку і маіх дачок, сясцёр Паўла, каб мы маглі яго проста пабачыць. Разумееце, для мяне гэта быў бы як подых жыцця, — распавяла Таццяна Севярынец. — Ад гэтага працэсу я чакаю несправядлівага выраку. Пры гэтай сістэме я не магу чакаць нічога добрага для Паўла. Яна даказала, што яна антычалавечая, фашысцкая, гатовая знішчыць любога чалавека, які думае інакш. Але я сваім сынам ганаруся, як і сваімі дочкамі.
— Мы спадзяваліся, што нас пусцяць хаця б на 10 хвілін перад пачаткам суда, як гэта рабілі на іншых працэсах. Але моцнай надзеі не было, ехалі хутчэй, каб яны ўбачылі, што родныя не пакінулі вязняў. Дома сядзець цяжэй, чым тут, — гаворыць Вольга Севярынец. — За год Францішак вельмі вырас, зрабіў вялікі крок у развіцці. Цяпер у нас ёсць няня, і стала крыху прасцей. Мы стараемся займацца Пашавымі справамі. Хацелася ўжо неяк гэта крыху адсунуць, але не атрымліваецца, бо я разумею, што цяпер на вастрыні часу — справы, звязаныя з Беларуссю. Будзем вырашаць праблемы па меры іх паступлення: цяпер у нас этап судоў, і я буду ездзіць сюды кожны дзень, стаяць у іх над душой. Пасля, калі будзе прысуд, будзем старацца прыняць яго і дапамагаць Паўлу, каб яму было прасцей яго пераадольваць. Я для сябе вызначыла псіхалагічную мяжу ў 5 — 6 гадоў. Лепш падрыхтавацца да горшага. Спадзяюся, што 6 год ён сядзець не будзе, за гэты час сітуацыя кардынальна зменіцца. Але я маральна настройваюся, што пасядзець яму давядзецца. Паша таксама настроіўся, што ён адсядзіць столькі, колькі яму наканавана, бо паўплываць на гэта ён не можа. У лістах ён пісаў, што на судзе будзе маўчаць. Бо на няправедным судзе Хрыстос маўчаў,і Павел, як вернік, сказаў, што не будзе даваць ніякіх паказанняў.
Фота Дзмітрыя Дзмітрыева
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Владимир Халип
Андрей Санников
Юрий Пшенник

maintext:
Беларусь победила Латвию в матче квалификации ЧЕ-2022 2.05.2021, 21:45
1,248
Белорусские гандболисты обеспечили себе путевку на топ-турнир.
Каманда Беларусі атрымала перамогу над Латвіяй у заключным матчы кваліфікацыі ЧЕ-2022. Беларусы ўжо забяспечылі сабе тур на топ-турнір, заняўшы другое месца ў групе 6, піша pressball.by.
Беларусь - Латвія - 30:26 (10:13)
Турнірнае становішча: 1.Нарвэгтя - 10 балаў (6 матчаў). 2.Беларусь - 10 (6). 3.Італія - 2 (6). 4.Латвія - 2 (6).
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Владимир Халип
Андрей Санников
Константин Скуратович
Дмитрий Болкунец

title: "Павал змог трыма словамі натхніць усю Беларусь"

maintext:
«Павал змог трыма словамі натхніць усю Беларусь» 2 26.05.2021, 20:14
3,536
ПАВЕЛ СЕВЯРЫНЕЦ
ФОТА: "РАДЫЁ СВАБОДА"
Вольга і Ганна Севярынец пра шчасьлівых за кратамі.
Жонка і сястра палітвязьня Паўла Севярынца Вольга і Ганна Севярынец — пра свабодных людзей за кратамі, пра тое, што трэба глядзець у вочы роднаму чалавеку, а не на лічбы судзьдзяў, а таксама пра тое, чаму палітвязьні ня будуць сядзець прызначаныя ім тэрміны.
25 траўня агучылі прысуды Максіму Вінярскаму, Дзьмітрыю Казлову, Андрэю Войнічу, Паўлу Севярынцу, Паўлу Юхневічу, Яўгену Афнагелю і Ірыне Шчаснай. Ад 4 да 7 гадоў турмы. Павал Севярынец заявіў, «што ніякага суду не было, а Беларусь будзе вольнай». Зь відэа з залі суду былі відаць не зламаныя, моцныя і прыгожыя людзі. Пасьля суду «Радыё Свабода» пагутарыла з Вольгай і Ганнай Севярынец.
«Павал змог трыма словамі натхніць усю Беларусь»
Вольга Севярынец: Галоўнае — мы пабачылі Паўла, іншыя родныя пабачылі сваіх родных. Прысуд мы не абмяркоўваем, ён ня будзе сядзець гэтыя гады. Увесь год, што яго не было, за дзесяць хвілін у судзе забыўся пасьля гэтага зрокавага кантакту. Я ўжо мільён разоў паглядзела гэтае відэа, дзе ён кажа, што Беларусь будзе вольнай. Я вельмі рада, што Павал змог трыма словамі натхніць усю Беларусь. Усё, што мы маглі ад гэтага дня, мы атрымалі — радасьць, натхненьне людзей, а пра прысуды ня будзем разважаць.
Ганна Севярынец: Я ўвесь час імкнулася не перашкаджаць, каб ён пабачыўся з Волечкай, але Павал памятае пра ўсіх, і я бачыла, што ён адрасуецца маме, мне, для кожнай у яго знаходзіўся свой жэст, выраз твару, я разумела, на каго ён цяпер глядзіць — на Волечку, на маму ці на мяне. Гэта быў наш Павал, як мы яго ведаем, вельмі моцны, вельмі ўважлівы. Ён памятаў пра ўсіх — і хто стаіць у залі, і хто стаіць побач зь ім. І гэтыя словы ён адрасаваў ня толькі нам, ня толькі людзям, якія былі зь ім побач, але і тым, хто зможа паглядзець гэтае відэа. Гэта Пашава ўласьцівасьць падумаць пра кожнага і кожнага падтрымаць. Я ім ганаруся, ён ніводнага разу, ніводнай хвіліны ня даў нам засмуціцца альбо заперажываць.
«Павал са сваім крыжам спраўляецца цудоўна, значыць, я павінна несьці свой крыж»
Вольга Севярынец: Я б ставілася да гэтых лічбаў спакойна. З аднаго боку, ёсьць адчуваньне, што ня будуць яны столькі сядзець. Мы бачым кожны дзень, што адбываецца ў Беларусі, і я ня веру, што гэты рэжым яшчэ сем год пратрымаецца. З другога боку, калі нават гіпатэтычна яны адседзяць гэтыя гады, гэта нашы родныя, мы будзем іх чакаць у любым выпадку. Там ім галоўнае — сябе берагчы, а нам рабіць трэба ўсё, каб ім там было прасьцей. Мы ўсё ж на волі, у нас больш магчымасьцяў, чым у іх. Мы ня можам узяць крыж іншага чалавека на сябе. Сёньня я пабачыла, што Павал са сваім крыжам спраўляецца цудоўна. Значыць, я павінна несьці свой крыж, і як Хрысту дапамагалі, я павінна старацца яму дапамагчы ягоны шлях прайсьці.
«Гэта ня ў Паўла адбіраюць сем год жыцьця, гэта ў іх адбіраюцца гэтыя гады жыцьця»
Ганна Севярынец: Нягледзячы на тое, што цяпер навокал вялікая колькасьць пакутаў, што вельмі цяжка ўтрымацца ўнутры сябе ад нянавісьці, злосьці, праклёнаў, калі я рэфлексую, разважаю, то непазьбежна прыходжу да шкадаваньня. Мне вельмі шкада людзей, якім даецца жыцьцё, і яны марнуюць яго на страх, на ўчынкі, за якія ў сьне будзе сорамна, у старасьці будзе сорамна. Ніхто зь іх ня зможа сказаць: мы будзем расказваць сваім унукам, што мы рабілі 25 траўня 2021 году. Для нашых дзяцей і ўнукаў гэта будуць легендарныя расповеды. А ніхто зь іх ня зможа сказаць: я, унучак, 25 траўня 2021 году выносіла прысуд Севярынцу.
Гэта ня ў Паўла адбіраюць сем год жыцьця, гэта ў іх адбіраюцца гэтыя гады жыцьця. Што б там ні было, мы пройдзем гэты шлях, адпакутуем, адперажываем, але калі ты застаесься ўнутры чалавекам, гэта такая ступень свабоды, якая сама па сабе дае задавальненьне ад жыцьця і дае адчуваньне шчасьця. А калі ты прыходзіш дадому, здымаеш гэтую форму, гэтыя берцы, гэтую мантыю здымаеш і думаеш: Госпадзе, як я закалябаўся. Мне ў гэтай залі не было шкада Паўла і хлопцаў. Яны былі такія сьветлыя, такія файныя. А гэтых мне было шкада. Яны павярнуліся сьпінай і рухаюцца, каб у Паўла і Волечкі позіркі перакрыць. Ці гэта можа рабіць шчасьлівы чалавек? Волечка шчасьлівая, Павал шчасьлівы, а ён — не. І гэта шкадаваньне, што так марнуецца чалавечае жыцьцё. Іх нішто не ўратуе, і мне іх шкада.
Ганна Севярынец: Цяпер такі час, калі кожны чалавек робіць сваю справу. Палітвязьні робяць цяпер самую галоўную справу. Яны знаходзяцца на працы. Гэта самая цяжкая, самая пакутная і небясьпечная для жыцьця праца дзеля будучай свабоды. Тое, што яны ёсьць, што яны пакутуюць, мужна прымаюць свае прысуды (усе гэта заўважаюць), — гэта і нам дае сілы. Гэта доказ таго, што існы рэжым — бесчалавечны. У родных палітвязьняў цяпер таксама праца. Яны на працы, яны — родныя палітвязьняў. Ня трэба разьдзірацца, адчуваць віну, ня трэба гробіць сябе нейкімі жудаснымі эмоцыямі. Палітвязьням гэта ня трэба. Мы іх падтрымка, апора, іх надзея, таму трэба рабіць усё на сваім месцы.
Ты — сястра палітвязьня, маці палітвязьня, жонка палітвязьня, значыцца, у твайго чалавека павінны быць перадачы, лісты, падтрымка, нейкая абарона і магчымасьць думаць, што на волі ўсё добра, што яго чакаюць, што калі ён вернецца, у яго будзе дом, тыл і любоў, што яна і цяпер у яго ёсьць. Трэба адпачываць, сачыць за сабой, за сваім здароўем. Нікому з тых людзей, якія цяпер за кратамі, не патрэбныя мы змучаныя, чорныя, сплаканыя, з інфарктамі і інсультамі. Ім трэба, каб мы былі моцныя, здаровыя, бадзёрыя і спакойныя. Таму ня трэба ўскладаць на сябе шмат, ня трэба думаць, што ты адзін можаш нешта перавярнуць. У цябе ёсьць сваё месца, свая праца, свая справа. Рабі яе і пільнуй здароўе.
Пажаданьне родным палітвязьняў
Вольга Севярынец: Мне адна сяброўка напісала такія словы падтрымкі: Глядзі на Пашу, а не на лічбы. Як я сябе ратую ад эмоцый? Я прапісала каля 30 пунктаў, як я магу Пашу падтрымаць, што зрабіць для яго — пачынаючы ад перадачаў і лістоў, заканчваючы нейкімі справамі, якімі ён займаўся і якія яму было б прыемна, каб хтосьці працягваў рабіць. І я бачу, што калі мяне пачынаюць накрываць эмоцыі і я пачынаю жахацца ад таго, што можа быць у будучыні, я проста ўстаю і іду нешта рабіць па гэтым сьпісе, і адганяю гэта. Самабічаваньне, перажываньні не дапамогуць. Іх можна крыху сабе ў сэрца пусьціць, але на гэтым нельга зацыклівацца. Мы тут павінны свае пачуцьці і эмоцыі закрываць справамі. І тады гэта будзе мець сэнс.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Калі Бог з намі, хто супраць нас?

title: "Стаяць у праўдзе і не схіляцца перад злом"

maintext:
«Стаяць у праўдзе і не схіляцца перад злом» 1 2.05.2021, 8:43
Калі Бог з намі, хто супраць нас?
Аргкамітэт па рэгістрацыі партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя» павіншаваў беларусаў з Вялікаднем:
«Хрыстос уваскрос! Сапраўды ўваскрос!
Сёння мы, жыхары Беларусі, на жаль, знаходзімся ў сітуацыі, калі здаецца, што перамагло зло, што смерць апанавала жыццё, а беззаконне і несправядлівасць сталіся нормай для тых, хто мусіў бы стаяць на варце закону і справядлівасці.
Як і апосталы амаль дзве тысячы гадоў таму, шмат хто з нас можа быць у роспачы. Мы можам быць разгубленыя і напужаныя. Можам быць у адчаі і поўныя жадання ўцячы і схавацца.
Але найвялікшае свята Пасхі сёння нагадвае ўсім нам пра перамогу дабра над злом, жыцця над смерцю, святасці над грахом, святла над цемрай.
Яно сведчыць, што нават за самымі цёмнымі часамі надыходзіць світанак праўды і жыцця.
Каб гэтыя часы наблізіліся як мага хутчэй, мы павінны не губляць веры, надзеі і перадусім любові. Павінны самыя стаяць у праўдзе і, вядома, не схіляцца на калені перад злом. І тады мы, безумоўна, пераможам, бо калі Бог з намі, хто супраць нас?
Са святам, дарагія сябры!
Хрыстос уваскрос! Сапраўды ўваскрос!»
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


maintext:
У Нью-Ёрку памерла беларуская актывістка, сябра Рады БНР Раіса Станкевіч 4 16.05.2021, 20:17
1,988
Раіса Станкевіч (справа) і Ева Пашкевіч, 1976 год
Раіса Станкевіч шмат гадоў была старшынёй Асацыяцыі беларуска-амэрыканскай моладзі.
Раіса Станкевіч шмат гадоў была старшынёй Асацыяцыі беларуска-амэрыканскай моладзі, сябрам рэдкалегіі газэты «Беларус», старшынёй рэдкалегіі часопісу «Беларуская моладзь».
Яна нарадзілася ў 1941 годзе ў Наваградку, пакінула Беларусь разам з бацькамі, Станіславам і Зінаідай Станкевічамі, у 1944 годзе. Жыла зь сям’ёю ў Мюнхэне, вучылася ў нямецкай школе, паведамляе «Радыё Свабода».
У 1958 г. прыехала ў ЗША. У 1973 г. скончыла ўнівэрсытэт сьв. Яна ў Нью-Ёрку, дзе атрымала ступень магістра біялягічнай хіміі.
У канцы 1960-х гг. была выхавацелькай у беларускім дзіцячым садку. Належала да Беларуска-амэрыканскага рэспубліканскага клюбу ў Нью-Ёрку (з 1970). У 1970-х гг. — сябра Галоўнай управы Беларуска-амэрыканскага задзіночаньня (БАЗА) і Ўправы Нью-Ёрскага аддзелу БАЗА. Старшыня Нью-Ёрскага аддзелу Задзіночаньня беларуска-амэрыканскай моладзі (ЗБАМ), старшыня Асацыяцыі беларуска-амэрыканскай моладзі (АБАМ), радная БНР. У 1980-х гг. — сакратар Рады дырэктараў Славянскай харытатыўнай рады. Была сябрам рэдкалегіі газэты «Беларус», старшынёй рэдкалегіі часопісу "Беларуская моладзь"/Byelorussian Youth.
У 1987 г. скончыла факультэт русістыкі Гантэрскага каледжу Гарадзкога ўнівэрсытэту Нью-Ёрку, абараніўшы магістарскую працу па гісторыі Беларусі пачатку ХХ ст. Шмат гадоў працавала ў дасьледчай лябараторыі Слоўн-Катэрынскага цэнтру вывучэньня раку (Манхэтан, г. Нью-Ёрк).
У апошнія гады Раіса Станкевіч цяжка хварэла, ёй дапамагалі амэрыканскія беларусы, асабліва — пакуль была ў стане — Юлія Андрусышын, маці сьпевака Данчыка.
Раіса Станкевіч памерла 16 траўня ў Нью-Ёрку.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Уладам не схаваць сваіх злачынстваў.

title: Брат Вітольда Ашурка: Пройдзе час - і загавораць сьведкі

maintext:
Брат Вітольда Ашурка: Пройдзе час — і загавораць сьведкі 25.05.2021, 15:32
4,574
Вітольд Ашурак на мэмарыяле паўстанцам 1863 году
Уладам не схаваць сваіх злачынстваў.
Андрэй Ашурак, малодшы брат палітзьняволенага Вітольда Ашурка, які памёр у шклоўскай калёніі, расказаў пра братавыя праблемы са здароўем і тое, як даведаўся пра ягоную сьмерць, перадае «Радыё Свабода».
«Здаровы чалавек памірае ад таго, што спынілася сэрца»
У Вітольда засталася жонка Вольга, малодшы брат Андрэй, 83-гадовая маці Алена Міронаўна. Усе жывуць у Бярозаўцы Лідзкага раёну.
Жонцы Вітольда пазванілі 21 траўня са шклоўскай калёніі прыкладна ў 21:20. Сказалі: «Ваш муж Ашурак Вітольд Міхайлавіч сканаў ад спыненьня сэрца. Па ўсіх пытаньнях званіце ў Сьледчы камітэт гораду Магілёва».
«Паверыць было цяжка, прыняць яшчэ складаней», — кажа Андрэй Ашурак.
Цела сям’і яшчэ не аддалі. Сказалі, што неўзабаве будзе заключэньне, тады можна будзе забраць нябожчыка. Наколькі ведаюць сваякі, вядзецца праверка па факце сьмерці. Больш ніякай інфармацыі пра абставіны і прычыны сьмерці няма.
Незалежную экспэртызу прычын сьмерці сям’я рабіць не плянуе — ня бачаць сэнсу.
«Здаровы чалавек памірае ад таго, што спынілася сэрца. Нічога не выключаю», — камэнтуе брат.
Андрэй Ашурак, брат памерлага палітвязьня Вітольда Ашурка.
Андрэй Ашурак бачыў брата за апошнія 8 месяцаў два разы. Вітольда затрымалі ў адміністрацыйных справах 19 верасьня, а Андрэя напярэдадні. Яны сядзелі ў лідзкім ізалятары ў суседніх камэрах, ня бачыліся, але перагаворваліся праз «кармушку».
«Падтрымлівалі адзін аднаго, разважалі пра будучыню краіны. Для нас гэта ўжо звыклыя ўмовы. Для іншаземцаў з Польшчы або Нямеччыны гэта былі б жахлівыя ўмовы. З усёй санітарыі — вядро ў куце камэры», — успамінае Андрэй.
Перад гэтым Вітольда таксама затрымлівалі 9 жніўня на некалькі дзён, пакуль ня сталі выпускаць усіх «палітычных». Ён выйшаў зь сіняком пад вокам. На пытаньне, ці яго білі, ён ухіляўся адказваць, казаў: «Троху патузалі».
«Ён не любіў ні на што скардзіцца і каб яго шкадавалі. Гэта быў добры чалавек», — паўтарае Андрэй.
«Гэты чалавек заўжды меў добры настрой»
Пасьля адміністрацыйнага арышту Андрэя выпусьцілі, а на Вітольда завялі крымінальную справу за гвалт над міліцыянтам. Больш ён на волю ня выйшаў. Справу Вітольда разглядалі ў закрытым рэжыме нібыта праз эпідэмічную сытуацыю. Нават сваякі не маглі трапіць на паседжаньні.
Родныя і сябры ўбачылі Вітольда толькі падчас прысуду 18 студзеня. Тады сабралася некалькі дзясяткаў чалавек. Пасьля прысуду нехта выгукнуў «Ганьба», урэшце завялі крымінальную справу.
«Мы бачылі Вітольда Міхайлавіча ў клетцы. Як заўжды, ён меў добры настрой. Гэты чалавек заўжды быў у добрым настроі», — успамінае брат.
Ён здолеў перагаварыць зь Вітольдам пад наглядам канвою, распытаць, што трэба перадаць.
Калі Ашурка перавялі зь Ліды ў горадзенскі СІЗА, Андрэю дазволілі зь ім сустрэцца. Спатканьне адбывалася праз шкло, пры дапамозе тэлефона, цягам гадзіны ў канцы сакавіка. Вітольд быў вясёлы, бадзёры, упэўнены ў сабе. Спытаўся, як маці і жонка.
«Я запэўніў, што з маці, з жонкай усё добра. Мы паразважалі пра будучыню. Яшчэ раз запэўнілі адзін аднаго: «Ня бойся, брат, яшчэ ў 2021 годзе ты будзеш дома, наўрад ці ты выседзіш 5 гадоў, бо зьмены будуць. Ніхто ня думаў, што такія», — Андрэй падчас усёй размовы ўсхліпвае.
Вітольд таксама расказаў, што ўмовы ў горадзенскім СІЗА лепшыя за лідзкі ізалятар, што адчувае сябе добра.
«Толькі паскардзіўся, што стаў дрэнна бачыць, бо там асьвятленьне ніякае. А так усё ў яго было добра. Намецілі пляны. „Калі накіруюць у калёнію, напішы, дзе ты, што табе трэба“. — „Я напішу табе, брат“», — успамінае гутарку Андрэй.
У красавіку пасьля апэляцыі Вітольду дазволілі сустрэцца ў Горадні з жонкай. Ён быў такі ж бадзёры, у гуморы, ні на што не скрадзіўся.
«Нас насьцярожыла, што перасталі прыходзіць лісты»
Месяц таму Ашурка перавялі ў шклоўскую калёнію. У лістах ён прызнаваўся, што пераезд даўся досыць цяжка, бо ўсю дарогу ён ехаў у кайданках.
Апошні ліст, ужо са Шклова, ад яго прыйшоў у канцы красавіка ягонай сяброўцы Вользе Быкоўскай. Там ён паведамляў пра жоўтыя нашыўкі для «палітычных».
«Мы ведаем, у якой дзяржаве мы жывём. Гэта дзяржава магчымасьцяў. Тут магчыма ўсё. Што фашысты габрэяў пазначалі жоўтым, што цяпер „палітычных“», — камэнтуе Андрэй, што ў сям’і асабліва не зьдзівіліся такім правілам у калёніі.
Пасьля гэтага лістоў ад Вітольда не было амаль месяц.
«Нас насьцярожыла, што перасталі прыходзіць ад яго лісты. Ён раней шмат пісаў родным, сябрам», — кажа Андрэй.
Сам ён брату не пісаў, бо ня мог «напісаць нэўтральны тэкст».
Андрэй зьбіраўся разам з адвакатам ехаць у Шклоў, каб даведацца пра ўмовы ўтрыманьня і стан Вітольда.
«Я цяпер зьбіраўся да яго ехаць. У панядзелак-аўторак (24-25 траўня. — РС) меўся ехаць у Менск і заключаць дамову з адвакатам. На жаль, ніхто не пасьпеў. Усе ведалі, што ён не адсядзіць 5 гадоў, але не такой цаной», — кажа мужчына.
«Ён у нас быў „намесьнікам дырэктара па якасьці“»
Андрэй кажа, што брат меў добрае здароўе, праблемаў з сэрцам ніколі не было. Аднак каля 30 гадоў таму праз закупорку вен яму рабілі апэрацыю на назе, выразалі фрагмэнт сасуда, уставілі пратэз. Ён пасьля гэтага ня мог хутка хадзіць, узімку нага мерзла. Вітольд меў 2-ю групу інваліднасьці, але адмовіўся ад яе.
«Ён сказаў: „Я яшчэ малады, здаровы“ — і пайшоў працаваць», — успамінае Андрэй.
Вітольд разам з Андрэем спачатку працавалі на Бярозаўскім шклозаводзе. Потым перайшлі ў будоўлю, працавалі на сябе.
«Ён у нас быў „намесьнікам дырэктара па якасьці“, а я быў „па сувязях з грамадзкасьцю“, — паўжартам апавядае суразмоўца. — Чалавек ён быў цудоўны, прынцыповы такі, ніякай халтуры. Усё дакладна, усё мусіла быць адпаведна тэхналёгіі. Цудоўны быў час».
«Праз час гэтыя сьведкі будуць гаварыць»
Андрэй апісвае, што кола інтарэсаў ягонага брата было значна шырэйшае за ягоную сям’ю і сяброў. Ён ахвотна займаўся грамадзкай дзейнасьцю: разам з паплечнікамі паставіў помнікі паўстанцам 1863–1864 гадоў, змагаўся за чысьціню паветра ў Бярозаўцы, чысьціню Нёмана, выходзіў на адзіночныя пікеты.
«Яму хацелася, каб усе былі шчасьлівыя, „няхай і ў дабраахвотна-прымусовым парадку“, каб усё было справядліва. Ён быў бяскрыўдны, нікому нічога кепскага не зрабіў. Цяпер людзі тэлефануюць, нават і праціўнікі яго, спачуваюць, бо гэта быў сумленны чалавек», — тлумачыць брат.
Вітольда ведалі і паважалі ў Бярозаўцы. Зьяжджаць за мяжу ён не хацеў, хаця яго папярэдзілі, што пасадзяць.
«Гэта быў ягоны выбар — застацца тут і вытрываць усё. Наколькі змог, вытрываў», — кажа брат.
Андрэй не спадзяецца хутка даведацца, што сапраўды здарылася ў калёніі, ад чаго памёр Вітольд.
«Мая задача цяпер годна пахаваць свайго брата, нашага паважанага Вітольда Міхайлавіча Ашурка. Усё астатняе потым. Нават калі будзе напісана „сардэчная недастатковасьць“ — добра, гэта „сардэчная недастатковасьць“. Калі мела месца нешта супрацьзаконнае, пройдзе час, і ў любога дзеяньня ёсьць сьведкі. Праз час гэтыя сьведкі будуць гаварыць», — кажа Андрэй.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Константин Скуратович
Дмитрий Болкунец
Валерий Карбалевич
Владимир Халип

title: Ева Кечынская-Мораз: Заўсёды падкрэсліваю, што я - беларуска

maintext:
Ева Кечынская-Мораз: Заўсёды падкрэсліваю, што я – беларуска 20.05.2021, 10:52
Cупрацоўніца польскай часткі Белавежскай пушчы — пра важнасць нацыянальнай ідэнтычнасці.
У Польшчы праводзіцца Нацыянальны перапіс насельніцтва і жытла па стане на 2021 год.
Пра важнасць пазначаць сябе беларусамі падчас перапісу у размове з «Радыё Рацыя» разважае супрацоўніца Белавежскай пушчы Ева Кечынская-Мораз:
– Багата маіх знаёмых пазначылі сябе беларусамі. Я таксама беларуска. І публічна, і ў прыватным парадку заўсёды падкрэсліваю, што не маю праблемы з нацыянальнасцю, з ідэнтычнасцю, бо я па паходжанні – беларуска. І мая сям’я таксама.
Прыняць непасрэдны ўдзел у Нацыянальным перапісе насельніцтва і жытла можна на афіцыйным сайце перапісу.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».