description: - Я не прыхільнік містыцызму, але не пакідае адчуваньне, што беларускую дэмакратычную апазыцыю перасьледуе нейкі злы рок: як толькі ўзьнікае патрэба ў

title: Беларусам трэба спадзявацца толькі на сябе?

maintext:
– Я не прыхільнік містыцызму, але не пакідае адчуваньне, што беларускую дэмакратычную апазыцыю перасьледуе нейкі злы рок: як толькі ўзьнікае патрэба ў міжнароднай дапамозе — увага Захаду пераключаецца на нешта іншае, – піша беларускі журналіст і палітык Сяргей Навумчык.
– Найбольш красамоўны прыклад — прэзыдэнцкія выбары 9 верасьня 2001 году: назаўтра пасьля «элегантнай перамогі» Лукашэнкі вядучыя сусьветныя выданьні напісалі пра масавыя фальсыфікацыі і ўзьнялі пытаньне — калі ж нарэшце сьвет усур’ёз возьмецца за апошняга дыктатара Эўропы. Але яшчэ праз дзень беларуская тэма была змытая на далёкую пэрыфэрыю: кіруемыя тэрарыстамі самалёты ўрэзаліся ў нью-ёрскія хмарачосы, усім стала не да Беларусі.
Як бы ні ставіцца да ідэі перамоваў апанэнтаў рэжыму з Лукашэнкам, даводзіцца прызнаць, што бяз моцнай міжнароднай падтрымкі (у бок апазыцыі) і ня менш моцнага ціску (на Лукашэнку) перамовы немагчымыя. Але трэба глядзець праўдзе ў вочы: афіцыйны Менск можа пайсьці на нейкія крокі толькі ў выніку адной з двух умоваў, адна зь якіх — пазыцыя Масквы.
Праўдай застаецца і тое, што прымусіць гэта зрабіць можа толькі раўназначны гулец, які знаходзіцца з Расеяй у роўнай палітычнай і ваеннай вагавай катэгорыі — ЗША. Эўрапейскі зьвяз можна нават ня браць пад увагу — ён пэрманэнтна дэманструе хранічную слабасьць, што і выявіў нядаўні феерычна правальны візыт у Маскву кіраўніка зьнешнай палітыкі ЭЗ.
У гэтым сэнсе цяжка ўявіць якія-небудзь горшыя адносіны паміж Масквой і Вашынгтонам, чым цяперашнія (акрамя вайны, канешне). Цяперашні абмен «камплімэнтамі» паміж Байдэнам і Пуціным зафіксаваў узровень нават не «халоднай вайны» часоў Брэжнева і Андропава, а супрацьстаяньне гадоў позьняга Сталіна. Да таго ж, у «крымскай» прамове Пуціна няцяжка пачуць ня надта і прыхаваныя экспансіянісцкія намеры: ва ўсялякім разе, словаў пра створаныя бальшавікамі «квазідзяржавы» па пэрымэтры сучаснай Расеі з 1991 года з вуснаў кіраўнікоў Расеі не гучала.
У такой сытуацыі для Пуціна пайсьці на саступкі Байдэну ў тэме Беларусі і аслабіць «сацыяльна блізкага» Лукашэнку — азначае самому прадэманстраваць слабасьць, а гэта ні пры якіх варыянтах не адпавядае інтарэсам гаспадара Крамля. Калі ў больш звыклых для яго тэрмінах — такое было б «не па-пацанскі».
Канешне, было б памылкай зьмяншаць значнасьць міжнародную актыўнасьць Рады БНР, офісу Ціханоўскай, дыяспаральных арганізацый у дзясятках краінах сьвету, іх як адкрытыя, гэтак і кулюарныя сустрэчы. Гэта важна хаця б для ціску на рэжым у справе вызваленьня палітычных вязьняў.
Але, думаецца, галоўнае залежыць ад таго, што робіцца і што будзе рабіцца ў самой Беларусі. І тут я маю на ўвазе другую (а насамрэч, галоўную) умову — ціск на ўлады беларускага грамадзтва. Міжнародная падтрымка будзе наўпрост прапарцыйнай гэтаму ціску. І пры пэўных умовах ён можа дасягнуць такой сілы, што ніякія перамовы ўжо не спатрэбяцца.
І калі вярнуцца да тэмы дзіўных ды неспрыяльных для апазыцыі супадзеньняў — хто ведае, магчыма, у іх ёсьць і пэўны сэнс: нейкая вышэйшая сіла дасылае беларусам заклік спадзявацца толькі на сябе.
Поделиться ссылкой:


title: Хочаце купіць чарэшню па 220 рублёў за кілаграм? Калі ласка…

maintext:
У суботу раніцай з’ездзіла на сталічны Камароўскі рынак і паглядзела, колькі каштуюць толькі што прывезеныя з заморскіх краін гародніна і садавіна. Ля некаторых прылаўкаў можна не спыняцца – не для беларускай кішэні, напрыклад, свежая чарэшня па 220 рублёў за кіло…
Сезон хурмы ўжо адыходзіць, а вось чарэшня і клубніцы пачынаюць набіраць абароты. Разбежка па цэнах уражальная: клубніцы – ад 14 да 32 рублёў за кілаграм, чарэшня – ад 209 да 220.
Ад прадаўцоў ледзь не на кожным кроку чую: “Ну купіце, купіце…” А я ў адказ: “Дорага!” Раз-пораз завязваецца дыялог.
– Чаго прыйшлі і толькі глядзіце? – пытаецца адна з жанчын.
– З такімі цэнамі толькі глядзець застаецца…
– Дык жывём жа не ў казцы…
– А з чым, скажыце, звязаны рост цэн?
– Я ж не міністр, не ведаю, – адказвае гандлярка. – Мая справа – прадаваць.
– А вось чула, што ў вас тут чарэшня ёсць па 220 рублёў…
– Так, была недзе. З Чылі прывезлі…
Цікаўлюся: ці можна купіць танней? Дастаю смартфон, заходжу на сайт Камароўскага рынку і даведваюся: чарэшня з Перу каштуе 209 рублёў за кілаграм.
“Тонкая і гладкая скурка пакрывае далікатную і сакавітую мякаць, – гаворыцца ў апісанні тавару на сайце. – Чарэшня ўтрымлівае досыць шмат жалеза, а значыць, ягады з’яўляюцца ідэальным сродкам пры малакроўі. Плады выкарыстоўваюцца ў якасці стымулюючага, танізуючага і агульнаўмацавальнага сродку. Даказана, што чарэшня дапамагае ачысціць арганізм ад “дрэннага” халестэрыну і ад прадуктаў распаду”.
Нягледзячы на такую прывабную рэкламу, усё ж не магу аддаць 220 рублёў за нейкі
кілаграм смачных ягад.
Спрабую знайсці садавіну па больш прымальнай цане. Вось бачу вінаград, каштуе ад 10 да 14 рублёў. Праўда, адразу ўзгадала: на акцыі ў супермаркеце вінаград прадаваўся па 8,50 за кілаграм.
Звяртаю ўвагу на свежы ананас – сярэдні кошт 12 рублёў.
– Бярыце! Вельмі смачны! – крычыць мне прадавец.
– А калі танней будзе? – цікаўлюся.
Маё пытанне застаецца без адказу.
Раптам заўважаю чаргу, падыходжу.
– За чым стаіце? – цікаўлюся.
– Хурма па рублю!
– Яна ж гнілая…
– Калі вам гнілая, то ідзіце і бярыце за пяць рублёў, – адказвае мне прадавец.
А вось і перцы – каля 10 рублёў за кілаграм. Агуркі – па 7, памідоры – ад 5 да 30 рублёў!
Зноў цікаўлюся, з чым звязаны рост цэн.
– Я на такія пытанні не адказваю. Трэба – бярыце! Не трэба – ідзіце!
Дзякую за каментарый, а ў спіну мне прылятае памідор. Што ж, і такое бывае…
Вырашаю зайсці ў малочны аддзел – раптам там напаткаю якога гаваркога пакупніка. І такі знайшоўся – Андрэй Старжынскі, юрыст адной з прыватных кампаній.
– Ці заўважылі вы скачок цэн?
– Заўважыў, але гэта тычыцца толькі асобных тавараў. Так, алей з восені падаражэў з 2,80 да 3,20. Мабыць, з прычыны неўраджаю сланечніка. Курыная грудка без скуры – з 5,75 да 5,90 рубля. Пасля Новага года мука слуцкая – з 1,80 да 2 рублёў. А вось на бананы цэны ўпалі ўжо да 2,50 за кілаграм. Завезлі, напэўна, вялікую партыю.
– Чаму купляеце прадукты на Камароўцы, а не ў супермаркеце?
– У краме і даражэй, і выбару няма…
– А наогул, ці чулі вы пра заклікі байкатаваць прадукцыю тых кампаній, якія знаходзяцца ў цеснай сувязі з уладамі?
– Вядома ж, чуў, але лічу гэта глупствам.
– А санкцыі, якія ўводзяцца супраць Беларусі, эфектыўныя?
– Яны не могуць быць эфектыўнымі, паколькі гэта штурхане Беларусь да Расіі.
Каб не паглыбляцца ў палітыку, вяртаюся да таго, што мяне больш за ўсё ўразіла тут, на Камароўскім рынку.
– А вы чарэшню бачылі па 220 рублёў?
– Не бачыў і не шукаў…
Так, ахвочых набыць дарагую ягаду няшмат. Не дазваляюць беларусам раскашэліцца іх мізэрныя даходы. Паводле афіцыйных дадзеных Белстата, намінальная сярэдняя зарплата ў беларускай сталіцы за студзень склала 1849 рублёў, а гэта нават не вялікае вядро чарэшні.
Публікацыя – з № 19 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Народная Воля

maintext:
Турыстычная галіна адна з тых, што больш за іншых пацярпелі ад пандэміі каранавіруса. Калі ў 2019 годзе даходы ад уязнога турызму ў Гродзенскай вобласці склалі 15 мільёнаў долараў, дык у 2020-м – усяго каля 4,5 мільёна.
Узлёт і падзенне
Узлёт турыстычнай галіны ў Гродзенскім рэгіёне пачаўся з кастрычніка 2016 года, калі абласны цэнтр быў аб’яўлены бязвізавай зонай. У горад над Нёманам наведваліся турысты амаль з 80 краін свету, іх колькасць імкліва расла.
З’явіліся і праблемы: у горадзе не ставала стаянак для аўтобусаў, месцаў у гатэлях і рэстаранах, нават прыбіральняў. Але літаральна за год сітуацыя выправілася. У Гродне з’явіліся першыя хостэлы, пачалі разбудоўвацца гатэлі, увесь цэнтр запаланілі кавярні і рэстараны.
Бязвізавую зону пашырылі на тэрыторыі Гродзенскай і Брэсцкай абласцей.
Аднак 2020 год пераламаў сітуацыю. Яшчэ ў ліпені турысты наведвалі Гродзеншчыну, але другая хваля каранавірусу прывяла да поўнага прыпынення турыстычнага патоку. У чацвёртым квартале 2020 года Гродзенскую вобласць наведалі 2030 бязвізавых турыстаў, тады як за аналагічны перыяд 2019 года іх колькасць, згодна з дадзенымі абласнога ўпраўлення спорту і турызму, склала 40.898 чалавек.
Турфірмы былі першымі…
Ва ўсім свеце турбізнес стаў адной з першых ахвяр каранавіруса.
Адмыслоўцы ўпраўлення спорту і турызму Гродзенскага аблвыканкама і зараз схільны лічыць, што сітуацыя з каранавірусам адкінула турыстычную галіну на некалькі гадоў назад і дзеля таго, каб вярнуць пазіцыі, неабходны 3–4 гады.
Асабліва адчувальна пацярпелі турыстычныя фірмы. Цяжкасці пачаліся мінулай вясной, калі сталі зачыняцца граніцы і давялося адмяняць раней забраніраваныя туры. Адносіны з кліентамі накаляліся. Каб уратаваць галіну, многія спрабавалі пераарыентаваць дзейнасць на ўязны турызм, але вялікага плёну гэта не дало. Многія турыстычныя фірмы ў Гродне зачыніліся.
Дырэктар турфірмы “Студыя адпачынку” Канстанцін Карачанцаў толькі ўздыхае, калі я пытаюся пра стан спраў:
– Па некалькі чалавек адпраўляем у Егіпет альбо Турцыю – вось і ўся дзейнасць.
Спадар Канстанцін распавядае: у 2019 годзе была праведзена вялізарная праца па папулярызацыі Гродна і развіцці ўязнога турызму, падпісаны дзясяткі кантрактаў з турыстычнымі кампаніямі Еўропы. Але ўсё рэзка абрынулася. І такая сітуацыя не толькі ў яго фірме, але і ў іншых. Многія папросту зачынены.
“Студыя адпачынку” спрабавала пераарыентавацца на ўнутраны турызм – у горадзе і вобласці шмат цікавых месцаў і помнікаў, якія было б цікава і карысна пабачыць і беларусам з іншых месцаў. Але з гэтага нічога не выйшла. Карачанцаў лічыць, што ў краіне няма культуры падарожжаў па роднай краіне.
– Не даспелі мы да гэтага, не сфарміравана ў нас пакуль такая патрэба, – кажа спадар Канстанцін.– Гэта асабліва яскрава разумееш, калі глядзіш на нашых суседзяў: у Літве ўнутраны турызм займае больш за 60 працэнтаў рынку. Была спроба рэанімаваць сітуацыю ў ліпені, калі ў рэгіён паехалі турысты з Літвы і Польшчы. Але жнівеньскія падзеі зноў прывялі да закрыцця беларускіх граніц, што практычна цалкам спыніла прыезд турыстаў у нашу краіну.
Гатэлі і грамадскае харчаванне ў рэжыме выжывання
Цэнтр Гродна цяпер выглядае не такім ажыўленым, як год таму. Кавярні і рэстараны пустуюць. Іх гаспадары неахвотна гавораць з журналістам: маўляў, няма чаго казаць, сітуацыя відавочная, галоўнае – выжыць.
У адным з рэстаранаў на цэнтральнай вуліцы гаспадыня (просіць не называць прозвішча, але яно ёсць у рэдакцыі) кажа, што бізнес пацярпеў адчувальна. Даходы знізіліся на 70 працэнтаў, працоўныя месцы давялося, так бы мовіць, аптымізаваць, хаця супрацоўнікі самі пачалі адыходзіць, калі рэзка зменшылася колькасць кліентаў і пачалі зніжацца заробкі. Паводле слоў жанчыны, бізнес удалося ўтрымаць толькі дзякуючы вялікаму досведу ў сферы грамадскага харчавання – яны з мужам працуюць больш за 20 гадоў.
У суседнім рэстаране дырэктарка Віялета распавяла, што ад пачатку дзейнасці яны былі скіраваны на абслугоўванне турыстаў, але пандэмія прымусіла перабудаваць працу.
– Мы сталі прапаноўваць дастаўку гатовых абедаў, пачалі праводзіць карпаратывы і розныя ўрачыстасці, – дзеліцца дзяўчына.– Сталі больш рэкламаваць нашу ўстанову сярод мясцовых кліентаў, і гэта ў выніку дало нам шанец выжыць. Але моцна цісне канкурэнцыя.
Хостел Costeam у цэнтры Гродна адзін з самых вялікіх па ўмяшчальнасці. У ім працуе толькі адзін чалавек – сама гаспадыня: няма ні адміністратараў, ні прыбіральшчыц, ні іншага персаналу.
– І кліентаў у нас амаль няма, – сумна кажа спадарыня Анастасія. – Заробак складае трохі больш за сотню, хапае толькі на тое, каб заплаціць неабходныя падаткі і разлічыцца за камуналку. Арэндадаўца зрабіў канікулы па арэндзе, то дзякуючы гэтаму наогул існуем.
На суседняй вуліцы хостэл невялічкі, знаходзіцца ў былой кватэры. На месцы таксама толькі гаспадар – Юрый.
– У нас кліентаў не было з 1 снежня, і ніхто не цікавіцца, – уздыхае ён.
Пасля таго як кватэру вывелі з жылога фонду і зрабілі ў ёй хостэл, дзяржава падняла плату за камунальныя паслугі ў 10 разоў.
– Мы цяпер не маем ніводнага кліента, а вымушаны плаціць 600 рублёў толькі за камуналку, – канстатуе мой суразмоўца. – Калі ў сакавіку ніхто не будзе сяліцца, то наша дзейнасць спыніцца. І ніхто на нашы праблемы не звяртае ўвагі.
Адзін з цэнтральных гатэляў Гродна – “Нёман”. У фае і на калідорах цішыня – ніводнага чалавека. Праўда, у адміністрацыі распавядаюць, што пастаяльцы ў іх усё ж ёсць. Турыстаў няма, але час ад часу заязджаюць спартсмены і камандзіровачныя.
– Нам нават удалося за перыяд пандэміі не скараціць персанал, – кажа кіраўнік аддзела кадраў. – А вось што будзе далей – ніхто не ведае.
Сумна…
За апошнія некалькі гадоў у Гродне, як, дарэчы, і ва ўсёй Беларусі, з’явілася шмат кваліфікаваных экскурсаводаў, высокія прафесійныя якасці якіх пацверджаны адмысловымі ліцэнзіямі. Але апошнія месяцы яны практычна сядзяць без працы.
– Сумна! – заўважае гродзенскі гід Іна Крайнева. – У месяц – усяго пара экскурсій. Хаця раней мы заказы на зімнія месяцы афармлялі яшчэ ў жніўні.
Зараз у Гродна, дзеліцца спадарыня Іна, прыязджаюць толькі індывідуальныя турысты, у лепшым выпадку сем’і альбо некалькі сяброў. Пераважна гэта жыхары сталіцы, якія аб’ездзілі ўвесь свет, а цяпер у сувязі з тым, што граніцы закрыты, пачалі знаёміцца з краявідамі і гісторыяй уласнай краіны. Гід кажа, што ўжо і не памятае, калі апошні раз праводзіла экскурсію для вялікай групы людзей. Экскурсій, якія прыязджаюць цэлымі аўтобусамі, няма з сярэдзіны мінулага лета. Раней можна было нядрэнна зарабіць, уздыхае жанчына, а зараз марыш аб тым, каб толькі выжыць.
Дапамога была, але не для ўсіх
Ва ўпраўленні спорту і турызму Гродзенскага аблвыканкама лічаць, што крызіс, які звязаны з каранавірусам, стаў адным з самых цяжкіх выпрабаванняў для турыстычнай галіны.
Паводле афіцыйнай інфармацыі, у 2020 годзе ў вобласці была аказана падтрымка 33 суб’ектам туріндустрыі, сярод якіх 23 турыстычныя арганізацыі, два гатэлі, чатыры санаторна-курортныя ўстановы, чатыры аб’екты грамадскага харчавання.
Падтрымка заключалася ў зніжэнні каэфіцыента да базавай стаўкі арэнднай платы, прадастаўленні адтэрміноўкі па аплаце падаткаў і збораў у мясцовы бюджэт, ільгот суб’ектам грамадскага харчавання шляхам зніжэння стаўкі падатку на нерухомасць. Адбылося і зніжэнне курортнага збору: замест 5 працэнтаў ён на тэрыторыі Гродна склаў 3 працэнты.
Напэўна, і для супрацоўнікаў упраўлення спорту і турызму відавочна, што ўказамі №143 і 178 змаглі скарыстацца далёка не ўсе суб’екты турыстычнай дзейнасці. Памятаецца, што на першапачатковым этапе пандэміі Рэспубліканскім саюзам турыстычных арганізацый былі падрыхтаваны прапановы аб падтрымцы галіны. Рыхтаваўся нават асобны дакумент, але ён не быў падтрыманы на самым высокім узроўні.
У выніку дапамогу атрымала толькі частка суб’ектаў, але шмат хто вымушаны быў прыпыніць сваю дзейнасць. На жаль, не ўдалося знайсці статыстыку, колькі дакладна такіх суб’ектаў у выніку пандэміі перасталі дзейнічаць у Гродне.
Калі ж казаць пра самыя адчувальныя страты ў галіне турызму, то, як патлумачылі мне ў адным агенцтве, гэта кадры. Мікалай Іваноў, які аддаў турбізнесу больш за 15 гадоў, звярнуў увагу на тое, што ў беларускіх ВНУ для іх галіны не рыхтуюць спецыялістаў “у гатовым выглядзе”. На яго думку, каб стаць адмыслоўцам у сферы турызму з неабходнымі навыкамі і кампетэнцыямі, патрэбна каля пяці гадоў працы. І тыя кадры, якія былі, каштуюць вельмі дорага. А зараз каля 60 працэнтаў такіх прафесіяналаў вымушаны змяніць сферу дзейнасці. Галіна, лічыць спецыяліст, у тупіку.
Публікацыя – з № 16 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Палітвязень Дзмітрый Фурманаў у судзе аб'явіў пра галадоўку. Такім чынам ён пратэстуе супраць жудасных умоў утрымання ў гродзенскай турме, паведамляе

title: Палітвязень Дзмітрый Фурманаў у судзе аб'явіў галадоўку

maintext:
Палітвязень Дзмітрый Фурманаў у судзе аб’явіў пра галадоўку.
Такім чынам ён пратэстуе супраць жудасных умоў утрымання ў гродзенскай турме, паведамляе Еўрарадыё са спасылкай на тэлеграм-канал @strana_official.
9 сакавіка Фурманава змясцілі ў карцар на пяць дзён, і ён не ведаў, што стала прычынай дысцыплінарнага спагнання. Ужо месяц яго па-за межамі камеры пераводзяць выключна ў кайданках.
Дзмітрый Фурманаў быў затрыманы 29 мая 2020-га ў Гродне на пікеце па зборы подпісаў за вылучэнне Святланы Ціханоўскай кандыдатам у прэзідэнты. Ён быў рэгіянальным каардынатарам Ціханоўскай. Яго абвінавацілі ў “арганізацыі групавых акцый, якія груба парушаюць грамадскі парадак”. Фурманаў прызнаны палітвязнем.
У студзені ў Кастрычніцкім судзе горада Гродна пачалі разглядаць крымінальную справу, па якой праходзяць Дзмітрый Фурманаў, Уладзімір Кніга і Яўген Разнічэнка.
Поделиться ссылкой:


description: Усяго былі затрыманыя чацвёра музыкаў РСП: Дзяніс Тарасенка, Андрэй Восіпчык, Аляксандр Кавалёў, Павел Гарадніцкі. Адначасова з РСП затрымалі спявачку

title: Удзельнікі гурта “Разбітае сэрца пацана” выйшлі на волю ў Жодзіне


title: Азаронак прызнаўся, што справу супраць перакладчыцы Калацкай ініцыяваў Следчы камітэт. Пракурор просіць два гады "хатняй хіміі"

maintext:
У залі суду прысутнічае пацярпелы Рыгор Азаронак. Калацкая віну прызнае цалкам. Працэс разглядаюць у Фрунзэнскім судзе Менску. Перакладчыцу абвінавачваюць у тым, што яна пабіла супрацоўніка каналу СТВ Рыгора Азаронка. На працэс прыйшлі некалькі дзясяткаў сяброў Вольгі і журналістаў, перадае “Радыё Свабода”.
Паводле матэрыялаў справы, Вольга Калацкая 15 лістапада двойчы ўдарыла Рыгора Азаронка, дэманструючы такім чынам непавагу да грамадзтва.
Пракурор просіць пакараць Калацкую абмежаваньнем волі на два гады без накіраваньня ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу («хатняя хімія») і вызваліць у залі суда.
Вырак Вользе Калацкай чакаецца 24 сакавіка а 16.00.
«15 лістапада грамадзянка Калацкая на вуліцы Прытыцкага, дзейнічаючы адкрыта і супрацьпастаўляючы сябе інтарэсам грамадзтва, мэтанакіравана нанесла ня менш за адзін удар у вобласьць твару Азаронку, прычыніўшы яму фізычны боль, — зачытала пракурор матэрыялы абвінавачаньня. — Яна ж 15 лістапада, знаходзячыся на вуліцы Пушкіна, адкрыта супрацьпастаўляючы сябе інтарэсам грамадзтва, неапраўдана праяўляючы агрэсію, нанесла Азаронку ўдар у вобласьць твару».
Дзеяньні Вольгі Калацкай кваліфікаваныя як злоснае хуліганства.
«Віну сваю прызнаю ў поўным аб’ёме, — паведаміла сама Вольга суду. — 12 лістапада 2020 году памёр пабіты Раман Бандарэнка. Я вельмі смуткавала і была ў глыбокай жалобе з нагоды сьмерці гэтага чалавека. Я глыбока спачувала яго маці. Тое ж адчувалі ўсе мае сябры і знаёмыя. 15 лістапада я вырашыла зьезьдзіць на Заходнія могілкі, дзе пахаваны мой бацька».
Па словах Вольгі, па дарозе на могілкі яна пабачыла, што грамадзкі транспарт не курсуе. Яна чакала каля 30 хвілінаў, пасьля чаго на прыпынак пад’ехала маршрутка і Вольга даехала на ёй да станцыі мэтро «Пушкінская». Каля гэтай станцыі мэтро яна пабачыла Азаронка, які задаваў пытаньні людзям.
«Ён пытаўся ў людзей, чаму яны туды прыйшлі, — расказала Вольга на допыце, — ці ведаюць яны імя па бацьку Рамана Бандарэнкі. Людзі не маглі яму адказаць на гэта, на што Азаронак сказаў, што яны ня могуць смуткаваць, бо ня ведаюць імя па бацьку Рамана. Я была глыбока абураная гэтым. Па словах Азаронка выходзіла, што людзі ня могуць спачуваць родным і блізкім Рамана Бандарэнкі. Гэта мяне глыбока абразіла. У стане эмацыйнага ўзрушэньня я наблізілася да яго і дала поўху Азаронку. Я не магла спыніцца. Я не хацела прычыніць яму боль, гэта быў чыста сымбалічны жэст».
Пасьля гэтага, па словах Вольгі Калацкай, яна пайшла дадому.
Пацярпелы Азаронак просіць спыніць перасьлед перакладчыцы Калацкай
Рыгор Азаронак у залі суду расказаў, што 15 лістапада працаваў у раёне станцыі мэтро «Пушкінская», дзе рыхтаваў матэрыял для свайго тэлеканала СТВ.
«Я накіраваўся на асьвятленьне несанкцыянаванага масавага мерапрыемства па заданьні рэдакцыі СТВ, — сказаў Азаронак. — Там зьбіраліся людзі. Для таго, каб правесьці несанкцыянаванае масавае мерапрыемства. Са мной быў мой апэратар, там таксама былі калегі з іншых каналаў, з „Советской Беларуси“ (маецца на ўвазе выданьне „Беларусь сегодня“. — РС). Група людзей абступіла мяне, пачала гучна крычаць. У тым ліку нецэнзурную лексыку. Яны хацелі мяне абразіць, але мяне гэта не закранала. Я не лічу сябе абражаным».
Па словах Азаронка, ён задаваў «стандартныя пытаньні для несанкцыянаваных масавых мерапрыемстваў»: «Для чаго вы сюды прыйшлі, зь якой мэтай?». Пацярпелы не адмаўляе, што распытваў у прысутных пра Рамана Бандарэнку, у тым ліку пра яго імя па бацьку. Рыгор Азаронак сьцьвярджае, што проста працаваў і ня меў жаданьня некага абразіць.
«Мяне абступіла група грамадзян, я спрабаваў наладзіць дыялёг, — расказаў Азаронак. — Мяне пачалі хапаць за куртку. У той жа момант падышла абвінавачаная і ўдарыла мяне. Ударыла і адразу адышла. Потым у тэлеграм-канале зьявілася відэа, на якім я пабачыў абвінавачаную. Першапачаткова я яе ня бачыў. Затым натоўп пайшоў вуліцай Прытыцкага. Я, адпаведна, ішоў за ім».
Азаронак расказвае, што бачыў, як людзі спрабавалі перакрыць дарогу. Па яго словах, ён працягваў рыхтаваць рэпартаж. Празь нейкі момант сытуацыя паўтарылася. Яго акружылі, а Калацкая падышла са сьпіны і ўдарыла яго ў твар. Рыгор Азаронак кажа, што хацеў высьветліць у Калацкай, чаму яна яго выцяла, аднак было шмат людзей і ён ня змог пагаварыць з Калацкай. Азаронак таксама сьцьвярджае, што заявы на Вольгу Калацкую не пісаў. Крымінальная справа супраць яе была ініцыятывай СК.
«Я напісаў хадайніцтва аб спыненьні крымінальнага перасьледу Вольгі Калацкай, — сказаў Азаронак. — На ўсіх допытах казаў, што прэтэнзій да яе ня маю. Правам выставіць прэтэнзіі аб кампэнсацыі маральнай шкоды скарыстацца не хачу. Прэтэнзій да Калацкай ня маю, не лічу, што яна мяне абразіла. Я падтрымліваю сваё хадайніцтва аб спыненьні крымінальнага перасьледу Калацкай».
Вольга Калацкая гаворыць, што памятае толькі адзін з удараў, нанесеных Рыгору Азаронку. Перакладчыца кажа, што другі свой удар бачыла толькі на відэа, сама яна яго ўспомніць цяпер ня можа праз эмацыйны стан.
«Калі спадар Азаронак прызна́е, што людзі, прысутныя там, шчыра выказвалі свой смутак, — я папрашу ў яго прабачэньня. — сказала Вольга Калацкая суду. — Я хачу ведаць яго пазыцыю. Я шкадую, што не змагла ўтрымацца. Адназначна. Але мае выбачэньні перад ім залежаць ад таго, ці спачувае Азаронак маці Рамана Бандарэнкі».
Вольгу Калацкую затрымалі 15 студзеня ў сваёй кватэры. Пазьней адвакату паведамілі, што яна праходзіць паводле крымінальнага артыкулу (арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак).
Аднак 19 студзеня ёй прад’явілі абвінавачаньне па частцы 1 артыкулу 339 (хуліганства). 4 лютага ў кватэры 89-гадовай маці Калацкай прайшоў ператрус, а праз 10 дзён адзін са сьледчых паведаміў ёй, што справа дачкі завершаная і будзе перададзеная ў суд.
Маці Вольгі Калацкай патрабуе штодзённага догляду.
Поделиться ссылкой:


description: Інна Дабратвор і Вольга Залатар – шматдзетныя маці, у кожнай па пяцёра дзяцей. Але з-за праяўленне актыўнай грамадскай пазіцыі на іх сем'і аказваецца

title: Ціск на шматдзетныя сем'і

maintext:
Інна Дабратвор і Вольга Залатар – шматдзетныя маці, у кожнай па пяцёра дзяцей. Але з-за праяўленне актыўнай грамадскай пазіцыі на іх сем’і аказваецца ўзмоцнены ціск: праводзяцца ператрусы, а жанчынам пагражаюць адміністрацыйнай і крымінальнай справамі.
Мы ўжо паведамлялі, што учора на журналістку-фрылансерку Інну Дабратвор, маці пяцёх дзяцей, склалі пратакол па артыкулу 24.23 частка 3 КаАП (арганізацыя і правядзенне несанкцыянаванага масавага мерапрыемства). Акрамя таго, учора ў сям’і Дабратвор адбыўся ператрус у кватэры, а сёння, як паведаміў Ілля Дабратвор, вобшук ідзе ў недабудаваным доме ў Калодзішчах.
Вольга Залатар – шматдзетная маці, якую вінавацяць у «закліку да захопу ўлады».
Як паведамляе страціўшы рэгістрацыю праваабарончы цэнтр «Вясна», 38-гадовая Вольга Залатар была затрыманая 18 сакавіка, калі везла 10-гадовую дачку ў музычную школу. Супрацоўнікі ГУБАЗіКа развярнулі яе машыну і суправадзілі да дому, дзе правялі ператрус, пасля якога Вольгу забралі ў ізалятар.
У той жа вечар, каля 23:00, на допыт выклікалі яе мужа Сяргея Ганкевіча, але, як высветлілася, гэта была толькі фармальная падстава для выкліка Сяргея ў аддзяленне, каб яго затрымаць. На наступны дзень у межах крымінальнай справы Вольгу змясцілі ў СІЗА-1, а яе мужа арыштавалі на 10 сутак за вывешаны сцяг на акне. Іх пяцёра непаўнагадовых дзяцей засталіся пад наглядам бабулі.
Прэс-служба УУС Мінаблвыканкама паведаміла, што жанчыну затрымалі «за актыўную пратэстную дзейнасць», яна была адміністратаркай мясцовага дваровага чата і арганізоўвала несанкцыянаваныя масавыя мерапрыемствы: чаяванні, прагулкі, канцэрты. Толькі сёння блізкія Вольгі дазналіся, што супраць жанчыны ўзбуджаная крымінальная справа па арт. 361 Крымінальнага кодэкса (заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Рэспублікі Беларусь) — яна з’яўляецца падазраванай.
Максімальнае пакаранне па гэтым артыкуле прадугледжвае да пяці гадоў пазбаўлення волі. У Беларусі па гэтаму артыкуле ўзбудзілі крымінальную справу супраць сябраў Каардынацыйнай рады. Абвінавачванні па ч. 3 арт. 361 КК прад’яўлены Марыі Калеснікавай, Максіму Знаку, Іллю Салею.
Поделиться ссылкой:


title: Чаму Валянцін Сукала не ўвайшоў у склад Канстытуцыйнай камісіі?

maintext:
Учора, 15 сакавіка, у Дзень Канстытуцыі, улады прэзентавалі тых, хто будзе працаваць над абноўленым варыянтам Асноўнага закона краіны.
Тэлеграм-канал «Пул Першага» апублікаваў персанальны склад камісіі, у якую ўвайшлі 34 чалавекі.
Сярод іх не толькі прафесійныя юрысты, але і людзі, вельмі далёкія ад заканатворчай дзейнасці – напрыклад, вядомы доктар Алег Румо, паралімпіец Аляксей Талай, рэжысёр Аляксандр Яфрэмаў і іншыя. Нельга выключаць, што для некаторых запрашэнне ўвайсці ў Канстытуцыйную камісію стала сюрпрызам.
Сярод тых, хто ўвайшоў у камісію, – прэм’ер-міністр Раман Галоўчанка, старшыня Савета Рэспублікі Наталля Качанава, кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта Ігар Сергеенка, старшыня Палаты прадстаўнікоў Уладзімір Андрэйчанка, экс-генпракурор Рыгор Васілевіч, палітолагі Аляксандр Шпакоўскі і Юрый Васкрасенскі, першая намесніца міністра аховы здароўя Алена Богдан і іншыя.
Пры гэтым у складзе камісіі няма ніводнага прадстаўніка апазіцыі і дэмакратычнай супольнасці. Не запрасілі туды нават Мечыслава Грыба, які паставіў подпіс пад дакументам аб прыняцці першай Канстытуцыі незалежнай Беларусі.
Напрыканцы жніўня, сустракаючыся са старшынёй Вярхоўнага суда, Лукашэнка папрасіў Валянціна Сукалу далучыцца да працы над абноўленай Канстытуцыяй: “Я хачу, каб вы ўсё ж такі як дасведчаны чалавек сваё слова сказалі…” Але Сукалы не было сярод тых, хто ўчора быў запрошаны на нараду да Лукашэнкі. А можа, адмовіўся?
Дакладна не вядома, ці пачне гэтая новаўтвораная камісія сваю працу толькі зараз альбо гэтыя людзі ўжо некаторы час працавалі над праектам Канстытуцыі. Бо А.Лукашэнка яшчэ некалькі месяцаў таму распавядаў, што яму ўжо прадставілі ажно тры варыянты змен у Канстытуцыю, але ён іх усе забракаваў, бо яны былі “занадта мяккімі”.
Грамадскасці не паказалі ніводны з прапанаваных праектаў.
А вось альтэрнатыўная камісія па падрыхтоўцы новага варыянта Канстытуцыі ўжо прэзентавала свой праект новага Асноўнага закона. Азнаёміцца з ім можна ў інтэрнэце. Старшыня рабочай групы па распрацоўцы канстытуцыйнай рэформы, упаўнаважаны Святланы Ціханоўскай па канстытуцыйнай рэформе Анатоль Лябедзька называе гэты праект народным. Праца над ім пачалася з 13 сакавіка 2019 года. Асновай для стварэння Асноўнага закона новай Беларусі стала Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь 1994 года і Малая Канстытуцыя 2006 года, прынятая на Кангрэсе дэмакратычных сіл. Праект прадугледжвае пераход з прэзідэнцкай на парламенцкую форму праўлення. Менавіта парламент будзе выбіраць прэм’ер-міністра і зацвярджаць урад. А ўрад у сваю чаргу будзе справаздачыцца перад парламентам.
Учора А.Лукашэнка сказаў: “Мы імкнуліся ахапіць усе сферы жыцця і грамадства, каб максімальна ўлічыць інтарэсы і голас кожнага беларуса”. Але калі б гэта было праўдай, то Лябедзьку дакладна ўключылі б у склад гэтай афіцыйнай Канстытуцыйнай камісіі і запрасілі б на ўчарашнюю нараду.
Публікацыя – з № 20 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: На журналістку-фрылансерку Інну Дабратвор, маці пяцёх дзяцей, склалі пратакол па 24.23

maintext:
У нядзелю, як паведамілі сябры страціўшага рэгістрацыю праваабарончага цэнтра «Вясна», каля 12:35 жонка журналіста Іллі Дабратвора Іна напісала блізкім: «Прыйшлі двое, са мной жадае гаварыць намеснік начальніка Доўнар».
Напярэдадні, у суботу, сілавікі ўжо прыходзілі да сям’і, шукалі журналіста Іллю Дабратвора, нібыта па адміністрацыйнай справе, але яго дома не было.
Журналістку-фрылансерку Інну Дабратвор у нядзелю забралі з дому сілавікі, нягледзячы на тое, што там заставаліся дзеці без дарослых. Каля 17 гадзін, калі блізкія Інны патэліфанавалі ў Заводскі РУУС, каб даведацца, дзе жанчына і калі яе адпусцяць, ім адказалі: «Хутка пойдзе дадому».
Але «дадому» Дабратвораў спачатку з ператрусам прыйшлі сілавікі.
«Забралі адзін маленькі сцяг, з акна адарвалі постэр Бабарыкі; Калеснікаву, Ціханоўскую і Пагоню не змаглі. Гэтак жа праводзяць праверку з нагоды партрэтаў палітвязняў у мяне ў пад’ездзе. На жонку склалі пратакол, па 24.23, частка 3», – напісаў Ілля Дабратвор на сваёй старонкі ў Facebook, а ў каментарах дадаў, што пакуль ўсе на волі.
Поделиться ссылкой:


title: Леанід Мальцаў аўдавеў

maintext:
Генерал-палкоўнік не так даўно пахаваў жонку.
Як распавядаюць людзі, набліжаныя да Мальцава, яны разам з Нінай Міхайлаўнай захварэлі на каранавірус, трапілі ў бальніцу, ляжалі ў суседніх палатах. Ягоны арганізм перамог хваробу, а жончын – не здолеў…
“Старшыня Дзяржпагранкамітэта, члены калегіі, вайскоўцы органаў памежнай службы, ветэраны-пагранічнікі выказваюць спачуванні генерал-палкоўніку Леаніду Сямёнавічу Мальцаву ў сувязі з горам, якое яго напаткала, – смерцю жонкі”, – выказалі свае спачуванні вядомаму генералу памежнікі.
Леанід Мальцаў – двойчы былы міністр абароны Беларусі, экс-старшыня Памежнага камітэта, некаторы час выконваў абавязкі старшыні КДБ, быў дзяржсакратаром Савета бяспекі. Цяпер Леанід Сямёнавіч – дырэктар Інстытута дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Поделиться ссылкой:


title: "Гэта дробная подлая помста": кіраўніка АГП Казлова пратрымалі 3 дні на Акрэсціна

maintext:
Старшыня АГП Мікалай Казлоў быў затрыманы 1 сакавіка, калі прыехаў у міліцыю па павестцы.
На яго склалі ўжо трэці пратакол за адмову даваць подпіс аб неразгалошванні ў Следчым камітэце па справе Каардынацыйнай рады.
На той момант па першым пратаколе Казлоў ужо быў прысуджаны на 15 сутак зняволення. Таму палітыка змясцілі на Акрэсціна. Тым не менш ужо 2 сакавіка рашэнне аб 15 сутках зняволення было адменена. Але Казлова не выпусцілі на волю, а пратрымалі роўна трое сутак. Новыя суды пакуль так і не адбыліся.
Сваімі ўражаннямі спадар Казлоў падзяліўся з «НН»:
«Маё затрыманне — гэта дробная, подлая помста, як і ўся гэтая сістэма. Усё ў нас арганічна: якая ў нас улада, такое і МУС. Трое сутак правёў на Акрэсціна ва ўмовах, блізкіх да катавання.
Толькі ў дачыненні палітычных вязняў такія меры: ім не выдаюць матрацаў, падушак, бялізны, усе спяць на дошках, ніякіх прагулак. Пазбаўленыя ўсяго. Заводзілі да нас людзей з камер, дзе сядзяць дробныя хуліганы, дык у іх усё гэта ёсць.
Я заяўляў пра катаванні, але там ніхто не слухае нічога і не звяртае ўвагі. Я хачу напісаць кіраўніцтву МУС і ІЧУ, што гэта недапушчальна. Усё гэта робіцца са здзекам.
У камеры ў нас былі ўсе палітычныя. Напрыканцы заставаліся ўпяцёх, з іх трое затрыманыя па ініцыятыве ГУБАЗіКа. Гэта ўсё ж крымінальная міліцыя, крымінальны вышук, таму для мяне гэта асабліва брыдка і непрымальна. Калі яны бегалі з дубінкамі, то думаў, што большага дна не будзе, але няма мяжы дасканаласці.
Яны праводзяць ператрусы па сваім бачанні, фальсіфікуюць справы, прымушаюць тэрытарыяльныя РУУСы складаць пратаколы аб непадпарадкаванні і проста адпраўляюць на суткі. Нічога да іх не адчуваю, апроч пагарды.
Быў адзін хлопец, які нідзе не ўдзельнічаў, кажа, што нідзе не знаходзіўся фізічна, усё адно затрымалі, і цяпер ён на ІЧУ. Студэнта-гісторыка прыцягнулі былі.
Прысуд мне быў незаконны — гэта поўнае трызненне, я скарыстаўся сваім правам не даваць падпіску. У аўторак адмянілі рашэнне па першым пратаколе, але ўсё адно мяне пратрымалі да апошняй хвіліны.
Я патрабаваў сустрэчы з адвакатам, начальнікам ІЧУ, але яны нічога не чуюць. Ні паперы, ні ручкі — я не мог нават скаргу напісаць! Мяне пазбавілі маленькіх правоў, якія яшчэ маюць зняволеныя. Яны нічога не запісваюць, слухаць са здзеклівай усмешкай і сыходзяць.
Пра адмену прысуду даведаўся толькі калі выйшаў і мяне сустрэлі ля ізалятара. Мы так звыкліся да беззаконня, што ўжо пачынаем успрымаць як нармальнае. Суддзя, які асудзіў мяне на 15 сутак, ён жа нечым думае, яго ж не маглі пасадзіць у крэсла суддзі проста з ПТВ ці перавесці з атраду АМАПу».
Поделиться ссылкой:


description: Вось што напісала пра яе Дар'я Палуян-стваральніца калекцыі, якую прадставілі Зоя і Валянціна: — Хачу вам расказаць адну гісторыю. Маё жыццё, як і многіх

title: Бліскучыя актрысы, якія звольніліся з Купалаўскага ў жніўні, зняліся ў эфектнай фотасесіі

maintext:
Вось што напісала пра яе Дар’я Палуян-стваральніца калекцыі, якую прадставілі Зоя і Валянціна:
— Хачу вам расказаць адну гісторыю.
Маё жыццё, як і многіх беларусаў, падзялілася — да 9-га жніўня і пасля. І гэта кранула кожную сферу маёй дзейнасці.
Мне было па-сапраўднаму дрэнна. Страшна і цяжка. Былі панічныя атакі, параноя, мяне трэсла і выварочвала вонкі. Здавалася, я не спраўлюся і звар’яцею.
У апошнія дні жніўня я проста села на электрычку, прыехала ў майстэрню і пачала маляваць. Шмат маляваць. Спынілася на імгненне і ўбачыла кветкі, розныя, складаныя, выдатныя. Мяне азарыла!
І я пачала інтэнсіўна працаваць, не заўважаючы стомленасці. Я хацела выказацца!
Так з’явілася калекцыя #белыя_кветкі. На яе стварэнне мяне натхнілі беларускія жанчыны, якія выйшлі з белымі кветкамі, выдатныя, моцныя, чыстыя, са светлымі думкамі.
Для мяне было важна правесці нестандартную фотасесію. Патрэбна была асоба моцнай і выдатнай беларускай жанчыны. Маці і дачка — Зоя Белахвосцік і Валянціна Гарцуева сталі ідэальнымі праваднікамі, перадалі ўсю глыбіню нашых складаных эмоцый, якія мы перажываем да гэтага часу.
1 з 7
Поделиться ссылкой:


description: На плошчы Ванеева,  адбылося сур'ёзнае ДТЗ з удзелам тралейбуса. Кіроўца «Рэно» рухаўся па Партызанскім праспекце, на кругавым скрыжаванні плошчы Ванеева

title: У аварыі на плошчы Ванеева пацярпелі чатыры чалавекі


title: Пенсіянерку асудзілі на 1,5 гады "хатняй хіміі" за абразу АМАПаўца

maintext:
Пенсіянерку Святлану Панамарову суд пакараў аднім годам і шасцю месяцамі абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу. А таксама пастанавіў спагнаць з абвінавачванай на карысць пацярпелага амапаўца 1500 рублёў, паведамляе страціўшы рэгістрацыю праваабарончы цэнтр «Вясна».
У судзе Несвіжскага раёна 23 сакавіка пачаўся крымінальны працэс у дачыненні да 65-гадовай Святланы Панамаровай, якую вінавацілі ў абразе прадстаўніка ўлады паводле арт. 369 Крымінальнага кодэкса.
Справу вяла суддзя Вольга Крупец, бок абвінавачвання прадстаўляла памочніца пракурора Алена Каменка. Пацярпелым па справе праходзіў старэйшы сяржант АМАП Мінаблвыканкама Віталь Фёдараў.
Паводле абвінавачвання, Святлана Панамарова 26 кастрычніка 2020 года пакінула каментар: “Застраліся, с**а” пад фатаздымкам Віталя Фёдарава ў фэйсбуку з мэтай прынізіць гонар і годнасць як асабіста пацярпелага, так і ўсяго МУС агулам. Гэта быў адзін са 112 каментароў.
Падсудная сваю віну не прызнала. Жанчына адмовілася ад адваката і абараняе сябе сама. Святлана Панамарова не можа з пэўнасцю сцвярджаць, што каментар пакінула менавіта яна, бо не памятае ці пісала каментар і ці карысталася Фэйсбукам у той дзень увогуле. На папярэднім следстве падцвердзіла, што каментар пакінула яна, але на судзе ўказвае, што сказала так, бо тады разгубілася.
Пры гэтым пацярпелы заявіў грамадзянскі іск на кампенсацыю маральных пакутаў на 2000 рублёў. Віталь Федараў сцвярджаў, што пасля таго, як даведаўся пра абразлівы каментар, перажываў больш за месяц, але да псіхолага не звяртаўся. На пытанне Панамаровай, ці не перашкаджае такая тонкая душэўная арганізацыя службе ў АМАП, адказаў – дакладна не.
Пацярпелы выказаў намер перавесці грашовую кампенсацыю на дабрачыннасць, на што Святлана прапанавала ёй гэтыя грошы і пакінуць, бо яны ўтрымлівае прытулак для жывёл, а гэта як раз з’яўляецца дабрачыннасцю.
“Пры вызначэнні сумы кампенсацыі маральнага ўрону патрэбна зыходзіць з яе разумнасці”, — заявіла ў судзе абвінавачаная, якая атрымлівае пенсію ў 540 рублёў.
Пракурор запрасіла для Святланы Панамаровай 1 год і 6 месяцаў абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову. Таксама прасіла суд задаволіць пазоў пацярпелага, але вызначыць сумму кампенсацыі Фёдараву самастойна.
Прысуд быў агучаны ў 9 гадзін раніцы 24 сакавіка.
Суддзя Вольга Купец прызнала віну Святланы Панамаровай даказанай і прызначыла ёй пакаранне ў выглядзе абмежавання волі без накіравання ў папраўчую ўстанову адкрытага тыпу тэрмінам на 1 год і 6 месяцаў. Таксама яна пастанавіла спагнаць з абвінавачванай на карысць пацярпелага амапаўца Віталя Фёдарава 1500 рублёў у якасці кампенсацыі нанесенай маральнай шкоды.
Поделиться ссылкой:


title: Ганна сумуе па Слоніме

maintext:
Удава заснавальніка і цяперашні выдавец незалежнага выдання «Газета Слонімская» Ганна Валадашчук праходзіла сведкай па двух крымінальных артыкулах.
Ператрусы ў «Газеце Слонімскай» і ў кватэры яе выдаўца адбыліся 9 лістапада мінулага года. Тады з дома Ганны забралі два камп’ютары, sim-карты, флэш-накапляльнікі, з рэдакцыі – камп’ютары журналістаў, бухгалтэрыі і рэкламнага аддзела. Работа рэдакцыі была паралізавана, выхад газеты давялося прыпыніць.
Следчы, які дапытваў Ганну, патлумачыў, што ўзбуджана крымінальная справа па двух артыкулах – 188 і 369 за паклёп і абразу ў тэлеграм-канале «Слоним для жизни», а яна, маўляў, праходзіць па справе ў якасці сведкі.
– Праўда, ён тут жа намякнуў, што ад сведкі да падазраванага – паўкроку, – распавядае жанчына. – А таму мы з сынам адразу вырашылі з’ехаць, каб не рызыкаваць.
З’язджаць было няпроста, паколькі даводзілася пакідаць усё, што было зроблена за жыццё. Супрацоўнікаў газеты вымушаны былі адправіць у адпачынак без захавання заробку. Журналісты працягваюць толькі працаваць над аднаўленнем сайта.
Ганна Валадашчук і яе сын Яўген зараз знаходзяцца ў Польшчы.
Усю тэхніку вярнулі
Усю адабраную тэхніку, як расказаў мне адвакат Ганны Валадашчук, накіравалі на экспертызу ў Гродна. 12 лютага частку вярнулі, а астатнюю адправілі на экспертызу ў Мінск.
І вось нядаўна следчы сказаў даверанай асобе Валадашчук, што ў камп’ютарах нічога не знайшлі, што было б звязана са здзейсненым злачынствам. 19 сакавіка з Мінска вярнулі астатнюю тэхніку.
– Следчы сказаў, што мы можам вяртацца на радзіму і працягваць працаваць, – кажа спадарыня Ганна. – Але мы чакаем, пакуль з ім сустрэнецца наш адвакат і аб усім пагаворыць дэталёва, і толькі потым прымем рашэнне.
«Хвалюемся за нашага супрацоўніка»
22 сакавіка ў 11 гадзін уласны карэспандэнт «Газеты Слонімскай» у Мастах Язэп Палубятка пайшоў на допыт у міліцыю. Дамоў у гэты дзень ён не вярнуўся, а на наступны стала вядома, што ён у ізалятары. Ніякай больш падрабязнай інфармацыі нават родным міліцыя не прадаставіла.
Спадарыня Ганна кажа, што ўважліва назірае за падзеямі ў Беларусі і асабліва за арыштам іх карэспандэнта з Мастоў. Яна праводзіць паралель з тым, як разгортваліся падзеі ў газеце ў лістападзе: таксама забралі ўсю тэхніку, правялі ператрус і высунулі абвінавачанне, звязанае з тэлеграм-каналам.
– Сітуацыя амаль ідэнтычная, і гэта сведчыць аб пераследзе журналістаў «Газеты Слонімскай», – упэўнена мая суразмоўца.
Яшчэ адна дэталь, на якую звяртае ўвагу Валадашчук: Язэп Палубятка быў членам Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада), лідара якой Ігара Барысава днямі затрымалі і змясцілі ў турму.
– Улады імкнуцца закруціць усе магчымыя гайкі, – лічыць спадарыня Ганна.
Яна распавяла, што вельмі сумуе па Слоніме, па родных, блізкіх, па калектыве і па працы.
– Нам тут таксама няпроста, – прасіла перадаць Ганна ўсім, хто яе чакае, – але мы верым, што хутка зможам вярнуцца ў новую Беларусь.
Публікацыя – з № 23 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: У Гродне звольніўся пракурор, які быў дзяржабвінаваўцам па "палітычных" справах

maintext:
Напрыканцы лютага пракурор Дзмітрый Грыцук сышоў з пракуратуры горада Гродна. Ён удзельнічаў у некаторых крымінальных працэсах пасля выбараў. Напрыклад, быў дзяржабвінаваўцам у справе збітага АМАПам таксіста Аляксея Лапы.
Дзмітрый сышоў з пракуратуры па пагадненні бакоў, распавёў ён Hrodna.life. Ад іншых каментароў былы пракурор адмовіўся.
Дзмітрый Грыцук — памочнік пракурора горада Гродна, юрыст 2 класа, як можна даведацца на сайце гарвыканкама. Да працы ў пракуратуры г. Гродна быў памочнікам пракурора Лідскага раёна.
У прэс-службе пракуратуры на пытанні Hrodna.life папрасілі зрабіць пісьмовы зварот.
Дзмітрый Грыцук падтрымліваў абвінавачванне па справе Аляксея Лапы ў пачатку судовага следства. Пазней дзяржабвінаваўцам стаў Георгій Смольскі. Таксама ў студзені за гвалт у дачыненні да супрацоўнікаў органаў унутраных спраў пачалі судзіць чатырох чалавек па падзеях 27 верасня, дзе дзяржабвінаваўцам выступаў Дзмітрый Грыцук. У канцы лютага Грыцука змяніў Сяргей Пятрашка.
Поделиться ссылкой:


description: Гэта другі суд па "справе карагодаў". Суддзя Дзмітрый Шурын асудзіў адразу восем чалавек, прызначыўшы ім пакаранне ад 1,5 года "хатняй хіміі" да 1 года і

title: У Брэсце асудзілі яшчэ восем чалавек па "справе карагодаў"

maintext:
Суд Ленінскага раёна Брэста 15 сакавіка вынес прысуды па крымінальнай справе па ч. 1 арт. 342 Крымінальнага кодэкса за ўдзел 13 верасня ў карагодзе на скрыжаванні бульвара Касманаўтаў і праспекта Машэрава, калі пратэстоўцы былі разагнаныя вадамётам.
Гэта другі суд па “справе карагодаў”. Суддзя Дзмітрый Шурын асудзіў адразу восем чалавек, прызначыўшы ім пакаранне ад 1,5 года “хатняй хіміі” да 1 года і 8 месяцаў калоніі. Гэта ўжо другая “партыя” асуджаных, але пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі было прызначана ўпершыню.
Колькасць абвінавачаных па “справе карагодаў” дасягае паўсотні — гэта адна з самых масавых “палітычных справаў” у Беларусі.
Як перадае брэсцкая “Вясна”, суд палічыў даказанай віну васьмі чалавек па ч. 1 арт. 342 КК і прызначыў наступныя пакаранні:
Дзмітрый Буневіч – 1 год і 8 месяцаў калоніі агульнага рэжыму;
– 1 год і 8 месяцаў калоніі агульнага рэжыму; Аляксей Арцецкі – 1,5 гады калоніі агульнага рэжыму;
– 1,5 гады калоніі агульнага рэжыму; Дзмітрый Абрамук і Віталь Брух – 2 гады “хіміі”;
і – 2 гады “хіміі”; Аляксей Бараноўскі , Дзмітрый Качурка і Уладзімір Талатыннік – 1,5 гады “хіміі”;
, і – 1,5 гады “хіміі”; Генадзь Місюта – 1,5 гады хатняй хіміі.
Менавіта такое пакаранне прасілі дзяржаўныя абвінаваўцы пракуроры Юшчук і Ляшок. Яшчэ для двух абвінавачаных – Валянціны Жукоўскай і Сяргея Наліўкі – прысуд будзе вынесены пазней.
Дзмітрыя Буневіча затрымалі яшчэ да вынясення прысуда – 12 сакавіка. Да яго прыехалі дадому і сказалі, што трэба ў Следчы камітэт.
У чым іх вінавацяць?
Паводле абвінавачвання, кожны з 10 падсудных у групе з іншымі асобамі наўмысна ўзяў актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Іх дзеянні былі спалучаныя з відавочным непадпарадкаваннем законным патрабаванням прадстаўнікоў улады, пацягнулі парушэнне працы транспарту, прадпрыемстваў і арганізацый. У прыватнасці, з-за прастою тралейбуснаму парку быў нанесены ўрон 619 рублёў 55 капеек, аўтобуснаму – 40 рублёў 37 капеек, на некалькі гадзін зачыніліся гандлёвыя павільёны і рэстаран хуткага харчавання. Пацярпелым бокам у справе выступае КУТП “Тралейбусны парк” і ААТ “Брэсцкі Аўтобусны парк”.
Першы прысуд па крымінальнай “справе карагодаў” быў вынесены Cудом Ленінскага раёна Брэста 25 лютага.
У суд паступілі справы па “трэцяй” партыі. У гэты раз абвінавачаных адзінаццаць чалавек: 63-гадовая актывістка Алена Гнаук, Алена і Вікторыя Лысковічы, Юрый Чубрык, Даніла Чамаданаў, Віктар Лобка, Васіль Чарнецкі, Кіріл Луда, Радзіон Кандрацюк, Уладзіслаў Навіцкі, Людміла Луцкая. Хутка над імі таксама адбудуцца суды, яны ўжо знаёмяцца з матэрыяламі справы.
Поделиться ссылкой:


title: Шанцы практычна нулявыя

maintext:
Сёння хакейнае мінскае “Дынама” стартуе ў плэй-оф КХЛ. Сапернік – піцерскі СКА.
“Зубры” занялі ў сваёй канферэнцыі 7-е месца і такім чынам патрапілі ў плэй-оф Кантынентальнай хакейнай лігі. Зрэшты, не варта з гэтай нагоды кідаць у паветра чэпчыкі. Дасягненне хаця і вартае ўвагі, але па вялікім рахунку не асабліва значнае, бо зараз мінскае “Дынама” ўжо пяты раз у сваёй гісторыі выйшла ў плэй-оф.
Адным словам, у гісторыі такое ўжо было, але на гэтым усё і заканчвалася. Першы раўнд станавіўся для “Зуброў” той максімальнай вяршыняй, на якую яны здольны ўзбіцца.
Практычна нулявыя шанцы выйсці ў наступны раўнд у мінскай каманды і зараз. Напрыклад, букмекерская кантора “Марафон” на выхад СКА у ¼ Кубка Гагарына дае каэфіцыент усяго 1,075. На выхад “Зуброў” – 7,80. Такім чынам, калі вы паставіце грошы на “Дынама” і мінская каманда ўсё- такі пераадолее піцерскі бар’ер, то ваша сума павялічыцца амаль у восем разоў. Дарэчы, падчас рэгулярнага сезона “Зубры” перамагалі армейскую каманду, таму нічога немагчымага няма.
“СКА – вельмі класная каманда з вялікім бюджэтам, – кажа галоўны трэнер “Дынама” Крэйг Вудкрафт. – У яе складзе сабраны адны з самых таленавітых ігракоў не толькі з усёй Расіі, але і свету”.
2 і 4 сакавіка СКА прыме “Зуброў” на сваёй пляцоўцы, а 6 і 8 сакавіка гульні пройдуць на “Мінск-Арэне” (матчы будуць праходзіць да чатырох перамог).
Астатнія пары першага раўнда плэй-оф КХЛ:
ЦСКА (Масква) – “Спартак” (Масква)
“Динамо” (Масква) – “Северсталь” (Чарапавец)
“Локомотив” (Яраслаўль) – “Ёкерыт” (Фінляндыя)
“Ак Барс” (Казань) – “Торпедо” (Ніжні Ноўгарад)
“Авангард” (Омск) – “Автомобилист” (Екацярынбург)
“Металлург” (Магнітагорск) – “Барыс” (Казахстан)
“Салават Юлаев” (Уфа) – “Трактор” (Чалябінск).
Публікацыя – з № 16 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


maintext:
Паводле працэдуры, матэрыялы справы перададуць у суд пасля таго, як іх вывучаць абвінавачаны і яго адвакат. Палітвязень знаходзіцца за кратамі 274 дні.
26 сакавіка стала вядома, што палітвязень і кансультант “Радыё Свабода” Ігар Лосік пачаў знаёміцца з матэрыяламі справы. Пра гэта “Свабодзе” расказала жонка Ігара Дар’я Лосік, якая адвозіла мужу перадачу ў следчую турму Жодзіна.
«З матэрыяламі справы Ігар пачаў знаёміцца сёння, – сказала Дар’я. – Я дакладна не магу сказаць нічога больш, адвакат даў падпіску аб неразгалошванні, ён ня можа раскрыць падрабязнасці. Ня ведаю, як Ігар будзе вывучаць матэрыялы. Ці яму дадуць іх з сабой, ці гэта толькі ў прысутнасці адваката і следчага магчыма. Вядома дакладна толькі тое, што Ігар ужо ад сёння іх вывучае. Цяжка сказаць, колькі часу гэта зойме, калі магчымы суд. Паедзем да яго на пачатку наступнага тыдня яшчэ».
Пакуль вядома толькі тое, што Ігара абвінавачваюць па трох артыкулах Крымінальнага кодэксу. Сярод іх артыкул 342 (арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак) і ч. 2 арт. 293 (падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках). Назва трэцяга артыкула абвінавачвання застаецца невядомай, бо адвакаты палітвязня далі падпіску аб неразгалошванні.
За кратамі Ігар Лосік знаходзіцца з 25 чэрвеня 2020 году. Ён двойчы абвяшчаў галадоўкі ў знак пратэсту супраць прад’яўлення новых абвінавачванняў. Агулам Ігар адмаўляўся ад ежы 46 дзён.
Крымінальны пераслед Ігара Лосіка
На адміністратара суполкі «РБ головного мозга» і фрылансера-кансультанта Радыё Свабода Ігара Лосіка завялі крымінальныя справы паводле ч. 1 арт. 342 Крымінальнага кодэксу («падрыхтоўка да парушэння грамадскага парадку») і ч. 2 арт. 293 («падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках»).
Лосіка затрымалі 25 чэрвеня пасля ператрусу дома ў Баранавічах. На ягоны тэлеграм-канал «РБ головного мозга» у той момант былі падпісаныя 167 тысяч чалавек (цяпер – звыш 400 тысяч).
Ігар Лосік актыўна асвятляў падзеі сёлетніх выбараў прэзідэнта Беларусі. Праваабаронцы прызналі Ігара Лосіка палітвязнем.
15 снежня пасля выстаўлення другога абвінавачання Ігар Лосік абвясціў галадоўку пратэсту і трымаў яе да 25 студзеня.
Дома Ігара чакаюць жонка і двухгадовая дачка.
Поделиться ссылкой:


title: "Мужыцкі адвакат" Францішак Багушэвіч

maintext:
Францішак Багушэвіч – наш першы выдатны нацыянальны паэт. Ён на поўны голас абвясціў пра існаванне беларускага народа і багацце яго мовы, якую назваў «адзежаю душы». Погляды песняра леглі ў аснову беларускага нацыянальнага Адраджэння.
Маладыя гады
Францішак прыйшоў на свет 21 сакавіка 1840 года ў фальварку Свіраны пад Вiльняй. Блізкім часам бацькі – Канстанцыя і Казімір Багушэвічы – перабраліся жыць у спадчынны маёнтак Кушляны Ашмянскага павета. Там, між прыгожых беларускіх лясоў, лугоў і палёў, прайшло Францішкава дзяцiнства. Там у ягоным сэрцы назаўсёды пасялiлася любасць да беларускай зямлi і роднай мовы.
Бацькi-шляхцічы выправiлi яго вучыцца ў Вiленскую гiмназiю. У ёй сябрамi будучага паэта сталі разумныя i смелыя хлопцы Цiтус i Кастусь Далеўскiя, Зыгмунт Мiнейка, Юльян Чарноўскi. Праз дзесяць гадоў, у векапомным 1863-м, гэтыя юнакі сталі паўстанцкімі важакамі і праславілі сябе адвагаю і гераічнымі ўчынкамі. Францiшкавым аднадумцам быў і ягоны малодшы брат Валяр’ян, які таксама вучыўся ў Вiльнi.
З гімназіі Багушэвіч выйшаў у дарослае жыццё ў лiку чатырох найлепшых вучняў. Веды дазволiлi яму паступiць на фізічна-матэматычны факультэт Пецярбургскага ўнiверсiтэта. Але вучыцца там Багушэвiчу не давялося.
Акурат тады ўвялi новыя правiлы для студэнтаў. Іх пазбавiлi шматлікiх ранейшых правоў: забаранілі праводзіць у сценах універсітэтаў сходы і канцэрты, закрылі касы ўзаемадапамогі, увялі плату за наведванне лекцый. Гэта адразу адчулі на сабе юнакі з небагатых сем’яў.
Францiшак з таварышамi пастанавілі змагацца за справядлiвасць i адмовiлiся атрымліваць залiковыя кнiжкi. Некалькі сотняў студэнтаў выйшлі на дэманстрацыю па пецярбургскім Неўскім праспекце. Паліцыя арыштавала дзясяткі ўдзельнікаў пратэсту. Іх адправілі за краты ў Петрапаўлаўскую фартэцу. Шмат каго выключылi з унiверсiтэта, а сама навучальная ўстанова была часова зачыненая. У тых умовах Багушэвіч напісаў рэктару заяву, дзе прасіў звольніць яго «з прычыны неспрыяльнага клімату, каб з парады доктара вярнуцца ў мясціны сваёй Радзімы».
Вярнуўшыся з Пецярбурга ў Беларусь, Багушэвіч пайшоў настаўнiчаць у вясковую школку ў Доцішках на Лідчыне. Там у 1863-м яго і заспеў пачатак збройнага змагання.
Баявыя пабрацімы
Будучы паэт разам з братам Валяр’янам без ваганняў стаў у шэрагі паўстанцаў. Змагарам дапамагала ўся сям’я Багушэвічаў. Сястра Ганна за ўдзел у барацьбе пазней патрапіла ў турму, арыштоўвалі і бацькоў. Валяр’ян Багушэвіч з’ехаў з радзімы ў эміграцыю.
Францішак ваяваў пад камандавннем легендарнага Людвiка Нарбута. Аддзел вёў баі з карнымі войскамі ў наваколлi Лiды. Паўстанцаў падтрымлiвалi беларускiя сяляне. У той самы аддзел быў залічаны і iтальянец па нацыянальнасці, але перакананы ліцьвінскі патрыёт мастак Мiхал Андрыёлi.
Дзеля будучага шчасця Айчыны жыццём рызыкавалі ўсе лепшыя людзi краю. Яны паказалі свету, што Беларусь не стала перад Расеяй на каленi i хоча быць свабоднай краiнай. Пра гэта нашы ваяры спявалi ў сваiх песнях, якія меў кожны аддзел. Баявы марш для пабрацімаў-нарбутоўцаў напiсаў Францiшак Багушэвiч. У той час у яго ўжо абудзiўся паэтычны талент.
Супроць аднаго беларуса-ліцьвіна ваявала дзесяць, дваццаць, а часам i сто ворагаў. У няроўным баi загiнуў Людвiк Нарбут. У Вiльнi карнiкi схапiлi i расстралялi Цiтуса Далеўскага – гімназічнага сябра Францішка.
Не спыняючы баёў, нарбутоўцы пасля смерці камандзіра перайшлі за Нёман у Аўгустоўскія лясы. Там у гарачай сутычцы з ворагамі нядаўні малады настаўнік Багушэвіч быў паранены і пакінуў змагарскія шэрагі.
Расстанне з Бацькаўшчынай
Ратуючыся ад астрожнай камеры i кайданоў, Францiшак патаемна пераехаў ва Украiну.
Былы змаганец быў таленавітым канспiратарам. У горадзе Нежын Чарнігаўскай губерні ён скончыў юрыдычны лiцэй і доўга быў судовым следчым ва Украiне i ў Расеi. Ён раскрыў шмат злачынстваў i дапамог многiм людзям. За паспяховую следчую працу Францiшка ўзнагародзілі ордэнамі святога Станіслава і святой Ганны. Але для Багушэвіча нязмерна даражэйшая за ордэны была галінка каліны з белымі кветкамі, якую калісьці ўручыў яму за мужнасць Людвік Нарбут…
Следчага Багушэвіча паважалi калегі, ён меў надзейных сяброў і прыяцеляў. Аднак сэрца клiкала туды, дзе жыў яго народ, дзе гучала мiлагучная беларуская мова, якую ён любіў і ніколі не забываў, хоць царскiя чыноўнiкi лічылi яе не мовай, а «беднай мужыцкай гаворкай».
Зноў прайсцi па дарагiх з юнацтва вiленскiх вулiцах і пляцах Багушэвiч змог толькi праз дваццаць гадоў. Ён прыехаў на радзіму з жонкай Габрыэляй (родам з Менска) і малымі дзецьмі: Канстанцыяй і Тамашом.
Францішак уладкаваўся ў Вiльнi на пасаду адваката ў акруговым судзе. Ён найперш браўся за справы сялянаў і гарадскiх беднякоў. Простыя людзi паважалi яго за тое, што з беларусамi ён гаварыў па-беларуску. Пад вокнамі кватэры Багушэвічаў на віленскай вуліцы Конскай (па-літоўску яна называецца Арклю) часта спыняліся вясковыя вазы і ў чаканні заступніка тупалі купкі сялянаў у саматканым адзенні.
Жыхары Вiльнi ды навакольных вёсак і мястэчак з любоўю называлi Багушэвiча «мужыцкiм адвакатам». Пакуль што амаль нiхто не ведаў: Францiшак не толькi бароніць беларусаў у судах. Ён складаў для беларусаў на іх роднай мове вершы.
«Дудка беларуская»
Багушэвіч вастрыў сваё пяро нататкамі пра віленскія падзеі, якія друкаваў у пецярбургскім польскамоўным часопісе «Край». Біёграфы песняра адзначалі, што ў нешматлікіх радках яму ўдавалася цікава, трапна, часам афарыстычна перадаць пульс разнастайнага жыцця вялікага горада. У «Краі» Багушэвіч змясціў паўстотні артыкулаў і нататак, ды ўжо быў упэўнены: яго пакліканне – паэзія.
У 1891 годзе ўбачыла свет першая паэтычная кнiга Францiшка Багушэвiча – «Дудка беларуская». У царскай Расеi друкаваць кнiгi на нашай мове забаранялася. Таму «Дудка беларуская» была выдадзеная ў Кракаве, што знаходзіўся ў складзе Аўстра-Вугоршчыны. На вокладцы замест прозвiшча аўтара стаяў псеўданiм – Мацей Бурачок. Гэтая і наступныя кнігі Багушэвіча друкаваліся па-беларуску лацінкаю, гэтаксама, як выдаваў «Мужыцкую праўду» Каліноўскі.
«Дудка беларуская» пачыналася з прадмовы, у якой Багушэвiч разважаў пра нашую мову, якую каланізатары не пускалі ў школы i друкарні, у цэрквы і касцёлы. Мацей Бурачок пiсаў, што толькi цёмныя людзi завуць мову продкаў «мужыцкай». Народ, які забыў родную мову, ён параўноўваў з тым чалавекам, каму жыць засталося нядоўга.
Учытаемся ў гэтую прадмову, каб адчуць яе глыбіню і мудрасць:
«Наша мова для нас святая, бо яна нам ад Бога даная, як і другім добрым людцам, і гаворым жа мы ёю шмат добрага, але так ужо мы самі пусцілі яе на здзек, не раўнуючы, як і паны вялікія ахвотней гавораць па-французску, як па-свойму. Яно добра, а нават і трэба ведаць суседскую мову, але найперш трэба ведаць сваю. Шмат было такіх народаў, што страцілі найперш мову сваю, так як той чалавек прад скананнем, катораму мову займе, а потым і зусім замёрлі. Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі!»
У гэтай знакамітай прадмове Багушэвіч выявіў сябе і знаўцам гісторыі:
«Літва пяцьсот дваццаць гадоў таму ўжо была ад Балтыйскага мора ўдоўжкі аж да Чорнага, ад Дняпра і Днястра-ракі да Нёмна; ад Каменца места аж да Вязьмы – у сярэдзіне Вялікаросіі; ад Дынабурга і за Крамяньчук, а ў сярэдзіне Літвы, як тое зерне ў гарэху, была наша зямліца – Беларусь!».
У той час царскi ўказ забараняў ужываць назву «Беларусь» у кнiгах i дакументах. Паэт смела сцвярджаў, што, нягледзячы на прыгнёт, Беларусь – жыве! Пры канцы прадмовы аўтар «Дудкі» даваў адказ на пытанне, дзе ж тая Беларусь цяпер:
«Там, братцы, яна, дзе наша мова жыве: яна ад Вільні да Мазыра, ад Віцебска за малым не да Чарнігава, дзе Горадня, Менск, Магілёў, Вільня і шмат мястэчкаў і вёсак».
Прадмову да «Дудкі беларускай» часам называюць беларускім нацыянальным маніфестам.
Дзякуй, браце Бурачок!
Першым у «Дудцы беларускай» быў надрукаваны верш, які так і называўся – «Мая дудка»:
Эх, скручу я дудку!
Такое зайграю,
Што ўсiм будзе чутка
Ад краю да краю!..
Спеў паэтычнай дудкі Францішка Багушэвіча сапраўды быў пачуты. Іначай і не магло здарыцца, бо ён з вялікім талентам пісаў пра лёс багатага душой, але паняволенага народа, выкрываў прыгнятальнікаў, верыў у лепшую долю беларусаў. «Дудку беларускую» чыталі і перадавалі з рук у рукі не толькі сяляне ў вёсках. Яе высока цанілі ў адукаваных колах грамадства. У водгуках пісалі, што паэт «падабраў жывая парасткі беларускага жыцця».
Адзін з прыхільнікаў Францішка, гаспадар сельскагаспадарчай крамы ў Вільні, дарыў «Дудку беларускую» кожнаму пакупніку-селяніну. Цікава, што таемным перавозам кнігі з Кракава ў Беларусь займаўся малады шляхціч-рэвалюцыянер беларус з паходжання Язэп Пілсудскі. Пазней ён стаў кіраўніком адроджанай Польскай дзяржавы.
Вершы, байкі, апавяданні
Праз год пасля «Дудкi беларускай» зноў за мяжой выйшаў асобнаю кнiжкай аповед Багушэвiча «Тралялёначка», а следам за iм – новы зборнiк вершаў «Смык беларускі». Неўзабаве Францішак атрымаў ад сваяка спадчыну. Грошы дазволiлi Багушэвiчу разлiчыцца з пазыкамi i адбудаваць бацькоўскую сядзiбу ў Кушлянах. Ён звольнiўся са службы i цалкам аддаўся літаратурнай творчасцi.
Пры жыцці яго кнігі былi забароненыя расейскімі чыноўнікамі. Дагэтуль невядома, дзе схавалi яны рукапiс трэцяй кнiжкi вершаў «Скрыпка беларуская». Знік з Віленскай друкарні і зборнік «Беларускія апавяданні Бурачка». Але насуперак усім перашкодам справа паэта засталася жыць.
Францішак Багушэвіч узбагаціў нацыянальнае прыгожае пісьменства творамі розных літаратурных жанраў. Вялікую папулярнасць мелі паэма «Кепска будзе!», вершаваныя аповеды «У астрозе» і «Свая зямля», байка «Воўк і авечка», апрацоўкі народных казак, кароткія дасціпныя апавяданні «Сведка» і «Палясоўшчык». Вершы з вялікай нізкі «Песні» сапраўды рабіліся песнямі.
Жывучы ў родных Кушлянах, пясняр складаў слоўнік нашай мовы, які, на жаль, не збярогся. Ён марыў выдаць і беларускую граматыку, бо літаратурная мова ў той час была яшчэ недастаткова развітая. Але першым чынам сцвярджаў велізарнае багацце і магчымасці беларускага слова ў творчасці. Багушэвіч верыў, што працуе дзеля будучыні народа:
Ой, дайце ж мне смык,
Каб усюды граў!
Хоць бы сам я знік,
Абы голас даў…
На пачатку ХХ стагоддзя справу Францішка Багушэвіча прадоўжылі Янка Купала, Якуб Колас, Цётка (Алаіза Пашкевіч), Максім Багдановіч…
Вольнае слова не забароніш!
Жыццёвы шлях Багушэвіча завяршыўся ў 1900 годзе ў Кушлянах. Паэт так і не дачакаўся, калі яго кнігі будуць вольна друкавацца ў Беларусі. У час рэвалюцыі 1905–1907 гадоў яны выдаваліся асобнымі кніжкамі і ўлёткамі-пракламацыямі, аднак адразу ж зноў патрапілі пад забарону.
Сваім ідэйным папярэднікам і настаўнікам лічылі Францішка Багушэвіча стваральнікі Беларускай Народнай Рэспублікі, пра якую пойдзе гаворка ў трэцяй частцы «Айчыны».
У савецкай Беларусі вальналюбныя глыбока нацыянальныя творы Багушэвіча таксама, як і ў царскай імперыі, хутка трапілі пад шматгадовую забарону. Бальшавікі загадвалі спальваць усе знойдзеныя ў бібліятэках кнігі класіка. Гэтую пастанову скасавалі ў часе вайны СССР з гітлераўскай Нямеччынай. Савецкія ўлады вырашылі, што патрыятычныя вершы Багушэвіча будуць натхняць беларусаў на барацьбу з нямецкімі захопнікамі.
Цяпер кнігі Францішка Багушэвіча ёсць у кожнай бібліятэцы Беларусі.
***
Уладзімір Арлоў (З будучай кнігі «Айчына: маляўнічая гісторыя»)


description: Бліжэйшым часам рэспубліканскае грамадскае аб'яднанне "Белая Русь" можа стаць Партыяй народнага адзінства. Пра гэта заявіў намеснік старшыні арганізацыі

title: "Белую Русь" хочуць перайменаваць у Партыю народнага адзінства

maintext:
Бліжэйшым часам рэспубліканскае грамадскае аб’яднанне “Белая Русь” можа стаць Партыяй народнага адзінства.
Пра гэта заявіў намеснік старшыні арганізацыі Аляксандр Шацько ў праграме “Аб’ектыўна” на тэлеканале АНТ, перадае Еўрарадыё.
Гаворкі пра пераўтварэнне “Белай Русі” ў партыю ўзнікаюць з перыядычнасцю ў некалькі гадоў. Шацько паведаміў, што яна магла стаць партыяй яшчэ дзесяць гадоў таму. Але маніторынг паказаў, што большасць удзельнікаў грамадскага аб’яднання не хочуць такога пераўтварэння: чальцы “Белай Русі” не хацелі займацца палітыкай.
“Мы казалі яшчэ ў 2010 годзе і працягваем казаць далей, што ў нас ёсць працоўная назва — Партыя народнага адзінства. Год, які стаў годам народнага адзінства, вельмі лагічны для нас. І ўся праграма, усе тыя функцыі, да якіх мы падыходзілі, на сённяшні дзень адлюстраваныя ў грамадстве”, — заявіў Шацько.
Па яго словах, неўзабаве адбудзецца з’езд арганізацыі, на якім будзе разглядацца і пытанне пра пераўтварэнне яе ў партыю.
Поделиться ссылкой:


title: Анатоль Бокун адказаў Аляксандру Ярашуку

maintext:
Лідар страйкама ААТ “Беларуськалій” патлумачыў, чаму нязгодны з пазіцыяй, якую заняў Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў (БКДП), а таксама пра нядаўні візіт прадстаўнікоў нарвежскай кампаніі на беларускае прадпрыемства.
Нагадаем, што нарвежская кампанія Yara – адзін з буйнейшых сусветных пастаўшчыкоў мінеральных угнаенняў і адзін з ключавых кліентаў Беларускай калійнай кампаніі.
Апошнім часам кампанія з Нарвегіі імкнулася дасягнуць пазітыўных зменаў праз дыялог з кіраўніцтвам Беларускай калійнай кампаніі і “Беларуськалія”.
Не так даўно страйкам “Беларуськалія” ізноў звярнуўся да нарвежскай кампаніі з просьбай не падпісваць кантракт да выканання кіраўніцтвам прадпрыемства вылучаных страйкамаўцамі патрабаванняў.
А вось Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў (БКДП) заявіў, што ён зацікаўлены ў дзейнасьці Yara International на беларускім рынку, бо кампанія з’яўляецца “ўзорам паводзінаў сацыяльна адказнай кампаніі”.
“Пакуль нарвежская кампанія прысутнічае на рынку Беларусі, страйкамаўцы знаходзяцца ў бяспецы, – дадаў старшыня Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў Аляксандр ЯРАШУК. – Мая асабістая адказнасць палягае ў тым, каб заўтра страйкамаўцаў не арыштавалі і не кінулі за краты за тое, што яны заклікалі да скасавання кантракта. У такім выпадку ўсіх сабак могуць павесіць на іх”.
– Шчыра кажучы, мне незразумелая пазіцыя кангрэса, – кажа лідар страйкама ААТ “Беларуськалій” Анатоль БОКУН. – У той час, калі ад дэмакратычных прафсаюзных сіл хацелася б пачуць словы салідарнасці, мы бачым такія заявы. Абсалютна незразумела, чаму так адбываецца.
– У заяве БКДП сказана, што “Yara” – адзіная замежная кампанія, якая працуе ў Беларусі і ставіць перад беларускімі партнёрамі ў якасці умоваў, неабходных для далейшага працягу супрацоўніцтва, захаванне імі правоў чалавека і правоў працоўных”…
– Хачу адначыць, што нарвежская кампанія не мае ніякіх рычагоў уплыву на кіраўніцтва “Беларуськалія”.
– Аднак, па словах Ярашука, “пакуль нарвежская кампанія прысутнічае на рынку Беларусі, страйкамаўцы знаходзяцца ў бяспецы”. Магчыма, у гэтым ёсць сэнс?
– З 9 па 13 сакавіка на “Беларуськаліі” знаходзілася група нарвежскіх экспертаў па бяспецы працы, якія праводзілі аудыт. А за два дні да прыезда нарвежцаў у Салігорску быў затрыманы актывіст нашага страйкама Аляксандр Новік, які ў парку дарыў жанчынам кветкі. У выніку яго асудзілі на 15 сутак. Да гэтага таксама было сілавое затрыманне страйкамаўцаў. Суды над нашымі актывістамі праходзілі ў той час, калі прадстаўнікі кампаніі “Yara” ужо знаходзіліся ў Салігорску.
Таму яшчэ раз хачу паўтарыць: нарвежская кампанія не мае дзейсных рычагоў уплыву на кіраўніцтва прадпрыемства і на гэты рэжым.
– Вы не спрабавалі выпрацаваць з Аляксандрам Ярашуком нейкую адзіную пазіцыю?
– Была сустрэча з кіраўніком БКДП і старшынёй Беларускага незалежнага прафсаюза Міхаілам Пазняковым, і мы выказалі сваю пазіцыю. Нам ніхто не патлумачыў, якія рычагі мае нарвежская кампанія, каб паўплываць на сітуацыю. Здаецца, знайшлі паразуменне, мы думалі, што атрымаем ад Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў салідарнасць, бо пераслед страйкамаўцаў працягваецца.
Таму мне абсалютна незразумелая пазіцыя БКДП. У гэтай сітуацыі арганізацыя Ярашука як бы адышла ў бок ад агульнага руху, хаця ў нас ёсць разуменне з усімі астатнімі дэмакратычнымі сіламі. Тыя нас падтрымліваюць, і мы рухаемся ў адным накірунку.
– Чым закончыўся візіт на “Беларуськалій” прадстаўнікоў “Yara”? Вы з імі сустракаліся?
– Не сустракаліся, хаця 1 лютага падчас гутаркі з генеральным дырэктарам нарвежскай кампаніі Свенсам Турэ Холзетэрам я прасіў яго, каб для аб’ектыўнасці ў аўдыт ўключылі хаця б аднаго прадстаўніка страйкама.
На жаль, нікога не ўключылі, але нам паабяцалі, што будзе яшчэ адна сустрэча з кіраўніцтвам нарвежскай кампаніі па відэасувязі. Маўляў, дыялог працягнецца.
– Пакуль яшчэ не вырашана, ці будуць нарвежцы падпісваць кантракт з “Беларуськаліем”?
– Дэталі перамоваў, безумоўна, не агалошваюцца, але ёсць інфармацыя, што кантракт будзе пралангіраваны, а падчас апошняга візіта ў Салігорск нарвежцы дамовіліся на больш нізкі кошт калійных угнаенняў. Хаця, безумоўна, мы не можам сказаць, што гэтая інфармацыя на 100 працэнтаў праўдзівая.
Публікацыя – з № 21 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Цынізм уладаў

maintext:
Дзясяткі тысяч беларусаў былі прыцягнуты да адказнасьці за удзел у “несанкцыянаваных акцыях” паводле сумна знакамітага артыкулу 23.34 закону аб масавых мерапрыемствах. Суды па гэтаму артыкулу працягваюцца па ўсёй краіне, піша ў сваім Telegram-канале палітычны аглядальнік Валерый Карбалевіч.
Несанкцыянаванымі масавымі мерапрыемствамі улады лічаць сумеснае распіцьцё гарбаты ў двары, бел-чырвона-белы сьцяг на балконе, чытаньне беларускай літаратуры у электрычцы і інш. Пры гэтым улады апэлююць да зразумелага для абывацеля пастулату, што трэба выконваць закон, у краіне павінен быць парадак.
Па БТ бясконца паказваюць сюжэты, як у Эўропе паліцыя разганяе несанкцыянаваныя мітынгі і шэсьці. Маўляў, у гэтым сэнсе Беларусь нічым не адрозьніваецца.
І вось напярэдадні Дня Волі лідэры афіцыйна зарэгістраваных у Беларусі арганізацый упершыню за доўгі час падалі афіцыйную заяўку з просьбай дазволіць санкцыянаваную вулічную акцыю.
Улады не проста адмовілі. Адначасова затрымалі і пасадзілі на суткі аднаго з заяўнікаў, кіраўніка Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі Ігара Барысава. Каб зразумеў, што прэтэндаваць на легальную акцыю ў сёньняшняй Беларусі – гэта нахабства.
У тым-та і адрозьненьне Беларусі ад эўрапейскіх краін, што тут легальная, санкцыянаваная вулічная акцыя немагчымая. Любы пратэст штучна крыміналізуецца. І апэляцыя да закону – вялікі цынізм.
Поделиться ссылкой:


title: Анастасія Перавошчыкава - галоўны жаночы вобраз у міліцэйскіх пратаколах

maintext:
Звязана гэта са святам 8 Сакавіка ці не, але выглядае, што міліцыянеры Навабеліцкага РАУС Гомеля маюць асаблівыя пачуцці да жанчын як прыгожай паловы чалавецтва.
Некаторых з іх, напрыклад, Анастасію Перавошчыкаву, міліцыянеры ўзяліся, можна сказаць, увекавечваць у сваёй кіпучай дзейнасці. З пэнзлямі і палітрай у міліцыі так сабе, а вось з адміністрацыйнымі пратаколамі і ізалятарамі – поўны парадак. Праз суд міліцыянеры ўжо шосты раз вызначылі Насці 15 сутак, і нядаўняе жаночае свята яна сустрэла за кратамі ў ізалятары часовага ўтрымання УУС Гомельскага аблвыканкама, што на вуліцы Міжгародняй, 26 з паштовым індэксам 246144.
Маці Насці, Алена Леанідаўна, сцвярджае, што ў аддзеле аховы правапарадку Навабеліцкага РАУС ёсць супрацоўнік Дзмітрый Кротаў, і ён адкрытым тэкстам казаў жанчыне, што раней ужо даваў камусьці 85 сутак арышту, а дачка гэты “рэкорд” паб’е, бо ў яе набярэцца пасля адсідкі 90 сутак. У гэтага Кротава нібыта маюцца нейкія сведкі, каб пакараць Насцю нават дзесяць разоў. Адміністрацыйныя пратаколы звычайна афармляе яшчэ адзін Дзмітрый – участковы міліцыянер Прахарэнка.
Жанчына абураецца, што суды паводле міліцэйскіх пратаколаў праходзяць дэкаратыўна і пад завесай неверагоднай сакрэтнасці. 6 лютага Анастасія выйшла з першых сёлета 15 сутак, а 8 лютага яе зноў забралі ў ізалятар.
На наступны дзень суддзя Навабеліцкага раёна Аляксандр Зінчук пакараў Насцю чарговымі 15-цю суткамі, як сказана ў пастанове, за “актыўны ўдзел у несанкцыянаваным пікетаванні без атрымання адпаведнага дазволу Гомельскага гарадскога выканаўчага камітэта”. Пікет той нібыта праходзіў 14 студзеня паблізу дома 286-А на вуліцы Ільіча ў “перыяд часу з 21.00 да 22.00 (дакладны час не ўстаноўлены)”, то бок у цемры позна ўвечары на стары Новы год. Пасля таго суда Насці толькі дадаюць чарговыя “суткі”!
Анастасія Перавошчыкава скончыла Гомельскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, патрэбныя гады пасля вучобы адпрацавала ў Светлагорску судмедэкспертам. Вярнулася ў Гомель.
Першы раз Насцю пакаралі паводле “народнага артыкула” 23.34 КаАП за нейкія здымкі на фоне бел-чырвона-белага сцяга, імаверна, і за фота з плакатам “Вярнуў Кандрусевіча? Вярні выбары!”.
Міліцыя пільна шукала пратэстны сцяг Навабеліцы, макет якога, па словах маці, распрацавала Анастасія. Вобыскі былі ў іх дома, а таксама ў 89-гадовага Насцінага дзядулі, узнагароджанага медалём “За самаадданую працу ў Вялікай Айчыннай вайне”. Забралі ўсю тэхніку.
Ад Насці міліцыя патрабуе выдаць сцяг Навабеліцкага раёна, а яна не ведае, дзе той сцяг, і хто побач з ім фатаграфаваўся. Міліцыянты злуюцца і “накідваюць” мужнай дзяўчыне чарговыя “суткі”. Больш ім “партызанку” няма на каго вешаць, бо ў некаторых дзеці, а іншыя з’ехалі за мяжу.
“Я кожны раз сутыкаюся з цяжкасцямі, калі вязу дачцы перадачу ў ізалятар. То яблыкаў не бяруць, то пернікаў, то кніг. Перадавала чыстыя аркушы і сшытак для пісьмаў, а дачка прысылае пісьмы на палове аркуша альбо нават чвэрці”, – скрушна дадае Алена Леанідаўна.
Пра пераслед Насці напярэдадні Дня салідарнасці і змагання за правы жанчын пазбаўлены рэгістрацыі праваабарончы цэнтр “Вясна” праіфармаваў спецдакладчыкаў ААН. У паведамленні, у прыватнасці, гаворыцца: “З 8 лютага і па сённяшні дзень Анастасія Перавошчыкава знаходзіцца пад арыштам за рэалізацыю сваіх правоў і выказванне меркавання”.
Па звестках той жа “Вясны”, у Беларусі заведзена прынамсі 141 палітычна матываваная крымінальная справа супраць жанчын ад пачатку леташняй выбарчай кампаніі. Як мінімум 49 жанчын знаходзяцца ў месцах зняволення ці пад хатнім арыштам. 10 з іх ужо асуджаныя на рэальныя тэрміны пазбаўлення волі, астатнія чакаюць судоў.
Сотні жанчын пакараны штрафамі і арыштамі, многія, як і Анастасія Перавошчыкава, на некалькі разоў.
“Адразу пасля так званага жаночага свята я атрымала два пісьма ад Насці. Яна паведамляе, што 4 сакавіка яе зноў судзілі – “накінулі” яшчэ 15 сутак. Гэта ўжо сёмы прысуд, – з плачам дадае маці Анастасіі Алена Леанідаўна.– Цяпер дачка будзе за кратамі да 9 мая, Дня Перамогі”.
Учора ўвечары Алене патэлефанавалі з Буда-Кашалёва, паведамілі, што дачку з Гомельскага ІЧУ перавялі туды адбываць “суткі”. Актывісты адзначаюць, што ўмовы ў ізалятары пры Буда-Кашалёўскім РАУС больш жорсткія.
Поделиться ссылкой:


title: Затрыманыя на "Дзень Волі" агулам атрымалі 5,6 гады арышту

maintext:
У Мінску і рэгіёнах 26 сакавіка праходзілі судовыя разгляды адміністрацыйных спраў тых, каго прэвентыўна затрымлівалі ў апошнія дні, а таксама затрыманых па ўсёй краіне на Дзень Волі. Па звестках праваабаронцаў усяго было затрымана больш за 200 чалавек.
Людзей забіралі проста на вуліцах, з працы і з дому, дастаўлялі ў РУУС і складалі адміністрацыйныя пратаколы. Большасць судоў праходзіла па скайпе.
Пазбаўлены рэгістрацыі праваабарончы цэнтр “Вясна” з дапамогай валанцёраў збірае інфармацыю пра вынікі судовых пасяджэнняў. Паводле іх дадзеных, за 26 сакавіка адбылося больш за 130 судовых пасяджэнняў над тымі, хто быў затрыманы на «Дзень Волі». усе абвінавачаныя атрымалі арышты ды штрафы.
120 чалавек асуджана агулам на 2074 сутак (у сярэднім кожнаму «выпісвалі» ≈17 сутак).
(у сярэднім кожнаму «выпісвалі» ≈17 сутак). 12 чалавек атрымалі штрафаў на 1180 базавых велічыняў (у сярэднім па 98 базавых «на чалавека»).
Антырэкардсмен дня — суддзя Аляксандр Волк. Ён прысудзіў 105 сутак арышту і штраф у 70 базавых. Ен жа асудзіў Крысціну Малашэвіч на 15 сутак за «пікет у БЧБ-шкарпэтках».
Поделиться ссылкой:


title: У Калінкавічах сябра АГП забралі ў міліцыю з бальніцы, дзе ён ляжаў пад кропельніцай

maintext:
У Калінкавічах і Мазыры ў апошнія два дні праходзяць маштабныя затрыманні жыхароў, якія так ці інакш выяўлялі сваю грамадзянскую пазіцыю на мінулых прэзідэнцкіх выбарах і пасля іх.
24 сакавіка з Калінкавіцкай раённай бальніцы міліцыя забрала сябра Аб’яднанай грамадзянскай партыі Аляксандра Елісеева, які праходзіў там стацыянарнае лячэнне. Праваабаронцы паведамілі, што Аляксандр ляжаў пад кропельніцай, аднак гэта не спыніла міліцыянераў. Яны паказалі пастанову на ператрус у доме актывіста ў межах крымінальнай справы пра паклёп – паводле артыкула 188 Крымінальнага кодэкса. Падставай стала паведамленне ў тэлеграм-канале “Мозыр для жизни”.
І сёння а 7-й гадзіне раніцы міліцыя ўчыніла ператрус у кватэры Мікалая і Марыны Міхеевых. Пасля гэтага іх забралі ў мясцовы РАУС.
Вобшук зроблены і ў Мікалая Судаса. У яго канфіскавалі тэлефон і абвінавацілі ў абразе супрацоўнікаў міліцыі. Ён да гэтага часу ў райаддзеле ўнутраных спраў.
Напярэдадні сілавікі Мазыра прыходзілі з вобшукам да Уладзіміра Неўмяржыцкага, мясцовага сябра “Народнай грамады” (партыя Статкевіча). Паводле пастановы следчага, Уладзімір названы “сведкам у крымінальных справах”, але менавіта якіх – не сказана.
Сілавікі падчас ператрусу забралі ў Неўмяржыцкага тры тэлефоны, у тым ліку і кнопкавы, сістэмны блок кампутара, бел-чырвона-белую стужку, тканевыя шаўроны “Пагоня”. Пасля гутаркі ў аддзеле СК Уладзіміра адпусцілі. Неўмяржыцкі перакананы, што ператрусы ў яго ды іншых жыхароў звязаны са святкаваннем 25 сакавіка Дня Волі.
Паводле звестак праваабарончага цэнтра “Вясна”, ператрусы ў Мазыры прайшлі таксама ў Валянціны Кулыбы, Мікалая Карасёва, Ігара Шуканава. У іх канфіскавалі кампутарную тэхніку.
Тым часам у Гомелі шэраг актывістаў атрымалі позвы на 24-25 сакавіка ва ўпраўленне СК. У прыватнасці, незалежную журналістку Ларысу Шчыракову сёння а 14 гадзіне выклікаў старшы следчы Кузмін у якасці сведкі, але па якой справе – таксама не ўказана.
Поделиться ссылкой:


title: Мінгарвыканкам афіцыйна забараніў дэманстрацыю і мітынг 25 сакавіка ў Мінску

maintext:
Арганізатарамі запланаванай на 25 сакавіка ў Мінску масавай акцыі з нагоды 103-гадавіны незалежнасці (Дзень Волі) атрыманы ліст Мінгарвыканкама пра афіцыйную забарону мерапрыемства.
Падставамі для забароны стала адсутнасць у заяўнікаў дамовы з органамі ўнутраных справаў на ахову правапарадку падчас акцыі – з красавіка мінулага года заключэнне такіх дамоваў з’яўляецца абавязковым да падачы заяўкі ці ўведамлення пра правядзенне акцыі. Таксама Мінгарвыканкам у заяўцы спасылаецца на тыя абставіны, якія ўчора былі выкладзеныя ГУУС Мінгарвыканкама як падставы для забароны акцыі: неадпаведнасць месца правядзення акцыі патрабаванням закона, пандэмію каранавіруса – на падставе рэкамендацыі міністэрства аховы здароўя Мінгарвыканкам лічыць непажаданым правядзенне масавых мерапрыемстваў на тэрыторыі сталіцы.
Адмову Мінгарвыканкам каментуе старшыня Грамадскага абʼяднання БНФ «Адраджэнне» Рыгор Кастусёў:
– Пасля адмовы міліцыі ахоўваць парадак на акцыі 25 сакавіка, пра якую стала вядома ўчора, рашэнне Мінгарвыканкама пра забарону акцыі было прадказальным. Але вельмі дзіўна што гарадское начальства спасылаецца на рэкамендацыі міністэрства аховы здароўя – менавіта з службамі аховы здароўя мы дамовы акурат заключылі, з іх боку пярэчанняў не было.
Што да нашых далейшых дзеянняў – то ў цяперашніх умовах мы, грамадскае абʼяднанне БНФ «Адраджэнне», не маем права заклікаць людзей на масавую акцыю. Ва ўмовах забароны масавага мерапрыемства кожны грамадзянін самастойна вырашае якім чынам яму адзначыць святочную дату ў прыватным парадку ці ў коле сяброў і паплечнікаў.
Менгарвыканкам усклаў на заяўнікаў абавязак спыніць падрыхтоўку да дэманстрацыі і мітынгу і «прыняць меры па інфармаванню магчымых удзельнікаў аб адмене правядзення 25.03.2021 масавых мерапрыемстваў у Менску». Мы неадкладна паведамім ў службы хуткай дапамогі пра тое, што акцыі не адбудзецца і дамовы з імі не набудуць моц, а таксама перадаем у СМІ змест рашэння Мінгарвыканкама.
Безумоўна, мы ня згодныя з забаронай акцыі, лічым яе безпадстаўнай і незаконнай – скаргі ў суды на незаконныя дзеянні ГУУС Мінгарвыканкама і на самое рашэнне ўладаў пра забарону акцыі будуць пададзеныя неадкладна. Але, нажаль, іх разгляд адбудзецца ўжо пасля 25 сакавіка.
Поделиться ссылкой:


title: Балельшчыкі ўспомняць куміра

maintext:
29 сакавіка, у дзень смерці вядомага беларускага футбаліста Аляксандра Пракапенкі, адбудзецца тэлевізійная прэм’ера фільма пра яго.
Нагадаем, што Аляксандр Пракапенка трагічна загінуў 19 сакавіка 1989 года.
«Я тады прыхварэла, сын Дзіма быў на канікулах у маіх бацькоў, – успамінае Наталля Пракапенка, жонка футбаліста, якая апошнім часам жыве ў Амерыцы. – Увечары выпіла таблеткі, раніцай прачнулася – мужа дома няма. І тэлефонны званок: «Саша памёр». Я адразу сястры Соф’і патэлефанавала, а таксама бацькам Сашы… Пайшла ў «Дынама», затым адправілася ў морг 9-й бальніцы. Памятаю: іду і адчыняю адны дзверы, другія, трэція… Ляжыць Саша. Прывезлі яго ўвечары… Маці Вольга Савельеўна адразу на калені…
Праз тры гады пахавалі і маму Сашы, яна таксама пайшла вельмі рана – у 65 гадоў. Крыху пазней памёр бацька і два браты мужа. Так што цяпер усе ляжаць у Бабруйску на адных могілках».
Зараз у Доме футбола адбылася вечарына памяці вядомага футбаліста. Аляксандр Пркапенка – бронзавы прызёр Алімпіяды-1980 у Маскве, чэмпіён СССР у складзе мінскага «Дынама», майстар спорту міжнароднага класа – памёр ўсяго ў 35 гадоў, але паспеў пакінуць значны след у гісторыі айчыннага футбола. Гэта быў сапраўдны Талент.
Адным з арганізатараў вечарыны стаў Дзмітрый Пракапенка – сын футбаліста. Таксама на сустрэчу прыехала Наталля Пракапенка, трэнеры Уладзімір Курнеў і Юрый Пудышаў…
Да слова, у 2015 годзе ў Бабруйску адкрыты стадыён імя Аляксандра Пракапенкі, а ў 2016-м выйшла першая версія фільма «Аляксандр Пракапенка. Народны футбаліст». Напярэдадні быў прэзентаваны новы фільм, а яго тэлевізійная прэм’ера адбудзецца 29 сакавіка.
Таксама ў межах праекта па ўшанаванні памяці Аляксандра Пракапенкі павінна быць устаноўлена скульптурная кампазіцыя каля ўваходу на стадыён «Дынама».
Наколькі вядома, пакуль што праект і эскізнае рашэнне знаходзяцца на разглядзе ў камітэце архітэктуры Мінгарвыканкама і Міністэрстве спорту і турызму Беларусі.
Публікацыя – з № 23 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: З самай раніцы на будынках, дрэвах, агароджах і іншых месцах з'яўляюцца бел-чырвона-белыя сцягі. У бок Мінска едзе спецтэхніка: грузавікі,

title: Што адбываецца на Дзень Волі ў Мінску

maintext:
З самай раніцы на будынках, дрэвах, агароджах і іншых месцах з’яўляюцца бел-чырвона-белыя сцягі.
1 з 4
У бок Мінска едзе спецтэхніка: грузавікі, машыны-загароды, аўтазакі, аўтобусы і аўто з бухтамі калючага дроту.
Аўтазакі на плошчы Якуба Коласа.
1 з 2
Уздоўж праспекта Незалежнасці шпацыруюць патрулі АМАПа ў форме, на скрыжаваннях дзяжураць супрацоўнікі ДАІ. На ключавых плошчах і на вуліцах, якія прымыкаюць да праспекта, – аўтазакі.
1 з 4
Ніна Багінская тым часам ідзе ў накірунку да плошчы Незалежнасці, у яе ў руках ужо няма БЧБ-сцяга. Падчас запісу інтэрв’ю з ёй у кадр трапіў момант, як затрымліваюць дзяўчыну-фатографа. Пазней відавочцы паведамілі, што дзяўчыну адпусцілі.
Калоны людзей з бел-чырвона-белымі сцягамі.
На вуліцах Мінска назіраецца скопішча ваеннай тэхнікі.
1 з 8
Сігналы аўтамабілістаў сёння вечарам у розных частках горада.
Затрыманні.
1 з 4
Па апошніх дадзеных ад пазбаўленага рэгістрацыі праваабарончага цэнтра “Вясна”, толькі ў Мінску затрымалі каля 30 чалавек. У валанцёраў, якія таксама збіраюць інфармацыю пра затрыманні, у спісе затрыманых у Мінску – 54 прозвішча.
Поделиться ссылкой:


title: Больш за тысячу палітычных? Такога не было ад часоў фашысцкай дыктатуры "чорных палкоўнікаў" у Грэцыі 1970-х

maintext:
Колькасць фігурантаў палітычных спраў у Беларусі наблізілася да тысячы. Палітычных рэпрэсій такога маштабу ў Еўропе не было ад часоў фашысцкай дыктатуры «чорных палкоўнікаў» у Грэцыі 1970-х.
На сёння вядомыя 982 фігуранты крымінальных спраў, якія праваабаронцы адносяць да палітычна матываваных, пад следствам або ўжо асуджаныя. Гэтыя лічба не поўная, бо пры такім маштабе праваабаронцы і СМІ няздольныя даведацца ўсе імёны.
Ад жніўня 2020 года заведзена 2407 спраў «экстрэмісцкай накіраванасці», паведамляў 4 сакавіка былы старшыня Следчага камітэта Іван Наскевіч. Пад «экстрэмісцкай накіраванасцю» цяпер разумеюцца ўсе справы палітычнага характару. За апошні месяц заводзіліся новыя справы, арыштоўвалі новых людзей.
Сярод самых вядомых беларускіх палітвязняў — Марыя Калеснікава, паплечніца Святланы Ціханоўскай. Яе спрабавалі сілай вывезці за мяжу, але яна на пагранічным шлагбаўме парвала пашпарт. Разам з Ціханоўскай яна намінаваная на Нобелеўскую прэмію міру.
За кратамі ўжо амаль застаецца і муж Святланы Ціханоўскай, Сяргей.
Ужо амаль год у зняволенні застаюцца таксама такія апаненты Аляксандра Лукашэнкі, як Мікалай Статкевіч і Павел Севярынец.
За кратамі і грамадзянка Швейцарыі беларускага паходжання Святлана Хершэ, віна якой у тым, што яна сарвала балаклаву з амапаўца, які затрымліваў мірных жанчын-дэманстрантак.
Вялізнае абурэнне ў суседняй Польшчы выклікалі апошнія арышты дзеячоў польскай нацыянальнай меншасці.
За кратамі застаюцца 12 журналістаў, некаторыя з іх — лаўрэаты нацыянальных і міжнародных журналісцкіх прэмій. Спынілі выхад практычна ўсе незалежныя газеты, незалежных ТВ і радыё ў краіне няма ад 1996 года.
Усяго па стане 28 сакавіка вядома пра больш за 34 тысячы палітычна матываваных затрыманняў. Найбольш затрыманняў было 9—12 жніўня, у кастрычніку і лістападзе, затрыманні працягваюцца дагэтуль. У лютым затрымалі не менш за 511 чалавек. Па 245 чалавек было затрымана 25 і 27 сакавіка.
Цяжкія ўдары нанесеныя па акадэмічнай свабодзе. Па падліках супольнасці «Сумленныя людзі», з універсітэтаў за палітыку адлічылі 243 студэнты, звольнілі 31 выкладчыка.
Усяго па дапамогу звярнуліся больш 2965 звольненых па палітычных матывах.
Паводле падлікаў «Нашай Нівы», не менш за 335 прадпрыемстваў і бізнэсаў трапілі пад эканамічныя рэпрэсіі за падтрымку пратэстаў.
Гэта самыя масавыя палітычныя рэпрэсіі ў Еўропе за апошнія 40 гадоў. Нічога падобнага не было ад часоў фашысцкай дыктатуры «чорных палкоўнікаў» у Грэцыі 1970-х. Нават у перыяд «ваеннага становішча» ў Польшчы 1980-х у прапорцыі на душу насельніцтва рэпрэсавана была меншая колькасць людзей.
Для параўнання: калі б у прапорцыі на душу насельніцтва столькі ж людзей затрымалі ў Расіі, гэта склала б 510 000. Калі б ва Украіне ці Польшчы — 140 тысяч.
Поделиться ссылкой:


title: Гарадзенскі гісторык заявіў, што рэканструкцыя можа знішчыць Стары замак

maintext:
Гарадзенскі гісторык Андрэй Чарнякевіч звярнуўся да старшыні Гродзенскага аблвыканкама з адкрытым лістом, у якім ён просіць адкласці ўзгадненне і прыняцце другой чаргі рэканструкцыі Старога замка ў Гродне, піша “Наша Ніва”.
«Палітычныя падзеі, што адбываюцца ў нашай краіне апошнім часам, прымусілі забыцца на іншыя праблемы, аднак гэта не азначае, быццам яны перасталі існаваць. Больш за тое — менавіта зараз прымаюцца рашэнні, адмяніць якія пазней ужо не атрымаецца. Гаворка ідзе пра праект другой чаргі рэканструкцыі Старога замка ў Гродна, які, фактычна, ставіць пад пагрозу знішчэння ўнікальны для Беларусі гістарычны помнік.
Распрацаваны яшчэ ў пачатку 1990-х гг. праект адбудовы каралеўскага замка з’яўляецца састарэлым, навукова неабгрунтаваным, распрацаваным без уліку ўжо назапашанага досведу. На жаль, мы не ведаем, як дакладна выглядаў замак у часы Стэфана Баторыя, калі ён толькі паўстаў. Мы не можам пераканаўча сцвярджаць, хто з архітэктараў яго будаваў, пра што было ўжо шмат сказана ды напісана спецыялістамі яшчэ напярэдадні першай чаргі рэканструкцыі. Таму тое, што атрымалася ў выніку работ на першай чарзе рэканструкцыі, нельга назваць інакш, як казачным замкам, створаным фантазіяй сучасных дойлідаў. Тым не менш, сапраўдныя каралеўскія муры, прынамсі збольшага, гэты этап рэканструкцыі перажылі. Зараз жа сітуацыя карэнным чынам змянілася. Той палац, якія мы сёння бачым, — гэта спалучэнне розных эпох, архітэктурных стыляў, рознай унутранай планіроўкі, якія разам ствараюць жывы арганізм, тады як памылковая канцэпцыя, што патрабуе пабудаваць менавіта «палац Баторыя» і ніякі іншы, пагражае знішчэнню гэтага каштоўнага помніка. Нам прапануюць пабудаваць узамен старажытнай камяніцы, дзе кожнае скляпенне захоўвае памяць пра мінулыя стагоддзі, дарагі муляж, пазбаўлены ўсялякага духу гісторыі; замяніць аўтэнтычны, сапраўдны скарб прыкрай падробкай! Гэта як замена залатога самародка шклянымі пацеркамі.
Аднак адна справа, калі гістарычная бутафорыя паўстае на пустым месцы, і зусім іншая, калі дзеля яе будуць разбіраць — забіваць гісторыю! «Не зрабі горш» — вось пра што мы павінны памятаць сёння, працягваючы рэканструкцыю, пакуль яшчэ магчыма паспець пераглядзець сумнеўныя архітэктурныя рашэнні ды выправіць відавочныя памылкі. Як нельга «для сіметрыі» прышыць чалавеку яшчэ адну галаву, так нельга гістарычнаму будынку дадаць яшчэ адзін паверх. Кожная знятая цагліна, кожны знішчаны метр культурнага слою стане напамінам пра сучасных Герастратаў… Але нават гэта яшчэ не ўсё. Пасля заканчэння другой чаргі будаўніцтва тэарэтычна нас чакае трэцяя чарга рэканструкцыі, пра якую сёння ўслых нават не згадваюць. А ўсё праз тое, што, паводле папярэдніх планаў, для пабудовы замка «як у Баторыя», прыйдзецца… дасыпаць частку Замкавай гары. І гэта замест таго, каб ужо сёння ўзяць пад ахову тыя гістарычныя муры, якія разбураюцца проста на нашых вачах!
Заклікаю неадкладна перагледзець як сам праект другой чаргі, так і ўсю канцэпцыю рэканструкцыі Старога замка. Паводле нашага меркавання, трэба адысці ад ідэі аднаўлення Старога замка на «эпоху Стэфана Баторыя», бо ў выніку яе рэалізацыі мы рызыкуем атрымаць суцэльны муляж. Я прапаную паказаць усю унікальнасць Замкавай гары, дзе жыццё не перарывалася вось ужо амаль тысячу гадоў. Гэта значыць — аднавіць будынак замка, максімальна захоўваючы ўсе напластаванні і архітэктурныя элементы 17 — 18 стст.,; а што датычыць трэцяй чаргі, то наогул варта максімальна засяродзіцца не на будаўніцтве, а на кансервацыі аб’ектаў 12 — 17 стст.: Ніжняй і Верхняй цэркваў, Княжацкага церама і інш., стварэнні своеасаблівага падземнага Гродна, якому не будзе роўных не толькі ў Беларусі, але і ва ўсім рэгіёне. Мы маем шанец збудаваць не прывідны замак, але атрымаць унікальны археалагічна-архітэктурны ансамбль аб’ектаў 12 — 17 стст. (трэцяя чарга), рэканструкцыі на эпоху 16 ст. (першая чарга) і замка 16 — 19 стст. (другая чарга). Заклікаю абмеркаваць гэтае пытанне як мага шырэй з удзелам навукоўцаў і грамадскасці», — кажа гісторык.
Аднаўляюць Стары замак у Гродне па праекце архітэктара Уладзіміра Бачкова. Мяркуецца, што абарончае збудаванне павінна ў выніку атрымацца такім, якім яно было ў часы жыцця Стэфана Баторыя. Аднак рэканструкцыя замка ў Гродне з самага пачатку выклікала шмат спрэчак у навуковых колах.
Поделиться ссылкой:


title: Анжаліка Арэхва, жонка ігара Банцара: "Муж слабее з кожным днём…"

maintext:
Два тыдні рок-музыкант з Гродна трымае сухую галадоўку ў ізалятары гродзенскага СІЗА.
Ігар Банцар – рок-музыкант з Гродна. Жанаты, разам з жонкай Анжалікай гадуюць траіх дзяцей. Банцар лічыць сябе апалітычным, аднак мінулым летам хадзіў на вулічныя пратэсты, тройчы сядзеў на “сутках” па адміністрацыйных справах за ўдзел у мітынгах.
20 кастрычніка музыканта затрымалі па крымінальнай справе аб хуліганстве – за тое, што танцаваў перад міліцыяй без штаноў.
3 сакавіка суд Ленінскага раёна Гродна пачаў разглядаць справу Ігара Банцара, і на працэсе ён заявіў, што ў знак пратэсту распачынае сухую галадоўку.
– Апошні раз адвакат наведваў Ігара ў мінулую суботу, – распавяла “Народнай Волі” жонка вязня Анжаліка Арэхва. – Мужа перавялі ў іншую камеру, але ён працягвае сухую галадоўку, якая доўжыцца з 3 сакавіка. Ігар вельмі схуднеў, калі адпачывае, то яму становіцца крыху лягчэй. Прыходзіць урач, правярае ціск. Не ведаю, што яны там яшчэ робяць.
– Ён не ўжывае ні ваду, ні ежу?
– Нічога не ўжывае. Я не ведаю, як такі тэрмін чалавек можа пратрымацца, але ёсць тое, што ёсць.
– Можа быць, яго кормяць прымусова?
– Пакуль такой інфармацыі не маю. Пра гэта мне не паведамляў нічога ні Ігар, ні адвакат. Але муж слабее з кожным днём.
– Ці просіце вы яго спыніць галадоўку?
– Нічога не прашу, бо ведаю ўпарты характар Ігара. Яго маці падчас судовага пасяджэння прасіла, каб ён спыніў сваю акцыю пратэсту, і я таксама з ёй згодна. Здароўе – гэта галоўнае, што ёсць у чалавека, а даказаць усё роўна нічога не зможаш. Але гэта асабісты выбар Ігара.
***
Былы палітвязень і экс-дэпутат Палаты прадстаўнікоў Сяргей Скрабец у свой час таксама праводзіў за кратамі сухую галадоўку і распавядае, якія могуць быць наступствы для таго, хто галадае:
– Сухую галадоўку я праводзіў пяць дзён, а затым ужо стаў піць ваду. Увогуле ж мая акцыя пратэсту працягвалася каля двух месяцаў.
Чытаў на гэтую тэму розную навуковую літаратуру, і, калі не памыляюся, рэкорд сухой галадоўкі – 18 дзён. Дзесьці на 12–13-ы дзень пачынаюцца праблемы з печанню, бо забіваюцца капіляры, і чалавек аказваецца ў крытычным стане.
Падчас такой галадоўкі замаруджваюцца ўсе працэсы ў арганізме, падае ціск і зніжаецца тэмпература цела. Шлакі выводзяцця па-іншаму. Можна адзін раз схадзіць у прыбіральню і згубіць прытомнасць.
Адміністрацыя ізалятара, думаю, не зацікаўлена ў тым, каб у іх ад галадоўкі памёр чалавек. Калі Ігару прымусова не пачнуць ставіць кропельніцу з глюкозай, яго могуць і не выратаваць.
Публікацыя – з № 20 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Чацвёрка, якая, паводле версіі Следчага камітэта, рыхтавала ў Гомелі "масавыя беспарадкі", але апынулася за кратамі

maintext:
Пару дзён таму Следчы камітэт змясціў на сваім сайце паведамленне пра завяршэнне расследавання крымінальнай справы ў дачыненні да чатырох давераных асоб Святланы Ціханоўскай.
«Праваахоўнікі атрымалі інфармацыю аб тым, што асобы з найбліжэйшага атачэння Святланы Ціханоўскай рыхтуюцца да масавых беспарадкаў і захопу будынкаў дзяржаўных органаў на тэрыторыі Гомеля. Для ажыццяўлення плана апошнія шукалі ахвотных сярод былых вайскоўцаў, супрацоўнікаў органаў унутраных спраў і Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. З мэтай прапрацоўкі і падрабязнага планавання сваіх дзеянняў абвінавачаныя 5 жніўня арганізавалі сустрэчу, на якой прысутнічала ў тым ліку сама Ціханоўская», – адзначаецца ў паведамленні.
Асноўных фігурантаў затрымалі з 6 па 8 жніўня. Афіцыйна іх прозвішчы не агучаны. Але вядома, што ў Гомелі даверанымі асобамі Ціханоўскай былі Юрый Уласаў і Таццяна Канеўская. Яны сядзяць у мінскім СІЗА. За кратамі знаходзяцца таксама актывісты «Страны для жизни» Аляксандр Шабалін і Дзмітрый Івашкоў. Хутчэй за ўсё, размова ідзе менавіта пра іх.
З абнародаванай фанаграмы, якая мае прыкметы нарэзкі, вынікае, што Гомель прадстаўляецца падчас сустрэчы як «пратэстны горад, гатовы на кардынальныя рэчы».
Чуваць мужчынскі голас: «Падыходзіць да выканкама, выклікаць начальства, патрабаваць пераліку (відавочна, галасоў)».
Жаночы голас нечакана дадае: «Наша задача будзе ўсё-такі захоп выканкама».
Мужчына: «План такі – прыбраць усіх кіраўнікоў адміністрацый, паставіць намеснікаў пад кантроль і на кожны раён паставіць па адным з упаўнаважаных прадстаўнікоў… Што людзі выйдуць у Гомелі, ну, гэта мы ўжо не сумняваемся. Не меншая колькасць, чым была тады (магчыма, маецца на ўвазе 10-тысячны чарнобыльскі мітынг 1990 года). Значыць, адзінае пытанне, як усё гэта скаардынаваць, каб не атрымалася… (фраза абрываецца)».
Абмяркоўвалася і праблема рэсурсаў: патрэбны мегафоны, камплекты рацый, газавыя балончыкі, электрашокеры ў выглядзе ліхтарыкаў, фінансаванне.
На той сустрэчы, як сведчаць відэакадры, прысутнічала і Святлана Ціханоўская. Але яна сышла, як толькі ўдзельнікі сталі абмяркоўваць нейкія магчымыя канкрэтныя дзеянні. Перад развітаннем яна выказала сумненне ў рэальнасці планаў удзельнікў сустрэчы.
Агітацыя і трохступеньчаты ізалятар
Драматычна складваўся ўдзел у выбарчай кампаніі давераных асоб Ціханоўскай.
7 мая мінулага года 52-гадовага Юрыя Уласава затрымалі на плошчы Леніна за пікет салідарнасці з арыштаваным Сяргем Ціханоўскім і асудзілі на 15 сутак. Як расказваў Уласаў, чарговыя пятнаццаць «накінулі» зноў жа паводле артыкула 23.34 КаАП – «Парушэнне парадку арганізацыі альбо правядзення масавых мерапрыемстваў». Раней Юрый і яго паплечнікі выпусціў відэаролік, у якім выказваліся супраць удзелу Аляксандра Лукашэнкі ў выбарах прэзідэнта. Гэта было расцэнена як заклік да несанкцыянаванай масавай акцыі.
Але і гэта яшчэ не ўсё. Пасля трыццаці сутак Уласава вывезлі з ІЧУ на ўскрай горада і адпусцілі. У пастку. На волі ён быў літаральна паўтары хвіліны. Як толькі Юрый палез у сваю торбу па тэлефон, са спіны на яго наляцелі трое ў цывільным з крыкам: «Чаму вы парушаеце?!» Ну і «павязалі». Адвезлі ў Савецкі РАУС, склалі пратаколы – нібыта ён мачыўся на вуліцы і не падпарадкаваўся міліцыі.
У ІЧУ Уласаў сядзеў у адзіночнай камеры ў поўнай ізаляцыі, трымаў нейкі час галадоўку, страціў 12 кілаграмаў вагі.
Пасля 45 сутак адсідкі Уласаў уключыўся ў перадвыбарную агітацыю за Ціханоўскую. Але аказалася, што агітацыйныя пікеты можна праводзіць толькі з 8 раніцы альбо на змярканні – пасля 21 гадзіны. У выканкамах тлумачылі, што іншы час усе пляцоўкі заняты агітатарамі за Лукашэнку.
Пікеты Уласаў арганізоўваў у райцэнтрах рэгіёна часцей за ўсё разам з Таццянай Канеўскай, шматдзетнай актывісткай руху «Маці-328», экс-кандыдаткай у Палату прадстаўнікоў, якая канкурыравала на парламенцкіх выбарах з начальніцай упраўлення па ідэалогіі аблвыканкама.
Нягледзячы на розныя перашкоды, на пікеты «за Ціханоўскую» прыходзіла нямала людзей. А ў самім Гомелі мітынг Ціханоўскай-Калеснікавай-Цапкалы сабраў каля 10 тысяч чалавек. Такой колькасці выбаршчыкаў на адным мітынгу мясцовая гісторыя не ведала.
7 жніўня Юрыя Уласава затрымала міліцыя, яго змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання. Потым стала вядома, што Юрыя перавезлі ў СІЗА на Валадарскага ў Мінску і завялі крымінальную справу «за масавыя беспарадкі» на падставе артыкула 293 Крымінальнага кодэкса.
Таццяну Канеўскую міліцыя затрымала 8 жніўня. Звыш паўтара дзясятка міліцыянераў і АМАП удзельнічалі ў ператрусе ў доме Канеўскіх. Да агітацыйнай кампаніі Таццяна збірала на пікетах подпісы за Ціханоўскую. У чэрвені яе ўжо штрафавалі за «актыўны ўдзел у несанкцыянаванай акцыі» ў падтрымку арыштаванага Сяргея Ціханоўскага. Гэтым разам маці чатырох сыноў вінавацілі ў дробным хуліганстве і непадпарадкаванні. 10 жніўня адміністрацыйны пратакол разглядалі ў судзе Савецкага раёна. Суддзя вярнула пратакол на дапрацоўку, а саму Таццяну адпусціла, паколькі ў сям’і ёсць непаўнагадовы сын. Але як толькі яна пайшла да канвойнай машыны па свае рэчы, яе зноў затрымалі. Два дарослыя сыны Канеўскай спрабавалі даведацца пра лёс маці ў ІЧУ, але іх схапілі людзі ў цывільным быццам за нейкія парушэнні.
Праз колькі часу сям’я даведалася, што Таццяна Васільеўна пераведзена ў мінскі СІЗА і праходзіць па справе аб масавых беспарадках.
Перад выбарамі затрымалі і Аляксандра Шабаліна, які быў у камандзе Ціханоўскай. Ён збіраўся ехаць на агітацыйны пікет. За кратамі Аляксандр ужо 274 дні. Ён таксама абвінавачаны ў арганізацыі масавых беспарадкаў і знаходзіцца ў СІЗА №1.
У нядзелю 27 верасня ў Гомелі на маршы пратэсту, дзе АМАП ужываў для разгону пярцовы газ, святлошумавыя ракетніцы і халастыя стрэлы ўверх, быў затрыманы Дзмітрый Івашкоў. Першапачаткова яго пакаралі адміністрацыйным арыштам за ўдзел у недазволеным маршы – далі 20 сутак і «накінулі» яшчэ 7 сутак, якія ён «не даседзеў» у жніўні. А неўзабаве яго бацькі даведаліся, што Дзмітрый апынуўся ў сталічнай турме. Супраць яго распачата крымінальная справа за «масавыя беспарадкі».
«Падтрымлівалі толькі мірныя метады»
З абнародаванай інфармацыі СК бачна, што матэрыялы крымінальнай справы пра масавыя беспарадкі перададзены ў пракуратуру для накіравання ў суд. Які гэта будзе суд, пакуль не вядома. Праваабаронцы і актывісты не выключаюць, што ён можа адбыцца і ў Гомелі.
Следчы камітэт паведаміў таксама, што абвясціў Святлану Ціханоўскую ў вышук, дакументы на яе экстрадыцыю перададзены ў Генеральную пракуратуру.
Стала вядомай і рэакцыя Ціханоўскай на абвінавачанні. Праз сваю прэсс-акратарку Ганну Красуліну высунутыя абвінавачанні экс-кандыдатка ў прэзідэнты адпрэчыла.
«Як паказваюць больш за 200 дзён беларускага пратэсту, Святлана Ціханоўская і яе каманда падтрымлівалі толькі мірныя метады», – зазначыла Красуліна.
Відавочна, што пратэстныя дэманстрацыі і маршы каманда Ціханоўскай не лічыць масавымі беспарадкамі, а захопу будынкаў выканкамаў ці адміністрацый нідзе не было. У Гомелі, у прыватнасці, маршы пратэсту праходзілі паўз гарадскі і абласны выканкамы, але ніхто не набліжаўся нават да дзвярэй гэтых устаноў, не кажучы ўжо пра нейкія гвалтоўныя дзеянні.
Публікацыя – з № 17 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой: