title: "Расчалавечаны чалавек - гэта самае страшнае". Вялікая размова з заснавальнікам "Народнай Волі" Ёсіфам Сярэдзічам

maintext:
Заснавальнік і галоўны рэдактар «Народнай Волі» Ёсіф Сярэдзіч працуе ў журналістыцы больш за 50 гадоў.
На 26-м годзе існаваньня адна з найстарэйшых недзяржаўных газэт «Народная Воля» перастала выходзіць у папяровым выглядзе. Хаця ў лічбавай вэрсіі ў яе больш чытачоў, галоўны рэдактар марыць як мага хутчэй вярнуцца да паперы.
«Як толькі газэта выйшла на самаакупнасьць, для нас зноў пачаліся гаротныя дні»
«Народная Воля» ўсе 26 гадоў свайго існаваньня была ў пастаянным змаганьні: 5 гадоў вымушана была друкавацца ў Вільні, потым столькі ж — у Смаленску, бо беларускім друкарням было забаронена заключаць зь ёю дамовы. Выданьне пэрыядычна «выкідалі» зь «Белсаюздруку» і падпісных каталёгаў, «Народная Воля» прайшла шмат судоў і выжыла. За апошнія 7 гадоў у гэтага СМІ не было ніводнага папярэджаньня, падкрэсьлівае яго заснавальнік і нязьменны галоўны рэдактар Ёсіф Сярэдзіч.
«Цікавая дынаміка — як толькі „Народная Воля“ выйшла, можна сказаць, на самаакупнасьць, для нас зноў пачаліся гаротныя дні.
Мы мелі на пачатку 2020 году нармальны тыраж — 23 тысячы экзэмпляраў. Асобныя нумары маглі друкаваць накладам у 25, 30, 50 тысяч асобнікаў. У нас сфармавалася ня толькі сталая чытацкая аўдыторыя, але і разгалінаваная валянтэрская сетка распаўсюду. Валянтэры маглі любы дадатковы наклад распаўсюдзіць па краіне ў самы кароткі тэрмін.
Мы вышлі на прастор, на шырокую дарогу, і нам, здавалася б, нішто не перашкаджала разьвіваць газэту ў нармальным рэчышчы.
Унікальны выпадак: „НВ“ ня мае цягам васьмі гадоў ніводнага папярэджаньня, ніводнай вымовы ні ад Міністэрства інфармацыі, ні ад Генпракуратуры, ні ад Міністэрства юстыцыі, ні ад Адміністрацыі прэзыдэнта — і трапляе ў палон! Раптам — абвал за абвалам», — узгадвае складаны 2020 год галоўны рэдактар.
«Беларускія ўлады падтрымліваюць шчыльныя сувязі з крамлёўскімі»
Праз два тыдні пасьля прэзыдэнцкіх выбараў, 24 жніўня 2020 году, «Народная Воля» атрымала ліст, што Беларускі Дом друку ня можа больш друкаваць газэту — нібыта зламалася абсталяваньне. Потым была забарона на падпіску, на распаўсюд праз шапікі «Белсаюздруку».
Ёсіф Паўлавіч аднавіў свае старыя сувязі ў суседняй Расеі, і пэўны час газэта легальна выдавалася ў друкарні «Прайм-прынт» у горадзе Даўгапрудным Маскоўскай вобласьці. Калі гэтая друкарня адмовілася працягваць супрацоўніцтва, знайшлі іншую ў Маскве. Але і тая адмовіла ў апошні момант.
«Даслоўна патлумачылі так: „На нас наехалі“. Калі б гэта была беларуская друкарня, я б мог зразумець. А тут — у іншай краіне, пры другой уладзе тое ж самае. То бок беларускія ўлады падтрымліваюць шчыльныя сувязі з крамлёўскімі ўладамі, і ёсьць дамоўленасьць ні ў якім выпадку ні праз прыватныя, ні праз фэдэральныя друкарні не дапусьціць „Народную Волю“ на інфармацыйны рынак.
Ну што ж зробіш! Мы шукаем іншыя шляхі», — дзеліцца сваімі праблемамі Ёсіф Паўлавіч.
Апошні нумар газэты «Народная Воля» на паперы быў надрукаваны 13 лістапада 2020 году ў Расеі і дастаўлены ў Менск. У гэты ж дзень увесь наклад — 25 тысяч асобнікаў — забралі з рэдакцыі невядомыя асобы ў цывільным і балаклавах. З тых часоў «Народная Воля» выходзіць толькі ў інтэрнэце.
«Поўная дурнота з боку ўладаў. Як быццам бы такімі забаронамі можна блякаваць доступ шырокай грамадзкасьці да свабоднай інфармацыі! Мы цяпер на сваім сайце вывешваем увесь нумар, які вярстаем такім чынам, як быццам бы выдаём яго ў папяровым варыянце. І многія матэрыялы разыходзяцца па самых розных сайтах. Калі прааналізаваць, колькі было праглядаў нашага артыкула, да прыкладу, раней на партале Tut.by альбо на „Нашай Ніве“, „Салідарнасьці“, атрымліваецца, што гэта ў шмат разоў больш за наш наклад у папяровым варыянце. Чаго дамагліся ўлады, заблякаваўшы нас? „Народная Воля“ ў электронным выглядзе мае сёньня больш шырокае кола чытачоў, чым раней папяровы варыянт», — разважае галоўны рэдактар.
Папяровай «Волі» шкада яшчэ і таму, што ў яе была своеасаблівая аўдыторыя сталых людзей — збольшага ня звыклых карыстацца электроннымі СМІ, кампутарамі, новымі тэхналёгіямі.
«І гэтыя людзі сёньня сапраўды пакрыўджаныя ўладай, якая забараніла друкаваць газэты — некалі „Нашу Ніву“, „Свободные новости плюс“, цяпер нашу газэту», — кажа Сярэдзіч.
«Мы ўсё ж такі чакаем таго дня, калі «Народная Воля» вернецца ў папяровую вэрсію», — спадзяецца Ёсіф Сярэдзіч.
«15 чалавек з Tut.by за кратамі, а брэнд захаваўся»
Фактычна заблякаваўшы працу шмат якіх незалежных СМІ, адкуль цяпер атрымліваюць інфармацыю чыноўнікі? Вось што думае пра гэта Ёсіф Сярэдзіч:
«З электронных сродкаў масавай інфармацыі. Сёньня ж ня той час, калі можна заблякаваць свабоднае слова. Паглядзіце на той жа Tut.by. 15 чалавек за кратамі, яны ня маюць магчымасьці пісаць, перадаваць інфармацыю. Але ж інфармацыя пад грыфам Tut.by распаўсюджваецца па цэлым шэрагу розных тэлеграм-каналаў. Так што нават калі адзін чалавек застаецца і захоча, каб брэнд Tut.by захаваўся — брэнд будзе прысутнічаць у інфармацыйнай прасторы. „Прыхлопнуць“ на адным канале ў сеціве — праз паўгадзіны адмыслоўцы абыдуць блякаваньне.
Калі чалавек хоча чытаць „Салідарнасьць“, Tut.by, „Народную Волю“, а ня хоча чытаць Мукавозчыка ды Гладкую ў „СБ“, ён знойдзе магчымасьць чытаць незалежныя СМІ. Ну не прымусіш жа чытаць чалавека тое, што ён ня хоча!»
Аднак сам Ёсіф Сярэдзіч часта не хавае сваёй незадаволенасьці станам сучаснай беларускай журналістыкі.
«З аднаго боку, зараз ёсьць магчымасьць праз сэкунду распаўсюдзіць тую інфармацыю, якая некалі магла трапіць да чытача толькі праз суткі. Я вітаю таго, хто праяўляе звышапэратыўнасьць. Але, зноў жа, гэта не дае права таму, хто першы здабыў інфармацыю, дапусьціць нават самую дробную недакладнасьць. Ты ўсё ж такі павінен перадаць толькі тую інфармацыю, якая адпавядае рэчаіснасьці.
Сёньня нашаму брату не хапае прафэсійнага ўзроўню. Я іншым разам спрачаюся з маладымі калегамі і кажу: „Вас можа загубіць неахайнасьць — у стылі, у граматыцы, у дробязях“. Яны разводзяць рукамі. Я кажу: „Бяда ваша, што побач няма добрай рэдактарскай рукі, не хапае таго настаўніцкага пачатку, які меў кожны з нас, навічкоў“.
Таму я ўзяў шэфства над нашай юнай супрацоўніцай, 20-гадовай студэнткай журфаку Глафірай Жук, якая цяпер адседжвае 30 сутак. Я ўбачыў, што яна мае здольнасьці, у яе ёсьць пэрспэктыва. І памятаю тыя часы, калі сам рабіў першыя крокі ў журналістыцы, і калі б побач не было вопытных настаўнікаў, калі б не стваралася нармальная творчая абстаноўка для маладых, магчыма, я б ня стаў журналістам і рэдактарам.
Мы з Глафірай Жук іншым разам садзімся побач, разам працуем над кожным радком яе тэксту. Потым я ёй кажу: бяры і вывучай кожную праўку.
Але сёньня, акрамя маладых, яшчэ не абстраляных журналістаў, вы ня ўбачыце на месцы падзей вопытных журналістаў. Аксакалы сёньня займаюцца „кабінэтнай“ журналістыкай, а офісная журналістыка ніколі не дазволіць паглыбіцца ў сутнасьць сур’ёзнай праблемы. Што такое праз тэлефон зьвязацца з кіраўніком, чыноўнікам? Па-першае, ніхто, калі ня ведае журналіста асабіста, праз тэлефон ня будзе сур’ёзна размаўляць. А ў нас сёньня збольшага — тэлефонная журналістыка».
Нягледзячы на ўсе складанасьці, зь якімі цяпер сутыкаюцца журналісты незалежных выданьняў, Ёсіф Сярэдзіч упэўнены, што прафэсійная журналістыка павінна захаваць свой узровень і ў такіх умовах.
«Я ўчора зьбіраў сваіх супрацоўнікаў і прасіў: „Давайце будзем лезьці ў само жыцьцё!“
Вы памятаеце, як па ўсіх СМІ прайшлі кадры, калі рабочыя МЗКТ пасьля выбараў сустрэлі Лукашэнку воклічамі „Сыходзь!“. Нядаўна мы даведаліся, што на гэтым жа заводзе пабывала спадарыня Качанава. І цішыня! Мы проста ня ведаем, як прайшла гэтая сустрэча: ці былі вострыя пытаньні, ці ўзгадвалася тая жнівеньская сустрэча з Лукашэнкам. Чаму? Таму што ніхто з журналістаў не паспрабаваў нават пагаварыць з тымі людзьмі, зь якімі сустракалася Качанава. Я разумею: нельга зайсьці на завод. Але побач з прахадной у суседняй краме, у суседнім піўбары можна сустрэцца з рабочымі і параспытваць. Мне запярэчаць: людзі напалоханыя і ня хочуць размаўляць з журналістамі. Так, дзевяць напалоханыя, але дзясяты скажа! Проста няма ў нас сёньня „чарнавой журналістыкі“. А без чарнавой ня будзе прафэсійнай журналістыкі».
Скептычна ставіцца Сярэдзіч і да тлумачэньняў, што незалежным журналістам чыноўнікі і іншыя прадстаўнікі ўлады адмаўляюць у камэнтарах і інфармацыі:
«Калі б вы сказалі такое эўрапейскаму журналісту, ён бы проста пасьмяяўся! Гэта наша праблема — якім чынам сёньня атрымаць тую ці іншую інфармацыю.
У журналіста, які займаецца, умоўна кажучы, эканамічнымі праблемамі, павінны быць у Міністэрстве эканомікі двое-трое „сваіх“ людзей, зь якімі ён увечары можа схадзіць на піва ці ў выходныя парыбачыць. Інакш як ты можаш ведаць, што варыцца на той кухні? Таму я не ўспрымаю ўсур’ёз заявы, што сёньня журналіст ня можа трапіць ва ўладныя структуры. Нашы журналісты дагэтуль чакаюць, калі ім на сподачку прынясуць інфармацыю».
«Усе чыноўнікі, прадстаўнікі ўлады — у палоне ў аднаго чалавека»
Ёсіф Сярэдзіч згадвае, як журналістка «Народнай Волі» Марына Коктыш узяла інтэрвію ў лідэра Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі («Грамада») Ігара Барысава. Барысаў выказаў пэсымістычную думку, што «зараз немагчыма весьці амаль ніякую палітычную дзейнасьць, нельга праяўляць нейкую актыўнасьць, палітычнае жыцьцё вельмі небясьпечнае».
Тады Сярэдзіч зрабіў да гэтай публікацыі рэдакцыйны камэнтар: «Сёньня, як ніколі, павінен набатам гучаць голас партыі».
«Таму што партыі ствараюцца для таго, каб узяць уладу ў свае рукі. Ігар Барысаў пакрыўдзіўся і напісаў: „Сёньня, як ніколі, павінна грымотай гучаць слова „Народнай Волі““.
Я адказаў, што газэта і партыя — гэта не адно і тое ж. Мы, газэтчыкі, журналісты, ня рвемся да ўлады — мы не палітычныя партыі. У нас розныя місіі: у журналістаў свая, у партый — свая. Расьпісаў па пунктах, што гэта толькі частка парад, не мая мэта вучыць лідэраў розуму. Але вы зараз маўчыце, як вады ў рот набралі, вас не чуваць, напішаце нейкую дохлую заяву і лічыце, што змагаецеся з дыктатурай», — эмацыйна расказвае спадар Сярэдзіч.
На думку Ёсіфа Сярэдзіча, сёньня павінна адбыцца эвалюцыя ў галовах рабочых, інтэлігенцыі, у галовах прадстаўнікоў улады, апазыцыі, журналістаў.
«Аднак усе чыноўнікі, прадстаўнікі ўлады — у палоне ў аднаго чалавека. І гэты чалавек узяў іх у палон ня ўчора і ня сёньня, а даўным-даўно. Колькі ў іх сёньня трывог і абавязкаў перад гэтым чалавекам! Катэджы ды ўчасткі ў Драздах, ільготныя крэдыты і гэтак далей. Я ведаю чыноўніка, на якога сабраная ўжо не адна тэчка, не адзін сэйф кампрамату. Як толькі гэты чыноўнік аступіцца, зробіць крок управа-ўлева, яго хуценька завязуць куды трэба і надоўга. Таму многія чыноўнікі знаходзяцца ў крымінальным палоне, можна так сказаць.
Але мне падаецца, што трэба гаварыць не пра эвалюцыю гэтых людзей, а пра эвалюцыю ў мазгах шырокага грамадзтва. Калі людзі будуць жыць толькі адной думкай — пра чарку і скварку — гэта адна справа. А калі да іх дойдзе, што, акрамя чаркі і скваркі, трэба мець будучыню і для сябе, і для сваіх дзяцей, і для краіны ў цэлым, — гэта іншая справа», — разважае галоўны рэдактар «Народнай Волі».
Ён расказаў, як з прафэсійнай цікавасьцю шмат гадоў назірае за адным чалавекам — старшынём знакамітага АПК «Сноў» Мікалаем Радаманам.
«Неаднойчы ён ускосна выказваўся на розных мерапрыемствах, што „я, маўляў, кірую знакамітай гаспадаркай, набліжаецца пэнсія, але што я буду мець? Нічога!“. Так, зямлёй Радамана не надзеляць, ён застанецца толькі з адной пэнсіяй, і добра, калі яна будзе прыстойная. Але ён таксама ў палоне. Ён жа ня ставіць пытаньні катэгарычна: „Давайце прымем законы аб разьдзяржаўленьні, аб магчымасьці купляць зямлю“. Чаму? На гэтае пытаньне паважаны гаспадарнік павінен адказаць сам. Я толькі дадам: эвалюцыя павінна адбыцца ў галовах усіх беларусаў», — разважае спадар Сярэдзіч.
«Гісторыя дасьць самую галоўную ацэнку: Лукашэнка расчалавечыў чалавека»
Ёсіф Паўлавіч знаёмы з Аляксандрам Лукашэнкам з канца 1988 году, калі Сярэдзіч працаваў у «Советской Белоруссии», а Лукашэнка кіраваў шклоўскім саўгасам «Гарадзец». Потым цягам 5 гадоў яны засядалі ў Вярхоўным Савеце 12 скліканьня. Сярэдзіч неаднаразова браў удзел у прэс-канфэрэнцыях кіраўніка дзяржавы, некалькі гадоў таму ён гаварыў з Лукашэнкам вока на вока амаль тры гадзіны.
Ёсіф Сярэдзіч перакананы: Лукашэнку трэба было даўно ўзяцца за рэформы. А ці ж трэба заціскаць палітычныя партыі, жорстка і бязьлітасна распраўляцца з апанэнтамі?
«Некалі гісторыя дасьць самую галоўную ацэнку Лукашэнку: ягоная палітыка прывяла да расчалавечваньня чалавека. Духоўны ўзровень многіх з тых, хто побач зь ім працуе — чыноўнікаў, мэдычнай, культурнай інтэлігенцыі — нашмат ніжэйшы, чым быў у савецкі час у тых жа партыйных работнікаў. Нават у савецкі час дух чалавечы быў на больш высокім узроўні.
Расчалавечаны чалавек — гэта самае страшнае. Вось тут праблема: якім чынам абудзіць у чалавеку чалавечнасьць?
Я па сваёй працы чытаю самыя розныя выданьні, у тым ліку і „СБ — Беларусь сегодня“. Мукавозчык ледзь не адкрытым тэкстам выказваецца, што трэба закопваць „пратэстуноў“ у зямлю. Пакуль яму ўсе будзе сыходзіць з рук — будзе працягвацца самае сапраўднае кілерства. Журналістыкай гэта нельга назваць.
Перамены наступяць толькі тады, калі эвалюцыя адбудзецца ў мазгах шырокага грамадзтва. І тут вялікая роля журналістаў. Каб нас чытаў і рабочы з МАЗа, і ІТР, і інтэлігенцыя, я не кажу ўжо пра эліту, якая, на мой погляд, зьнікае на вачах. Можа, вырасьце дастойная эліта з тых маладых хлопцаў і дзяўчат, якія зараз змагаюцца за дэмакратыю, — кажа Ёсіф Сярэдзіч і дадае: — Хочацца ў гэта верыць».
Ёсіф Сярэдзіч нарадзіўся ў 1949 годзе на Піншчыне. Скончыў факультэт журналістыкі БДУ і Акадэмію грамадзкіх навук пры ЦК КПСС у Маскве. Працаваў у ганцавіцкай раённай газэце «Савецкае Палессе», «Сельской газете», «Советской Белоруссии». З 1990 па 1995 гады быў дэпутатам Вярхоўнага Савету 12 скліканьня, ачоліў парлямэнцкую «Народную газету». З 1995 году — заснавальнік і нязьменны галоўны рэдактар «Народнай Волі».
Поделиться ссылкой:


title: У ПАСЕ Беларусь лічаць "канцлагерам у цэнтры Еўропы"

maintext:
23 чэрвеня ў Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы прайшлі дэбаты, прысвечаныя сітуацыі ў Беларусі. На пасяджэнні абмяркоўвалі апошнія рашэнні і дзеянні афіцыйнага Мінска, паведамляе Еўрарадыё.
Прагучала шмат крытыкі на адрас уладаў Беларусі. Між іншым, гаварылі, што наша краіна “ператварылася ў канцлагер у цэнтры Еўропы”, што Аляксандр Лукашэнка насамрэч не выйграў прэзідэнцкія выбары, што апазіцыя мусіць быць у парламенце, а не ў турме. Было заяўлена, што нелегальныя мігранты на мяжы з Літвой — пагроза для ўсёй Шэнгенскай зоны, а пасадка самалёта Ryanair у Мінску — “дзяржаўнае пірацтва”.
У ПАСЕ прагучала патрабаванне вызваліць усіх палітвязняў.
Толькі адзін з больш за дзясятак спікераў на сённяшніх дэбатах вырашыў абараняць улады Беларусі і апраўдваць іх дзеянні. Гэта быў прадстаўнік Расіі Сяргей Кісляк. Ён заявіў, што “ўсе абвінавачанні пабудаваныя ці на скажэнні, ці на поўнай адсутнасці тлумачэнняў таго, што і як насамрэч адбываецца ў Беларусі”.
Кісляк крытычна ацаніў дзеянні беларускай апазіцыі, якая, на яго думку, “гастралюе па Еўропе, звонку разгойдвае палітычную сітуацыю ў краіне”. Яго абурыла, што “сітуацыя з пасадкай самалёта Ryanair яшчэ не расследаваная, але санкцыі ўжо ўводзяцца”.
Таксама стрыманую пазіцыю заняў спікер ад Азербайджана Самед Сеідаў. Ён заклікаў дэлегатаў ПАСЕ аднавіць дыялог з Беларуссю і ўвогуле паехаць у нашу краіну з афіцыйным візітам.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


description: Перад пачаткам 16 чэрвеня сустрэчы прэзідэнтаў ЗША і Расіі Джоўзэфа Байдэна і Уладзіміра Пуціна Святлана Ціханоўская зладзіла прэс-брыфінг. Выступаючы

title: Святлана Ціханоўская перадала прэзідэнту ЗША пазіцыю беларускіх дэмсілаў


title: Хоць загінуў чалавек, ды працягваецца здзек

maintext:
На месцы, куды людзі прыносілі кветкі ў памяць аб забітым Аляксандры Тарайкоўскім, улада паставіла смеццевы кантэйнер.
Падчас былых пратэстных хваль
Ад безразважнай кулі
Загінуў чалавек, на жаль, –
Усе пра гэта чулі.
Не ўздзіў, што да апошніх дзён
Дарослыя і дзеткі
На месца, дзе загінуў ён,
Насілі-клалі кветкі.
Для ўлады кветкавы дэкор –
Нібы скула на твары;
Уладзе ганьба і дакор –
Букеты для ахвяры.
І людзям з кветкамі ніяк
Даць рады немагчыма,
Бо не запхнеш у аўтазак
Усіх, хто крочыць міма.
Каб людзі больш у месцы тым
Не пакідалі кветкі,
Чыноўнік з кумпалам пустым
Ці проста цынік рэдкі
Паставіць загадаў туды
Кантэйнер, што для смецця.
(Відаць, напружваў ён глузды
Уночы да дасвецця.)
А кветкі ўсё-ткі пакладзе
Народ – няма сумневу.
І толькі ў нашай грамадзе
Паболей стала гневу:
З жывых людзей чынілі здзек
Чыны такога кшталту,
Цяпер і мёртвы чалавек
Не змог пазбегнуць гвалту…
***
Нядоўга жыць нам «пад пятой»,
Мінецца ліхалецце.
Чаму? Ніхто ў кантэйнер той
Насіць не хоча смецце…
Патрэбна запісаць на лбе: не варта верыць варажбе
Да двух гадоў дамашняй «хіміі» асуджана 27-гадовая мінчанка, якая здымала псоту з грошай і залатога бранзалета, забраўшы іх у незнаёмай жанчыны.
Махляркі дураць нам галовы
Пры дапамозе варажбы.
Ім людзі ўсё аддаць гатовы,
Пазбегнуць жудасці абы
Ці каб не стала доля горшай,
Чым да апошняе пары.
Часцей з каштоўнасцяў і грошай
Здымаюць псоту махляры:
Каму ж, скажыце мне, ахвота,
Каб больш было ў яго турбот,
Каб перакінулася псота
З праклятых кольцаў ці банкнот?
Ён свой набытак «пракажоны»
З душою лёгкаю аддасць.
Ну, адным словам, забабоны
Тым, хто махлярыць, вельмі ў масць.
Вось так і гэтая дзяўчына
Злачынны спраўдзіла намер.
Да незнаёмкі нейкім чынам
Сумела ўцерціся ў давер.
Сказала ёй:
– Твае банкноты,
А да таго ж і бранзалет
Задужа шкодныя з-за псоты,
Іх пры сабе трымаць не след.
Хоць мне напотым будзе туга,
Хоць і самой не па нутру,
Ды вось табе мая паслуга:
Тваё багацце забяру.
І ёй няшчасная кабета
Усё, што мела, аддала.
Яшчэ й аддзячыла за гэта:
Усё ж пазбавіла ад зла.
Калі ж нахабную махлярку
Схапілі ўрэшце за руку
(Шкада, што не далі па карку),
Яна сказала следаку:
― Учынак мой амаль харошы,
Няма ніякае бяды,
Бо кожны ведае, што грошы
Людзей псуюць і сапраўды…
Публікацыя – з № 42 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: За тры дні гамяльчанін "зарабіў" амаль 2 мільёны, але дабрабыту не займеў

maintext:
У студзені гэтага года 49-гадовы гамяльчанін Яўген К. на анлайн-пляцоўцы гандлю валютамі «Банка Дабрабыт» запрыкмеціў незвычайную інфармацыю: за адзін расійскі рубель прапаноўвалі 3,43 беларускага. Памыліліся ў банку, выстаўляючы курс, – насамрэч столькі каштавалі 100 расійскіх рублёў.
Сцяміўшы, што на тэхнічнай памылцы можна няблага «зарабіць», Яўген на пачатку памяняў невялікую суму. Банкаўская прапанова працавала! За расійскі рубель давалі амаль тры з паловай беларускіх. Паваротлівы мужчына паспяшаўся ў абменнік, дзе ўсе свае ашчадкі ў доларах памяняў на расійскія рублі і перавёў іх на картку, а потым анлайн прадаў за беларускія рублі. І пайшло-паехала. Беларускія рублі Яўген канвертаваў у долары, долары – у расійскія, а потым – зноў у беларускія. За тры дні гамяльчанін правёў 28 такіх «шматхадовачак» і нагрэў банк на 1,7 мільёна рублёў.
Урэшце страту грошай і памылку ў банку выявілі. Звярнуліся ў міліцыю. Дзеянні Яўгена К. былі кваліфікаваны як крадзеж у асабліва буйным памеры (ч.4 арт.205 Крымінальнага кодэкса), паколькі тэхнічная памылка банка падчас валютна-абменных ды іншых аперацый з грашыма не з’яўляецца падставай для вызвалення ад адказнасці.
Крымінальную справу супраць Яўгена К. нядаўна разгледзеў суд Савецкага раёна Гомеля. Абвінавачаны віну сваю адмаўляў. Казаў, што вярнуў грошы банку і нават збіраўся заключыць з ім міравое пагадненне, але не паспеў, бо быў затрыманы міліцыяй. У сваю чаргу прадстаўнікі банка на пасяджэнні суда сцвярджалі, што Яўген вярнуў толькі частку грошай, а потым стаў казаць, што яго аперацыі былі законнымі.
Суд пакараў гамяльчаніна чатырма з паловай гадамі зняволення ў калоніі ўзмоцненага рэжыму з выплатай штрафу ў памеры 2900 рублёў. Але вынесены прысуд можа быць яшчэ абскарджаны.
Публікацыя – з № 42 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: Суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргей Салоўскі 18 чэрвеня пакараў Максіма Ялканава з Рэчыцы 1 годам і 6 месяцамі зняволення за "арганізацыю масавых

title: "Арганізатар" пратэстаў з Рэчыцы атрымаў паўтара года калоніі

maintext:
Суддзя Цэнтральнага раёна Гомеля Сяргей Салоўскі 18 чэрвеня пакараў Максіма Ялканава з Рэчыцы 1 годам і 6 месяцамі зняволення за “арганізацыю масавых групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак і спалучаны з яўным непадпарадкаваннем законным патрабаванням прадстаўнікоў улады”.
Віну 29-гадовага рэчычаніна на падстваве часткі 1 артыкула 342 Крымінальнага кодэкса суд прызнаў даказанай. Прадстаўніца пракуратуры Курбацкая патрабавала пакараць Максіма Ялканава двума гадамі пазбаўлення волі. Судовае рашэнне крыху мякчэйшае, але ўсё адно звязанае з пазбаўленнем волі.
Сам Ялканаў у апошнім слове, якое трымаў сёння ў першай палове дня, заяўляў, што ўсвядоміў неправамернасць сваіх учынкаў.
А адбылося вось што. Раніцай 10 жніўня 2020 года Максім, будучы на працы, усталяваў на свой айфон праграму, якая абмінае блакіроўку інтэрнэту. З сайтаў і тэлеграм-каналаў ён даведаўся пра пратэстныя акцыі пасля выбараў і стаў тэлефанававаць сваім сябрам і знаёмым, каб сабрацца пасля працы ў цэнтры гораду «на фантане». Датэлефанаваўся да 9 чалавек.
У той жнівеньскі вечар «на фантане» у цэнтры Рэчыцы ніякіх мітынгаў і масавых беспарадкаў не было. Ялканаў прапанаваў чатыром маладым гараджанам ехаць у Гомель. І яны паехалі на машыне стрыечнага брата Максіма Арцёма Грыба ў абласны цэнтр, дзе хвілін праз дзесяць, на падыходзе да вуліцы Савецкай, былі затрыманыя міліцыяй. Праз дзве гадзіны іх адпусцілі.
Такая фабула «злачынства» Максіма Ялканава. Гэта ён прызнаў у сакавіку, адразу пасля затрымання. Сведкі, каму ён тэлефанаваў, на судзе гэта пацвердзілі.
І на папярэднім следстве, і ў судзе Ялканаў не хаваў, што праз тэлефонныя дазвоны клікаў знаёмых «пацаноў» на плошчу ў Рэчыцы, а пасля і ў Гомель, паглядзець, што за «дзвіжуха» пайшла. Так ён выказваўся. Следства і дзяржабвінавачванне згледзелі ў гэтым свядомы ўдзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемствае з мэтай супрацьдзейнічаць міліцыі, бо ў тэлефонных размовах ужываліся словы «супрацьлеглы бок», «бойка» ды інш.
Ва ўсім астатнім крымінальнае абвінавачванне грунтуецца на дапушчэннях, меркаваннях, сацыяльна-палітычных поглядах Максіма. Прынамсі, пракурор Курбацкая адзначала, што пасля прагляду відэаролікаў, у Максіма «склалася негатыўнае меркаванне пра ўладу, паколькі там, на гэтых сайтах, дэманстраваліся затрыманні людзей з нібыта беспрычынным збіццём, а таксама ўтрымліваліся заклікі выходзіць на вуліцу для ўдзелу ў несанкцыянаваных масавых мерапрыемствах».
І далей цытавала паказанні самога Ялканава: «І ў выпадку, калі будуць біць, мы таксама будзем біць. Пры гэтым нецэнзурна выказваўся ў дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі і не хаваў, што «у выпадку чаго» як ён, так і яго таварышы павінны аказваць супраціў міліцыі».
Нейкіх фактаў непадпарадкавання міліцыянерам як прадстаўнікам улады ці гвалту супраць іх Курбацкая не прыводзіла. Нічога такога ў жыцці не здаралася.
Характарызуючы Ялканава, як асобу, дзяржабвінаваўца адзначала, што раней ён быў пакараны паводле крымінальнага артыкула за асабліва злоснае хуліганства, але судзімасць ужо пагашана. Згадвала і пра тое, што Максім у свой час быў футбольным фанатам і ў яго кватэры падчас вобшуку знойдзены «негатыўныя атрыбуты ў дачыненні да праваахоўных органаў» (карыкатура з нецэнзурным надпісам).
У Рэчыцы Максім працаваў мантажнікам у прыватным прадпрыемстве і, па словах дзяржабвінаваўцы, характарызаваўся на працы здавальняюча. Палітыкай не займаўся. За выхад на плошчу ў Рэчыцы прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці. Але чаму яго трэба зараз ізаляваць ад грамадства, дзяржабвінаваўца не патлумачыла.
На гэту акалічнасць звярнула ўвагу адвакат Валянціна Катко, якая схільна лічыць, што абвінавачванне яе падабароннаму выстаўлена паводле фармальных прыкметаў.
«Санкцыі па прад’яўленаму артыкулу майму падабароннаму пачынаюцца не з пазбаўлення волі, а са штрафу, арышту, абмежавання волі, а пасля ўжо пазбаўленне волі да трох гадоў. Чаму менавіта яму трэба знаходзіцца ў месцах пазбаўлення волі? Для мяне гэта дзіўна», – недаўмявала адвакат.
Дзеянні Максіма ў тыя жнівеньскія дні яна ацэньвае як рэакцыю маладога чалавека на «прымяненне недазволеных метадаў у дачыненні тых асоб, якія ўдзельнічалі ў мітынгах», што адбываліся пасля абвяшчэння вынікаў прэзідэнцкіх выбараў.
Гомельскі валанцёр Ілля Міронаў, які прысутнічаў на судовых пасяджэннях, лічыць, што ў крымінальнай справе надзвычай слабенькая «доказная база, пабудаваная на тэлефонных званках».
Поделиться ссылкой:


description: У нядзелю, 6 чэрвеня, на чавускай трасе каля вёскі Раманавічы адбылася страшная аварыя. Пра гэта паведамілі чытачы «МагілёўАнлайн». Паводле інфармацыі

title: Страшная аварыя на чавускай трасе: чацвёра загінулых, сярод іх - дзіця

maintext:
У нядзелю, 6 чэрвеня, на чавускай трасе каля вёскі Раманавічы адбылася страшная аварыя. Пра гэта паведамілі чытачы « МагілёўАнлайн ».
Паводле інфармацыі відавочцаў, кіроўца аўтамабіля Citroën выехаў праз дзве суцэльныя, каб абагнаць іншую машыну. Яму насустрач рухалася фура. Кіроўца легкавіка не справіўся з кіраваннем і на поўным ходзе ўехаў у фуру.
Кіроўца вялікагруза спрабаваў затармазіць, аднак у аўтамабіля лопнула кола і пазбегнуць аварыі не ўдалося.
У выніку аварыі загінулі кіроўца і трое пасажыраў, сярод іх — паўтарагадовае дзіця.
Кіроўца фуры не пацярпеў.


title: У вёсцы Стаўбун вадзілі і хавалі "грамавую стралу" (Фота)

maintext:
Але старадаўні абрад трэба захаваць для нашчадкаў.
З незапамятных часоў у вёсцы Стаўбун Веткаўскага раёна мясцовыя жыхары ладзілі ў першай палове чэрвеня ўнікальны абрад «Ваджэнне і пахаванне стралы». Коратка ў побыце – «Пахаванне стралы». У беларусаў Пасожжа гэты абрад найпаўней захаваўся менавіта на Веткаўшчыне – у Стаўбуне, Неглюбцы, Казацкіх Балсунах.
Вяскоўцы кажуць, што падобныя абрады сустракаюцца і ў этнічна блізкіх да Беларусі цяперашніх расійскіх паселішчах. Традыцыйна «Пахаванне стралы» прыпадае на рэлігійнае свята Узнясенне, альбо па-народнаму Ушэсце, што азначае ўшэсце Божае на неба. І ладзіцца абрад заўсёды ў чацвер, на шостым тыдні пасля Вялікадня.
Расце без кораня, гарыць без полымя
Апоўдні 10 чэрвеня стаўбунскія жанчыны сабраліся ў цэнтры вёскі і сталі ў карагод. І палілася, пакацілася па вясковых вуліцах і падворках песня-загадка: «А што расце без кораня, што бяжыць без поваду, што гарыць без полымя?».
1 з 4
Рэй павялі ўдзельніцы народнага фальклорнага гурта «Стаўбунскія вячоркі» Ганна Чуяшова, Улляна Аніськова разам з кіраўніцай СДК Святланай Парашчанка. Да іх далучыліся некаторыя стаўбунскія школьнікі, студэнты Беларускага дзяржаўнага інстытута культуры і мастацтваў разам са сваёй выкладчыцай Таццянай Пладуновай, а таксама ўдзельнікі гурта «Варган» з Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта на чале з дацэнтам кафедры гісторыі Вольгай Емяльянчык.
Уважлівыя слухачы пачулі і песенны адказ на загадкавыя пытанні: «Камень расце без кораня, вада бяжыць без поваду, зара гарыць без полымя».
Карагод жанкі і моладзь водзяць не доўга. Неўзабаве яны ўтвараюць шыхты і, счапіўшыся сагнутымі ў локцях рукамі, рухаюцца насустрач іншым вяскоўцам, што ідуць з процілеглага канца вёскі. І, канешне, дружна спяваюць:
Ты ляці, страла, ды ўздоўж сяла,
ды ўздоўж сяла ў канец вуліцы,
не ўбі, страла, добрага молайца
па тым молайцу плакаць некаму…
Танальнасцю песня нагадвае галашэнне Рухаючыся па вуліцы, гурты сваёй еднасцю і жаласлівымі спевамі з працяглым «у-у-у» як бы адцясняюць перуновы стрэлы далей ад сваіх падворкаў і палеткаў. Бо з надыходам летняй навальнічнай пары неўтаймаваныя сілы прыроды могуць нарабіць шмат бяды – спаліць хату ці гумно, спляжыць жыта. Ад навальніцы перападае і самому чалавеку. Нездарма ж вяскоўцы просяць у неба «не біць добрага молайца».
Жаночая справа
Вяскоўка Галіна Кір’янава распавядае, што здавён «Пахаванне стралы» лічылася чыста жаночым святам. У гэтую пару мужчыны былі занятыя найперш сенакосам. Жанкі і маладзіцы «здабывалі» ім ў неба сваімі песнямі-малітвамі лепшую долю, гналі прэч беды ды нягоды. Зараз часцяком да «Ваджэння стралы» далучаюцца хлопцы ці маладзейшыя мужчыны. Гэта, можа, і няблага, бо носьбітаў аўтэнтычнай стаўбунскай традыцыі, на жаль, становіцца ўсё меней. Нават не ўсе жанкі з гурта «Стаўбунскія вячоркі» ўжо падтрымліваюць мясцовыя песенныя традыцыі.
На скрыжаванні вуліц каля СДК два сустрэчныя патокі жанок, студэнтаў і мясцовай дзятвы сыходзяцца, зліваюцца ў вялікі супольны карагод, і абрадавыя песні гучаць з новай сілай. Вяскоўцы і прыезджы люд без масак, нягледзячы на тое, што CAVID-19 дабраўся і да Стаўбуна. Бо ў масцы як ты заспяваеш?!
Славяць жыццё і сілы прыроды
Грамада чарговы раз утварае шыхты і па вуліцы Перамогі кіруецца ў поле, дзе каласіцца жыта. Такім чынам выводзяць «стралу» з вёскі. Вядома, з песнямі. Матывы розныя, але звязаныя найперш з аграрнай магіяй, услаўленнем жыцця, кахання, сілаў прыроды. І сэнс іх у тым, каб адвесці «грамавую стралу», пазбегнуць гневу Перуна і пажараў ад яго стрэлаў – маланак.
Пакуль крочым далей ад вёскі, цікаўлюся ў маладога хлопца, што прываблівае яго ў гэтым старадаўнім абрадзе. Хлопец назваўся Арцёмам Дзмітрыевым.
«Абрад такі незвычайны, песні незвычайныя. Здаў экзамены за дзевяты клас – і пайшоў. Я і раней хадзіў, мне падабаецца»,– кажа Арцём.
Мясцовая адзінаццацікласніца Валерыя Жукава, што ідзе ў поле з парай сваіх сябровак, таксама хораша адклікаецца пра абрад.
«Мне спяваць падабаецца разам з усімі. Мы гэта ўсё чуем бачым і мусім у будучым сваім дзецям перадаць, я яны – сваім. І “страла” не згіне», – пераканана Валерыя.
У прыгожых нацыянальных строях прыехалі на «стралу» і пяцёра студэнтаў з Полацка, якія аб’яднаны ў фальклорны гурт «Варган».
«Я вывучаю фальклорную традыцыю продкаў, хоць мая будучая прафесія наўпрост з ёю не звязана. Хацелася прыехаць сюды, каб больш дазнацца пра нашу Беларусь», – кажа трэцякурсніца ПДУ Галіна Разіна.
Полацкія студэнты ехалі да Гомеля цягніком, потым аўтобусам да Веткі і, нарэшце, дабіраліся грамадскім транспартам да Стаўбуна.
Дацэнт Вольга Емяльянчык адзначае, што ў Падзвінні найбольш яркімі святамі вяснова-летняга календара з’яўляюцца Масленіца, а яшчэ Вялікдзень, калі надзвычай шчыруюць валачобнікі.
«А такога свята, як «Ваджэнне і пахаванне стралы», у нас няма. Веткаўшчыну варта наведаць, паглядзець усё гэта і паслухаць. Тут захоўваецца ўнікальная манера выканання абрадавых песень. Гэта тое, што лучыць нас з культурай нашых папярэднікаў», – лічыць Вольга Антонаўна.
Жыта і жыццё – поруч
Далёка за вёскай удзельнікі «Пахавання стралы» заходзяць у высокае жыта. Чаму менавіта ў збажыну, а не ў канюшыну ці авёс? Справа ў тым, што ў народнай культуры, як сцвярджаюць навукоўцы, жыта ўспрымаецца як сімвал вечнасці. Праз яго і далучаюцца да вечнасці. Жыта – яно яшчэ і лечыць, атаясамліваецца з зямлёй-маці, якая мае першапачатковую сілу.
У жыце Святлана Парашчанка агортвае рукамі пару дзясяткаў жытнёвых сцяблін і як бы цягне іх знізу ўверх, прыгаворваючы: «Гасподзь сёння ідзе на небяса і пацягне нашае жыта за каласа. А мы яму пакладзем грошы, каб даў нам Бог ураджай харошы».
Услед за тым пачынаецца іншае сакральнае дзейства – ужо не ваджэння, а пахавання стралы. Жанкі расходзяцца па жыце, выкопваюць сабе невялікую крыжападобную ямінку, кладуць туды хто капейку, хто шпільку, пацерку ці бліскучы гузік і загортваюць зямлёй.
«Адначасова і жаданне загадала», – кажа настаўніца беларускай мовы і літаратуры Валянціна Марцян. – Яно таемнае, скажаш каму – не збудзецца.
Валянціна Пятроўна настаўнічае ў Гомелі, а сама яна тутэйшая, родам з Малых Нямкоў. Прыязджае падтрымаць Святлану Парашчанку, сваю сяброўку са студэнцкіх часоў. І вельмі маркоціцца, што на абрадзе мала стаўбунскіх вяскоўцаў.
Такія ж разважанні і ў 80-гадовай Ганны Чуяшовай, найпершай завадатаркі ў Стаўбуне, якая ўжо больш за паўстагоддзя «водзіць стралу».
«Вёска цяпер парадзела, людзей нашмат менш, чым некалі. Старэйшых ужо няма, паўміралі, маладыя падаліся ў горад. Раней у нас з кожнага двара ішлі жанчыны, маладзіцы, дзяўчаткі – “вадзіць і хаваць стралу”», – згадвае кабета.
У Валянціны Сяргеевай бабуля і маці «вадзілі стралу». Жанчына пераканана, што моладзь трэба больш арганізоўваць і заахвочваць.
«Мяне самую, можна сказаць, адбілі ад «Стаўбунскіх вячорак», бо хацела з некаторымі іншымі жанкамі свой канцэрт рабіць. Я – карэнная жыхарка, кінуць «Стралу» ніяк не магу», – зазначае Валянціна.
Супрацоўніца філіяла Веткаўскага музею стараабрадніцтва і беларускіх традыцый Марыя Нічыпорчык мяркуе, што варта прыцягваць да распаўсюду унікальных абрадаў установы адукацыі, каб яны спецыялізаваліся на спевах, прыкладам такіх, як у Стаўбуне. Ну хоць бы гомельскія каледжы гэтым заняліся – музычны імя Сакалоўскага, педагагічны імя Выгоцкага. Была б неблагая падмога носьбітам самабытнай культуры.
Бракуе скаардынаванасці ў дадзенай справе паміж установамі культуры і адукацыі. Дый не стаў нацыянальны фальклор асновай для эстэтычнага выхавання ў межах навучальных праграм. Больш за тое, апошнім часам нават строі ў людзей у традыцыйных нацыянальных колерах сталі аб’ектам пераследу і здзеку.
1 з 3
Каласы за абразамі
Тым часам, павадзіўшы карагод у збажыне, вяскоўцы зрываюць па дзевяць жытнёвых каласоў. Не проста адныя вяршкі, а так, каб пры іх заставаліся сцёблы сантыметраў на сорак. Каласы жанкі вяжуць у пучок, а дома кладуць іх за абраз – як заслону, як абярэг ад любых нягодаў. І ўжо самыя адданыя старажытнаму абраду на дадатак яшчэ і качаюцца ў жыце, набіраюцца моцы на гарачую летнюю пару, а заадно і дзеляцца з зямлёю-карміцелькай сваёй уласнай сілай.
Поделиться ссылкой:


title: Марына Адамовіч: "У справе Мікалая - 178 тамоў!"

maintext:
Прайшоў год, як Мікалай Статкевіч быў змешчаны за краты. Ён прызнаны палітвязнем.
Жонка палітыка распавяла «Народнай Волі», якім быў для яе гэты год, а таксама пра нечаканую сустрэчу з мужам.
Нагадаем: Мікалая Статкевіча затрымалі 31 мая 2020 года, калі ён ехаў на пікет Сяргея Ціханоўскага. Пазней яго абвінавацілі ў падрыхтоўцы масавых беспарадкаў (ч.2 арт.293 КК).
4 мая стала вядома, што справу Статкевіча і шэрага іншых палітвязняў будзе разглядаць Гомельскі абласны суд. Сярод абвінавачаных – Сяргей Ціханоўскі, блогеры Ігар Лосік і Уладзімір Цыгановіч, а таксама Арцём Сакаў і Дзмітрый Папоў.
– Для мяне гэты год быў і цяжкім, і адначасова годам вялікай любові, узрушэння і надзеі, – кажа Марына Адамовіч і дадае: – Уся сувязь за гэты час – толькі праз адваката і ліставанне. Бывалі перыяды, калі даходзілі ўсе лісты, а здаралася і незразумелая блакада. У мяне склалася ўражанне, што гэта было звязана з «цэнтральным рэгуляваннем». Я падтрымліваю сувязь з блізкімі многіх палітвязняў, і скаргі на тое, што не прыйшлі лісты, у нас практычна заўсёды ўзнікалі сінхронна.
Да таго ж апошнім часам, калі Мікола быў у Жодзіне, лісты ішлі, як быццам праз Камчатку, – ад 10 дзён да двух тыдняў.
– Днямі вы ўпершыню за год сустрэліся з мужам у Гомелі. Для вас гэта было нечаканасцю?
– Поўнай нечаканасцю! Сама паехала ў Гомель, нават не ведаючы дакладна, ці там ужо Мікалай. Напярэдадні мне напісалі сваякі аднаго палітвязня, што яго жонцы дазволілі спатканне. Вырашыла і я пагрукацца ў гэтыя дзверы. У Гомельскім абласным судзе папрасіла дазволіць сустрэчу, і мне раптоўна далі «зялёнае святло». Гэта былі і нечаканасць, і радасць, і шчасце! Да гэтага я амаль месяц пісала заявы ў Следчы камітэт, прасіла спатканне і атрымлівала адмовы ў розных варыянтах. Пісалі альбо «немэтазгодна», альбо «няма падстаў».
– Колькі доўжылася сустрэча?
– Мы размаўлялі дзве гадзіны па тэлефоне ў спецыяльным пакоі праз двайное шкло. Дарэчы, ведаю, што ў СІЗА на Валадарскага спатканне – усяго гадзіна.
Здзівілі чорныя масіўныя тэлефонныя апараты, я такія бачыла толькі ў кіно. Было адчуванне, што яны засталіся яшчэ з 50-х гадоў мінулага стагоддзя.
За дзве гадзіны, безумоўна, не абмеркавалі ўсё, што адбылося за год, пераскоквалі з адной тэмы на іншую, бо хацелася распавесці пра ўсё.
– Мікалай распавядаў пра сябе і сваю справу?
– Пра сваю справу ён выказаўся яшчэ тады, калі толькі пачаў з ёй знаёміцца. Натуральна, абсалютна не прымае ўсё тое, у чым яго спрабуюць абвінаваціць, а таму напісаў заяву следчым, што адмаўляецца далей чытаць матэрыялы справы.
Мікола таксама распавёў, як яго разам з Ігарам Лосікам і Сяргеем Ціханоўскім этапіравалі з Жодзіна ў Гомель. Усе трое былі ў кайданках. Відаць, адмыслова аўтазак не падагналі акурат да вагона, а спынілі дзесьці за 100–150 метраў. Кайданкі накінулі так, што ладоні былі ўверсе, і такім чынам вязням давялося несці свае рэчы тыя самыя 150 метраў. Зрабілі ўсё, каб максімальна дадаць праблем «палітычным».
Што датычыцца ўмоў утрымання ў СІЗА Гомеля, то там яны лепшыя, чым у Жодзіне. Хаця б тым, што сцены пафарбаваны ў светлы колер. Пагадзіцеся, гэта важна для людзей, якія ўжо год знаходзяцца ў няволі практычна без сонечнага святла. Відаць, гэта спадчына бесчалавечнай савецкай сістэмы.
– У Гомелі ваш муж таксама знаходзіцца адзін у камеры?
– Так, ён адразу напісаў заяву аб бяспечным утрыманні. Адзіночная камера – гэта стандартная мера бяспекі. Такая працэдура прадугледжана законам.
– Як яго здароўе? Не скардзіўся?
– Ведаю, што ў апошнія дні ў Жодзіне ў Міколы скакаў ціск, былі такія трывожныя звесткі. Але выглядае як быццам добра, твар нават крыху загарэў, бо пабываў на сонцы. І на гэтым фоне вельмі кантрасна выглядалі яго ненатуральна белыя рукі.
І абсалютна не вядома, калі ўжо закончыцца знаходжанне ў ізалятары. Справу Віктара Бабарыкі і яго калег у судзе разглядаюць з лютага гэтага года, і канца не бачна. А ў справе Мікалая – аж 178 тамоў! Мне цяжка ўявіць, колькі гэты працэс працягнецца.
– Уладзіміра Сазанчука, адваката Мікалая Статкевіча, пазбавілі адвакацкай ліцэнзіі. Хто зараз яго абараняе?
– Зараз у Мікалая новы абаронца, але не буду называць яго прозвішча, бо час такі, што сёння нават адвакаты не жадаюць публічнасці.
Калі шчыра, то адвакаты ў нашай краіне, на жаль, ператварыліся ў дарагіх паштальёнаў. Мікола перажыў шмат судовых працэсаў, і мы бачым, што нават самыя бліскучыя довады адвакатаў не ўплываюць на прыняцце рашэння практычна ва ўсіх выпадках.
Зараз адвакаты даюць падпіскі аб неразгалошванні, таму, як бачым, часам наогул баяцца хоць нешта казаць пра сваіх падабаронных.
– Пра нейкія хатнія справы муж цікавіўся?
– Я яму і так пастаянна пішу пра нашага сабаку, які апошнім часам згрыз усё, што толькі можна. Вы сабе ўяўляеце сабачку, які за год знішчыў нават не куст, а цэлае дрэва бэзу?! Я ўжо маўчу пра такія дробязі, як плот альбо мае акуляры. Сабачка добры, ён сваімі ўчынкамі не дае Міколу сумаваць і ўзнімае яму настрой.
– Пакуль не вядома, калі пачнецца суд?
– Не вядома ні дата пачатку працэсу, ні прозвішча суддзі. Мы разам з адвакатам спрабавалі гэта высветліць, але пакуль – цішыня.
Публікацыя – з № 42 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Катавальня, праз якую прайшлі Анатоль Лябедзька і тысячы іншых беларусаў

maintext:
Пабачыўшы Анатоля Лябедзьку пасля месяца зняволення на Акрэсціна, я не адразу яго пазнаў. Экс-старшыня АГП выглядаў як з крыжа зняты. Спакутаваны твар, нявыспаныя патухлыя вочы, даўно не голенае шчацінне, рэзка пазначаныя зморшчыны – як быццам чалавек не пасля адміністрацыйных сутак з ізалятара часовага ўтрымання выйшаў, а адбыўшы год катаргі ў якім-небудзь даўно замежным нерчынскім рудніку.
Зразумела, што ІЧУ не курорт, і трыццаць сутак – тэрмін сур’ёзны, але ж каб да такога стану давесці…
Аказалася, стан мог быць яшчэ горшы. Бо тое, што вырабляюць з палітычнымі зняволенымі ў вязніцы на Акрэсціна, можна назваць толькі адным словам – катаванні. Анатоль Лябедзька – сядзелец са стажам, чалавек бывалы і загартаваны, але і ён быў агаломшаны бесчалавечным стаўленнем тамтэйшых службоўцаў да людзей, чыя віна, вобразна кажучы, высмактана з пальцаў функцыянераў у судзейскіх мантыях.
Скажам, той жа Лябедзька атрымаў свае 30 сутак толькі за тое, што прыйшоў пад будынак суда Кастрычніцкага раёна Мінска, дзе ў той дзень разглядалася «студэнцкая справа», таксама шытая белымі ніткамі. Прыйшоў не суд той граміць, не ў пракурора з рагаткі страляць, не «суддзю на мыла!» крычаць, а – проста моўчкі паспачуваць маладзёнам. І ў выніку паехаў у каталажку.
Нездарма ў народзе месцы часовага абмежавання волі называюць гэтым словам, у якім на першым месцы чуецца «кат». Вязніцу на Акрэсціна таксама можна так называць. Бо абрэвіятура ІЧУ (ИВС) нейкая невыразная. А вось каталажка на Акрэсціна, ці, яшчэ лепш, катавальня, – самае тое.
Паводле сведчання Анатоля Лябедзькі, у акрэсцінскай каталажцы адбываецца «штодзённае парушэнне Канстытуцыі». Ну, да гэтага беларусы нібы і прывыклі – яшчэ з часоў, калі Якуб Колас напісаў свае знакамітыя радкі: «Канстытуцыю далі, / Адчынілі дзверы, / І… ў астрог нас павялі, / І таўкуць без меры». Дык на тое і царскія сатрапы ў імперыі, каб бязмерна таўчы. А як «таўкуць» свае – у «сильной и процветающей»?
Напіхваюць вязняў, як селядцоў у бочку, – у чатырохмясцовыя камеры па 15–16 чалавек. Пры гэтым вокны (калі яны ўвогуле ёсць) наглуха зачынены, а «кармушку» ў дзвярах для хоць нейкага доступу паветра ахоўнікі могуць адкрыць на гадзінку-другую, пад настрой. А могуць і не адкрыць. Скажыце, чым не газавая камера? Таксама ж катаванне ўдушшам.
Вязням не выдаюць ні матрацаў, ні падушак – яны мусяць спаць, застуджваючы ныркі, на голых жалезных нарах і проста на бетоннай падлозе, прымасціўшы галаву на парашу. Трапіў чалавек у каталажку здаровым – выйдзе хворым. Прытым лекі ад сваякоў да вязняў звычайна не даходзяць. Гэта проста катаванне ці эксперымент на жывучасць у духу фашысцкага доктара Менгеле? Можа, Міжнародны Чырвоны Крыж адкажа?
Шмоны палітычным наладжваюць пяць разоў на суткі – два з іх спецыяльна ўночы, каб вязні не змаглі паспаць. Такім чынам у наяўнасці катаванні бяссоннем, а аднымі імі чалавека можна давесці да вар’яцтва.
Паводле сведчанняў былых сядзельцаў, ёсць там і адмысловая камера з гукаізаляцыяй, дзе ахоўнікі з садысцкімі схільнасцямі збіваюць тых, хто спрабуе хоць неяк пратэставаць…
Самае жудаснае, што мы з усім гэтым паступова звыкаемся. З тым, што ў цэнтры чысценькай і разамлелай пад летнім сонейкам беларускай сталіцы існуе замаскіраваны пад цывільную турму Асвенцым, дзе катуюць людзей, трымаюць іх у страшнай антысанітарыі, як жывёлу.
Мы ўжо амаль звыкліся з тым, што хтосьці чарговы выйдзе за акрэсцінскую браму і як пра нешта будзённае раскажа пра здзекі, учыненыя над ім ад імя дзяржавы. Падобныя прызнанні, на жаль, перасталі ўжо быць сенсацыяй. А людзі ўсё выходзяць і ўсё расказваюць, расказваюць… Мружачыся ад сонца, удыхаючы на поўныя грудзі паветра, нібы выбавіліся на Божы свет з апраметнай.
У гэтай апраметнай ёсць канкрэтны гаспадар – начальнік акрэсцінскага ІЧУ падпалкоўнік Ігар Кенюх. Гэта яго падначаленыя налятаюць з начнымі шмонамі, трэніруюцца, як на баксёрскіх грушах, на безабаронных людзях і запячатваюць каменныя мяшкі, каб зняволеныя задыхаліся.
Вы разумееце, падпалкоўнік, што пры вас звычайны ізалятар ператварыўся ў сапраўдны гестапаўскі засценак? Вы нават на волю сваіх ахвяр выпускаеце са здзекам – вывозіце на ўскраіну горада, каб дадаткова памучыць іх сваякоў перад варотамі каталажкі.
Давайце называць рэчы сваімі імёнамі: ахоўнікі – ахоўваюць, а катуюць – кáты. У даўнія часы кат красаваўся на эшафоце ў спецуборы – чырвонай кашулі і чорнай масцы. Можа быць, вам і вашым падначаленым таксама варта прымераць падобную ўніформу? Каб адразу быў відаць род заняткаў…
Калі ўжо спыніцца калясніца дзяржаўнага тэрору? – штодня гучыць над краінай пытанне, на якое ў мяне няма адказу. Але я цвёрда ведаю, што калясніца тая загрукаціць яшчэ мацней і страшней, калі ўсе мы звыкнемся з тым бясчынствам, якое вытвараюць з палітзняволенымі ў беларускіх турмах. Не дай Божа прывыкнуць да Асвенцыма…
Публікацыя – з № 45 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


description: У фінальным матчы Канада ў авертайме выйграла ў Фінляндыі з лікам 3:2. Канада стартавала на чэмпіянаце свету з трох паразаў запар (ад Латвіі, ЗША і

title: Зборная Канады выйграла чэмпіянат свету па хакеі


title: Ці будзе амністыя?

maintext:
Аргкамітэт па стварэнні партыі «Дэмакратычны саюз» заклікаў Палату прадстаўнікоў актывізаваць працу над законапраектам аб амністыі.
Аргкамітэт партыі ўзначальвае былы паплечнік Валерыя Цапкалы IT-прадпрымальнік Андрэй Ланкін.
Як паведамляла «Народная Воля», праект закона аб амністыі быў падрыхтаваны прадстаўнікамі інфармацыйна-аналітычнай установы «Круглы стол дэмакратычных сіл» на чале з палітолагам Юрыем Васкрасенскім. Да тэксту закона ёсць дадатак – спіс з 515 чалавек, якіх прапануецца амнісціраваць ці памілаваць. Там узгадваюцца Віктар Бабарыка, Марыя Калеснікава, Алесь Пушкін.
Васкрасенскі лічыць, што амнісціраванне або памілаванне зняволеных – адзін з крокаў, які дапамог бы зняць напружанне ў грамадстве.
«3 ліпеня Беларусь будзе адзначаць сваё галоўнае свята – Дзень Рэспублікі, – гаворыцца ў заяве аргкамітэта па стварэнні палітычнай партыі. – У гэты дзень у 1944 году ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў быў вызвалены Мінск. Амаль палова Беларусі яшчэ была пад кантролем нацыстаў, але гэты дзень стаў вырашальным у аперацыі «Баграціён».
У гэты дзень Беларусь святкуе вызваленне. На жаль, родныя і блізкія людзі часткі нашых грамадзян у гэты дзень будуць знаходзіцца ў месцах пазбаўлення волі.
Можна лічыць, што леташняе палітычнае супрацьстаянне скончылася перамогай над пазасістэмнай апазіцыяй. Таму мы заклікаем беларускі парламент ўспомніць савецкую практыку амнісціравання людзей, асуджаных за антыдзяржаўную дзейнасць. Так, у жніўні 1923 года, адразу пасля заканчэння грамадзянскай вайны, ЦВК СССР пастанавіў вызваліць рабочых і сялян, асуджаных за ўдзел у руху супраць савецкай улады, уцягнутых з прычыны сваёй несвядомасці і якія не з’яўляюцца ініцыятарамі, арганізатарамі і актыўнымі кіраўнікамі.
Амністыя ў Год народнага адзінства стане актам гуманізму з боку дзяржавы і значным крокам на шляху да аднаўлення міру і згоды ў нашым грамадстве».
Поделиться ссылкой:


title: "Усе абставіны, ясныя і дакладныя факты кажуць пра тое, што гэта палітычны матыў". Адвакаты Віктара Бабарыка пра яго апошняе слова ў судзе

maintext:
Сёння палітвязень,экс-старшыня «Белгазпрамбанку» Віктар Бабарыка выступіў з апошнім словам у судзе. Ён сказаў, што не здзяйсняў ніякіх супрацьпраўных дзеянняў і яму ня сорамна перад дзецьмі, калегамі і паплечнікамі. Прысуд будзе агучаны 6 ліпеня. Дзяржаўны абвінаваўца запрасіў для палітыка 15 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Яго вінавацяць у карупцыі і «адмыванні грошай».
Пасля сённяшняга пасяджэння людзі віталі апладысментамі адвакатаў Віктара Бабарыкі – Дзмітрыя Лаеўскага, Наталлю Мацкевіч і Яўгена Пыльчанку.
Якія ўражанні ў адвакатаў ад выступу Бабарыкі і якую яны падводзяць рысу пасля завяршэння спрэчак?
«Мы пабачылі, што няма падстаў лічыць яго вінаватым»
Паводле Яўгена Пыльчанкі, Бабарыка адразу адмаўляў сваю віну і не здрадзіў сваёй пазіцыі: да канца яе адмаўляе.
«Мы пабачылі, што няма падстаў лічыць яго вінаватым, – сказаў Яўген Пыльчанка. – Астатнія (абвінавачаныя па справе «Белгазпрамбанку»), відаць, казалі тое, што па іх меркаванні можа ім дапамагчы, каб атрымаць мінімальныя ці найменшыя з магчымых пакаранняў. Бо менавіта з гэтай мэтай заключаюцца дасудовыя пагадненні і відавочна, што яны да гэтага і імкнуцца. Таму кожны адпаведна з гэтым і будаваў сваю прамову. Кожны рухаецца ў тым напрамку, які абраў».
Пра парушэнні, якія былі, адвакаты казалі падчас працэсу і падсумавалі ў сваіх выступах у судовых спрэчках.
«Вельмі шмат пералічваць таго, што парушалася. Але ад пачатку мы бачылі як расследуецца гэта крымінальная справа і было зразумела як яно будзе ісці далей, – кажа Яўген Пыльчанка. – У суда ёсць магчымасць вынесці апраўдальны прысуд пры тым што былі парушэнні, было нейкае перадузятае стаўленне да нашага кліента падчас следства. З матэрыялаў усё роўна бачна, што няма складу злачынства. Суд павінен вырашыць і мы яму пастараліся данесці ўсё для апраўдання нашага кліента».
«Нам за сябе ня сорамна і мы яшчэ толькі на пачатку дарогі»
Паводле адвакаткі Наталлі Мацкевіч, абарона Віктара Бабарыкі шчыра верыць у тое, што ён не вінаваты «ні па доказах, ні па элементах складу злачынства».
«А чаму гэта так атрымалася я казала ў сваёй прамове, таму што матыў крымінальнага пераследу адрозніваецца ад легітымных матываў, якія павінны быць у крымінальным праве і працэсе. Усе прыведзеныя факты пра гэта гавораць. Таксама мы кажам аб парушэнні міжнародных нормаў, – кажа Наталля Мацкевіч. – Калі ва ўнутранай прававой сістэме гэтыя парушэнні ня будуць прызнаныя і ня будуць акдрыты мэханізмы для іх кампенсацыі мы будзем звяртацца ў Камітэт па правах чалавека з індывідуальным паведамленнем ад імя Віктара Бабарыкі і ўказваць на гэтыя парушэнні».
Адзін зварот ўжо зарэгістраваны, ён пададзены адносна заключэння пад варту Віктара Бабарыкі, якое адвакаты лічаць адвольным.
«Мы кажам, што правы парушаюцца такім брутальным чынам, што нават у цяперашняй сітуацыі можна казаць пра асаблівае, няроўнае стаўленне да Віктара Бабарыкі. А калі гэта няроўнае стаўленне, то гэта дыскрымінацыя, а матыў дыскрымінацыі трэба шукаць, – кажа Наталля Мацкевіч. – Усе абставіны, ясныя і дакладныя факты кажуць пра тое, што гэта палітычны матыў. Гэта яго палітычныя перакананні і ўдзел у выбарах як прычына дыскрымінацыі».
Што ўразіла Наталлю Мацкевіч у апошнім слове Віктара Бабарыкі? Яна
кажа, што ўвесь гэты год як ён затрыманы яе ўражвае тое, што Віктар Бабарыка глядзіць на ўсё ня з гледзішча сваіх амбіцый, нейкіх інтарэсаў, а з гледзішча чалавечых каштоўнасцей.
«Гэты яго выступ гэта ярка паказаў. Я цаню людзей, якія маюць свае каштоўнасці, унутраны стрыжань і нясуць іх людзям, думаюць і гавораць ня толькі пра сябе, а пераважна пра іншых».
Паводле Наталлі Мацкевіч, працаваць адвакатам па гэтай справе было няпроста.
«На кожным этапе, асабліва папярэдняга расследавання, і ў судзе мы сутыкаліся з тым, што нашы абаснаваныя дамаганні і ўказанні не знаходзілі такога водгуку як гэта адпавядала б закону. Былі перашкоды і ў наведванні, парушэнні прэзумпцыі невінаватасці, наш калега Аляксандр Пыльчанка быў пазбаўлены свайго статуса, а яшчэ адзін адвакат быў узяты пад варту, – кажа Наталля Мацкевіч. – Усё гэта ня можа не насцярожваць. Але мы не баяліся, мы рабілі ўсё, што маглі, таму нам за сябе ня сорамна і мы яшчэ толькі на пачатку дарогі».
Што з сынам Віктара Бабарыкі?
Пад час працэсу згадвалася імя сына Віктара Бабарыкі Эдуарда. Што са справай, якую завялі супраць яго?
Эдуард Бабарыка быў затрыманы разам з бацькам, калі яны ехалі здаваць подпісы ў выбарчую камісію. Яго ўтрымліваюць у СІЗА КДБ і абвінавачваюць па артыкуле 243 (Ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў) Крымінальнага кодэксу.
«З Эдуардам Бабарыка і іншымі затрыманымі ў мінулым чэрвені сітуацыя прыкладна аднолькавая. Мы нават у гэтым пасяджэнні даследавалі дакументы, па якіх іх затрымлівалі. Апроч Кабяка, усе хто тут (у справе «Белгазпрамбанку», ) знаходзіцца з абвінавачаных, затрыманыя былі па артыкуле 243 ці 235, гэта ўхіленне ад выплаты падаткаў і «легалізацыя» сродкаў, здабытых злачынным шляхам. І гэта ня тая «легалізацыя», якая была ў нас у працэсе, бо апісваюцца абсалютна розныя дзеянні. То бок яны затрыманыя ў рамках той справы і яна дагэтуль ня скончаная. Справа аб хабары, якую разглядаў суд, выдзелена з агульнай справы па падатках, а тая справа знаходзіцца дагэтуль у следчым упраўленні КДБ. І Эдуард па ёй праходзіць як абвінавачаны. Пакуль па той справе нічога ня вырашана і мы ня можам нешта прагназаваць», – кажа адвакат Яўген Пыльчанка.
Гэтак жа па той справе аб падатках праходзіць падабаронная Яўгена Пыльчанкі Святлана Купрэева, а таксама памочнік Віктара Бабарыкі Дзмітрый Карака, які быў затрыманы таксама ў чэрвені мінулага года.
«Яны сядзяць, хаця абставіны, якія апісаны ў нашым абвінавачанні (па справе «Белгазпрамбанку») відавочна тычацца і падаткаў. То бок мы маем два абвінавачанні, якія прад’яўлены па адных і тых жа дзеяннях. І ў пэўным сэнсе наш працэс можа выключаць крымінальны пераслед па той справе. То бок пасля прысуду можна разлічваць, што ў той справе будзе нейкі зрух. Таму што яны ня змогуць яшчэ пераследаваць па артыкуле за падаткі, калі за гэта ўжо асудзілі як за хабар. Таму прагнозаў ніякіх няма, у суда яшчэ ёсць магчымасць вынесці апраўдальны прысуд па гэтай справе. Але калі ён будзе абвінавачвальным, то ёсць падставы чакаць, што нешта зменіцца ў лёсе Эдуарда і астатніх затрыманых па падатках».
Паводле Яўгена Пыльчанкі, што цяпер адбываецца з падатковай справай пакуль не зразумела.
«Па ёй нічога не адбываецца ўжо напэўна паўгады. Усё сканцэнтравана на гэтым (па справе «Белгазпрамбанку») працэсе. Калі раптам яна пачынае далей расследавацца і яе раптам перадаюць у суд, то Віктар Бабарыка пакуль што з яе ня выключаны. Па нашым меркаванні няма падставаў расследаваць падаткі, калі ўжо гэта прызналі тут хабарам».
Што за справа «Белгазпрамбанку»?
Справу топ-мэнэджараў «Белгазпрамбанка» разглядае Вярхоўны суд. Апроч Віктара Бабарыкі яе фігурантамі зʼяўляюцца сямёра чалавек, гэта былыя намеснікі Віктара Бабарыкі і кіраўнік кампаніі «Актыўлізінг».
Віктара Бабарыку абвінавачваюць у атрыманні хабару ў асабліва буйным памеры арганізаванай групай (частка 3 артыкула 430 КК) і легалізацыі сродкаў, атрыманых злачынным шляхам у асабліва буйным памеры (частка 2 артыкула 235 КК).
Віктар Бабарыка не прызнаў віну. Астатнія фігуранты поўнасцю прызналі віну, з шасцю абвінавачанымі заключаны дасудовыя пагадненні аб супрацоўніцтве.
«Складана складзенае абвінавачванне, якое ня зможа пераказаць
сваімі словамі ні адзін з абвінавачаных, у гэтай справе стварае ілюзію
наяўнасці злачынства – складанага і заблытанага. А абʼём справы стварае бачнасць наяўнасці нейкай доказнай базы. Але гэта толькі бачнасць», – сказаў у сваёй прамове ў судзе адвакат Дзмітры Лаеўскі.
Віктар Бабарыка ў сваіх паказаннях 6 красавіка 2021 года заявіў, што
хабараў ні ў якім выглядзе не атрымліваў. Паводле Дзмітрыя Лаеўскага, абвінавачаннем гэтыя паказанні Бабарыкі не абвергнутыя,
«таму што ні ў дзеяннях Віктара Бабарыкі, ні ў дзеянні яго намеснікаў
прыкмет атрымання хабару не пацверджана». Абарона просіць апраўдаць у поўным абʼёме Віктара Бабарыку і яго намеснікаў па абвінавачванні ў атрыманні хабару арганізаванай групай у асабліва буйным памеры ад прадстаўнікоў кампаній «Актыўлізінг» і праекта DELAY.
Віктар Бабарыка цягам 20 гадоў кіраваў ААТ «Белгазпрамбанк»,
і за гэты час банк з невялікага стаў адным з 5-ці найбуйнейшых банкаў
Беларусі, атрымаў разнастайныя ўзнагароды і прызнанне, прыбытак банка вырас шматкроць (што не аспрэчвалася нікім з дапытаных
супрацоўнікаў банка). Паводле адваката Дзмітрыя Лаеўскага, тут Віктар Бабарыка праявіў сябе як эфэктыўны менеджар, пад кіраваннем якога вялікая каманда ў канкурэнтнай барацьбе з дапамогай прафесійных ведаў дасягнула поспеху.
«Віктар Бабарыка рэалізаваў грамадскія праекты, беспрэцэдэнтныя для Беларусі: культурны хаб «ОК16» у Мінску, вяртанне ў краіну карцін мастакоў «Парыскай школы», форум тэатральнага мастацтва «ТЭАРТ», дабрачынны фонд «Шанец», выданне кнігі Святланы Алексіевіч, – сказаў у сваёй прамове Дзмітрый Лаеўскі. – Паказваючы, што беларусам ёсць чым ганарыцца, Віктар Бабарыка праявіў сябе ня толькі як мецэнат, але як патрыёт Беларусі».
Алесь ДАШЧЫНСКІ
Поделиться ссылкой:


title: Стала вядома, што Макей расказваў замежным паслам

maintext:
У пачатку тыдня дыпламаты краін Еўрасаюза, ЗША, Японіі і Вялікабрытаніі былі запрошаны ў беларускае МЗС на сустрэчу з Уладзімірам Макеем. Але афіцыйнага прэс-рэлізу з гэтай нагоды так і не апублікавана. Што ж адбывалася на сустрэчы?
Як стала вядома «Нашай Ніве», нечаканасцяў не здарылася — абодва бакі чарговы раз пераагучылі свае пазіцыі.
Якімі былі асноўныя тэзісы Уладзіміра Макея?
Так, па яго меркаванні, масавага выхаду на вуліцы 25 сакавіка не адбылося праз жаданне беларусаў жыць у стабільнасці, і рэпрэсіі тут ні пры чым.
Асобна Макей прайшоўся па Арцёме Шрайбмане, маўляў, звярніце ўвагу, што ён выявіўся не такім аб’ектыўным і нейтральным, якім хацеў здавацца. Таксама дасталася Tut.by, які «пасля смерці Зісера перастаў быць нейтральным».
Дыпламаты пачулі крыўду на Святлану Ціханоўскую, пасля сустрэч з якой заходнія палітыкі выказваюцца аб гатоўнасці падтрымкі і пастражэння санкцый супраць Аляксандра Лукашэнкі. Маўляў, што яна, што Павел Латушка — насамрэч шкодныя для двухбаковых адносін, таму іх не трэба ўспрымаць усур’ёз. А беларусы, маўляў, не гатовыя жыць пад санкцыямі і не вераць у 10-мільярдную падтрымку ад міжнародных інстытуцый у выпадку змены ўлады.
Макей заклікаў не верыць у карцінку «паралельнай рэальнасці», якую нібыта ствараюць прыхільнікі перамен. І таксама расказаў замежным дыпламатам, што, па яго інфармацыі, краіны Захаду пагражаюць спыніць фінансаванне Латушкі, калі ў краіне не здарыцца масавых акцый пратэсту.
Таксама Макей раіў дыпламатам задумацца над думкамі, агучанымі Раманам Пратасевічам. Маўляў, яны неардынарныя і патрабуюць вывучэння і правільнай рэакцыі.
Вядома, што ў адказ на гэты спіч прадстаўнікі дыпмісій краін ЕС, Вялікабрытаніі, ЗША і Японіі выпусцілі сумесную заяву пасля сустрэчы.
Як вынікае з заявы, на сустрэчы дыпламаты заклікалі беларускія ўлады:
спыніць пераслед актывістаў, незалежных СМІ і грамадзянскай супольнасці;
спыніць адвольныя затрыманні, катаванні і бесчалавечнае абыходжанне ў дачыненні да мірных пратэстоўцаў і палітычных зняволеных;
вызваліць і рэабілітаваць усіх палітвязняў і несправядліва затрыманых;
расследаваць парушэнні правоў чалавека і прыцягнуць да суду тых, хто санкцыянаваў і здзяйсняў акты гвалту;
пачаць інклюзіўны палітычны працэс, які б вёў да свабодных і справядлівых выбараў пад наглядам БДІПЧ АБСЕ.
Дыпламаты спадзяюцца, што ў Беларусь змогуць вярнуцца дыпламаты з Літвы, Польшчы, Латвіі, Вялікабрытаніі і ЗША.


title: Паўла Ларчыка цягнулі па ходніку пры затрыманні, а цяпер вінавацяць ў "гвалце" над міліцыянтам

maintext:
У судзе Цэнтральнага раёну Гомеля 21 чэрвеня распачаты разгляд крымінальнай справы супраць 23-гадовага Паўла Ларчыка. Яго вінавацяць у гвалце над міліцыянтам – на падставе артыкула 364 Крымінальнага кодэкса.
Інцыдэнт здарыўся 20 верасня мінулага года каля цырку, дзе сабраліся пратэстоўцы супраць фальсіфікацыі выбараў. Падчас затрымання ўдзельнікаў маршу адбылася штурханіна. Паўла павалілі на зямлю, цягнулі па ходніку, і ў гэтай штурханіне ён зачапіў нагой міліцыянта.
Пацярпелы ў крымінальнай справе – малады супрацоўнік Чыгуначнага РАУС Павел Шапавалаў. Раней за гэта ўжо затрымлівалі Аляксея Губіча, сябра Ларчыка. Абвінавачвалі, што нібыта Аляксей і стукнуў нагой Шававалава. Але ўрэшце праз закрыты суд Губіча пакаралі за тое, што ён нібыта ўдарыў супрацоўніка АМАП.
Цяпер за «гвалт» у дачыненні да Шапавалава судзяць Паўла Ларчыка. Справу разглядае суддзя Алеся Осіпава.
У суд Паўла прывезлі з СІЗА, дзе ён знаходзіцца ужо чацвёрты месяц. Паводле выстаўленага абвінавачвання, хлопцу пагражае арышт, абмежаванне волі альбо нават калонія на тэрмін да шасці гадоў.
Анатоль ЛІПСКІ
Поделиться ссылкой:


title: Раззлаваўшы пракурора, маладзіца цяпне гора

maintext:
34-гадовая мінчанка здала кватэру памочніцы пракурора аднаго са сталічных раёнаў, а потым запатрабавала пакінуць жытло. Пракуратура ўзбудзіла супраць гаспадыні крымінальную справу, бо яна «жадала парушыць правы, свабоды і законныя інтарэсы грамадзянкі выключна ў сувязі з яе пасадай». Жанчына можа быць пакарана пазбаўленнем волі на два гады.
Перш чым пакласці думкі на паперу,
Я агаворку гэткую зраблю:
Калі ты маеш дом або кватэру,
Дык можаш звацца кумам каралю!
Загадваць не дазволена нікому,
Як скарыстоўваць можаш ты жытло:
Захочаш – жаніхоў вадзі дадому
(Абы суседзям кепска не было,
Таму табе шумець патрэбна ў меру,
Каб скардзіцца суседзі не пайшлі);
Захочаш – у арэнду здай кватэру,
Каб мець зусім не лішнія рублі;
Захочаш – дык скасуй дамову потым,
Як арандатар твой не па нутру, –
Няхай начуе, так сказаць, пад плотам
Або к другому йдзе гаспадару.
Прынамсі, гэтак думалі мы ўчора.
А сёння ўжо расклад зусім другі.
Памочніца самога пракурора
Уласнікам «уставіла мазгі».
У горадзе памочніца здымала
Кватэру – дазваляў яе бюджэт.
Плаціла гаспадыні (і нямала),
І ўсё было, здавалася, як след.
Ды раптам не паладзілі жанчыны.
Адна з іх паказала на парог:
– Сыходзь з маёй кватэры!
А прычыны
Нам потым пракурор агучыць змог:
Маўляў, службістка
Выступала ярка,
Калі ў судах судзілі бунтароў,
А гаспадыня (бо сама бунтарка)
Рашыла сапсаваць, як кажуць, кроў –
Жытла яе пазбавіла за гэта.
Памочніцы парушаны правы!
«Хадзіцьме пад артыкулам» кабета,
Хоць быў дасюль артыкул «нежывы».
Вядома, гаспадыня цяпне гора –
Яе «гуманны суд» сагне ў дугу.
Памочніцу ж, самога пракурора
Я зразумець, па праўдзе, не магу.
Кватэр цяпер здаецца да халеры,
Удостатку свабоднага жытла.
Ці ж маладзіца іншае кватэры
Знайсці без шуму-гаму не магла?
Магла. Але, як кажуць, стала ў позу:
Ды я, маўляў, амаль што пракурор,
Мяне ўспрымаць патрэбна як пагрозу –
Такі ў грамадстве зараз каленкор;
І ты пасмела выкінуць з кватэры
Мяне, як бульбы прэлае мяшок, –
Нахабна паказала мне на дзверы?
Ды я цябе сатру на парашок!
Кашмарны сон пабачыш ты наяве,
Калі цябе раструшчу, як арэх!
Памочніца, вядома, неўзабаве
Падтрымку атрымала ад калег.
Яны ўзбудзілі справу…
***
Мне цікава:
Калі Феміда ў нас для ўсіх адна,
Дык ці была б узбуджаная справа,
Каб працавала швачкаю яна?
А курыць можна…
– Ты, хлопчык, вельмі некультурны:
Акурак кінуў міма урны,
І ён прахожым вочы коле.
Чаму вас вучаць толькі ў школе?
Пра сон
Пачуў я ад жанчыны маладой:
– Заўжды любіла спаць на жываце:
Ніхто не парушае твой спакой,
І бюст высокі грудзі не гняце.
Цяжарнай стала – спала на баку.
Так правяла я ночку не адну.
Нарэшце нарадзіла я дачку.
Цяпер, бадай, і стоячы засну…
На дыеце
Не спалася ноччу ад нейкай нуды,
Мой розум вярэдзіла думак лавіна.
Пайшоў я на кухню, каб выпіць вады,
А там на дыеце сядзіць «палавіна»…
Паспела расказаць
Мужчына робіць спробу памірыцца,
Аднак яму пярэчыць маладзіца:
– Я не магу, бо ўсім, хто навакол,
Паспела расказаць, што ты – казёл…
Публікацыя – з № 44 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: На "Гродна Азоце" звальняюць нязгодных і актывістаў незалежнага прафсаюзу

maintext:
На прадпрыемстве «Городна Азот» кіраўніцтва звальняе працаўнікоў – сябраў Беларускага незалежнага прафзвязу. Без працы засталіся сем асобаў, якім не працягнулі кантракту. Ад людзей патрабуюць не толькі выйсці з незалежнага прафсаюзу, але і напісаць кепскае пра суполку ў завадской газеце, распавялі «Белсату» працаўнікі заводу.
«Звальняюць адразу ж сем асобаў. Аднаму ўжо аддалі працоўную кнігу. Астатнія ў чарзе. Прычым звальняюць тых працаўнікоў, якія з’яўляюцца сябрамі незалежных прафсаюзаў», – распавядае «Белсату» працаўнік заводу.
Без працы застаюцца таксама і інжынеры, і кіраўнікі цэхаў.
Паводле азотаўца, людзям ставяць умовы перад працягам кантракту: або застацца без працы, або выйсці з незалежных прафсаюзаў, перайсці ў праўладны прафсаюз, а таксама напісаць ва ўнутрызавадской газеце «Гродненский химик» нешта кепскае пра незалежныя прафсаюзы.
«Людзі абурыліся, збіраліся зладзіць забастоўку. Пагадзіліся на такую захаду ўсяго толькі 10 % сябраў незалежнага прафзвязу. Агулам у суполцы 450 асобаў. Людзі запалоханыя, зрэшты, як і паўсюль. Цяпер намеснікам працуе Жывушка, гэта з ягонага боку такая ініцыятыва і такое патрабаванне, бо людзей выклікаюць да яго ў кабінет».
Адметна, што тыя, каму раней працягнулі кантракт, ціску не адчулі, новыя патрабаванні з’явіліся цяпер, раптоўна. Магчыма, спушчаны зверху загад. У сваю чаргу Telegram-канал стачкаму ААТ «Горадня Азот» паведамляе, што спісы складаюць кіраўнікі прадпрыемства, сярод якіх Барсук, Жывушка, Русак, Жаўрук, Літвін і кіраўнік заводу Ляшэнка.
Працаўнікі адчуваюць санкцыі
З пачатку чэрвеня, пасля таго, як ЗША ўвялі санкцыі, на заводзе ўжо адбыліся некаторыя змены.
«На заводзе сітуацыя даволі сумная. Я бачу, што на тэрыторыі заводу цяпер у асноўным ездзяць толькі беларускія грузавікі. Трапляюцца часам з украінскімі нумарамі. Не вядома, што яны набываюць, а вось з еўрапейскімі нумарамі практычна няма ўжо машынаў. Тое ж датычыцца і чыгуначных складаў. Толькі беларускія ці расейскія, замежных няма».
Пры гэтым, як кажуць працаўнікі «Азоту», заробкі пакуль засталіся на тым самым узроўні. Цяпер тут можна зарабіць за месяц каля тысячы рублёў, але памер таксама залежыць ад стажу, разраду і гэтак далей.
«Але калі ўладкоўваешся на прадпрыемства, то заробак будзе складаць 300–400 рублёў усяго. Таму не асабліва сюды хочуць цяпер уладкоўвацца. Набраць новых працаўнікоў кіраўніцтва не можа. А раней жа і кватэры людзям давалі, былі інтэрнаты, дзіцячыя садкі. А цяпер тыя ж інтэрнаты і сады перадалі гораду, няма грошай на іх утрыманне. Падаецца, што такая ж сітуацыя паўсюль, на большасці дзяржаўных прадпрыемствах».
Поделиться ссылкой:


title: Генпракуратура распачала крымінальную справу супраць опернай спявачкі Маргарыты Ляўчук

maintext:
Генеральная пракуратура распачала крымінальную справу нібыта за здзек над чырвона-зялёным сцягам – паводле арт. 370 КК («Здзек з дзяржаўных сімвалаў»), паведамляе Белсат.
Паводле Генпракуратуры, жанчына 1990 года нараджэння, «дзейнічаючы ў групе асобаў, не пазней за 15 чэрвеня 2021 года з выкарыстаннем кампʼютарнай тэхнікі вырабіла відэазапіс са сцэнамі абразлівых і блюзнерскіх дзеянняў у дачыненні дзяржаўнай сімволікі»
«Л. і неўстаноўленая асоба кінулі сцяг на зямлю, а затым змясцілі яго ў кантэйнер для смецця. Пасля дадзеная відэазапіс была размешчана ў сетцы Інтэрнэт на відэа-хостынгу YouTube. Доступ да яе мог атрымаць любы грамадзянін без абмежаванняў і перашкод», – паведамляюць у Генпракуратуры.
У прэс-рэлізе не называецца імя асобы, супраць якой распачатая справа. Але, імаверна, гаворка ідзе пра оперную спявачку Маргарыту Ляўчук. 10 чэрвеня ў сеціве зʼявіўся яе сатырычная песня #ЯБАЦЬКА, дзе высмейваліся прыхільнікі Аляксандра Лукашэнкі. У роліку Маргарыта спявае з чырвона-зялёным сцягам. У тым ліку, у адным з эпізодаў сцяг падае на зямлю, а на іншым – трапляе ў сметніцу.
Маргарыта Ляўчук пракаментавала інфармацыю Генпракуратуры ў сваім Фэйсбуку:
«Віншуйце! На мяне завялі крыміналку. У наш час – гэта ганарова і прыемна нават. І як сказаў адзін паважаны мною адвакат: цяпер у кожнага сапраўднага беларуса павінна быць крымінальная справа. Гэта ўжо як знак якасці. Жыве Беларусь! І памятайце, што чым горш – тым хутчэй пераможам!»
Поделиться ссылкой:


title: "Арганізатар" беспарадкаў: "Прарываемся ў цэнтр квадратамі"

maintext:
У судзе Цэнтральнага раёну Гомеля 2 чэрвеня распачаты разгляд крымінальнай справы супраць 29-гадовага мантажніка з Рэчыцы Максіма Ялканава. Яго абвінавачваюць у арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак і спалучаныя з адкрытым непадпарадкаваннем міліцыі як прадстаўнікам улады – паводле ч.1 арт.342 Крымінальнага кодэкса.
«Выйшлі на лідара»
Супрацоўнікі Гомельскага абласнога ўпраўлення ГУБАЗіК затрымалі шараговага мантажніка рэчыцкага прыватнага прадпрыемства на працы 9 сакавіка і да суда адправілі за краты. На наступны дзень тэлеграм-канал МУС паведамляў:
«Супрацоўнікі гомельскага ўпраўлення ГУБАЗіК МУС выйшлі на 29-гадовага лідара каляфутбольнай групоўкі з Рэчыцы, актыўнага ўдзельніка пратэстаў. Малады чалавек – прыхільнік неанацысцкай ідэалогіі, яго ўстанавілі ў ходзе мерапрыемстваў па недапушчэнні дэстабілізацыі грамадска-палітычнай абстаноўкі ў Беларусі».
Што ж зрабіў гэты так званы лідар каляфутбольнай групоўкі і нядобрай ідэалогіі?
Аказваецца, 10 жніўня 2020 года ён праз тэлефонныя дазвоны клікаў у Рэчыцы на плошчу знаёмых «пацаноў» паглядзець, што за «дзвіжуха» пайшла. Менавіта такімі словамі Максім тлумачыў на судзе свае дзеянні па збору знаёмых, якіх ведаў па працы, сяброўству і сваяцтву.
Збор «на фантане»
Інтэрнэт у Рэчыцы ў тыя жнівеньскія дні не працаваў. Максім яшчэ з раніцы ўсталяваў на свой айфон праграму, якая абмінае блакіроўку. З Тэлеграм-каналаў, сеткавых месенджэраў даведаўся, што пасля прэзідэнцкіх выбараў сілавікі затрымліваюць людзей на вуліцах і збіваюць. Таму і стаў тэлефанававаць, каб збіраліся «на фантане». Датэлефанаваўся да дзевяці знаёмых рэчычан.
Прадстаўніца пракуратуры Курбацкая, якая падтрымлівала абвінавачванне, пыталася пра мэту прыходу ў цэнтр Рэчыцы – «на фантан»?
– Паўдзельнічаць у мітынгу, – адказваў падсудны адзін раз, другі – па-іншаму: «Як бы пратэст».
– Атрыбутыка была з сабою?
– Не.
Суддзя Сяргей Салоўскі, які разглядае крымінальную справу, у сваю чаргу, запытаўся, чаму падчас тэлефанаванняў Максім казаў, што збіраецца 30-40 чалавек?
– Каб не было боязна.
І суддзя, і пракурор дапытваліся ў абвінавачанага, якое стаўленне склалася ў яго да прадстаўнікоў улады, у прыватнасці, да міліцыі, супрацоўнікаў іншых праваахоўных органаў?
– Самае нядобрае. Паказалі ж на ўсю краіну…
– То бок негатыўнае, зыходзячы з таго, што паказалі ў Тэлеграм-каналах і сетцы Інтэрнэт. Правільна? – падсумаваў суддзя Салоўскі.
– Правільна, – пагадзіўся Максім.
«Нармальная дзвіжуха»
«На фантане» ў Рэчыцы ні мітынга, ні масавых беспарадкаў не было, і пяцёра маладых гараджан апалове на дзесятую гадзіну вечара выправіліся ў Гомель. Апроч Ялканава, на машыне яго стрыечнага брата Арцёма Грыба паехалі яшчэ трое.
З тэлефонных перамоваў Ялканава са сваімі знаёмымі, якія зафіксаваны ў крымінальнай справе, даведваемся, што ў Гомелі «нармальная дзвіжуха», «ДАІ ўсюды, супрацоўнікі АМАП са шчытамі», «Падыходзяць супрацоўнікі міліцыі і “рысуюць” людзей». Падчас тэлефонных размоў згадваў Ялканаў і пра свой так званы ўдзел у тутэйшых беспарадках: «Тачку кінем, будзем у цэнтр прарывацца якімісьці квадратамі». Гэта, па сутнасці, усе, што агучыў суддзя ў тых раздрукаваных тэлефонных размовах, астатняе – ненарматыўная лексіка.
У Гомелі 10 жніўня пяцёра рэчычан пакінулі аўтамашыну на стаянцы, а самі пайшлі пешшу ў бок плошчы Паўстання. На падыходзе да вуліцы Савецкай іх затрымала міліцыя. Вось і ўсё.
«Усё гэта дарма»
Максім Ялканаў прызнаў сваю віну цалкам. Так, тэлефанаваў сябрам і знаёмым, хадзіў на несанкцыянаваныя масавыя мерапрыемствы ў Рэчыцы і Гомелі. Вінаваты! «Зразумеў, што ўсё гэта дарма».
На запыт суддзі, як плануе жыць у будучым, адказаў коратка: «Планую сям’ю завесці».
Раней Максім прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці – за ўдзел у недазволеных масавых мерапрыемствах, а таксама да крымінальнай «за хуліганку». Судзімасць у яго пагашана. Следчы УСК на пачатку адмовіўся распачынаць крымінальную справу «за беспарадкі» супраць Ялканава на падставе матэрыялаў рэгіянальнага ўпраўлення ГУБАЗіК. Аднак начальства яго паправіла, прызначыўшы новага следчага.
Падчас вобшуку дома ў рэчыцкага мантажніка былі знойдзены атрыбуты спартовых клубаў, карыкатура на сілавікоў з нецэнзурным подпісам, а таксама, як агучана ў судзе, «нямецкі сцяг». Відаць, гэта і стала прычынай таго, што маладога рэчычаніна залічылі і ў «лідары каляфутбольнай групоўкі», і ў «неанацысты».
Паводле выстаўленага абвінавачвання, Максіму пагражае да 3 гадоў пазбаўлення волі.
Услед за допытам абвінавачанага суд пачаў заслухоўваць паказанні сведкаў.
Поделиться ссылкой:


title: За крытыку можна развітацца з 80 % працаўнікоў

maintext:
Днямі сацыяльныя сеткі абляцеў зварот да Рады ЕС ад прафсаюзу «Белавіі» з просьбай адмяніць санкцыі на пералёты перавозніка. Belsat.eu на ўмовах ананімнасці паразмаўляў з некалькімі работнікамі авіякампаніі пра тое, ці сапраўды кіраўніцтва патрабуе падпісваць зварот і якія настроі пануюць у калектыве беларускіх авіятараў.
Ліст са зваротам у міжнародныя структуры з заклікам адмяніць санкцыі супраць «Белавіі» з’явіўся з ініцыятывы прафсаюзу кампаніі ў канцы мінулага тыдня. У ім адзначаецца, што работнікі падпісваюць ліст выключна добраахвотна і ніякага ціску з боку кіраўніцтва няма.
На самой справе, людзей, якія зазналі ціск з боку дырэкцыі праз адмову падпісаць дакумент, Белсату знайсці не ўдалося. Тры працаўнікі кампаніі з розных дэпартаментаў паведамілі, што асабіста ім ніхто не пагражаў ні звальненнем, ні нейкімі негатыўнымі наступствамі за адмову падпісаць зварот. Нашыя суразмоўцы ліст не падпісвалі.
Скасавалі вялікую колькасць свабодных вакансіяў
Спецыяліст «Белавіі» Сяргей кажа, што аб прымусе падпісваць дакумент не чуў. Начальнік аддзелу сказаў, што ліст можа падпісаць кожны ахвочы. Сам мужчына звароту не падпісваў:
«Сярод працаўнікоў бачу, што яны негатыўна ставяцца да інфармацыі, нібыта ёсць нейкі прымус. Вялікая колькасць асобаў, якія падпісвалі, не падтрымліваюць уладаў і нават бралі ўдзел у пратэстах. Я не чуў пра звальненні або прастоі, звязаныя з апошнімі падзеямі, але скасавалі вялікую колькасць свабодных вакансіяў».
Сітуацыю з забаронаю палётаў Сяргей апісвае як неадназначную:
«Адчуваецца, што людзі, з аднаго боку, насцярожаныя, бо авіяцыя – вельмі вузкая сфера дзеяння, але ніякіх дваякіх тлумачэнняў пасаджанага самалёта я не чуў, толькі тое, што садзіць транзітны борт з палітычных прычынаў – вялікае глупства».
Сяргей лічыць, што расейскі напрамак не забяспечыць той пасажырскай плыні, што была ў сітуацыі, калі аэрапорт літаральна выконваў ролю транзітнага хабу паміж Украінай і Еўропаю/Расеяй.
Людзі не спяшаюцца падпісваць ліст
Яшчэ адзін працаўнік «Белавіі» кажа, што сустрэчы з нагоды ліста з калектывам не было, але людзі не спяшаюцца яго падпісваць, таму тэрміны яго адпраўлення пераносяцца:
«Некаторыя не вельмі вялікія начальнікі нагнятаюць людзей неабходнасцю падпісання. Як і на ўсіх прадпрыемствах, людзі розныя. Праскоквала інфармацыя, што ў генеральнага дырэктара ёсць спіс работнікаў, якія засвяціліся нейкім чынам (фота ці выказваннямі ў сацсетках), і гэта спіс на непадаўжэнне кантракту. Праз тое, што ўсё цяпер мае хуткую агалоску, пастанавілі не рабіць рэзкіх рухаў, а чакаць, калі тэрмін кантракту скончыцца, і звальняць».
Суразмоўца кажа, што вясною развіталіся з пілотам, якому ўвосень зламалі пальцы рук. Таксама, паводле яго, нядаўна звольнілі аднаго з найлепшых пілотаў-інструктараў [Рэдакцыі не ўдалося спраўдзіць гэтую інфармацыю. – Заўвага belsat.eu].
«Усё робіцца ціха, каб не было рэзанансу ў калектыве. У гісторыі кампаніі былі выпадкі, калі работнікі выказалі сваю пазіцыю, запісалі відэа і выклалі ў сеціва, а іх звольнілі. Калегі даведаюцца пра гэта ўжо постфактум. Спецыфіка працы такая, што людзі не працуюць адначасова, то і не заўважаюць адразу, што кагосьці звольнілі».
Калектыў лічыць санкцыі несправядлівымі
Адна з адмыслоўцаў «Белавіі» Алена адзначае, што ліст у рукі не брала, не чытала яго, не падпісвала, і пакуль яе не чапалі, хоць дзяўчына ў сваім дэпартаменце адзіная, хто гэтага не зрабіў:
«Я не падпісала, але ўсе мае калегі падпісалі ліст добраахвотна, ніякіх пытанняў не задавалі, на жаль. А ніводнага «ябацькі» ў нас няма. У суседнім аддзеле таксама амаль усе падпісаліся без прымусу. Мяркуючы з паведамленняў у нашых чатах, у іншых аддзелах таксама ўсё ліберальна. Калегі кажуць, што ў дачыненні авіякампаніі павінна дзеяць прэзумпцыя невінаватасці. Нібыта гэтыя санкцыі несправядлівыя».
Інфармацыю з тэлеграм-каналаў пра «звальненні дзясяткамі» Алена называе хутчэй за ўсё непраўдзіваю, бо не чула пра іншыя выпадкі звальнення акрамя сітуацыі з Надзеяй Букатай, якая выступіла ў відэазвароце з асуджэннем рэпрэсіяў.
«Кіраўніцтва планавала пераседзець гэты перыяд «па-за палітыкай». У параўнанні з іншымі дзяржаўнымі прадпрыемствамі, у нас было даволі ціха, ніякай палітычнай агітацыі не было. Штопраўда, у сацыяльных сетках не дазвалялі працаўнікам выказвацца ад імя авіякампаніі. За гэта, дарэчы, і звольнілі Надзею. І, хутчэй за ўсё, гэта быў ціск зверху.
Пры гэтым не чапалі тых, хто сядзеў содні, і нават крыху дапамагалі грашыма пацярпелым у жніўні. Бо калі звальняць за крытыку ўладаў, то прыйшлося б развітацца з 80 % працаўнікоў. Палітыка сама да нас прыйшла. Гэта добры ўрок усім, хто лічыць, што цяпер можна яе пазбегнуць».
Якія эканамічныя наступствы чакаюць кампанію праз забарону палётаў у Еўропу і Украіну, дзяўчына не ведае. Спачатку планаваліся прастоі, калі плацяць 2/3 акладу. Пакуль жа адмовіліся ад даплатаў і прэміяў, але іх і не было амаль цэлы год, адзначае Алена:
«Вось толькі літаральна адзін месяц мы атрымалі поўныя заробкі, і зноў будуць без даплатаў. Я была ўпэўненая, што прастоі будуць, бо мы страцілі нават больш напрамкаў, чым у локдаўн мінулаю вясной. Але пакуль іх няма і, падаецца, бліжэйшы месяц не будзе. Пра скарачэнні таксама нічога не чутно. Скарачэнняў не было і ў пандэмію, таму сумняюся, што яны будуць. Мабыць, проста меншай колькасці працаўнікоў будуць працягваць кантракты».
На думку Алены, кампанія будзе выходзіць з сітуацыі дзякуючы чартарам, павялічваючы колькасць рэйсаў у пакуль не забароненых кірунках, а таксама будуць шукаць новыя напрамкі ў Расеі ды іншых нейтральных да ўладаў Беларусі краінах.
«Але як будзе, невядома, бо нават у пандэмію ў нас захаваўся транзіт у Еўропу. І наагул большую частку прыбыткаў мы атрымлівалі за лік транзіту: Расея, Украіна, Азія, Еўропа».
7 чэрвеня ў інтэрнэце апублікавалі скан ліста ў Раду ЕЗ ад імя работнікаў «Белавіі». У ім паведамлялася, што авіякампанія прафесійна выконвае ўсе свае абавязкі, а абмежаванне палётаў негатыўна адбіваецца на дабрабыце працаўнікоў. Раней Еўразвяз зацвердзіў санкцыі супраць беларускіх перавознікаў і закрыў неба над ЕЗ. «Белавія» была вымушаная адмяніць рэйсы ў еўрапейскім кірунку.
Падставай дзеля гэтага стала вымушаная пасадка, якую зрабіў самалёт «Ryanair» 23 траўня ў Мінску. Блогер Раман Пратасевіч, які ляцеў гэтым рэйсам, і ягоная дзяўчына Соф’я Сапега былі затрыманыя спецслужбамі. Прымусовае прызямленне і арышт Пратасевіча і Сапегі выклікаў жорсткую рэакцыю заходніх структураў. Гендырэктар «Ryanair» назваў перанакіраванне самалёта ў Мінск «дзяржаўным пірацтвам», прэм’ер-міністр Польшчы – «дзяржаўным тэрарызмам», а генеральны сакратар НАТА лічыць, што Расея мела дачыненне да аперацыі супраць лайнера.
Поделиться ссылкой:


title: Паліну Шарэнда-Панасюк прызналі палітычнай зняволенай

maintext:
9 чэрвеня праваабарончыя арганізацыі прызналі палітычнай зняволенай грамадскую актывістку з Берасця Паліну Шарэнда-Панасюк, паведамляе Белсат. Сёння яе асудзілі да двух гадоў пазбаўлення волі паводле артыкулаў 364, 368, 369 КК.
Суд прызнаў актывістку вінаватай ва ўжыванні гвалту ў дачыненні да міліцыянтаў і іх абразу, а таксама за абразу прэзідэнта Беларусі.
У сувязі з гэтым праваабаронцы ў сваёй супольнай заяве падкрэслілі недапушчальнасць пазбаўлення волі грамадзянаў за абразу службовых асобаў, дзяржавы, дзяржаўных органаў і сімвалаў. Таму, заявілі яны, пераслед Паліны Шарэнда-Панасюк паводле арт. 368 і 369 КК палітычна матываваны, звязаны з мірнай рэалізацыяй выказвання меркавання.
Адносна абвінавачвання ў нанясенні ўдару супрацоўніку АМАП, які не пацягнуў цялесных пашкоджанняў, і зрыванні маскі з супрацоўніка АУС, з прычыненнем драпіны на твары, праваабаронцы адзначылі, што, паводле Канстытуцыі, ніхто не мае права без законнай падставы ўвайсці ў жыллё i іншае законнае ўладанне грамадзяніна супраць яго волі.
А Міжнародны пакт аб грамадзянскіх і палітычных правах прадугледжвае, што ніхто не можа падвяргацца адвольнаму або незаконнаму ўмяшанню ў яго асабістае і сямейнае жыццё, адвольным або незаконным замахам на недатыкальнасць яго жылля. Кожны чалавек мае права на абарону закона ад такога ўмяшання або такіх замахаў.
«Парушэнне недатыкальнасці жылля Паліны Шарэнда-Панасюк насіла адвольны характар, так як было абгрунтавана непрымальнай у дэмакратычным грамадстве мэтай пераследу грамадзян за мірнае выказванне меркаванняў, і можа расцэньвацца як грамадска-небяспечнае дзеянне.
У адпаведнасці з Крымінальным кодэксам, кожны грамадзянін мае права на абарону ад грамадска небяспечнага замаху. Гэта права належыць асобе незалежна ад магчымасці пазбегнуць замаху або звярнуцца за дапамогай да іншых асобаў або органаў улады», – адзначаюць праваабаронцы.
Яны падкрэслілі, што не з’яўляецца злачынствам і дзеянне, здзейсненае ў стане неабходнай абароны, а «неасцярожная драпіна ў супрацоўніка АУС, відавочна, не выходзіць за такія межы і зʼяўляецца суразмерным парушанаму пацярпелым праву».
У выніку праваабаронцы прызналі Паліну Шарэнда-Панасюк палітвязнем. Яны патрабуюць перагляду прынятых у дачыненні да яе мер і судовых рашэнняў, а таксама яе вызвалення «з ужываннем іншых мер, якія забяспечваюць яўку ў суд».
Нагадаем, што 9 чэрвеня Паліну Шарэнду-Панасюк асудзілі на 2 гады калоніі. Зняволеная не прызнала сябе вінаватай і заявіла, што яе захапілі ў палон.
Працэс з 7 да 9 чэрвеня адбываўся ў судзе Маскоўскага раёну Берасця. Пракурор Павел Крупеніч папрасіў прызначыць 2 гады калоніі, а суддзя Яўген Брэган прысудзіў такі тэрмін.
Поделиться ссылкой:


title: Міхаіл Захараў: "Пакуль адпачываю…"

maintext:
Экс-галоўны трэнер зборнай Беларусі па хакеі яшчэ не знайшоў сабе новае месца працы.
Міхаіл Захараў – заслужаны трэнер Беларусі. У якасці настаўніка мінскага «Юнацтва» восем разоў выйграваў чэмпіянат краіны, шэсць разоў перамагаў у Кубку Беларусі, тройчы – у Кантынентальным кубку.
Узначальваў маладзёжную і юніёрскую зборныя Беларусі. Кіраваў нацыянальнай камандай на чэмпіянатах свету 2004 і 2005 гадоў, падчас алімпійскай кваліфікацыі-2005, а таксама на Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы.
У жніўні 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам зборнай Беларусі ў чарговы раз. Праўда, з-за пандэміі ў 2020 годзе чэмпіянат свету, які павінен быў прайсці ў Швейцарыі, адмянілі, таму праверыць каманду Захарава ў дзеянні не атрымалася.
А вось на гэты год беларускія спартыўныя чыноўнікі ўскладалі вялікія спадзяванні, бо першынство планавалася правесці ў Мінску і Рызе. У 2014 годзе чэмпіянат свету ў беларускай сталіцы прайшоў з размахам, тады даволі прыстойна выступіла і зборная Беларусі, якой кіраваў канадскі спецыяліст Глен Хэнлан.
Гэтым разам у нацыянальную каманду таксама сабралі ўсіх лепшых, да таго ж раздалі да першынства беларускія пашпарты некаторым замежным хакеістам, якія павінны былі ўзмацніць гульню зборнай.
Але першая аплявуха прыляцела яшчэ да чэмпіянату, калі стала вядома, што з-за той сітуацыі, што склалася ў Беларусі пасля мінулагодніх прэзідэнцкіх выбараў, Міжнародная федэрацыя хакея адмяніла правядзенне першынства ў Мінску. Усе спаборніцтвы былі перанесены ў Рыгу.
І вось тут Міхал Міхалычу Захараву варта было б насцярожыцца, бо Рыга для яго – гіблае месца. У 2005 годзе ў Рызе ў фінале алімпійскай кваліфікацыі на Гульні ў Турыне беларусы, якія яшчэ за 5 хвілін да заканчэння матча ўпэўнена перамагалі каманду Латвіі з лікам 4:2, умудрыліся за 140 секунд прапусціць тры шайбы і застацца за бортам Алімпіяды.
Сёлетні чэмпіянат свету па хакеі ў Рызе стаў для Захарава яшчэ большым жахам, хаця напярэдадні нападаючы зборнай Сяргей Касціцын казаў пра планы так: «Міхаіл Захараў сказаў, што едзем за медалямі».
У выніку зборная, прыехаўшы за медалямі, заняла перадапошняе месца на гэтым першынстве (ззаду засталася толькі Італія), і ад вылету ў ніжэйшы дывізіён каманду выратавала толькі пандэмія (у гэтым годзе элітную лігу ніхто не пакідае).
Захараў пасля гэтага кінуў камень у агарод хакеістаў: маўляў, многія не апраўдалі даверу.
«Любому хакеісту трэба працаваць, – заяўляў трэнер. – Маладыя павінны браць прыклад з вопытных ігракоў – з таго ж Вовы Дзянісава, з Руслана Салея. А да Руслана ім усім пакуль, як да Луны. І варатарам, і абаронцам, і нападаючым – усім трэба працаваць».
А вось сам Міхаіл Захараў вырашыў пакінуць гэтае месца працы і папрасіўся ў адстаўку. Зрэшты, было б дзіўна, калі б застаўся. Балельшчыкі гэтага проста не зразумелі б.
7 чэрвеня федэрацыя прыняла адстаўку Захарава, і з таго часу пра трэнера нічога не было чуваць.
– У мяне ўсё добра, зараз знаходжуся ў адпачынку, – паведаміў Міхаіл Міхайлавіч нашаму карэспандэнту.
– Былі нейкія прапановы па працаўладкаванні?
– Не было ніякіх прапаноў. Пакуль проста адпачываю, таму пра іншае не думаю.
– Чым займаецеся?
– Ды нічым асаблівым. Сям’я, хатнія справы…
Публікацыя – з № 48 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Святлана Алексіевіч і Святлана Ціханоўская прыехалі на прэм’еру фільму Аляксея Палуяна "Кураж"

maintext:
На публічную прэм’еру фільму Аляксея Палуяна «Кураж», які адбыўся на «Berlinale», прыехалі Святлана Ціханоўская і Святлана Алексіевіч, паведамляе Белсат. Яны разам з нямецкаю прадзюсаркаю Зымонэ Баўман і Аляксеем Палуянам узялі ўдзел у дыскусіі пра ролю творцы ў аўтарытарнай сістэме.
У секцыі Special Берлінскага кінафестывалю «Berlinale» ўпершыню паказваюць беларускую стужку. Гэта дакументальны фільм “Кураж” рэжысёра Аляксея Палуяна — пра беларусаў і беларускія падзеі 2020 года. Карціна здымалася на працягу трох гадоў, а яе галоўнымі героямі сталі акцёры “Свабоднага тэатра”.
“Вельмі сімвалічна, што фільм пра беларускі боль і змаганне беларускага народа за свабоду трапіў менавіта на Берлінскі кінафестываль. Гэта горад, які быў распаласаваны на дзве краіны праз Берлінскі мур. Хто, як не берлінцы, ведае, колькі насамрэч каштуе свабода”, — напісаў Аляксей у сваім фэйсбуку.
Поделиться ссылкой:


description: Еўрапейскі парламент прыняў рэзалюцыю па Беларусі. За яе прагаласавалі 626 дэпутатаў, 16 былі супраць, 36 устрымаліся. Рэзалюцыя, як удакладняе "Радыё

title: Еўрапарламент заклікае да новых санкцый

maintext:
Еўрапейскі парламент прыняў рэзалюцыю па Беларусі. За яе прагаласавалі 626 дэпутатаў, 16 былі супраць, 36 устрымаліся. Рэзалюцыя, як удакладняе “Радыё Свабода”, з’яўляецца толькі рэкамендацыйнай для кіраўніцтва Еўрасаюзу.
У праекце дакумента ўтрымліваюцца наступныя пункты:
Інцыдэнт з прымусовай пасадкай самалёта Ryanair у Беларусі называюць «жахлівым актам», які парушае міжнародныя законы, і «актам дзяржаўнага тэрарызму».
Заклікаюць неадкладна і без умоваў вызваліць Рамана Пратасевіча і Соф’ю Сапегу , а таксама іншых журналістаў і палітычных вязняў у Беларусі.
і , у Беларусі. Заклікаюць расследаваць інцыдэнт, у тым ліку магчымую ролю Расеі ў «тэрарыстычных актах, якія ўчыняе беларускі рэжым». Пры гэтым любы грамадзянін Расеі, які наўпрост ці ўскосна ў гэтым удзельнічаў, мае падпасці пад санкцыі Еўрасаюзу.
Пацвярджаюць непрызнанне Аляксандра Лукашэнкі і называюць ягоны рэжым «нелегітымным, незаконным і злачынным».
і называюць ягоны рэжым «нелегітымным, незаконным і злачынным». Патрабуюць неадкладна спыніць гвалт і рэпрэсіі – у прыватнасці, незаконныя затрыманні, катаванні і крымінальны пераслед мірных грамадзян, «якія ад часу скрадзеных прэзідэнцкіх выбараў у жніўні 2020 году вымусілі больш за 14 тысяч беларусаў пакінуць краіну».
Асуджаюць пераслед незалежных медыя і журналістаў і падкрэсліваюць права народу Беларусі на бесперашкодны доступ да інфармацыі.
Асуджаюць рэпрэсіі супраць прадстаўнікоў польскай меншасці і варожыя дзеянні супраць польскамоўнай адукацыі ў Беларусі.
Далучаюцца да закліку запрасіць прадстаўнікоў Святланы Ціханоўскай , Каардынацыйнай рады і Нацыянальнага антыкрызіснага кіраўніцтва на саміт «Вялікай сямёркі» і саміт «Усходняга партнёрства», а таксама стварыць групы, прысвечаныя Беларусі, у парламентах усіх краін ЕС.
, Каардынацыйнай рады і Нацыянальнага антыкрызіснага кіраўніцтва на саміт «Вялікай сямёркі» і саміт «Усходняга партнёрства», а таксама стварыць групы, прысвечаныя Беларусі, у парламентах усіх краін ЕС. Заклікаюць кіраўніцтва Еўрасаюзу як найхутчэй прыняць чацвёрты пакет санкцый супраць адказных за выбарчыя фальсіфікацыі і рэпрэсіі, а таксама пачаць працу над наступным пакетам санкцый.
Заклікаюць, каб санкцыі былі пашыраныя на адказных за інцыдэнт з самалётам Ryanair, а таксама на тых хто працуе на прапаганду, дэзынфармацыю і мову нянавісці рэжыму, у прыватнасці на Марата Маркава , чыю гутарку са заняволеным Раманам Пратасевічам паказалі на дзяржаўным канале АНТ.
, чыю гутарку са заняволеным Раманам Пратасевічам паказалі на дзяржаўным канале АНТ. Заклікаюць кіраўніцтва і ўсе краіны Эўразьвязу адмовіцца ад любой фінансавай падтрымкі рэжыму, а таму – адмовіць беларускім банкам у любых новых крэдытных лініях і спыніць любыя інвестыцыі ў праекты ў Беларусі.
Заклікаюць Еўракамісію зрабіць немагчымай куплю еўрапейскімі фінансавымі інстытутамі бондаў ці іншых фінансавых інструментаў беларускага ўраду
Нагадваюць усім прыватным бізнесам з краінаў Еўрасаюзу, якія дзейнічаюць у Беларусі, каб тыя памяталі пра свой абавязак паважаць правы чалавека, і заклікаюць іх устрымацца ад новых інвестыцый і публічна пратэставаць супраць рэпрэсій з боку ўладаў у Беларусі.
Нагадваюць усім прыватным бізнесам з краінаў Еўрасаюзу, якія дзейнічаюць у Беларусі, каб тыя памяталі пра свой абавязак паважаць правы чалавека, і заклікаюць іх устрымацца ад новых інвестыцый і публічна пратэставаць супраць рэпрэсій з боку ўладаў у Беларусі. Заклікаюць да санкцый супраць тых беларускіх кампаній, якія падтрымліваюць рэжым ці звальняюць сваіх супрацоўнікаў за ўдзел у страйках ці пратэстах.
Заклікаюць да сектаральных санкцый супраць нафтаперапрацоўчай і калійнай галіны, вытворчасці сталі і дрэваапрацоўчай галіны.
Заклікаюць да сектаральных санкцый супраць нафтаперапрацоўчай і калійнай галіны, вытворчасці сталі і дрэваапрацоўчай галіны. Заклікаюць спыніць супрацоўніцтва з беларускімі банкамі, якія належаць дзяржаве, і абмежаваць крэдытныя лініі міжнародных банкаў сваім даччыным банкам у Беларусі
Заклікаюць разгледзець магчымасць часова адключыць Беларусь ад плацежнай сістэмы SWIFT .
Заклікаюць разгледзець магчымасць часова адключыць Беларусь ад плацежнай сістэмы . Заклікаюць еўрапейскія кампаніі, у прыватнасці Siemens AG , адмовіцца ад супрацоўніцтва з уладамі Беларусі.
, адмовіцца ад супрацоўніцтва з уладамі Беларусі. Заклікаюць краіны ЕС узмацніць намаганні супраць кантрабанды цыгарэтаў з Беларусі ў Еўрасаюз.
Заклікаюць прыпыніць удзел беларускіх федэрацый у міжнародных спартовых арганізацыях і спартовых мерапрыемствах, у тым ліку ў еўрапейскіх чэмпіянатах, чэмпіянатах свету і ў Алімпійскіх гульнях у Токіа.
Заклікаюць УЕФА забраць правы на трансляцыю футбольнага чэмпіянату Еўропы ў Белдзяржтэлерадыёкампаніі і бясплатна перадаць іх тэлеканалу «Белсат».
Заклікаюць правесці канферэнцыю высокага ўзроўню «Будучыня дэмакратычнай Беларусі».
4 чэрвеня Еўрапейскі Саюз забараніў палёты ў паветранай прасторы ЕС, а таксама доступ да аэрапортаў ЕС усім беларускім авіякампаніям. У заяве Еўрапейскай Рады тлумачылася, што гэтае рашэнне вынікае з ранейшых высноваў, калі кіраўнікі дзяржаваў і ўрадаў ЕС «жорстка асудзілі незаконнае прымусовае прызямленне 23 траўня ў Менску рэйсу Ryanair, што паставіла пад пагрозу авіяцыйную бяспеку». У высновах таксама асуджалася затрыманне журналіста Рамана Пратасевіча і Софʼі Сапегі, якія ляцелі гэтым рэйсам.
Поделиться ссылкой:


title: Скандальны суд Кіева адмяніў пошліны на беларускі аўтапрам

maintext:
Акруговы адміністрацыйны суд Кіева прыпыніў дзеянне ахоўных пошлін, уведзеных рашэннем украінскай Міжведамаснай камісіяй па міжнародным гандлі супраць грузавога аўтатранспарту з Беларусі, піша “Наша Ніва”.
Нагадаем, украінская Міжведамасная камісія па міжнародным гандлі вырашыла ўжыць меру ў выглядзе спецыяльнай пошліны на ўзроўні 35% адносна імпарту ва Украіну аўтобусаў, тралейбусаў, грузавых аўтамабіляў, самазвалаў, аўтамабіляў спецыяльнага прызначэння паходжаннем з Беларусі агульным коштам каля 100 млн даляраў у год. Рашэнне ўступіла ў сілу 22 красавіка.
У адказ Беларусь у маі ўвяла рэжым спецрэгулявання ў дачыненні да шэрагу артыкулаў украінскага імпарту. Паводле слоў бізнэсу, дэ-факта гэта азначае забарону экспарту такіх тавараў у Беларусь.
Калі сітуацыя з украінскім экспартам у Беларусі застаецца складанай, то беларускія вытворцы змаглі дамагчыся часовай адмены дзеяння ахоўных пошлін.
Акруговы адміністрацыйны суд Кіева вядомы скандаламі і дрэннай рэпутацыяй. У ім часцяком выносіліся неардынарныя рашэнні.
Поделиться ссылкой:


title: Галерэя "Арт-Беларусь" аднаўляе працу і "Ева" Хаіма Суціна вярнулася

maintext:
Галерэя «Арт-Беларусь» зноў прэзентуе творы з карпаратыўнай калекцыі ААТ «Белгазпрамбанк». Гэта калекцыя была арыштаваная год таму ў межах крымінальнага пераследу Віктара Бабарыкі.
Галерэя працуе па адрасе: г. Мінск, вуліца Казлова, 3. Там можна пабачыць творы жывапісу, графікі, скульптуры, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, кніжнага друку – усяго больш за 50 арт-абʼектаў. Новая экспазіцыя прысвечаная гісторыі беларускай культуры перыяду XVI–XX стст. У галерэі прадстаўленыя карціны Марка Шагала, Хаіма Суціна (у тым ліку «Ева»), Восіпа Цадкіна ды іншых сусветна вядомых мастакоў.
Паводле інфармацыі «Белсату», на выставе няма 10 карцінаў. Гэта творы, якімі валодае Віктар Бабарыка, і яны дагэтуль застаюцца пад арыштам. Дакладна няма адной карціны, «Аўтапартрэта» Марка Шагала.
У чэрвені 2020 года да крымінальнай справы «Белгазпрамбанку» далучылі больш за сто карцінаў з ягонай карпаратыўнай калекцыі банку. Сярод іх быў і самы дарагі з набытых у незалежнай Беларусі твораў – «Ева» Хаіма Суціна (прадстаўнікі банку купілі яе ў 2013 г. на аўкцыёне «Sotheby’s»). Дзяржаўныя СМІ тады сцвярджалі, што дзясяткі карцінаў коштам $ 20 мільёнаў нібыта «рыхтавалі да тэрміновага вывазу з краіны», хоць насамрэч гэтыя карціны якраз дзякуючы «Белгазпрамбанку» і з’явіліся ў Беларусі.
Калекцыя на сённяшні дзень налічвае 150 твораў сусветна вядомых беларускіх мастакоў, а таксама скульптуры, старадрукі. Самыя раннія артэфакты датуюць XVI стагоддзем. Калекцыя пачала фармавацца ў 2011–2012 гадах. Тады банк набыў шэраг працаў мастакоў Парыжскай школы – выхадцаў з Беларусі. Пазней калекцыя была прызнаная найбуйнейшым зборам твораў экспрэсіяністаў Парыжскай школы не толькі ў Беларусі, але і ва Усходняй і Цэнтральнай Еўропе.
Поделиться ссылкой:


title: "Прашэння аб памілаванні пісаць не збіраецца…"

maintext:
Маці палітвязня Дзмітрыя Фурманава распавяла «Народнай Волі» пра спатканне з сынам пасля яго выхаду з карцара.
Дзмітрый Фурманаў разам з Яўгенам Разнічэнкам і Уладзімірам Кнігам быў фігурантам так званай «справы Ціханоўскага».
Іх затрымалі разам з Сяргеем Ціханоўскім у сувязі з пікетам па зборы подпісаў 29 мая 2020 года.
Суд над Фурманавым, Разнічэнкам і Кнігам са студзеня 2021 года праходзіў у Гродне. Дзмітрыя вінавацілі ў арганізацыі дзеянняў, якія парушаюць грамадскі парадак, суд абвясціў для яго прысуд – 2 гады калоніі агульнага рэжыму.
18 мая Дзмітрый Фурманаў быў адпраўлены ў карцар, а пасля выхаду яму дазволілі сустрэчу з бацькамі…
– На гэтым тыдні было спатканне, – кажа Вольга Іванаўна, маці палітвязня. – Спрабавалі сыну давесці, што не варта біцца лбом у сценку, ісці на канфрантацыю з адміністрацыяй ізалятара, бо зноў можна патрапіць у карцар, але сын сказаў так: «Мама, я сам ведаю, што мне рабіць у той ці іншай сітуацыі. За мяне не хвалюйцеся».
Акрамя таго, Дзіма паведаміў, што зараз ён знаходзіцца ў перавалачнай камеры, у якой на чатыры ложкі – шэсць чалавек.
Два тыдні ўжо не мыўся, хаця на прагулку вадзілі, пакуль знаходзіўся ў карцары. Ні лістоў, ні кніг таксама не было, таму нічога іншага не заставалася, як толькі займацца спортам. Папрасіў яму пальчаткі даслаць, каб лепш было ад падлогі адціскацца. Месяцы чатыры таму ўжо перадавалі пальчаткі, але, мабыць, ужо прыйшлі ў нягоднасць.
– Колькі Дзмітрый адсядзеў у карцары?
– Роўна тры тыдні. Спачатку сем сутак далі за парушэнне рэжыму (як быццам за тое, што прысеў на ложак), а затым дадалі пакаранне за тое, што не адказваў на пытанні нейкіх супрацоўнікаў адміністрацыі і не вітаўся з ахоўнікамі. Сказалі нам: «У вашага сына дрэннае выхаванне».
– Спатканне колькі доўжылася?
– Дзве гадзіны – з 10.00 да 12.00. Размаўлялі праз шкло па тэлефоне. Заўважыла, што сын пахудзеў. Твар набыў нейкі шэры колер. Хаця трымаецца ўпэўнена, праз слова – гумар.
11 чэрвеня адвакат, калі нічога не зменіцца, падае апеляцыю ў гарадскі суд, таму пакуль сын застанецца ў ізалятары. Але разумею, што шанцаў на змякчэнне прысуду практычна ніякіх няма.
– Апошнім часам многія кажуць, што палітвязням за кратамі прапаноўваюць напісаць прашэнне аб памілаванні. Дзмітрый пра такую прапанову нічога не казаў?
– Сын адразу сказаў, што ніякага прашэння прынцыпова пісаць не збіраецца. За што яму выбачацца? За тое, што спакойна сядзеў на крэсле на плошчы і збіраў подпісы за вылучэнне ў якасці кандыдата ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскай? За тое, што невядомыя ў цывільным зацягнулі яго разам з гэтым самым крэслам у машыну і збілі там? Ды так збілі, што сын страціў прытомнасць.
Калі на судзе зачытвалі пра яго пабоі, то я папрасіла мужа, каб ён мяне вывеў з залы. Немагчыма было чуць такое. Дык няўжо за гэта трэба прыносіць прабачэнні і прасіць памілавання? Дзіма катэгарычна заявіў: «Не дачакаюцца!»
Публікацыя – з № 43 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Следчы камітэт правярае: ці сапраўды Ягора Дуднікава збівалі?

maintext:
Па факту паведамлення пра тое, што да 20-гадовага расейца Ягора Дуднікава быў прыменены гвалт, праводзіцца праверка. Пра гэта паведаміў адвакат Антон Гашынскі.
«Гэта праверка праводзіцца Следчым камітэтам у рамках гэтай жа крымінальнай справы, я так разумею, не асобна. Але мы падрыхтавалі скаргі і перадалі іх Ягору для накіравання ў інстанцыі, якія будуць праводзіць праверку: старшыне КДБ і міністру ўнутраных спраў. У скарзе адлюстравана ўсё тое, што Ягор паведаміў у сваім звароце», – сказаў адвакат.
Нагадаем, што расейскае выданне «Новая газета» перадало словы Ягора, што яго «не шкадуючы рук, – білі нагамі і рукамі пры затрыманні». «Наступствамі затрымання сталі сінякі і расколаты зуб», сказаў ён. Перад вобшукам яго «два разы ўдарылі нагой у вобласць грудзей».
У машыне закінулі на задняе сядзенне, рукі былі пастаянна ў кайданках. Паводле Ягора, яму сказалі, што паедуць яго закопваць. «Саджаць бульбу» – так пажартаваў адзін з сілавікоў.
Хлопцу раілі казаць «тое, што ім трэба, на камеру», маўляў, тады яго могуць дэпартаваць дадому. «Мяне білі, так як я віну не прызнаваў. Білі жорстка», – распавёў Дуднікаў.
У панядзелак Партызанскі суд Мінска, на закрытым пасяджэнні, разгледзеў скаргу на затрыманне Ягора Дуднікава. Суд скаргу не задаволіў. У сераду рашэнне раённага суда абарона абскардзіла ў Мінскім гарадскім судзе, які таксама скаргу не задаволіў.
Маці Ягора, якая жыве ў расійскім Саратаве, дагэтуль не дазволілі спатканне з сынам у мінскім СІЗА. Яна, кажа што сваякоў у Беларусі няма, таму перадачу збіралі супрацоўнікі расійскай амбасады, якія «трымаюць з ім сувязь».
Ягора Дуднікава затрымалі ў Мінску на здымнай кватэры 4 траўня. Супраць яго пачалі крымінальную справу аб арганізацыі дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак (ч. 1 арт. 342 КК РБ) нібыта за агучванне фільмаў «для беларускай апазіцыі».
Алесь ДАШЧЫНСКІ
Поделиться ссылкой:


title: Народная Воля

maintext:
Дыскваліфікаваны беларускі лёгкаатлет можа зноў выступаць на спаборніцтвах.
У эфіры «Беларусь 5» вядучая Ганна Любянкова паведаміла, што рэкардсмен Беларусі па скачках у вышыню Дзмітрый Набокаў апраўданы ў справе аб прымяненні допінгу.
Нагадаем, што ў верасні 2020 года Набокаў быў дыскваліфікаваны на 2 гады, у яго пробе знайшлі забаронены прэпарат фурасемід. Дзмітрый – чэмпіён Еўропы 2017 года сярод спартсменаў да 23 гадоў і рэкардсмен Беларусі.
Як аказалася, Набокава не апраўдалі, а яму проста скарацілі тэрмін дыскваліфікацыі. Такім чынам, спартсмен атрымаў права выступаць на міжнародных спаборніцтвах з 10 чэрвеня.
Будзем спадзявацца, што за сем месяцаў дыскваліфікацыі ў 25-гадовага хлопца быў час падумаць пра свае ўчынкі.
Поделиться ссылкой: