title: Лукашэнка сустракаецца з украінскім дэпутатам Шаўчэнкам? Хто гэта і ці мае ён уплыў на ўхваленьне рашэньняў

maintext:
Источник материала: Свабода
Пасьля прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі Ўкраіна замарозіла свае афіцыйныя кантакты з Лукашэнкам і беларускімі ўладамі. Як заяўляў міністар замежных справаў Украіны Дзьмітро Кулеба, украінскі бок падтрымлівае палітычныя санкцыі супраць уладаў Беларусі, але ня бачыць мэтазгодным адмаўляцца ці абмяжоўваць эканамічную супрацу зь гэтай краінай.
На гэтым тле сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з дэпутатам Вярхоўнай Рады Ўкраіны ад кіроўнай партыі «Слуга народу» Яўгенам Шаўчэнкам можа выглядаць як сэнсацыйная, але ці зьяўляецца яна такой на справе? Свабода сабрала некалькі фактаў пра дэпутата, які прыехаў у Менск на сустрэчу з Аляксандрам Лукашэнкам.
Яўген Шаўчэнка нарадзіўся ў Мелітопалі Запароскай вобласьці ў 1972 годзе. Пасьля заканчэньня школы служыў у войску на тэрыторыі Чарнігаўскай вобласьці. Потым працаваў электрыкам у калгасе, але далейшую кар’еру вырашыў зьвязаць з юрыспрудэнцыяй. Дыплём юрыста атрымаў пасьля заканчэньня прыватнага ўнівэрсытэту ў Запарожжы і пачаў працаваць прадпрымальнікам.
Адзіным, што яго зьвязвала з сельскай гаспадаркай, заставалася прадпрыемства «Аграсталь», якое займалася вырошчваньне зерневых і тэхнічных культур, і ў якім ён меў сваю частку. Цяпер, паводле судовага рашэньня, прадпрыемства абвешчана банкрутам. Трывае працэдура спыненьня ягонай дзейнасьці.
Яўген Шаўчэнка з 2012 году спрабаваў прабіцца ў парлямэнт. Пасьля двух няўдалых спробаў «акенца магчымасьці» адчынілася ў 2019 годзе. Ён спачатку быў даверанай асобай Уладзіміра Зяленскага на прэзыдэнцкіх выбарах, а ўжо пасьля іх — па сьпісах партыі «Слуга народу» прайшоў у Вярхоўную Раду Ўкраіны.
Цяпер у парлямэнце ён ачольвае адну з падгруп камітэту Вярхоўнай Рады ў пытаньнях эканамічнай палітыкі. І адначасова ўваходзіць у групы па міжпарляменцкіх сувязях з Казахстанам, Грузіяй, Азэрбайджанам, Кітаем, Іракам, Сынгапурам і Швэйцарыяй.
Яўген Шаўчэнка першым падтрымаў Аляксандра Лукашэнку на выбарах прэзыдэнта ў Беларусі і павіншаваў яго зь перамогай на наступны дзень, 10 жніўня. У сваім віншаваньні ён падзякаваў Лукашэнку за «душэўнае стаўленьне» да Ўкраіны.
Яшчэ празь 10 дзён пасьля выбараў, калі ў Беларусі адбыліся масавыя акцыі пратэсту супраць фальсыфікацыі вынікаў, а супраць іхных удзельнікаў пачалі выкарыстоўваюць сілу і спэцыяльныя сродкі, заклікаў беларусаў прабачыць Бацьку ягоныя грахі і злачынствы.
У лютым 2021-га Яўген Шаўчэнка прымаў удзел ва Ўсебеларускім народным сходзе.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Пазбаўлены ліцэнзіі адвакат Зікрацкі прадае карціну, каб разьлічыцца з супрацоўнікамі

maintext:
Источник материала: Свабода
Каб заплаціць звольненым супрацоўнікам, адвакат Сяргей Зікрацкі прадае на аўкцыёне карціну, падораную мастачкай Вольгай Якубоўскай.
У Зікрацкага не было магчымасьці за адзін раз заплаціць двухмесячны заробак тром звольненым супрацоўнікам. Супрацоўнікі пайшлі насустрач — і напісалі заявы аб звальненьні па пагадненьні бакоў.
«З аднаго боку, па законе я магу ўжо не плаціць кампэнсацыю супрацоўнікам. Зь іншага боку, акрамя нормаў права ёсьць яшчэ і нормы маралі, а таксама добрыя адносіны з ужо былымі супрацоўнікамі», — напісаў адвакат у Фэйсбуку.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);

fasttext_language: be


title: Да дня народзінаў палітзьняволенай Калесьнікавай мастак Цэсьлер стварыў плякат, а музыкі рыхтуюць онлайн-канцэрт

maintext:
Источник материала: Свабода
«Маша сустрэне свой дзень нараджэньня ў СІЗА. Давайце разам будзем слухаць яе любімую музыку, па якой яна так нудзіцца», — гаворыцца на старонцы імпрэзы ў Facebook.
Онлайн-канцэрт пачнецца ў суботу а 19-й гадзіне паводле менскага часу, арганізатары апублікуюць спасылку перад яго пачаткам.
Цягам трох гадзін будзе гучаць даўняя і сучасная клясычная музыка — ад Бэтховэна да кампазытараў XX стагодзьдзя. У запісе і жывым эфіры прафэсійную флейтыстку павіншуюць сябры, вядомыя музыкі зь Беларусі, Бразыліі, Гішпаніі, Нямеччыны, Расеі ды іншых краін.
Падчас канцэрту таксама будуць паказаны кадры выступаў самой Марыі Калесьнікавай.
Адным зь першым палітзьняволеную павіншаваў вядомы мастак і дызайнэр Ўладзімер Цэсьлер, які празь перасьлед выехаў за межы Беларусі. Выява закратаванага горкага шакаляду суправаджаецца хэштэгам #выпускайтенашумашу.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: "Сьледчы сказаў, што маглі забіць". Пагаварылі з мастаком-акцыяністам Кузьмічом, які хацеў пранікнуць у палац Макрона

maintext:
Источник материала: Свабода
У інтэрвію «Свабодзе» мастак расказаў, як праходзіў пэрформанс і які яго сэнс.
Я прыйшоў туды, каб паказаць мастацтва. Бо я яго там ня бачу. Я бачу нейкія галерэі сучаснага мастацтва, усё вельмі вылізана, але мастацтва там няма. Здавалася б, Францыя. Але цяпер мы назіраем там сытуацыю, калі прымаюцца розныя законы, мэта якіх не свабода людзей, а закручваньне гаек. Я ўбачыў сытуацыю, якая чымсьці нагадвае беларускую і вырашыў сумясьціць кантэксты.
У мяне спэцыфічнае мастацтва і я імкнуся дэманстраваць мастацтва ў тых месцах, у якіх яно забароненае. Там, дзе вельмі жорсткі рэглямэнт, або дзе недапушчальнае вольнае мастацкае ці палітычнае выказваньне. Жывучы ў Парыжы, я знайшоў найбольш адпаведнае для сябе месца, дзе мне захацелася выказаць сваю ідэю.
Мая акцыя называлася «Імітацыя». Пралёг я ўжо запосьціў у сваім ютуб-канале, хутка зьявіцца фота і відэа акцыі, бо матэрыялы пакуль знаходзяцца ў паліцыі.
З сабою ў мяне быў фэйкавы «кактэйль Молатава», які выглядаў як сапраўдны. Паліцыя і спэцслужбы, якія там знаходзіліся, падумалі, што я сапраўдны тэрарыст і выбягаю з сапраўднай зброяй. Але гэта была імітацыя, ілюстрацыя сучаснага пратэсту і рэвалюцыі, якая ў прынцыпе немагчымая ў нашых рэаліях. Мне здаецца, што час вялікіх рэвалюцый, такія як француская ці ў царскай Расеі, яны ўжо скончыліся. А цяпер мы маем справу зь імітацыяй гэтага працэсу. Штогод адбываюцца розныя падзеі такога кшталту, але яны нічога па-сутнасьці не мяняюць. Таму я прыйшоў паказаць абсурднасьць тых мэтадаў, каторымі цяпер спрабуюць вырашаць праблемы свабоды слова, розных свабодаў чалавека. Я паказаў праз пацыфісцкі лёзунг, што гэта немагчыма, немагчыма дамагчыся свабоды.
Паліцыя ня ведала, што гэта імітацыя «кактэйля». Я рабіў усё, як тэрарыст. Уся падрыхтоўка да гэтай акцыі ішла як чыстай вады тэрарызм. Была небясьпека і я гэта разумеў. Пракурор і сьледчы, якія потым са мною працавалі, рабілі на гэта націск, што цябе маглі забіць, што паліцэйскі, які цябе забіў бы, атрымаў бы псыхалягічную траўму. Я ім адказаў, што я разумею, але маё мастацтва па-за маральлю, па-за цэнзурай і па-за ідэалёгіяй. Але маё мастацтва мае негвалтоўны характар. Я не прычыніў нікому ніякай шкоды. Я разьбіў гэтую бутэльку, там унутры было малако. Быў фіціль, які пра прасякнуў бэнзінам і пры дапамозе запальнічкі я пасьпеў яго запаліць. Апрануты я быў у белую сукенку, як жанчыны з нашых маршаў. Я паказаў сымбаль «беларускай рэвалюцыі», якая ня стала сапраўднай рэвалюцыя. Таму і акцыя называецца імітацыяй.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: У Беларусь прывезьлі надмагільную пліту Яна Баршчэўскага, якую сэнсацыйна знайшлі ва Ўкраіне

maintext:
Источник материала: Свабода
На радзіму Яна Баршчэўскага, аўтара знакамітай кнігі «Шляхціц Завальня або Беларусь у фантастычных апавяданьнях», прывезьлі з Украіны яго надмагільную пліту. Цяпер яна выстаўлена ў Расонах, пішуць «Витебские вести» .
З гэтай нагоды ў Расоны прыехалі прадстаўнікі амбасады Ўкраіны ў Беларусі і фонду Марыі Магдалены Радзівіл са Швайцарыі, на сродкі якога пліту аднавілі.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Беларусы пры ўезьдзе ва Ўкраіну павінны абавязкова пацьвердзіць мэту сваёй паездкі - памежная служба Ўкраіны

maintext:
Источник материала: Свабода
«Дзяржаўная памежная служба дзейнічае выключна ў межах заканадаўства і тых нормаў, якія рэглямэнтуюць перасячэньне дзяржаўнай мяжы. Асобных нормаў пра адмову ва ўезьдзе ва Ўкраіну грамадзянам Беларусі ў прызыўным узросьце няма», — сказаў Свабодзе прэсавы сакратар Дзяржаўнай памежнай службы Ўкраіны Андрэй Дземчанка.
Прадстаўнік памежнай службы падкрэсьліў, што цяпер дзейнічаюць абмежаваньні, зьвязаныя толькі з карантынам.
«Усе гэтыя абмежаваньні дакладна выпісаныя ў пастанове ўраду. І вядома ж, каб перасячы мяжу, замежнікам патрэбна абавязкова пацьвердзіць мэту свайго падарожжа ва Ўкраіну. Гэта нармальная эўрапейская і сусьветная практыка, калі грамадзяне павінны пацьвярджаць мэту свайго падарожжа», — патлумачыў Андрэй Дземчанка.
Сёньня адразу некалькі грамадзян Беларусі ў сваіх сацыяльных сетках паведамілі аб адмове мужчынам прызыўнога ўзросту ва ўезьдзе ва Ўкраіну па прылёце ў адэскі аэрапорт з прычыны нібыта «немагчымасьці пацьвярджэньня мэты паездкі».
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: "Вывучаем іх дзейнасьць". Міністэрства адукацыі абвяргае інфармацыю пра ліквідацыю ліцэяў

maintext:
Источник материала: Свабода
5 красавіка на сайце менскага ліцэю № 1 зьявілася інфармацыя, што набору навучэнцаў у дзясятыя клясы сёлета ня будзе. Пасьля гэтага на розных пляцоўках пайшлі чуткі, што нібыта з наступнага навучальнага году ліквідуюць усе гарадзкія ліцэі.
У самым менскім ліцэі № 1 патлумачылі зьяўленьне інфармацыі аб спыненьні прыёму дакумэнтаў тым, што іх сайт нехта ўзламаў. Насамрэч яны плянуюць набор у 10-я клясы і ў 2021 годзе.
Рэпэтытар і стваральнік адукацыйнага цэнтру «100 балаў» Яўген Лівянт у фэйсбуку напісаў , што магчымая ліквідацыя ліцэяў для беларускай адукацыі прынясе катастрафічныя наступствы.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Маці адваката Лаеўскага падала ў суд на БДУ з-за свайго звальненьня

maintext:
Источник материала: Свабода
Пра падачу пазову ў суд паведаміў сам Дзьмітры Лаеўскі. 17 красавіка ягоную маці, дацэнта юрыдычнага факультэту БДУ Алену Лаеўскую звольнілі з унівэрсытэту праз 22 гады працы.
Фармулёўка, па якой кіраўніцтва БДУ разьвіталася з Лаеўскай: «У сувязі з заканчэньнем тэрміну дзеяньня кантракту». Адвакат лічыць, што ягоную маці звольнілі незаконна, бо ў Працоўным кодэксе замацаваны абавязак наймальніка падоўжыць кантракт з работнікам перадпэнсійнага веку.
Але ані рэктарат, ані прафкам не зрэагавалі на дадзены пункт, а паводле адваката, падрыхтоўка да звальненьня Алены Лаеўскай пачалася «моцна загадзя».
«Калі галоўная ВНУ краіны палічыла магчымым не выконваць норму закону, а факультэт, які рыхтуе юрыстаў, прамаўчаў з нагоды звальненьня свайго выкладчыка насуперак устаноўленай у законе гарантыі, то колькі яшчэ таленавітых выкладчыкаў зь юрыдычнага і іншых факультэтаў, ды і ў іншых ВНУ, могуць быць звольненыя такім жа чынам?» — спытаў Лаеўскі.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Беларускі мастак Кузьміч спрабаваў пранікнуць у рэзыдэнцыю Макрона. Яго затрымалі

maintext:
Источник материала: Свабода
1 красавіка, пасярод дня, мужчына спрабаваў пранікнуць у двор прэзыдэнцкага палацу, разьмешчанага ў доме № 55 на вуліцы Фабур-Сэнт-Анарэ, у 8-й акрузе Парыжу, паведамляе Le Figaro са спасылкай на надзейныя крыніцы.
Падчас спробы ўзьлезьці на высокую агароджу вакол рэзыдэнцыі прэзыдэнта рэспублікі Эманюэля Макрона і ягонай жонкі Брыжыт мужчына меў з сабой бутэльку з вадкасьцю і кавалак тканіны, папярэдне падпалены, паведамляе судовая крыніца выданьня.
Згаданага чалавека суправаджала пара, якая рабіла фота і відэа зь месца здарэньня. Трое былі ўзятыя пад варту за «наўмысны гвалт са зброяй», дадае тая самая крыніца. Расьсьледаваньнем займаецца крымінальная брыгада паліцыі. Яна мусіць вызначыць, ці чалавек кінуў бутэльку з запальнай вадкасьцю, ці проста яе ўпусьціў.
Сьледчым таксама давядзецца выявіць матывы парушальнікаў. Паводле крыніцы ў паліцыі, вадкасьць у бутэльцы не была небясьпечнай, і мужчына ва ўзросьце каля трыццаці гадоў сьцьвярджаў у сваё апраўданьне, што ён як мастак не жадаў учыняць гвалтоўнага акту.
Асобай, якая спрабавала трапіць у палац, быў беларускі мастак Аляксей Кузьміч, які пакінуў Беларусь пасьля жнівеньскіх падзеяў і неаднаразова пісаў, што знаходзіцца ў Парыжы.
Пра тое, што затрымалі менавіта Кузьміча, Свабодзе пацьвердзілі зь ягонага профілю ў Facebook.
У чацьвер, яшчэ да інцыдэнту, на старонцы мастака зьявіўся адкрыты ліст да прэзыдэнта Францыі Эманюэля Макрона. Месцам лякалізацыі допісу быў Элізэйскі палац. У лісьце Кузьміч мастацкімі вобразамі крытыкуе негвалтоўны супраціў і згадвае «кактэйль Молатава».
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Прэмію "Гліняны Вялес" сёлета атрымаў Артур Клінаў за раман "Локісаў"

maintext:
Источник материала: Свабода
«Гэтая кніга ідэальна ўпісваецца ў фармат прэміі “Гліняны Вялес”. Бо падзеі адбываюцца ў рэгіёне, прычым у нашым рэгіёне – поўначы Беларусі. У сюжэце скарыстаныя мясцовыя легенды, вельмі старыя, яшчэ з язычніцкіх часоў. І па мастацкіх якасьцях кніга знаходзіцца на ўзроўні. Мы яе з задавальненьнем прачыталі», — сказаў Радыё Рацыя сакратар прэміі Андрэй Новікаў.
«Гісторыя страшная, але аж да жуды сьмешная. Магчымы працяг запаветаў Кафкі, Баршчэўскага, Хармса, Платонава і Гогаля. Кожны чытач знойдзе ў рамане нешта блізкае для сябе: вострасюжэтны трылер, філязофскую прыпавесьць, сацыяльную драму, а хтосьці проста пасьмяецца з дакладнага адбітку бязьлітаснай беларускай рэчаіснасьці», — напісана ў анатацыі да раману.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: "Мы палякі, але наш абавязак - служыць Беларусі". Што кажуць бацькі журналіста Пачобута, які сядзіць па "польскай справе"

maintext:
Источник материала: Свабода
Анджэя Пачобута затрымалі 25 сакавіка. Ён у менскім СІЗА-1 на «Валадарцы». Праходзіць па «польскай справе» аб «апраўданьні і рэабілітацыі нацызму» (частка 3 артыкула 130 Крымінальнага кодэксу). Яму пагражае ад 5 да 12 гадоў зьняволеньня. Па гэтай справе затрымалі яшчэ 4 сябраў незарэгістраванага Саюзу палякаў на Беларусі, у тым ліку старшыню — Анжаліку Борыс.
Анджэю Пачобуту 48 гадоў. Жыве ў Горадні. Родам зь Вялікай Бераставіцы. Вызнае сябе палякам, які жыве ў Беларусі. Жанаты, выхоўвае дваіх дзяцей. Супрацоўнічае з буйнымі польскімі выданьнямі як журналіст.
У 2011–2012 годзе Пачобута двойчы судзілі за нібыта абразу Лукашэнкі і паклёп. Тады некалькі месяцаў ён правёў пад вартай, галадаў.
Ягоныя бацькі Станіслаў і Ванда таксама жывуць у Горадні. За месяц яны атрымалі ад сына адзін ліст. Анджэй перажывае перадусім за жонку, дзяцей, бацькоў. На ўмовы ўтрыманьня ня скардзіцца.
«Сяджу ў Пішчалаўскім замку і адчуваю сябе графам Монтэ-Крыста. Нягледзячы на тое, што зь першага арышту прайшло ўжо 10 гадоў, хутка ўспомніў рэжым. Хутка адаптаваўся», — піша Анджэй.
Ён запэўнівае, што ежы хапае. Кажа, што посная турэмная ежа добра ўплывае на ягоны хворы страўнік.
Перад днём народзінаў 16 красавіка Анджэй прасіў перадаць прысмакаў, каб пачаставаць сукамэрнікаў. Ён сядзеў у камэры на 15 чалавек, а потым яго перавялі туды, дзе сядзяць трое. Настрой у яго нармальны, ня скардзіцца.
«Мы ведаем, што ён моцны хлопец маральна, фізычна — не. У яго хворае сэрца, страўнік. Ён жа столькі сядзеў, трымаў сухую галадоўку тры дні. Ён напісаў, што Горадня ў параўнаньні здаецца курортам», — плача маці Анджэя.
Апошні год бацькі рэдка бачыліся з сынам праз эпідэмію каранавірусу. Анджэй вельмі баяўся іх заразіць, таму прыходзіў у госьці толькі пад вакно або пад дзьверы.
«Думалі, ужо на ягоны дзень народзінаў (16 красавіка. — РС) мы ўсе сустрэнемся», — тлумачыць маці.
Маці ўзгадвае, як затрымалі Анджэя. Малодшы сын пайшоў зранку ў школу і не замкнуў на замок дзьверы. Міліцыянты зайшлі фактычна ў адчыненую кватэру і засьпелі Анджэя з жонкай яшчэ ў начной бялізьне. Падчас ператрусу забралі кампутары, тэлефоны, у тым ліку дзіцячыя, грошы і банкаўскія карткі.
Анджэй не чакаў, што да яго прыйдуць.
«Ён пісаў увесь час пра ўсё. Дык што вы хочаце? Ён жа ніколі не пісаў у падтрымку Лукашэнкі. Ён заўжды пісаў супраць. Тым больш ён зьвязаны з Саюзам палякаў», — тлумачыць спадарыня Ванда.
Дзесяць гадоў пасьля апошняга вызваленьня прайшлі адносна спакойна.
«А дагэтуль быў кашмар. Я думала, што на старасьць гадоў будзе спакойна... І тады было цяжка, і цяпер цяжка. Але ж цяпер ж мы старыя», — параўноўвае два арышты маці.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Прадстаўніцы Саюзу палякаў Беларусі Марыне Цішкоўскай выставілі афіцыйныя абвінавачаньні

maintext:
Источник материала: Свабода
Паводле інфармацыі, атрыманай ад сям’і палітзьняволенай Марыны Цішкоўскай, 1 красавіка яе дапыталі ў крымінальнай справе, заведзенай Генэральнай пракуратурай Беларусі за «рэабілітыцыю нацызму» (арт. 130 КК) і выставілі афіцыйныя абвінавачаньні ў зьдзяйсьненьні дадзенага злачынства, піша партал Саюзу палякаў Беларусі.
Пракурор не зьмяніў меру стрыманьня і пакінуў абвінавачаную пад вартай.
Інфармацыя пра абвінавачаньні Марыі Цішкоўскай, на думку Саюзу палякаў, можа сьведчыць пра тое, што падобныя абвінавачаньні выставяць і іншым актывістам арганізацыі, якія таксама знаходзяцца пад вартай у Менску на вуліцы Валадарскага. Там зьмяшчаюць прэзыдэнта Саюзу палякаў Беларусі Анжаліку Борыс і членаў яго Галоўнай управы Ірэну Бярнацкую і Анджэя Пачобута.
Марыне Цішкоўскай 54 гады. Жыве ў Ваўкавыску Горадзенскай вобласьці. Замужам, у яе двое дзяцей і двое ўнукаў. Узначальвае аддзел незарэгістраванага СПБ у Ваўкавыску цягам 7 гадоў.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Амбасада Расеі ў Беларусі вульгарна адказала краінам Балтыі ў твітэры

maintext:
Источник материала: Свабода
Мова ідзе пра ангельскі ідыёматычны выраз, у якім ўжытае вульгарнае абазначэньне мужчынскага палавога органа (даслоўны пераклад — «энэргія маленькага чэляса», пераноснае значэньне выраза — «ганарыстасьць, уласьцівая няўдачніку»).
Хэштэг суправаджаў ретвіт пасады кіраўніка МЗС Літвы Габрыэлюса Ландсбергіса, у якім гаворка ішла пра рашэньне Літвы, Латвіі і Эстоніі выслаць некалькіх расейскіх дыпляматаў на знак салідарнасьці з Чэхіяй. Гэтая краіна выслала вялікую групу супрацоўнікаў расейскай амбасады ў сувязі з атрыманымі доказамі датычнасьці супрацоўнікаў спэцслужбаў Расеі да выбухаў боепрыпасаў на складзе ў Чэхіі ў 2014 годзе.
Пасьля твіт з хэштэгам быў выдалены. Аднак неўзабаве ў твітэры амбасады зьявіўся новы рэтвіт паста Ландсбергіса, на гэты раз з тэкстам #smalldipenergy or #smalldickenergy — the choice is yours. («Вырашайце самі, #smalldipenergy або #smalldickenergy»). Што такое #smalldipenergy, амбасада не тлумачыць, мабыць, у гэтым «неалагізме» выкарыстана скарачэньне ад слова «дыпляматыя».
Многія карыстальнікі твітэра няўхвальна выказаліся аб публікацыі ў запісе расейскай амбасады, а з хэштэгам #smalldickenergy пачалі публікавацца пасты з крытыкай Крамля.


title: Рок-музыку, які галадаў 16 дзён без вады, выклікаюць у міліцыю. Ён захварэў на гепатыт С

maintext:
Источник материала: Свабода
Горадзенскага рок-музыканта Ігара Банцэра выклікае міліцыя зь невядомай прычыны да разгляду ягонай апэляцыйнай скаргі. Напярэдадні яму паставілі дыягназ «гепатыт С» і меліся накіраваць у шпіталь на абсьледаваньне страўніка пасьля галадаваньня.
Банцэру патэлефанавалі зь Ленінскага РАУС увечары 27 красавіка і папрасілі прыйсьці на гутарку. Дакладнай прычыны выкліку не назвалі. Міліцыянт казаў, нібыта Банцэр не сплаціў штрафы за папярэднія адміністрацыйныя справы, аднак музыка сьцьвярджае, што пазык ня мае. Позвы яму не прыслалі. Музыкант мяркуе, што яго хочуць затрымаць яшчэ да разгляду апэляцыйнай скаргі на ягоны прысуд.
Напярэдадні ён абсьледаваўся пасьля доўгай галадоўкі. У яго выявілі гепатыт С. Гэты дыягназ «паніжае якасьць жыцьця», таму яму забаронена цяпер выконваць цяжкія работы. Да таго ж у яго знайшлі гастрыт і плянавалі пакласьці ў шпіталь на больш дакладнае абсьледаваньне ўнутраных органаў пасьля галадаваньня. Сам Банцэр казаў пра болі страўніка пасьля таго, як перастаў галадаць.
На 20 траўня прызначаны разгляд апэляцыйнай скаргі Банцэра.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Памёр прынц Філіп - муж каралевы Вялікай Брытаніі Элізабэт ІІ. Яму было 99 гадоў

maintext:
Источник материала: Белсат
Прынц Філіп, герцаг Эдынбургскі, памёр ва ўзросце 99 гадоў. Пра гэта паведамляе Букінгемскі палац.
The Royal Family join with people around the world in mourning his loss.
Further announcements will be made in due course.
Visit https://t.co/utgjraQQv5 to read the announcement in full.


title: Статкевіч паведаміў, што яго будуць судзіць з Лосікам і Ціханоўскім

maintext:
Источник материала: Свабода
Мікала Статкевіч у лісьце жонцы паведаміў , што яго будуць судзіць разам зь Сяргеем Ціханоўскім, Арцёмам Сакавым, Дзьмітрыем Паповым, Уладзімерам Цыгановічам і Ігарам Лосікам.
Статкевіч напісаў, што ў справе 110 тамоў. Яе перададуць у суд пасьля таго, як абвінавачаныя азнаёмяцца з матэрыяламі. Сам Статкевіч вырашыў спыніць азнаямленьне.
«Вывучыўшы „абвінавачваньне“ і 30% матэрыялаў „справы“, я прыйшоў да цьвёрдага перакананьня, што яна сфабрыкавана сьледзтвам», — такую заяву пад запіс зрабіў ён у турме.
Статкевіч лічыць, што «сьледзтва зрабіла замах на асноватворныя канстытуцыйныя правы грамадзянаў: свабоду слова, права на мірныя сходы, права на ўдзел у выбарах у якасьці кандыдатаў ці іх давераных асоб».
«Я не хачу мець дачыненьня да таго, што лічу злачынствам. Таму адмаўляюся ад азнаямленьня з астатнімі матэрыяламі „справы“», — заявіў Статкевіч.
«Шчыра кажучы, удзельнічаць у іхніх „працэдурах“, ведаючы, што хаваецца за зьместам гэтых працэдур, неяк гідліва», — напісаў Статкевіч жонцы.
Ён папрасіў не хвалявацца за яго, бо «ўсё гэта не працягнецца занадта доўга».
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Муж палітзьняволенай Кацярыны Андрэевай заявіў пра абмежаваньне ліставаньня

maintext:
Источник материала: Свабода
Журналіст і аўтар прызнанай экстрэмісцкай кнігі «Белорусский Донбасс» Ігар Ільяш паведаміў у сваім фэйсбуку на цяжкасьці ў ліставаньні з жонкай — палітзьняволенай журналісткай «Белсату» Кацярынай Андрэевай (Бахвалавай).
Месяц таму Андрэеву этапавалі з СІЗА-1 на менскай вуліцы Валадарскага ў жодзінскую турму. Менавіта пасьля гэтага сытуацыя зь ліставаньнем значна пагоршылася.
«За апошні месяц я атрымаў ад Каці 2 лісты і 2 паштоўкі, прычым крайняя карэспандэнцыя датавана 31 сакавіка. Гэта значыць, красавіцкіх лістоў я зусім ня бачыў. Для параўнаньня: у пэрыяд пасьля прысуду і да этапу ў Жодзіна ад Каці прыйшоў больш за дзесятак лістоў».
Ільяш лічыць гэта мэтанакіраваным абмежаваньнем карэспандэнцыі турэмнай цэнзурай. Кажа, што гэта можна было б сьпісаць на «экстрэмісцкі статус» Кацярыны, але ў лістападзе-сьнежні ў той жа жодзінскай турме ў Андрэевай і без такога статусу ўзьнікалі праблемы з перапіскай. Прычым тады сытуацыя была нават горшай, бо да яе не даходзіла 90% лістоў мужа.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


title: Беларус запытаў у архіве кіна- і фотаматэрыялы пра "забойствы беларусаў пад бел-чырвона-белым сцягам". Вось што яму адказалі

maintext:
Источник материала: Свабода
Запыт датычыў пэрыяду 1939–1946 гадоў .
«Аплаціў гэтую паслугу (усе ж такі аб’ём работ добры) і атрымаў адказ: «у фондах архіву па тэме, якая вас цікавіць, фота- і кінадакумэнтаў не выяўлена», — напісаў Ягор Лебядок у сваім Фэйсбуку.
"; //parse XFBML, because it is not nativelly working onload if (!fbParse()) { var c = 0, FBParseTimer = window.setInterval(function () { c++; if (fbParse()) clearInterval(FBParseTimer); if (c === 20) { //5s max thisSnippet.innerHTML = "Facebook API failed to initialize."; clearInterval(FBParseTimer); } }, 250); } } }; thisSnippet.className = "facebookSnippetProcessed"; if (d.readyState === "uninitialized" || d.readyState === "loading") window.addEventListener("load", render); else //liveblog, ajax render(); })(document);


authors:
Deutsche Welle
Www.Dw.Com
Автор
Виктория Зарянка

description: Нiна Багiнская спецыяльна для DW напiсала пра тое, як яна бачыць Беларусь, Лукашэнку i Цiханоўскую, а таксама пра тое, што натхняе асабiста яе на пратэст.

title: Нiна Багiнская пра Беларусь Лукашэнкi i гiстарычныя каранi беларусаў

maintext:
Спецыяльна для Deutsche Welle Нiна Багiнская напiсала каментар пра яе бачанне сiтуацыi ў Беларусi. Арфаграфiя аўтара пакiнута ў арыгiнале. Абмеркаваць разважаннi Нiны Багiнскай можна тут - пад адпаведным пастом ў тэлеграм-канале "DW Беларусь".
"Маці наша, Беларусь наша, колькі яшчэ будуць зьвінець ланцугамі дзеці Твае?
"Собака бьющую руку лижет". О не, не, не, мы нашчадкі Міколы Гусоўскага, мы племя Скарыны, браты Кастуся Каліноўскага! Мы ўжо вам не сабакі!
Рубрыка "Беларусь. Перспектывы" дае магчымасць беларусам выказать свае думкi на старонках DW
Беларусь ліцьвінская - краіна жаноцкага роду. Жаноцкі род - гэта вытрымка: вычакаць час, здольнасьць ператрываць мажлівую небясьпеку. Інтэлект жанчыны вышэйшы за мужчынскі, бо, нарадзіўшы дзіця, жанчына мае клопат аб захаваньні роду, а гэта значыць, роднага этнасу, Бацькаўшчыны. Мужчына - ваяр, цяга да войнаў, заваёў, улады - гэта мужчынскі род.
Тысячагадовая гісторыя Беларусі - гэта гісторыя абароны, захаваньня свайго этнасу ад ворагаў, што праз нашу краіну (цэнтар Эўропы) ішлі на ўсе бакі Сьвету. На гэта патрэбна больш адвагі, чым забіваць. Наша хрысьціянская заступніца Беларусі - Сьвятая Эўфрасіньня Полацкая. Яе крыж, зроблены Лазарам Богшам, знаходзіўся ў Магілёўскім краязнаўчым музэі, зьнік падчас II Сусьветнай вайны...
Рэпрэсii ў мiнулым i ў сучаснай Беларусi
Пасьля II Сусьветнай вайны людзі пацягнуліся да дабра, да міра. Краіны з імпэрскім таталітарным утварэньнем пачалі руйнавацца. Толькі праўда, справядлівасьць, добрыя ўчынкі захоўваюць жыцьцё людзей, жыцьцё нашай плянэты Зямля. Сэнс жыцьця чалавека - не пагубіць экалёгію чалавека, захаваць добрыя стасункі паміж людзьмі, расьлінным і жывёльным сьветам.
А для гэтага трэба прыпыніць работу зла. Мы нелюдзі, калі ў сучасным Сьвеце Зямлі хоць адна нацыя (народ), хоць адна расьліна ці жывёліна загіне, прыпыніць сваё існаваньне. На жаль, войны, рэпрэсіі не прыпыніліся. У Беларусі аднавіўся сталінскі фашызм 20-30-х гадоў прошлага стагодзьдзя. Лукашэнка збудаваў таталітарную сыстэму, абустроіў зьнішчэньне правоў і свабод чалавека. Фактычна на Беларусі ўзьнікла рабаўладаньне. У гэтым яму дапамагае імпэрская Пуцінская Маскоўская дзяржава - "Россия".
Мы, народ беларускі, вінаваты, што столькі год - больш дваццаці - трывалі ягоную антынародную сыстэму, але ў 2020 г., нарэшце, ізноў падняліся на вызваленьне. Сталі вядомы Ціханоўская, Калеснікава, Цапкала... Людзі ўспомнілі свой гістарычны нацыянальны Бел-Чырвона-Белы Сьцяг, забаронены ўладаю Лукашэнкі, і масаю пайшлі на пратэсты.
Беларусы - не рабы
Шэлінг і Гегель, нямецкія філёзафы ў 30-50 гг. 19 стагодзьдзя, зрабілі ўплыў на грамадзкую думку ня толькі свайго народа, але і народа Расеі. Гэтыя філёзафы падзялілі народы на гістарычныя (якія кіруюць) і негістарычныя (якія падпарадкоўваюцца). Мой народ апынуўся ў кагорце негістарычных, але мой народ не раб і на працягу ўсёй гісторыі вызваляўся ад тых, хто жадаў над ім гаспадарыць. Кастусь Каліноўскі натхніў многія пакаленьні на вызваленьне ад прымусу суседніх краін - гэта нацыянальны запавет Паўстаньня ў 1863 годзе.
Зараз у 2020 годзе гісторыя вызваленьня паўтарылася. Народ паўстаў супраць тыраніі Лукашэнкі, супраць інтэграцыі з Расеяй, супраць русіфікацыі. Нас рэпрэсуюць турмою, штрафамі, ёсьць забітыя. Гэта грамадзянская вайна. Я ў свае 74 гады не баюся - хто не радзіўся, той не памрэ, дык паміраць трэба чалавекам, а не быдлам-сьвіньнёю.
Прыкладам чалавечнасьці, розуму, сьмеласьці можа быць навагрудзкая лекарка Саламея Пільштынова (Русецкая) "Авантуры майго жыцця".
Маімі арыенцірамі сталі Ларыса Геніюш ("Споведзь"), а яшчэ Зоська Верас (1892-1991 гг.), зьбіральніца словаў і зёлак. "... ахвярная працаўніца на маларасцяробленых лядах беларускай культуры ды гісторыі. Не маючы ў паслужным спісе ўніверсітэцкіх дыпломаў, закончыўшы ўсяго толькі гімназію і агародніцка-пчалярскія курсы, яна, тым не менш, ні ў якой справе не выглядала дылетантам - пісала вершы і апавяданьні, перакладала п’есы для школьных тэатраў, склала запатрабаваны і сёння "Беларуска-польска-расейска-лацінскі батанічны слоўнік", рэдагавала часопісы "Заранка", "Пралескі" і "Беларуская борць" (апошні - спецыялізаваны, для пчаляроў). Зоська Верас пражыла ладную частку жыцця..." Гэта укладаньне, прадмова Міхася Скоблы да кнігі спадарыні Верас, якая была выдадзена ў 2015 годзе ў Менску, - "Пакуль рука пяро трымае. Успаміны, лісты". Зоська Верас была жывой сьведкай нашай гісторыі і пасьпела ў сваіх лістах данесьці праўду людзям, выкрывала фальш савецкай гістарыяграфіі".
Аўтар: Нiна Багiнская, грамадзкi дзеяч
Каментар выказвае асабістае меркаванне аўтара. Яно можа не супадаць з меркаваннем рэдакцыі і Deutsche Welle ў цэлым.
Больш па тэме:


title: Трыдцать пяць гадоў тэатра "Лялька" і Марк Шагал

maintext:
«Збітую» фразу Cтаніслаўскага : «Тэатр пачынаецца з вешалкі» — ведае кожны. З якой такой вешалкі? Чаму з яе? Хай там у МХАТе разбіраюцца. Мы ж тут у Віцебску дакладна ведаем, што беларускі тэатр «Лялька» пачынаецца з цёплай усмешкі.
Ветлівасць і цяпло сустракае кожнага, хто прыйшоў у Тэатр. Усмешлівы вірус кранае на ўваходзе ў тэатр і застаецца надоўга пасля наведвання спектакля. Усмешка — характэрная рыса нашай казачнай «Лялькі».
20 красавіка — Дзень Нараджэння «Лялькі». У 1986 годзе лялечная трупа Драматычнага тэатра імя Якуба Коласа, упершыню ажыцявіла пастаноўку дзіцячага лялечнага спектакля «Дзед і Жораў» па п’есе В.Вольскага. У 1990 годзе азначаная трупа коласаўцаў стала самастойным тэатрам «Лялька» і атрымала асабістае памяшканне на вуліцы Пушкіна 2.
Непрыкметна неяк 35 гадоў мінула. Для чалавека такі ўзрост — сталае юнацтва, а як для тэатра — гэта многа ці мала?
Аляксандр Васільевіч Грыгор’еў — дырэктар тэатра згадзіўся даць маленькае інтэрвью і расказаць пра святочную праграму, мінулае і будучыню «Лялькі».
«Святочная праграмма — «Дзень Нараджэння тэатра» у тэатры адбудзецца з 22 па 25 красавіка.
Сёння — дзень для дарослых. У фае гледачы фатаграфуюцца з артыстамі і лялькамі. Размешчана мастацкая выстава. Алёна Марчанка грае на скрыпцы, праводзіцца, конкурс на лепшае пажаданне, а на сцэне адбудзецца сур’езны спектакль — біяграфія Шагала: «Мастак. Вяртанне ў Віцебск».
24 красавіка — з ранку і да абеду ў двары альбо ў памяшканні пройдуць мерапрыемствы для дзяцей і спектакль «Ох і залатая табакерка», а вечарам — урачысты святочны «Капуснік» са словамі ўшанавання і адзнакі для нашых артыстаў.
У нядзелю 25 красавіка з ранку ізноў на вуліцы і ў фае мерапрыемствы для дзяцей, а потым спектакль «Насарог і жырафа», увечары паўтор святочнага «Капусніка» ужо для гледачоў.
Так што, калі судзіць па святочнай праграме, энергіі ў нас як у маладога, а вопыту, як у сталага чалавека. Я 20 гадоў працую ў тэатры. За гэты час многае змянілася звонку. Нашы першыя гледачы ўжо старэйшая, чым тэатр (першы ўзрост для наведвання «Лялькі» — 3 гады). І мы расцём і развіваемся. Разам з дзіцячымі пастаноўкамі — іх пад 40, мы зрабілі каля 10 дарослых спектакляў. Усе жанры — і дзіцячая легкая казка, і дарослая жахлівасць Гогаля, Чэхаўская псіхалагічнасць, і каларыт Караткевіча, аднолькава паспяхова ідуць на нашай сцэне.
Змяніліся і гледачы: дзеці сталі болей мітуслівыя, яны больш вольныя і «заточаны» на малюнак, ды і дарослыя занадта знерваваны. Безумоўна цяжэй стала захапіць увагу, але мы па-ранейшаму паспяхова гэта робім. 35 гадоў таму, прыйшоўшы на пастаноўку, дзеці забываліся пра сваю гарэзлівасць, зараз мы здольны выцягнуць малечу з гаджэта і даць час разважання для дарослага.
Калектыў тэатра апошнім часам значна амаладзіўся, але адно засталося нязменным — гэта наш адказны падыход да сваёй працы і любоў да кожнага гледача.
У 18.10 распачалося галоўнае дзейства праграмы — спектакль «Мастак. Вяртанне ў Віцебск».
П’есу-рэмінісцэнцыю ў стылі алюзіўнага ўспаміну па біяграфіі знакамітага мастака,зрабіў нязменны з 1990 года мастацкі кіраўнік і рэжысер тэатра Віктар Клімчук.
.Сцэнаграфія, «Лялькі». і касцюмы Соф’і Шахноўскай.
Харэаграфія Дзіяны Юрчанка.
Пераклад Людмілы Сіманенак.
Мультымедыйная прекцыя Вячаслава Шайнурава.
Настальгія і разважанні аб мінулым гучаць са сцэны вуснамі Мойшы Шагала. Юрый Франкоў, выканаўца ролі мастака, нібыта знікае ў шматгранным жыцці свайго героя. Успаміны пра Лёзна і Віцебск, удзячнасць і бязмерная любоў маці, павага да бацькі, разуменне і горыч да сваякоў, якія кпілі з незвычайнасці юнака, удзячнасць першаму настаўніку Юдэлю Пэну і мастаку Льву Баксту і вялікае каханне да Музы (Бэлы), чырвоным променем працінае залу. Не вініць майстар нікога за непаразуменне, ён проста расказвае пра былое і дзеліцца сваімі думкамі.
Ці лёгка таленавітаму чалавеку са звычайнага асяроддзя здзейсніць свае мары? Колькі патрэбна мудрасці, упартасці і упэўненасці каб выжыць? — на гэтыя пытанні шукае адказ кожны таленавіты ці проста незвычайны чалавек. Як выцярпець усе выпрабаванні і жорсткасць жыцця, і не сысці з аднойчы выбранага шляху? Дзе шукаць падтрымку? — гэтыя пытанні вырашае яўрэй з Лёзна — невядомага мястэчка агромністай Расейскай імперыі.
Амаль два часы незвычайнай сюррэалістычнай размовы са знакамітым земляком пралятаюць як адна хвіліна. Пры гэтым, сумная, на першы погляд, тэма віруе ў пастаноўцы ўсімі колерамі тагачаснага цяжкага жыцця.
Адразу некалькі розных вобразаў у пастанове геніяльна стварыў Алег Рыхтэр. Бацька Шагала — заклапочаны выжываннем сям’і, чалавек, своеасаблівы, дзядзька Нэх, задаволены паспяховы мастак Бакст. Тры супрацьлеглыя і пераканаўчыя ролі — сыграў артыст. Трэба асабіста ўбачыць, як прыгожы мужчына Алег робіцца старым габрэем з хітра прыжмураным правым вокам і перасмыкнутай усмешкай. Некаторы час я нават не разумела, што гэта Рыхтэр (І гэта не грым!!!).
Чуллівыя вобразы стварыла Вольга Маханькова — па ролі маці мастака і яго цётка Муся.
Гумар і яўрэйскую разважлівасць дзейству дадалі Вольга Лазебная — цётка Шая і Наталля Гайдук — цётка Гуця.
Сяргей Талкач аздобіў вобраз дзядзькі Зюсі гарэзлівай і адточаннай харэаграфіяй. Ён жа выканаў і ролю сусветна вядомага настаўніка Віцебскай мастацкай школы — Юдэля Пэна, чалавека, які адкрыў шлях мастака юнаку Майсею.
Светлы і лірычны вобраз Музы — Бэлы выканала Марына Марозава.
Амаль дзве гадзіны таленавітай пастаноўкі захапілі залу.
Цішыню непакоіў толькі трэск фотаапарата нашага фатографа.
Дзейства было такім вобразным і жвавым, што нельга было прапусціць ні аднаго кадра.
Як заўсёды, спектакль скончыўся кветкамі і шчырымі апладысментамі !


description: «Гарачая вясна» — так у гісторыю Беларусі ўвайшлі падзеі 25-гадовай даўніны. У 1996-м на «Чарнобыльскі шлях» выйшла каля 60 тысяч чалавек

title: Tut.by: Выйшла 60 тысяч. Пратэстоўцы і сілавікі ўзгадваюць Чарнобыльскі шлях - 1996


title: Спіс птушак Беларусі папоўніўся пяццю новымі відамі

maintext:
Пяццю відамі птушак папоўніўся спіс птушак Беларусі. Адпаведнае рашэнне прынята 11 сакавіка на пасяджэнні Беларускай орнитолого-фаунистической камісіі (БАК), паведамілі ў грамадскай арганізацыі «Ахова птушак Бацькаўшчыны».
У спіс птушак Беларусі ўключаны:
Стрынатка-рэмез (овсянка-ремез, Emberiza rustica)
(овсянка-ремез, Emberiza rustica) Палярная чайка (полярная чайка, Larus glaucoides)
(полярная чайка, Larus glaucoides) Бурая пячураўка (бурая пеночка, Phylloscopus fuscatus)
(бурая пеночка, Phylloscopus fuscatus) Шэры жаўрук (серый жаворонок, Calandrella (Alaudala) rufescens)
(серый жаворонок, Calandrella (Alaudala) rufescens) Егіпецкая гусь (нильский гусь, Alopochen aegyptiaca) (катэгорыя С — чужародны від)
злавілі і закальцавалі на Віцебшчыне арнітолагі2 кастрычніка 2018 года. З таго часу на станцыі «Сасновы бор» было зроблена яшчэ чатыры рэгістрацыі гэтага віду (усе птушкі закальцаваныя).
Гэта таёжны від, распаўсюджаны шырокай паласой ад Паўночнай Еўропы праз поўнач Усходняй Еўропы, Сібір да Камчаткі і Алеуцкіх астравоў. З канца ХІХ стагоддзя адзначана пашырэнне распаўсюджання віду на захад — у Эстонію, Латвію, Швецыі і Нарвегію. Падчас сезонных міграцый залятае ў многія краіны Еўропы.
Реклама
Палярную чайку 9 сакавіка 2019 года заўважыла на сажалцы ў раёне Шабаноў у Мінску загадчыца лабараторыі арніталогіі Навукова-практычнага цэнтра НАН Беларусі па біярэсурсах Ірына Самусенка. У выходныя яна рабіла ўлікі чаек на сталічных вадаёмах, падчас якіх зрабіла сотні фота гэтых птушак. Пераглядаючы ўвечары здымкі, яна заўважыла буйную белую чайку. Эксперты па чайках Заходняй Палеарктыкі ўзгаднілі вызначэнне віду і нават удакладнілі ўзрост птушкі. Палярнай чайцы каля двух гадоў.
Палярная чайка — марская птушка, якая рэдка залятае ўглыб сушы. Яна гняздуецца на скалах на паўночна-ўсходніх узбярэжжах Канады і ў Грэнландыі. Зімуюць птушкі на поўначы Атлантыкі, таксама на Паўночным моры. А вось на Балтыку залятаюць параўнальна рэдка.
Пару егіпецкіх гусей заўважыў і сфатаграфаваў на мабільны 27 лютага 2020 года ў Гродзенскай вобласці механізатар СПК «Макараўцы» І. Наско. Прыродны арэал гэтых птушак знаходзіцца на поўдзень ад Сахары ў Афрыцы. Птушкі, якія адзначаны ў многіх краінах Еўропы, лічацца здзічэлымі асобінамі, якія збеглі з заапаркаў ці падобных месцаў развядзення і ўтрымання птушак у няволі, або іх патомкамі. Таму для еўрапейскай фаўны гэта від-інтрадуцэнт. Бурую пячураўку спачатку пазнаў па голасе, а потым і сфатаграфаваў Юрый Шашэнька, які разам з Дзянісам Кіцелем, Вольгай Лукшыц і Дзмітрыем Вінчэўскім выправіўся паназіраць за птушкамі ў Гродзенскі раён 24 красавіка 2020 года.
Бурая пячураўка насяляе Цэнтральную і Усходнюю Азію ад ракі Об да Ахоцкага мора і паўднёвай часткі Кітая. Звычайна зімуе на поўдзень ад гнездавога арэалу ў Бангладэш і Індакітаі. Таму зразумела, што пячураўкі, якія ляцяць зімаваць туды, ніяк не могуць апынуцца ў Еўропе. Аднак падобныя, усё больш частыя рэгістрацыі сібірскіх і нават далёка-ўсходніх відаў вераб'іных птушак далёка на захад ад іх асноўных шляхоў міграцыі у апошнія некалькі гадоў дазваляюць выказаць здагадку, што нейкая колькасць асобін такіх відаў усё ж зімуе не там, дзе гэта рабілі і працягвае рабіць большасць з іх, — г. зн. у Азіі. І гэтыя параўнальна новыя, яшчэ без шматлікіх птушак месцы зімоўкі знаходзяцца або ў Афрыцы, або/i на Іберыйскім паўвостраве у Еўропе.
Першую для Беларусі рэгістрацыю шэрага жаўрука зрабіла 8 лістапада ў Наваградскім раёне група бёрдвочараў: Наталля Капорыкава, Юры Шашэнька і Генадзь Ардзюк. На палявой дарозе з-пад іх машыны выпырхнула дробная птушачка, праляцела крыху наперад і метраў праз 20 прызямлілася. Было цёмна, вызначыць птушку было складана. Птушкары пачалі фатаграфаваць яе, каб вызначыць від. З дапамогай вызначальніка высветлілі, што гэта шэры жаўрук, які раней у Беларусі не рэгістраваўся. Шэры жаўрук — паўднёвы від, найбліжэйшыя ад нас гняздуюцца ў азоўскіх і саратаўскіх стэпах. Гэта адзін з самых маленькіх па памеры жаўрукоў. Дагэтуль у Беларусі рэгістраваліся чатыры віды жаўрукоў - рагаты, палявы, баравы і жаўрук-смяцюх, з іх першы прылятае толькі ўзімку, а астатнія гняздуюць у нас.


description: Сучасныя жылыя домаўласніцтвы і кватэры перанасычаны мноствам разнастайных карысных электрапрыбораў. Аднак пры няправільнай ці нядбайнай эксплуатацыі іх Сучасныя жылыя домаўладанні і кватэры перанасычаны мноствам разнастайных карысных электрапрыбораў. Аднак пры няправільнай ці нядбайнай эксплуатацыі іх, яны могуць стаць крыніцай бяды.

title: Слуцкія ратавальнікі: чаму электрапрыборы - небяспечныя дапаможнікі


description: Клаўдзіі Маркаўне Грыцэвіч у лютым споўнілася 96 гадоў. Узрост не адбіўся на памяці жанчыны. Яна памятае і страшны 1937 год, калі арыштавалі маці, і Клаўдзіі Маркаўне Грыцэвіч у лютым споўнілася 96 гадоў. Узрост не адбіўся на памяці жанчыны. Яна памятае і страшны 1937 год, калі арыштавалі маці, і 1941, калі вечарам 22 чэрвеня вярталася з выпускнога вечара ў Слуцк, і як у гады акупацыі дапамагала партызанам.

title: Страшны 1937-ы і 1941 год... Гісторыя 96-гадовай Клаўдзіі Маркаўны, якая была дзіцём "ворагаў народа", падрыўніком, а потым паважаным дэпутатам • Слуцк • Газета "Інфа-Кур’ер"

maintext:
Клаўдзіі Маркаўне Грыцэвіч у лютым споўнілася 96 гадоў. Узрост не адбіўся на памяці жанчыны. Яна памятае і страшны 1937 год, калі арыштавалі маці, і 1941, калі вечарам 22 чэрвеня вярталася з выпускнога вечара ў Слуцк, і як у гады акупацыі дапамагала партызанам.
Сваімі ўспамінамі Клаўдзія Маркаўна падзялілася з «Кур'ерам».
Дзяцінства
«Нарадзілася я ў вёсцы Бранчыцы 19 лютага 1925 года, — кажа Клаўдзія Маркаўна. — Вёска наша была вялікая, налічвалася 240 гаспадарак. Мой бацька Кернажыцкі Марк Купрыянавіч быў намеснікам старшыні калгаса, маці працавала старшынёй Чапялёўскага сельсавета.
Реклама
У школу пайшла ў шэсць гадоў, вучылася добра. Сябравала з дачкой дырэктара школы. Звалі яе Зіна. Тады мне здавалася, што жыццё складаецца з адных светлых фарбаў. Калі мне было 11 гадоў, дзяцінства скончылася.
Дзеці «ворагаў народа»
У 1936 годзе бацьку арыштавалі, за ім у 1937-м арыштавалі і маці. Перад арыштам маці закалола малога кабанчыка. Калі яе забіралі, яна сказала: «Вам, дзеткі, застаецца трошкі сала, кароўка, як-небудзь трымайцеся». І мы з малодшай сястрой засталіся ў хаце адны.
Ужо назаўтра ў школе мы выпрабавалі на сабе, што такое быць дзецьмі «ворагаў народа». Адразу ж знікла сяброўства з Зінаю, з намі ніхто не хацеў размаўляць, а калі ішлі дамоў, услед чулі: «Вунь дзеці ворагаў народа ідуць».
Калі мы вярнуліся са школы, дома не знайшлі кубліка з салам, нехта забраў кароўку з хлява, з шафы знікла ўся цёплая вопратка.
У тую зіму малодшая сястра адмарозіла пальцы рук. Мы прасіліся ў хаты пагрэцца, але перад намі закрывалі дзверы. Адныя толькі суседзі таемна ад людзей трошкі нам дапамагалі — пускалі да печкі, давалі хлеба.
Летам 1937 года ў Старобіне быў суд, маці вызвалілі з-за адсутнасці віны. Яна вярнулася дамоў. Калі ўвайшла ў хату, мы яе не пазналі, а малодшая сястра нават уцякла. Маці выглядала вельмі страшнай, моцна заікалася. Яна пайшла працаваць у саўгас. Неяк перабіваліся.
Бацьку асудзілі на 8 гадоў. Адбываў тэрмін ва Украіне. У маі 1940 года быў датэрмінова вызвалены з-за кратаў, але жыць дома забаранілі: Старобінскі раён быў памежным. Бацька ўладкаваўся на працу ў Гомелі.
Вайна
У Бранчыцах я скончыла 7 класаў і паехала да мацінай сястры ў Буда-Кашалёў, там скончыла тэхнікум. 22 чэрвеня 1941 года пасля выпускнога вечара цягніком паехала ў Слуцк. Там на чыгуначным вакзале пачула з дынаміка паведамленне Молатава, што пачалася вайна.
У Бранчыцах мы жылі на ўскрайку сяла. Міма нас днём і ноччу ішлі адступаючыя салдаты, афіцэры. Усе прасілі паесці. Маці пякла хлеб штодня, але да вечара яго ўжо не было.
Дні праз тры я пайшла ў Слуцк. Словамі не перадаць, што зрабілі з горадам бамбёжкі.
Жыццё пад акупацыяй
Не памятаю, як жыхар вёскі Патап Грынюк быў прызначаны першым старастам вёскі, але добра памятаю, як ён расказваў людзям пра будучае жыццё ў новай Еўропе.
Цікава, што вечарамі збіралася моладзь, ладзілі танцулькі. На гэтыя танцулькі заходзілі савецкія афіцэры і салдаты — у вёсцы засталіся 12 акружэнцаў. Неяк на танцах з’явіўся жыхар вёскі Навум Ламейка. Ён таксама быў савецкім афіцэрам. Навум стаў нашым першым камсамольскім сакратаром пад акупацыяй.
Мне далі першае заданне — падабраць надзейных сяброў і збіраць звесткі аб арганізацыі нямецкіх і паліцэйскіх гарнізонаў у Пагосце і Слуцку. Такім чалавекам у Пагосце стаў Іван Янчык, былы старшыня калгаса. З яго дапамогай у верасні 1942 года ў Пагосце партызаны разграмілі паліцэйскі гарнізон. Больш складаным было арганізаваць працу ў Слуцку. Да таго ж адной з мэтаў там было вызваленне ваеннапалонных.
Як бургамістр вызваліў ваеннапалонных
Адзін раз, у нядзелю, я наведвалася ў Слуцк, абыходзіла лагеры ваеннапалонных, але ніяк не атрымлівалася завесці ў Слуцку надзейных таварышаў, з якімі можна было б іх вызваліць.
Тады я вырашыла паспрабаваць задзейнічаць у гэтай справе бургамістра горада Ермалінскага. Калісьці яго сям’я жыла з намі па-суседску. Перад вайной Ермалінскі працаваў у Мінску, там яго арыштавалі, судзілі, кінулі ў Беластоцкую турму. Калі немцы акупавалі Слуцк, яго партрэты былі развешаны па ўсім горадзе.
Я знайшла адрас Ермалінскага і пайшла. Ён займаў яўрэйскі дом. Легенда майго прыходу была простая: адпачыць з дарогі, пабачыцца з былымі суседзямі, расказаць пра жыццё ў вёсцы.
Ермалінскі сустрэў мяне цёпла, пагаварылі, узгадалі жыццё да вайны. Настаў той час, калі я павінна была сказаць праўду пра свой візіт. І я стала гаварыць, што прыйшла па загадзе партызан, што яго задача — дапамагчы вызваліць 11 ваеннапалонных разам з камандзірам Савіцкім. Ермалінскі спужаўся, схапіў мяне і рукой закрыў рот, каб не пачула жонка.
У выніку гэты загад ён выканаў — ваеннапалонныя пайшлі ў партызаны. Але лёс Ермалінскага склаўся трагічна. З нямецкай управы ён звольніўся, працаваў дырэктарам Слуцкага вінзавода. Калі савецкія войскі падыходзілі да Слуцка, ён паехаў на Захад, але пад Баранавічамі трапіў у палон і быў расстраляны. Не ведаю, чаму ён не расказаў пра тую дапамогу мне. Думаю, што застаўся б у жывых.
У жніўні 1943 года партызанам стала вядома, што начальнік Старобінскай паліцыі Логвін Далматовіч шукае мяне. І мяне хутка вывезлі ў партызанскі атрад.
Я ўвайшла ў групу падрыўнікоў, стала адзінай жанчынай-падрыўніком у атрадзе. Не хавалася за спіны. Была там, дзе цяжэй. Не загінула, хаця шмат разоў знаходзіла прастрэлы ў адзенні. Больш за ўсё баялася трапіць у рукі ворага жывой".


description: Цэнтры начнога знаходжання людзей, якія адкрываюцца ў буйных гарадах, — гэта нешта новае ў нашай сучаснай цывілізацыі. Але, як сведчыць час, жыццёва Цэнтры начнога знаходжання людзей, якія адкрываюцца ў буйных гарадах, — гэта нешта новае ў нашай сучаснай цывілізацыі. Але, як сведчыць час, жыццёва неабходнае.

title: "Людзей многа, я сярод іх адзін". Гісторыя хлопца, з якім жыхар Салігорска пазнаёміўся ў "начлежцы"

maintext:
Цэнтры начнога знаходжання людзей, якія адкрываюцца ў буйных гарадах, — гэта нешта новае ў нашай сучаснай цывілізацыі. Але, як сведчыць час, жыццёва неабходнае.
Раней людзі без пэўнага месца жыхарства ў тым жа Салігорску начавалі ўзімку ў падвалах шматпавярховых дамоў, летам — дзе прыйдзецца. Карміліся жабрацтвам, не грэбавалі ўзяць тое, «што можна было ўзяць». Зараз яны маюць магчымасць прыйсці ў цэнтр начнога знаходжання, памыцца ў душы, папіць гарбаты з пячэннем, пераначаваць.
Реклама
Такой магчымасцю ў апошні час карыстаюцца каля 10 чалавек.
Менавіта там, у «начлежцы», я пазнаёміўся з хлопцам, які, як мне здалося, вельмі хоча стаць на ногі і зарабляць на жыццё сваёй працай, а не жабрацтвам ці крыміналам. Я прапанаваў яму распавесці сваю гісторыю для чытачоў. Можа, і знойдзецца які-небудзь працадаўца, якому патрэбны на працу малады хлопец.
Мікалай, так яго завуць, распавёў пра свой шлях, які прывёў яго ў гэты цэнтр.
«Нарадзіўся на Любаншчыне ў 1988 годзе інвалідам,
які няздольны размаўляць. У тры гады апынуўся ў дзіцячым доме, бацькоў суд пазбавіў бацькоўскіх абавязкаў, маці за нешта судзілі, а хату суд пакінуў на карысць дзяцей. Але пра гэта я даведаўся значна пазней, ужо дарослым.
Мой шлях быў ад аднаго дзіцячага дома да іншага. У дзяцінстве мне зрабілі аперацыю, навучылі размаўляць. У Вілейскім спецыяльным дзіцячым доме я скончыў 10 класаў, адтуль адправіўся вучыцца ў ПТВ. Правучыўся год. Амаль у кожнага аднагрупніка мабільны тэлефон, мне таксама вельмі хацелася. Не стрымаўся, украў.
Потым быў суд, тры гады зняволення. У калоніі цяжка захварэў. Лячыўся вельмі доўга. Апошняй была вясковая бальніца, у якой пражыў два гады. За гэты час для сям'і галоўнага доктара стаў амаль родным сынам. Дзякуй, яны дапамагаюць мне і цяпер.
Настаў час, калі мяне прызналі выздаравеўшым. Гэта было зімой 2021 года. Раённы аддзел міліцыі прывёў мяне ў гэты цэнтр, паклапаціўся аб працаўладкаванні.
Але праца мая дае магчымасць атрымліваць мінімальны заробак. У гэтым цэнтры ўпершыню даведаўся, што такіх сірот, як я, павінны ставіць у чаргу на атрыманне сацыяльнага жылля. Але раней мне ніхто пра гэта не гаварыў. А яшчэ даведаўся, што бацькоўскую хату знеслі, цяпер там новая пабудова. Я вельмі шкадую, што ў мяне няма такой прафесіі, каб атрымліваць добры заробак, які дазволіў бы арандаваць жыллё. З дапамогай добрых людзей сёння карыстаюся сваёй лыжкай, талеркай, кружкай. Маё адзенне таксама ад добрых людзей.
Я месяц адпрацаваў на месцы, куды мяне працаўладкавалі з дапамогай цэнтра, атрымаў заробак, раздаў добрым людзям тое, што пазычаў. Некаторыя маю пазыку проста мне падарылі. Каб дажыць да новай зарплаты, трэба зноў пазычаць. А пазычаць няма ў каго. Родных няма, знаёмых — таксама. Акрамя дзвюх сямей, якія міласэрна падтрымалі мяне першы месяц. Вакол мора людзей, і я сярод іх адзін. Хочацца выплыць і цвёрда стаць на ногі".


title: Сельскія дамы культуры Любанскага раёна распрацавалі турыстычныя маршруты

maintext:
Зараз стала модна экскурсіі па славутых аб’ектах дапаўняць майстар-класамі. Напрыклад, падарожнікі з задавальненнем садзяцца за ганчарны круг, б’юць молатам па кавалдзе. І дзеля эмоцый, якія ў гэты час атрымліваюць, едуць за сотні кіламетраў. Аднак у захапленні можна застацца і ад ваяжу па любанскіх, мясцінах.
Любаншчына багата на таленавітых майстроў, якія будуць рады падзяліцца з гасцямі сваімі ўменнямі. Многія з іх працуюць у клубных установах. А таму ўсе шляхі вядуць у сельскі дамы культуры, у якіх ужо распрацаваны турыстычныя маршруты.
Напрыклад, у Жораўцы можна ўбачыць працэс прыгатавання хлеба па традыцыйнай рэцэптуры. Ірына Жудрык пакажа, як нашы продкі малолі муку на жорнах, замешвалі цеста, садзілі хлеб у печ. І, вядома, дазволіць наведвальнікам прыкласці руку да гэтых працэсаў. А пакуль боханы будуць выпякацца, прапануе паўдзельнічаць у гульнёвай праграме. Калі хлеб дастануць з печы, яго можна будзе паспытаць.
Реклама
У Пластокскім сельскім клубе-бібліятэцы распрацаваны турмаршрут «Бабуліны гасціны». Загадчык Соф’я Каток прапануе гасцям прайсці ў гульнёвы пакой, дзе правядзе для дзяцей забаўляльную праграму. У аромапакоі раскажа, якія зёлкі збіралі нашы продккі і для чаго. Спецыяльныя зборы траў, калі ўзнікне жаданне, можна будзе набыць. А фіналам мерапрыества стане чаяванне. Гаспадыня пачастуе гасцей вясковым печывам і напоіць гарбатай.
У Камуне можна затрымацца надоўга. Напрыклад, спачатку адправіцца ў падарожжа па населеным пункце, падчас якога даведацца пра гісторыю яго заснавання. А далей у мясцовым доме культуры паўдзельнічаць у майстар-класе па вырабе традыцыйнай лялькі (падаржніцы, траўніцы, абярэгавай, на дабро і іншых), павучыцца працаваць на кроснах (пад кіраўніцтвам народнага майстра Ірыны Яскевіч), плесці лапці. Яшчэ наведвальнікам прапануюць згуляць у гарадкі, лапту. Можа быць і так, што мужчыны пойдуць у трэнажорную залу, а дзяўчаты — ткаць, потым аб’яднаюцца ў карчме, каб выпіць гарбаты з мёдам. А яшчэ можна сплавіцца па Арэсе на маторнай лодцы ці паспрабаваць стаць на сапборд.
Работнікі Кузьміцкага СДК запросяць гасцей на вясковы пікнік, пасля (альбо у час яго) народны майстар Беларусі Раіса Валькова правядзе майстар-клас па вырабе кветак з паперы для аздаблення вясельнага вянка. Яшчэ адна цікавая ініцыятыва — сабраць у лузе травы і зрабіць з іх аромалялькі.
У Таль можна ехаць «на лазу». Там правядуць майстар-клас па яе нарыхтоўцы, варцы і ашкурванні. Пасля можна будзе ўласнаручна вырабіць які-небудзь сувенір з кары. Дарэчы, аказваецца, лазу нельга нарыхтоўваць толькі некалькі тыдняў улетку, а ўвесь астатні час — можна.
Яшчэ адзін народны майстар Беларусі - Марына Вакульчык — загадвае Дарасінскім сельскім домам культуры. Яна можа раскрыць сакрэты аздаблення велікодных яек у тэхніках «шкрабанка» і «пісанка».
І гэта толькі верхавіна айсберга. Такіх маршрутаў мноства. І яны абсалютна розныя па напаўненні. Дарэчы, «турпаслуга» падарожнікам будзе каштаваць сімвалічна. Галоўная мэта арганізацыі такіх ваяжаў - не зарабіць грошы. Гэта ўсё робіцца дзеля таго, каб сельскія дамы культуры і далей заставаліся запатрабаванымі ў наведвальнікаў.


description: Аб’яднанне двух сельгасарганізацый адбылося 1 красавіка — Эксперыментальную базу «Танежыцы» далучылі да АТТ «Вітка-Агра». «Зараз у нас каля васьмі тысяч У Слуцкім раёне ліквідавалі сельскую арганізацыю «Танежыцы». Яе далучылі да іншайАб’яднанне дзвюх сельгасарганізацый адбылося 1 красавіка — Эксперыментальную базу «Танежыцы» далучылі да АТТ «Вітка-Агра».

title: У Слуцкім раёне ліквідавалі сельскае прадпрыемства "Танежыцы". Яго далучылі да іншага

maintext:
Аб’яднанне двух сельгасарганізацый адбылося 1 красавіка — Эксперыментальную базу «Танежыцы» далучылі да АТТ «Вітка-Агра».
«Зараз у нас каля васьмі тысяч гектараў сельгасугоддзяў, што ўдвая больш, чым раней. Адказвацца ад вырошчвання элітных сартоў збожжа не плануем. У асноўным іх будзем вырошчваць на палетках, якія належалі «Танежыцам». Землі там больш цяжкія, але і больш урадлівыя, — расказаў «Слуцкаму краю» Віктар Мазурыч, галоўны аграном ААТ «Вітка-Агра» Віктар Мазурыч.
Па стане на 14 красавіка ў сельгасарганізацыі засеялі 75% плошчаў, адведзеных пад яравыя, збожжавыя і зернебабовыя культуры.
Реклама
«Як і раней, будзем вырошчваць элітныя сарты збожжавых культур, у першую чаргу, азімых, якія карыстаюцца найбольшым попытам, а таксама яравых, ячменю і аўса. Тым больш, што ёсць рэгіёны, дзе азімыя перазімавалі горш і трэба перасяваць, — заўважыў галоўны аграном. — Штогод набываем у беларускіх насенняводчых інстытутах збожжавыя культуры другога года размнажэння, 1,5−2 тоны насення, для развядзення і далейшага продажу. Так, у гэтым годзе рэалізавалі больш за 260 тон насення ячменю і 120 тон аўса. Купляюць у нас элітнае насенне сельгасарганізацыі з розных рэгіёнаў рэспублікі, у тым ліку і фермерскія. Рэалізацыя яго дае добры прыбытак. Працуем над размнажэннем у тым ліку і элітных гатункаў піваварнага ячменю».


description: Свята Уваскрасення Езуса Хрыста альбо Вялікдзень — гэта вялікі дзень перамогі Жыцця над смерцю, Любові над нянавісцю, Ласкі над грахом, Святла над цемрай! Свята Уваскрасення Езуса Хрыста альбо Вялікдзень —гэта вялікі дзень перамогі Жыцця над смерцю, Любові над нянавісцю, Ласкі над грахом, Святла над цемрай!

title: Хрыстос Уваскрос! Са святам, каталікі

maintext:
Свята Уваскрасення Езуса Хрыста альбо Вялікдзень — гэта вялікі дзень перамогі Жыцця над смерцю, Любові над нянавісцю, Ласкі над грахом, Святла над цемрай!
Езус перамог смерць! Ён жыве і прагне адарыць кожнага з нас вечным жыццём!
Дарагія жыхары нашага горада і раёна, няхай Уваскрослы Хрыстос дапамагае Вам кожны дзень перамагаць цяжкасці, няхай яго ласка падтрымлівае Вас у выпрабаваннях, а Яго любоў і міласэрнасць напаўняе Вашыя сэрцы! Жадаем радасных і благаслаўлёных святаў!
Реклама
Расклад набажэнстваў у касцёле св. Антонія на Пасхальны Трыдуум
Вялікі чацвер
18.00 — Святая Імша
Вялікая пятніца
17.30 — Крыжовы шлях
18.00 — Набажэнства Мукі Пана
17.30 — Крыжовы шлях 18.00 — Набажэнства Мукі Пана Вялікая субота
19.00 — Святая Імша — Пасхальная вігілія.
Начное чуванне да 6.00
19.00 — Святая Імша — Пасхальная вігілія. Начное чуванне да 6.00 Велікодная нядзеля — Урачыстасць Змёртвыхпаўстання Пана.
6.00 — Святая Імша
15.00 — Святая Імша
Велікодныя стравы ў нашым касцёле будзем асвячаць у суботу, а 9.00, 12.00, 15.00 і ўвечары пасля Святой Імшы, а 19.00.
Парафіяне і а. Алексій Рамановіч,
з найлепшымі пажаданнямі


description: Так сказала пра вынікі рэспубліканскай алімпіады Таццяна Пратасеня, намеснік начальніка аддзела адукацыі Салігорскага раёна. Вучні салігорскіх адукацыйных Так сказала пра вынікі рэспубліканскай алімпіады Таццяна Пратасеня, намеснікначальніка аддзела адукацыі Салігорскага раёна.

title: "Сем дыпломаў, якія даражэй за золата". Як салігорскія школьнікі выступілі на рэспубліканскай алімпіядзе

maintext:
Так сказала пра вынікі рэспубліканскай алімпіады Таццяна Пратасеня, намеснік
начальніка аддзела адукацыі Салігорскага раёна.
Вучні салігорскіх адукацыйных устаноў атрымалі 7 дыпломаў па выніках рэспубліканскай прадметнай алімпіяды:
Реклама
Гімназія № 1 — дыпломы першай ступені па рускай мове і трэцяй ступені па французскай мове;
— дыпломы першай ступені па рускай мове і трэцяй ступені па французскай мове; Школа № 11 — дыпломы другой ступені па рускай мове і трэцяй ступені па матэматыцы;
— дыпломы другой ступені па рускай мове і трэцяй ступені па матэматыцы; Гімназія № 2 — дыплом трэцяй ступені па матэматыцы;
— дыплом трэцяй ступені па матэматыцы; Гімназія № 3 — дыплом трэцяй ступені па біялогіі;
— дыплом трэцяй ступені па біялогіі; Школа № 2 — дыплом трэцяй ступенеі па гісторыі.
«Каб стаць пераможцам рэспубліканскай алімпіяды, я пачала рыхтавацца з 5-га класа. Вольга Аркадз’еўна Герасімовіч рыхтавала мяне да комплекснай працы: гэта гісторыя рускай мовы, літаратуры. Дар’я Валер’еўна Жаўнерык вучыла пісаць водгукі на творы рускай літаратуры. На рэспубліканскім конкурсе я напісала водгук на верш Мікалая Гумілёва „Памяць“. Мая мэта — паступіць у БДУ», — расказала Кацярына Сяржаніна.«Хацелася зведаць нешта новае. Мова французская — мова дыпламатаў. А мяне цікавіць праца ў Страсбурскім парламенце ці ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый», — кажа Анастасія.


description: У Беларусь вярнуліся буслы і вясковыя ластаўкі — час выпраўляцца на прагулку з фотаапаратам і лавіць у кадр птушак – вестуноў вясны! Якiя працы прымаюцца У Беларусь вярнуліся буслы і вясковыя ластаўкі — час выпраўляцца на прагулку з фотаапаратам і лавіць у кадр птушак – вестуноў вясны!

title: АПБ абвясціла фотаконкурс "Жывой вясны". Што для гэтага патрэбна

maintext:
У Беларусь вярнуліся буслы і вясковыя ластаўкі — час выпраўляцца на прагулку з фотаапаратам і лавіць у кадр птушак — вестуноў вясны!
Якiя працы прымаюцца на фотаконкурс?
Да конкурса прымаюцца ўласныя фота з выявамі дзікіх птушак-вестуноў вясны: белы бусел (белый аист), вясковая ластаўка (деревенская ласточка), чорны свіргуль (черный стриж), зробленыя ў прыродзе.
Хто можа ўдзельнічаць?
Конкурс не мае ўзроставых абмежаванняў. Адбор пераможцаў будзе праводзіцца ў двух намінацыях: асобна сярод удзельнікаў да 16 гадоў уключна і пасля 16 гадоў.
Реклама
Як даслаць працу на конкурс?
Дасылай свае фота на паштовую скрыню springalive@ptushki.org з пазнакай «Конкурс фота «Жывой вясны» да 12 чэрвеня ўключна.
Вынікі конкурсу будуць падведзеныя да 25 чэрвеня 2021 года, а некаторыя працы з’явяцца на сайце АПБ ptushki.org. Па тры аўтары найлепшых прац у кожнай намінацыі атрымаюць прызы!
Як фатаграфаваць птушак?
— Азнаёмцеся з біялогіяй віда, каб ведаць, якіх паводзін і калі чакаць ад птушак, — раіць Анастасія Пярко, спецыялістка АПБ. — Прыдумайце сюжэт з абранай птушкай і паспрабуйце яго ажыццявіць. Будзьце асцярожныя, каб не нашкодзіць птушкам! Не шуміце, не падыходзьце да птушак хутка, не рабіце рэзкіх рухаў. Апранайцеся ў натуральныя колеры, у ідэале — камуфляж.
Дасылаючы фота на гэты конкурс, удзельнікі пагаджаюцца, што глабальная прыродаахоўная асацыяцыя BirdLife International і яе нацыянальныя партнёры маюць права публікаваць конкурсныя работы ў любым фармаце з пазнакай аўтарства.
Нагадваем, што для дзяцей да 16 гадоў у межах кампаніі «Жывая вясна» праходзіць конкурс плакатаў.


title: "Я прасіла бога, каб хутчэй захлынуцца ад гэтага дыму". Жыхарка Слуцка распавяла, як у вайну забілі ўсю яе сям'ю ў яе на вачах • Слуцк • Газета "Інфа-Кур’ер"

maintext:
Жыхарка Слуцка Аляксандра Сыс бачыла, як фашысты забілі ўсю яе сям’ю, і цудам вызвалілася з запаленай хаты. Жанчына дажыла да 90 гадоў і распавяла «Кур'еру» сваю гісторыю.
Гэта — прыклад жыцця большасці беларускіх дзяцей вайны. Вялікае гора, перажытае ў маленстве, адсутнасць адукацыі, цяжкая праца. І сіла духу, якая дапамагла ўсё перажыць і застацца чалавекам.
«Яна ўпала з дзіцём». Трагедыя на хутары
Аляксандра Мікалаеўна Сыс нарадзілася на Палессі ў вёсцы Заходняя Морач. Гэта — самы поўдзень Салігорскага раёна. Да таго, як пабудавалі Салігорск, гэта быў Старобінскі раён.
У сям'і дзяўчынку называлі ласкава Алеська. Бацька ў яе працаваў на складзе і быў удалым плотнікам. А маці сядзела з дзецьмі. Сям’я жыла не ў самой вёсцы, а на хутары непадалёк.
Реклама
У 1943 годзе Алесі было 12 гадоў. Яна была чацвёртай па старшынстве. У яе былі дарослыя старэйшыя сёстры Жэня і Надзя, брат Мікалай гадоў каля 14-ці і сястра-немаўлятка Еўка. Яшчэ адна сястрычка Волечка памерла маленькай да вайны.
Акрамя родных, у Аляксандры было яшчэ шмат стрыечных брацікаў і сястрычак. Напрыклад, у яе дзядзі Паўла — мамінага брата — было сямёра дзяцей. Яны жылі праз раку, у вёсцы Горка.
Аднойчы ў 1943 годзе немцы адступалі ад чырвонай арміі і ішлі праз Заходнюю Морач і тую мясцовасць. У той дзень сям’я Алесі была дома. У вёсцы ўжо ведалі, што немцы ідуць. Дзядзя Павел з Горкі адправіў на хутар да сястры і пяць сваіх дзяцей: Сярожку, Маруську, Любу, Сашку і Ваську. Хавацца. Сам ён з жонкай затрымаўся дома даглядаць хлябы ў печы. А потым яны з мяхамі хлеба схаваліся ў лесе.
Аднак немцы прыйшлі проста на хутар і забілі дарослых і дзяцей.
«Мая родная сястра Жэня трымала на руках маленькую сястру Еўку, — успамінае Аляксандра Мікалаеўна. — Забілі разам і адну, і другую. Яна ўпала з дзіцём з гэтым.
Ды запалілі хату. Я сядзела на печы. Яшчэ Васька там сядзеў - мальчык дзядзі Паўла. Так во ў вугалку на печы. Яму было мо трэці годзік. І Маруська, Любка і Сашка дзядзі Паўла таксама былі са мной там. Там, можа, яны і жывыя згарэлі, раненыя проста. Бог іх ведае.
Немцы зайшлі ў хату і пачалі страляць. Ваську папала дзе-та ў грудкі. Кроў пацякла. І галоўка схілілася. Ваську маленькага застрэлілі.
Мяне не закранула ніякая пуля. А брат Коля ўпаў каля ножкі стала.
І яны пастралялі ўсіх. Яшчэ ж у нас дома маміна сястра была з дзіцём маленькім. Калыханка вісела. І мамінага брата жонка.
Побач з печчу быў палок. Яны на гэтым палку ўсе збіліся. І іх таксама перастралялі. Як я споўзала па іх з печы, дык яны толькі, бедненькія, стагналі.
А Сярожка дзядзі Паўла схаваўся пад палком за грубку. На яго цякла кроў тых, каго застрэлілі на палку. Пастралялі ды запалілі хату".
Уцёкі
«І ўжо цэлая хата дыму, — працягвае Аляксандра Мікалаеўна. — Я прасіла бога, каб хутчэй захлынуцца ад гэтага дыму. А тады чую, што нехта выбівае акно. Дык я думаю: «Божа мой, божа! Шчэ ім акно трэба!» Я ж думала, што гэта немцы выдзіраюць акно. А гэта мой брат Коля быў. Пачаў зваць: «Хто жывы — вылазьце». Сярожка пачуў, вылез з-за грубкі і адчыніў дзверы. Я ўбачыла, што дзверы адчыніліся, і што Сярожка палез цераз парог на двор. Я ўжо тады таксама спаўзла і за Сярожкам выйшла. Тады гляжу — Коля стаіць, брат мой. Ён нас — за рукі. Пасадзіў у двары, кажа: «Я пагляжу, каб нідзе немцаў не было, ды будзем уцякаць».
А ў нас каля хаты вялікі зруб новы стаяў. Бацька будаваў дом. На ім ужо і кроквы былі. Толькі не накрыты. І немцы круціліся там, хацелі яго спаліць. А ён яшчэ новы. А можа яшчэ і шкадавалі гаручага. Карацей, не спалілі яны. Ён толькі абгарэў трошкі ў адным месцы.
Коля мой брат — за мяне і за Сярожку, і давай уцякаць. Далекавата ад дома стаяў вялікі дуб. Такі тоўсты. І мы да дуба дабеглі. Яны ўбачылі нас, пачалі страляць.
Мы хацелі схавацца за дуб. А тады Коля кажа: «Бяжым, бяжым, уцякайма, бо тут жа блізка, прыйдуць яшчэ і заб’юць». І мы давай па дарожцы бегчы. Пулі свісцелі навокал, але нас не закранулі. Толькі брату Колю калошу прастрэліла.
Мы ўбеглі ў лес. А што ж я, малая. Пачала плакаць. Кажу: «Ўсе роўна яны нас тут заб’юць у этым лесе». А брат старэйшы мне гаворыць: «Я ведаю іхнія сляды. І ведаю свае сляды. Мы знойдзем людзей у лесе». Ну, і мы знашлі людзей у лесе і прыбіліся да гэтых людзей. І двое сутак былі там".
Жыццё ў дзядзі Паўла
Праз два дні Сярожа, стрыечны брат Алесі, папрасіўся дадому, бо ў лесе было халодна. І дзеці ўтраіх пайшлі да дзядзі Паўла ў вёску Горка.
«Прышлі мы, а цёця Клава стаіць у калітцы, — кажа Аляксандра Мікалаеўна. — У яе пяцёра дзяцей забілі. Чацвёра — у нас у доме. А аднаго — самага старэйшага іхнага сына, забілі немцы ў лесе.
Цёця ўбачыла нас і пачала плакаць. Яна здагадалася, што ўжо нікога з дзяцей няма, толькі мы засталіся. І яшчэ адзін іхні сын Барыс, які ўцёк і схаваўся, застаўся жывы.
Ну, і я ў дзядзі Паўла засталася. Ён мяне гадаваў. Брат Коля спачатку жыў з намі".
Вяртанне немцаў
«Немцы вярнуліся. І некалькі дзён жылі ў вёсцы. У дзядзі Паўла быў кабанчык у сараі. Немцы прымусілі забіць кабанчыка. Дзядзя Павел забіў і хацеў смаліць. І стаў адцягваць ад сарая, бо будзе ж сарай гарэць. А немец з ружжом яму не дае. Паставіў дзядзю Паўла да сценкі, хацеў забіць. А другі немец убачыў і таго адвёў. Дык дзядзя Павел тады перапугаўся. Потым немцы кабанчыка з’елі.
Тады немцы многіх пабілі, бо палічылі, што яны ў партызанах. І дамы спалілі. Наш сусед быў схаваўся ў стог. Дык запалілі стог, і ён выскачыў. Усё адно забілі.
А потым яны сабралі ўсіх сваіх немцаў, пастроілі на вуліцы, і адзін немец усё туды-сюды хадзіў, нешта чытаў ім. І яны сабраліся і паехалі з вёскі".
Смерць Сярожы
«Потым дзядзю Паўла ў 44 годзе забралі на вайну. Тады Сярожка, яго сын, захварэў. На маіх глазах ён паміраў, бедненькі. І ножкай, і ручкай аб сценку біўся… Потым яму трошкі, напэўна, лепш стала. Ён сеў на ляжанку, сядзіць. А цёця Клава кажа: «Папраўляйся, сыночак, я табе касцюмчык пашыю». Ён гаворыць: «Мне ўжо не да касцюма». Я помню добра гэтыя словы. І яго знішчыла хвароба. У дзядзі Паўла застаўся толькі адзін Барыс з сямі дзяцей.
Як дзядзя Павел прыйшлоў з вайны, кажа свайму брату Гарасю: «Юля (мая мама) — твая сястра і мая сястра. Забірай Колю, хай у цябе жыве, а Алеську мы будзем гадаваць». Коля пайшоў да Гарася, трохі пажыў у яго, а потым ажаніўся і пайшоў у прымы. (Ісці ў прымы — значыць, ісці жыць да жонкі, прымак — мужык, якога прынялі ў сям’ю жонкі - Рэд.).
А ў дзядзі Паўла і цёці Клавы нарадзіліся яшчэ тры дачкі. Першую яны называлі Любай, як тую дзяўчынку, што згарэла. Потым ім сказалі, што так нельга рабіць. І яны іншых дзяцей ўжо называлі іншымі імёнамі".
Школа
«Пусты дом застаўся ў дзядзі Паўла. Ўсё, што было там, немцы пазабіралі. Мо праз год ці праз два пасля вайны арганізавалася ў вёсцы школа. У трэці клас мяне паставілі. А кніжка-то была адна на ўсіх! Ходзіць гэтая кніжка па вёсцы. Калі яна мне патрапіць як сіраце? А пісаць не было ж на чым таксама. Я пахадзіла трохі ў гэтую школу, ды стала плакаць. Кажу: «Не пайду! Бо што гэта за работа? Бо я ж не магу нічога, парабіць урокі не магу!»
А тут трэба ж яшчэ прасці і ткаць, каб пашыць якую адзёжку. Бо няма ж чаго насіць. Ні падушачкі, ні дзяружачкі, нічога не было. Пусты дом быў.
Так я і не вучылася. Я потым з газет і з журналаў вучылася чытаць. Сама сябе адукавала трохі".
Першая праца
Калі Аляксандры споўнілася 17 гадоў, яна, як кажа, «завербавалася» на сезонную працу на тарфянікі. Адзін сезон адпрацавала ў Гацуку, другі - у Крывічах. Спачатку яе не хацелі браць, бо яна была занадта маладая.
«Я сказала свой год, як у Гацук вербавалася, — распавядае жанчына. — Яны сказалі: ў цябе яшчэ год не хапае. Я пастаяла трохі побач, а там зноў падышла і сказала другі год. І мяне ўзялі.
Там на тарфяніку была такая машына, рэзалі торф. А я на рольным стале стаяла. Мне толькі трэба даць выходны, дык начальнік смены чуць не плача: няма каго паставіць. Ніхто не спраўляецца так, як я, непаўналетняя".
Смерць брата Колі
«Калі я рабіла на тарфяніку у 1948 годзе, са мной рабіла яшчэ адна з нашай вёскі Саша. Быў выходны ў нядзелю. Ёй трэба было пайсці ў Старобін на кірмаш. Там ёй сястра павінна была перадаць што-небудзь з прадуктаў. І я хацела ісці. Але тады было халаднавата. А ў мяне быў пінжачок. Яна папрасіла, і я ёй дала яго. І засталася дома.
Яна пайшла. Прыходзіць. А мы зранку ставілі ежу ў печ. Я не чапала, пакуль яна не прыйдзе. Яна прыйшла пазнавата. Прышла ды гаворыць: «Ты ела?» Я гавару: «Не, не ела, чакаю цябе». Яна тады кажа: «Ну дык давай». Я гавару: «А ты мне раскажы, што там, якія навіны». Яна: «Ну, потым я раскажу». А я прыстала: «Не, я есці не буду, раскажы, што там». І ёй прышлося расказаць, што мой брат памёр ад менінгіта. Коля, што ў прымы пайшоў. І я ўжэ расстроілася, пачала плакаць. Стала не да ежы".
Замужжа, «вярбоўка»
«Калі я на тарфяніках рабіла, яшчэ не хадзіла гуляць. А потым пачала хадзіць гуляць. З Мікалаем пазнаёміліся ў нас у вёсцы, дружыў са мною. У 50-м годзе замуж вышла. А пасля яго ў армію забралі. Я засталася ў свёкра ў вёсцы Жоўты Брод.
У мужавых бацькоў было 60 сотак зямлі. Там у многіх, каторыя пайшлі первыя ў калгас, было 60 сотак. Хто не ўпіраўся.
Пяцёра дзяцей, усе малыя. Трэба плаціць налогі на зямлю. А з чаго жыць? Свякруха мая гаворыць: падай заяву, каб нас раздзялілі. Табе будзе 30 сотак і нам 30. Будзе за што жыць. Так і зрабілі. А тут прыйшло распараджэнне па-іншаму. У каго 60 сотак, у таго павінна так і застацца. Я пайшла да старшыні, да ваенкома. Нічога. Я на свякруху кажу: за мяне не плаціце, я найду выйсце. Паехала ў Старобін, завербавалася на працу у Карэла-Фінскую ССР. Прыходжу дадому і кажу: «Я завербавалася, ўсё, будзьце спакойныя».
Свёкар — у плач, свякруха — у плач, дзеці ўсе — у плач! Свёкар ходзіць па хаце, не ведае, што рабіць. А тады кажа: «Садзіся, пішы ліст Мікалаю. Калі ён дазволіць — паедзеш». Я напісала. Ён мне адказаў: «А я бачыў завербованых. У рваных сукенках ходзяць, галодныя, халодныя!» Можа, гэта і непраўда, але ж трэба было яму пісаць мне жахі! Ну, карацей, не дазваляе. І думаю: што ж мне рабіць?
Прыязжае вярбоўшчык. Я з гэтым лістом — да яго. Кажу: «Вось, пачытайце мой ліст. Я сірата, выйшла замуж, і вось так…» Карацей, расказала так, як і вам.
І ён пачытаў гэты ліст, паглядзеў на мяне, ды кажа: «Ведаеш што, я панавярбую яшчэ больш. І прыеду за дзецьмі вярбованымі. Едзь і ты з намі. Але я ў Старобіне табе аддам пашпарт, і ты далей не паедзеш. Толькі нікому не кажы».
Пашпартоў у вёсках ні ў кога не было. Тады ў сельсавеце ва ўсіх пашпарты ляжалі. І ў старых, і ў малых.
Прыехаў ён, пабраў нас. А людзі ў вёсцы мяне любілі і казалі: «Як Шура едзе, не трэба баяцца, можна пусціць дачку». Ну, і пусцілі іх. Паехалі мы ў Старобін, туды, дзе гэты вярбоўшчык рабіў. Ён нам адчыніў кабінет, мы там начавалі. Вечарам я, праўда, яму дала на вячэру грошай. Трэба ж аддзячыць.
А назаўтра стаю ля машыны. Машына была такая крытая брызентам. Пасадзіў ён іх усіх на машыну. А я стаю. Яны глядзяць, што я не лезу на машыну. Але нічога тут ужо не зробіш. Ён махнуў рукою, машына завялася і паехала. І я засталася. Вярбоўшчыку яшчэ дала 25 рублёў. Сказала: «Як буду жыва, ды сустрэну вас, то я вам яшчэ аддзячу». Так я яго, праўда, і не бачыла.
З вярбованымі потым усё добра было. Яны там адрабілі і прыехалі. Некаторыя замуж там выйшлі і пажаніліся".
Пераезд у Слуцк
З гэтым пашпартам мой свёкар — за мяне. Павёз да сваёй стрыечнай сястры ў Слуцк і кажа: «Хай у вас пабудзе Шура, пака яна знойдзе тут працу».
Ну, і так я ў іх жыла, пакуль Мікалай мой не прыйшоў з арміі.
Пакуль шукала працу, у 10-ю школу ўстроілася прыбіральніцай.
Потым працавала ў вайсковай частцы на парашутным складзе. У 9-м гарадку за Навадворцамі. Расказала, што муж служыць, і мяне прынялі на працу.
Муж чуць не пяць год служыў. Ён трапіў у лётную частку. Прыехаў пасля арміі, так мы ўдваіх засталіся ў Слуцку. Снялі кватэру. Муж працаваў у той жа частцы, дзе і я. А потым яму хутка далі кватэру ў КЭЧ-аўскім бараку ў 9-м гарадку. Там мы жылі доўга. А ў 62-м годзе пабудавалі дом".
Бацькоўская спадчына, новая праца
«З Заходняй Морачы, дзе наш спалены дом стаяў, людзі прыязджалі на кірмаш у Слуцк. І кажуць: «Ваш зруб, што немцы не спалілі, забралі. І з яго школу пабудавалі ў Яскавічах». Разабралі, перавезлі і паставілі там гэты зруб. Ён быў вялікі, чысты. Бо мой бацька добра ўмеў усё рабіць. Ды людзі кажуць: «Забярыце гэты дом. Адсудзіце як ад калгаса». У вайсковай частцы, дзе мы з мужам працавалі, мне дапамаглі дакументы зрабіць. І мы гэты зруб адсудзілі. Яго нам не аддалі, а выплацілі грашыма. На гэтыя грошы мы пабудавалі новы дом.
Пасля вайсковай часткі муж працаваў увесь час шафёрам на паштовай машыне. Я рабіла ў 9-м гарадку 7 год. А тады нарадзіла першую дачку пайшла ў дзякрэт, і потым ужо не вярнулася. Папрацавала ў 4-й школе нядоўга.
Потым даведалася, што на кацельную трэба працаўнікі. І пайшла туды. Мяне ўзялі на прахадную. А дырэктар бачыць, напэўна, што я самастойны чалавек. Ён угаварыў мяне: «Ездь вучыцца».
Я паехала, адвучылася, і потым рабіла на катлах. Тады катлы яшчэ былі на мазуце".
Помнік і прыгожы сон
«Маю сям’ю пахаваў дзядзя Павел. Яны паехалі тады, баючыся немцаў. У абрус сабралі костачкі, ды і пахавалі на тым самым пажарышчы.
А цяпер мы там ужо ўсё абгарадзілі, зрабілі помнік. Як зрабілі мы ўсё, помнік як паставілі, дык я сасніла сваю старэйшую сястру, Жэню. Што яна мне паказвае: «Паглядзі, як у нас тут». А там усё проста блішчала. Было ўсё ў блестках, так прыгожа было! Ездзім кожны год на Радаўніцу туды".


description: Пра заблакаваныя банкаўскія рахункі дачка Юрыя Зісера і Юліі Чарняўскай паведаміла на сваёй старонкі ў facebook. "У мяне арыштавалі рахункі. Маёмасць,

title: У Яўгеніі Чарняўскай - мажарытарнай уласніцы TUT.BY - заблакаваныя банкаўскія рахункі

maintext:
Пра заблакаваныя банкаўскія рахункі дачка Юрыя Зісера і Юліі Чарняўскай паведаміла на сваёй старонкі ў facebook.
“У мяне арыштавалі рахункі. Маёмасць, думаю, таксама — буду высвятляць. Бо ніхто ж не тэлефанаваў, нічога не казаў — проста інтэрнэт-банк стаў паказваць нуль грошай на картах. Мой менеджар у банку пацвердзіў: кажа, заблакаваныя карткі. Вось так проста. Вельмі цікава, з якіх грошай, на думку ДФР, павінны аплачвацца адвакаты?”
Юлія Чарняўская тым часам знаходзіцца пад хатнім арыштам па “Справе TUT.by”. Яе статус невядомы.
Поделиться ссылкой:


title: Гродзенскі пракурор настаяў, каб пенсіянера этапавалі ў калонію

maintext:
13 траўня ў абласным судзе Гродна адбыўся перагляд крымінальнай справы ў дачыненні да 63-гадовага пенсіянера Юзэфа Нямеры. Дзяржабвінаваўца Антон Шалковіч настойваў на замене раней вынесенага пакарання – 2,5 гады “хатняй хіміі” на 2 гады калоніі.
Нагадаем, Юзэф Нямера ўдзельнічаў у маршы пратэсту ў Гродна 6 верасня і абараняў жанчыну ад жорсткіх дзеянняў АМАПу. Пры гэтым ён штурхнуў аднаго з міліцыянтаў. Да першага суда, які адбыўся ў лістападзе мінулага года, ён знаходзіўся ў СІЗА. Тады суд палічыў Нямеру вінаватым паводле двух артыкулаў Крымінальнага кодэкса – 342 КК (Арганізацыя або актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак) і 364 КК (Гвалт альбо пагроза ўжывання гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў).Прызначанае судом пакаранне – 3 гады. Кожны дзень утрымання пад вартай палічылі за два, а таму ў выніку – 2,6 года “хіміі” без накіравання ў выпраўленчую ўстанову.
Як паведамляе пазбаўлены рэгістрацыі праваабарончы цэнтр “Вясна”, пракурор палічыў пакаранне занадта мяккім і падаў апеляцыйны пратэст. У студзені Гродзенскі абласны суд перагледзеў справу, але тады рашэнне было пакінутае ў сіле. У сакавіку Гродзенская абласная пракуратура накіравала апеляцыйны пратэст і на гэта рашэнне, і тады яно было адменена, а справа накіравана на новы разгляд.
Сёння ў судзе дзяржабвінаваўца Антон Шалковіч патрабаваў пакараць Нямеру пазбаўленнем волі на два гады і штрафам у 200 базавых велічынь. Прадстаўнік Юзэфа Нямеры і сам пенсіянер даказвалі, што няма дастатковых доказаў яго віны па артыкуле 342 Крымінальнага кодэкса і прасілі ранейшы прысуд па гэтым артыкуле адмяніць.
Калегія абласнога суда не прыняла пад увагу ніякія аргументы асуджанага і яго адваката. Ні тое, што на ўтрыманні Нямеры знаходзіцца 91-гадовая маці, ні тое, што Юзэф Нямера падчас адбыцця хатняй хіміі” (адбыў ужо 6 месяцаў) не здзейсніў ніякіх парушэнняў. Пры тым дома яго правяралі за гэты час аж 57 разоў. Не былі ўлічаныя ў судзе і ранейшыя станоўчыя характарыстыкі абвінавачанага.
Судовая калегія ў складзе суддзяў Кулеша, Бубенчыка і Рачынскага, вынесенае паўгода таму пакаранне – 2,6 гады “хатняй хіміі” – замянілі на 1,5 гады пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
Пад варту Нямеру пакуль не ўзялі. Пенсіянера этапуюць да месца зняволення праз некалькі дзён.
Поделиться ссылкой:


title: Чаму хакеіст Кальцоў палюбіў тэніс?

maintext:
На мінулым тыдні беларуская тэнісістка Арына Сабаленка, якая на гэты момант займае чацвёрты радок у рэйтынгу Сусветнай тэніснай асацыяцыі, саступіла на стадыі 1/8 фіналу турніру ў Рыме 17-гадовай амерыканцы Коры Гауф.
Cенсацыі тут не было (Сабаленка пакуль не тая зорка, каб выйграваць усе матчы запар), але пройгрыш быў даволі нечаканы, калі ўлічваць, што крыху раней Арына стала пераможцай турніру ў Мадрыдзе. Да таго ж прайграла Сабаленка юнай амерыканцы практычна без барацьбы – 5:7, 3:6.
А вось на чым зрабілі акцэнт многія СМІ пасля вышэйзгаданага матча, дык гэта на тым, што ў Італіі за гульнёй Сабаленка з трыбуны, дзе знаходзілася група падтрымкі тэнісісткі, назіраў і былы капітан зборнай Беларусі па хакеі, а цяпер галоўны трэнер «Дынама-Маладзечна» Канстанцін Кальцоў.
Нагадаем: год таму жонка Кальцова размясціла пост, у якім распавяла аб расставанні з мужам. На фотаздымку Юлія адзначыла Арыну Сабаленка і напісала:
«А вось зараз убачым, хто чытае пост. Мы жывём у свеце сацыяльных сетак, і назбіралася вельмі шмат пытанняў. Гэта будзе мой апошні фотаздымак з Канстанцінам у маім «Інстаграме», дзе мы разам і дзе мы былі вельмі шчаслівыя!
Хутка будзе чортаў тузін, як мы ў шлюбе. І мы разышліся… Так здараецца. І гэта балюча. На гэтым усё!
І яшчэ звяртаюся да ўсіх дзяўчат, якія вешаюцца на чужых мужоў з малымі дзецьмі ў сям’і: гэта подла! Можа так здарыцца, што і вы калі-небудзь там будзеце».
Юлія засталася з трыма дзецьмі, і многія жонкі спартсменаў эмацыйна адрэагавалі на гэта.
«Як гэта магчыма? – абуралася жонка футбаліста Аляксандра Глеба Святлана. – Такая прыгожая сям’я. Такі цудоўны малы, якому не хапае ўвагі абодвух бацькоў. Вельмі сумна.
Юля, вы прыгожая! З усім справіцеся, і з вамі такая падтрымка ў асобе дзетак. Упэўнена, што гэта проста выпрабаванне, якое вы з часам пераадолееце, якое дапаможа расставіць прыярытэты і зразумець, што нічога выдатней за сям’ю няма. На жаль, ваш муж аказаўся проста слабы. Але час дапаможа».
У той жа час сам Канстанцін Кальцоў заявіў, што тэнісістка Арына Собаленка да іх раводу з жонкай ніякага дачынення не мае.
«Я ўжо забыўся пра такую ўвагу да майго жыцця, – заявіў спартсмен. – Сардэчна запрашаем! Вы хочаце чымсьці дапамагчы? Я цвёрда перакананы, што ў сваім асабістым жыцці я ў стане разабрацца сам. Дзякуй за ўвагу!
Вялікая просьба: людзі, калі вы людзі, пакіньце ў спакоі Арыну Сабаленка, якая да ўсяго гэтага не мае ніякага дачынення! Гэта цудоўны чалавек і спартсмен, які не заслугоўвае сусветнага гневу. Спадзяюся на разуменне!»
Тым не менш, як бачым, Кальцоў з некаторых часоў усё-такі палюбіў тэніс. Пераважным чынам – матчы з удзелам Сабаленка…
Публікацыя – з № 36 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: У Брэсце пачаўся закрыты суд звязаны са "справай Аўтуховіча"

maintext:
12 траўня ў судзе Маскоўскага раёну Брэста распачаўся крымінальны працэс над баранавіцкім актывістам, фігурантам так званай «справы Аўтуховіча» 60-гадовым Уладзімірам Гундарам.
Пра гэта Свабодзе паведаміла жонка падсуднага. Судовы працэс праходзіць у закрытым рэжыме. На працэс не змаглі трапіць і родныя актывіста. У будынак суду на праспекце Машэрава 8, жонку Гундара не пусцілі нават да дзвярэй залі, таму яна стаіць на вуліцы, бачыла, як на працэс прыехалі сведкі.
Уладзіміра Гундара судзяць праз абвінавачанне ў «гвалце або пагрозе гвалту да службовай асобы, якая выконвае службовыя абавязкі».
Паводле следства, 30 снежня (у гэты дзень былому «аўганцу», інваліду 2-й групы Уладзіміру Гундару прад’явілі абвінавачанне паводле арт. 289 Крымінальнага кодэксу «Акт тэрарызму») падчас ператрусу ў хаце Гундар нібыта пагражаў следчым і разбіў свой мабільны тэлефон.
Па словах жонкі актывіста Алены, гэты эпізод вылучылі ў асобную справу. Пасля чаго Гундару выставілі абвінавачанне паводле арт. 366 КК (Гвалт або пагроза ў адносінах да службовай асобы, якая выконвае службовыя абавязкі, або іншай асобы, якая выконвае грамадзянскі абавязак). Паводле гэтага артыкулу Уладзіміру Гунадару пагражае да 5 гадоў пазбаўлення волі. Па словах Алены, віны яе муж не прызнае.
Галоўнае пра «справу Аўтуховіча»
Пра затрыманне «групы Аўтуховіча» дзяржаўныя СМІ расказалі ўвечары 8 снежня. Паводле іх, за падпаламі дома міліцыянта ў Ваўкавыску і падрывам аўтамабіля супрацоўніка міліцыі ў Горадні стаіць групоўка, якой кіраваў ваўкавыскі прадпрымальнік і былы палітвязень Мікалай Аўтуховіч.
Спачатку Следчы камітэт распачаў крымінальную справу паводле ч. 2 арт. 218 КК «Наўмыснае пашкоджанне маёмасці, учыненае агульнанебяспечным спосабам». Потым Генпракуратура перакваліфікавала яго на ч. 1 арт. 289 – «Акт тэрарызму», які прадугледжвае пазбаўленне волі да 15 гадоў.
На пачатку лютага абноўлены спіс арганізацый і фізічных асобаў, якія маюць дачыненне да тэрарыстычнай дзейнасці, з’явіўся на сайце КДБ Беларусі. Паводле КДБ, апроч самога Аўтуховіча, у ягоную «групу» уваходзілі 12 чалавек. Гэта святар Сяргей Разановіч, ягоная жонка Людміла і дарослы сын Павал, якія нібыта дапамагалі Аўтуховічу хавацца ад праваахоўнікаў. Уладзімер Гундар ды былая актывістка АГП, жыхарка Крупскага раёну Вольга Маёрава ведалі Аўтуховіча, падтрымлівалі з ім сувязь і, па версіі следства, могуць быць датычнымі да злачынства, якое ён нібыта рыхтаваў.
Поделиться ссылкой:


title: З Нацыянальнага цэнтру прававой інфармацыі звальняюць за палітыку

maintext:
Апошні месяц у НЦПІ, які падпарадкоўваецца Адміністрацыі прэзідэнта, праходзяць палітычныя чысткі. Працу страцілі ўжо 15 чалавек, і гэта далёка не канец.
Пра тое, як там рэпрэсуюць іншадумцаў, Радыё Свабодзе расказалі дзеючыя і звольненыя дзяржаўныя службоўцы і супрацоўнікі НЦПІ. Рэдакцыя ведае іх сапраўдныя імёны, пасады і мае здымкі працоўнага пасведчання.
Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі займаецца зборам, апрацоўкай і распаўсюдам прававых актаў. Менавіта пасля публікацыі цэнтрам дакументу на партале pravo.by ён і набывае законную моц. Функцыя НЦПІ – гэта акурат абслугоўванне згаданага парталу.
«Дырэктар казаў, што мы служым прэзідэнту»
У красавіку, як расказвае Вольга, у цэнтры нечакана праз дзень або два пачаліся незразумелыя звальненні.
«Спачатку былі чуткі, што 15 чалавек мусяць звольніць. Выклікалі нават дзяўчыну, якой яшчэ месяц заставаўся ў дэкрэце. І звольнілі. Яна расказала потым, што падпісвалася за Бабарыку, і так мы зразумелі, што пайшлі палітычныя чысткі. Але яны шукалі любую фармальную зачэпку, каб было ўсё законна. Гэта ж Адміністрацыя прэзідэнта. Уявіце, што будзе, калі яшчэ і яна пачне бунтаваць», – кажа супрацоўніца НЦПІ.
Начальнікі аддзелаў, паводле яе, самі былі ў шоку ад такіх дзеянняў кіраўніцтва. Усе звольненыя гадамі працавалі ў цэнтры, і начальства ніколі ня мела да іх пытанняў або прэтэнзій.
«Дырэктар выклікаў людзей і казаў, што нібыта на іх паступіла нейкая папера з Адміністрацыі, і маўляў, вашыя погляды не супадаюць з нашымі падыходамі, а мы служым аднаму прэзідэнту, Аляксандру Рыгоравічу Лукашэнку. Прапаноўваў напісаць заяву па ўласным жаданні». – расказвае Вольга.
«Скандаліць і трымацца за гэтую працу пасля ўсяго, што сталася, ня бачыў сэнсу»
Адзін са звольненых спецыялістаў – Мікалай (рэдакцыя Радыё Свабоды ведае яго сапраўднае імя). Прычын, з якіх Мікалая звольнілі, яму ніхто не патлумачыў. Падпісацца за альтэрнатыўных кандыдатаў падчас выбарчай кампаніі ён не паспеў, пасля выбараў ён не сядзеў на сутках, нават не затрымліваўся.
«Калі б я падпісаўся за Бабарыку ці Ціханоўскую, то ведаў бы, за што звольнілі. Але я не падпісаўся. Прызнаюся, тады я яшчэ ня верыў, што нешта можа ў краіне замяніцца. У мяне ў вакне нейкі час вісеў бел-чырвона-белы сцяг, але ня ведаю, ці яны пра такое маглі ведаць. Я таксама катэгарычна адмовіўся ўдзельнічаць у першым праўладным мітынгу, на якім выступаў Лукашэнка. Можа, і за гэта маглі затаіць крыўду. Тады, 16-га жніўня, я пайшоў на свой мітынг, на бел-чырвона-белы. Магчыма, яны праверылі, дзе ў выходныя дні, калі былі маршы, знаходзіўся мой тэлефон. А я летам і ўвосень па нядзелях «гуляў« па Мінску».
Нягледзячы на тое, што афіцыйна Нацыянальны цэнтр прававой інфармацыі падпарадкоўваецца Адміністрацыі прэзідэнта, Мікалай кажа, што ніколі не галасаваў за дзейную ўладу і не падтрымліваў яе. Калі і выхадзіў раней на выбары, то стараўся рваць бюлетэнь на дзве часткі, каб паказваць дзецям дома, што ягоны голас ня скралі. Сваю працу ён заўсёды лічыў важнай, бо яна ня мела ніякага дачынення да рэпрэсій ці да парушэння Канстытуцыі.
«Само існаванне нашага цэнтру ня мела палітычнай падаплёкі. Але скандаліць і трымацца за гэтую працу, хоць я і няблага зарабляў, ужо не хацелася. Ня бачыў сэнсу пасля ўсяго, што сталася. Я першы дзень пасля выбараў плакаў, калі ехаў на працу. Сядзіш, спрабуеш прабіцца праз блакаду інтэрнэту, каб хоць нешта даведацца. А яны ж у цэнтры, як я цяпер разумею, цудоўна ведалі, колькі дзён ня будзе сувязі. У нас былі запланаваныя ютуб-канферэнцыі на чацвёрты дзень пасля выбараў. Уявіце, тры дні ў краіне няма інтэрнэту, а яны там спакойна ходзяць, усё плануюць на чацвер, ніхто не хвалюецца, нічога не адмяняюць. Іх пэўна папярэдзілі, што інтэрнэту ня будзе тры дні. Я з таго часу моцна схуднеў, не магу па начах спаць».
«Цэлыя аддзелы не падпісалі ліста афіцыйных прафсаюзаў»
Мікалай кажа, што ня верыў у магчымасць нейкіх зменаў ажно да дня выбараў, калі пабачыў на ўчастку амаль усіх сваіх суседзяў са 100-кватэрнага дому.
«Былі чэргі, камісіі не хапала бюлетэняў. Мяне гэта моцна натхніла. Нават назіральнікі дзівіліся, што калі 40% прыйшлі афіцыйна датэрмінова, то з днём выбараў будзе разам 140%. Увечары мы пайшлі на ўчастак. Нас разагналі з міліцыяй і АМАПам, а настаўнікаў з камісіі выводзілі ў аўтобус пад канвоем. Сумневы, што нешта будзе, былі і пасля першага дня. Але калі і пасля першага разгону людзі ўсё роўна выйшлі, то стала зразумела – нешта замянілася. І мы таксама далучыліся. Мая жонка была ў «ланцугах салідарнасці», я хадзіў на нядзельныя маршы».
Як даведалася Свабода, хаця НЦПІ і структура Адміністрацыі прэзідэнта, некалькі дзяржаўных службоўцаў падпісалі там ліст, які ініцыяваў Павал Латушка. А шмат людзей не падпісалі ліста афіцыйных прафсаюзаў супраць санкцыяў.
«Здавалася б, Адміністрацыя прэзідэнта, але іх не змаглі прымусіць. Але пагрозамі і дробным шантажом спрабавалі націснуць. І цяпер тыя, хто не падпісаў таго ліста, чакаюць, што іх таксама могуць звольніць. А ў нас жа цэлымі аддзеламі не падпісвалі гэтыя лісты. Хаця мы і не завод, але ўсіх у адзін момант яны звольніць ня могуць, нехта мусіць працаваць. Але кропкава, па чалавеку з аддзелу, звальняюць. Вядома, што плануюцца чарговыя звальненні». – расказвае Свабодзе іншы звольнены з Нацыянальнага цэнтру прававой інфармацыі.
Паводле яго, адкрытых праціўнікаў улады ў цэнтры – каля 30% супрацоўнікаў. Сярод іх ёсць і начальнікі аддзелаў. Недзе 10% могуць шчыра са сцягамі пайсці на праўладны мітынг. А рэшта – пасіўныя людзі, якія будуць «сядзець і чагосьці чакаць».
«А начальства паставіла сабе ўстаноўку: «Нічога ня бачу, нічога ня чую». Але ўсё яны цудоўна разумеюць, яны ж адукаваныя людзі. Яны сябе прадалі ня толькі за грошы, але і за статус. У нас у цэнтры ўвялі сістэму кантролю доступу, калі па картках адбіваецца прыход і адыход з працы. Зразумела, што дырэктарам і намеснікам трэба часам выходзіць на нейкія нарады, і яны таксама мусяць адбіваць картку. Зрэшты, ніхто б яго ні лічыў, выйшаў ты пазней ці раней. Але не, яны выходзяць, і ахоўнік ім адчыняе браму. Ім трэба паказаць, што ў іх статус. Вы, маўляў, халопы, хадзіце праз сістэму, а мы нават картку адбіваць ня будзем, каб нас ніхто не кантраляваў». – расказвае мужчына.
«Ідэю, за якую яны выходзілі, ніякімі палкамі з галавы ня выб’еш»
Звольнены нядаўна Мікалай пакуль ня ведае, чым будзе займацца і як зарабляць на жыццё, каб пракарміць сям’ю. Але спадзяецца, што, пабачыўшы такую хвалю салідарнасці беларусаў з мінулага лета, з голаду не памрэ.
«Цяпер беларус беларусу беларус, у добрым сэнсе. Свет поўны добрых людзей, а тым больш беларусаў… Нешта будзе. Пасту ў цюбік ужо не запхнеш. Я ў 1996 годзе быў на Чарнобыльскім шляху, спачуваў людзям у 2010-м. Людзей тады было шмат, але цяпер гэта іншы свет. Беларусь моцна замянілася, і гэтага не спыніць. Хтосьці кажа, што пратэсты здзьмуліся. Дык і ў 1943 годзе можна было выйсці ў цэнтр Мінску і спытаць, дык а дзе вашыя партызаны, чаму ж ніхто не супраціўляецца? Нельга ісці супраць кулямёта з вінтоўкай. Хто быў на мітынгах улетку і ўвосень, бачыў гэтыя сотні тысяч людзей, мільёны за ўвесь час, і ніколі не паверыць, што беларусы могуць здацца. Гэтае адчуванне, калі ты сярод сваіх людзей, разумных і прыгожых, якія жадаюць перамен, словамі нельга перадаць. Людзей можна на некаторы час пасадзіць, але ідэю, за якую яны выходзілі, ніякімі палкамі з галавы ня выб’еш».
Поделиться ссылкой:


maintext:
На 12 мая прызначана пасяджэнне Эканамічнага суда Гродзенскай вобласці, на якім будзе разглядацца справа аб ліквідацыі «Цэнтра гарадскога жыцця».
Фармальнай прычынай закрыцця гэтай культурна-асветніцкай грамадскай арганізацыі паслужыла, як ні дзіўна, выстава мастака Алеся Пушкіна. Яна была адкрыта 19 сакавіка 2021 года. На ёй экспанаваліся працы мастака розных гадоў, а таксама прапановы для роспісу гродзенскага Старога замка, дзе зараз адбываецца рэканструкцыя. Менавіта гэтыя роспісы мастак Пушкін і прывёз у Гродна, каб паказаць гарадскому начальству і паўдзельнічаць у тэндары на выкананне роспісу.
Аднак, як той казаў, нешта пайшло не так. Пракурор горада Уладзімір Клішын палічыў, што адзін з твораў на выставе – партрэт пасляваеннага антысавецкага партызана Яўгена Жыхара – «рэабілітуе і апраўдвае нацызм». На мастака і кіраўніка «Цэнтра гарадскога жыцця» Паўла Мажэйку завялі крымінальную справу. Мастак Алесь Пушкін з 30 сакавіка знаходзіцца за кратамі. Дарэчы, гэты самы партрэт неаднойчы выстаўляўся як у Беларусі, так і за межамі краіны на самых розных выставах.
Што сабой уяўляе «Цэнтр гарадскога жыцця»?
Паводле задумкі яго гаспадара – гродзенскага журналіста Паўла Мажэйкі, стваралася незалежная прастора для развіцця нацыянальнай культуры, мастацтва, вывучэння гісторыя, дзе збіраліся б людзі з актыўнай жыццёвай пазіцыяй, праводзіліся б сустрэчы, імпрэзы, канцэрты і г.д. Цэнтр пачаў працаваць у 2016 годзе і, трэба заўважыць, даволі паспяхова спраўляўся з пастаўленымі задачамі.
Цяжка прыгадаць хоць адзін дзень, калі б у цэнтры не адбываліся тыя ці іншыя культурніцкія мерапрыемствы, не збіраліся людзі самых розных інтарэсаў. Дарэчы будзе зазначыць, што за няпоўныя пяць гадоў дзейнасці тут адбылося больш за 250 культурніцкіх і асветніцкіх імпрэз, больш за сотню прэзентацый, творчых сустрэч, майстар-класаў, некалькі вялікіх фестываляў, шмат навуковых канферэнцый, канцэртаў, прэзентацый кніг і сустрэч з літаратарамі.
Варта згадаць, што менавіта тут гродзенцы маглі пазнаёміцца з унікальнай выставай «Колер Беларусі» мастака і дызайнера Міхала Анемпадыстава, беларуская мастачка з сусветным імем Жанна Капуснікава прывозіла сюды сваю выставу «Дажынкі», мастак-ілюстратар Павел Татарнікаў прэзентаваў выставу «Рэха», прысвечаную гістарычным асобам і месцам, звязаным з Беларуссю. У прасторы выстаўляліся і лепшыя гродзенскія мастакі. У дворыку цэнтра ладзілі спектакль акцёры гродзенскага тэатра, якія выступілі супраць гвалту і фальсіфікацыі выбараў і за гэта пазбавіліся працы.
Тут на пачатку пандэміі гродзенцы збіралі дапамогу пацярпелым ад каранавіруса, пакавалі маскі і ахоўныя касцюмы для медыкаў, рассылалі іх па ўсёй вобласці.
«На выпаленым полі доўга нічога не расце»
Гродзенцы ў абарону «Цэнтра гарадскога жыцця» пачалі збіраць подпісы. У звароце да жыхароў горада напісана, што «той, хто ставіць тут свой подпіс, выступае ў абарону не проста ўстановы, а месца, якое выхоўвае пашану да свайго, робіць наш горад адметным і запамінальным. На выпаленым полі доўга нічога не расце, а мы хочам жыць у горадзе, дзе жыве і развіваецца творчасць, культура, ініцыятыўнасць».
Пад зваротам стаяць подпісы ўжо больш як тысячы гродзенцаў.
Кіраўнік і стваральнік «Цэнтра гарадскога жыцця» Павел Мажэйка ўпэўнены, што тыя, хто ініцыяваў крымінальрную справу і пераслед культурна-асветніцкай грамадскай арганізацыі, маюць намер ліквідаваць цэнтр і да гэтага мэтанакіравана ідуць.
– Тое, што я бачу ў заяве пракурора, тыя прэтэнзіі, якія тычацца цэнтра, карціны Пушкіна, усе абвінавачанні амаль даслоўна будуюцца на артыкуле з «Вікіпедыі», – кажа Мажэйка. – Яны папросту перапісалі гэты артыкул у абвінавачванне, а ніякіх доказаў наконт экстрэмізму не прыведзена. Так выглядае справа, і я рэальна ацэньваю гэта як палітычную замову.
На думку Мажэйкі, уладам карціць прыбраць папулярную культурніцкую пляцоўку, дзе адбываецца мноства самых розных мерапрыемстваў і куды прыходзіць шмат гараджан.
– Але гвалтоўным закрыццём яны наўрад ці дамогуцца сваіх мэтаў. Свядомых беларусаў ужо не запхнуць пад канапу, – упэўнены Павел. – У той ці іншай форме падобныя пляцоўкі і ініцыятывы будуць паўставаць, паколькі ідзе працэс, які ўжо не спыніць.
Публікацыя – з № 33 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой: