description: "Металург" не вельмі зручная каманда для беларускага “Дынама”. З 24 матчаў паміж камандамі мінчане здолелі перамагчы толькі ў сямі. Пасля нядаўняй цяжкай

title: КХЛ. Мінскае "Дынама" на сваёй пляцоўцы саступіла магнітагорскаму “Металургу”

maintext:
“Металург” не вельмі зручная каманда для беларускага “Дынама”. З 24 матчаў паміж камандамі мінчане здолелі перамагчы толькі ў сямі.
Пасля нядаўняй цяжкай гульні ў Маскве, дзе “зубры” саступілі тамашнім дынамаўцам 0:2, сёння нашы хакеісты прайгралі з такім жа лікам першы перыяд магнітагоцам.
У сярэдзіне другога перыяда мінчане прапусцілі яшчэ адну шайбу, але здолелі праз хвіліну адну адыграць. Гол забіў Дзяніс Масалёў.
У заключнай трэці гульні дынамавец Павел Варфаламееў закінуў ў вароты саперніка яшчэ адну шайбу. Але на большае нашых хакеістаў не хапіла. А магнітагорцы забілі яшчэ адзін гол.
Пры роўнай па статыстыцы гульні лік 2:4 не на карысць беларускай каманды.
Магчыма, паказаць лепшае, на што яны здатныя, нашым хакеістам перашкодзілі выдаленні. Штрафных хвілін у мінчан было ў 4 разы болей, чым у магнітагорцаў: шаснаццаць супраць чатырох.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


title: Звольненыя азотаўцы судзяцца з адміністрацыяй прадпрыемства

maintext:
У Кастрычніцкім судзе Гродна пачаўся разгляд скаргі 13 работнікаў ААТ “Гродна Азот”, якія былі звольнены пасля падзей 26 кастрычніка, калі на прахадной прадпрыемства рабочыя заявілі аб далучэнні да агульнанацыянальнага страйку і былі разагнаныя АМАПам. 11 студзеня ў судзе адбыліся слуханні бакоў.
Пра тое, што ўнесены змены ў калектыўны дагавор, даведаліся ў судзе
Са скаргай у суд звярнулася пярвічная арганізацыя Беларускага незалежнага прафсаюза работнікаў “Гродна Азот” у інтарэсах сваіх членаў па аднаўленні іх на працоўных месцах. У спісе заяўнікаў 13 асоб, сярод якіх стачкамаўцы і тыя, хто хацеў далучыцца да забастоўкі 26 кастрычніка.
Як галоўны і агульны аргумент у іску да адміністрацыі прадпрыемства юрыст пярвічнай арганізацыі Незалежнага прафсаюза Аляксандр Парадкаў цытаваў пункт калектыўнага дагавора, у якім чорным па белым запісана, што згодна з гэтым дакументам іх не маглі звольніць без згоды прафсаюза, аднак наймальнік абышоў гэты пункт.
“Адміністрацыя не звярталася ў прафсаюз, каб атрымаць згоду на звальненне нашых члнаў, чым парушыла заканадаўства”, – упэўнена казаў юрыст.
На гэта яму ціха, на паўголаса, адказаў юрысконсульт прадпрыемства Юрый Літвін, які прадстаўляў адміністрацыю: “У калектыўны дагавор былі ўнесены змены яшчэ ў сакавіку мінулага года, і цяпер гэты пункт скасаваны”.
У зале адразу пайшла рэакцыя на яго словы. Юрыст Незалежнага прафсаюза запэўніў суд, што ім не давялі да ведама пра гэтыя змены, тым болей што старшыня прафсаюза з’яўляецца паўнавартасным прадстаўніком Савета калектыўнага дагавора.
“Яны павінны былі пра гэта ведаць”, – без якіх-кольвек падрабязнасцяў зазначыў спадар Літвін.
Судом было прынята рашэнне заслухаць заяўнікаў і ўдакладніць скаргу кожнага асабіста. Дарэчы, у суд не з’явіліся тры заяўнікі па розных прычынах.
Да агульнай скаргі дадаліся асабістыя
Далей суддзя Сяргей Слашчоў задаваў пытанні кожнаму з заяўнікаў. Дзмітрыя Віктаравіча Барабана звольнілі за прагул без паважных прычын. Ён не адмаўляў гэтага, але пацвердзіў свае патрабаванні па агульным іску да адміністрацыі і папрасіў суд высветліць, як маглі яго звольніць датай, калі быў выхадны дзень, а загад аб звальненні наагул падпісаны на 4 дні пазней.
Артура Богуша звольнілі за парушэнне вытворча-тэхналагічнай і працоўнай дысцыпліны, што прывяло да стратаў прадпрыемствам звыш трох сярэднямесячных заробкаў.
Богуш прасіў суд разабрацца з тым, якія страты ён мог нанесці ў той момант прадпрыемству, калі знаходзіўся ў адпачынку. Ён таксама патлумачыў суду, што ў атрыманым лісце аб звальненні не гаворыцца аб канкрэтных дэталях таго, як і якім чынам ён нанёс страты роднаму прадпрыемству. Ён не адмаўляў, што падаў заяву, у якой паведаміў адміністрацыі, што па вяртанні з адпачынку далучаецца да агульнанацыянальнага страйку.
Юрый Борыс быў звольнены за адсутнасць на працы на працягу больш як трох гадзін. Пра гэта ён даведаўся з тэлеграм-канала. Суду патлумачыў, што насамрэч знаходзіўся на працы, але нічога не рабіў.
“Я адпрацаваў на прадпрыемстве 7 гадоў і ніколі не меў ніякіх заўваг. Але калі мяне пад дуламі аўтаматаў прымушалі ісці працаваць – з гэтым я не мог пагадзіцца”, – распавядаў суду Борыс.
Спадар Юрый распавёў аб прыездзе на прадпрыемства ўзброеных АМАПаўцаў, якія разганялі людзей, што далучыліся да забастоўкі і стаялі каля прахадной завода.
Ён дадаў да агульнага іску тое, што хоча спагнаць з адміністрацыі грошы за тры месяцы, якія правёў без працы, як лічыць, па віне адміністрацыі прадпрыемства.
Назад на “Азот” вяртацца не хоча, паколькі не ўяўляе, як там працаваць далей пасля таго, што адбылося.
Вадзіма Венскага звольнілі за парушэнне вытворча-тэхналагічнай і працоўнай дысцыпліны, што прывяло да стратаў прадпрыемствам звыш трох сярэднямесячных заробкаў.
Ён распавёў, што адпрацаваў у начную змену і пасля 8 гадзін раніцы хацеў ісці дадому, але пабачыў, што на прахадной узброеныя людзі ў чорным са зброяй.
“Канешне, мяне гэта напалохала, я не мог там прайсці, бо натуральна баяўся, што мяне заграбуць разам з іншымі, – распавядаў суду Венскі. – У мяне двое дзяцей і хворая жонка. Я не мог так рызыкаваць. З працы выйшаў каля 12-й гадзіны і цяпер, згодна з рашэннем адміністрацыі, яшчэ і стаў вінаваты ў нанясенні стратаў прадпрыемству. Хацелася б ведаць у чым вінаваты, каб расказаць дзецям”.
Аляксея Дарагога звольнілі па тых жа прычынах, што і Венскага. Ён у той дзень быў выхадны. Прывёз жонку на працу і пайшоў у банкамат зняць грошы, але тут яго пагрузілі ў аўтобус.
“У мяне двое дзяцей, я адпрацаваў тут 14 год, а мяне проста звольнілі без тлумачэнняў”, – з горыччу ў голасе распавядаў суду сваю гісторыю спадар Аляксей.
Адзіная жанчына, якая патрапіла ў лік 13 звольненых, – Яўгенія Кізюкевіч. Яна была на бальнічным і прыехала раніцай да доктара. У яе балела нага, яна кульгала, але яе тым не менш зацягнулі ў амапаўскі аўтобус.
“Я напісала начальству заяву, што далучаюся да страйку, бо на працоўным месцы адміністрацыя не можа гарантаваць нашу бяспеку, – казала жанчына. – Уявіце: пасля таго, як мяне цягнулі ўзброеныя ў чорных камізэльках людзі, я наагул баялася ісці на завод. У такіх выпадках людзі звяртаюцца да псіхолагаў па дапамогу, а мяне папросту звольнілі”.
Андрэй Пагерыла і Сяргей Шэлест адседзелі па 10 сутак за тое, што замацавалі бел-чырвона-белы сцяг на тэлевежы ў Гродне, якраз побач з будынкам суда. Іх звольнілі за прагулы, хаця хлопцы прадаставілі даведкі з ізалятара. Абодвух абурыла тое, што прагуламі палічылі нават іх выхадныя дні.
Аляксей Сідар расказаў, што прыйшоў на працу 28 кастрычніка і ўбачыў загазаванасць на працоўным месцы. Не стаў прыступаць да працы і патрабаваў ад начальства прыняць належныя меры.
Яго не сталі слухаць і звольнілі за прагул. Пасля звальнення ён захварэў на каранавірус і не атрымаў выплаты па страхоўцы.
Разгляд справы прызначаны на 18 студзеня. Дарэчы, пасля 26 кастрычніка з ААТ “Гродна Азот” былі звольнены некалькі дзясяткаў чалавек, але скаргі ў суд падалі толькі 13.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: 5 студзеня ў Мінску на 74-м годзе жыцця памёр славуты беларускі гісторык і геральдыст Анатоль Цітоў. Пра гэта "Свабодзе" паведамілі ягоныя сябры. У апошні

title: Памёр славуты гісторык і геральдыст Анатоль Цітоў

maintext:
5 студзеня ў Мінску на 74-м годзе жыцця памёр славуты беларускі гісторык і геральдыст Анатоль Цітоў. Пра гэта “Свабодзе” паведамілі ягоныя сябры.
У апошні час ён шмат хварэў, але да апошняга працаваў над новымі кнігамі.
Выпускнік гістфака Белдзяржуніверсітэта, Анатоль Цітоў пачынаў навуковым супрацоўнікам, а пасля старшым палеографам Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіва БССР у Мінску. З 1983 года выкладаў у Мінскім інстытуце культуры, пасля ў БДУ, быў старшым навуковым супрацоўнікам Беларускага навуковага-даследчага інстытута справаводства і архіўнай справы.
Аўтар шматлікіх кніг, навуковых работ па геральдыцы, генеэалогіі, гісторыі рамёстваў, гістарычнай геаграфіі, у тым ліку «Гербы беларускіх гарадоў» (1983), «Гарадская геральдыка Беларусі» (1989), «Наш сімвал – Пагоня» (1993), «Геральдыка Беларусі» (2010), «Гербоўнік беларускіх гарадоў» (2015) ды інш.
У пачатку 1990-х Анатоль Цітоў уваходзіў у камісію Вярхоўнага Савета, якая распрацавала эталоны выкарыстаньня бел-чырвона-белага сцяга.
Быў членам геральдычных таварыстваў Украіны, Польшчы, Расіі.
Развітанне з Анатолем Цітовым адбудзецца 8 студзеня па адрасе Альшэўскага, 12 з 14-й да 15-й гадзіны. Пахаваюць навукоўца на Чыжоўскіх могілках.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Затрыманы праваабаронца Судаленка: "У маіх дзеяннях адсутнічае падзея і склад інкрымінаванага злачынства"

maintext:
18 студзеня ў Гомелі следчымі рэгіянальнага ўпраўлення СК затрыманы праваабаронца Леанід Судаленка. У яго пабывала адвакат Ганна Паўлюк. Аднак па справе затрымання праваабаронцы адвакатка нічога паведаміць не можа – у яе ўзялі падпіску аб неразгалошванні.
Раней сам Судаленка выказваў меркаванне, што яго могуць на падставе праведзеных на пачатку студзеня ператрусаў звінаваціць у арганізацыі і падрыхтоўцы дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак – паводле артыкула 342 Крымінальнага кодэкса.
Але што такога “крымінальнага” зрабіў вядомы ў краіне праваабаронца, лаўрэат прэміі Францускай Рэспублікі “Свабода-Роўнасць-Братэрства” за важкі ўнёсак у абарону правоў чалавека?
Біў вітрыны, кідаў “кактэйлі Молатава”, страляў гумовымі кулямі ў людзей, зваў на пратэстныя мітынгі, фінансаваў іх? Ды не! Наколькі вядома, Судаленка аказваў юрыдычную і матэрыяльную дапамогу пацярпелым у выніку рэпрэсій удзельнікам пратэстных маршаў супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту сілавікоў.
Яму дапамагалі ў гэтым валанцёры. Учора ўвечары міліцыя правяла ператрус дома ў памочніцы Судаленкі Марыі Тарасенкі – забралі носьбіты інфармацыі і некаторыя дзелавыя паперы.
Імаверна, самога Леаніда затрымалі на 72 гадзіны. Прынамсі, мінулую ноч ён правёў у ізалятары часовага ўтрымання УУС Гомельскага аблвыканкама.
На пачатку студзеня на працоўным месцы Судаленкі ў грамадска-палітычным цэнтры супрацоўнікі УБАЗіКа на падставе пастановы следчага аддзела СК Гомельскага раёна ў межах справы Уладзіміра Няпомняшчых аб беспарадках, рабілі ператрус, дзе забралі не толькі кампутарную тэхніку, але і каля дзвюх сотняў папак з абскарджваннем штрафаў і арыштаў удзельнікаў пратэстаў, а таксама асабістыя банкаўскія карткі праваабаронцы, у тым ліку і валютную. А пасля міліцыя правяла вобшук і на кватэры Судаленкі.
Леанід не хаваў, што тысячу еўра са сваёй французкай прэміі ён выдаткаваў на аплату дзяржаўных пошлін за перагляд адміністрацыйных і крымінальных спраў рэпрасаваных грамадзян у вышэйшых судовых інстанцыях. У праваабарончы цэнтр “Вясна” звярнуліся каля тысячы чалавек у пошуках сваякоў, па кансультацыі, прававую і матэрыяльную дапамогу.
Ва ўпраўленні па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю, куды Судаленку вазілі пасля ператрусу, пыталіся, ці мае ён ліцэнзію на аказанне дапамогі?
“Я адказаў, што не трэба прасіць у дзяржавы ліцэнзію, каб перавесці бабульку праз дарогу. Лічыў сваім грамадзянскім абавязкам дапамагчы людзям, якія пасля мірных пратэстаў патрапілі ў складаную сітуацыю”, – распавядаў пасля таго кароткатэрміновага затрымання праваабаронца, адначасова выказваючы заклапочанасць і шкадаванне наконт спынення такой дапамогі з прычыны выняткі ўсіх дакументаў.
Праваабаронца нібы прадбачыў магчымасць новага затрымання і пакінуў у офісе запіску, у якой выклаў пазіцыю з нагоды аказання рознабаковай дапамогі пацярпелым жыхарам Гомельшчыны.
У запісцы Судаленка згадаў, што ўжо два дзесяцігоддзі займаецца абаронай правоў чалавека як на нацыянальным, так і на міжнародным узроўні, дапамагаючы адстойваць інтарэсы грамадзян у тым ліку і ў Камітэце па правах чалавека ААН. Такая мірная дзейнасць па абароне правоў іншых людзей, піша праваабаронца, у поўнай меры ўзгадняецца з Дэкларацыяй ААН аб праве і абавязку асоб, груп і органаў грамадства заахвочваць і абараняць агульнапрызнаныя правы чалавека і асноўныя свабоды.
“Тым не менш, сістэмны ўціск праваабаронцаў у Беларусі працягваецца. Мы сутыкаемся з крыміналізацыяй нашай мірнай дзейнасці, падвяргаемся сістэмнаму прыгнёту і запалохванню, адвольным затрыманням, абыходжанню, што зневажае годнасць, абмежаваннямі на перамяшчэнне, ужываннем дыскрымінацыі ў сілу сваіх перакананняў”, – зазначае ў запісцы Леанід Судаленка і дадае, што 12 студзеня ў Мінску за аналагічную дапамогу ахвярам рэпрэсій арыштаваны журналіст Андрэй Аляксандраў, якому выстаўлена абвінавачванне паводле ч.2 артыкула 342 КК – фінансаванне групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак.
Паводле праваабаронцы, з публічнай заявы намесніка міністра МУС стала вядома, што журналіст са жніўня мінулага года, атрымліваючы грошы з-за мяжы, аплачваў штрафы і рахункі за харчаванне ў ІЧУ ўдзельнікам пратэстных акцый. Было сказана, аплаціў каля 250 квітанцый.
Таксама намеснік міністра МУС паведаміў аб правядзенні ператрусу ў офісе адной з незарэгістраваных арганізацый, па выніку якога будзе дадзеная прававая ацэнка. І хоць назва арганізацыі не называлася, заўважае Судаленка, няцяжка здагадацца, што гаворка ішла пра ператрус менавіта ў гомельскім офісе, бо іншых ператрусаў у гэты час у краіне не праходзіла.
“Пачынаючы са жніўня мінулага года, я таксама аплачваў штрафы, рахункі за харчаванне ў ІЧУ і ў некаторых выпадках дзяржпошліны рэпрэсаваным удзельнікам пратэстных акцый. Будучы спецыялістам у галіне права, я ніколькі не сумняваўся ў правамернасці такой дапамогі тады і не сумняваюся сёння і вось чаму. Частка 2 артыкула 342 Крымінальнага кодэкса “Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх”, якую, магчыма, будуць прад’яўляць і мне, даслоўна гучыць так:
“Навучанне ці іншая падрыхтоўка асоб для ўдзелу ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак, а роўна фінансаванне ці іншае матэрыяльнае забеспячэнне такой дзейнасці пры адсутнасці прыкмет больш цяжкага злачынства – караюцца арыштам, або пазбаўленнем волі на тэрмін да двух гадоў”.
Літаральны аналіз названай нормы крымінальнага кодэкса дазваляе прыйсці да адзінай высновы, што фінансаванне заключаецца ў прадастаўленні або зборы сродкаў альбо аказанні фінансавых паслуг з усведамленнем таго, што яны прызначаны для аплаты падрыхтоўкі, вярбоўкі, навучання і т.п. асоб для ўдзелу ў групавых дзеяннях. Пры гэтым, іншым матэрыяльным забеспячэннем лічацца любыя яго віды, у прыватнасці: купля адзення, ежы, прадастаўленне памяшканняў для жылля, збору, правядзення заняткаў і г.д.”.
Судаленка адзначае, што займаўся дапамогай у аплаце адміністрацыйных штрафаў выключна прыцягнутым да адміністрацыйнай адказнасці за ўчыненне правапарушэння, прадугледжанага арт. 23.34 КаАП, а таксама аплатай знаходжання ў ізалятарах пры адбыцці адміністрацыйнага спагнання ў выглядзе арышту. І тут важная і, бадай, галоўная дэталь: прыцягненне да адміністрацыйнай адказнасці за парушэнні Закона “Аб масавых мерапрыемствах” выключае ў гэтых дзеяннях пратэстоўцаў склад крымінальнага злачынства.
Тым не менш, праваабаронцу затрымалі менавіта праз падазрэнне ў здзяйсненні злачынства, прадугледжанага ч.2 арт.342 КК, а менавіта за фінансаванне “навучання ці іншай падрыхтоўкі асоб для ўдзелу ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак”.
У гэтай сувязі праваабаронца Судаленка піша: “У маіх дзеяннях адсутнічае падзея і склад інкрымінаванага злачынства, паколькі фінансавую дапамогу атрымлівалі асобы, у дзеяннях якіх адсутнічаў склад названага крымінальнага злачынства – усе яны прыцягнуты да адказнасці за адміністрацыйныя правапарушэнні”.
Поделиться ссылкой:


title: 255 мільёнаў штатных працоўных месцаў страчанаe ў 2020 годзе

maintext:
Крызіс, выкліканы каронавірусам, адбіўся на занятасці людзей прыкладна ў чатыры разы мацней, чым глабальны эканамічны крызіс 2009 года.
З пункту гледжання агульнага ўздзеяння пандэміі ў 2020 г. новыя штогадовыя ацэнкі Міжнароднай арганізацыі працы (МАП) пацвярджаюць, што каронавірус выклікал масавыя збоі ў свеце працы. У 2020 годзе ў параўнанні з чацвёртым кварталам 2019 года было страчана 8,8 % сусветнага працоўнага часу, што эквівалентна 255 мільёнам штатных працоўных месцаў, пры ўмове 48-гадзіннага працоўнага тыдня. Гэтыя страты былі глабальнымі і беспрэцэдэнтнымі – заяўляе МАП у сваім апублікаваным Маніторынгу «COVID-19 і свет працы».
Чвэрць мільярда жыхароў планеты засталіся з-за коронавируса без працы
Паводле маніторынгу, 71% страт занятасці (81 мільён чалавек) адбыўся ў форме бяздзейнасці. Многія людзі перасталі працаваць з-за лакдаўна. У выніку сумарныя даходы работнікаў у свеце скараціліся на 8,3% – на 3,7 трыльёна даляраў, што склала 4,4% глабальнага ВУП.
Праблемы на рынку працы ў перыяд пандэміі ў большай ступені закранулі жанчын. Сярод іх працу страціла 5%. У мужчын – 3,9%. Моладзь пацярпела больш. Так узроставая група 15-24 года скарацілася на 8,7%, сярод дарослых – 3,7%.
У спісе найбольш пацярпелых бізнэсаў: гасцінічны, вытворчасць, харчовая індустрыя і раздробны гандаль.
Эксперты МАП спадзяюцца на аднаўленне рынку працы ў шэрагу краін у другім паўгоддзі 2021 года.
Поделиться ссылкой:


title: Слонімскую сінагогу купіла пісьменніца Рыўз

maintext:
Слонімскую сінагогу 1642 года купіла малавядомая пісьменніца з Мінску Ілона Караваева, якая мае літаратурны псеўданім Іаана Рыўз.
Ілона Караваева – артыстка, музыкант і пісьменніца, сябра Саюза музычных дзеячаў Беларусі. У апошні час жанчына піша казкі. Казкі Іааны Рыўз на ангельскай мове “ The tales of the lost forest“ прынеслі ёй званне лаўрэата ў намінацыіі “ChildrenLiterature” міжнароднага конкурсу ECG (Лондан) у 2018 годзе.
Час пакажа, што зможа ажыццявіць са старым архітэктурным помнікам Слоніма пісьменніца з Мінску.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Пабудаваў чатыры касцёлы, хацеў быць медыкам. Што вядома пра біскупа Казіміра Велікасельца?

maintext:
Апостальскім адміністратарам на мітрапаліцкую катэдру Папа Рымскі Фрацішак прызначыў біскупа Казіміра Велікасельца. Біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец – найстарэйшы іерарх сучаснага Каталіцкага Касцёла ў Беларусі.
Дапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец апошнія гады служыць у Гомелі. 5 мая мінулага года яму споўнілася 75 гадоў, але Папа Францішак дазволіў біскупу Казіміру выконваць свае функцыі яшчэ два гады.
Казімір Велікаселец нарадзіўся 5 мая 1945 года ў вёсцы Стараволя Пружанскага раёна на Берасцейшчыне. Ягоныя бацькі – звычайныя сяляне – былі вернікамі і з дзяцінства прывучалі сына да малітвы. Калі Казіміру было 10 гадоў, бацька адвёз яго роварам у найбліжэйшы касцёл у Кобрыне. Адлегласць ад дома да касцёла складала ажно 60 кіламетраў. Таму бацька выехаў з сынам а 2-й гадзіне ночы, прыехалі ж на месца толькі а 8-й раніцы. Казімір Вялікаселец кажа, што добра памятае першую споведзь і камунію, як і дарогу да касцёла і назад.
Пасля войска Казімір Велікаселец працаваў зваршчыкам на будаўніцтве ўнівермага ў Вільні і прыходзіў у касцёл. Тады ён навучаўся ў падпольнай духоўнай семінарыі. У гэты час Казімір пазнаёміўся і пасябраваў з Тадэвушам Кандрусевічам, піша «Ватыканскае радыё». Першапачаткова біскуп хацеў стаць медыкам і нават падаў дакументы ў вучэльню, паколькі сумняваўся ў сваім пакліканні, але пасля вяртання ў Беларусь працягваў таемна рыхтавацца да паступлення ў семінарыю. У 1981 годзе яго прынялі ў Рыжскую семінарыю на трэці курс.
У 1992 годзе Казіміра Велікасельца прызначылі генеральным вікарыем Пінскай дыяцэзіі, у 1999 годзе ён атрымаў біскупскую сакру.
Казімір Велікаселец за час свайго служэння пабудаваў чатыры касцёлы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Неадкладна вызваліць усіх несправядліва затрыманых у Беларусі заклікала бюро ў пытаннях дэмакратыі, правоў чалавека і працы Дзяржаўнага дэпартамэнта ЗША,

title: Бюро Дзярждэпартамента ЗША заклікала ўлады Беларусі спыніць гвалт і затрыманне невінаватых

maintext:
«Мы разам з беларускім народам… Беларускія ўлады павінны неадкладна спыніць гвалт і затрыманне невінаватых», – падкрэсліваецца ў звароце бюро, які цытуе агенцтва БелаПАН.
Бюро прапанавала падчас святкавання Новага года «ўспомніць пра палітвязняў, несправядліва затрыманых у Беларусі за адстойванне свабоды». «Мы аддаём належнае іх негвалтоўнай барацьбе за правы чалавека і дэмакратычную будучыню сваёй краіны», – падкрэсліваюць у знешнепалітычным ведамстве ЗША і адзначаюць, што не маюць магчымасці сустрэць Новы год дома больш за 160 беларускіх палітвязняў.
Бюро прыводзіць выказванне Вадзіма Жаромскага – мужа каардынатаркі валанцёрскай службы незарэгістраванага праваабарончага цэнтра «Вясна» Марыі (Марфы) Рабковай, якая знаходзіцца пад вартай: «Я падзяляю мару многіх. Мы ўсе хочам аднаго: спыніць знішчэнне нашай краіны».
Валанцёрская служба «Вясны» паведамляе, што бюро Дзяржаўнага дэпартамента распачало кампанію па вызваленні Рабковай, а ўрад ЗША будзе ўважліва сачыць за яе лёсам.
Рабкова была затрыманая 17 верасня 2020 года. Яна з’яўляецца абвінавачванай па ч. 3 арт. 293 Крымінальнага кодэкса (навучанне альбо іншая падрыхтоўка асоб для ўдзелу ў масавых беспарадках) і знаходзіцца ў СІЗА № 1 Мінска. Тэрмін утрымання Рабковай пад вартай працягнуты да 17 студзеня.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: На рацэ Сож - "свая Іардань"

maintext:
Нягледзячы на моцны мароз і пандэмію кавіду, сотні жыхароў Гомеля прыйшлі 19 студзеня ў галоўны храм Гомельскай епархіі, сабор святых Пятра і Паўла, каб адзначыць апошняе свята каляднага цыклу — Вадохрышча.
Людзі стаяць у чарзе з плястыкавым посудам па святую ваду з капліцы, дзе ёсць свідравіна і прымацавана таблічка “Святая вада”. Пераважная большасць людзей — у масках, але не ўсе.
Сталага веку гамяльчанін, які набраў ажно пяцілітровую пластыкавую бутэльку вады, стаяў у чарзе без маскі. Назваўся Леанідам.
“Веру, што святая вада дапаможа, дадасць здароўя, — тлумачыць Леанід.— Маску на вуліцы не нашу, бо лічу, што ў мяне добры імунітэт і я не захварэю”.
Святары сабора віншуюць прысутных з хрышчэннем Ісуса Хрыста Янам Хрысціцелем у рацэ Іардан, славяць іерархаў РПЦ і густа акрапляюць чаргу вадою.
Тым часам на рацэ Сож паблізу пешаходнага моста ратавальнікі аблаштавалі дзве купелі — на правым і левым беразе. Найбольш загартаваныя гараджане усе-такі пераходзяць рэчку і акунаюцца ў палонцы, якую ратавальнікі прарэзалі ў ледзяным покрыве на традыцыйным гарадскім пляжы. Мужчыны і жанчыны адзін за адным спускаюцца па лесвіцы ў ваду, хрысьцяцца, акунаюцца — хто адзін, а хто і тры разы, і хуценька падымаюцца наверх, дзе пастаўлены палаткі для абагрэву.
Паважанага ўзросту кабета, якая назвалася Любай, тлумачыць, што ўжо цягам трох дзесяткаў гадоў не прапускае ніводнага Вадохрышча.
“Каб загартоўваць арганізм, адной купелі на Вадохрышча мала. Я прымаю “ледзяныя ванны” і ў звычайныя дні на вадаёме, дзе ёсць крыніцы і вада не замярзае”, сцвяржае гараджанка.
Нахвальваюць вадзіцу і сваё добрае адчуванне і ўсе астатнія гараджане, што ў гэты дзень акунуліся ў “гомельскую Іардань” на рацэ Сож.
Фота аўтара.
Поделиться ссылкой:


title: "Пацярпелыя" ў гучнай справе пра беспарадкі з "кактэйлем Молатава" - не пацярпелі

maintext:
У Чыгуначным судзе Гомеля скончаны допыт абвінавачаных і пацярпелых у гучнай справе пра масавыя беспарадкі і гвалт над міліцыянтамі з выкарыстаннем “кактэйля Молатава”.
“Тата, няхай адвакат напіша скаргу”…
Шаснаццацігадовы Мікіта Залатароў, адзін з трох падсудных, адмовіўся даваць паказанні, скарыстаўшыся правам не сведчыць супраць сябе. Аднак перад пачаткам судовага непаўнагадовы абвінавачаны заявіў, што яго збілі ў СІЗА. З “клеткі” хлопец наўпрост звярнуўся да прысутнага ў судовай зале бацькі: “Тата, няхай адвакат напіша скаргу. 29 снежня супрацоўнікі СІЗА збілі мяне з прымяненнем электрашокера. Хацеў паскардзіцца аператыўнаму супрацоўніку, але гэта бессэнсоўна”.
Мікіта казаў таксама, што піша лісты людзям, але яны не даходзяць, пэўна, з тае прычыны, што іх не адпраўляюць. Хлопец не вучыцца, хоць сёлета мусіў хадзіць у дзевяты клас. Ён пакутуе на эпілепсію. Бацькі сцвярджаюць, што ў СІЗА сын не атрымлівае ў поўнай меры патрэбных лекаў.
Міліцыя затрымала Мікіту 11 жніўня мінулага года дома, калі бацькоў не было. Быў толькі старэйшы брат. Вывелі непаўнагадовага хлопца ў адных майтках. Суседзі абурыліся, сарамацілі міліцыянтаў. І толькі пасля гэтага хлопцу дазволілі адзецца.
“Мікіту забралі раніцай, а вечарам ён апынуўся ў рэанімацыі абласной дзіцячай бальніцы на вуліцы Жаркоўскага”, – распавядаў у жніўні Міхаіл Лапуноў, бацька Мікіты.
Міхаіл стаў стукацца-грукацца ў раённыя аддзелы міліцыі, каб высветліць, за што забралі сына і чаму ён апынуўся ў рэанімацыі, бо ў бальніцу яго не пусцілі. Тлумачыў адначасова, што ў хлопца сур’ёзнае невралагічнае захворванне. Мікіту тым часам з бальніцы завезлі ў ізалятар.
Па крупіцах бацька высветліў, што сыну інкрымінуюць злоснае хуліганства – у яго нібыта была бутэлька з гаручай смессю і ён кідаў яе ў міліцыянтаў.
Такому абвінавачванню бацька веры не даваў – лічыў, што за гэтымі прэтэнзіямі сілавікі хаваюць гвалт над непаўнагадовым хворым сынам. Пра збіццё Мікіты казаў і яго брат Улад, якога таксама міліцыя затрымлівала.
Бацька нават напісаў ліст ва ўпраўленне СК аб тым, што пасля затрымання сына збілі і ён апынуўся ў рэанімацыі дзіцячай бальніцы – патрабаваў распачаць крымінальную справу супраць гвалтаўнікоў.
“Крымінальную справу хацелі распачаць супраць мяне за паклёп – маўляў, медыкі не выявілі ў сына цялесных пашкоджанняў. З ГАСК мне напісалі, што крымінальная справа па маёй заяве не распачыналася, бо няма складу злачынства”, – расказвае Міхаіл Рыгоравіч.
Непаўнагадовага Мікіту, як і двух іншых падсудных, вінавацяць ва ўдзеле ў масавых беспарадках (ч.2, арт 293), незаконным набыцці, захаванні і нашэнні прадметаў, паражаючае ўздзеянне якіх заснавана на выкарыстанні гаручых рэчываў (арт.364), гвалце і пагрозе прымянення гвалту ў дачыненні супрацоўнікаў органаў унутраных спраў (арт.364 КК). Хлопец, аднак, не прызнаў абвінавачванняў цалкам.
Па версіі следства, Мікіта, узяўшы ўдзел у масавых беспарадках 10 жніўня, кінуў бутэльку з сумессю бензіна і мінеральнага масла ў міліцыянераў – “кактэйль Молатава”. Бутэлька разбілася, але не ўзарвалася. Да шкляной бутэлькі быў прымацаваны ліпкай лентаю бенгальскі агонь у якасці запала, але ён не быў запалены. Гэта апісваецца следствам як збройны супраціў прадстаўнікам улады, якімі з’яўляюцца міліцыянеры, і гвалт над імі.
Другі “кактэйль” Мікіта нібыта павез з сабою і выкінуў непадалёку ад дома ў сметніцу, але знайсці яго следчым не ўдалося.
Хто кідаў “кактэйль”?
У такім жа збройным супраціве і гвалце з пагрозамі жыццю міліцыянерам абвінавачваюцца і два іншыя фігуранты крымінальнай справы – Леанід Кавалёў і Дзмітрый Карнееў. Пры гэтым Кавалёў цалкам адмаўляе віну, а Карнееў на судзе прызнае яе часткова.
“Трымаў бутэльку з-пад дарагога марачнага віна, яна была закаркавана і з бенгальскім агнём. Кінуў, не запальваючы, на асфальт, каб адцягнуць увагу і ўцячы ад міліцыянераў, якія на праспекце Леніна выскачылі з міліцэйскай “Газелі” і пагналіся за намі”, – казаў на судзе Дзмітрый.
Карнееў – 25-гадовы жыхар Добруша, пяць разоў судзімы. На допыце ў судзе Дзмітрый распавядаў, што працаваў да арышту ў Расіі ў будаўнічай фірме начальнікам участка. У жніўні быў на адпачынку. Прыехаў у Гомель 10 жніўня, каб даведацца, што тут адбываецца, бо “інтэрнэт у Добрушы не працаваў” і “тэлеканал НТВ нічога не паказваў”.
З вакзала пайшоў на плошчу Перамогі, адтуль амапаўцы “выціснулі” пратэстоўцаў. Апынуўся каля цырка, але там таксама “амапаўцы са шчытамі выпхнулі людзей з вуліцы Савецкай у бок плошчы Леніна”. Дайшоў з гараджанамі да плошчы, але і там пачаўся разгон.
На прыпынку грамадскага транспарта “Камінтэрн”, дзе апынуўся Дзмітрый, да яго падышоў Мікіта Залатароў – прасіў прыкурыць і заадно пытаўся, што адбываецца – горад гудзе: у розных месцах узнікаюць мітынгі, шэсці, міліцыя ў чорнай спецамуніцыі з дубінкамі і шчытамі хапае і разганяе людзей, паўсюдна сігналяць аўтамашыны.
Неўзабаве да Дзмітрыя і Мікіты далучыўся Леанід Кавалёў. Тое адбылося на праспекце Леніна каля кавярні “Ферма”. У Леаніда быў нумар тэлефона Мікіты – праз апошняга ён шукаў свайго пляменніка, які не меў мабільніка.
Дзмітрый Карнееў казаў на судзе, што ўсе яны зайшлі ў адзін з двароў на левым баку праспекта Леніна, калі рухацца ў бок вакзала.
Сядзелі ў альтанцы, курылі. Двор гэты следствам не ўстаноўлены. Ленід нібыта ненадоўга адлучыўся і прынес у цёмным пакеце два “кактэйлі Молатава” – адзін даў Дзмітрыю, другі – Мікіту. Прапанаваў ім кінуць “кактэйлі”, каб ён мог зняць эфектнае відэа для сайта “ЧП Гомель”, дзе з’яўляецца адміністратарам. Абмяркоўваўся нібыта варыянт падпалу аўтазака, машыны ДАІ і нават аўтобуса, але, паводле слоў Карнеева, ён пагадзіўся кінуць кактэйль у бязлюдным месцы на асфальт ці сцяну дома, каб “нікому не нашкодзіць і не папсаваць нічыёй маёмасці”. Некаторую неадпаведнасць сваіх першапачатковых паказанняў і адказаў у судзе Карнееў тлумачыў тым, што аператыўнікі палохалі яго “прэс-хатай” і “змяшчэннем у камеру, дзе сядзяць арыштаваныя з нізкім сацыяльным статусам”.
На пытанне аднаго з адвакатаў, колькі часу мінула з моманту атрымання “кактэйля Молатава” і кідання яго ў бок бягучых міліцыянераў, Дзмітрый Карнееў адказаў, што прайшло гадзіны паўтары, а потым паправіўся: хвілінаў сорак.
“Чаму не выкінуў бутэльку з “кактэйлем” хоць бы ў сметніцу”? – было наступнае пытанне.
“Баяўся, што Кавалёў “здасць” мяне і Мікіту міліцыі”, – адказваў Дзмітрый.
“Народны журналіст” – не журналіст
У сваю чаргу Леанід Кавалёў адмаўляе падобныя сцвярджэнні. Падчас судовага допыту Кавалёў заявіў, што ён ніякіх “кактэйляў Молатава” не рыхтаваў і нічога нікому не перадаваў. Паехаў 10 жніўня ў цэнтр горада з пляменнікам паглядзець, што адбываецца. Леанід – бацька траіх малых дзяцей, працаваў таксоўшчыкам, а яшчэ з’яўляўся адным з трох адміністратараў пабліка “ЧП Гомель”, рэдагаваў і ставіў на сайт матэрыялы пра дарожныя здарэнні. Казаў на судзе, што меўся як “народны журналіст” запісаць пры нагодзе і падзеі ў цэнтры горада.
На плошчы Леніна апамапаўцы разганялі людзей, якія пратэставалі супраць несправядлівых выбараў. Многія разбегліся. Пляменнік згубіўся. Сам Леанід уцёк з плошчы на праспект Леніна, на прыпынак “вуліца Сялянская”. Патэлефанаваў Залатарову, каб спытаць, дзе пляменнік.
Непаўнагадовы Мікіта ў гэты час акурат быў на працілеглым баку праспекта, каля кафе “Ферма”.
Леанід, паводле яго слоў, таксама перайшоў на другі бок праспекта і там упершыню ўбачыў, што з Мікітам знаходзіцца і Дзмітрый. Яны штосьці трымалі пад вопраткай, а што – Кавалёў не ведаў і не пытаўся.
На бліжэйшым прыпынку грамадскага транспарта “Камінтэрн”, куды ўцякалі гараджане з плошчы, пляменніка не было. Кавалёў рушыў за Дзмітрыем і Мікітам у бок вакзала, каб позна ўвечары змяніць напарніка на таксоўцы. Ідучы за імі, чуў, як тыя дамаўляліся кінуць штосьці ці то ў аўтазак, ці то ў аўтобус. Леанід стаў іх адгаворваць ад “кідання” хоць чаго, асабліва ў аўтобус, прызнаўся нават, што ён адміністратар пабліка “ЧП Гомель” і, калі яны будуць рабіць штосьці супрацьпраўнае, запіша гэта на тэлефон, вылажыць на сайт і нават перадасць следчым.
На праспекце у той жнівеньскі вечар было шмат людзей – шпацыравалі вялікімі і маленькімі групамі. Каля прывакзальнай плошчы, бачачы, што набліжаюцца міліцэйская “Газель” з аўтазакам, “тройка” перабегла на працілеглы бок праспекта, дзе можна было ямчэй схавацца ў дварах ад “хапуна”.
“Я бег і не зразумеў, што было”
Пацярпелыя па крымінальнай справе – намеснік камандзіра ўзвода Аляксей Канаваленка з часці 5525 войск унутранай службы і тэхнік-кантрактнік Яўген Карабанькоў, дапытаныя ў судзе, патлумачылі, што ўвечары 10 жніўня знаходзіўся на службе “па загаду начальніка УУС у групе хуткага рэагавання”.
“Паступіла каманда “отработать” праспект Леніна ў бок вакзала. Заўважылі людзей, якія перабягалі дарогу. Былі арыенціроўкі звяртаць увагу на тых, у каго капюшон, заплечнік. У дваровым завулку была не толькі “тройка”, там было больш людзей, яны стаялі крыху далей. Я выскачыў першы з машыны, за мною ўсе астатнія. Да падсудных было метраў 50-60. Паляцела бутэлька ў мяне. Я нават не надаў спачатку ўвагі. Бачыў, што хтосьці замахнуўся, штосьці паляцела. Камень не камень, я не бачыў. Упала бутэлька недзе каля метра ад мяне. Я бег і не зразумеў, што было”, – расказваў на судзе Карабанькоў.
Паводле міліцыянера, людзі з пляцоўкі паміж дамамі пачалі разбягацца.
“Я бег, хутчэй за ўсё, за Карнеевым і Залатаровым, яны нізкарослыя. Хтосьці з іх быў у светлай футбольцы, хтосьці ў цёмнай. У экіпіроўцы дагнаць не змог. Вяртаўся назад і каля дома ў ценю (там пад’езд ці яшчэ што) заўважыў Кавалёва. Падышоў да яго, ён адразу: “Трэба было тых даганяць – у іх бутэлькі з “кактэйлем Молатава”, яны кідалі”. Я запытаўся: “А ты што тут робіш?”. Ён адказаў, што “народны журналіст” ці штосьці такое. Кажу: “Пакажы пасведчанне журналіста”. Нічога ён не паказаў, стаў тлумачыць, што ён адміністратар “ЧП Гомель”. Я павёў яго да аўтазака. Здаецца, у яго была сумка, даглядалі яго рэчы на наяўнасць колючых і рэжучых прадметаў і затрымалі”, – дапаўняў тэхнік-кантрактнік Карабанькоў.
Дзяржабвінаваўца з пракуратуры Яўген Фартушняк папрасіў пацярпелага тэхніка расказаць пра пятно ад разбітай бутэлькі. І невыпадкова. Абвінавачаны Карнееў падчас допыту выказаў сумнеў, што ў матэрыялах справы зафіксавана менавіта пятно ад разбітай бутэлькі, а не ад раней стаяўшай на пляцоўцы машыны, з якой выцекла нейкая тэхнічная вадкасць – пятно досыць вялікае і нібыта нават не ў тым месцы, дзе разбілася бутэлька.
“Калі вярталіся назад да машыны, то паглядзелі: пятно было ўнушальных памераў, не малое. Далажылі па лініі дзяжурнай службы, што быў “кактэйль Молатава”, – сказаў Карабанькоў.
Адвакатка запыталася, у чым выявілася пагроза яго жыццю і здароўю ад кінутай бутэлькі?
“Я выконваў службова-баявыя задачы… Калі б яна гарэла, то пагроза была б значнай”, – адказаў Карабанькоў
“Калі б гарэла, так. А ў канктэтнай сітуацыі?” – цікавілася адвакатка.
“Ну я не ведаю. Усё залежыць ад канкрэтных умоваў, якія маглі б здарыцца, калі б гэта бутэлька ляцела вышэй на паўметра або я бег хутчэй ці не дабег, пакаўзнуўся, упаў”, – быў адказ.
“Гэта разважанні вашы… А ў той момант вы не паспелі спалохацца, правільна разумею?”.
“Так”.
Карабанькоў таксама паведаміў суду, што як пацярпелы не мае прэтэнзій матэрыяльнага плана. Пра гэта казаў і другі пацярпелы – намеснік камандзіра ўзвода Аляксей Канаваленка. Яны разам у той жнівеньскі вечар “выконвалі задачы па перайманні масавых беспарадкаў”. Выскачылі па камандзе Токарава з “Газелі”, калі тая яшчэ поўнасцю не спынілася. Усе гараджане, што былі на пляцоўцы паміж дамамі, сталі разбягацца.
Канаваленка казаў, што дагнаў Карабанькова, убачыў перад сабой, як упала і разбілася бутэлька. Ён таксама сцвярджаў, адказваючы на пытанні абаронцаў, што не спалохаўся і не спыніўся. Пятно хоць і бачыў ад разбітай бутэлькі, але пра аскепкі шкла на ім нічога сказаць не можа. Быў пах бензіну.
Суддзя Дзмітрый Дэбой задаў удакладняючае пытанне: ці адпавядае месца падзеня бутэлькі таму, якое аглядалі?
“Плюс-мінус, так”, – адказаў Канаваленка.
“Як гэта – плюс-мінус?” – здзівіўся суддзя.
“Так, адпавядае” – паправіўся пацярпелы намкамузвода.
Адвакат Залатарова запытаўся ў міліцыянера, ці былі ў яго на абмундзіраванні альбо абутку хоць якія сляды бензіна?
“Не было”, – сказаў Канаваленка.
На будучым тыдні суд заслухае сведкаў інцыдэнта з “кактэйлем Молатава”.
Поделиться ссылкой:


title: Правядзенне чэмпіянату свету па хакеі ў Беларусі амаральна - кіраўнік МЗС Латвіі

maintext:
Амаральным назваў правядзенне матчаў чэмпіянату свету па хакеі-2021 у Мінску на фоне рэпрэсій супраць мірных грамадзян кіраўнік знешнепалітычнага ведамства Латвіі Эдгарс Рынкевічс, перадае Еўрарадыё.
Латвія разам з Беларуссю павінны прыняць матчы ЧС-2021 у траўні-чэрвені. Аднак на фоне паслявыбарчага гвалту, які беларуская ўлада зладзіла ў дачыненні да мірных дэманстрантаў, паўстала пытанне аб немагчымасці правядзення матчаў чэмпіянату ў Мінску і пераносе іх у іншую краіну. Канчатковае рашэнне Міжнародная федэрацыя хакея (IIHF) павінна прыняць у канцы студзеня. Напярэдадні кіраўнік Федэрацыі Рэнэ Фазель прыляцеў у Мінск, каб абмеркаваць сітуацыю з Аляксандрам Лукашэнкам.
“Пацвярджаю пазіцыю Латвіі аб тым, што правядзенне чэмпіянату свету па хакеі ў Мінску зусім непрымальна, рэпрэсіі супраць мірных дэманстрантаў, у тым ліку спартсменаў, робяць такое мерапрыемства амаральным і супярэчным прынцыпам спартыўных паводзінаў”, — напісаў у Twitter па выніках сустрэчы Фазеля з Лукашэнкам кіраўнік МЗС Латвіі.
Па словах Рынкевічса, Латвія чакае канчатковага рашэння Міжнароднай федэрацыі хакея.
I reiterate position of Latvia that organising World Ice Hockey Championship in #Minsk is completely unacceptable, repressions against peaceful demonstrators, including athletes, makes such event immoral & contrary to the principles of sportsmanship. We await @IIHFHockey decision https://t.co/LmutonNgRW — Edgars Rinkēvičs (@edgarsrinkevics) January 11, 2021
Яшчэ ў жніўні — пасля першых жорсткіх разгонаў беларускіх пратэстаў — кіраўнік латвійскага ўрада Крыш’яніс Карыньш казаў, што ў такіх умовах у Рызе не лічаць магчымым праводзіць чэмпіянат свету разам з Мінскам.
Акрамя таго, шэраг краін заявілі аб намеры праігнараваць чэмпіянат, калі ён пройдзе ў Беларусі. У прыватнасці, варыянт байкоту не выключаюць у Даніі і Фінляндыі.
Аляксандр Лукашэнка напярэдадні на сустрэчы з Фазэлем казаў, што прыме любое рашэнне. “Рабі так, як будзе лепш хакею, як будзе лепш тваім сябрам і табе асабіста. Мы крыўды ўтойваць не будзем”, сказаў ён госцю. Акрамя Лукашэнкі ў Мінску Фазель меў зносіны і з кіраўніком Беларускай федэрацыі хакея Дзмітрыем Баскавым, у дачыненні да якога IIHF праводзіць расследаванне. Баскава падазраюць у дыскрэдытацыі хакея як віду спорту. Сярод канкрэтных падазрэнняў — магчымая прысутнасць кіраўніка Беларускай федэрацыі хакея на Плошчы Перамен у момант жорсткага затрымання Рамана Бандарэнкі, які памёр пазней у бальніцы.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Латушка пра планы: Будзе ўсенародны беларускі марш, максімальна магчымы па маштабе

maintext:
Павел Латушка паабяцаў дэлегатам Усебеларускага сходу, што іх імёны трапяць у санкцыйныя спісы. Першыя прозвішчы маюць быць апублікаваныя 18 студзеня. «Наша Ніва» распытала палітыка аб працы над чацвёртым пакетам санкцый, інсайдах пра пагрозы дэлегатам і ўсенародным беларускім маршы.
— Чым дэлегатам Усебеларускага народнага сходу пагражае пападанне ў Адзіную кнігу рэгістрацыі злачынстваў?
— Юрыдычная служба НАУ правяла аналіз таго, якія заканадаўчыя акты парушае арганізацыя і ўдзел у Сходзе. У выніку мы можам канстатаваць, што ўжо падчас арганізацыі парушаны Канстытуцыя і шэраг законаў. Па-першае, 37 артыкул Канстытуцыі прадугледжвае права кожнага грамадзяніна на ўдзел у вырашэнні дзяржаўных спраў, а ўдзельнікі Сходу не выбіраюцца, а прызначаюцца. Паводле закону «Аб рэспубліканскіх і мясцовых сходах» і закону аб статусе дэпутата дэпутаты не маюць права выбіраць дэлегатаў якіх-небудзь сходаў. Паводле Крымінальнага кодэкса тут і перавышэнне службовых паўнамоцтваў, і злоўжыванне службовымі паўнамоцтвамі, у тым ліку дзеля кар’ерных мэтаў, і парушэнне раўнапраўя грамадзян — адпаведна 426, 424 і 190 артыкулы. Зразумела, сёння практычна немагчыма прыцягнуць некага да адказнасці, але ў перспектыве гэта рэальна. Мы прапануем грамадзянам і ініцыятыўным групам накіроўваць у Кнігу звесткі асоб, якія парушаюць адпаведныя законы, што ў дэмакратычнай Беларусі будзе падставай для завядзення крымінальных спраў.
— Вы сказалі, што дэлегаты Сходу трапяць у санкцыйныя спісы. Мы бачым, што спісы папаўняюцца досыць марудна: што дазваляе вам абяцаць трапіць у іх 2700 чалавекам?
— Мы не кажам, што 2700 чалавек будуць уключаныя ў санкцыйныя спісы, — мы кажам пра рызыку ў іх трапіць, але рашэнне, вядома, будзе прымаць Еўрасаюз і ЗША. Унясенне дэлегатаў у санкцыйныя спісы будзе адбывацца не толькі на падставе іх удзелу ў так званым Усебеларускім народным сходзе, але і на падставе іншых правапарушэнняў. Парушэнне заканадаўства, што ў найгоршым выпадку можа прывесці да страты незалежнасці Беларусі, дазваляе нам ініцыяваць унясенне адказных за гэта асобаў у санкцыйныя спісы. Прыняты 7 снежня рэгламент ЕС даў нам шырэйшыя магчымасці, у ЗША ўступіў у сілу Акт аб дэмакратыі ў Беларусі, праз які могуць уносіцца прапановы аб уключэнні ў санкцыйныя спісы ЗША. Цяпер рыхтуецца чацвёрты санкцыйны пакет ЕС, скіраваны на персанальныя санкцыі і эканамічныя.
— Ці дапамагае вам папярэдні досвед прасоўваць санкцыі эфектыўней?
— Працу з санкцыйнымі спісамі ажыццяўляе група экспертаў, якая знаходзіцца не ў Варшаве і не ў Вільнюсе. Праз пытанні бяспекі працэс закрыты, важна, каб ён такім заставаўся. Санкцыі — не самамэта, гэта міжнародны інструмент, каб прымусіць дыктатарскія рэжымы выконваць закон, і адказнасць за іх на сто адсоткаў ляжыць на дыктатарах.
— Ці ёсць шанец, што ў чацвёрты пакет увойдуць тыя, хто пазбег пападання ў трэці санкцыйны спіс?
— Як я казаў раней, дэталі не абмяркоўваюцца, прозвішчы не называюцца.
— Пра якія тэрміны ідзе гаворка?
— Тэрміны залежаць ад Еўрасаюза і ЗША, але праца пачалася.
— Якую колькасць вы прапануеце ў пашыраны спіс?
— Спісы, якія разглядаюцца, у разы шырэйшыя, чым прынятыя сёння.
— Я правільна разумею, што закрытасць інфармацыі дазволіць пазбегнуць актыўнага працэсу лабіравання, які меў месца мінулым разам?
— Яго нельга выключыць. Мы, наколькі магчыма, збіраем пра гэта неафіцыйную інфармацыю.
— Вы неяк можаце ўплываць на гэтыя працэсы?
— Толькі ўскосна — мы можам ажыццяўляць агульную падтрымку і прыводзіць дадатковую аргументацыю. Над дасье працуюць эксперты, а наша задача — давесці важнасць пашырэння санкцый. Паводле рэгламенту ЕС, калі асоба трапляе ў спіс, яна не толькі атрымлівае забарону на ўезд у краіны ЕС, але таксама не можа ажыццяўляць гаспадарчую дзейнасць і карыстацца актывамі на тэрыторыі гэтых краін, супрацоўнічаць з іх кампаніямі. Гэта даволі вялікая пагроза, і кожны, хто падтрымлівае рэжым, павінен яе ўсведамляць. Такім чынам рэжым адказвае за парушэнні правоў беларусаў.
— Ці ёсць у вас інфармацыя, як фарміруецца спіс дэлегатаў Усебеларускага сходу?
— Нам прыходзіць шмат паведамленняў і электронных лістоў, дзе расказваецца, што кіраўнікі прымушаюць ісці на гэтае зборышча сваіх падначаленых. Маюць месца пагрозы звальненнем, адміністратыўнай ці крымінальнай адказнасцю, рэпрэсіямі ў дачыненні да сем’яў. Некаторыя нават не ведаюць аб тым, што іх абралі ў якасці дэлегата. Людзі пішуць нам у роспачы: многія не хочуць прымаць удзел у Сходзе, але часта не маюць выбару.
— Значыць, ім пагражаюць санкцыі з абодвух бакоў.
— Мы прапануем ім інструменты падтрымкі і дапамогі на выпадак звальнення альбо іншых наступстваў, але рашэнне кожны прымае сам.
— Ці ёсць ужо факты адмовы ад удзелу ў Сходзе?
— Людзі пакуль пішуць і раюцца, што рабіць. Мы ведаем, што кіраўнікам даводзіцца квота і яны мусяць яе выканаць. У іншыя часы яны б самі з задавальненнем паехалі. Чаму б не: за дзяржаўны кошт, з захаваннем заробку, з камандзіровачнымі, абедамі і дарагамі падарункамі — на ранейшых сходах дарылі планшэты, скураныя сакваяжы, гадзіннікі, да таго ж ты аказваешся побач з так званым палітычным бамондам і гандлюеш тварам. Але цяпер некаторыя ўсведамляюць рызыку і стараюцца замест сябе адправіць на Сход падначаленага.
— На ваш погляд, якую мэту ўлада пераследуе праз арганізацыю Сходу?
— Яна хоча легітымізаваць рэжым Лукашэнкі і імітаваць дыялог, які толькі дэкларуецца, але не ажыццяўляецца. На Сход не абіраюцца людзі розных поглядаў і думак. Нават калі хто з дэлегатаў і будзе мець іншае меркаванне, ён не наважыцца яго выказаць. А тыя, хто наважыўся б, не трапяць на Сход. Колькі б Лукашэнка не спрабаваў сходам адцягнуць увагу ад сапраўды важных праблем, большасць беларусаў разумее, што гэта проста фарс. Ён толькі яшчэ раз падкрэслівае, што законы для яго не маюць ніякага значэння.
— Вы казалі пра агульны марш супраціву, які можа адбыцца ў найбліжэйшай будучыні. Пайсці на апошнія такія маршы значыла падставіць сябе пад дубінкі. Як агульны марш магчымы цяпер?
— Мы прапанавалі ўсім палітычным структурам і лідарам правесці агульную сустрэчу, каб выпрацаваць стратэгію далейшых дзеянняў. Адным з найважнейшых элементаў плана будзе ўсенародны беларускі марш, максімальна магчымы па маштабе. Ён не будзе падобны да ўсіх тых маршаў, якія праходзілі раней. Але для яго трэба правесці адпаведную падрыхтоўку, гэта будзе комплекс дзеянняў, якія прывядуць да пікавай кропкі, калі і адбудзецца марш.
— Якія яшчэ элементы ў вашым плане?
— Гэта будзе абмяркоўвацца ў найбліжэйшы час на агульнай сустрэчы штаба, Каардынацыйнай рады і НАУ.
— Марш будзе бяспечны?
— Хто можа гарантаваць бяспеку ад Лукашэнкі? Ніхто.
— Чаму важна працягваць пратэст у тым ліку ў выглядзе маршаў?
— Гэта важна для матывацыі грамадства і разумення рэжымам, што ён беспадстаўна кіруе ў нашай краіне. Гэта трэба, каб вызваліць палітычных зняволеных і спыніць рэпрэсіі, каб Беларусь, як і ў 2020 годзе, гучала ва ўсім свеце. Гэта важна для кожнага з нас, інакш мы вельмі хутка пераўтворымся ў канцэнтрацыйны лагер. Мы павінны быць упэўнены, што ўсё не дарма, бо любыя працяглыя пратэсты моцна б’юць па ўладах.
— Чаму ніхто з топ-чыноўнікаў дагэтуль не перайшоў на бок пратэсту?
— Гэтае пытанне гучыць са жніўня. Мы ведаем прыклады асоб з рэестра нелігітымнага сёння прэзідэнта, якія перайшлі на бок народа, і гэты працэс працягваецца — на днях да НАУ далучыўся адзін з высокіх супрацоўнікаў Адміністрацыі прэзідэнта. Мы вядзём дыялог з асобамі, якія займаюць высокія пазіцыі ў краіне, але не можам назваць іх прозвішчы. Кожны сам прымае рашэнне. Калі на дзяржаўным тэлебачанні з’яўляецца пятля і пагроза шыбеніцы, напэўна, не кожны гатовы зрабіць такі ж крок. Думаю, адным з важных элементаў стратэгічнага плана, які мы цяпер выпрацоўваем, будзе камунікацыя з дзяржаўным апаратам. Шмат людзей цяпер сыходзіць з дзяржаўных устаноў, міністэрстваў проста па завяршэнні кантрактаў. Канечне, важна, каб сярод іх былі топавыя асобы і яны публічна выказвалі сваю пазіцыю. Думаю, час надыдзе і мы пачуем іх імёны.
Поделиться ссылкой:


title: Кацярыну Андрэеву і Дар’ю Чульцову абвінавачваюць у нанясенні шкоды "Мінсктрансу" на суму 11 562 рубля

maintext:
Кацярыну Андрэеву і Дар’ю Чульцову абвінавачваюць у нанясенні шкоды «Мінсктрансу» на суму 11 562 рубля. Пра гэта сваякам Кацярыны паведаміў адвакат, інфармуе Белсат.
Журналістак абвінавачваюць у тым, што яны прымалі актыўны ўдзел і нават кіравалі «групавымі дзеяннямі, што груба парушаюць грамадскі парадак», якія пацягнулі за сабой парушэнне працы грамадскага транспарту. Нагадаем, менавіта як «грубае парушэнне грамадскага парадку» следства расцэньвае мірную акцыю пратэсту на плошчы Перамен, адкуль Кацярына і Дар’я вялі жывы рэпартаж.
Следства сцвярджае, што стрым Кацярыны і Дар’і пацягнуў за сабой прыпыненне руху 13 аўтобусных маршрутаў, трох тралейбусных і трох трамвайных. Шкода ГП «Мінсктранса» ацэненая ў 11 562 рубля і 14 капеек.
Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова застаюцца за кратамі з 15 лістапада. Журналісткам выстаўлена абвінавачванне паводле ч.1 арт.342 Крымінальнага кодэксу, матэрыялы справы ўжо перададзеныя ў суд. Праваабаронцы прызналі Кацярыну і Дар’ю палітвязнямі.
Поделиться ссылкой:


title: Станіслаў Шушкевіч: "Рэчы да гэтага часу не вярнулі…"

maintext:
Сын экс-старшыні Вярхоўнага Савета распавёў “Народнай Волі” пра тое, як перанёс каранавірус, і ўзгадаў справу, з-за якой у мінулым годзе трапіў у ізалятар на 10 сутак.
Нагадаем, што каля двух месяцаў таму ля пад’езда ўласнага дома быў затрыманы 36 гадовы прадпрымальнік Станіслаў Шушкевіч, сын першага кіраўніка Беларусі. У выніку яго асудзілі на 10 сутак, пакаранне ён адбываў у ізалятары ў Жодзіне.
– Практычна адразу пасля выхаду даведаўся, што захварэў на каранавірус, – кажа Шушкевіч-малодшы. – У пяці чалавек, з якімі быў у камеры, COVID-19 пацвердзіўся, таму шанцы, што мяне хвароба абышла бокам, заставаліся мінімальныя. Складана было ў невялікім памяшканні, дзе знаходзілася дзесяць чалавек, захоўваць нейкую дыстанцыю.
У выніку мой тэст на COVID-19 даў станоўчы вынік, а таксама захварэла маці, якая сустракала мяне ў Жодзіне пасля выхаду з ізалятара.
– Як адчуваеце сябе пасля хваробы?
– Я яе перанёс у дастаткова лёгкай форме, калі так можна сказаць. Дрэнна пачуваўся паўтара дня, але распазнаваў пахі і смак. Зараз нейкіх сур’ёзных наступстваў не адчуваю, хаця ў той жа час цудоўна разумею: гэта абсалютна не азначае, што іх зусім няма. Ва ўсіх розныя арганізмы і імунітэт.
– Ці вярнулі вам рэчы, якія сілавікі забралі пры затрыманні?
– Нічога не вярнулі – ні тэлефон, ні іншыя дробязі. Магчыма, яны ў міліцыі, можа быць, засталіся ў ізалятары. Шчыра кажучы, не хочацца нават і даведвацца пра іх далейшы лёс, бо ўжо купіў сабе новы тэлефон.
Няма ніякага жадання вяртацца ў той асяродак, бо чаго добрага зноў скажуць, што не асабістыя рэчы спрабую вярнуць, а праводжу несанкцыянаваны пікет, і адправяць на чарговыя суткі.
– Але два месяцы таму за краты вас адправілі за іншае…
– На суткі ў лістападзе мяне адправілі за тое, што зрабіў рэпост нейкага паведамлення з тэлеграм-канала, які, як аказалася, прызнаны ў Беларусі экстрэмісцкім. Я не раю вам яго ўзгадваць, але ён усім добра вядомы… Не хочацца пра гэта больш успамінаць.
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Мацей Радзівіл: Ніхто разумны ў Польшчы не хоча забраць і маленькага кавалачка Беларусі

maintext:
Сённяшні галава сям’і Радзівілаў князь Мацей лічыць беларускі пратэст унікальным і расказвае «Нашай Ніве» пра свой удзел у працэсах польскай «Салідарнасці», вяртанне ў Нясвіжскі замак, якога Радзівілаў пазбавілі ў 1939 годзе, і пра тое, чым важнае выкарыстанне «Пагоні».
— Мяркуючы па канцэрце Маргарыты Ляўчук, які вы арганізавалі ў Няборуве ў знак салідарнасці з беларусамі, Радзівілы падтрымліваюць беларускі пратэст.
— Я часта прыязджаю ў Беларусь. Упершыню пабываў яшчэ ў 1989 годзе — і стаў першым Радзівілам, які прыехаў у Нясвіж пасля вайны. Я не займаюся палітыкай, а толькі ўдзельнічаю ў культурных мерапрыемствах, раблю выставы і бачу сваю ролю ў тым, каб умацоўваць у Беларусі спадчыну Вялікага Княства Літоўскага. Аднойчы, праўда, я ўсё ж сустрэўся з Аляксандрам Лукашэнкам — гэта было на адкрыцці Нясвіжскага замка пасля рэканструкцыі, і хоць ён не мой герой, для мяне не было праблемай падзякаваць яму. Але цяпер, калі я бачу беларускія мірныя пратэсты і гвалт з боку ўлады, не магу маўчаць. Ваш пратэст — гэта нешта ўнікальнае, у мяне на камп’ютары захоўваецца здымак, дзе пратэстоўцы стаяць на лаўцы, зняўшы абутак. Калі нехта кажа, што ў мірным супрацьстаянні няма сэнсу, я заўсёды адказваю, што толькі яно тут і мае сэнс, бо, калі адказаць гвалтам на гвалт, будзе другая Кастрычніцкая рэвалюцыя. Маладым чалавекам, я таксама быў актыўным удзельнікам пратэстаў супраць камуністаў, друкаваў забароненыя кнігі.
— Якія гэта былі кнігі?
— Кнігі польскіх гісторыкаў, паэтаў і пісьменнікаў. У нас была не такая вострая, як у Савецкім Саюзе, але ўсё ж цэнзура.
Калі я назіраю за вашымі пратэстамі, мне шкада, што я не ў Беларусі: там бы я адчуў сябе на сорак гадоў маладзейшым. Гэтыя падзеі вельмі падобныя на польскую «Салідарнасць»: мірныя пратэсты тады праходзілі на працягу некалькіх гадоў, многія прайшлі праз турму. Людзі ўжо страцілі надзею, але пасля ночы заўсёды надыходзіць дзень, а пасля буры праступае сонца.
— У нас часта адаптуюць фразу часоў «Салідарнасці» пра тое, што кожны прыстойны паляк павінен пабываць у турме.
— Гісторык Мікалай Волкаў нядаўна апублікаваў у фэйсбуку здымак з Вільні, на якім пяць беларускіх гісторыкаў і я, і напісаў, што тры чалавекі са здымка ўжо пабывалі ў турме — сам Волкаў, Андрэй Мацук і Мацей Радзівіл.
— Вас затрымлівалі падчас «Салідарнасці»?
— Так, але ненадоўга. Мяне схапілі ў машыне, калі я вёз дзвесце кілаграм чыстай паперы. У жыцці часам трэба прыкінуцца дурнейшым, чым ты ёсць на самай справе: я сказаў, што збіраўся прадаць гэтую паперу, хаця мне, вядома, не паверылі. Тады яны спыталі меркаванне майго прафесара пра студэнта Радзівіла, і той адказаў, што студэнт Радзівіл з’яўляецца ўпрыгожаннем Варшаўскага ўніверсітэта і кожны дзень, калі ён не ва ўніверсітэце, — вялікая страта для польскай навукі. Гэта «Салідарнасць».
— Ваша сям’я мае дачыненне да шматлікіх еўрапейскіх краін, а ўсё ж ёсць нейкая асаблівая сувязь з Беларуссю?
— Так, у Беларусі знаходзяцца самыя важныя для нас месцы — перш за ўсё сталіца сям’і Нясвіж, таму ў маладосці я і марыў туды з’ездзіць. Палякам было не проста патрапіць у Савецкі Саюз, але ўжо была перабудова, і прыяцель маёй мамы з Масквы дапамог мне дастаць запрашэнне. Калі я прыехаў, у замку знаходзіўся санаторый і мяне не хацелі ўпускаць — мяне выкінулі з адных дзвярэй, але я знайшоў іншы ўваход. А потым пайшоў у касцёл, у крыпце якога знаходзіцца больш за семдзесят трунаў з парэшткамі Радзівілаў. Гэта вельмі моцныя эмацыйныя перажыванні: чатырыста гадоў маёй сям’і ў адным месцы, а значыць, мае карані тут вельмі глыбока. Дарэчы, у 2018 годзе ў мінскім касцёле Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы былі перапахаваныя парэшткі Марыі Магдалены Радзівіл, якая ў свой час падтрымлівала «Нашу Ніву».
— У 1939 ваша сям’я страціла ўладанні ў Беларусі, але нешта ў вас усё ж засталося?
— З Нясвіжскага замка ў мяне толькі адзін прадмет — абраз Найсвяцейшай Панны Марыі. Яго копію я падарыў Нясвіжу, але арыгінал знаходзіцца ў нас. У 1939 годзе Радзівілы і іх госці абедалі, калі ў замак прыйшлі салдаты НКУС і ўсіх арыштавалі. Жанчына, якая займалася дзецьмі апошняга ўладара, ведала, наколькі гэты абраз важны для сям’і, ціха прайшла ў капліцу, забрала яго і схавала. Ужо пасля вайны яна паехала ў Польшчу і вярнула рэліквію Радзівілам.
У кожным пакаленні ёсць захавальнік іконы, я — ужо дзясяты. Падчас камунізму мая сям’я страціла ўсё не толькі ў Беларусі, але таксама ў Польшчы, Украіне і Літве. Мае бацькі заспелі цяжкі час: пасля вайны яны былі маладымі людзьмі і хацелі жыць як усе іншыя маладыя людзі, але іх абвясцілі класавымі ворагамі і не дазволілі нават паступаць ва ўніверсітэт. Мой дзядзька разам са сваімі бацькамі быў сасланы ў лагер недалёка ад Масквы, а калі ў 1947 годзе вярнуўся ў Польшчу і захацеў стаць лекарам — яго таксама не пусцілі ва ўніверсітэт. Ён пяць гадоў дапамагаў медсястры ў бальніцы, і тады адна вядомая прафесарка медыцыны, жонка камуніста, сказала: «Калі гэты князь пяць гадоў працуе на пазіцыі, ніжэйшай за медсястру, ён ужо не класавы вораг».
— На ваш погляд, як сітуацыя з замкам у Нясвіжы, якога ваша сям’я пазбавілася, магла б справядліва вырашыцца ў нашы дні?
— Мая сям’я разумела, што страціла гэтую маёмасць назаўжды, гісторыя ведае шмат такіх прыкладаў. Я рэаліст і проста рады, што замак стаў важным помнікам для беларусаў. Аднойчы, калі я прыехаў у замак — мы заўсёды адчуваем сябе там як дома, — пачуў, як экскурсавод сказаў групе дзяцей: «Так жылі нашы продкі». Гэта выдатна: трэба разумець, што мы ўсе Радзівілы або, скажам, Сапегі і іх спадчына для беларусаў агульная.
— Гэта праўда, што ваша цётка Эльжбета Радзівіл пасля адкрыцця Нясвіжскага замка сказала: «Забралі з халопамі — і вярніце з халопамі»?
— Няпраўда, на адкрыцці былі толькі я і мой стрыечны брат, але яна магла б такое сказаць. Мне яна часта казала, што Радзівілы, якія жылі падчас камунізму, страцілі душу свайго роду, таму што Радзівілы нараджаюцца, каб быць лідарамі.
Памятаю, мы прыехалі ў Мір, нас сустракалі з хлебам і соллю і адна жанчына сказала: «Вітаем князёў Радзівілаў на нашай зямлі», — а цётка адказала: «Якой вашай? Нашай!»
Я шмат разоў прыязджаў з ёй у Нясвіж падчас аднаўлення замка і часам з-за яе я адчуваў сябе няёмка: да тых, хто займаўся рэканструкцыяй, яна ставілася як да людзей, якія выкінулі Радзівілаў з замка ды яшчэ яго і разбурылі.
— Мабыць, яго страту яна перажыла як асабістую траўму.
— Для яе гэта не помнік архітэктуры, а проста дом. Яна адзіная з Радзівілаў, хто яшчэ памятае замак. Яна яго вельмі любіла: яе бацькі развяліся, таму яна жыла ў замку мужа маці ў Чэхаславакіі, а сюды прыязджала на канікулы да бацькі. Як шматлікім дзецям, ёй было важна захоўваць кантакт з абаімі бацькамі.
— Вы нейкім чынам удзельнічаеце ў прыняцці рашэнняў адносна Нясвіжскага замка?
— Фармальна не, цяпер яшчэ і Сяргей Клімаў звольнены, а ён быў дырэктарам дзесяць гадоў. Яго, вядома, можна крытыкаваць, але ён пачаў працу ў невялікім горадзе, дзе не было ніякіх спецыялістаў, а цяпер там працуе шмат прафесіяналаў. Думаю, ён страціў пасаду, таму што летам вывесіў на замку бел-чырвона-белы сцяг. Для мяне гэта сімвалічна, таму што Сяргей Клімаў не быў апазіцыянерам, наадварот, яго адносіны з уладай выглядалі добрымі. Наогул, у многіх беларусах, хто быў у добрых адносінах з уладай, я ўбачыў вялікую перамену, хоць трэба разумець, што ёсць, можа быць, трыццаць ці сорак працэнтаў тых, хто падтрымлівае рэжым толькі таму, што баіцца пераменаў. Так было і ў Польшчы. Да гэтых людзей трэба ставіцца з разуменнем, таму што, калі лічыць іх дурнямі і адхрысціцца ад іх, вы ніколі не зможаце паказаць ім, што краіна можа быць лепшай. Яшчэ ў жніўні ў адным з польскіх часопісаў выйшла кароткае інтэрв’ю са мной пад загалоўкам «Беларусь як Фінляндыя». Фінляндыя падчас камунізму была дэмакратычнай краінай, але яе палітычная эліта разумела, што павінна сябраваць з Саветамі. Гэта найлепшае рашэнне і для Беларусі: каб зрабіць дэмакратыю, трэба сябраваць з Расіяй, дзе дэмакратыі няма.
— Вы заўсёды былі ўцягнутыя ў парадак дня ў Беларусі — як вы бачыце тое, што здарылася тут у апошнія месяцы?
— Гэты час заўсёды прыходзіць, і ніхто не можа растлумачыць, чаму ціхія рабы раптам становяцца вольнымі. Прычым беларусы абудзіліся не толькі як вольныя людзі, але і як народ. Для мяне цікава, што на пратэстах, нават на ўсходзе краіны, дзе традыцыі ВКЛ не такія моцныя, выкарыстоўваецца «Пагоня» — старажытны і блізкі для мяне герб, таму што мая маці паходзіць з князёў Чартарыйскіх, нашчадкаў Гедыміна, гербам якіх з’яўляецца «Пагоня». Гэта важна, бо Гедымін будаваў вялікую дзяржаву, куды людзі прыязджалі з усёй Еўропы: тут для іх была свабода, тут паважалі лакальныя эліты, тут былі талерантныя да ўсіх — у ВКЛ трэба шукаць натхненне.
— Як вы ставіцеся да заяваў беларускіх уладаў аб замаху Польшчы на беларускую тэрыторыю і наогул яе ролю ў нашым пратэсце?
— Ніхто разумны ў Польшчы не хоча забраць і маленькага кавалачка Беларусі. Гэта толькі прапаганда беларускай улады, каб стварыць ілюзію небяспекі звонку. Мы жывём у іншыя часы: зямля сёння не так важная. У Польшчы некаторыя таксама баяцца, што немцы забяруць зямлю, атрыманую пасля вайны. Але навошта: сёння яны могуць свабодна прыязджаць на гэтую зямлю, у кватэру, у дом, а калі паглядзець на ўсходнюю Нямеччыну, там шмат зямлі, дзе самі немцы не хочуць жыць. Тое ж і з маёй сям’ёй: я люблю ездзіць у Нясвіж і, сапраўды, не плачу за квіток у музей, але я не думаю аб вяртанні замка, а наадварот, кожны раз прыязджаю з падарункамі для яго. Я прывёз туды нават прадметы, якія не павінны былі выязджаць за межы Польшчы. Мне шкада толькі, што, напрыклад, Літва зараз больш падтрымлівае Беларусь, чым Польшча — многія палякі забыліся, як самі атрымлівалі падтрымку сорак гадоў таму.
— На афіцыйным узроўні Польшча для Беларусі ледзь не галоўны вораг, хаця самі беларусы ў добрых адносінах з палякамі.
— Ні ў адной іншай краіне я не бачыў, каб да палякаў так прыязна ставіліся. Многія не любяць палякаў, напрыклад, у Германіі, у нас ёсць гістарычныя канфлікты з чэхамі і ўкраінцамі. А беларусы, калі даведваюцца, што я з Польшчы, могуць сказаць: «Мая бабуля таксама полька, я люблю палякаў». А з маім прозвішчам тым больш: аднойчы я перавысіў хуткасць на дарозе з Брэста ў Нясвіж, мяне спыніў інспектар, я патлумачыў, што спяшаюся на сустрэчу з міністрам культуры і паказаў яго візітоўку. На інспектара гэта не зрабіла ўражання, ён стаў афармляць штраф, паглядзеў у мой пашпарт, вярнуў яго і сказаў: «Радзівіла я штрафаваць не буду».
— Ваш дзядзька Альбрэхт у свой час падтрымаў БНР. Падчас сённяшніх падзей у вас як прадстаўніка сям’і Радзівілаў з’явілася пачуццё адказнасці за тое, каб нейкім чынам паўдзельнічаць таксама?
— У выступах Лукашэнкі я часта чую пра тое, што пратэсты курыруюцца з-за мяжы. Я не хацеў бы, каб нехта думаў, што Радзівілы хочуць вярнуцца ў Нясвіж і жыць у сваім замку, у мяне няма ніякіх асабістых інтарэсаў.
Калі я магу неяк дапамагчы, я гатовы, хоць мне здаецца, вы можаце рабіць дэмакратыю без такіх, як я. Так ці інакш беларусы заўсёды могуць разлічваць на мяне, як на сябра, я люблю вашу краіну і лічу, што яна крыху мая таксама. Радзівілы могуць хіба выказваць салідарнасць з тымі, хто пацярпеў ад улады, і па-ранейшаму паказваць вялікую традыцыю, таму што без традыцый і спадчыны нельга будаваць дзяржаву.
На пытанне, чаму Радзівілы былі такімі багатымі, я кажу, што яны шукалі жонак сярод багатых спадчынніц, але перш за ўсё думалі пра будучыню. Мы павінны думаць пра будучыню нашых дзяцей, гэта тычыцца і сённяшніх падзей у Беларусі. Праз дваццаць гадоў вас будуць называць пакаленнем пратэстаў і гэты досвед пакіне на вас след да смерці.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Генпракуратура - пра рашэнне пазбаўляць студэнтаў стыпендый за пропускі заняткаў

maintext:
Генпракуратура Беларусі пракаментавала рашэнне пазбаўляць студэнтаў стыпендый за пропускі без паважнай прычыны заняткаў (за 10 гадзінаў прагулаў за месяц). Парушэнняў у пастанове Міністэрства адукацыі і Міністэрства фінансаў не знойдзена. Гэта вынікае з дакумента, апублікаванага ў Telegram прэс-службай Мінадукацыі, паведамляе Еўрарадыё.
Сумесная пастанова Мінфіна і Мінадукацыі (№ 247/36 ад 21 верасня 2020-га) была апублікавана ў кастрычніку. Тады яшчэ праходзілі масавыя вулічныя акцыі пратэсту, у якіх удзельнічалі і студэнты.
Генпракуратура лічыць, што міністэрствы, якія прынялі рашэнне, маюць на гэта паўнамоцтвы, таму супярэчнасцяў дзейнаму заканадаўству няма і адсутнічаюць падставы “для прыняцця мераў пракурорскага рэагавання”.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: Беларуская праваслаўная царква выступіла са сваімі прапановамі па зменах у Канстытуцыю. Пра гэта мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, Патрыяршы экзарх

title: Беларуская праваслаўная царква ўнесла прапановы па змене Канстытуцыі


description: За кратамі Ігар з 25 чэрвеня мінулага года – 198 дзён, паведамляе "Радыё Свабода". Ягоная жонка Дар'я Лосік некалькі дзён таму звярнулася да ўсіх

title: Суд пакінуў Ігара Лосіка пад вартай. Ён галадае ўжо 28 дзён

maintext:
11 студзеня суд Партызанскага раёна Мінска разгледзеў скаргу адваката Ігара Лосіка на трыманне пад вартай яго падабароннага. Скаргу пакінулі без задавальнення. Лосік застаецца пад вартай у СІЗА Жодзіна. Ён трымае галадоўку ўжо 28 дзён. 10 студзеня з’явілася інфармацыя пра перавод блогера і журналіста ў іншае месца, аднак, па словах Дар’і Лосік, гэта не так. У жодзінскім СІЗА ўзнікла блытаніна з карэспандэнцыяй для Ігара, ён па-ранейшаму знаходзіцца там.
Пра ход расследавання справы Ігара па-ранейшаму нічога не вядома. Яго адвакат Дзмітрый Лепрэтар знаходзіцца пад падпіскай аб невыдаванні. Ён збіраецца наведаць Лосіка ў СІЗА Жодзіна 12 студзеня.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: Як жылі раней і жывуць зараз яўрэі ў Беларусі?

maintext:
На зямлі беларускай дружна жывуць не адно стагоддзе людзі розных нацыянальнасцей. І мы заўсёды цікавыя адно аднаму, з радасцю даведваемся больш пра традыцыі і культуру сваіх суграмадзян.
Сёння ў гасцях «Алесі» намеснік старшыні Бабруйскага іудзейскага рэлігійнага таварыства, краязнаўца і аўтар шэрагу лекцый па яўрэйскай гісторыі Беларусі Алег КРАСНЫ.
Як яўрэі апынуліся на тэрыторыі Беларусі і чаму яны выбралі гандаль?
Як вядома, у Старажытным Ізраілі яўрэі займаліся ўсімі відамі рамёстваў і земляробства. Але калі ім давялося рассяляцца па Цэнтральнай Еўропе, род заняткаў абмежаваўся гарадскімі прафесіямі: прышлым народам зямлю звычайна ва ўласнасць не давалі. Дый проста так нельга было прыйсці ў чужую краіну: спярша трэба было атрымаць запрашэнне. Таму звычайна яўрэі наладжвалі сувязі з мясцовымі князямі ці ваяводамі і пры дамове пераязджалі ўсёй суполкай. Гэта было выгадна і мясцовым жыхарам: з пачаткам актыўнага развіцця рамёстваў і прамысловасці мястэчкі і гарады станавіліся ўсё больш важнымі для росквіту краіны. Туды з задавальненнем пускалі чужынцаў. Па-першае, хтосьці павінен быў заняць нішу гандлю і абслугоўвання — усяго таго, што мы называем службай быту. А па-другое, чужынца можна было выгнаць у любы момант.
Што тычыцца гандлю, то не кожны мог за яго ўзяцца. Гэта павінен быць чалавек, не прывязаны да зямлі, бо землероб з вясны да восені заняты працай, інакш ураджаю не атрымаць. І гэта павінен быў быць хтосьці з грашыма і сувязямі. Тут трэба сказаць, што яўрэйскія суполкі мелі капітал. Акрамя таго, яўрэй мог прыехаць у іншы горад, прыйсці да суродзічаў, даведацца, што добра прадаецца-купляецца. Паколькі беларускія яўрэі — выхадцы з Еўропы, у іх часта заставаліся там роднасныя сувязі, няхай нават вельмі далёкія. Гэта таксама дапамагала.
А наогул, гандляваць было вельмі небяспечна. Ездзіць на закупы і вазіць тавар мог наважыцца толькі чалавек, у якога не мелася іншага спосабу зарабіць на жыццё. Адлегласці даводзілася пераадольваць вялікія, людзі і караваны знікалі ў дарозе: на шляхах было шмат небяспекі і клопатаў.
Дарэчы, у Вялікім Княстве Літоўскім прафесія фурмана доўгі час заставалася яўрэйскай. Гэта звязана з тым, што пры перавозцы грузаў і людзей патрабавалася не проста ўмець кіраваць павозкай, але і быць лагістам. Фурман сам планаваў шлях і месцы прыпынкаў для адпачынку і кармлення коней, ведаў майстравых кавалёў і тых, хто шые і рамантуе збрую. Калі што непрадбачанае здарыцца, фурман ведаў адрасы суполак, дзе ён мог папрасіць дапамогі.
Многія яўрэі трымалі корчмы, таму на прыкмеце ў фурмана заўсёды былі месцы, дзе яму дадуць ежу і начлег. Там ён даведваўся пра апошнія навіны, а пры неабходнасці мог нават узяць грошай у доўг. Таму для выбару яўрэямі такога занятку, як гандаль, знайшлося шмат прычын.
Як выглядаў яўрэйскі дом і дзе можна было будаваць сінагогу?
Мудрагелісты дом з франтонам, гербамі і багатым фасадам — гэта не яўрэйская традыцыя. Гаспадарлівы рамеснік або гандляр лічыў залішнім любы снабізм і форс. Сціпласць пабудовы — асноўнае правіла; часта планіроўка дома прадугледжвала, што на першым паверсе будуць крама і рамесныя пакоі, а на другім — жытло.
Дамы будавалі такім чынам, каб можна было хутка патрапіць знутры на вуліцу. Кіраваліся найперш бяспекай: калі трэба падняць трывогу, то ты, выскачыўшы з дома, адразу апынаўся сярод людзей. Дый суседзі добра бачаць, калі ў хату заходзіць нехта чужы. А вось калі ўваход знаходзіцца за брамай, то складаней разлічваць на дапамогу і падтрымку суседа, калі што здарыцца.
Іншы бок такога рашэння — схаваць ад чужога вока гаспадарчы двор: госць адразу ступаў на ганак, за якім была гасцёўня. А панадворак з усімі пабудовамі і прыладамі працы знаходзіліся па-за домам. Тут закладзена цікавая мудрасць: калі цябе не пускаюць у двор, то і рабіць табе там няма чаго, там знаходзіцца тое, што гаспадар не хацеў бы паказваць госцю.
Яўрэйскія хаты часцей былі простымі, драўлянымі, і яны не захаваліся да нашых дзён. Уцалелі больш заможныя — з каменя або чырвонай цэглы. На іншых добра бачныя арнаменты і малюнкі. Напрыклад, чаша — сімвал таго, што дом — поўная чаша. Або ружы — дзявочы сімвал. Ёсць у самым цэнтры Бабруйска цагляны дом, на сценах якога выкладзены беларускі арнамент. Калісьці ў гэтай частцы горада жылі багатыя яўрэі. І, мабыць, была сям’я, якая лічыла неабходным паказаць сваю сувязь з культурай нашай краіны.
Сінагогі таксама ў большасці сваёй не адрозніваліся цікавымі архітэктурнымі рашэннямі або элементамі. Гэта былі звычайныя будынкі. Часам іх будавалі ва ўсходнім стылі і неяк упрыгожвалі, але ў асноўным стараліся не вылучацца, бо яўрэі не былі тытульнай нацыяй.
Забаронена было будаваць сінагогі вышэй за царкву ці касцёл. Таксама нельга было размяшчаць іх на адной вуліцы. Храмы маглі стаяць вакол адной плошчы, але назвы вуліц павінны былі быць рознымі. А калі сінагога стаяла на адной плошчы з царквой і касцёлам, то гэта азначала, што яўрэяў у горадзе больш, чым астатніх жыхароў. З-за таго, што нельга было будаваць сінагогу высокай, часта яе «ўтаплівалі»: першы паверх апускалі значна ніжэй за ўзровень зямлі.
Ці гавораць сёння яўрэі на ідышы?
На ідышы сёння амаль не гавораць. Да вайны ў Бабруйску гэтай мовай карысталіся таксама і рускія, беларусы, палякі, украінцы — бо яўрэі складалі да 60% насельніцтва. Мова цяпер выйшла з ужывання — па розных прычынах. Цяпер усё часцей вывучаюць іўрыт — гэта міжнародная яўрэйская мова. Але ёсць выключэнні: некаторыя групы рэлігійных яўрэяў у побыце прынцыпова размаўляюць на ідышы. А іўрыт выкарыстоўваюць для малітваў, і ставяцца да гэтай мовы як да свяшчэннай.
Дарэчы, можна так сказаць, што сучасны іўрыт — беларускага паходжання. Адрадзіў яго наш суайчыннік Эліэзер Бэн-Егуда з Глыбокага. Раней іўрыт быў мёртвай мовай, як і латынь. Але Эліэзер настойваў, што яўрэі павінны гаварыць на ім. Ён не толькі вывучаў забытыя словы, але і прыдумляў новыя: за 2000 год, пакуль мова не была ва ўжытку, з’явілася шмат новых паняццяў. Навуковец пачынаў сваю працу, калі іўрыт налічваў 5000 слоў. За 15 гадоў дзякуючы яго намаганням мова папоўнілася на 11500 слоў. Адзін чалавек заразіў сваёй марай цэлы народ! Гэта прыклад таго, што можна адрадзіць мову практычна з нуля. Калі кажуць, што з беларускай праблемы, трэба ўспомніць гэты выпадак.
Якія рэлігійныя правілы ёсць у сям’і?
Найперш, паводзіць сябе стрымана. Яўрэйскі мужчына павінен быць спакойным, удумлівым і сціплым. Нават калі ён вельмі заможны. У Талмудзе ёсць такое правіла: муж абавязаны ўтрымліваць сябе ніжэй за свае магчымасці, дзяцей — нароўні са сваімі магчымасцямі, а жонку — вышэй за свае магчымасці. Але рэлігійная яўрэйка не абвешвае сябе каштоўнасцямі, якой бы заможнай яна ні была (досыць адной-дзвюх), і апранаецца сціпла, з годнасцю. Пры тым яе сукенка можа быць з заморскага кітайскага шоўку, які каштуе даражэй за сабалёвае футра.
Хто ў сям’і галоўны і чаму столькі жартаў пра «яўрэйскую маму»?
У яўрэйскай традыцыі няма гендарнай роўнасці, ёсць «жаночыя абавязкі» і ёсць «мужчынскія». Гэта не значыць, што мужчына не памые посуд, а жанчына не мае права ўладкавацца на працу. Але ёсць такі закон: мужчына — гаспадар у сям’і, а жанчына — гаспадыня ў доме. Рэлігійны яўрэй ніколі не спытае ў сваёй жонкі, чаму шторкі на кухні ружовыя. Яна вырашыла: ружовыя — значыць, ружовыя! Ён не будзе пытацца: «Чаму ты прыгатавала сёння рыбны суп?» Таму што жонка так вырашыла. Можна, вядома, папрасіць: «Вельмі хочацца дранікаў», — але жонка можа адказаць: «Дранікі ў мяне па плане праз два тыдні».
Задача мужа — зарабляць, утрымліваць сям’ю, даваць дзецям адукацыю, вучыць іх маліцца і чытаць Тору. Задача жанчыны — утрымліваць дом, дапамагаць свайму мужу выхоўваць дзяцей. Калі хлопчык раптам праявіў сябе невукам, яго маці ніхто і слова не скажа, прэтэнзіі будуць да бацькі. Але вось калі хлопчык без павагі паставіўся да старэйшага ці дрэнна паводзіў сябе на вуліцы, маці даведаецца першай.
Шмат з гэтага захавалася ў рэлігійных яўрэйскіх сем’ях і па сёння. Муж можа быць вялікім начальнікам, але дома ён падпарадкоўваецца правілам жонкі. Вядома, на людзях яна не стане рабіць заўвагі. Аднак дома — як у тым анекдоце: «Мне ўсё роўна, на якім баку ў цябе цюбецейка!» І яўрэйскі муж не стане спрачацца з жонкай. На самой справе, тут закладзена велізарная мудрасць. Мужчына не бачыць дом у тым разрэзе, як жанчына, таму не трэба лезці ў яе гаспадарчыя справы. Хатняя гаспадыня — вельмі паважанае пасада ў яўрэяў.
Яшчэ ў яўрэйскай сям’і высока ставяць шанаванне старэйшых. Але асабліва моцна — шанаванне маці. Ёсць такі жарт: «Самае вялікае глупства, якое можа зрабіць яўрэйская жонка, — гэта спаборнічаць з яўрэйскай маці». І, вядома, вы чулі жарты накшталт: «Яўрэйская мама так любіць сваё дзіця, што ў яе абдымках можна задыхнуцца». Або: «Чым адрозніваецца яўрэйская мама ад тэрарыста? З ім хаця б можна дамовіцца…»
Чым славіцца традыцыйная яўрэйская кухня?
Трэба разумець, што традыцыйная яўрэйская кухня — гэта ў большасці страў ежа выгнаннікаў і беднякоў. Зрабіць пры абмежаванні прадуктаў добры стол — яшчэ як трэба пастарацца!
Адна з самых знакамітых страў яўрэйскай кухні — фаршмак. Як ён з’явіўся? Цэлы селядзец каштаваў дорага, а вось кавалкі рыбіны — нашмат танней. Таму куплялі кавалачкі ці рыбу самай нізкай якасці, вымочвалі ў малочнай вадзе, дадавалі скарынкі сухога хлеба і інш.
Фаршыраваная рыба з’явілася дзякуючы рэлігійным традыцыям: захаванню яўрэямі суботы. Гэта асаблівы дзень, калі «нельга аддзяляць непатрэбнае ад патрэбнага», у тым ліку выбіраць косткі з рыбы. Таму прыдумалі, як гатаваць рыбу без костак. У пятніцу яе разразаюць, здымаюць шкуру, дастаюць і перамолваюць мяса: атрымліваецца рыбная катлета, якую кладуць потым унутр знятай раней з рыбіны шкуры.
Вынаходлівасць яўрэйскіх кухараў дазваляла выкарыстоўваць адзін прадукт для падрыхтоўкі некалькіх страў. Так, з адной курынай тушкі рыхтавалі булён; шкурка і трыбухі ішлі для фаршыравання шыйкі або на паштэты; мяса, якое заставалася, станавілася асноўнай стравай. Адной з асаблівасцей яўрэйскай кухні з’яўляецца шырокае выкарыстанне гусінага або курынага тлушчу, які дадаюць у фарш, халодныя закускі, а таксама на ім смажаць цыбулю і моркву.
Многія яўрэйскія стравы падобныя да страў суседзяў. Так, беларусы робяць дранікі, а яўрэі — латкес. Гэта амаль адно і тое ж, толькі ў яўрэяў будзе шмат цыбулі і абавязкова хрумсткая скарыначка.
Рэцэпт у падарунак ад Алега Краснага:
— Галкі я палюбіў яшчэ ў дзяцінстве, калі мая бабуля гатавала іх на святы. Вельмі рэдкая страва, таму што яе трэба доўга варыць.
Галкі — гэта такія шарыкі з мукі, шмальца (гусіны тлушч) і смажанай цыбулі. Іх вараць абавязкова ў курыным булёне, які рыхтуецца асобна. Для галак спачатку стамляюць дробна пакрышаную цыбулю ў шмальцы, потым дадаюць муку, змешваюць і з цеста лепяць маленькія шарыкі. Іх кідаюць ў булён, вараць доўга, пакуль шарыкі не разбухнуть. Некалькі галак — і ты наеўся.
Запісала Віталіна БАНДАРОВІЧ
Расказваючы пра жыццё яўрэяў на Беларусі, нельга не ўспомніць выдатнага мастака, настаўніка многіх майстроў пэндзля Юдэля Пэна. Толькі адзін факт: з нагоды 30-годдзя творчай дзейнасці Пэну было прысуджана міжнароднае званне Заслужанага яўрэйскага мастака. І было за што, бо Пэн — не проста надзвычайны партрэтыст і каларыст, творы яго можна назваць этнаграфічнай паэмай, прысвечанай жыццю і побыту членаў яўрэйскай абшчыны горада Віцебска. На палотнах Юдэля Пэна вы ўбачыце яўрэя-булачніка, майстра па рамонту гадзіннікаў, рабіна, краўца і нават яўрэя-жабрака. З любоўю і павагай да чалавека паказаны іх характары і інтарэсы, іх штодзённы клопат і праца.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


authors:
Прэс-Служба Га
Беларуская Асацыяцыя Журналістаў .

title: "Новы Час" больш не будзе прадавацца ў шапіках "Белсаюздруку"

maintext:
Рэдакцыя пра тое, што ўжо з лютага «Белсаюздрук» разрывае дамову, даведалася выпадкова — падчас здачы чарговага нумару «Новага Часу» на экспедыцыю, паведамляе прэс-служба ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”.
Такім чынам, з лютага беларускамоўная газета “Новы Час” больш не будзе прадавацца ў шапіках. Яе можна будзе атрымаць толькі па падпісцы.
У гандлёвым аддзеле РУП “Белсаюздрук” не сталі тлумачыць прычыну адмовы ад распаўсюду. Гэтак жа, як і не маглі адказаць, ці накіравалі ў рэдакцыю спецыяльны ліст з паведмленнем аб спыненні супрацоўніцтва.
“Цікава, што яшчэ не так даўно з тым жа гандлёвым аддзелам РУП “Белсаюздрук” мы размаўлялі пра тое, каб павялічыць колькасць асобнікаў на распаўсюд, бо са жніўня 2020-га працэнт спісання газеты значна знізіўся, а ў Гродзенскай вобласці быў амаль нулявы. Але, відаць, грошы “Белсаюздруку” не патрэбныя.
Але, спадзяемся, мы патрэбныя нашым чытачам. Таму заклікаем усіх тых, хто да гэтага часу набываў нашу газету ў шапіках “Белсаюздруку”, аформіць падпіску на “Новы Час”. Зрабіць гэта можна ў любым паштовым аддзяленні (часам кажуць, што няма такой газеты, не верце!). А таксама анлайн па спасылцы”, — піша рэдактар “Новага Часу” Аксана Колб.
Поделиться ссылкой:


title: Качка-каралінка - новы від птушак знойдзены пад Гродна

maintext:
Грамадская арганізацыя «Аховы птушак Бацькаўшчыны» паведаміла , што ўпершыню ў нашай краіне бёрдвочары пабачылі качку-каралінку. Гэта паўночнаамерыканскі від, які ў Еўропе трымаюць не толькі ў заапарках, але і прыватныя калекцыянеры. Натуральным чынам, з Амерыкі, каралінкі даляталі пакуль толькі да Ісландыі. Усе іншыя сустрэчы з каралінкамі ў прыродзе ў розных краінах на нашым кантыненце лічацца назіраннямі збеглых з няволі асобін. Таму качкі-каралінкі не ўваходзяць у асноўны Спіс відаў, які арнітолагі Асацыяцыі еўрапейcкіх авіфаўністычных камісій па рэдкасцях (AERC), вядуць для кожнай краіны.
Група мінскіх і гродзенскіх сяброў «Аховы птушак Бацькаўшчыны»: Таццяна Каржыцкая, Юрый Шашэнька, Максім Косцін і Дзмітрый Вінчэўскі, у надзеі пабачыць рэдкія для Беларусі віды птушак выбраліся ў Гродна, каб абследаваць незамерзлыя ўчасткі рэк Ласасянкі і Нёмана, ачышчальныя сажалкі завода «Гродна-Азот».
У вялікія маразы назіральнікі птушак у такое надвор’е маюць шанец убачыць тыя віды, што знайсці вельмі рэдка. Многія птушкі стараюцца трымацца адкрытай вады, а месцаў такіх робіцца вельмі мала, таму і знайсці птушак лягчэй.
Поделиться ссылкой:


title: Валерый Карбалевіч: Ці абхітрыць Лукашэнка Рэнэ Фазеля

maintext:
Візіт прэзідэнта Міжнароднай федэрацыі хакея (IIHF) Рэнэ Фазеля ў Беларусь 11 студзеня аказаўся скандальным. Беларускія ўлады выкарысталі яго ва ўласных прапагандысцкіх мэтах напоўніцу. Фотаздымкі і тэлекарцінкі, дзе Рэнэ Фазель абдымаецца з Аляксандрам Лукашэнкам, з’явіліся ў еўрапейскіх медыя і прымусілі кіраўніка Міжнароднай федэрацыі хакея апраўдвацца. Ён такой прыкрасці з боку беларускіх афіцыйных медыя не чакаў, піша палітолаг Валерый Карбалевіч.
З інтэрв’ю і каментарыяў Рэнэ Фазеля вынікае, што ён прыехаў у Мінск не проста з інспектарскім візітам (праверыць тэхнічную гатоўнасць хакейных арэн да чэмпіянату свету), але і з палітычнымі ўмовамі. Фактычна ён выставіў Лукашэнку ультыматум. Маўляў, калі хочаш правядзення чэмпіянату свету, то павінен пагадзіцца «на адкрыты і канструктыўны дыялог з апазіцыяй».
Самае дзіўнае, што Лукашэнка з гэтым пагадзіўся. Больш за тое, кіраўнік IIHF Рэнэ Фазель расказаў у інтэрв’ю SRF, што нібыта сам Лукашэнка заявіў пра намер змяніць Канстытуцыю і «гатовы правесці новыя выбары». Трэба разумець, прэзідэнцкія.
Менавіта ў кантэксце гэтых абяцанняў варта разглядаць рэпліку Лукашэнкі наступным днём пасля сустрэчы з Фазелем падчас уручэння прэміі «За духоўнае адраджэнне»: «Мы гатовыя размаўляць з усімі сумленнымі людзьмі. У тым ліку з апазіцыяй. Але не са здраднікамі. Мы гатовыя весці дыялог з любой апазіцыяй, па любых пытаннях. Пачынаючы ад канстытуцыйных змен і заканчваючы будучыняй нашай Беларусі».
Другі момант. Паводле Рэнэ Фазеля, беларускія ўлады пагадзіліся супрацоўнічаць з IIHF у расследаванні справы старшыні Федэрацыі хакея Беларусі Дзмітрыя Баскава, які падазраецца ў датычнасці да палітычных рэпрэсій.
Гледзячы па ўсім, Рэнэ Фазель не задаволіўся вуснымі абяцаннямі, а хацеў мець дакумент, які можна было б прад’явіць Савету IIHF. І Лукашэнка паабяцаў. Кіраўнік Міжнароднай федэрацыі хакея заявіў: «Мы разлічваем у бліжэйшы час атрымаць план дзеянняў урада Беларусі, што датычыцца канкрэтных патрабаванняў IIHF, якія былі прадстаўлены ў Мінску. Гэта ключавыя пытанні, якія закранаюць аператыўныя і сацыяльна-палітычныя моманты, звязаныя з чэмпіянатам свету, і мы не зможам прасунуцца наперад, калі гэтыя захады не будуць ініцыяваныя ў бліжэйшы час».
Зразумела, што ні на якія сур’ёзныя перамовы з апазіцыяй Лукашэнка ісці не збіраецца. Нават дзеля правядзення чэмпіянату свету. Цяпер галоўнае – паабяцаць. Дык і Пуціну абяцаў.
Рашэнне аб правядзенні чэмпіянату свету па хакеі ў 2021 годзе плануецца прыняць 25–26 студзеня на пасяджэнні Савета IIHF. Вось да гэтага часу трэба ўсяляк дэманстраваць гатоўнасць да кампрамісу па ўсіх пытаннях. А ўжо калі на гэтым пасяджэнні будзе прынята рашэнне на карысць Мінска, то пасля ўсе абяцанні можна будзе спусціць на тармазах. Бо памяняць рашэнне IIHF і перанесці спаборніцтва ў іншую краіну будзе проста запозна, тэхнічна немагчыма. На гэта і разлік.
Адсюль і такія заявы Лукашэнкі – маўляў, гатовы размаўляць з апазіцыяй, «але не са здраднікамі». Вось, напрыклад, сустрэнецца хто-небудзь з членаў урада з Юрыем Васкрасенскім, і абвесцяць гэта перамовамі з апазіцыяй.
Можа, Лукашэнку і ўдасца ў чарговы раз усіх абхітрыць, правесці чэмпіянат у Мінску як доказ сусветнай супольнасці, што палітычная сітуацыя ўсталявалася, крызіс пераадолены, усё пад кантролем. Але можа здарыцца так, што ён заб’е шайбу ва ўласныя вароты.
Бо можна не сумнявацца, што пратэстуючая грамадскасць паспрабуе скарыстацца добрай нагодай і прымеркаваць масавыя акцыі пратэсту акурат да чэмпіянату свету (21 мая – 6 чэрвеня). І што рабіць уладам? Дэманстраваць брутальны гвалт перад вялізнай колькасцю замежных заўзятараў і журналістаў? Дык такім чынам можна сапсаваць увесь план выкарыстання чэмпіянату дзеля паляпшэння ўласнага іміджу. Асабліва калі пад замес трапяць замежныя грамадзяне.
А калі не чапаць – маўляў, няхай ходзяць, у нас жа дэмакратыя, – то на вуліцы можа выйсці больш за 100 тысяч, як у жніўні-верасні. І зноў жа пад тэлекамеры замежных журналістаў. І гэты варыянт таксама сапсуе ўсю капэлу. Добрага рашэння для Лукашэнкі тут не існуе.
Поделиться ссылкой:


title: Памерла самая публічная супрацоўніца мінскага АМАПа Святлана Скаражонак. Ёй было 29 гадоў

maintext:
Святлана Скаражонак — самая публічная супрацоўніца жаночага ўзводу мінскага АМАПа. Пра яе кар’ерны шлях шмат разоў расказвалі дзяржаўныя СМІ — з сям’і бацькі-афганца, вывучылася на піяршчыцу, але пайшла служыць, піша NN.BY.
Днямі Святлана памерла. Абставіны смерці невядомыя.
Кіраўніцтва МУС і кіраўніцтва мінскага АМАПа выказалі спачуванні яе родным праз старонкі ведамственнай газеты «На страже».
Святлане Скаражонак было 29 гадоў, яна паходзіла з Нясвіжа. Бацька-памежнік у савецкія часы служыў у Афганістане і Туркменістане, маці — культработніца. Святлана была адзіным дзіцём у сям’і.
Скончыла факультэт філасофіі і сацыяльных навук БДУ, а пасля прайшла падрыхтоўку ў навучальным цэнтры МУС і ў 2014 годзе стала служыць у АМАПе.
Жаночы ўзвод у мінскім АМАПе быў створаны яшчэ ў 2009 годзе. Жанчыны-амапаўкі надглядаюць людзей у судах, на канцэртах, спартыўных турнірах, а таксама патрулююць вуліцы.
У папярэдніх інтэрв’ю Святлана Скаражонак расказвала, што яе малады чалавек таксама служыць у АМАПе: «У нас з Максімам акрамя службы шмат супольнага, я б наўрад ці змагла сустракацца з чалавекам «з грамадзянкі». Калі ў нас супадаюць выхадныя, адпраўляемся на велапрагулкі ў парк, ходзім у кіно, тэатры».
Пытанне, ці мае смерць Святланы Скаражонак крымінальны характар, афіцыйны прадстаўнік ГУУС Мінгарвыканкама пакінула без каментароў.
Поделиться ссылкой:


description: У мінскіх кінатэатрах з 20 па 31 студзеня будзе праходзіць Фестываль еўрапейскага кіно. У праграму ўвайшлі лепшыя фільмы Еўропы - удзельнікі і лаўрэаты

title: У Мінску распачынаецца Фестываль еўрапейскага кіно

maintext:
У мінскіх кінатэатрах з 20 па 31 студзеня будзе праходзіць Фестываль еўрапейскага кіно. У праграму ўвайшлі лепшыя фільмы Еўропы – удзельнікі і лаўрэаты кінафестываляў ад Берліна да Венецыі.
Фестываль еўрапейскага кіно – новы кінапраект каманды адмененага фестывалю «Лістапад». У яго рамках пакажуць 41 карціну з Германіі, Францыі, Аўстрыі, Бельгіі, Нідэрландаў, Партугаліі, Чэхіі, Італіі, Скандынавіі, краін Балтыі, Паўднёва-Усходняй і Усходняй Еўропы. Усе яны – удзельнікі прэстыжных сусветных кінафэстаў.
У праграме сямейныя і гульнявыя фільмы розных жанраў: сацыяльныя драмы, любоўныя прыгоды, фантазіі і заснаваныя на рэальных падзеях гісторыі, камедыі ды анімацыя.
Паказы пройдуць з 20 па 31 студзеня ў кінатэатрах «Цэнтральны», «Піянер», Falcon Club Буцік кіно, Silver Screen і ў ТЗЦ Galileo.
Фестываль адкрые фільм «Супернік» Маркуса Ленца.
Топ-6 фільмаў фестывалю на думку рэдакцыі TUT.BY:
«Супернік» (Германія);
«Зямля блакітная, быццам апельсін» (Украіна, Літва);
«Райскі лагер» (Фінляндыя);
«Летняя вайна» (Германія);
«Мальмкрог» (Румынія).
Поделиться ссылкой:


title: Студэнты і супрацоўнікі МТЗ прайшлі маршам у -19°C

maintext:
Незвычайны пратэставы марш прайшоў днямі ў Мінску. Студэнты некалькіх беларускіх ВНУ прагуляліся ад Экалагічнага інстытута імя Сахарава да Трактарнага завода, побач з якім да іх далучыліся рабочыя.
“Вечар, цёмна, на вуліцы -19, — расказвае “Еўрарадыё” адзін з удзельнікаў маршу. — Мы не адчувалі рук, пальцаў на нагах, было ўсё складана. Па дарозе бачылі шмат патрулёў і прыпаркаваных незразумелых бусаў. Але сустрэча была прыемная. Мы пасмяяліся, пажартавалі. Рабочыя — проста заі”.
У маршы прынялі ўдзел каля 30 чалавек. Асноўнай мэтай пратэсту было паказаць, што Усебеларускі народны сход — гэта не дыялог, а імітацыя дыялогу з апазіцыяй.
“Нам было важна аб’яднацца з рабочымі, таму што сярод іх ёсць тыя, хто гэтаксама, як і мы, супраць УНС, — працягвае суразмоўнік. — Бо гэта проста цырк, проста падман людзей. Нас лічаць за быдла, раз могуць такое ладзіць. Проста такая тусоўка для эліты, злёт бэрээсэмаўцаў”.
Студэнты + рабочыя = пратэст
Па словах суразмоўніка “Еўрарадыё”, студэнты ўжо даўно аб’ядноўваюцца, прыдумляючы нейкія пратэставыя актыўнасці. І вось з’явілася ідэя: а ці не падключыць да акцый рабочых? Выбар прыпаў на МТЗ. Раней многія хлопцы і дзяўчаты спадзяваліся, што супрацоўнікі завода будуць актыўна ўдзельнічаць у стачцы. Праўда, ці то недастатковы ўзровень палітычнай культуры некаторых завадчан, ці то стомленасць і думкі пра будучую пенсію як быццам бы пагасілі пратэставыя настроі на заводзе.
У той жа час хлопец кажа, што на прадпрыемстве дагэтуль застаюцца людзі, якім неабыякавы лёс краіны. Яны гатовыя да новых пратэстаў. Паводле яго слоў, завод пастаянна патрулюецца: “Працуюць, як быццам за калючым дротам”. Вось такіх хлопцаў студэнты і вырашылі падтрымаць.
Удзельнікі маршу абураюцца наконт нядаўняга зліву, дзе мужчына голасам, падобным да голасу намесніка міністра МУС Мікалая Карпянкова, кажа, што Лукашэнка заклікае страляць на паражэнне і заганяць пратэстоўцаў у лагеры для “асабліва востракапытных”.
“Усе таксама абураныя, што нашым студэнтам-палітвязням падоўжылі меры стрымання ў СІЗА. Іх абсалютна беспадстаўна ўтрымліваюць у спартанскіх умовах. Да іх не даходзяць лісты, Яну Салановічу не перадаюць перадачы праз як быццам бы каранавірус, лістоў не прыносяць і ад яго не забіраюць. Мы нават не ведаем, жывы чалавек ці не. Вельмі хутка ў Арцёма Вінакурава будзе суд. Усё гэта нас вельмі моцна злуе. Мы не будзем усё гэта так проста праглынаць, не будзем з гэтым мірыцца”, — кажа хлопец.
Паводле яго слоў, удзельнічаць у акцыях студэнтам цяпер асабліва небяспечна, таму што ў многіх сесія. Дастаткова аднаго затрымання на некалькі сутак, пропуску некалькіх экзаменаў — і навучэнцаў могуць адлічыць нават не з палітычных прычын.
“У многіх ВНУ супрацоўнікі міліцыі прыходзяць да адміністрацыі і пытаюцца пра тых ці іншых студэнтаў. Таму, удзельнічаючы дзе-небудзь, хлопцы і дзяўчаты абавязкова носяць маскі, хаваюць твары, калі на відэа хтосьці відаць, стараемся замазваць. Улетку было інакш: усе думалі, пройдзе літаральна тры дні — і ўсё разваліцца, але свабода так проста не зарабляецца”, — падсумоўвае хлопец.
Што адбываецца на МТЗ
Суразмоўнік “Еўрарадыё” называе марш студэнтаў і рабочых сімвалічным крокам збору ўсіх разам, “каб сагрэцца і захаваць цяпло”. Па яго словах, падобныя акцыі — толькі вяршыня айсберга. У студэнцкіх тэлеграм-каналах бурліць арганізацыйная работа: і хоць звонку яе вынікі могуць быць пакуль незаўважныя, хутка яна прынясе свой плён.
А што завадчане?
“Рабочыя цяпер актыўна не бастуюць, але выказваюць сваю пазіцыю ўсімі даступнымі спосабамі, — расказвае старшыня незалежнага прафкама МТЗ Міхаіл Громаў. — Супрацоўнікі завода пачынаюць вывучаць і разумець свае правы, а таксама тое, што ў іх ёсць законныя метады патрабаваць выканання гэтых правоў ад наймальніка. Напрыклад, падымаецца шмат пытанняў, звязаных з умовамі працы. Асабліва гэта важна цяпер, зімой, калі ўнутры цэхаў тэмпература каля нуля”.
Па словах суразмоўніка, для МТЗ гэта ўжо нешта, таму што раней многія праблемныя тэмы проста замоўчваліся. Міхаіл кажа, што кіраўніцтва сочыць за зменамі і з радасцю пазвальняла б усіх актывістаў. Але “хутка звальняць асабліва не будзе каго”.
Што да сумеснай акцыі са студэнтамі, то рабочыя былі радыя далучыцца да маршу. Выйшла іх няшмат, бо побач з прахадной вісяць камеры і завадчане баяцца засвяціцца.
“Ва ўсім свеце студэнты — самыя актыўныя людзі, а рабочыя, наадварот, самыя неактыўныя, якіх вельмі цяжка падняць, — кажа Міхаіл. — Калі рабочыя выходзяць і пратэстуюць, выяўляючы сваю грамадзянскую пазіцыю, гэта вельмі крута. Калі робяць разам са студэнтамі — паказчык змен і кансалідацыі ў грамадстве. Будуць новыя акцыі, і, спадзяюся, да іх далучыцца больш рабочых. Людзі прачынаюцца пасля зімы. Бліжэй да вясны”.
Поделиться ссылкой:


title: У Наваполацку чалавек раскідаў цвікі на дарозе пралукашэнкаўскага аўтапрабегу, шэсць машын прабілі колы

maintext:
Затрыманы жыхар Наваполацка, які раскідаў цвікі на праезнай частцы, паведамляе МУС.
Раніцай 14 лістапада 2020 года ў Наваполацку стартаваў пралукашэнкаўскі аўтапрабег. Маршрут праходзіў праз Верхнядзвінск, Мёры, Шаркаўшчыну, Глыбокае і фінішаваў каля помніка вызваліцелям Полацка. Калі транспартная калона праязджала каля пасёлка Баравуха-1 Полацкага раёна, у шасці аўтамабілях прабіліся колы. Пашкоджанні сталі вынікам наезду на цвікі, якія былі раскіданыя на праезнай частцы.
Па факце хуліганства следчыя распачалі крымінальную справу. Агульны ўрон склаў 100 рублёў.
А ў студзені сышчыкі знайшлі 37-гадовага падазраванага з Наваполацка.
Поделиться ссылкой:


title: Пратэстуючаму, які даў поўху аператару БТ, прысудзілі 2 гады калоніі

maintext:
Кастрычніцкі суд Мінска прысудзіў два гады пазбаўлення волі 52-гадоваму ўраджэнцу Магдэбурга Вячаславу Ламаносаву. Яго абвінавацілі ва ўдзеле ў несанкцыянаванай акцыі 25 кастрычніка і збіцці тэлеаператара БТ, паведамляе “Радыё Свабода”.
На яго завялі справу паводле двух артыкулаў Крымінальнага кодэкса: ч. 1 арт. 339 (хуліганства) і ч. 1 арт. 342 (арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх). Разглядала справу суддзя Алена Жывіца. У судзе Вячаслаў Ламаносаў знаходзіўся ў клетцы пад вартай.
Суддзя цалкам задаволіла просьбу дзяржаўнага абвінаваўцы, які палічыў віну Ламаносава даказанай і папрасіў пакараць яго двума гадамі калоніі агульнага рэжыму (паводле ч. 1 арт. 342 арыштам на 3 месяцы і паводле ч. 1 арт. 339 пазбаўленнем волі на 2 гады, шляхам паглынання менш строгага пакарання больш строгім прызначыць канчатковае пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на 2 гады).
Пацярпелы тэлеаператар БТ Іван Мартыновіч на абвяшчэнне прысуду не з’явіўся. Учора падчас пасяджэння ён прасіў не прымяняць да Ламаносава пакаранне, звязанае з пазбаўленнем волі. Ён сказаў, што не мае да яго ніякіх матэрыяльных прэтэнзій.
Што казаў Ламаносаў у апошнім слове
У апошнім слове Вячаслаў Ламаносаў яшчэ раз папрасіў прабачэння ў тэлеаператара БТ Івана Мартыновіча «за тое, што прычыніў боль, за свой недастойны ўчынак». Падсудны сказаў, што яму сорамна за свой учынак, тым больш што пацярпелы тэлеаператар Іван Мартыновіч ягоны калега, «чалавек з тэлебачання». Вячаслаў сказаў, што працаваў на тэлебачанні 24 гады і любіць сваю працу. Ён згадаў, што падчас прэзідэнцкіх выбараў запісваў выступленні кандыдатаў і выдаваў у прамым эфіры іх дэбаты. Гэтак сама працаваў на парламенцкіх выбарах, на парадзе, а ў апошнія гады яму было даверана рабіць жывыя трансляцыі з Велікоднай і Каляднай службаў, якія паказвалі ў СНД.
«Пайшоўшы з тэлебачання, я шукаў, і, калі б не гэты выпадак, у мяне было пару кампаній, куды я ўладкаваўся б на працу», — сказаў падсудны.
Вячаслаў сказаў, што яму вельмі цяжка, бо амаль тры месяцы правёў у турме, але значна цяжэй тое, што не змог са сваёй сям’ёй сустрэць Новы год і дзень нараджэння дачкі, а таксама Раство Хрыстова:
«Мне было балюча 25-га (падчас затрымання 25 кастрычніка на маршы Вячаслава моцна пабілі амапаўцы, зламалі тры рабрыны і палец. – РС), але значна больш балюча, што перад самым Новым годам ад ковіду памерла мая цешча. Яна мне стала другой маці, і я не змог развітацца з ёй і падтрымаць сям’ю ў цяжкую хвіліну».
Ламаносаў сказаў, што шчыра раскайваецца, і папрасіў суд не прымяняць пакаранне, звязанае з пазбаўленнем волі.
Поделиться ссылкой:


description: У Докшыцкім раёне зваліўся з моста легкавы аўтамабіль, загінуў мужчына. Як паведамляе "Еўрарадыё" са спасылкай на Telegram прэс-службы Следчага камітэта,

title: Пад Докшыцамі зваліўся з моста і загарэўся аўтамабіль, загінуў мужчына

maintext:
У Докшыцкім раёне зваліўся з моста легкавы аўтамабіль, загінуў мужчына.
Як паведамляе “Еўрарадыё” са спасылкай на Telegram прэс-службы Следчага камітэта, здарэнне адбылося ў ноч з 5 на 6 студзеня. Спачатку кампанія распівала спіртныя напоі, а пасля двое мужчын паехалі на аўтамабілі Volvo. Каля вёскі Ваўча вадзіцель не саўладаў з кіраваннем, у выніку чаго машына звалілася з моста, перакулілася і загарэлася.
Гаспадар аўтамабіля з месца здарэння ўцёк, яго пазней затрымалі. А вось 38-гадовы мужчына, мясцовы жыхар, загінуў. Следчыя высвятляюць, хто кіраваў легкавіком.
Поделиться ссылкой:


title: Ціханоўская прапанавала Літве змяніць афіцыйную назву Беларусі на літоўскай мове

maintext:
Святлана Ціханоўская даслала міністру замежных спраў Літвы Габрыэлюсу Ландсбергісу ліст з заклікам змяніць назву нашай краіны на літоўскай мове з Baltarùsija на Belarusià, паведамляе прэс-служба прэтэндэнта на пост прэзідэнта Беларусі.
«Гэта магло б стаць знакам павагі Літвы да суверэнітэту Беларусі і падтрымкі моўна-культурнай ідэнтычнасці беларускага народа. Цяперашняя афіцыйная назва Baltarùsija, на жаль, успрымаецца як калька з расійскай назвы “Белоруссия”, вядзе да памылковай асацыяцыі з дзяржавай Расіяй. Сярод прапаноў, якія ўжо гучалі ў літоўскім экспертным асяроддзі, форма Belarusià нашым экспертам бачыцца найбольш прымальнай», – гаворыцца ў лісце.
На гэты момант афіцыйную назву нашай краіны да беларускага арыгіналу наблізілі ў 24 дзяржавах Еўропы. Габрыэлюс Ландсбергіс сам раней выказаў прапанову, каб Офіс Ціханоўскай звярнуўся да Літвы з такім лістом.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Апазіцыянера з Гомеля вінавацяць у пагрозе службовай асобе. Адвакат патрабуе змяніць яму меру стрымання

maintext:
Грамадскаму актывісту пенсіянеру МУС Уладзіміру Няпомняшчых з Гомеля следства выставіла абвінавачванне на падставе артыкула 366 Крымінальнага кодэкса – гвалт альбо пагроза ў дачыненні да службовай асобы пры выкананні. Цяпер ён утрымліваецца ў гомельскім СІЗА на вуліцы Кніжнай, 68-гадоваму былому афіцэру міліцыі пагражае да 5 гадоў пазбаўлення волі.
Уладзіміра Няпомняшчых выклікалі ў гарадскі Следчы камітэт 23 снежня, а пасля прывезлі пад вартай на кватэру і зрабілі вобшук – забралі камп’ютар ды іншыя электронныя носьбіты інфармацыі. У той жа дзень Уладзіміра афіцыйна затрымалі і адправілі ў ізалятар часовага ўтрымання, а пасля перавялі ў СІЗА.
Падставай для затрымання стаў эпізод у судзе Цэнтральнага раёна, дзе 26 лістапада суддзя Салоўскі агучыў прысуд Георгію Васіленку (два гады “хіміі”) у крымінальнай справе за ўзняты на флагштоку на цэнтральнай плошчы бела-чырвона-белы сцяг замест афіцыйнага чырвона-зялёнага. Фінальную стадыю ў судзе здымалі на фота- і відэакамеры журналісты.
Уладзімір Няпомняшчых адрэагаваў на толькі што агучаны прысуд фразай у бок праваахоўнікаў і штосьці дадаў пра адказнасць перад законам. Памочніца пракурора Алеся Жураўлёва, якая падтрымлівала дзяржаўнае абвінавачанне, расцаніла гэта як пагрозу ў свой бок.
Адвакат актывіста Сяргей Красноў паведаміў, што ў абвінавачванні не прыводзяццца словы, сказаныя Уладзімірам на адрас дзяржаўнага абвінаваўцы.
“Сёння я падаў скаргу следчаму на меру стрымання Уладзіміру. Яна мусіць быць разгледжана цягам 72 гадзін. Лічу, што ўтрымліваць надалей Няпомняшчых пад вартаю неапраўдана жорстка”, – кажа адвакат Красноў.
У горадзе Уладзіміра Няпомняшчых ведаюць як чалавека, які ўлетку часцяком ходзіць у майцы з надпісам “За Беларусь без Лукашэнкі”. Да 1992 года Уладзімір працаваў у транспартнай міліцыі ў аддзеле барацьбы з эканамічнымі злачынствамі і звольніўся ў запас па стану здароўя. Займаўся прадпрыймальніцтвам, пакуль яго дробны бізнес не здушылі праверкамі і штрафамі. Уладзімір уступіў у шэрагі апазіцыйнай Аб’яднанай грамадзянскай партыі, балатаваўся ад АГП кандыдатам у дэпутаты на парламенцкіх выбарах 2016 і 2019 гадоў.
За палітычную дзейнасць Няпомняшчых шматкроць арыштоўвалі і штрафавалі. Неаднаразова яго затрымлівалі прэвентыўна перад паездкамі на акцыі пратэсту ў Мінск.
У мінулым годзе на прэзідэнцкіх выбарах Няпомняшчых вылучаўся “кандыдатам пратэсту” па спісе апазіцыйнага палітыка Мікалая Статкевіча. Выбарчую кампанію ён скарыстаў, каб сабраць ахвочых гамяльчан дзеля назірання за галасаваннем непасрэдна на выбарчых участках. Калі назіральнікаў не дапусцілі на ўчасткі, Уладзімір з паплечнікамі стаў назіраць за галасаваннем каля ўчастка праз акно. Падчас выбарчай кампаніі і пасля яе актывіста тройчы арыштоўвалі.
У лістападзе ён вывесіў у акне сваёй кватэры два бел-чырвона-белыя сцяжкі, плакаты “Свабоду Ціханоўскаму!” і “Свабоду Статкевічу!”, а таксама невялікі плакацік з надпісам, які абразіў прадстаўнікоў гомельскай міліцыі. За такое “палітычнае мастацтва” Уладзімір атрымаў 5 сутак адміністрацыйнага арышту. З міліцэйскага пратакола вынікала, што Няпомняшчых “размясціў надпіс, які парушае грамадскі парадак і спакой грамадзян”.
Поделиться ссылкой:


title: Малочны камбінат у Маладзечне гатовы перайсці на беларускамоўную ўпакоўку

maintext:
Пра гэта расказала прадстаўніца грамадскай ініцыятывы «Умовы для мовы» Аліна Нагорная.
– Мы запусцілі кампанію «Беларускаму малаку – беларуская мова!», бо большасць брэндаў зусім не ўжывае беларускую мову, быццам беларускамоўных беларусаў не існуе. На сваім сайце мы сабралі ўсе малочныя брэнды Беларусі. Сэнс у тым, што кожны ахвотны можа дасылаць звароты з просьбай выкарыстоўваць беларускую мову на ўпакоўцы частцы малочных кампаній. За гэта атрымлівае ад нас налепкі і магніцік, – тлумачыць Аліна.
Адзін з удзельнікаў даслаў зварот на малочны камбінат у Маладзечне. Вось які адказ атрымалі ад прадпрыемства:
«Мы з вялікай павагай ставімся да роднай беларускай мовы. ААТ «Маладзечанскі малочны камбінат» уваходзіць у склад ААТ «Мінскі малочны завод №1» – кіруючая кампанія холдынгу «Першы малочны». ААТ «Мінскі малочны завод №1» – кіруючая кампанія холдынгу «Першы малочны» паведаміла, што па меры выкарыстання наяўнай упакоўкі станоўча разгледзіць гэтае пытанне (…). Мы падтрымліваем вас у імкненні бачыць тавары з маркіроўкай на беларускай мове.»
– Гэта значыць, што беларуская мова на ўпакоўцы з’явіцца, калі скончыцца наяўны запас упаковак і этыкетак, – адзначае Аліна Нагорная.
Поделиться ссылкой: