title: Аляксей КАЎКА: "Хацеў узяць з сабой у Мінск бел-чырвона-белы сцяжок, які мне падаравала Вольга Корбут"

maintext:
Большая частка жыцця беларускага гісторыка і літаратуразнаўцы Аляксея КАЎКІ прайшла ў Маскве, дзе ён доўгі час працаваў у Інстытуце сусветнай літаратуры, быў галоўным рэдактарам славяназнаўчага часопіса. Але думкай і сэрцам ён заўсёды імкнуўся на радзіму, перажываў за суайчыннікаў. Імкнецца, перажывае і сёння. Нават пандэмія не стала для шаноўнага доктара навук перашкодай. Мы сустрэліся для гутаркі ў зацішнай чытальнай зале, дзе мой суразмоўца сядзеў, абклаўшыся архіўнымі справамі.
– Аляксей Канстанцінавіч, гады два вы не былі ў Мінску – з-за каранавіруса. Ды і цяпер забаронныя шлагбаумы дарэшты не зняты. Як вам удалося прарвацца на радзіму?
– Прарывацца не давялося, ехаў без прыгод. Дзякуй Богу, пачалі хадзіць цягнікі, з’явіўся і новы маскоўскі – «Ласточка». Ім я і дабіраўся. Народу ў вагоне было няшмат, чалавек пятнаццаць. Я вакцынаваны, адпаведныя паперы былі пры мне, але іх ніхто не правяраў. Хацелася мне ўзяць з сабой у Мінск бел-чырвона-белы сцяжок, які мне ў свой час падаравала наша славутая Вольга Корбут…
– З тым сцяжком вас проста на вакзале маглі б затрымаць. А калі Корбут вам яго падаравала?
– Яшчэ ў 1989 годзе, калі яна з Данчыкам і сваім мужам Леанідам Барткевічам прыязджала да нас у Маскву. Была вельмі цёплая сустрэча з маскоўскімі беларусамі, і пасля яе алімпійская чэмпіёнка падышла да мяне: «Вось вам, спадар Аляксей, памятка». Я з тым сцяжком доўга хадзіў на розныя беларускія акцыі ў Маскве. І ў Мінск хацеў узяць, але жонка адгаварыла…
– Слушна зрабіла. Маглі б трапіць на Акрэсціна. Вы ж ведаеце, што ў нас тут «зачыстка» поўным ходам ідзе.
– Падобныя «зачысткі» адбываліся ва ўсіх таталітарных краінах, калі ўсе іншадумцы рабіліся «ворагамі народа». «Зачышчаць» беларусаў пачаў яшчэ Мураўёў-вешальнік, які змагаўся, як лічылася, з «польскім засіллем», хацеў забяспечыць «истинно русский строй» у Беларусі. Гэта яму, аднак, не ўдалося – у татальным сэнсе. Беларус-селянін упарта трымаўся свайго – і звычаяў, і мовы. Дык гэта мела месца ў Расійскай імперыі. А тут нібыта ў незалежнай Беларусі адбываецца тое самае! Уключыў я раніцай БТ, а там галоўны следчы расказвае, як яны змагаюцца з «инспираторами государственного переворота»… І такой мураўёўшчынай на мяне дыхнула! Зайшоў у інтэрнэт, а там генерал нейкі пагражае за аднаго забітага сілавіка сто апазіцыянераў расстраляць… Ведаеце, нават гаўляйтар Кубэ падобных публічных выказванняў сабе не дазваляў. А чаго варта закрыццё Саюза беларускіх пісьменнікаў, Таварыства беларускай мовы!.. Пры акупантах такога не было, пры царызме… Сэрца крывёю абліваецца, не бачылі б вочы, не слухалі б вушы!
– Ці закранулі рэпрэсіі апошняга года вашых сваякоў тут, у Беларусі?
– Пляменнік мой быў вымушаны з’ехаць у Вільнюс. З сям’ёй, чацвёра дзяцей, у тым ліку малалеткі па два-тры гады. Працаваў у банку. Летась быў з жонкай на акцыях пратэсту. Пачалі за ім віжаваць, ператрус быў. Паспеў выехаць праз Расію, а то трапіў бы за краты, як трапілі ўжо тысячы. Улады цяпер вылічваюць па відэазапісах, хто яшчэ ўдзельнічаў у «перавароце», каго яшчэ пасадзіць. А гэта не пераварот, а нацыянальна-вызваленчы рух! Так, стыхійны, але ж і масавы.
– Ведаю, што днямі вы вярнуліся са сваёй малой радзімы – з Чэрвеня. А як там народ у гэтыя пераднавагоднія дні рэагуе на зусім не святочныя падзеі, на рэпрэсіі?
– У Чэрвень я ездзіў на пахаванне блізкага мне чалавека. Мяне ўразіла, колькі людзі нанеслі кветак і вянкоў – бел-чырвона-белых! І падчас развітання нехта заўважыў: вось бы цяпер наляцелі сюды «амонаўцы», усе кветкі патапталі б, а нас бы ў аўтазакі… Так што народ усё разумее. А Чэрвень – чысценькі, дагледжаны гарадок. Наконт гэтага мой чэрвеньскі сябра Уладзімір Дарагуш заўсёды іранізаваў, што і ў Асвенцыме былі парадак і чысціня і музыка гучала. А печы дымілі… Прайшоўся я па Чэрвені – вуліцы Маркса, Лібкнехта, Леніна, Савецкая… На такіх вуліцах камфортна жыць хіба што ненавіснікам усяго беларускага. Украіна за месяц ачысцілася ад гэтай чужацкай тапанімікі, і ёй Масква не можа дараваць гэтага.
– Затое даруе ўсё афіцыйнаму Мінску. Нават бесцырымоннае закрыццё «Комсомольской правды», любімай газеты Пуціна.
– Гэта дробязі ў параўнанні з вялікай палітыкай. Таму што канчатковы план Крамля – каб «беларускі балкон», высунуты ў Еўропу, быў у расійскіх руках. А ён пакуль не здзяйсняецца. Таму на расійскіх тэлеканалах Лукашэнка паказваецца як лідар, які выступае супраць «калектыўнага Захаду», бароніць у гэтым сэнсе Беларусь і Расію.
– Відавочна, што мігранцкі крызіс на беларуска-польскай мяжы не даў патрэбнага для ўлады выніку. Як вы, былы дыпламат (працавалі ў Варшаве), ацэньваеце тое, што адбывалася пад Гродна?
– Гэта была амаль што неабвешчаная вайна з боку Беларусі. І я проста дзівіўся вытрымцы палякаў. Беларускія дзяржаўныя СМІ распалілі такі антыпольскі псіхоз, што невядома, чым гэта скончыцца. Не думаю, што Польшча дазволіла б сабе пры любым раскладзе «ўсходнія крэсы» вяртаць. Варшаву правакавалі, каб падчас узброенай сутычкі на мяжы пад шумок здаць-заняць «беларускі балкон». Перакананы: увесь гэты «крызіс» планаваўся і за крамлёўскай сцяной таксама.
– Адзін з вашых даўніх артыкулаў пра Беларусь называўся «Тэрыторыя ці народ». Сёння вы ўжылі б такую ж фармулёўку?
– Не. Беларусы ў 2020 годзе гучна, на ўвесь свет заявілі пра сябе як нацыю. Дылема «тэрыторыя ці народ» для мяне вырашана раз і назаўсёды. Зводзіць цяперашнюю Беларусь толькі да тэрыторыі – анахранізм. Ёсць народ, ёсць нацыя, і ёсць дзяржава. Праўда, як ні горка і парадаксальна гэта гучыць, дзяржава тая займаецца знішчэннем беларушчыны. Думаю, што парадокс гэты хутка будзе пераадолены. Хоць у тым, каб ён працягваўся як мага даўжэй, зацікаўлены ўсходні сусед. Шмат будзе залежаць ад падзей у Расіі. Калі там пачнуцца тэрытарыяльныя праблемы, Маскве будзе не да новага аншлюсу, які, гэта трэба прызнаць, сёння Беларусі рэальна пагражае.
– Незалежная маскоўская «Новая газета» (аддамо ёй належнае) давала аб’ектыўную інфармацыю пра леташнія беларускія падзеі. І Нобелеўскую прэмію яна атрымала, як мне падаецца, дзякуючы і гэтай акалічнасці.
– Згодзен з вамі. Пазіцыя «Новой газеты» асабліва была відна на фоне той жа «Комсомольской правды», на старонках якой прысцяжныя барзапісцы «разоблачали провокацию, устроеную в Белоруссии националистами». Так што з-за закрыцця «КП» я не перажываю. А колькі жоўці было выліта на беларусаў на федэральных тэлеканалах! Уключаеш праграму Салаўёва, а там суцэльная беларусафобія! «Я такого бялорусского языка не знаю, который они изображают»… Бог ты мой! Маршал Перамогі Жукаў – і той у анкеце пісаў, што валодае «замежнай беларускай мовай». А гэтыя так званыя аналітыкі – «не знаю»… «Новая газета», дзякуй яе рэдактару Дзмітрыю Муратаву, выратавала гонар расійскай дэмакратычнай думкі. Гэта ўражвала – пад лозунгам «Жыве Беларусь!» на яе старонках публікаваліся гарачыя рэпартажы з мінскіх падзей, была якасная аналітыка. Думаю, што рэдакцыйная праца «Новой газеты» застанецца ў гісторыі, нездарма яе ў Расіі назвалі ўжо «коллективным колоколом» (маючы на ўвазе герцэнаўскі «Колокол» XIX стагоддзя).
– У гэтым сэнсе варта згадаць і народнага артыста СССР Уладзіміра Співакова, які публічна адмовіўся ад ордэна Скарыны, які ў свой час атрымаў з рук Аляксандра Лукашэнкі. Дарэчы, з беларускіх артыстаў ці пісьменнікаў ніхто ад лукашэнкаўскіх званняў ці прэмій так і не адмовіўся.
– Учынкам Співакова і я быў узрушаны. А помніце, у Мінску пасадзілі на суткі студэнта-хіміка Арцёма Баярскага, пераможцу міжнародных алімпіяд? У яго абарону выступілі 15 акадэмікаў і членкараў Расійскай Акадэміі навук! Тая ж «Новая газета» публікавала іх зварот да генпракурора Беларусі. Што, у Беларусі не знайшлося сваіх акадэмікаў?
– Відаць, атрымалася, як у вершы Яўтушэнкі: «Ученый, сверстник Галилея, / был Галилея не глупее. / Он знал, что вертится Земля, / но у него была семья».
– Во-во, «была семья»… Сядзяць вашы акадэмікі, як мышы пад венікам. Але мышы нават пад венікам варушацца!
– Вы былі стваральнікам і шматгадовым кіраўніком Таварыства беларускай культуры ў Маскве. Яго ўжо няма. А што з’явілася замест яго?
– На пачатку 2000-х у Расіі пачалі стварацца нацыянальна-культурныя аўтаноміі. Як я зразумеў, пад кантролем адпаведных дзяржаўна-палітычных структур. Прыйшлі новыя людзі, утварылі аўтаномію «Белорусы России». Што пра яе сказаць? Дастаткова, відаць, таго, што кіраўнікі гэтай арганізацыі рэгулярна ўдзельнічаюць ва Усебеларускім сходзе, галасуюць разам з усімі гэтак званымі «дэлегатамі».
– Вы падрыхтавалі і выдалі 10 выпускаў гісторыка-літаратурнага гадавіка «Скарыніч». Працяг будзе?
– Працяг быў бы, калі б было фінансаванне. Са «Скарынічам» мне ўвесь час дапамагаў мой маскоўскі калега Віктар Чайчыц, дыпламат, германіст, фінансавы бок фактычна на яго плячах трымаўся. Што далей будзе? Дванаццаты «Скарыніч» даступны ў інтэрнэце, у электроннай бібліятэцы «Камунікат». Дзякуй яе заснавальніку Яраславу Іванюку, які вывесіў увесь камплект.
– Наш зямляк Мікола Нікалаеў выпусціў у свет таўшчэзны том «Беларускі Пецярбург». А чаму ж ніхто не даўмеўся зрабіць кнігу «Беларуская Масква»? Матэрыялаў не хапае?
– Матэрыялаў больш чым дастаткова. І яны больш-менш сістэматызаваны. Скажам, у энцыклапедычным даведніку «Беларускае замежжа» ёсць асобны раздзел пра маскоўскіх беларусаў. А калі браць гісторыю… Тут безліч тэм і постацяў. Скажам, «Янка Купала і Масква». Пясняр там вянчаўся і там жа загінуў. Пра аднаго Купалу ў Маскве можна кнігу напісаць. Дарэчы, нядаўна я гартаў трохтомную Купалаўскую энцыклапедыю і са здзіўленнем не знайшоў там і згадкі пра кнігу Купалы «Молодая Беларусь» (выйшла адносна нядаўна ў Маскве), дзе сабраны раней «крамольна-спецхранныя» творы паэта, невядомая рускаму чытачу публіцыстыка. І наклад быў немалы – 5000 асобнікаў. І вось – ні слова ў энцыклапедыі…
– Да Мінска дайшлі чуткі, што вы свой шматлікі кнігазбор падаравалі ў адну з маскоўскіх бібліятэк. Гэта праўда?
– Праўда. Як праўда і тое, што кнігазбор той я спрабаваў спачатку «прыстроіць» у Мінску. Вёў нейкія перамовы. Але дарма – нікога мае кнігі (пераважна беларусіка) не зацікавілі. А ў маскоўскай Акадэмічнай бібліятэцы прынялі з удзячнасцю, стварылі асобны фонд.
– Што з Беларусі павезяце з сабой у Маскву?
– Вось чаравікі зімовыя купіў у Чэрвені. Стаяў у чарзе да касы і сказаў спецыяльна гучна, на ўсю краму: «Дзякуй «бацьку» і «ябацькам» за добрыя чаравікі!» Бачу – людзі на мяне недружалюбна косяцца, адразу замаўчалі ўсе. Што мяне пэўным чынам абнадзеіла… Мне прыгадваецца светлай памяці Янка Брыль, які аднойчы пры сустрэчы сказаў мне: «Браце, не трэба ў роспач кідацца, перажылі лета гарачае, перажывём і г… сабачае». Мінулагодняе лета гарачае паказала – беларускі патэнцыял жывучасці ў наяўнасці, і ён рэалізуецца, нікуды не дзенецца!
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


description: Сёння экс-старшыні Вярхоўнага Савета Беларусі споўнілася 87 год. – Было вельмі шмат віншаванняў і ад блізкіх, і ад сяброў, - распавёў Станіслаў

title: Станіслаў Шушкевіч: Віншаваць пачалі ўжо з ночы…

maintext:
Сёння экс-старшыні Вярхоўнага Савета Беларусі споўнілася 87 год.
– Было вельмі шмат віншаванняў і ад блізкіх, і ад сяброў, – распавёў Станіслаў Станіслававіч “Народнай Волі”. – Пры гэтым тэлефонныя віншаванні пачаліся яшчэ ноччу. З Беларусі, з Расіі, з-за акіяна прыйшло сем віншаванняў.
– Як увогуле праходзіць зараз ваш дзень?
– Раней я перарабляў сваю кнігу, падбіраў фотаздымкі, але цяпер займацца гэтай справай усё складаней. Па-першае, здароўе не дазваляе працаваць так, як раней. Па-другое, заблакаваны многія сайты, таму складаней шукаць нейкую альтэрнатыўную інфармацыю. Знаходзішся не толькі ў тэрытарыяльнай ізаляцыі, але ў пэўным сэнсе і ў інфармацыйнай.
– Як сябе пачуваеце ў 87 год?
– Грэх скардзіцца на лёс, але здароўе, безумоўна, ужо не тое. Што казаць, калі апошнія тры гады даводзіцца па 15-17 таблетак у дзень глытаць.
Зараз, можна сказаць, знаходжуся ў ізаляцыі, бо з кватэры на прагулкі не выходжу. Час ад часу толькі жонка возіць на машыне ў паліклініку. Раней я па кватэры 3 кіламетры мог нахадзіць, а зараз, дай Бог, каб 400 метраў прайшоў за дзень.
Зрэшты, як ужо казаў, на лёс не скарджуся. Мне ёсць што ўспомніць і чым ганарыцца…
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»

fasttext_language: be


title: "Не ўпрыгожвае сусветны спорт"

maintext:
Што будзе рабіць каманда «МАЗ-СПОРТаўта», якая следам за МАЗам трапіла пад санкцыі?
Удзельнікі каманды «МАЗСПОРТаўта», якіх праз санкцыі супраць Мінскага аўтамабільнага завода не дапусцілі да гонак «Дакар», больш падрабязна распавялі пра тое, што адбылося. І прынеслі «найглыбейшыя прабачэнні» сваім заўзятарам і партнёрам.
«Гэтая сітуацыя ніяк не ўпрыгожвае сусветны спорт, і, на мой погляд, недапушчальны сам працэс вырашэння такіх пытанняў: альбо замоўчванне, альбо дзеянне з пункту гледжання сілы. Мы вельмі абураны. Але мы працягнем рабіць як спартсмены тую працу, якую вялі да гэтага, каб у любы момант, як толькі будзе магчымасць, і далей прадстаўляць інтарэсы аўтаспорту за межамі Беларусі на самым высокім узроўні», – заявіў кіраўнік каманды «МАЗ-СПОРТаўта» Сяргей
Вязовіч.
Таксама ён выказаў надзею, што «спорт, і аўтаспорт у тым ліку, усё ж застанецца па-за палітыкай і на нашу каманду ў далейшым не будзе аказвацца ціск з боку заходніх улад».
Ці гатовы Вязовіч выступаць без лагатыпа МАЗ і такім чынам абысці санкцыі?
– Мая асабістая пазіцыя: гэта зневажальна. Не ведаю, як павёў бы сябе ў падобнай сітуацыі, калі б было прапанавана такое рашэнне. Але пакуль я ў ёй не апынуўся, то хацеў бы сказаць, што для нас вельмі важна застацца пры сваім лагатыпе. Многія цяпер па-рознаму ставяцца да каманды і трактуюць гэтую сітуацыю, але скажу за сябе: хай і з невялікім перапынкам, але працую на заводзе з 2003 года. Я як спартсмен адбыўся менавіта ў камандзе «МАЗ-СПОРТаўта» і на грузавіках гэтай маркі. Пайсці на саступкі дзеля… дзеля чаго? Дзеля нейкага самалюбства? Я пакуль на гэта не гатовы. Лічу гэта прыніжэннем спартсменаў і дасягненняў канструктараў, – заявіў Сяргей Вязовіч на прэс-канферэнцыі ў Мінску.
Паводле слоў удзельнікаў каманды, яны паспяхова завяршылі падрыхтоўку да ралі-марафону «Дакар-2022» у лістападзе. Але напрыканцы месяца арганізатары гонак – французская кампанія «ASO» – заявілі аб нядопуску да пагрузкі тэхнікі на паром і ўдзелу ў гонках. Пасля прэс-канферэнцыі 28 лістапада са спісу ўдзельнікаў былі выключаны экіпаж №502 пад кіраваннем Сяргея Вязовіча, №507 пад кіраваннем Аляксея Вішнеўскага і №517 пад кіраваннем Аляксандра Васілеўскага.
Арганізатары ралі абвясцілі аб немагчымасці допуску «МАЗ-СПОРТаўта» да гонкі, спасылаючыся на пастанову ЕС, у якой пазначана, што ніякія сродкі або эканамічныя рэсурсы не могуць быць наўпрост ці ўскосна даступны фізічным або юрыдычным асобам (арганізацыям або карпарацыям), якія знаходзяцца ў санкцыйным спісе. Нагадаем, што Мінскі аўтамабільны завод у гэтым спісе ёсць.
Каардынатар па працы з удзельнікамі ралі «Дакар» Шарль Кюпер растлумачыў, што «ўдзел каманды МАЗ у ралі «Дакар» дае беларускаму прадпрыемству магчымасць рэкламы аўтамабіляў сваёй маркі, якая можа спрыяць павелічэнню тавараабароту і прыбытку на замежных рынках. І таму ўдзел будзе адпавядаць паняццю эканамічных рэсурсаў, як гэта вызначана правіламі Еўрапейскага Саюза».
Пры гэтым дырэкцыя ралі «Дакар» выказала вялікае шкадаванне з той нагоды, што ім прыйшлося выключыць экіпажы «МАЗ» са спісу ўдзельнікаў гонкі.
Ралі-рэйд «Дакар» – штогадовы ралі-марафон, заснаваны французам Цьеры Сабінам. Праводзіцца з 1979 года.
Бліжэйшы «Дакар» пройдзе ў Саудаўскай Аравіі 2–14 студзеня 2022 года.
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Экалагічныя ялінкі ад харэографа і праграміста

maintext:
Гродзенская сям’я вырошчвае і здае ў арэнду ялінкі на навагоднія святы. Затым іх забірае і высаджвае нанова на сваім полі. Летась удалося аднавіць 80 працэнтаў дрэў.
Не паднялася рука ссекчы
Яўгеній і Данута Дарагушы паводле адукацыі зусім не эколагі, але тое, чым яны зараз займаюцца, цалкам падпадае пад паняцце «экалагічны праект». Побач з вёскай Каробчыцы Гродзенскага раёна маладыя людзі маюць каля гектара зямлі і ўжо дзесяць гадоў вырошчваюць ягады годжы.
Данута паводле адукацыі харэограф, Яўгеній – праграміст. Але ў жыцця заўсёды свае планы.
– Так атрымалася, што ў нас на частцы зямельнага надзелу нічога не хацела расці, – распавядае Яўгеній. – Я прапанаваў пасадзіць елачкі, каб потым іх прадаваць пад Новы год.
Так некалькі гадоў таму яны набылі каля тысячы трохгадовых саджанцаў і самі за дзень іх пасадзілі. Ялінкі аказаліся непатрабавальнымі і хутка пачалі расці.
– Калі ялінкі можна было прадаваць, ні ў мяне, ні ў жонкі не падымалася рука іх ссекчы, – згадвае Яўгеній. – І Данута прапанавала іх выкопваць, садзіць у гаршкі і так прадаваць.
Праўда, потым паўстала праблема: што рабіць з елкамі і гаршкамі пасля святаў? Прыдумалі: трэба дрэўцы не прадаваць, а здаваць у арэнду, а потым забіраць назад і нанова высаджваць на сваім полі.
Першы блін – зусім не комам
Новую ідэю выпрабавалі на сваіх сябрах і знаёмых летась. Аддавалі дрэвы ў арэнду за 10 рублёў. А пасля ўсяго аднаго паста ў «Інстаграме» ялінкамі ў гаршках зацікавіліся іншыя людзі. Справа пайшла, прычым ялінак хапала, а вось гаршкі давялося набываць. Арэндную плату павялічылі да 15 рублёў, потым – да 20, 25… Пасля святаў сабралі свой «перасоўны лес» і зноў высадзілі ў зямлю.
– 80 працэнтаў ялінак прыжыліся! – з радасцю распавядае Яўгеній.
Сёлета бізнес вырашылі пашырыць і набылі ў пітомніку дарослыя дрэвы адмыслова для таго, каб здаваць іх у арэнду. Асаблівую ўвагу надаюць таму, каб пры выкопванні расліны не былі пашкоджаны карані.
– Мы самі едзем у пітомнік і выкопваем дрэўцы. Тады ёсць гарантыя, што іх можна будзе пасадзіць нанова пасля святаў, – кажа мой суразмоўца.
Дарэчы, на сайце, дзе можна заказаць ялінку, гродзенцы змясцілі падрабязную інструкцыю, як абыходзіцца з ялінкай, пакуль яна стаіць у гаршку.
Што датычыцца прыбытку, то Яўгеній кажа, што ў кожнай справе ёсць свая камерцыйная таямніца. Праўда, гаворыць гэта задаволеным тонам.
Сёлета навагоднія прыгажуні ў гаршках і кадушках паедуць яшчэ і ў Мінск. На сваім сайце гаспадары змясцілі аб’яву, што арганізуюць дастаўку 100 дрэў у сталіцу, паколькі многія праз інтэрнэт звярталіся з пытаннем, як атрымаць экалагічную ялінку.
Творчасць ва ўсім
Дарагушы – людзі творчыя, таму крэатыў адчуваецца ва ўсім, што яны робяць. У Гродне ялінкі Яўгеній дастаўляе заказчыкам у адзенні Дзеда Мароза. На сайце таксама можна замовіць невялічкія падарункі для дзяцей. У выніку адбываецца цэлае прадстаўленне.
– Дзеці рады, бацькі таксама – сапраўдны Новы год! – не хавае задавальнення Яўгеній.
Дарэчы, сёлета ўзяць ялінку ў арэнду ў Гродне можна па 40–60 рублёў, у Мінску – па 70–90.
На што толькі не здольная прыватная ініцыятыва!..
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Галоўныя навіны за нядзелю (12 снежня)

maintext:
А1: прэс-сакратар не мае доступу да дадзеных кліентаў
Прадстаўнік сотавага аператара А1 паведаміў, што прэс-сакратар беларускага аддзялення кампаніі Мікалай Брэдзелеў, які распавёў на камеру, што быў затрыманы міліцыяй за перадачу блогеру, тэлеграм-канал якога прызнаны экстрэмісцкім, звестак, звязаных з яго прафесійнай дзейнасцю, не меў тэхнічнага доступу да дадзеных кліентаў, піша Puls24.
Як сцвярджае прадстаўнік кампаніі, у цяперашні час кампаніі нічога не вядома аб судовых разглядах супраць А1 у Беларусі, а ўлады краіны не змаглі ўказаць тып і маштаб уцечак інфармацыі. Тым не менш, кампанія абяцае правесці пашыранае ўнутранае расследаванне.
Ірак паведаміў колькі суайчыннікаў эвакуіраваў з польска-беларускай мяжы
Афіцыйны прадстаўнік МЗС Ахмед ас-Саххаф заявіў у нядзелю, што “да гэтага часу міністэрству ўдалося арганізаваць дзевяць вывазных рэйсаў з Мінска”, – прыводзіць яго словы іракскае інфармацыйнае агенцтва INA. Ас-Саххаф дадаў, што гэтымі рэйсамі добраахвотна на радзіму вярнуліся 3556 мігрантаў, якія затрымаліся на мяжы Беларусі і Польшчы.
Таксама прадстащник МЗС дадащ, што “да гэтага часу было выдадзена 383 пашпарта мігрантам, якія страцілі свае дакументы ў Беларусі, Літве, Латвіі і Польшчы”. Ас-Саххаф дадаў, што спецыяльныя консульскія дэлегацыі МЗС Ірака працуюць у Мінску, Польшчы, Літве і Латвіі.
Дэпартаваны пасля 30 гадоў жыцця ў Беларусі
У нашай краіне ў кубінца Раберта Вальдэса Касануевы засталася сям’я і трое дзяцей.
У сацсетках з’явілася фота развітання кубінца з сынам перад прымусовай дэпартацыяй з Беларусі.
11 лістапада 2020 ён быў затрыманы пасля маршу і больш за год правёў у ІЧУ ў чаканні выправаджэння.
Раберта Вальдэс Касануева пражыў у Беларусі 30 год.
ЗША выдзеляць Украіне $ 20 млн на ўмацаванне межаў
ЗША выдзеляць $20 млн на праект узмацнення Дзяржпагранслужбы ў сферы бяспекі паўночнай і ўсходняй мяжы Украіны. Пра гэта паведаміла прэс – служба Дзяржаўнай прыгранічнай службы Украіны.
“Сёння ў нас ёсць чарговы план тэхнічнай дапамогі, мы падпісалі план гэтага ўзаемадзеяння, план сумесных дзеянняў для рэалізацыі і павышэння здольнасці Дзяржпагранслужбы”, – адзначыў першы намеснік старшыні ведамства Уладзімір Нікіфарэнка.
Праект быў падпісаны па выніках сустрэчы Нікіфарэнка з прадстаўнікамі Пасольства ЗША ва Украіне і Міжнароднай арганізацыяй па міграцыі ва Украіне. «Наш візіт вельмі своечасовы, паколькі Украіна перажывае няпростыя часы і беспрэцэдэнтныя выклікі на межах», – адзначыла начальнік аддзела па міжнародных пытаннях Амбасады ЗША ва Украіне Сара Лангенкамп.
Па словах Лангенкамп, мэта праекта – тэхнічная дапамога ўкраінскім памежнікам для супрацьдзеяння пагрозам бяспецы пры ахове паўночнага і ўсходняга ўчасткаў дзяржаўнай мяжы. Для гэтага ЗША плануюць даць Дзяржпагранслужбе Украіны беспілотныя авіяцыйныя сістэмы, спецтранспарт, сродкі відэаманіторынгу і сувязі, экіпіроўку і іншыя спецыяльныя сродкі. Рэалізацыя праекта прызначана на 2022 год.
Украіна скараціла імпарт электраэнергіі з Беларусі ў 15 разоў
Яшчэ 11 снежня, імпарт электраэнергіі з Беларусі ва Украіну адбываўся ў дыяпазоне ад 699 МВт да 900 МВт за гадзіну. 12 снежня ён ўпаў да 60 МВт. Гэта вынікае з дадзеных, апублікаваных на сайце «Укренерго».
Удакладняецца, што імпарт 12 снежня ажыццяўляўся па графіку: без перапынкаў, павелічэння або змяншэння магутнасці – (60 МВт) на працягу 23 гадзін, а з 23:00 да поўначы (00:00 – 01:00 13 снежня па мінскім часе) пастаўкі спыняцца. Расклад далейшых паставак пакуль не апублікаваны.
Украіна апошнім часам не аднойчы спыняла і аднаўляла імпарт беларускай электраэнергіі, да таго ж некалькі разоў заяўляла, што адмовіцца ад яе зусім. На канец кастрычніка 2021 года вынікі аўкцыёнаў на набыццё Украінай электраэнергіі ў Беларусі і Расіі былі адменены. Але потым Уладзімір Зяленскі сказаў, што няма іншага выйсця, акрамя як імпартаваць беларускую электраэнергію.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: "Галоўнае - ліквідаваць прычыну санкцый..." - Народная Воля

maintext:
Старшыня Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў Аляксандр Ярашук заклікае афіцыйныя прафсаюзы скіраваць свае высілкі на тое, каб ліквідаваць найперш прычыну з’яўлення санкцый, а потым патрабаваць іх адмены.
У выніку ўвядзення Еўрасаюзам і ЗША эканамічных санкцый супраць беларускіх кампаній пад абмежаваннямі апынуліся 22 прадпрыемствы. У санкцыйным спісе чатыры прамысловыя прадпрыемствы, якія маюць стратэгічнае значэнне для эканомікі: «Гродна Азот», яго філіял «Завод Хімвалакно», «Беларуснафта» і «Белшына». Адмыслоўцы схільны лічыць, што з пачатку свайго паўнацэннага дзеяння санкцыі істотна паўплываюць на беларускую эканоміку.
Прафсаюзы Беларусі ў сваю чаргу пачалі збор подпісаў пад адкрытым лістом у адрас Міжнароднай арганізацыі працы, рабочых і наймальнікаў іншых краін. Ліст змешчаны ў інтэрнэце. Нагадаем: у ім гаворыцца аб тым, што еўрапейскія чыноўнікі не маюць права абмяжоўваць правы работнікаў іншых краін. Увядзенне падобных мер у дачыненні да беларускіх прадпрыемстваў, на думку складальнікаў ліста, не з’яўляецца выказваннем патрабаванняў працоўных. Дарэчы, у змешчаным у сеціве закліку афіцыйных прафсаюзаў да грамадзян, каб яны ставілі свае подпісы пад лістом, удакладняецца, што гэта справа абсалютна добраахвотная. І нават даюцца адрасы, куды звяртацца, калі прымушаюць ставіць подпіс альбо, наадварот, не ставіць.
«Народная Воля» звярнулася да старшыні Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў Аляксандра Ярашука з просьбай пракаментаваць сітуацыю.
Паводле слоў спадара Ярашука, прафсаюзы нідзе ў свеце не заклікаюць да санкцый, паколькі гэта супярэчыць іх мэтам. А таму дзіўным найперш з’яўляецца адрасат, да якога звяртаюцца беларускія афіцыйныя прафсаюзы. На яго думку, больш істотна тое, як ліквідаваць прычыну ўвядзення санкцый супраць беларускіх прадпрыемстваў.
– А прычына добра вядомая – гэта рэпрэсіі супраць рабочых, захоп самалёта з грамадзянамі Еўрасаюза, гэта міграцыйныя атакі на суседзяў з Еўрасаюза, – удакладняе Ярашук. – І зразумела, што нельга адмовіць і краінам Еўрасаюза ў адстойванні сваіх граніц і ўласнай бяспекі.
Аляксандр Ярашук трымаецца думкі, што ўлады павінны неадкладна пачаць дыялог з апанентамі, якім бы цяжкім ён ні быў, і сумесна дамаўляцца, як выходзіць з гэтага вострага палітычнага і сацыяльна-эканамічнага крызісу.
– Калі гэта будзе адбывацца, то можна спадзявацца на тое, што і мы будзем пачуты іншымі краінамі, якія ўвялі санкцыі, – перакананы Ярашук. – Выхад у гэтай сітуацыі адзіны – нацыянальны дыялог. Іншага папросту няма.
Што датычыцца таго, як збіраюцца подпісы, кіраўнік Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў кажа, што ў дадзенай сітуацыі кожны чалавек павінен сам вырашаць, як яму паступаць.
– Да нас калі і звяртаюцца людзі са скаргамі на прымус, то толькі з умовай, каб ні ў якім разе не называлі прозвішча, – канстатуе Ярашук. – Але калі ніхто не будзе называць прозвішча, то ніхто і рабіць нічога не будзе, бо ад імя каго тады рабіць?
На жаль, паводле слоў Ярашука, людзі ў дадзенай сітуацыі працягваюць баяцца, хаця праз гэту боязь могуць згубіць усё ў сваім жыцці.
Публікацыя з № 97 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Андрэй Грамыка

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–98.)
26. Андрэй Андрэевіч Грамыка (18 ліпеня 1909 г. – 2 ліпеня 1989 г.)
Андрэй Андрэевіч Грамыка – дзяржаўны дзеяч, дыпламат. Доктар эканамічных навук (1956), двойчы Герой Сацыялістычнай Працы (1969, 1979), лаўрэат Ленінскай прэміі (1982) і Дзяржаўнай прэміі СССР (1984).
А.Грамыка нарадзіўся ў вёсцы Старыя Грамыкі Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці. Паходзіў з беднай сялянскай сям’і. У 1932 годзе скончыў эканамічны інстытут у Мінску. З 1939 года – на дыпламатычнай службе.
Яго кар’ера распачалася імкліва – у жніўні 1943 года 34-гадовы А.Грамыка быў прызначаны паслом СССР у Вашынгтоне. Малады дыпламат апынуўся ў цэнтры міжнародных падзей. Ён браў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і правядзенні Ялцінскай і Патсдамскай канферэнцый 1945 года кіраўнікоў урадаў СССР, ЗША і Вялікабрытаніі па выніках Другой сусветнай вайны. У 1945 годзе А.Грамыка ад імя Савецкага Саюза падпісаў Статут ААН на канферэнцыі ў Сан-Францыска. У 1946 годзе быў прызначаны пастаянным прадстаўніком СССР у Савеце Бяспекі ААН і адначасова намеснікам міністра замежных спраў СССР. На працягу 1952–1953 гадоў быў паслом Савецкага Саюза ў Вялікабрытаніі. У 1953 годзе А.Грамыка вярнуўся ў Маскву і быў зноў прызначаны першым намеснікам міністра замежных спраў краіны.
З 1957 года пачынаецца працяглы перыяд знаходжання А.Грамыкі на пасадзе міністра замежных спраў СССР – да 1985 года. Дыпламат атрымаў шырокую вядомасць дзякуючы глыбокім ведам міжнародных праблем, унікальнай памяці, мастацтву весці перамовы, а таксама шматлікім сустрэчам з кіраўнікамі замежных краін і ўрадаў. А.Грамыка сустракаўся з дзевяццю амерыканскімі прэзідэнтамі, але, як адзначаў сам дыпламат, сустрэча з Дж.Кенэдзі падчас Карыбскага крызісу 1962 года была самай цяжкай з усіх сустрэч.
Да асобых заслуг А.Грамыкі як дыпламата і міністра замежных спраў СССР адносіцца падпісанне шэрагу важных міжнародных дагавораў, у ліку якіх Дагавор аб забароне выпрабаванняў ядзернай зброі ў атмасферы, у касмічнай прасторы і пад вадой ад 5 жніўня 1963 года, дагавор аб нераспаўсюджванні ядзернай зброі ад 1 ліпеня 1968 года, а таксама дамовы аб абмежаванні стратэгічных наступальных узбраенняў (ПРА і АСВ-1), падпісаныя ў 1972–1973 гадах.
У 1977–1979 гадах А.Грамыка браў удзел у перамовах з дзяржсакратаром ЗША С.Вэнсам, а затым з прэзідэнтам Дж.Картэрам, якія прывялі да падпісання 18 чэрвеня 1979 года Дагавора АСВ-2 паміж СССР і ЗША.
У 1973 годзе А.Грамыка становіцца членам Палітбюро ЦК КПСС, а ў 1983-м – першым намеснікам Старшыні Савета Міністраў СССР.
У 1985 годзе А.Грамыка пасля абрання М.Гарбачова Генеральным сакратаром ЦК КПСС пакідае пасаду міністра замежных спраў і становіцца Старшынёй Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. 30 верасня 1988 года ён выходзіць у адстаўку. У гэтым жа годзе выдаецца яго аўтабіяграфія «Андрей Громыко. Памятное» на рускай мове, а ў 1990-м – у брытанскім выдавецтве «Хатчынсан» на англійскай.
Памёр у Маскве. У Гомелі яму ўстаноўлены бюст. У 1999 годзе ў Маскве адбылася канферэнцыя, прысвечаная 90-годдзю з дня нараджэння дыпламата.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 98 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Дзе прышчапіцца ад COVID-19 кітайскай вакцынай?

maintext:
Нягледзячы на тое, што ў Беларусі каранавірус як быццам пайшоў на спад і бальніцы паступова пераходзяць на звычайны рэжым працы, звесткі з усяго свету трывожныя. Наколькі эфектыўнымі будуць існуючыя вакцыны супраць новага штама, не вядома, але лепш перастрахавацца.
Многіх цікавіць, дзе можна зрабіць прышчэпку кітайскай вакцынай і як даведацца, у якіх пунктах вакцынацыі яна ёсць.
Датэлефанавацца ў паліклінікі не заўсёды проста. Пункты вакцынацыі, якія месцяцца ў буйных гандлёвых кропках, тэлефонаў увогуле не маюць. Але гэта не азначае, што ў пошуках давядзецца ездзіць па розных адрасах.
Прынамсі, у Мінску ёсць адзіны тэлефонны нумар 131 – інфармацыйная служба ААТ «Медыцынская ініцыятыва», па якім адкажуць на ўсе вашы пытанні. На дзень падрыхтоўкі гэтага нумара «Народнай Волі» нас запэўнілі, што кітайскай вакцыны ў Мінску дастаткова і прышчэпку можна зрабіць як у паліклініках, так і ў буйных гандлёвых аб’ектах накшталт ЦУМа ці Камароўскага рынку.
Публікацыя з № 93 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Іван Яркоўскі

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–99.)
28. Іван Восіпавіч Яркоўскі (12 мая 1844 г. – 21 студзеня 1902 г.)
Іван Восіпавіч Яркоўскі – інжынер-тэхнолаг, даследчык у галіне фізікі, хіміі, метэаралогіі, паветраплавання.
Нарадзіўся ў г.Асвея Дрысенскага павета Віцебскай губерні (цяпер Верхнядзвінскі раён Віцебскай вобласці), паходзіў са старадаўняга шляхецкага роду герба Корсак.
Пачатковую адукацыю атрымаў у школе пры Петрапаўлаўскай царкве ў Маскве, скончыў Маскоўскі Александрыйскі сіроцкі кадэцкі корпус (1868), Пецярбургскі тэхналагічны інстытут са званнем тэхнолага 1-га разраду (1870). У 1872 годзе пасля абароны дысертацыйнай працы «Праект машыны для водазабеспячэння і тэарэтычнае даследаванне механізма» атрымаў званне інжынера-тэхнолага (экзэмпляр яго дысертацыі захоўваецца ў Пецярбургу ў Расійскай нацыянальнай бібліятэцы імя Салтыкова-Шчадрына).
Працаваў у Мінску зборным майстрам у чыгуначных майстэрнях Маскоўска-Брэсцкай чыгункі (1872–1874), начальнікам дэпо ў Смаленску (1874–1876), начальнікам вагонных майстэрняў Маскоўска-Брэсцкай чыгункі ў Маскве (1876–1894), упраўляючым Неўскага механічнага завода і суднабудаўнічага завода (1894–1897), памочнікам галоўнага ўпраўляючага заводамі Акцыянернага таварыства Мальцава (1897–1901).
У 1887 годзе, для таго каб растлумачыць сусветнае прыцягненне, І.Яркоўскі прапанаваў «кінетычную гіпотэзу», скарыстаўшы потым асноўныя яе палажэнні для аналізу фізіка-хімічных і метэаралагічных з’яў. Сукупнасць высноў, якія атрымаў аўтар, звязаны ў адно цэлае асноўнай ідэяй і прадстаўляюцца ў выглядзе філасофскага спалучэння разрозненых навуковых ідэй, выказаных у дачыненні да розных з’яў прыроды. Ужо летам 1888 года праца І.Яркоўскага «Сусветнае прыцягненне як вынік утварэння важкай матэрыі ўнутры нябесных цел: Кінетычная гіпотэза» з’явілася ў друку спачатку на французскай мове, а ў 1889 годзе ў пашыраным і дапоўненым выглядзе – на рускай. У гэтай працы аўтар прапанаваў механічнае тлумачэнне прыцягнення. Сілу цяжару І.Яркоўскі разглядаў як вынік існавання накіраванага руху частак эфіру і яго ўсмоктвання праз паверхню любых цел. Ён вывеў формулу закона сусветнага прыцягнення, якая адрознівалася ад ньютанаўскай пераменным значэннем каэфіцыента сумернасці. На падставе кінетычнай гіпотэзы прапанаваў тэарэтычную канцэпцыю будовы як матэрыі, так і міжмалекулярных сіл, перыядычнасці хімічных элементаў і іх фізіка-хімічных уласцівасцяў. Прапанаваў арыгінальныя гіпотэзы зямнога магнетызму, вулканічнай дзейнасці, эвалюцыі зорак. Уяўленні І.Яркоўскага аб тым, што міжмалекулярныя сілы абумоўлены абменным узаемадзеяннем атамаў эфіру, знайшлі ў наш час новую інтэрпрэтацыю на падставе квантавамеханічных уяўленняў. Меркаванні пра тое, што перыядычнасць уласцівасцяў элементаў вызначаецца падабенствам атамных структур, знайшлі пацвярджэнне ў законе перыядычнай будовы атамных абалонак Д.Мендзялеева. Магчымасць вылучэння целам энергіі, дзякуючы яго ўнутранай будове, пацвердзілася праз гады адкрыццём радыю. Кінетычная гіпотэза І.Яркоўскага – гэта, па сутнасці, праграма аб’яднання гравітацыйных і электрамагнітных палёў на падставе ўяўлення аб эфіры.
У 1889 годзе вучоны прапанаваў канструкцыю вертыкальнага вадатрубнага параўтваральніка, якая атрымала прывілею тэрмінам на 10 гадоў. Праводзіў даследаванні па выбары аптымальных параметраў змазачных маслаў і даследаваў уплыў розных гатункаў масла на зніжэнне затрат пры трэнні.
І.Яркоўскі сканструяваў прыстасаванне для вымярэння паскарэння свабоднага падзення, якому даў назву «гравітаскоп»; праводзіў работы па аэрадынаміцы; эксперыментальным шляхам выявіў залежнасць супраціўлення паветра ад плоскасці крылаў, вугла нахілу і хуткасці руху; вывеў формулу для разліку аэрадынамічнага супраціўлення і пад’ёмнай сілы, падобную да формул М.Жукоўскага.
Асноўныя навуковыя працы І.Яркоўскага: «Сусветнае прыцягненне як вынік утварэння важкай матэрыі ўнутры нябесных целаў: Кінетычная гіпотэза» (1888, 1889, 1912), «Новы погляд на прычыны метэаралагічных з’яў» (1891), «Будова матэрыі і міжмалекулярныя сілы» (1894), «Захапленне матэматычнымі тэорыямі ў сучаснай навуцы» (1893), «Шчыльнасць светлавога эфіру і супраціўленне руху, якое ён аказвае» (1893). Вынікі яго навуковых прац былі прыняты і ацэнены сучаснікамі. Ён быў членам Рускага фізіка-хімічнага таварыства, Рускага таварыства аматараў прыродазнаўства, этнаграфіі і антрапалогіі, Рускага тэхнічнага таварыства, Таварыства тэхнолагаў.
У апошнія месяцы жыцця знаходзіўся ў Германіі. Памёр у шпіталі г.Гайдэльберга.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Гарэлка і каньяк цяпер дзялку не ўсмак

maintext:
Пры ўездзе ў Маладзечна службоўцы затрымалі тутэйшага дзялка, які без дакументаў вёз у каністрах больш за тону элітнай гарэлкі і каньяку. Дзялок даводзіў, што напоі прызначаліся «для асабістага спажывання».
Як на прадукцыю ў дзялка
Няма належнае паперы –
Лічы, махлярыць спадцішка
І, так бы мовіць, бізнес шэры.
А гэта значыць, што казна
Не багацее на падаткі,
Хаця і так, на жаль, яна,
Прабачце, мае выгляд гадкі.
Выдатна ведаў той дзялок,
Што ў нас становішча такое.
Аднекуль зблізку ці здалёк
Прывёз спіртовыя напоі.
Там і гарэлка, і каньяк –
Калі агулам, больш за тону!
Напоі тыя вып’е ўсмак
Той, хто не жлукціць самагону.
Аднак махлярскі меў намер,
Была, напэўна, «левай» тона,
Бо не было ў дзялка папер,
Што тону ён прыдбаў законна,
Хаця напраўду алкаголь
Не сурагатны ўсё ж, а чысты…
Ды ў нас цяпер паўсюль кантроль –
Не дрэмлюць нашыя службісты!
Яны схапілі за руку,
Бо не было на слова веры.
Пытанне слушнае дзялку:
– А дзе на твой тавар паперы?
Не разгубіўся той аднак,
Захоўваў выгляд зухаваты:
– Я сам гарэлку і каньяк
Збіраўся ў будні піць і ў святы!
Зусім не трэба мець папер,
Калі сабе купляеш штосьці!
Разлічваў, што яму цяпер,
Як кажуць, не дадуць у косці
І не надумаюць яны
Яго пазбавіць алкаголю.
Ды хто ж у нас цяпер дурны?
– Ты, я гляджу, нап’ешся ўволю, –
Службіст не рассмяяўся ледзь,
І тым не менш стрымаўся ўсё-ткі. –
Хацеў бы вельмі паглядзець,
Як цераз край пальецца з глоткі…
На самай справе каньяку
Службісты не далі ні кроплі,
Каб весялей было дзялку.
А конча суд расставіць кропкі.
Дзялок панёс нямала страт,
Як кажуць, ён цяпер у яме.
Затое гэты канфіскат
Не застаіцца доўга ў краме…
***
А пакараць патрэбна як?
Няхай бы сапраўды да скону
Ён заліваў у свой гарляк
Гарэлку тую і каньяк.
І ці паспеў бы выпіць тону?
Характэрныя рысы
Калега мой сказаў няблага:
«Геройства, мужнасць і адвага –
Такія рысы маюць людзі,
Калі ўзялі яны на грудзі…»
Адпеты грэшнік
Ён жыў (і разлічваў на рай)
У гэтакім блудзе і брудзе,
Што ў пекле пачуў:
– Выбачай,
Ды ў нас тут прыстойныя людзі…
Колькі ж акон?
Факт непрыемны для бацькоў:
У школу выклікаюць зноў.
Там гаварыцьмуць пра адно:
Сыночак зноў разбіў акно.
І бацька ўсклікнуў (злосны ён):
– Зараза! Колькі ж там акон?
Чаму маўчыць жонка?
– Два з брыльянтамі пярсцёнкі
І калье набыў для жонкі,
Дык тры тыдні ўжо – ні слова.
– А чаму?
– Такая ўмова.
Крык пра каву
Знаёмы мой сказаў на славу:
– Зявок – маўклівы крык пра каву.
Пахвала мацюком
Сказаў рабочы – смех дый годзе! –
Мяне адвёўшы ўбок цішком:
– Хто не працуе на заводзе,
Таго не хваляць мацюком…
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: "Ад гэтай школы застаўся толькі цень…"

maintext:
Беларускі шматразовы чэмпіён свету па тайскім боксе зараз трэніруе спартсменаў у суседняй краіне і ўжо мае першыя вынікі.
Нагадаем: Віталь Гуркоў з’ехаў ва Украіну летам 2020 года. Дадому не вярнуўся ў мэтах бяспекі – пасля выбараў на многіх заводзілі крымінальныя справы…
– За гэты час цалкам змянілася маё жыццё, – распавёў Віталь «Народнай Волі». – І не толькі я апынуўся ў такім становішчы, але і тысячы іншых беларусаў, якія вымушаны былі пакінуць краіну.
Гэты год стаў таксама лакмусавай паперкай, паказаў, хто з тваіх сяброў і знаёмых чаго варты.
Але ў той жа час нагоды для нейкага песімізму не было па той простай прычыне, што на гэта элементарна не хапала часу. Была праца, праца і яшчэ раз праца. Для выпрабавання ўласнага характару гэта даволі прадуктыўны год.
Зараз і сам трэніруюся, і іншых трэнірую. Акрамя таго, выступаю з гуртом на некаторых канцэртах.
Супрацоўнічаю з украінскай Федэрацыяй тайскага бокса. Прайшоў курсы трэнерскай перападрыхтоўкі, атрымаў адпаведны сертыфікат. І ўжо нават паспеў падрыхтаваць для зборнай Украіны спартсменку.
Варта адзначыць, што на нядаўнім чэмпіянаце свету па тайскім боксе ў Бангкоку ўкраінка Марыя Бярко, якую трэніруе Віталь Гуркоў, заваявала бронзавы медаль.
А вось беларускія спартсмены, якія традыцыйна лічыліся фаварытамі, упершыню ў гісторыі суверэннай Беларусі не заваявалі на першынстве ніводнага залатога медаля.
– Не веру, што ў бліжэйшчы час у беларускім тайскім боксе нешта зменіцца ў лепшы бок, – так пракаментаваў правал беларусаў Віталь Гуркоў. – Па меншай меры пакуль у беларускім спорце і ў федэрацыях будзе адбывацца пэўнага роду бардак. Пакуль кіруючыя пасады будуць займаць людзі, далёкія ад спорту. Пакуль будзе існаваць цяперашняя сістэма, пра добрыя вынікі казаць не даводзіцца. Сітуацыя сумная, няма аб’яднаўчых фактараў для дасягнення агульнага выніку. Усё раз’яднана, спартсмены самі па сабе. І гэта адбіваецца на выніках.
Калі я ездзіў на свой першы чэмпіянат свету ў 2003 годзе і там заваяваў золата, тады тайскім боксам у Беларусі кіраваў Яўген Дабратворскі. Гэта быў адзіны трэнер, які паехаў у складзе нашай дэлегацыі на першынство. Дабратворскі паспяваў усё: падрыхтаваць спартсменаў перад выхадам на рынг, размяць, псіхалагічна папрацаваць… А ў нас была каманда не менш за дзесяць чалавек. Больш за тое – ён не толькі паспяваў працаваць са зборнай, але яшчэ і развіваў тайскі бокс у краіне, займаўся рознымі адміністрацыйнымі справамі, вырашаў многія складаныя пытанні. Тады федэрацыяй кіравалі людзі, якія былі зацікаўлены ў поспеху сваёй справы. Былі і многія трэнеры, якія давалі вынік, але з часам іх адлучылі ад спраў.
Дарэчы, на чэмпіянаце свету адбыўся цікавы выпадак. У Бангкоку сустрэліся тры беларускія трэнеры: я – трэнер украінкі, другі хлопец працуе ў Польшчы, трэці – у Расіі. Гэта паказчык таго, што людзі, якія маглі б развіваць тайскі бокс у сябе дома, не знайшлі ў Беларусі для гэтага магчымасцяў.
Беларускую школу тайскага бокса ведалі ва ўсім свеце, гэта была візітная картка краіны. А сёння ад гэтай школы застаўся толькі цень.
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Авіярэйсы Гродна-Масква адмянілі

maintext:
Авіякампанія Nordwind аб’явіла аб спыненні прадажы квіткоў на самалёты Масква-Гродна-Масква.
Прадстаўніца авіякампаніі перавозчыка Дар’я Жохава патлумачыла журналістам, што прычынай спынення рэалізацыі білетаў стала вельмі слабая дынаміка іх браніравання.
Дарэчы, з Гродна ў Маскву самалёт зрабіў усяго два рэйсы. Кошт квіткоў абяцаў быць вельмі прывабным – ад 98 рублёў, што практычна адпавядала кошту плацкартнага білета да Масквы (112 рублёў). Праўда, замест 15 гадзін цягніком час палёту складаў 1 гадзіну 50 хвілін. Палёты павінны былі адбывацца на Embraer E190. Такі самалёт можа перавозіць да 106 чалавек.
Прадстаўніца авіякампаніі нагадала, што іх самалёты стабільна выконваюць палёты на лініі Калінінград-Мінск. У цяперашні час ёсць тры рэйсы на тыдзень. У перспектыве іх могуць павялічыць да штодзённага спалучэння ў летні перыяд.
Што датычыць палётаў з Гродна ў Маскву – у авіякампаніі разглядаюць магчымасць аднавіць палёты ў летнім сезоне 2022 года.
У выніку адмены палётаў у Гродна адмянілі яшчэ і прыгарадны аўтобус з аўтавакзала «Гродна-Аэрапорт» па панядзелках, серадах, суботах, які адмыслова быў запланаваны пад гэты рэйс.
Аляксей МІХАЛЁЎ
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: «Проста ёсць шанц убачыць мужа…»

maintext:
Сёння ў 14.00 на тэрыторыі гомельскага СІЗА будзе агучаны прысуд Мікалаю Статкевічу, Сяргею Ціханоўскаму, Ігару Лосіку, Уладзіміру Цыганковічу, Дзмітрыю Папову і Арцёму Сакаву.
Усім шасці фігурантам пагражае да 12–15 гадоў пазбаўлення волі. Ім інкрымінуюць «масавыя беспарадкі», «распальванне сацыяльнай варожасці» і іншыя ціжкія артыкулы Крымінальнага кодэкса.
Працэс над шасцю актывістамі і блогерамі ў «справе Ціханоўскага» распачаўся 24 чэрвеня ў СІЗА Гомеля і праходзіў у закрытым рэжыме.
– Па законе, калі суд быў закрыты, то на агучванне рэзалютыўнай часткі павінны дапусціць па адным чалавеку ад кожнага фігуранта справы, – распавяла «Народнай Волі» Марына АДАМОВІЧ, жонка Мікалая Статкевіча. – Таму спадзяюся ўсё-такі ўбачыць Міколу хаця б на некалькі хвілін.
– Калі быў апошні ліст ад мужа?
– 1 снежня. Зараз сітуацыя з ліставаннем пагоршылася, відаць, некаторыя лісты не праходзяць цэнзуру.
– Ведаю, што вы выпісалі яму ў ізалятар некаторыя дзяржаўныя газеты…
– А іншых ужо і не засталося. Але Мікалаю патрэбна інфармацыя для аналітыкі, ён умее чытаць нават дзяржаўныя СМІ, каб зрабіць адпаведныя высновы. Мяне вельмі здзіўляе ступень яго інфармаванасці і ўменне зрабіць абсалютна адэкватныя высновы, нават чытаючы праўладных прапагандыстаў.
– На здароўе не скардзіцца?
– Мікалай мае вельмі жорсткую самадысцыпліну і робіць усё, каб падтрымліваць здароўе і фізічную форму.
– Што думаеце пра магчымы прысуд?
– Ілюзій у мяне няма, проста ёсць шанц убачыць мужа. Гэта адзінае, што прымушае нервавацца. Мікола таксама глядзіць на рэчы рэальна, таму больш у лістах спрабуе падтрымаць мяне.
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Што будзе з беларускай бульбай?

maintext:
Вучоныя Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі выявілі 30 хвароб бульбы, якія раней сустракаліся на поўдні Еўропы ды на поўначы Афрыкі, але ніколі – у Беларусі.
Адну хваробу навукоўцы выдзяляюць асабліва. Гэта вадзяністая гнілата. Сцвярджаецца, што за апошнія тры гады страты ад яе вышэй, чым ад фітафтарозу – самай страшнай хваробы, якую раней ведалі.
З-за таго, што ў Беларусі сталі частымі засухі, многія з гатункаў бульбы, якія садзілі раней, цяпер да нашага клімату не падыходзяць. З тых, якія паказалі добры ўраджай у сёлетнюю засуху, аграрыі выдзяляюць гатунак «Мастак». Ён не толькі засухаўстойлівы, але таксама ўстойлівы да вірусаў. Дарэчы, на яго стварэнне беларускім навукоўцам спатрэбілася 40 гадоў.
Сёння ў беларускім рэестры маецца 170 гатункаў бульбы. 60 з іх – беларускія.
Такія звесткі прывёў генеральны дырэктар РУП «НПЦ НАН Беларусі па бульбаводстве і плодаагародніцтве» Вадзім Маханько падчас нядаўняй мультымедыйнай прэс-канферэнцыі.
Публікацыя з № 94 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Народная Воля

maintext:
Навучэнка Школы шахмат ФІДЭ ў Беларусі Анастасія Севасцьянчук стала чэмпіёнкай Еўропы сярод удзельнікаў да 8 гадоў па хуткіх шахматах.
«Жадаю Насцюшы вялікіх шахматных поспехаў і далейшых перамог, – павіншавала юную спартсменку экс-старшыня Беларускай федэрацыі шахмат і віцэ-прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі шахмат Анастасія Сарокіна. – Ганаруся і ад душы віншую трэнераў Кацярыну Ламака (Кірпічэнка) і Наталлю Папову».
Нагадаем: у снежні Анастасія Сарокіна паведаміла, што арыштаваны рахункі Школы шахмат ФІДЭ ў Беларусі.
«Гэтая школа была створана ў Беларусі восем гадоў таму, – распавяла яна «Народнай Волі». – Я сама пачынала заняткі ў некалькіх групах, выкладала тады яшчэ ў маленькім памяшканні Палаца шахмат і шашак.
Гэта была першая шахматная школа для дзяцей малодшага ўзросту, але працэс ішоў даволі хутка. Праз год я запрасіла ў школу Кацю Ламака (Кірпічэнка), затым Наталля Папова далучылася…
Гэта быў інавацыйны праект, таму што на той час ніхто трохгадовых дзетак шахматам не навучаў.
І вось даведалася, што арыштаваны рахункі школы. Яе закрыццё для мяне – невыносны боль! Больш за 100 дзяцей займаліся ў школе, працавалі пяць настаўнікаў, а таксама адміністрацыйны персанал. Усе гэтыя людзі засталіся без працы. А дзеці – без трэнераў».
Нягледзячы на ўсё гэта, мы бачым, што справа, якую пачынала Анастасія Сарокіна з калегамі, жыве і прыносіць вынік. Гэта не толькі радуе, але і дае надзею на будучыню.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Жарэс Алфёраў

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–98.)
27. Жарэс Іванавіч Алфёраў (1 сакавіка 1930 г. – 1 сакавіка 2019 г.)
Жарэс Іванавіч Алфёраў – фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі (2000).
Ж.Алфёраў з’явіўся на свет у Віцебску ў сям’і Івана Карпавіча і Ганны Уладзіміраўны Алфёравых, якія нарадзіліся і выраслі ў Беларусі. Яго бацька ўдзельнічаў у Кастрычніцкай рэвалюцыі, у часе Грамадзянскай вайны камандаваў кавалерыйскім палком, а потым вучыўся ў Прамысловай акадэміі і стаў адным са стваральнікаў і кіраўніком цэлюлозна-папяровай прамысловасці былога СССР.
Сярэднюю адукацыю Ж.Алфёраў атрымаў у Мінску, дзе скончыў у 1947 годзе з залатым медалём сярэднюю школу №42. Вялікі ўплыў на фарміраванне цікавасці да прыродазнаўчых дысцыплін, і ў першую чаргу да фізікі, аказаў яго школьны настаўнік фізікі Я.Б.Мельцэрсон. Добрая фізіка-матэматычная адукацыя, атрыманая ў Беларусі, дазволіла маладому чалавеку паспяхова паступіць у Ленінградскі электратэхнічны інстытут, які ён скончыў на выдатна ў 1952 годзе. З 1953 года працавал у Фізіка-тэхнічным інстытуце імя А.Ф.Іофэ Расійскай акадэміі навук (з 1973 года – загадчык лабараторыі, з 1987-га – дырэктар). Адначасова з 1972 года – прафесар арганізаваных па яго ініцыятыве кафедр оптаэлектронікі ў Ленінградскім электратэхнічным інстытуце (цяпер С.-Пецярбургскі электратэхнічны ўніверсітэт) і Ленінградскім політэхнічным інстытуце, з 1988-га – дэкан арганізаванага ім фізіка-тэхнічнага факультэта Ленінградскага політэхнічнага інстытута. З 1989 года – старшыня прэзідыума С.-Пецярбургскага навуковага цэнтра Расійскай акадэміі навук. У 1990 годзе абраны віцэ-прэзідэнтам Расійскай акадэміі навук.
У 1972 годзе Ж.Алфёраў абраны членам-карэспандэнтам, а ў 1979-м – сапраўдным членам АН СССР (з 1991-га – акадэмік Расійскай акадэміі навук), з 1995 года – замежны член Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковыя даследаванні Ж.Алфёраў праводзіў у галіне фізікі паўправаднікоў, паўправадніковай і квантавай электронікі, тэхнічнай фізікі. Ён браў дзейсны ўдзел у стварэнні першых айчынных транзістараў, фотадыёдаў, магутных германіевых выпрамляльнікаў. Адкрыў з’явы зверхінжэкцыі, электроннага і аптычнага абмежавання ў гетэраструктурах і паказаў, што ў паўправадніковых гетэраструктурах можна прынцыпова па-новаму кіраваць электроннымі і светлавымі патокамі. Гэта дазволіла кардынальна палепшыць параметры большасці з вядомых паўправадніковых прыбораў і стварыць прынцыпова новыя прыборы, перспектыўныя для выкарыстання ў аптычнай і квантавай электроніцы.
Свае першыя навуковыя даследаванні па фотаправоднасці тэлурыда вісмута ён выканаў у студэнцкія гады. Ужо ў гэтай працы яскрава праявілася адметнасць, якая характарызуе ўсю яго навуковую дзейнасць, – глыбокае пранікненне ў фізіку вывучаемых працэсаў і бліскучая здольнасць выкарыстаць атрыманыя вынікі для стварэння прыбораў, для рашэння канкрэтных фізічных, тэарэтычных і прамысловых задач. Даследаванні ў гэтым напрамку абагульнены ў кандыдацкай дысертацыі, якую ён паспяхова абараніў у 1959 годзе.
У 1967-м Ж.Алфёраў сумесна з калегамі стварыў гетэраструктуры, блізкія па сваіх уласцівасцях да ідэальнай мадэлі паўправадніковага лазера, а потым і першы паўправадніковы гетэралазер, які працаваў у бесперапынным рэжыме пры пакаёвай тэмпературы. На пачатку 1970-х сфармуляваў прынцып стварэння «ідэальнага» пераходу ў шматкампанентных злучэннях і стварыў у хуткім часе лазеры на іх аснове, што дазволіла значна пашырыць дыяпазон выпраменьвання як у інфрачырвоную, так і ў бачную вобласць. Такія лазеры атрымалі выкарыстанне ў якасці крыніц выпраменьвання ў валаконна-аптычных лініях сувязі павышанай адлегласці. Вынікі даследаванняў гетэрапераходаў у паўправадніках Ж.Алфёраў абагульніў у доктарскай дысертацыі, якую паспяхова абараніў у 1970 годзе.
Сумесна з вучнямі Ж.Алфёраваў у 1970 годзе стварыў першыя высокаэфектыўныя фотаэлектрычныя пераўтваральнікі канцэнтраванага сонечнага выпраменьвання. Яны паслужылі падставай для развіцця на прынцыпова новым узроўні даследаванняў у галіне сонечнай энергетыкі. Вынікі фундаментальных прац Ж.Алфёрава пакладзены ў аснову такіх новых навуковых і тэхнічных напрамкаў, як, напрыклад, вытворчасць сонечных элементаў для касмічных батарэй (адна з іх была ўстаноўлена ў 1986 годзе на базавым модулі касмічнай станцыі «Мір» і працавала на арбіце ўвесь тэрмін эксплуатацыі без бачнага памяншэння магутнасці).
З 1983 года прыярытэтны напрамак яго навуковых даследаванняў – сінтэз і даследаванне ўласцівасцяў нанаструктур паменшанай размернасці (квантавых дротаў і квантавых кропак). У 1993–1994 гадах Ж.Алфёраў сумесна з вучнямі ўпершыню рэалізаваў гетэралазер на аснове структур з квантавымі кропкамі – «штучнымі атамамі», якія ўяўляюць сабой паўправадніковыя кластары нанаметровага маштабу, «запячатаныя» (укладзеныя) у матрыцу іншага паўправадніка. Энергетычны спектр такіх утварэнняў, якія складаюцца з некалькіх тысяч атамаў, аналагічны спектру адзіночнага атама. Лазеры, створаныя на аснове такіх структур, характарызуюцца надзвычай высокай тэмпературнай стабільнасцю і на адзін парадак меншай велічынёй парогавага току ў параўнанні з іншымі лазерамі. Гэтымі даследаваннямі Ж.Алфёрава практычна закладзены галоўныя палажэнні прынцыпова новай электронікі на аснове гетэраструктур з шырокім дыяпазонам ужывання, якая вядома сёння як «зонная інжынерыя».
Акадэмік Жарэс Алфёраў – аўтар больш як 500 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій, больш за 50 вынаходніцтваў. Сярод яго вучняў 48 кандыдатаў і 15 дактароў навук.
За фундаментальныя даследаванні гетэрапераходаў у паўправадніках і стварэнне новых прыстасаванняў на іх аснове Ж.Алфёраву прысуджана Ленінская прэмія СССР (1972), Дзяржаўная прэмія СССР (1984). Ён узнагароджаны Залатым медалём Франклінскага інстытута ЗША (1971). У 2000 годзе яму была прысуджана (сумесна з амерыканскімі вучонымі) Нобелеўская прэмія ў галіне фізікі. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам Расійскай Федэрацыі «За заслугі перад Айчынай» II ступені, «Знакам пашаны».
З’яўляўся галоўным рэдактарам часопіса «Пісьмы ў часопіс тэарэтычнай фізікі», членам рэдакцыйнай калегіі часопіса «Фізіка і тэхніка паўправаднікоў», старшынёй Савета па фізіцы і хіміі паўправаднікоў Расійскай АН, членам Еўрапейскага фізічнага таварыства.
У 1989 годзе быў абраны народным дэпутатам СССР. З 1995-га па 2019 год – дэпутат Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі.
Памёр 1 сакавіка 2019 года ва ўзросце 88 гадоў у Санкт-Пецярбургу.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: І яны выратуюць беларускі спорт?

maintext:
Як кажуць, бясконца можна глядзець на тры рэчы: агонь, што гарыць, ваду, што цурчыць, і на тое, як працуе іншы чалавек.
А яшчэ бясконца можна назіраць за кадравымі прызначэннямі ў беларускім спорце. Шчыра кажу: эмоцыі неперадавальныя, інтрыга забяспечана!
Зусім нядаўна мы інфармавалі пра тое, што новым старшынёй Федэрацыі хакея стаў алімпійскі чэмпіён па веславанні, экс-дэпутат Палаты прадстаўнікоў Аляксандр Багдановіч. У той жа час на пасаду кіраўніка Федэрацыі веславання быў пераабраны бізнесмен Аляксандр Машэнскі.
Федэрацыю тэніса ўзначаліў вядомы беларускі гандбаліст Сяргей Рутэнка, які ў свой час пагуляў за іспанскую «Барселону» і быў адным з самых высокааплатных гульцоў у свеце. Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры Сяргей заняўся ў Магілёўскай вобласці бізнесам, паспрабаваў сябе на пасадзе намесніка старшыні Федэрацыі гандбола, але ў рэшце рэшт пайшоў «падымаць тэніс».
Каля тыдня таму новым кіраўніком Беларускай федэрацыі шахмат стаў начальнік аддзела кадраў «Белавія» Сяргей Сычук. Вядома таксама, што раней ён працаваў у 2-м аддзеле ўпраўлення Службы бяспекі Аляксандра Лукашэнкі. Гэты «шахматны спецыяліст» змяніў на пасадзе віцэ-прэзідэнта Міжнароднай федэрацыі шахмат Анастасію Сарокіну, якая пасля выбараў мінулага года выказалася супраць фальсіфікацыі вынікаў выбараў і гвалту ў дачыненні да мірных пратэстоўцаў.
На гэтым тыдні мы пачулі пра чарговыя кадравыя прызначэнні ў спартыўных федэрацыях.
Беларускі цяжкаатлетычны саюз узначаліў начальнік Віцебскай мытні Павел Лабачоў, які, паводле інфармацыі Нацыянальнага алімпійскага камітэта, «з’яўляецца сынам заслужанага трэнера СССР па цяжкай атлетыцы Анатоля Лабачова».
А новым кіраўніком Беларускай федэрацыі каратэ абраны намеснік міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Аляксей Багданаў. Паведамляецца, што «раней ён прафесійна займаўся каратэ».
Калі хто не ведае, то міністр спорту Сяргей Кавальчук раней працаваў у Службе бяспекі Аляксандра Лукашэнкі.
Так што сёння ўсе «спартсмены» на сваіх месцах. За новымі перамогамі, таварышы!
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Вы абараняеце членаў свайго прафсаюза?

maintext:
Апошнім часам у розных СМІ з’явілася інфармацыя, што на беларускіх прадпрыемствах звальняюць «палітычна ненадзейных» работнікаў па спісах, якія быццам бы прыходзяць з сілавых структур.
Паведамляецца, што кантракты могуць не працягнуць не толькі з тымі, хто быў асуджаны па «палітычным» адміністрацыйным артыкуле, але і з людзьмі, якія «не так» паводзяць сябе ў сацыяльных сетках ці проста аддалі ў свой час подпіс у падтрымку альтэрнатыўнага кандыдата ў прэзідэнты.
«Народная Воля» звярнулася да кіраўнікоў афіцыйных і незалежных прафсаюзных арганізацый з наступным пытаннем:
Вы абараняеце членаў свайго прафсаюза?
Міраслаў КАХАНОЎСКІ, старшыня прафсаюзнага камітэта Мінскага маторнага завода:
– Калі па шчырасці, то на гэтай пасадзе я чалавек новы, толькі два месяцы працую кіраўніком прафсаюзнай арганізацыі на заводзе, таму мне патрэбны час, каб даваць нейкую дакладную і ўзважаную інфармацыю.
Але мы, безумоўна, будзем бараніць усіх сябраў свайго прафсаюза, гэта ж галоўная задача прафсаюзнай арганізацыі. Іншага шляху ў нас няма.
Аляксандр ЯРАШУК, кіраўнік Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў:
– Нават і не ведаю, як адказаць на гэтае пытанне. У кагосьці ёсць прычына казаць пра тое, што мы не баронім сваіх сябраў? Вы не ведаеце, якая зараз сітуацыя ў краіне? Што вы маеце на ўвазе, калі кажаце, што мы «не баронім»? Усяго найлепшага!..
Віктар АНТОНЕНКА, кіраўнік прафсаюзнай арганізацыі Мінскага аўтамабільнага завода:
– Хто сказаў, што мы нікога не баронім?! Я ўвогуле ўпершыню чую пра нейкія «спісы» і звальненні па палітычных матывах.
Магу сказаць толькі тое, што ведаю дакладна: мы абаранялі, абараняем і будзем абараняць тых рабочых, каго звальняюць з парушэннем закона. Кожны сябра нашага прафсаюза можа звярнуцца да нас і атрымаць юрыдычную дапамогу.
Генадзь ФЯДЫНІЧ, дарадца-кансультант прафсаюза РЭП:
– Мы сваіх баронім! Да таго ж, паводле маёй інфармацыі, большасць з тых, на каго зараз ціснуць на прадпрыемствах, не маюць дачынення да прафсаюза РЭП. Няма фактаў, што камусьці з нашых зараз не працягваюць кантракты ці прапануюць звольніцца па дамове бакоў.
Хачу адзначыць, што вялікая частка актыўных сябраў нашага прафсаюза яшчэ раней звольнілася з прадпрыемстваў, а многія нават з’ехалі за межы краіны. Увогуле, каля 340 сябраў прафсаюза РЭП патрапілі пад рэпрэсіі – сядзелі на «сутках», штрафы плацілі, на іх кватэрах праводзілі вобыскі. Радаснай такую сітуацыю ніяк не назавеш…
Аляксандр БУХВОСТАЎ, старшыня Свабоднага прафсаюза металістаў:
– Мы дапамагаем людзям з адвакатамі, звяртаемся да нашых калег у іншых краінах. Напісалі зварот у Глабальны саюз IndustriALL.
Так, у нас ёсць падазрэнні, што існуюць спісы, якія склалі сілавікі, паводле якіх і звальняюць ці збіраюцца звальняць рабочых. У сувязі з гэтым у некаторых членаў нашага прафсаюза ўзнікаюць праблемы. Напрыклад, у Магілёве ад людзей пачалі патрабаваць даведкі, што яны не з’яўляюцца сябрамі Свабоднага прафсаюза металістаў. І тым, хто уступіў у нашу арганізацыю даўно і ўжо згубіў з намі сувязь, такія даведкі, мы, безумоўна, даём. Хаця па вялікім рахунку ўсе пытанні, якія звязаны з абаронай сябраў прафсаюза, гэта нашы ўнутраныя пытанні. І пра іх мы не збіраемся распаўсюджвацца.
Але ўсім зразумела, што калі захочуць звольніць рабочага, то сёння ніякі прафсаюз не дапаможа. Ды і сам незалежны прафсаюз могуць закрыць у любы момант, як ужо закрылі мноства розных грамадскіх аб’яднанняў. У той сістэме, што зараз функцыянуе, законы і Працоўны кодэкс, па сутнасці, не працуюць. Увогуле, такая сітуацыя можа прывесці да крызісу на вытворчасці, бо звальняюць многіх высакакласных спецыялістаў. Усё гэта з цягам часу можа адбіцца на эканоміцы.
Апытанне праводзіў Алесь СВЯТЛАНІЧ.
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Помнік Алесю Белакозу

maintext:
1 снежня на Гудзевіцкіх могілках у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці грамадскасць усталявала помнік вялікаму рупліўцу беларускасці, адраджэнцу нацыянальнай культуры Алесю Белакозу. Якраз у гэты дзень споўнілася пяць гадоў з дня яго смерці.
У якасці помніка абраны камень сярэдняга памеру. На ім выбіта прозвішча і гады жыцця Алеся Белакоза, а таксама праваслаўны крыж. Як распавёў “Народнай Волі” мастаўчанін Лявон Вашко, які браў удзел ва ўсталяванні помніка, Алесь Мікалаевіч сам жадаў, каб на яго магіле стаяў помнік у выглядзе каменя з мясцовых палетак.
“Ён толькі прасіў, каб камень не закрываў помнікаў яго бацькоў і блізкіх, – распавёў Вашко. – Мы так і зрабілі.”
Алесь Белакоз нарадзіўся 11 верасня 1928 года ў вёсцы Ляткі (зараз гэта фактычна частка Гудзевічаў) і амаль усё жыццё там пражыў. Пасля заканчэння Гродзенскага педагагічнага інстытута ў 1958 годзе ўладкаваўся выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры ў Гудзевіцкай сярэдняй школе.
Яго захапляла праца з вучнямі і прага вывучэння беларускай гісторыі, мовы, культуры.
Разам са сваім вучнямі вёў шырокую нацыянальна-патрыятычную працу, збіраў краязнаўчыя матэрыялы, выдаваў школьны часопіс-гадавік “Праменьчык” (усяго 15 выданняў). Наладзіў перапіску вучняў з вядомымі беларускімі пісьменнікамі і дзеячамі.У 1965 годзе ў Гудзевіцкай школе быў створаны літаратурна-краязнаўчы музей. Створаны на грамадскіх пачатках пры школе з 1990 года Гудзевіцкі літаратурна-этнаграфічны музей мае статус дзяржаўнага і налічвае больш за 12 тысяч экспанатаў, сабраных Белакозам разам з вучнямі. Таленавіты настаўнік, ён распрацаваў спецыяльную методыку далучэння вучняў да літаратурна-краязнаўчага пошуку, музейнай справы і праз гэта да каштоўнасцей беларускай гісторыі і культуры.
У 1987 годзе Алесю Белакозу прысвоілі званне Заслужанага работніка культуры Беларусі.
Пасля смерці Алеся Мікалаевіча грамадскасць хадайнічала аб наданні музею яго імя, але ўлады не падтрымалі гэтую ініцыятыву.
Аляксей МІХАЛЁЎ
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: "Рэвізора" таксама ліквідуюць

maintext:
У Гродне ліквідуюць грамадскае таварыства абароны правоў спажыўцоў «Рэвізор». Рашэнне ўжо прынята абласным судом. Юрысты таварыства абскарджваюць яго ў Вярхоўным судзе.
Грамадскае таварыства аховы правоў спажыўцоў «Рэвізор» існуе ў Гродне з 2014 года. Пазоў на яго ліквідацыю ў суд падало Упраўленне юстыцыі Гродзенскага аблвыканкама. Паводле слоў юрыста таварыства Алега Калінкова, афіцыйная прычына ліквідацыі «Рэвізора» – таварыства не прадставіла ў належныя тэрміны ва Упраўленне юстыцыі неабходныя дакументы для правядзення праверкі дзейнасці.
«Займаліся сеткавымі махлярамі»
Згадваючы пра тое, як у 2014 годзе з’явілася грамадскае таварыства абароны правоў спажыўцоў, юрыст распавядае, што ў той час небывалы размах набыло махлярства праз продаж на прэзентацыях самых розных тавараў.
«Падманутыя – як правіла, людзі сталага веку – на прэзентацыях за шалёныя грошы набывалі звычайны беларускі посуд, «цуда-коўдры», пыласосы, іншыя тавары. Для гэтага бралі крэдыты альбо аддавалі апошнія зберажэнні, – распавядае юрыст. – Потым, калі выяўлялі падман самі альбо часцей іх дзеці, шукалі юрыдычнай абароны, каб вярнуць свае грошы».
З мэтай абароны звычайных пакупнікоў Калінкоў і зарэгістраваў грамадскае таварыства па абароне правоў спажыўцоў. За перыяд існавання з 2014 года па дапамогу да юрыстаў таварыства звярнуліся дзесяць з паловай тысяч чалавек. Дзеля правядзення кансультацый арганізавалі чат у сацыяльнай сетцы «ВКонтакте», куды са сваімі праблемамі звяртаюцца людзі не толькі з усёй Беларусі, а часам з Расіі і Казахстана.
Калінкоў сцвярджае, што за перыяд дзейнасці ім удалося спыніць працу больш як дзесяці фірмаў, якія займаліся махлярствам у дачыненні да спажыўцоў, штогод праз суд скасоўвалі да 200 дамоў куплі-продажу з нячэснымі прадаўцамі. Паводле падлікаў юрыста, штогод спажыўцам вярталі да паўмільёна долараў (у эквіваленце). Сума штрафаў, якія махляры паводле рашэнняў судоў вымушаны былі выплаціць у бюджэт, штогод даходзіла да 30 тысяч рублёў.
Што здарылася?
Спадар Калінкоў кажа, што за час сваёй дзейнасці таварыства набыло пэўны аўтарытэт не толькі сярод спажыўцоў, а і ў судах, органах выканаўчай улады, Міністэрстве гандлю, ва ўпраўленні юстыцыі Гродзенскага аблвыканкама да іх ставіліся з павагай. «Калі мы браліся за справу і ішлі з падманутымі спажыўцамі ў суд, то гэта азначала, што справа будзе выйграна, – кажа юрыст. – Мы вельмі скрупулёзна ставіліся да кожнага выпадка».
Праблемы ў гродзенскіх абаронцаў спажыўцоў пачаліся пасля таго, як яны сталі накіроўваць пазовы да банкаў, якія выдавалі пад набыццё таго ці іншага тавару крэдыты.
Да прыкладу, чалавек браў у банку крэдыт для набыцця тавару. Набываў, скажам, дарагі пыласос, але, выявіўшы, што на прэзентацыі яго падманулі з цаной, вяртаў тавар назад, і фірма, якая яго прадавала, павінна была вярнуць крэдыт банку, паколькі паміж банкам і фірмай існавала такая дамоўленасць.
«А на самай справе, – кажа Калінкоў, – фірма крэдыт не вяртала, а банк працягваў спаганяць яго з пакупніка, які ў выніку не меў ні тавару, ні грошай».
Рашэнні па такіх справах, кажа мой суразмоўцы, суды пачалі выносіць розныя: адныя прымушалі банкі скасаваць крэдытную дамову са спажыўцом і спаганяць грошы з фірмаў, другія не прымалі довады абаронцаў правой спажыўцоў да ведама і абавязвалі гаротных пакупнікоў выплачваць крэдыты.
«Мы пачалі падаваць пазовы да банкаў, якія адмаўляліся скасоўваць крэдытныя дамовы спажыўцоў з фірмамі, – распавядае юрыст. – Нашы патрабаванні былі законныя: паколькі банк мае дамову аб вяртанні крэдыту, дык калі спажывец вярнуў тавар, то і прэтэнзіі павінны накіроўвацца фірме, у якой засталіся грошы, а не да пакупніка, які не мае ні тавару, ні крэдытных грошай».
Менавіта ў гэты перыяд таварыства аховы правоў спажыўцоў атрымала прадпісанне ад Упраўлення юстыцыі прадаставіць дакументацыю таварыства для праверкі яго дзейнасці. Калінкоў кажа, што, у прынцыпе, нічога незвычайнага ў гэтым не было, і ён адаслаў каля 90% неабходных дакументаў, якія былі ў электронным выглядзе.
«Пазней па пошце мне прыйшоў ліст з Упраўлення юстыцыі, дзе гаварылася, што вынесена папярэджанне за тое, што не ўсе дакументы прадастаўлены», – згадвае спадар Алег.
Ён паўторна данёс неабходныя дакументы, але яму сказалі, што не ўклаўся ў тэрміны. Упраўленне юстыцыі накіравала пазоў у суд, і арганізацыя была ліквідавана на падставе паўторнага непрадастаўлення неабходных дакументаў для праверкі яе дзейнасці.
«Самае прыкрае, што тыя дакументы, якія я несвоечасова прадаставіў, не мелі значнасці – яны датычыліся штатнага раскладу на год, што, у прынцыпе, ніяк не ўплывала на дзейнасць таварыства», – удакладняе юрыст.
Пры чым тут палітыка?
Ліквідацыя грамадскага таварыства абароны правоў спажыўцоў «Рэвізор» супала з перыядам, калі ў сілу палітычных прычын у Беларусі скасавалі мноства грамадскіх арганізацый. Тым часам Калінкоў ніяк не мог сабе і блізка ўявіць, што іх таварыства маглі скасаваць з такіх прычын.
«Пры чым тут палітыка, калі мы рэальна дапамагалі тысячам людзей, прыносілі грошы ў бюджэт?» – задаецца пытаннем юрыст.
Параіўшыся з калегамі, Калінкоў напісаў скаргу ў Камітэт дзяржаўнага кантролю, падрабязна распавёў аб сваёй дзейнасці і яе выніках, аб фірмах, якія займаюцца махлярствам, а таксама прывёў факты ўзаемадзеяння такіх фірмаў з чыноўнікамі. Адтуль заяву перанакіравалі ў пракуратуру.
«А з пракуратуры прыйшоў адказ: маўляў, вас ліквідавалі, апеляцыйнай скаргі вы не падавалі, і ў вас ёсць магчымасць звярнуцца ў міліцыю», – падсумоўвае юрыст.
Спадар Калінкоў падаў апеляцыйную скаргу ў Вярхоўны суд і чакае вынікаў.
«Ведаеце, за гады гэтай працы я практычна не меў выхадных, часам даводзілася ў адзін толькі дзень быць прадстаўнікоў у судзе дзевяць разоў, – кажа юрыст. – Але, аказваецца, мая праца на карысць людзям і дзяржаве не патрэбна».
Калінкоў лічыць, што ліквідацыя таварыства аховы правоў спажыўцоў проста камусьці выгадна, і гэта, перакананы ён, у хуткім часе стане вядома.
Міхал КАРНЕВІЧ
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Галоўныя навіны за суботу (4 снежня)

maintext:
Макей правёў у Стакгольме сустрэчы ў кулуарах
Міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей расказаў, што падчас візіту на саміт АБСЕ ў Стакгольм, правёў некалькі сустрэч “з калегамі” ў кулуарах пасяджэння. Піша “Ежедневник” спасылаючыся на “Беларусь-1”.
З кім сустракаўся кіраўнік МЗС, ён не ўдакладніў.
«Тое, што гучыць афіцыйна на падобнага роду публічных паседжаннях, – гэта адно, а ў кулуарах, вядома ж, калегі выказваюць меркаванне аб тым, што трэба ўсім спыніцца і ўжо думаць над тым, як спыніць далейшае нагнятанне напружанасці і далейшае раскручванне спіралі, звязанай з эскалацыяй сітуацыі», – заявіў Макей у інтэрв’ю. – «Мы гатовы да гэтага. Мы ўнеслі канкрэтныя прапановы».
«Зразумела, што гэта не адбудзецца аднамаментна, раптоўна, але мы ўжо праходзілі гэта. Я лічу, што заўсёды ёсць магчымасць выхаду з любой сітуацыі, у тым ліку з той складанай сітуацыі, у якой апынуліся зараз адносіны паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам», – дадаў міністр замежных спраў Беларусі.
«Беларусь рызыкуе страціць дзяржаўнасць, калі санкцыйны ціск будзе працягвацца. Хаця мы зробім усё, каб такога не здарылася, а Еўрапейскі саюз назаўжды страціць Беларусь. І я думаю, што гэта абсалютна не ў інтарэсах Еўропы», – падкрэсліў Уладзімір Макей.
Цана расійскага газу – крыніца пакрыцця санкцыйных страт
Газ з Расіі для Беларусі ў 2022 годзе будзе каштаваць $128,5 за 1 тыс. куб. м. Гэта стане адной з крыніц пакрыцця санкцыйных выдаткаў. Пра гэта заявіў у суботу намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі Дзмітрый Круты ў інтэрв’ю праграме “Пытанне нумар адзін” на дзяржаўным тэлебачанні.
Акрамя таго, намеснік кіраўніка прэзідэнцкай адміністрацыі адзначыў, што “ў наступным годзе з улікам таго, што першы энергаблок атамнай станцыі будзе працаваць на поўную магутнасць, прагназуецца эканомія газу ў аб’ёме 1,8 млрд. куб. м”. “Калі пераводзіць у грошы, гэта прыкладна $200-250 млн. Гэта значыць, што толькі эканомія на газе ў наступным годзе перакрые ўвесь адмоўны эфект па санкцыйных пазіцыях у гандлі з Еўрапейскім саюзам”, – удакладніў Круты.
Якія страты экспарту?
Беларусь прагназуе страты ад санкцый для энергетычнага і хімічнага экспарту ў суме $350-300 млн, паведаміў Круты.
“Па той групе, якая знаходзіцца ў санкцыйным спісе, паводле ацэнак экспертаў, гэта прыкладна $250-300 млн у год. Гэта, у першую чаргу, энергетычная і нафтахімічная група, дзе плануецца зніжэнне паставак”, – сказаў Круты.
У сувязі з гэтым, стаіць задача “пераарыентацыі на ўсходнія рынкі: Кітай, Расія, афрыканскі кантынент”.
Ядзерная “пяцёрка” імкнецца захаваць зоны, вольныя ад ядзернай зброі
Краіны ядзернай “пяцёркі” (Расія, Кітай, Вялікабрытанія, ЗША і Францыя) маюць намер працаваць у адпаведным фармаце на памяншэнне стратэгічных рызык на працягу наступнага агляднага цыкла Дагавора аб нераспаўсюджанні ядзернай зброі (ДНЯЗ) для зніжэння верагоднасці прымянення гэтага віду ўзбраення. Пра гэта гаворыцца ў сумесным камюніке краін па выніках Парыжскай канферэнцыі, якая прайшла 2-3 снежня, размешчаным у суботу на сайце МЗС РФ.
“Яны [краіны] усведамляюць сваю адказнасць у правядзенні сумеснай працы па памяншэнні рызыкі ядзерных канфліктаў”, – гаворыцца ў дакуменце.
У камюніке адзначаецца, што гэта дадатковыя меры да ўсёабдымных мэт ДНЯЗ. Яны адпавядаюць намаганням ядзерных дзяржаў па дасягненні раззбраення і міру, свабоднага ад ядзернай зброі. Не наносячы шкоды чыёй-небудзь бяспецы, гаворыцца ў камюніке.
У камюніке адзначаецца, што прадстаўнікі пяці ядзерных дзяржаў ДНЯЗ пацвердзілі сваю прыхільнасць да мэтаў зон, вольных ад ядзернай зброі.
Пасля Крыма давядзецца прызнаць Абхазію
На фоне публічнага прызнання Аляксандрам Лукашэнкам Крыма расейскім праходзяць візіты ў Мінск «афіцыйных асоб» іншых пакуль непрызнаных тэрыторый, паведамляе Тhinktanks.
У Мінску пабывалі высокапастаўленыя «афіцыйныя асобы» з Сухумі: міністр адукацыі Інал Габлія і намеснік сакратара Савета бяспекі, былы кіраўнік МЗС Даур Кове. У Беларусі іх візіт не афішавалі, а вось у Абхазіі, а зараз і ў Грузіі пра яго паведамляюць. На гэта звярнуў увагу гісторык, аглядальнік замежнай прэсы Аляксандр Фрыдман.
Габлія і Кове правялі ў Мінску сустрэчы з кіраўніцтвам аб’яднання “Белая Русь”, у Саюзе пісьменнікаў Беларусі і ў Рэспубліканскім інстытуце прафесійнай адукацыі. Запланавана была ў іх і сустрэча з міністрам адукацыі Ігарам Карпенкам.
У прэс-рэлізе “Белай Русі” пад назвай «Беларусь — Абхазія. Ёсць кантакт» паведамляецца, што беларуская арганізацыя дасягнула папярэдняй дамоўленасці з партыяй «Адзіная Абхазія» аб рэалізацыі «сумесных праектаў з мэтай збліжэння грамадзянскіх супольнасцяў двух краін».
Інал Габлія ў інтэрв’ю расійскаму рэсурсу Sputnik Абхазія выказаў падзяку Аляксандру Лукашэнку «за дапамогу Абхазіі на міжнароднай арэне».
Аляксандр Фрыдман лічыць, што «пасля фактычнага прызнання Крыма часткай Расіі лагічна выглядала б і прызнанне незалежнасці Абхазіі і Паўднёвай Асеціі».
Пакуль Беларусь афіцыйна не прызнала незалежнасьці Абхазіі. У 2009 годзе Мінск разглядаў магчымасць прызнання Абхазіі і Цхінвальскага рэгіёна, але так і не адважыўся. Потым Аляксандр Лукашэнка заявіў, што адмовіўся ад гэтага кроку, таму што Масква адмовілася падзяліць негатыўныя наступствы, у тым ліку чаканыя санкцыі супраць Беларусі, якія Захад накладзе на краіну, калі яна гэта зробіць.
Каля двух тыдняў таму лідар Цхінвальскага рэгіёна Анатоль Бібілаў выказаў надзею на прызнанне рэгіёна Беларуссю і іншымі дзяржавамі.
Назарбаеў патлумачыў, чаму Казахстан не прызнаў Крым расійскім
Па словах першага прэзідэнта Казахстана, тады трэба было б таксама прызнаць Паўднёвую Асецію, Абхазію і Косава.
“Мы не прызналі Крым расійскім, таму што тады трэба было б мне прызнаць [Паўднёвую] Асецію, Абхазію, Косава, Косава таксама нас просіць, каб мы [іх] прызналі”, – сказаў ён у інтэрв’ю амерыканскаму рэжысёру Оліверу Стоўну, якое стала часткай фільма “Qazaq. History of The Golden Man” (“Казах. Гісторыя залатога чалавека”).
Літоўска-кітайскі дыпламатычны крызіс
Пасольства Кітая аб’явіла на мінулым тыдні, што прыпыняе выдачу віз у Літве, а ў пятніцу Кітай выкрасліў Літву са сваіх мытных сістэм. Цяпер літоўскія прадпрымальнікі не могуць размытніць свае тавары ў Кітаі.
Гэта адбылося з-за крызісу ў літоўска-кітайскіх адносінах з прычыны характару адносін Вільнюса з Тайванем.
Кітай абураны рашэннем Літвы дазволіць Тайваньскай місіі працаваць пад назвай вострава, паколькі Пекін бачыць у гэтым спробы Тайваня дзейнічаць як незалежная дзяржава. У іншых краінах свету тайваньскія місіі дзейнічаюць ад імя сталіцы Тайбэя, прытрымліваючыся міжнароднай дамовы аб тым, што гэта назва не супярэчыць палітыцы “адзінага Кітая”, якая не дазваляе разглядаць Тайвань як асобную краіну.
У выніку Пекін афіцыйна знізіў узровень дыпламатычнага прадстаўніцтва Літвы да часовых павераных у справах.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Іх гістарычны след. Зыгмунт Урублеўскі

maintext:
(Працяг. Пачатак у №№77–84, 86–99.)
28. Зыгмунт Урублеўскі (28 кастрычніка 1845 г. – 10 красавіка 1888 г.)
Зыгмунт Урублеўскі – фізік, педагог, адзін з заснавальнікаў фізікі і тэхнікі нізкіх тэмператур, прафесар Ягелонскага ўніверсітэта. Лічыцца заснавальнікам фізічнай школы Польшчы.
Урублеўскі нарадзіўся ў Гродне ў небагатай шляхецкай сям’і. Скончыў у 1862 годзе гімназію ў Гродне і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Універсітэта Св.Уладзіміра ў Кіеве. За ўдзел у паўстанні 1863 года быў сасланы на шэсць гадоў у Сібір (два гады правёў у Томску, потым быў пераведзены ў Цывільск Казанскай губерні).
Вышэйшую адукацыю атрымаў у Берлінскім універсітэце. Працаваў у фізічных лабараторыях Германіі і Францыі пад кіраўніцтвам славутых фізікаў Г.Гельмгольца, Г.Кірхгофа, Ф.Жалі, А.Кунта. У 1874 годзе абараніў у Мюнхене дысертацыю «Эксперыментальнае даследаванне магчымасці ўзбуджэння электрычнасці механічнымі сродкамі» на ступень доктара філасофіі, а праз два гады, у 1876 годзе, у Страсбургу навуковую працу «Аб дыфузіі газаў праз абсарбавальныя субстанцыі», станоўчы водгук на якую даў Дж.Максвел (надрукаваны ў часопісе «Nature»). У 1882 годзе быў запрошаны ў Кракаў, дзе заняў пасаду загадчыка кафедры фізікі Ягелонскага ўніверсітэта. З 1888 года – дэкан фізічнага факультэта ўніверсітэта. У 1883 годзе арганізаваў там першую фізічную лабараторыю – «Фізічны інстытут» – для правядзення навуковых даследаванняў і практычных заняткаў са студэнтамі.
Навуковыя даследаванні З.Урублеўскага прысвечаны дыфузіі газаў, фізіцы і тэхніцы нізкіх тэмператур. Сумесна з К.Альшэўскім, прафесарам хіміі Ягелонскага ўніверсітэта, у красавіку 1883 года ўпершыню ў свеце атрымаў вадкі кісларод у вымернай колькасці, звадкаваў азот і вокіс вугляроду, правёў у 1884 годзе серыю эксперыментаў па звадкаванні вадароду. Упершыню вызначыў крытычныя тэмпературы вокісу вугляроду (1883), кіслароду і азоту (1885–1888). Працы З.Урублеўскага канчаткова абверглі метафізічныя погляды пра так званыя «пастаянныя» газы (несціскальныя, якія немагчыма пераўтварыць у вадкасць) і паклалі пачатак шырокім даследаванням у галіне фізікі нізкіх тэмператур. Устанавіў залежнасць паміж крытычнымі велічынямі тэмпературы і ціску для газаў (вядома як «тэарэма Урублеўскага»). Зыгмунт Урублеўскі выканаў першыя ў свеце даследаванні электраправоднасці металаў пры нізкіх тэмпературах, у прыватнасці вызначыў велічыню электрычнага супраціўлення медзі пры тэмпературы, блізкай да абсалютнага нуля.
З’яўляўся членам-карэспандэнтам Польскай акадэміі навук (1883), Венскай акадэміі навук (1886). За фундаментальныя даследаванні ў галіне фізікі нізкіх тэмператур у 1886 годзе Венская акадэмія навук прысудзіла З.Урублеўскаму прэмію імя Баўмгартнера. Быў ганаровым членам Таварыства фізікі і гісторыі прыродазнаўства ў Жэневе і Таварыства садзейнічання навуцы ў Львове.
Трагічна загінуў у выніку пажару ў фізічнай лабараторыі. Пахаваны на Ракавіцкіх могілках у Кракаве. На надмагільнай пліце выбіты словы: «Нарадзіўся ў Гродне. Служыў Айчыне. Памёр дзеля навукі». Мемарыяльныя дошкі з барэльефам З.Урублеўскага ўстаноўлены ў акадэмічным касцёле Святой Ганны ў Кракаве і ў Фарным касцёле ў Гродне.
(Працяг будзе.)
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Ці можна караць за тое, чаго няма?

maintext:
Праваабаронцы паведамілі, што ў Наваполацку супрацоўніка «Нафтана» Андрэя Апета арыштавалі за рэпост у сацсетках перадвыбарнай праграмы Аляксандра Лукашэнкі 2010 года.
Рэпост быў зроблены ажно ў 2016 годзе з партала, які цяпер прызнаны экстрэмісцкім.
33-гадовага Апета міліцыянты затрымалі на прахадной завода 13 снежня і даставілі ў пастарунак. Там на яго склалі пратакол за распаўсюджванне экстрэмісцкіх матэрыялаў.
На суддзе 16 снежня мужчына патлумачыў, што нават не рабіў рэпост, а толькі скапіраваў тэкст, дзе ў канцы была спасылка на матэрыял. Апет дадаў, што пасля прызнання партала «экстрэмісцкім» адразу выдаліў усе рэпосты, аднак на гэты матэрыял не звярнуў увагі, проста яго не заўважыў.
Аднак суддзя Зінаіда Балаболава прысудзіла яму 15 сутак арышту.
І ў гэтай гісторыі больш пытанняў, чым адказаў. Яна сапраўдная задачка для ўдзельнікаў юрыдычных алімпіяд і нават тэма для дысертацыі.
Як можна пакараць чалавека за публікацю перадвыбарнай праграмы, якая друкавалася ўсімі СМІ, у тым ліку дзяржаўнымі?
Як можна пакараць чалавека за тое, што ў ягоным допісе была гіперспасылка на інтэрнэт-партал, прызнаны экстрэмісцкім, але які ўжо не існуе? І нават калі б нехта з карыстальнікаў сацсетак дайшоў да допісаў, што Апет рабіў пяць гадоў таму (а гэта трэба быць сапраўдным даследчыкам ягонай «творчасці») і націснуў на тую гіперспасылку, ён нікуды не трапіў бы і нічога не ўбачыў, акрамя паведамлення, што доступу да сайта няма. Бо ў інтэрнэт-прасторы такога сайта ўжо проста не існуе. То бок допіс спадара Апета нават тэарэтычна ніякай шкоды нікому нанесці не мог.
І галоўнае: па беларускім заканадаўстве для прыцягнення да адміністрацыйнай адказнасці вызначаны тэрмін даўніны – два месяцы. У некаторых выпадках – адзін год. Як трэба было лічыць «тэрміны даўніны», каб за зробленае ў 2016 годзе, калі крыніца паведамлення была паважаным парталам, прадстаўнікоў якога запрашалі на інтэрв’ю з прэзідэнтам, пакараць ў 2021 годзе? Дзе вучаць такому абыходжанню з законам?
Публікацыя з № 98 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Дык ці будзе ў Беларусі амністыя?

maintext:
Па-ранейшаму няма ніякай афіцыйнай інфармацыі наконт таго, ці будзе ў Беларусі бліжэйшым часам абвешчана палітычная амністыя. Але прадстаўнікі каманды Юрыя Васкрасенскага робяць намёкі на тое, што нешта падобнае плануецца.
У мінулыя выхадныя прадстаўнікі так званага «Круглага стала дэмакратычных сіл», які ўзначальвае былы член выбарчай каманды Віктара Бабарыкі Юрый Васкрасенскі, наведалі Жлобін, дзе сустракаліся з роднымі палітвязняў. Як расказалі нам удзельнікі, на сустрэчы гаварылася не пра амністыю, а пра тое, што да рэферэндуму па зменах у Канстытуцыю плануецца памілаванне асуджаных.
Нагадаем, што рэферэндум, магчыма, адбудзецца ў лютым наступнага года. І памілаванне – гэта не закон, які тычыцца ўсіх, без залежнасці ад прозвішча. Памілаванне – гэта разгляд асабістай справы кожнага канкрэтнага вязня спачатку камісіяй па памілаванні, а потым – Аляксандрам Лукашэнкам.
Так што з той інфармацыі, якая ёсць на дадзены момант, хутчэй можна сказаць, што амністыя не плануецца. Хаця да лютага некаторыя вязні могуць выйсці на волю.
Публікацыя з № 96 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: New York Times: Авіядыспетчар збег з Беларусі ў Польшчу і расказаў пра пасадку самалёта Ryanair

maintext:
Былы авіядыспетчар расказаў польскім следчым усё, што яму вядома аб пасадцы самалёта з Пратасевічам, піша New York Times.
Выданне паведамляе, што былы дыспетчар перадаў падрабязныя доказы таго, што пасадка самалёта Ryanair праходзіла ў рамках аперацыі беларускіх спецслужбаў.
Дырэктар Дэпартамента нацыянальнай бяспекі Польшчы Станіслаў Жарын расказаў, што палякам удалося «атрымаць справаздачу непасрэднага сведкі дзеянняў на дыспетчарскай вышцы ў Мінску».
Паводле слоў сведкі, супрацоўнік КДБ у дзень пасадкі самалёта знаходзіўся на дыспетчарскай вышцы і ў вырашальны момант узяў пад кантроль авіядыспетчара. На працягу ўсяго інцыдэнту афіцэр КДБ падтрымліваў пастаянную тэлефонную сувязь з кіраўніцтвам.
Перабежчык цяпер дапамагае польскім пракурорам пабудаваць юрыдычную базу супраць беларускіх чыноўнікаў на будучым судзе.
Імя дыспетчара – Алег Галегаў, ён этнічны грузін, жанаты на беларусцы. Падчас дзяжурства на дыспетчарскай вышцы падчас інцыдэнту з Ryanair Галегаў быў адказны за тое, каб паведаміць пілоту самалёта, што на борце бомба і што той павінен спыніць палёт у Вільнюс і прызямліцца ў Мінску з «меркаванняў бяспекі».
З моманту свайго знікнення з Беларусі летам авіядыспетчар выдаліў усе свае акаўнты ў сацыяльных сетках.
Ён першапачаткова звязаўся з пасольствам ЗША ў Варшаве, але амерыканцы накіравалі яго да польскіх улад.
У Мінтрансе пракаментавалі публікацыю NYT пра пасадку самалёта Ryanair
Артыкул газеты New York Times пра пасадку лайнера авіякампаніі Ryanair з журналістам Раманам Пратасевічам загадзя ілжывы і з’яўляецца інфармацыйным укідам. З такой заявай выступіў дырэктар дэпартамента па авіяцыі Міністэрства транспарту Арцём Сікорскі, піша БЕЛТА.
«Інфармацыя, якая з’явілася ў New York Times, у першую чаргу разлічаная на звычайнага абывацеля, на грамадскасць, на тых, хто не ведае спецыфікі грамадзянскай авіяцыі. Для нас як для прафесіяналаў гэтая інфармацыя незмястоўная і нават недарэчная», – сказаў Сікорскі (на фота). Ён прывёў некалькі довадаў у падтрымку сваіх слоў.
«Па-першае, у той дзень, 23 мая, рашэнне аб пасадцы ў Мінску прымалася камандзірам паветранага судна. Дыспетчар па ўсіх міжнародных правілах і стандартах не можа аказваць ціск на прыняцце рашэння, асабліва ва ўмовах пагрозы авіяцыйнай бяспекі», – адзначыў чыноўнік. Другі довад – гэтая інфармацыя з’явілася ў той час, калі Мінск чакае ад камісіі ICAO і польскіх уладаў аб’ектыўных звестак пра перамовы ўнутры кабіны самалёта і лётчыкаў з дыспетчарам у Вільнюсе.
«Прадэманструйце, што мы аказвалі нейкі ціск, пагражалі прымяненнем баявой авіяцыі і г. д., але гэтага няма. Мы яшчэ 24 мая цалкам апублікавалі ўсе перамовы паміж пілотам і дыспетчарам Нашы заходнія партнёры такую адкрытасць не праяўлялі», – адзначыў дырэктар дэпартамента.
Публікацыя з № 95 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Галоўныя навіны за суботу (11 снежня)

maintext:
A1 Telekom Austria Group асуджае ўварванне ў прыватнае жыццё сваіх супрацоўнікаў
У пятніцу быў затрыманы прэс-сакратар мабільнага аператара А1 Мікалай Брэдзелеў, паведамляе Іnterfax, са спасылкай на тэлеканал “Беларусь 1”.
У сюжэце тэлеканала сцвярджаецца, што Брэдзелеў “зліваў карпаратыўную інфармацыю і асабістыя дадзеныя абанентаў аўтарам экстрэмісцкіх Тelegram-каналаў паўтара года”.
“Цяпер затрыманы дае паказанні. У бліжэйшы час следчыя дадуць прававую ацэнку яго дзеянням”, – сказана ў паведамленні.
Пазней кампанія A1 Telekom Austria Group пацвердзіла затрыманне Брэдзелева ў Мінску. “Яго абвінавацілі ў распаўсюджванні канфідэнцыйных дадзеных кампаніі. Акрамя таго, было апублікавана зневажальнае відэа, якое змяшчае асабістую інфармацыю аб яго асабістым жыцці. A1 Telekom Austria Group рашуча асуджае гэтае ўварванне ў асабістую сферу аднаго са сваіх супрацоўнікаў, паколькі яна падтрымлівае разнастайнасць і свабоду слова на працягу усёй сваёй дзейнасці”, – гаворыцца ў заяве на сайце кампаніі.
У заяве падкрэслена, што A1 Беларусь мае строгія правілы і працэдуры, накіраваныя на прадухіленне незаконных уцечак даных, і расследуе любыя магчымыя парушэнні. “A1 Telekom Austria Group скарыстаецца ўсімі даступнымі юрыдычнымі і дыпламатычнымі спосабамі для падтрымкі і абароны нашых супрацоўнікаў”, – сказана ў заяве.
Санкцыі супраць «Беларуськалія» ўдарылі па Літве
У літоўскай чыгункі ўзніклі фінансавыя цяжкасці з-за таго, што патрэбна знайсці спосаб пагасіць аванс у памеры 10 мільёнаў еўра.
Такі задатак выплаціў “Беларуськалій” за перавозку калійных угнаенняў. Пра гэта паведамляе партал Rubaltic, спасылаючыся на прадстаўніка ЛЧЛ Мантаса Дубаўскаса.
«Наша мэта – вярнуць грошы за студзень і люты, мы будзем шукаць шляхі і пастараемся вярнуць іх зноў», – сказаў ён.
Пазыкі ўжо спрабавалі пагасіць 7 снежня, праз Swedbank (за дзень да амерыканскіх санкцый у дачыненні да беларускага прадпрыемства). Але ўжо на наступны дзень усе сродкі вярнуліся на рахунак ЛЧ.
Сам Дубаўскас не назваў суму вяртання, але паводле ацэнак BNS, яна складае каля 10 мільёнаў еўра за два месяцы абслугоўвання.
Нагадаем, што напярэдадні кіраўнік МЗС Літвы Габрыэлюс Ландсбергіс падаў у адстаўку на фоне скандалу з транзітам грузаў “Беларуськалія”, які працягваецца нягледзячы на санкцыі супраць кампаніі з боку ЗША. А прэзідэнт дзяржавы Гітанас Наўседа падкрэсліў, што сітуацыя, якая склалася, кідае цень на рэпутацыю краіны.
Забарона на вываз пшанічнай мукі
Урад устанавіў часовую забарону на вываз мукі з пшаніцы мяккай і спельты. Гэта прадугледжана пастановай Савета Міністраў нумар 709 ад 10 снежня 2021 года, якая афіцыйна апублікавана сёння, 11 снежня, на Нацыянальным прававым інтэрнет-партале.
Часовая забарона на вываз таксама распаўсюджваецца на тавары, якія змешчаны пад мытныя працэдуры ў Беларусі да ўступлення ў сілу гэтага дакумента і фактычны вываз якіх за межы краіны выконваецца пасля яго ўступлення ў сілу.
Пры гэтым забарона не распаўсюджваецца на тавары, якія вывозяцца за межы Беларусі для аказання міжнароднай гуманітарнай дапамогі замежным дзяржавам на падставе рашэнняў урада, а таксама ў якасці харчоў. Акрамя таго, ён не датычыцца міжнародных транзітных перавозак, якія пачынаюцца і заканчваюцца за межамі мытнай тэрыторыі ЕАЭС, і тавараў, змешчаных пад мытныя працэдуры ў іншай дзяржаве – члене ЕАЭС і якія перавозяцца транзітам праз Беларусь.
Пастанова набывае моц пасля афіцыйнага апублікавання і дзейнічае на працягу трох месяцаў.
За 10 дзён у Беларусі былі затрыманы не менш за 75 чалавек
З 1 па 10 снежня ў Беларусі былі затрыманы, у сувязі з “пратэстнай” актыўнасцю, не менш за 75 чалавек, паведамляюць праваабаронцы.
Па дадзеных валанцёраў, у мінулую пятніцу, 10 снежня, былі затрыманыя 2 чалавекі, чацвер – 4 чалавекі, у сераду (8 снежня) – яшчэ 7 чалавек, у аўторак (7 снежня) – 17 чалавек, з 1 па 6 снежня – 45 чалавек .
У сеціве з’явілася інфармацыя аб тым, што пачалася прафілактычная зачыстка грамадзян, якія былі назіральнікамі на прэзідэнцкіх выбарах у жніўні 2020 года.
Затрыманні праходзяць з ператрусам і гутаркай, але можа скончыцца і адміністрацыйным арыштам альбо крымінальнай справай, у залежнасці ад знойдзенага падчас ператрусу.
Памёр народны артыст Беларусі Міхаіл Фінберг
Міхаіл Фінберг нарадзіўся ў Мазыры. З’яўляўся выхаванцам ваеннага аркестра ў Курску, затым служыў у ваенным аркестры Беларускай ваеннай акругі. Скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю імя А.В.Луначарскага. Працаваў артыстам аркестра Беларускага радыё і тэлебачання, затым галоўным дырыжорам аркестра Беларускага дзяржаўнага цырка.
З 1987 г. Міхаіл Фінберг з’яўляўся дырэктарам – мастацкім кіраўніком Нацыянальнага акадэмічнага канцэртнага аркестра Беларусі. Пад кіраўніцтвам аркестрам былі падрыхтаваны і выкананы сотні канцэртных праграм у жанрах эстраднай, джазавай і акадэмічнай музыкі з твораў беларускіх, савецкіх і замежных кампазітараў.
Па ініцыятыве Фінберга былі арганізаваны і штогод праводзіліся музычныя фестывалі і канцэртныя праграмы ў малых гарадах Беларусі і ў рэгіёнах, якія пацярпелі ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Ён з’яўляўся адным з заснавальнікаў Міжнароднага фестывалю мастацтваў “Славянскі базар у Віцебску”, Міжнароднага музычнага фестывалю “Залаты шлягер”, Нацыянальнага фестывалю беларускай песні і паэзіі і іншых знакавых культурных праектаў. З аркестрам пад кіраваннем М.Я.Фінберга выступалі самыя папулярныя эстрадныя выканаўцы, таленавітыя музыкі і эстрадныя спевакі.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Валянцін СТЭФАНОВІЧ: "Вось і цяпер мы побач з людзьмі - у турме"

maintext:
Пяць месяцаў, як намеснік старшыні пазбаўленага рэгістрацыі праваабарончага цэнтра «Вясна» і віцэ-прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі за правы чалавека (FIDH) Валянцін Стэфановіч утрымліваецца за кратамі ў СІЗА-1.
Вядома, што праваабаронца з пнеўманіяй ляжыць у турэмным шпіталі, але, паводле яго слоў, ужо ідзе на папраўку.
Свой ліст на волю Валянцін напісаў 11 снежня – на наступны дзень пасля Міжнароднага дня правоў чалавека, паведамляюць ягоныя калегі.
«Учора было наша прафесійнае свята – Міжнародны дзень правоў чалавека. Не ведаю, ці адзначылі вы яго неяк і ў якім настроі. Але мушу адзначыць, што ўсе гэтыя падзеі і ўсё, што з намі адбылося, яшчэ раз яскрава дэманструюць важнасць нашай місіі, важнасць для ўсяго нашага грамадства і ўсіх людзей.
«Вясна» (пазбаўленая рэгістрацыі. – Рэд.) заўсёды была і застаецца адной з самых яскравых і важных арганізацый праваабарончай супольнасці. Мы стаялі каля вытокаў праваабарончага руху Беларусі ў 1990-х, мы былі і застаёмся на вастрыі, заўсёды з нашым народам. Вось і цяпер наша пасадка ў турму – не што іншае, як адзнака нашай дзейнасці з боку існуючага палітычнага рэжыму.
А для нас гэты крок – максімальная актуалізацыя праблемы палітвязняў. Пасадзіўшы праваабаронцаў у турмы, яны максімальна актуалізавалі гэтую праблему, цяпер яе не абмінеш. Так што ўсё мы рабілі і робім правільна. Мы ж заўсёды з народам. Вось і цяпер мы побач з людзьмі – у турме».
Публікацыя з № 97 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Праўда і сіла Анатоля Каханчыка

maintext:
Гэтая звычайная вясковая хата ў вёсцы Алёшча, што ў Полацкім раёне, ужо стала сімвалам змагання за беларускія нацыянальныя каштоўнасці. Пафарбаваная ў бела-чырвона-белыя колеры, яна не дае спакою мясцовым уладам. Здавалася б, стаіць сабе хата і стаіць. Але чыноўнікі лічаць, што не проста стаіць, а – праводзіць несанкцыянаваны пікет. Кругласутачна. У любое надвор’е. Ужо больш за год. З-за чаго гаспадар хаты Анатоль КАХАНЧЫК неаднойчы трапляў за краты. Дайшло да таго, што ён проста ў Полацкім РАУС аб’явіў сухую галадоўку, трымаў яе і праз тры дні апынуўся ў шпіталі. Калі крызісны стан мінуў, мы пагутарылі з ім па тэлефоне.
– Анатоль, як вы сябе адчуваеце пасля перажытага стрэсу?
– Пачуваюся добра. Калі ішоў на галадоўку, патрабаванне ў мяне было адно – каб не чапалі маю хату. Яшчэ пасля першай адсідкі я папярэдзіў улады, што зафарбоўваць хату сам не збіраюся і нікому не дам. Гэта для мяне прынцыпова, і я не саступлю. Бел-чырвона-белае спалучэнне колераў – гэта для ўсяго хрысціянскага свету сімвал пакутаў Хрыста, Ягонай крыві на плашчаніцы. Я чалавек веруючы, і таму гэта для мяне вельмі важна. Я таксама папярэдзіў улады, што афіцыйна распачну сухую галадоўку, калі будзе складзены пратакол менавіта за колеры на маёй хаце.
– Галадоўка звычайна не спрацоўвае пры такім палітычным рэжыме, які ўсталяваўся ў беларусі. Як паказалі апошнія падзеі, чалавечае жыццё для трымаючых уладу нічога не значыць. Вы ўсё ж рашыліся. Гэта быў крок адчаю?
– Гэта не быў крок адчаю. І тым больш гэта ніякі не пікет, як пазначана ў пратаколе. Я проста бараню сваю хату. Якая каму справа, у які колер яна пафарбавана? Вунь заводскія трубы таксама бел-чырвона-белыя, іх жа не перафарбоўваюць.
– Галадоўку вы аб’явілі ў Полацкім ІЧУ?
– Не, падчас складання пратакола ў Полацкім РАУС 20 снежня. Потым напісаў заяву начальніку Полацкага ІЧУ. На наступны дзень мяне этапавалі ў Віцебскі ІЧУ, дзе я таксама паведаміў начальніку, што трымаю сухую галадоўку.
– Колькі разоў вас затрымлівалі і асуджалі на суткі?
– Першы раз – 9 лютага гэтага года. Артыкул вядомы – 23.34, атрымаў сем сутак. Другі раз – 19 лістапада, далі пятнаццаць сутак. Абодва разы адсядзеў ад званка да званка. Апошні раз суд адбыўся 21 снежня – дваццаць пяць сутак. Але 24 снежня трапіў у шпіталь.
– Ваша хата ўжо стала пэўным сімвалам, на яе глядзіць уся беларусь. Вы яе расфарбавалі ў бел-чырвона-белыя колеры пасля прэзідэнцкіх выбараў ці раней?
– Расфарбаваў я яе недзе напрыканцы кастрычніка летась, калі пачаліся блюзнерства і здзек з нашых нацыянальных сімвалаў. Калі хочаце, гэта мая прыватная вайна. Вайна з сатаністамі. Бо тыя, хто топча сімвал Хрыстовай плашчаніцы, для мяне сатаністы. На маю думку, у чалавека павінны быць цвёрдыя перакананні і прыярытэты. Назаву свае найгалоўныя: Бог і Беларусь. Ёсць яшчэ чатыры, але яны больш асабістыя. І калі ў чалавека ёсць перакананні, ён павінен адстойваць іх да канца. У тым яго праўда і сіла. Калі не адстойвае – значыць, ніякіх перакананняў у яго не было.
– Хату ўжо замалёўвалі карычневай фарбай – я так разумею, без ведама гаспадара. Ці даведаліся вы, хто гэта рабіў?
– Так, зафарбоўвалі. І рабілася гэта, хутчэй за ўсё, пры ўдзеле і па камандзе старшыні Маласітнянскага сельвыканкама Леаніда Буханцова. Менавіта па яго заявах (даносах) былі складзены тры пратаколы на мяне. Нават міліцыянеры дапытваліся: што ты яму зрабіў? А што я яму зрабіў? Ды нічога. Мала таго – пры сустрэчы не пазнаў бы. Бо мы ніколі асабіста не сустракаліся.
– У сацсетках безліч зваротаў да вас са словамі падтрымкі. Прывяду некаторыя з іх, з «Фэйсбука», пад вашым апошнім пастом пра перамяшчэнне з ІЧУ ў шпіталь: «Анатоль, няма слоў, каб выказаць ступень майго захаплення тваёй стойкасцю і прынцыповасцю. Ты – чалавечышча!»; «Моцнага здароўя, дарагi наш чалавек! Дзякуй вам за вашу трывалую пазiцыю!»; «Вы такі моцны, я ганаруся вамі!»; «Слава вольнаму чалавеку!»; «Здароўя вам, паважаны Анатоль, i дзякуй за мужнасць, за смеласць. Вы – гонар зямлi нашай!»; «Анатоль, вы крэмень, а не чалавек!»… Як вы ставіцеся да таго, што сталі героем нашага часу?
– Ніякі я не герой. Проста веруючы чалавек. У жыцці заўсёды так бывае: хтосьці кагосьці баіцца. Альбо баішся ты, альбо баяцца цябе. Сёння рэжым і яго паслугачы абражаюць сімвалы Хрыста, як можна моўчкі гэта зносіць? Пакуль мы пад покрывам Хрыстовай плашчаніцы, мы непераможныя. Не помню ўжо, чые гэта словы, яны мне запалі ў душу: «Раскрыжаванне кат завершыў, / Аблашчыў кужаль кроў жыцця. / Так, плашчаніца – гэта першы / Мой бел-чырвона-белы сцяг!». А за падтрымку і салідарнасць усім шчыра дзякую! Беларусы, я вас люблю! Цяпер я ведаю, чаму мы выжылі пасля столькіх войнаў. Бо мы ўмеем, калі трэба, прыйсці на дапамогу, мы моцныя сваёй салідарнасцю.
– Пасля таго як вас летась звольнілі з беларускай чыгункі, на якія сродкі вы жывяце?
– Было ў мяне трохі адкладзена на чорны дзень. Улетку збіраў ягады, грыбы, лавіў рыбу. Адна дабрачынная арганізацыя прадуктамі дапамагае – дзякуй ёй. Ведаеце, нягледзячы на ўсе выпрабаванні, 2020-ы і 2021-ы былі найлепшымі гадамі ў маім жыцці. Бо цягам гэтых гадоў я зразумеў: нас вельмі шмат.
– Беларускі паэт мінулага стагоддзя Альгерд Абуховіч-Бандынэлі пісаў: «Хоць галодзен – я свабодзен». Вам блізкі такі выбар?
– Я свабодны. Свабодны нават тады, калі знаходжуся на нарах. Бо свабода, на маю думку, – гэта найперш адсутнасць страху. А страх цалкам можна пераадолець, толькі ўсклаўшы надзею на Бога, аддаўшыся на Яго волю. Разумееце, уладзе, каб маніпуляваць чалавекам, трэба ведаць, чаго ён баіцца, што ён не можа страціць. Жыццё, вядома ж, найвялікшая каштоўнасць. На пагрозах адабраць яго і грунтуюцца гвалтоўныя дзеянні рэжыму. А калі чалавек не баіцца смерці, чым яго можна запалохаць? Нічым.
– Раскажыце пра сябе: з якой вы сям’і, адкуль, хто па прафесіі, хто найбольш паўплываў на ваша патрыятычнае выхаванне?
– Я адпрацаваў на Беларускай чыгунцы ажно трыццаць восем гадоў. Быў звольнены пасля першай адсідкі. Беларускую мову я вывучаў пераважна па кнігах, на жаль, не ў школе, бо прыехаў з Расіі. У мяне маці руская, а бацька напалову беларус, напалову немец. Вось як атрымалася. А хто паўплываў… Назаву толькі некалькі прозвішчаў: Зянон Пазьняк, Павел Севярынец, Вінцэсь Мудроў, Уладзімір Арлоў. Гэта калі называць сучаснікаў.
– Як ставяцца вашы родныя да таго, што адбываецца з вамі?
– Прабачце, не хацелася б ублытваць сваякоў, баюся ім нашкодзіць.
– Тысячы нашых суайчыннікаў, адбыўшы суткі, перажыўшы ператрусы, з’ехалі з беларусі. Вы не збіраецеся?
– З’язджаць нікуды не збіраюся. Беларусь – мая краіна. На поўначы Беларусі – мая вёска Алёшча. У вёсцы Алёшча – мая хата. Гэта маё! І будзе маім заўжды!
– Што вы можаце пажадаць тым, хто застаўся тут, але, магчыма, перабывае ў пэўнай разгубленасці і апатыі?
– Ведаеце, які самы вялікі грэх? Недаравальны, які ператварае чалавека ў нішто? Гэта смутак (па-руску – уныние). Ён спараджае і разгубленасць, і апатыю. Таму я хачу пажадаць усім беларусам: пазбаўляйцеся ад гэтага чорнага смутку! Бог не любіць абыякавых і баязлівых. Ён з намі. Дык давайце дапаможам Яму!
Публікацыя з № 100 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»


title: Член партыі Алега Гайдукевіча скраў у пенсіянераў і інвалідаў больш за 400 тысяч долараў?

maintext:
Не раз малады лідар Ліберальна-дэмакратычнай партыі Алег Гайдукевіч казаў, што яго сябры не разлічваюць на гранты: маўляў, мы ведаем, як можна самім зарабіць.
Што ж, словы «партайгеносэ» пацвердзіў член яго партыі Віталь Панцялейка. Нядаўна стала вядома, што ён, будучы дырэктарам ФАКа Ленінскага раёна горада Мінска, за 10 гадоў скраў больш за 400 тысяч долараў.
Як паведамляе Упраўленне следчага камітэта, ён падшукваў ахвяр з ліку людзей, якія вядуць асацыяльны лад жыцця, інвалідаў, былых выхаванцаў інтэрнатаў або асоб састарэлага ўзросту. Панцялейка пераконваў іх прадаць сваё жыллё і атрымаць больш таннае за горадам, зарабіўшы пры гэтым на розніцы ў кошце. У выніку ахвяры заставаліся без сродкаў і жылля, а скрадзеныя грошы чыноўнік марнаваў, у тым ліку ў ігральных клубах. Ад рук махляра пацярпелі мінімум 25 чалавек у перыяд з 2011-га да 2020 года.
На Віталя Панцялеўку ўзбудзілі крымінальную справу аб махлярстве ў асабліва буйной суме. Вось такі ён, член Ліберальна-дэмакратычнай партыі. Якую ўзначальвае небезвядомы Алег Гайдукевіч.
Публікацыя з № 99 газеты “Народная Воля”. Падпісацца на газету.
Поделиться ссылкой:
Падтрымаць «Народную Волю»