title: Ян Грыб: "У Нюрнбергу адказ "я выконваў загад" нікога са злачынцаў не выратаваў"

maintext:
На пачатку новага года ў Першамайскім раённым судзе Мінска быў асуджаны 84 гадовы Ян ГРЫБ – знакавая асоба сталічных вулічных шэсцяў. Яго ведаюць у твар не толькі тысячы пратэстоўцаў, але і сілавікі, сярод якіх неўтаймоўны пенсіянер праводзіць выхаваўчую працу. І часам – даволі паспяхова… Як яму гэта ўдаецца, Ян Грыб расказаў у рэдакцыі “Народнай Волі”.
– Спадар Ян, вельмі своеасабліва “павіншавала” вас дзяржава з Калядамі – вялізным штрафам. Судзілі і штрафавалі вас не ўпершыню, за што гэтым разам?
– За акцыю пенсіянераў, што адбылася 4 студзеня. У гэты дзень мы, чалавек 300 бабулек і дзядулек, сабраліся на станцыі метро “Усход”. Сталі ў ланцуг уздоўж праспекта Незалежнасці з бел-чырвона-белымі сцягамі, скандзіравалі “Жыве Беларусь!”, “Лукашэнку ў аўтазак!”, “Верым, можам, пераможам!”. Пастаялі, праўда, нядоўга. Хвілін праз 15 пад’ехалі два бусікі, нас пачалі здымаць на відэа. І я ў кадр трапіў – са сцягам, маска на барадзе, каб не перашкаджала крычаць… Назаўтра мяне каля пад’езда перастрэлі двое міліцыянтаў. Культурна так: “Гриб Иван Иванович? Здравствуйте! Наш начальник хочет с вами переговорить”. Я патлумачыў, што вывеў свайго сабачку Сасіску на прагулку. “Так мы с вами его прогуляем”. І пайшлі мы ўтраіх выгульваць.
– Міліцыянты разам з вамі выгульвалі Сасіску?
– Цэлую гадзіну! І ўвесь гэты час я з імі размаўляў. І па дарозе ў Першамайскі РУУС размаўляў. Дыпламатычна так: “Вы маладыя, сімпатычныя, разумныя, мяркуючы па вашых тварах, людзі. Мы да міліцыі ставімся станоўча, ведаем, што вас таксама пасылаюць на разгоны нашых акцый. Дык вы не запэцкайцеся, не зганьбуйце сябе – не біце людзей. Ведайце, што гэту чорную банду забойцаў чакае суд”.
– І вашы суправаджальнікі ўсё гэта слухалі? Вам рота ці сабе вушэй не затыкалі?
– Слухалі, як мне падалося, з цікавасцю. У РУУСе афіцэры таксама сустрэлі ветліва: “О, сам Іван Іванавіч Грыб! Спадар Ян, мы ж вас ведаем. А ваша сяброўка Ніна Багінская была з вамі на акцыі?” Я і з афіцэрамі пра тое самае паразмаўляў. Праўда, прызнаўся, што стаяў са сцягам, скандзіраваў. Склалі акт, які я не падпісаў. Усё роўна мяне адразу павезлі ў суд Першамайскага раёна. Суддзя Максім Трусевіч пачаў нагадваць мне пра мае правы. А не было ні сведак, ні адваката… Дык я спыніў суддзю: “Замаўчыце, калі ласка”. Ён здзіўлена глянуў на мяне. Я прадоўжыў: “Мне ваша судовая кухня добра знаёмая. У вас цяпер не суды, а цырк на дроце. Вашы калегі, у каго хапіла розуму і сумлення, сышлі ў адстаўку. А вы сабраліся ў пажылога чалавека, інваліда другой групы, забраць апошнюю капейку, каб уладзе было за што карміць чорную банду забойцаў. У вас, відаць, ужо і прысуд гатовы, таму прашу – рабіце сваю справу без мяне”. Суддзя сказаў пачакаць у калідоры. Праз 15 хвілін выйшаў міліцыянт: “Вам 40 базавых”.
– Гэта ажно 1160 рублёў. Колькі вашых пенсій?
– Трохі болей за дзве. Тыя самыя міліцыянты, што прывезлі, вывелі мяне на вуліцу, я яшчэ з імі пагаварыў. І на развітанне адзін з іх сказаў: “Спадар Ян, мы вельмі рады з вамі пазнаёміцца”. А другі, адыходзячы, павярнуўся і нягучна сказаў: “Жыве Беларусь”.
– Вы не жартуеце?
– Не. Так і сказаў.
– То хай бы начальнік Першамайскага РУУС падпалкоўнік Андрэй Бакач выпісаў прэміі сваім падначаленым – “за арганізацыю выхаваўчых гутарак з Янам Грыбам”.
– Ну, гэта наўрад ці. Але ж нейкую станоўчую працу я ў той дзень сапраўды зрабіў.
– Як думаеце штраф выплачваць?
– Мне гэтымі днямі сыплюцца званкі па тэлефоне ад сяброў, знаёмых і незнаёмых: “Спадар Ян, як вам дапамагчы? Куды пералічыць грошы?” І я ўсім тлумачу, што пералічваць грошы праз банк не трэба. Бо ўлады з любога рахунка іх могуць зняць. У мяне ўжо былі падобныя выпадкі, нават да рахунка дачкі дабраліся. Таму абыдземся без банкаў. Але я спачатку падам апеляцыю, каб пацягнуць час.
– А як ставяцца вашы хатнія да гэтых прысудаў і штрафаў?
– Мае хатнія – дзве дачкі, два зяці, дзве ўнучкі і сабачка Сасіска – мае аднадумцы, яны ва ўсім мяне падтрымліваюць. У нас дома жалезнае правіла – размаўляем толькі на роднай беларускай мове. Калі да нас прыходзяць перапісчыкі ці яшчэ хто і з парога прадстаўляюцца: “Здравствуйте, мы такие-то”, – то дочкі і ўнучкі перапыняюць: “Мы не карыстаемся рускай мовай, навучыцеся размаўляць па-беларуску, тады прыходзьце, да пабачэння”. Вось такая ў мяне сям’я.
– А колькі разоў вас увогуле затрымлівалі?
– Ой, многа, нават цяжка падлічыць. У мяне паперак з судоў – цэлы поліэтыленавы пакет. Я іх захоўваю, каб у новай Беларусі прад’явіць справядліваму суду, які будзе судзіць тых, хто нас штрафаваў і за краты адпраўляў.
– Скажыце, спадар Ян, а сілавікі да вас заўсёды з такой павагай ставяцца?
– Рознае бывала, асабліва раней. А цяпер сапраўды неяк падабрэлі. Вось нядаўна ў нас у Курасоўшчыне праходзіла чарговая раённая акцыя. Чалавек 200 сабралася, ішлі пад бел-чырвона-белымі сцягамі. Пад’ехалі бусікі з двух бакоў, падскочылі “чарнамордыя” да мяне і адразу: “А почему у вас маска такая?” (Бел-чырвона-белая). Я кажу: “Хлопцы, я ж вам не прад’яўляю прэтэнзій, што ў вас чорныя маскі, хоць яны мне не падабаюцца”. Ну, яны мяне пад рукі і валакуць у аўтазак. Але афіцэр, мусіць, мяне пазнаў, загадаў: “Этого деда отпустить”. А дзвюх бабулек (адна была з сабачкам) на маіх вачах забралі… Размаўляць можна з афіцэрамі, а многія іхнія падначаленыя – нягоднікі замбіраваныя, яны і двух слоў звязаць не могуць.
– І не з усімі афіцэрамі надта пагаворыш. Помніце, як палкоўнік Карпянкоў асабіста па дварах за пратэстоўцамі бегаў?
– Мне, відаць, шанцуе на “вменяемых”. Вось і 31 снежня пашанцавала – мы, чалавек 500 пенсіянераў, каля елкі на плошчы Незалежнасці сабраліся. І тут прыехала цэлая калона аўтобусаў з сілавікамі. Я ім казаў: “Хлопцы, як вам не сорамна – на 500 пажылых людзей 1500 амапаўцаў?!” А яны ланцугом ачапілі ўсю плошчу і пачалі цясніць нас да аўтобусаў. І мы – бабулькі з дзядулькамі – сталі ў сшчэпку. Нас расцягвалі па адным, а мы, як маглі, упіраліся. Я з адным камандзірам тады сур’ёзна пагаварыў: “Вы ж афіцэр! Вы ж разумны чалавек!” (Я б’ю на тое, што яны разумныя, ім гэта падабаецца.) Кажу: “Я прыйшоў не так на акцыю, як у Чырвоны касцёл, каб памаліцца за вашы душы, каб вы сталі людзьмі!” Ён слухаў-слухаў і ўзяў мяне пад руку: “Давайце я вас правяду ў касцёл”. Я хацеў яшчэ старшыню незалежнага прафсаюза пенсіянераў “Наша пакаленне” Таццяну Зялко з сабой прыхапіць, але яе ад мяне адарвалі і павезлі ў пастарунак. Там на ўсіх затрыманых склалі пратаколы, а потым аштрафавалі.
– Вы не першы год выходзіце на акцыі пратэсту, так бы мовіць, хадок з вялікім стажам. Сілавікі два-тры гады таму і сённяшнія вельмі адрозніваюцца?
– Раней у іх паводзінах не было такой лютасці. У цяперашніх, часам здаецца, ужо нічога чалавечага за душой не засталося. У іх вочы проста страшна глядзець – там абсалютная пустата… У іх на ўсё адзін адказ: “У нас загад”. Я ім стараюся ўталкаваць, што ў Нюрнбергу такі адказ нікога са злачынцаў не выратаваў. Так і іх не выратуе.
– Пасля летніх і восеньскіх масавых маршаў пратэстны градус відавочна знізіўся. Які сэнс вам бачыцца ў лакальных нешматлікіх акцыях у сталічных раёнах? Скажам, у вашай Курасоўшчыне.
– Тут такая справа. Неяк я бачыў у адным фільме пра беларускіх партызан, як іхні камандзір выступаў у лесе і гаварыў: “Ні спаць, ні дыхаць, ні жыць мы акупантам не дамо!” Вось так і мы павінны не даваць спакою гэтаму антыбеларускаму рэжыму. І раённыя ці дваровыя акцыі якраз той спосаб. Каб чорная банда зразумела, што пратэсты народа не заціхнуць. А вясною, дасць Бог, набяруць новую сілу! Мы ў Курасоўшчыне амаль кожны дзень выходзім. І ў другіх раёнах таксама не сядзяць па хатах. Няхай нас няшмат, але мы – паўсюль. Гэта якраз у характары беларусаў. Наш пратэстны настрой ні ў якім разе не задушаны. Ён спее і ў патрэбны час, як магма з вулкана, выльецца і змяце гэты рэжым.
– Вы па прафесіі радыёфізік-электроншчык. Адкуль у вас зацікаўленне беларускай гісторыяй, мовай, хто вас зрабіў такім зацятым беларускім патрыётам?
– Я чалавек яшчэ даваенны, нарадзіўся ў 1936 годзе на Піншчыне (цяпер Ганцавіцкі раён). А Палессе заўсёды жыло сваім розумам, у палешукоў свой палескі менталітэт. Скажам, палескія партызаны змагаліся і супраць немцаў, і супраць бальшавікоў. І змаганне тое доўжылася ажно да 1954 года. Гісторыі з таго часу я чуў, калі быў яшчэ шмандэлкам (так у нас называлі хлопчыкаў-падлеткаў). Помню, маці расказвала, як два атрады НКВД прыехалі дадушваць партызанскі рух. Забайкальскія стралкі вузкавокія занялі некалькі вёсак. Забілі чатырох хлопцаў і паўголых вазілі па наваколлі – для апазнання і застрашвання. Народ глядзеў пахмурна. А праз некалькі дзён палешукі з дапамогай украінцаў абкружылі тыя вёскі – і ніводзін энкавэдэшнік жывым не ўцёк, усіх паклалі. Пра гэта я ў паэме “На сваёй зямлі напісаў”. Вось адкуль мой характар, мая пазіцыя, маё непрыманне ўсяго антыбеларускага.
– БТ ледзь не кожны дзень анансуе гэтак званы ўсебеларускі сход з няўцямным парадкам дня. Як вы лічыце, для чаго Лукашэнка той хурал збірае?
– Гэта працяг цырка на дроце – сабраць з усёй Беларусі начальнічкаў і намеснічкаў начальнічкаў і назваць тую зборню ўсенародным сходам. Там, як на колішніх партыйных з’ездах, усе прагаласуюць аднагалосна, усе выкажуць сваё лакейскае “одобрямс”. Там загадзя вызначаць выступоўцаў, падкажуць ім тэмы і пытанні, якія можна будзе задаваць. Але галоўнае ў тым, каб увесь хурал хорам праспяваў асаннну: “Які мудры ў нас Лукашэнка!”
– На сваім лецішчы пад Дзяржынскам вы ладзіце розныя імпрэзы, адзначаеце гістарычныя даты. Туды сілавікі пакуль не дабраліся?
– Хай паспрабуюць знайсці – там жа лес кругом. А пачыналіся тыя імпрэзы як пашыраныя пасяджэнні рады ТБМ Кастрычніцкага раёна Мінска, якую я доўгі час узначальваю. Рада, дарэчы, носіць імя генерала Тадэвуша Касцюшкі – дзеля патрыятычнай ваяўнічасці. У мяне “на маёнтку” ў лесе ўсім месца хапае. Мы збіраемся спакойна, бо ведаем: там нас ніякі АМАП не знойдзе. Хіба з верталётаў… Улетку мы запрашаем на сустрэчы вядомых гісторыкаў, пісьменнікаў, спевакоў. Слухачоў,
бывала, да 150 чалавек прыязджала. Адна з апошніх імпрэз – прэзентацыя кнігі народнай артысткі Зінаіды Бандарэнка “Мой шлях да Беларусі”. У Мінску не ўдалося сабрацца – каранавірус. А ў мяне ў лесе з сацыяльнай дыстанцыяй праблем няма. Спадарыня Зінаіда – надзвычай прыемны чалавек, калі я чую яе голас, у мяне душа мякчэе.
– Я той “Шлях да Беларусі” якраз нядаўна прачытаў і ўсім рэкамендую. Зінаіда Бандарэнка таленавіта расказала гісторыю свайго неардынарнага жыцця. Запомнілася, як трапна на старонках кнігі схарактарызаваў аўтарку ў сваім вершаваным экспромце Анатоль Вярцінскі: “Што кажа Каран пра лёс жаночы? / А тут на ўвесь экран / – Зініны вочы. / Экран блакітны, / вочы сінія. / Голас Зінін. / Усмешка Зініна. / Фальшу ні грана. / Выраз бясцэнны. / Пані экрана. / Княгіня сцэны”. На прэзентацыі кнігі, помніцца, хтосьці прапаноўваў вам разам са спадарыняй Зінаідай стварыць партыю пенсіянераў. Вы пра гэта не думалі?
– Па-першае, хто яе, тую партыю, дазволіць зарэгістраваць? Вунь незалежны прафсаюз пенсіянераў згаданая Таццяна Зялко дванаццаць гадоў спрабавала ўзаконіць. Дванаццаць! І нарэшце зарэгістравала. У Варшаве. Па-другое, як бы я ні харахорыўся, а 85-ы год дае пра сябе знаць. Тры гады таму я перанёс інфаркт, мне паставілі электракардыястымулятар.
– Вы пасля інфаркту і са стымулятарам у грудзях ходзіце на ўсе пратэстныя маршы і акцыі?
– І буду хадзіць! Пакуль беларускі народ не даможацца канчатковай перамогі над гэтым антыбеларускім рэжымам, які запляміў сябе крывёю ахвяр. Пакуль Бог дае мне сілы, буду выходзіць!
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: СК адмовіўся вызваліць журналістку Кацярыну Андрэеву пад паручальніцтвы Андрэя Бастунца і вядомых журналістаў

maintext:
Следчы камітэт адмовіў у задавальненні хадайніцтваў старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Андрэя Бастунца, галоўных рэдактараў газеты “Новы Час” Аксаны Колб, газеты “Народная Воля” Іосіфа Сярэдзіча, журналіста Валерыя Каліноўскага аб вызваленні журналісткі “Белсата” Кацярыны Андрэевай (Бахвалавай) пад асабістае паручальніцтва, паведамляе прэс-служба ГА “Беларуская асацыяцыя журналістаў”.
Старшы следчы Фрунзенскага (г. Мінска) раённага аддзела Следчага камітэта І.Курыловіч у сваёй пастанове, якая была дасланая заяўнікам, называе хадайніцтвы неабгрунтаванымі, таму яны не могуць быць задаволеныя: “Падчас папярэдняга расследавання сабраны вычарпальныя доказы ў дастаковым аб’ёме, якія паказваюць на здзяйсненне Бахвалавай К.А. злачынства, прадугледжанага ч. 2 арт. 342 КК Рэспублікі Беларусь. Да абвінавачванай Бахвалавай К.А. законна і абгрунтавана прыменена мера стрымання ў выглядзе заключэння пад варту, падстаў для адмены яе няма”.
Раней падобную адмову СК даслаў на хадайніцтвы аб вызваленні Дар’і Чульцовай. Следчы назваў тыя хадайніцтвы неабгрунтаванымі і нематываванымі. Таксама было тлумачэнне, што ў выпадку вызвалення Чульцова можа схавацца ад следчых органаў і суда, перашкаджаць папярэдняму расследаванню крымінальнай справы.
Журналісткі Кацярына Андрэева (Бахвалава) і Дар’я Чульцова знаходзяцца за кратамі з 15 лістапада, калі былі затрыманыя пасля прамой трансляцыі для “Белсата” з разгону сілавікамі акцыі ў Мінску. Іх вінавацяць у арганізацыі групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак (арт. 342 КК РБ).
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:

fasttext_language: be


description: На сайце дзяржзакупак з'явіўся лот Мінінфарма на арганізацыю і правядзенне XVIII Мінскай міжнароднай кніжнай выставы-кірмашу. З гэтага вынікае, што,

title: Мінінфарм не адмяняе кніжную выставу і выдаткуе на яе 160 тысяч рублёў

maintext:
На сайце дзяржзакупак з’явіўся лот Мінінфарма на арганізацыю і правядзенне XVIII Мінскай міжнароднай кніжнай выставы-кірмашу. З гэтага вынікае, што, па-першае, нягледзячы на пандэмію каранавіруса, чыноўнікі не адмовіліся ад правядзення выставы. А па-другое, яны збіраюцца выдаткаваць на яе 160 тысяч рублёў з рэспубліканскага бюджэту, піша “Еўрарадыё”.
– У першай дэкадзе лютага ў Беларусі штогод праходзіць найбуйнейшы міжнародны форум – Мінская міжнародная кніжная выстава-кірмаш. Яна традыцыйна збірае вялікую колькасць прадстаўнікоў далёкага і блізкага замежжа, грамадзян Беларусі, – заявіў у кастрычніку мінулага года намеснік міністра інфармацыі Ігар Бузоўскі.
З дакументаў па тэндары мы даведваемся, што на выставу плануецца запрасіць 300 чалавек. У тэндар уваходзяць арганізацыя сімпозіума літаратараў “Пісьменнік і час”, цырымонія ўзнагароджання пераможцаў конкурсаў “Мастацтва кнігі” і “Першацвет”, арганізацыя і правядзенне пісьменніцкага стартапа (!), арганізацыя прыёму афіцыйных дэлегацый, вядзенне сацсетак (facebook, vk.com, instagram) і анлайн-вяшчанне на youtube-канале.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.


title: Леанід Лыч у цяжкім стане з каранавірусам

maintext:
Доктар гістарычных навук, вядомы прафесар другі тыдзень знаходзіцца ў другой бальніцы. Ляжыць Леанід Міхайлавіч не ў рэанімацыі, а ў агульнай палаце на чатыры чалавекі, час ад часу ён знаходзіцца пад кіслародам.
Леанід Лыч вельмі не хацеў шпіталізавацца. Некаторы час разам з жонкай яны разам хварэлі дома. А потым жонцы стала лепей, а яго хвароба то адпускала, то накрывала ізноў.
Людміла Мікалаеўна – доктар. Яна зразумела, што без бальніцы, відаць, усё ж такі не абыдзецца.
“Леанід Міхайлавіч у шпіталях ляжаў толькі ў маладосці, яму не вельмі хацелася класціся, але што зробіш, – распавяла жонка Леаніда Лыча “Народнай Волі”. – Мы з ім па тэлефоне некалькі разоў на дзень размаўляем. Яму то лепш, то горш. То ходзіць крыху, то зноў ляжыць. Ён скардзіцца на тое, што сіл няма, і праз гэта – і настрою. Але ж гэта адна з асаблівасцяў каранавіруса – многія з тых, хто хварэў, пра гэта распавядаюць. Тут патрэбны імунітэт і час. І яшчэ вера, што ўсё будзе добра”.
Менш чым праз месяц – 8 лютага – Леаніду Лычу споўніцца 92 гады.
Будзем спадзявацца, што Леанід Міхайлавіч з дапамогай дактароў здолее справіцца з каварнай хваробай.
Будзьце здаровы, Леанід Міхайлавіч!
Публікацыя – з № 2 газеты “Народная Воля”. Поўны выпуск газеты можна спампаваць па спасылцы.
Поделиться ссылкой:


title: Маштабныя ператрусы ў Гомелі: ціск на праваабаронцаў і грамадскіх актывістаў узмацняецца

maintext:
Маштабныя ператрусы, якія прайшлі 5 студзеня ў Гомелі ў грамадска-палітычным цэнтры на вуліцы Палескай, а таксама ў кватэрах мясцовых актывістаў Васіля Палякова, Мікалая Новікава, Леаніда Судаленкі і Таццяны Ласіцы з Рэчыцы, толькі фармальна звязаныя з крымінальнай справай члена Аб’яднанай грамадзянскай партыі Уладзіміра Няпомняшчых нібыта за пагрозу супрацоўніцы пракуратуры.
Пра гэта кажуць самі актывісты, у каго напярэдадні былі ўчынены ператрусы, ініцыяваныя следчым аддзела СК Гомельскага раёна падпалкоўнікам юстыцыі Майсянковым у межах крымінальнай справы Няпомняшчых.
“Не было б справы Няпомняшчых, знайшлі б нейкую іншую падставу паралізаваць дапамогу удзельнікам пратэстных акцый супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў. Падобная сітуацыя была пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года, калі ў офісе на Палескай праводзілі вобшук па так званай арматурнай крымінальнай справе, заведзенай у Жлобіне”, – кажа праваабаронца Леанід Судаленка.
Ён дадае, што ў офісе на Палескай, дзе супрацоўнікі УБАЗіКа паводле пастановы следчага рабілі ператрус цягам 10 гадзін, забралі не толькі камп’ютарную тэхніку, але і ўсе папкі з абскарджваннем штрафаў і арыштаў удзельнікаў пратэстаў, а таксама асабістыя банкаўскія карткі праваабаронцы, у тым ліку і валютную.
“Не хаваю, што тысячу еўра са сваёй французскай прэміі за ўклад у абарону правоў чалавека я выдаткаваў на аплату дзяржаўных пошлін за перагляд адміністрацыйных і крымінальных спраў рэпрэсаваных грамадзян у вышэйшых судовых інстанцыях. У наш цэнтр пасля выбараў звярнуліся каля тысячы чалавек у пошуках сваякоў, па кансультацыі, прававую і матэрыяльную дапамогу. Ва ўпраўленні па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю, куды мяне вазілі пасля ператрусу, пыталіся, ці маю я ліцэнзію на дапамогу. Я адказаў, што не трэба прасіць у дзяржавы ліцэнзію, каб перавесці бабульку праз дарогу. Лічыў сваім грамадзянскім абавязкам дапамагчы людзям, якія пасля мірных пратэстаў патрапілі ў складаную сітуацыю. На жаль, зараз гэтая праца прыпынена на няпэўны час, бо міліцыя забрала ўсе дакументы. З гэтай жа прычыны і скаргі ў Камітэт ААН па правах чалавека таксама не маю магчымасці накіроўваць”, – зазначае праваабаронца Судаленка.
Грамадскі актывіст і палітык Васіль Палякоў, на кватэры якога ўчора таксама адбыўся ператрус з выняткам камп’ютарнай тэхнікі і некаторых дзелавых папер, пагаджаецца, што абсурдная крымінальная справа супраць Няпомняшчых – гэта толькі для адводу вачэй.
“Ідзе ціск і здушэнне ўсяго таго, што яшчэ варушыцца пасля хвалі гвалту і рэпрэсій супраць нязгодных з фальсіфікацыяй прэзідэнцкіх выбараў”, – перакананы палітык Палякоў.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


description: У горадзе Бярозаўка Лідскага раёна затрымалі незалежнага журналіста Юрыя Дзешука. Як паведамляюць правабаронцы, разам з ім затрыманы брат днямі асуджанага

title: Затрыманы яшчэ адзін журналіст


title: У галоўнага рэдактара крычаўскай газеты “Вольны горад” Сяргея Няроўнага правялі агляд і забралі камп’ютар

maintext:
Вечарам 14 студзеня ў кватэру галоўнага рэдактара крычаўскай маланакладнай газеты “Вольны горад” Сяргея Няроўнага прыйшлі супрацоўнікі міліцыі для правядзення агляду жылога памяшкання. Пастанова, якую яны прад’явілі, падпісаная пракурорам Крычаўскага раёна Леанідам Палевічам.
Паводле Няроўнага, падставай для правядзення агляду ў кватэры стаў размешчаны ў адным з тэлеграм-каналаў фотаздымак групы жыхароў райцэнтра, якія стаяць з бел-чырвона-белым сцягам насупраць райвыканкама. Сярод удзельнікаў акцыі супрацоўнікі міліцыі нібыта ўбачылі чалавека, вельмі падобнага на Няроўнага.
“На фота выява шасці чалавек, якія стаяць з вялізным бел-чырвона-белым сцягам насупраць будынка райвыканкама — адзін з гэтых людзей з вусамі. Міліцыянты палічылі, што ён падобны на мяне. Фота нібыта зроблена 13 студзеня, прычым у светлы час сутак. Я лічу, што, хутчэй за ўсё, гэта фоташоп”, — распавёў Сяргей Няроўны карэспандэнту службы маніторынгу ГА “БАЖ”.
Аглядалі кватэру Няроўнага супрацоўнікі Крычаўскага РАУС Эдуард Краўцоў і Сяргей Ягораў. Агляд працягваўся каля дзвюх гадзін, дзеянні міліцыянтаў фіксаваліся на відэарэгістратар. Паводзілі сябе яны прыстойна, ніякіх пагроз не прамаўлялі, кажа журналіст.
Але цікавіліся, на якія сродкі жыве Няроўны, ці ездзіць ён у Мінск на пратэстныя акцыі, чальцом якой партыі з’яўляецца. Журналіст адмовіўся адказваць на гэтыя пытанні, спаслаўшыся на артыкул 27 Канстытуцыі Беларусі.
У выніку міліцыянты забралі ў Няроўнага камп’ютар, хоць ён не даваў на гэта сваёй згоды. Пры гэтым не пакінулі ніякага дакумента пра вынятак тэхнікі, толькі паведамілі, што забіраюць “на экспертызу”. Яна павінна адбыцца на працягу месяца.
“Мне не далі ніводнай паперы. Я абавязкова буду пісаць скаргу ў пракуратуру”, — адзначыў Сяргей Няроўны.
Таксама праваахоўнікі паведамілі Сяргею Няроўнаму, што ў дачыненні да яго распачаты адміністрацыйны працэс за парушэнне парадку арганізацыі і правядзення масавага мерапрыемства (паводле арт. 23.34 КаАП). Быў складзены пратакол апытання.
Журналіст лічыць, што крычаўскія міліцыянеры спадзяюцца знайсці ў яго камп’ютары нейкія кампраметуючыя матэрыялы. У Крычаве пасля жніўня рэгулярна праходзяць “партызанскія” акцыі пратэсту, але міліцыя пакуль не можа знайсці іх удзельнікаў. Праваахоўнікі чамусьці палічылі, што журналіст можа быць датычны да арганізацыі акцый.
Чытайце тэрміновыя навіны ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Памёр экс-намеснік генпракурора Віктар Конан - вёў справу "банды Марозава", быў пад санкцыямі Еўрасаюза

maintext:
10 студзеня памёр 64-гадовы Віктар Конан — былы намеснік генеральнага пракурора.
Пра гэта паведаміў «Нашай Ніве» яго сын Максім Конан.
З 2008 па 2012 Конан працаваў спачатку намеснікам у Рыгора Васілевіча, потым у Аляксандра Канюка.
У 2010-м трапіў пад санкцыі Еўрасаюза, як і яшчэ 160 чыноўнікаў.
«Бацька пачынаў кар’еру ў Баранавіцкай транспартнай пракуратуры, быў самым маладым пракурорам раёна ў СССР. Адным з галоўных сваіх дасягненняў ён лічыў расследаванне крымінальнай справы «банды Марозава», а пасля асуджэнне злачынцаў. Заўсёды адстойваў прыцыповую і паслядоўную пазіцыю, быў сапраўдным патрыётам», — кажа Максім Конан.
«Пасля адстаўкі з органаў нідзе не рабіў, бо лічыў службу ў пракуратуры сваім пакліканнем, на іншым месцы сябе не бачыў, дапамагаў мне ў выхаванні ўнукаў», — дадае сын.
Прычыну смерці сям’я не называе.
Тэрміновыя навіны чытайце ў нашым тэлеграм-канале.
Поделиться ссылкой:


title: Жыхар Вілейшчыны прысабечыў 12 тысяч долараў свайго працадаўцы і шыкоўна адзначыў Новы год

maintext:
Напярэдадні Новага года ў Ждановіцкі аддзел міліцыі Мінскага РУУС звярнуўся 34-гадовы мінчанін. Ён распавёў, што папрасіў свайго кіроўцу-жыхара Вілейшчыны, які вяртаўся з рэйса, забраць у знаёмага ў Маскве 12 тысяч долараў і прывезці яму, паведаміла УУС Мінаблвыканкама.
Долары ў Маскве кіроўца забраў. Але па прыбыцці ў Мінск перадаў бацьку прадпрымальніка машыну, але пра грошы змаўчаў. На тэлефонныя званкі адказваць перастаў. Пацярпелы растлумачыў, што супрацоўніку 41 год, ён з Вілейскага раёна і працуе ў яго каля месяца.
Аператыўнікі крымінальнага вышуку ўстанавілі месцазнаходжанне мужчыны і 4 студзеня яго затрымалі. Да таго часу ён ужо паспеў змяніць здымную кватэру, але прызнавацца ў прысабечванні чужых грошай не спяшаўся. Казаў, грошы ў яго скралі ў дарозе.
Пасля працяглай размовы падазраваны ўсё ж прызнаўся ў зробленым. Удакладніўшы, што з усёй сумы ў яго засталося тры з паловай тысячы. Ён гэтыя грошы аддаў. Аднак пазней, падчас ператрусу, у яго знайшлі яшчэ 6400 долараў. Як і меркавалі аператыўнікі, забраўшы грошы, кіроўца пераехаў, спадзеючыся заблытаць сляды, і стаў шыкоўна адзначаць Новы год.
Поделиться ссылкой:


title: Рамэа Бэкхэм дэбютаваў на вокладцы часопіса L'Uomo Vogue

maintext:
Другі сын Дэвіда і Вікторыі Бэкхэм Рамэа 18 гадоў, ён займаецца спортам і прабуе свае сілы ў якасці мадэлі. Гэта першая вокладка ў яго жыцці.
Фотасесію для L’Uomo Vogue, у якой прыняў удзел Рамэа, правялі фэшн-фатографы Мерт Алас і Маркус Піггота. Як зазначаецца на сайце журнала, на фотасесіі Рамэа прадэманстраваў ўласны стыль, вобразы для фотаздымкаў падбіраў сам пад кіраўніцтвам стыліста Дэнні Рыда.
Вікторыя Бэкхэм падзялілася фотаздымкамі сына ў Twitter, за подпісам “Ганаруся табой”.
Поделиться ссылкой:


description: В культурно-историческом комплексе "Золотое кольцо Витебска "Двина" прошло рождественское гуляние "Віцебскія каляды, або Каляды ў Задзвінні".

title: ФОТОФАКТ: Рождественские гуляния "Віцебскія каляды" прошли в Витебске


authors: Игорь Скороход

title: Танчаць усе - “Фольк-фэст” сабраў танцораў ва ўзросце ад 7 да 70 гадоў

maintext:
Нядаўна на базе ДУК “Пухавіцкі РЦК” адбыўся раённы фестываль-конкурс побытавага танца “Фольк-фэст”. Фестываль праводзіцца на Пухавіччыне ў другі раз. Сёлета ён сабраў 16 пар танцораў ва ўзросце ад 7 да 70 гадоў.
Членам журы было складана ацэньваць пары, дзе ў адных навідавоку дзіцячая непасрэднасць, а ў другіх — дарослы прафесіяналізм. Таму ўсіх удзельнікаў падзялілі на тры ўзроставыя катэгорыі.
Удзельнікі фестывалю прадстаўлялі дзевяць побытавых танцаў, у іх ліку якіх “Ойра”, “Мікіта”, “Падэспань”, “Кракавяк”, “Лысы”, “Матлёт”, “Сямёнаўна”, “Полька”, “Субота”.
На 1-м месцы Крысціна Злома і Іван Малішэўскі (Дукорскі СДК); Сафія Сіняўская і Данііл Федарэнка (Блонскі СДК); Наталля Крывашэй і Сяргей Загароўскі (Блонскі СДК).
На другім — Ліза Русецкая і Цігран Баблумян (Пухавіцкі СДК); Дар’я Лазко (Дукорскі СДК); Святлана Салоха і Дар’я Севасцьянава (Блонскі СДК).
На трэцім — Дар’я Лазко (Дукорскі СДК), Іван Дырман і Кіра Жашкоўская (Пухавіцкі СДК).
Танцорам дапамагала шчырая любоў да беларускай культуры.
На фестывалі не толькі танцавалі, але і спявалі прыпеўкі. Пераможцам ў прыпеўках стала 6-гадовая Ганна Трухановіч, удзельніца аматарскай творчасці з Дукорскага СДК. Другое месца — у Лізы Русецкай і Глеба Маслакова (Пухавіцкі СДК).
Нездарма кажуць, што танец — гэта культура адносін. І вельмі добра, што ў гэты складаны час мы не забываем пра сваю спадчыну, сваю культуру. Беражыце свае карані!
Алена ПЕТРУСЕНКА.


authors: Вывоз Мусора Минск

title: У Блоні ёлка стаіць на новым месцы

maintext:
Нязменны атрыбут навагодняга свята — ёлку — у гэтым годзе ў аграгарадку Блонь вырашылі ўпрыгожыць у новым месцы — каля адміністрацыйнага будынка ААТ «Племянны завод» Індустрыя».
— Адразу ўсталявалі каркас, прывезлі яловых лапак з лесу і павесілі рознакаляровыя гірлянды. — Была аб’яўлена акцыя «Упрыгожым ёлку разам», — расказала старшыня Блонскага сельвыканкама Алена Гнядзько. — Мы прапанавалі ўсім арганізацыям, размешчаным на тэрыторыі сельсавета, прыняць удзел і зрабіць цацкі сваімі рукамі. Актыўна адгукнуліся работнікі нашай сельгасарганізацыі, дома культуры, школы і дзіцячага саду. Разам з дарослымі майстравалі навагоднія цацкі і дзеткі, каб свята запомнілася ўсім прыгожым і яркім.
— Асноўныя ідэйныя натхняльнікі афармлення нашай навагодняй ёлкі — дырэктар племяннога завода «Індустрыя» Віктар Коршунаў і намеснік па ідэалагічнай рабоце Надзея Салоха, — адзначае Алена Іванаўна. — Сёлета ўпрыгожаны адміністрацыйны будынак сельгаспрадпрыемства, а таксама ўчасткі ўсіх падраздзяленняў. На фермах і на машынным двары ёсць ёлачкі. Таму да навагодніх святаў усё зіхаціць.
На ёлку, якая стаіць у цэнтры аграгарадка, у гэтым годзе закупілі шмат гірлянд, каля 40 метраў каляровай ілюмінацыі і дадаткова вялікія чырвоныя, зялёныя, сінія лямпачкі. У цемры навагодняя прыгажуня вельмі ярка блішчыць і радуе ўсіх сваёй прыгажосцю.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


title: У цэнтры "Расток" прайшоў дзень здароўя

maintext:
Са снегам і з задавальненнем. Менавіта так прайшоў традыцыйны Дзень здароўя ў ДУА «Дашкольны цэнтр развіцця дзіцяці горада Мар’іна Горка «Расток».
— Нам вельмі пашанцавала, што да загадзя запланаванага мерапрыемства выпаў снег і ўсталявалася камфортнае па тэмпературы надвор’е, — расказвае дырэктар цэнтра Таццяна Шклярык. — Усе зімовыя конкурсы прайшлі так, як яны павінны былі б праходзіць. Дзеці гулялі ў снежкі, забівалі ў вароты шайбы, гулялі з казачнымі героямі ў рухомыя гульні, танцавалі і весяліліся. Настрой быў па-сапраўднаму святочным.
Удзел у Дні здароўя прынялі дзеці сярэдняга і старэйшага ўзросту. Ва ўмовах бягучага эпідэміялагічнага становішча мерапрыемства прайшло асобна для кожнай групы.
Снег — гэта добра. Праўда, добра тады, калі ён не перашкаджае жыццядзейнасці. Напрыклад, наўрад ці каму спадабаецца ісці па снежных гурбах або па іх жа везці дзяцей у садок на санках.
Каб выпаўшы пасля Калядаў снег не перашкаджаў выхаванцам Праўдзінскага дзіцячага садка, на просьбу выхавацеля Лізаветы Грудовіч адгукнуліся бацькі Святлана Ананька, Васіль Загіка, Таццяна Івашнёва, Аляксандра Рысявец, Кацярына Шабанава. Агульнымі намаганнямі яны расчысцілі гульнявую і спартыўную пляцоўкі. І не проста расчысцілі, а стварылі са снегу снежныя горкі і фігуры. А потым размалявалі іх. Весела атрымалася.
Алена МАКСІМАВА.


title: Дэлегат УНС Юрый КРЫВАШЭЙ: "Самае галоўнае для кожнага - спакой у роднай Беларусі"

maintext:
Юрый КРЫВАШЭЙ, кіраўнік народнага аматарскага калектыву Рэспублікі Беларусь сямейнага ансамбля «Жывіца» Борскага сельскага Дома культуры Пухавіцкага раёна:
— На Усебеларускі народны сход іду з прапановай захавання, адраджэння і папулярызацыі аўтэнтычнага фальклору ў Беларусі. Лічу, што гэтай тэме вельмі важна аддаць асаблівую ўвагу, бо кожная краіна мае сваю фальклорную спадчыну: у адных яна захоўваецца, перадаецца з пакалення ў пакаленне, а ў іншых паступова забываецца і сыходзіць у нябыт. На жаль, сёння аўтэнтычны фальклор у нас перастае быць шырока распаўсюджанай культурнай з’явай, але на працягу многіх стагоддзяў з ім жыў, працаваў і адпачываў народ. Вельмі мала засталося тых майстроў, якія сваімі рукамі вырабляюць беларускія народныя інструменты: дыятанічныя цымбалы, ліры, дуды, жалейкі, дудкі. Аднак жа ў нас ёсць тыя, хто транслюе аўтэнтычную музыку, хто мог бы перадаваць маладым пакаленням беларусаў рэгіянальныя асаблівасці ігры на народных інструментах, дэманстраваць лакальную спецыфіку выканання старадаўніх песень і былін той ці іншай мясцовасці. Менавіта аўтэнтычны фальклор становіцца тым сродкам, які дае магчымасць падкрэсліць самабытнасць і ўнікальнасць нацыянальных традыцый.
Як вядома, Усебеларускі народны сход падводзіць вынікі папярэдніх пяці гадоў і ставіць задачы на наступную пяцігодку. І на сённяшні дзень адной з галоўных задач Усебеларускага народнага сходу павінна стаць выпрацоўка эфектыўных механізмаў па рашэнні першачарговых праблем, актуальных для любога грамадзяніна краіны. Самае галоўнае для практычна кожнага з нас — гэта спакой у роднай Беларусі, развіццё розных кірункаў дзейнасці, у тым ліку і далучэнне новых пакаленняў беларусаў да арыгінальнай музычнай спадчыны, узоры якой будуць транслявацца на розных фестывалях і канцэртах. Цесная сувязь з гістарычным мінулым роднай зямлі, са спецыфікай музычнай спадчыны сваёй малой радзімы, безумоўна, паспрыяе актывізацыі працэсу культурнай і нацыянальнай ідэнтыфікацыі беларусаў.
Крыніца: vsebel.by


title: Юныя пухавіччане добра выступілі на абласных алімпіядах

maintext:
Сем дыпломаў прывезлі юныя пухавіччане з абласнога этапу рэспубліканскай прадметнай алімпіяды, дадаўшы адно добрае выступленне да леташняга дасягнення.
22 вучні з 6 устаноў адукацыі нашага раёна па выніках раённых алімпіяд адабраліся ў гэтым навучальным годзе на абласны этап, які прайшоў у розных гарадах вобласці. Свае веды хлопчыкі і дзяўчынкі выпрабоўвалі ў дзевяці навучальных прадметах.
— Мы, безумоўна, рады кожнаму паспяховаму выступленню нашых школьнікаў, — кажа намеснік начальніка ўпраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама Алена Шастакова. — Але нельга не адзначыць, што ў гэтым годзе вельмі добра выступілі нашы матэматыкі: яны прывезлі тры дыпломы з сямі. Дыпломы 2-й ступені ў Станіслава Лойкі з Мар’інагорскай гімназіі і Івана Пан-кратовіча з СШ № 2 горада Мар’іна Горка, 3-й ступені — у Івана Бусько з Пярэжырскай СШ.
Дыпломы 3-й ступені па фізіцы і біялогіі заслужылі Аляксандр Ермалінскі і Асоль Камісарава з Мар’і-нагорскай гімназіі, дыплом 2-й ступені па працоўным навучанні — Вераніка Казакевіч (СШ № 2 горада Мар’іна Горка), дыплом 3-й ступені па гісторыі — Сяргей Крачкоўскі (Мар’інагорскі НПК).
Школьнікаў рыхтавалі педагогі Жанна Кароль, Таццяна Гаус, Аксана Кадземік (Мар’інагорская гімназія), Ларыса Кліменка (Пярэжырская СШ), Марыя Аляксандрава, Наталля Быкава (СШ №2 горада Мар’іна Горка), Святлана Панкратовіч (Мар’інагорскі НПК).
Алена ІВАНОВА.


authors: Игорь Скороход

title: Пухавіччанка атрымала ганаровае званне "Вучань года Мінскай вобласці-2020"

maintext:
Кажуць, што адзін чалавек мала што вырашае. Для поспеху любой справы патрэбна каманда і калектыўная праца. Справядліва. І ўсё ж калі няма чалавека, здольнага павесці за сабой, узяць адказнасць за сябе і іншых, праявіць патрэбную ініцыятыву і аб’яднаць аднадумцаў, наўрад ці справа будзе ладзіцца…
Такім чалавекам у вучнёўскім калектыве Дубраўскай СШ з’яўляецца дзевяцікласніца Дар’я Дмітрачэнка, якую нядаўна ўсёй школай віншавалі з атрыманнем ганаровага звання «Вучань года Мінскай вобласці-2020» у намінацыі «Грамадская дзейнасць».
Падвядзенне вынікаў абласнога конкурсу «Вучань года Мінскай вобласці-2020», які прайшоў ужо шосты раз, упершыню адбылося ў анлайн-фармаце.
За перамогу ў конкурсе змагалася 112 школьнікаў сталічнай вобласці, але ўдастоіліся высокага звання «Вучань года-2020» толькі 25 чалавек. Гэта вучні, якія па выніках каляндарнага года з найлепшага боку праявілі сябе ў вучобе, спорце, грамадскай і навукова-практычнай дзейнасці на абласным, рэспубліканскім і міжнародным узроўнях.
Для ўдзелу ў конкурсе школьнікі прадстаўлялі на суд журы прэзентацыю сваёй працы і сваіх дасягненняў. Лепшых з лепшых вызначалі па традыцыі ў шасці намінацыях: вучэбнай, спартыўнай, грамадскай, творчай, праектнай і працоўнай дзейнасці.
Дзевяцікласніца з Дубраўскай СШ Дар’я Дмітрачэнка была названа лепшай у намінацыі «Грамадская дзейнасць».
Я сустрэлася з Дар’яй пасля ўрокаў. У чаканні званка паспела пагутарыць з дырэктарам школы Валянцінай Фёдараўнай Андрэевай, якая са шчырым задавальненнем расказала мне пра дзяўчынку, і пра тое, што яе ўзнагародай школа ганарыцца не менш, чым сама Дар’я.
— Мы ўпэўнены, што Дар’я, вучаніца маленькай сельскай школы, заслужыла перамогу ў прэстыжным вучнёўскім конкурсе, таму што яна сапраўды вельмі зацікаўлены, актыўны чалавек, які на працягу некалькіх гадоў з’яўляецца лідарам не толькі сярод аднакласнікаў, але і сярод сваіх аднагодкаў са школ раёна (Дар’я была членам раённай дзіцячай палаты піянерскай арганізацыі).
Выдатніца, спартсменка, валанцёр, член рэдкалегіі школьнай газеты «Дубравінка», старшыня школьнай арганізацыі РА «БРСМ», удзельніца КВЗ і член клуба «Эрудыт» — гэта ўсё, па словах Валянціны Фёдараўны, пра Дар’ю…
Калі пасля ўрокаў дзяўчынка прыйшла ў кабінет дырэктара, мне здаецца, я ўжо даведалася пра яе абсалютна ўсё. Ёй заставалася, бадай, расказаць толькі аб тым, якім чынам яна паспявае займацца такой колькасцю спраў, пры тым, што бал за вучобу ў яе блізкі да 9.
— Лёгка паспяваць, калі ты робіш тое, што табе падабаецца, і калі ты ў стане распланаваць свой час, — мудра заўважае Дар’я.
З самага дзяцінства дзяўчынка не хацела заставацца ў баку ад грамадскага жыцця, таму была абрана спачатку старшынёй піянерскай дружыны школы, а потым і сакратаром школьнай арганізацыі БРСМ.
— Я часта чую, што гэтыя вучнёўскія арганізацыі сёння не такія значныя і карысныя, як у той час, калі вучыліся ў школе нашы бабулі і дзядулі, таты і мамы, — разважае Дар’я.— Мне цяжка параўноўваць. Але і мы не сядзім без справы. Вучні старэйшых класаў па-сяброўску дапамагаюць малодшым школьнікам у вучобе, арганізуюць для іх розныя мерапрыемствы. Мы ўсе таксама займаемся валанцёрскай дзейнасцю: наведваем адзінокіх і пажылых людзей, аказваем па іх просьбах нейкую дапамогу. Па традыцыі на ўсе святы бываем дома ў настаўнікаў, якія працавалі ў школе, а таксама запрашаем іх на свае мерапрыемствы.
Мне, напрыклад, вельмі цікава займацца ў клубе «Эрудыт». У шосты школьны дзень мы часта збіраемся разам, каб трэніравацца, павышаць свой інтэлектуальны ўзровень і потым выдатна выступаць у гульні «Што? Дзе? Калі?».
А яшчэ Дар’я — член каманды клуба вясёлых і знаходлівых. Дзякуючы і яе пачуццю гумару, эрудыцыі, таленту ўпэўнена трымацца на сцэне, каманда школы не раз займала прызавыя месцы ў раённым конкурсе сярод каманд вясёлых і знаходлівых. Для сельскай школы гэта вельмі добры вынік.
Дар’я не першы год вядзе актыўную работу па зборы экспанатаў для школьнага этнагра-фічнага музея. Год таму дзяўчынка стала прызёрам раённай навукова-практычнай канферэнцыі з работай па даследаванні фальклорных традыцый населеных пунктаў сельсавета.
Паспявае Дар’я пабываць і ва ўсіх паездках (у цырк, дэльфінарый, тэатр), і на ўсіх экскурсіях, якія арганізуюць у школе.
Быць у цэнтры ўсіх падзей — гэта жаданне, гэта правіла, гэта прынцыповая пазіцыя школьніцы. Пры ўсім гэтым Дар’я вельмі сціплы і спакойны чалавек. І ў нейкі момант міжволі засумняваешся: а дзе ж хаваецца гэтая ініцыятыва, гэты багаты пералік інтарэсаў і жаданняў? Ці не перабольшана ўсё з таго, што я пачула?
Адказ для сябе я знаходжу ў словах дырэктара школы:
— У гэтым годзе Дар’я плануе пасля заканчэння 9 класа працягнуць вучобу ў каледжы, каб атрымаць спецыяльнасць і пайсці працаваць у банкаўскую сферу. І мы, шчыра жадаючы ёй поспехаў у рэалізацыі мары, загадзя хвалюемся за сябе: усё ж не ў кожным класе, не ў кожнай паралелі ёсць такія яркія асобы, поспехі і дасягненні якіх застаюцца ў гісторыі школы…
Алена ШАНТЫКА.


title: 10 з 24 медалёў - нашы скалалазы паспяхова выступілі на Адкрытым Кубку раёна

maintext:
Больш за іншых — 10 медалёў з 24 — заваявалі нашы землякі на Адкрытым Кубку Пухавіцкага раёна па спартыўным скалалазанні. На старт выйшлі дзеці ва ўзросце 12 гадоў і маладзейшыя. Іх вынікі даказваюць, што ў Мар’інай Горцы працягваюць рыхтаваць лепшых спарт—сменаў у рэспубліцы.
Сапернікамі пухавіччан былі скалалазы з Гомеля, Мінска, Віцебска, Магілёва, Бабруйска і іншых гарадоў. Асаблівасці спаборніцтваў — захаванне масачнага рэжыму і санітарна-супрацьэпідэмічных мерапрыемстваў. Спартсмены, якія завіталі на пухавіцкі скаладром, падкрэслілі, што сумавалі без спаборніцтваў, таму шчыра дзякавалі за магчымасць паўдзельнічаць і назвалі Адкрыты Кубак нашага раёна сапраўдным святам.
Святочны настрой панаваў у пухавіччан. Прычына гэтаму — добрыя вынікі. Чэмпіёнамі сталі Раман Калееў, Паліна Захарава, Аляксей Нікагасян і Яўген Федзянкоў. На другую прыступку п’едэстала падняліся Лізавета Захарава, Яўген Шырокі, Марк Мотуз і Яраслаў Радзвілавічус. Бронзавыя прызёры спаборніцтваў — Даніла Халязнікаў і Таццяна Мазоўка. Адзінаццацігадовая Таня, дарэчы, усяго другі год займаецца скалалазаннем, аднак на спаборніцтвах ужо паказвае высокі ўзровень майстэрства.
— Радасна, што ў нашу секцыю прыходзяць сем’ямі. Старэйшыя брат або сястра становяцца прыкладам для малодшых. Так адбылося ў сям’і Уласавых, Захаравых, Нікагасянаў, Федзянковых. Чатырохгадовы Багдан Федзянкоў, напрыклад, быў самым малодшым удзельнікам спаборніц-тваў і шчыра радаваўся перамозе старэйшага брата Яўгена, — адзначае педагог дадатковай адукацыі ДУДА “Цэнтр турызму дзяцей і моладзі Пухавіцкага раёна” Дзмітрый Ніканораў. — А нашы старэйшыя 15-гадовыя выхаванцы Павел Астапчык, Максім Гаман, Каця Ганчарэвіч і Павел Сацута дапамагалі мне ставіць трасы і выступілі ў якасці суддзяў. З пастаўленай задачай яны выдатна справіліся. Спонсарскую дапамогу ў правядзенні спаборніцтваў нам аказала ААТ “Машхарчпрад”.
Наступнай кропкай, дзе пухавіччане правераць свае сілы, стане Гомель. Там пройдуць рэспубліканскія спаборніцтвы. Гомельскі скаладром ужо прыносіў нашым спартсменам поспех.
Кацярына ВЕРНІКОЎСКАЯ.


authors: Игорь Скороход

title: На кацельні ў вёсцы Габрыелеўка ўсталявалі новы кацёл

maintext:
Першыя паўнавартасныя рабочыя дні новага катла, усталяванага на кацельні ў вёсцы Габрыелеўка, выпалі на сапраўдныя хрышчэнскія маразы. Гэты факт непакоіў супрацоўнікаў камунальнага прадпрыемства, але, на шчасце, «абкатка холадам» (работа на поўнай магутнасці) прайшла без праблем.
— Кацельня Габрыелеўкі абслугоўвае жылы фонд (264 кватэры), прыватныя дамы і сацыяльныя аб’екты (магазін, Дом культуры, дзіцячы садок), а таксама прадпрыемствы, размешчаныя тут, — расказвае начальнік вытворчага ўчастка №4 УП «Жылцепласэрвіс» КГ Аляксандр Зыкаў. — Адзін кацёл працаваў на падачу гарачай вады, а другі — на ацяпленне. Рэзервовага катла ў нас раней не было. І найперш па гэтай прычыне было прынята рашэнне аб усталяванні новага катла.
Перад яго ўстаноўкай мы выканалі на кацельні сур’ёзную працу. Быў адрамантаваны і ўцеплены фасад будынка, заменены вокны, праведзены агульнабудаўнічыя работы ўнутры памяшкання. Таксама быў праведзены рамонт дымавой трубы і ўстаноўка палівападачы.
Кацёл магутнасцю 2 МВТ быў выпушчаны на НП «Белкатламаш». Работы па мантажы абсталявання выконвала падрадная арганізацыя «Котлаэнергасэрвіс-БМУ». Кошт падрадных работ склаў 1 мільён 200 рублёў.
— Трэба сказаць, што і ўсяму нашаму калектыву давялося нямала папрацаваць, таму што транспарціроўка такога габарытнага катла ва ўжо пабудаваную кацельню праходзіла вельмі нялёгка, — расказвае Аляксандр Васільевіч. — Але рашэнне было ў рэшце рэшт знойдзена, і кацёл усталяваны. Наладку і пачатковае навучанне нашага персаналу праводзілі падрадчыкі. Безумоўна, аператары даведаліся шмат новага для сябе, таму што абсталяванне сучаснае і працуе ў аўтаматычным рэжыме. Падача дранкі (а кацёл працуе менавіта на ёй) таксама ажыццяўляецца аўтаматычна. Задача аператараў — сачыць за дадзенымі камп’ютара.
Дранку для новага катла робяць непасрэдна на тэрыторыі кацельні: ёсць спецыяльная тэхніка для драблення дроў. У звычайны сярэднестатыстычны зімовы дзень для ацяплення вёскі выкарыстоўваецца прыкладна 5-8 кубаметраў дранкі. А вось у маразы, якія ўсталяваліся на некалькі дзён у студзені, кацёл «праглынаў» удвая больш мясцовых відаў паліва, таму што працаваў на поўную магутнасць. І выпрабаванні такімі нагрузкамі паспяхова прайшоў.
Работнікі кацельні спадзяюцца, што праведзеная праца дазволіць больш якасна і надзейна ажыццяўляць цеплазабеспячэнне аб’ектаў жыллёвага фонду і сацкультбыту вёскі Габрыелеўка.
Алена ШАНТЫКА.


title: "Зазер’е" нарыхтавала 350 тон насення

maintext:
Штогод эксперыментальная база «Зазер’е» забяспечвае сельгасарганізацыі раёна насеннем элітных гатункаў збожжавых культур. Якасці іх падрыхтоўкі да захоўвання і рэалізацыі ў гаспадарцы надаюць асаблівую ўвагу.
— У гэтым годзе мы нарыхтавалі 350 тон насення яравых збожжавых, — расказвае галоўны аграном ЭБ «Зазер’е» Васіль Крывалевіч. — На свае мэты нам неабходна 150 тон насення. Яшчэ 200 тон плануем рэалізаваць.
У мінулым годзе на эксперыментальнай базе пад яравую сяўбу выдаткавалі 145 тон насення. Пасеялі іх на плошчы 553 гектары. Столькі ж адвялі і ў гэтым годзе.
Насенне яравой пшаніцы і ячменю прайшло сушку на зернесушыльным комплексе і ачыстку на шасці “Петкусах”, якія ёсць у гаспадарцы.
— Мы вырошчваем беларускія гатункі, — кажа Васіль Мікалаевіч. — Пшаніца гатункаў «Дар’я», «ласка» дае добры ўраджай. Ячмень гатунку «добры» — зернефуражнага прызначэння. У мінулым годзе, напрыклад, шмат насення ў нас закупілі арганізацыі Гомельскай вобласці. Таксама насенне эліты і суперэліты добра ведаюць сельгасарганізацыі нашага раёна: ПСУ «Рудзен-скае», СГФ «Дрычын», ААТ «Вецярэвічы».
Займаліся падрыхтоўкай насення работнікі зернятока Анастасія Тамашэвіч і Анастасія Рогава. Дзякуючы цёплай восені, насенне ўдалося падрыхтаваць раней. Цяпер яно захоўваецца на зерняскладзе.
Акрамя ўласнага, яшчэ каля 12 тон насення аўса, ячменю, пшаніцы ЭБ «Зазер’е» плануе набыць у навукова-практычным цэнтры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па земляробстве, на Мінскай абласной сельскагаспадарчай вопытнай станцыі «Натальеўск». Новыя гатункі суперэліты больш раяніраваныя. Зараз насенне яравых культур, атрыманае ў ЭБ «Зазер’е», знаходзіцца на праверцы ў інспекцыі па насенняводстве і каранціне. Пасля атрымання пасведчання аб сертыфікацыі насенне змогуць адправіць на продаж.
Анастасія ПЛЯТНЁВА.


authors:
Владимир Халип
Юрий Пшенник
Андрей Санников
Дмитрий Бондаренко

maintext:
Ян Грыб: Пратэстны настрой, як магма з вулкана, выльецца і змяце гэты рэжым 1 14.01.2021, 13:07
1,776
Ян Грыб
Фото: «Наша Ніва»
Ні спаць, ні дыхаць, ні жыць мы акупантам не дамо.
На пачатку новага года ў Першамайскім раённым судзе Мінска быў асуджаны 84-гадовы Ян Грыб – знакавая асоба сталічных вулічных шэсцяў. Яго ведаюць у твар не толькі тысячы пратэстоўцаў, але і сілавікі, сярод якіх неўтаймоўны пенсіянер праводзіць выхаваўчую працу. І часам – даволі паспяхова… Як яму гэта ўдаецца, Ян Грыб расказаў у рэдакцыі "Народнай Волі".
– Спадар Ян, вельмі своеасабліва "павіншавала" вас дзяржава з Калядамі – вялізным штрафам. Судзілі і штрафавалі вас не ўпершыню, за што гэтым разам?
– За акцыю пенсіянераў, што адбылася 4 студзеня. У гэты дзень мы, чалавек 300 бабулек і дзядулек, сабраліся на станцыі метро "Усход". Сталі ў ланцуг уздоўж праспекта Незалежнасці з бел-чырвона-белымі сцягамі, скандзіравалі "Жыве Беларусь!", "Лукашэнку ў аўтазак!", "Верым, можам, пераможам!". Пастаялі, праўда, нядоўга. Хвілін праз 15 пад’ехалі два бусікі, нас пачалі здымаць на відэа. І я ў кадр трапіў – са сцягам, маска на барадзе, каб не перашкаджала крычаць… Назаўтра мяне каля пад’езда перастрэлі двое міліцыянтаў. Культурна так: "Гриб Иван Иванович? Здравствуйте! Наш начальник хочет с вами переговорить". Я патлумачыў, што вывеў свайго сабачку Сасіску на прагулку. "Так мы с вами его прогуляем". І пайшлі мы ўтраіх выгульваць.
– Міліцыянты разам з вамі выгульвалі Сасіску?
– Цэлую гадзіну! І ўвесь гэты час я з імі размаўляў. І па дарозе ў Першамайскі РУУС размаўляў. Дыпламатычна так: "Вы маладыя, сімпатычныя, разумныя, мяркуючы па вашых тварах, людзі. Мы да міліцыі ставімся станоўча, ведаем, што вас таксама пасылаюць на разгоны нашых акцый. Дык вы не запэцкайцеся, не зганьбуйце сябе – не біце людзей. Ведайце, што гэту чорную банду забойцаў чакае суд".
– І вашы суправаджальнікі ўсё гэта слухалі? Вам рота ці сабе вушэй не затыкалі?
– Слухалі, як мне падалося, з цікавасцю. У РУУСе афіцэры таксама сустрэлі ветліва: "О, сам Іван Іванавіч Грыб! Спадар Ян, мы ж вас ведаем. А ваша сяброўка Ніна Багінская была з вамі на акцыі?" Я і з афіцэрамі пра тое самае паразмаўляў. Праўда, прызнаўся, што стаяў са сцягам, скандзіраваў. Склалі акт, які я не падпісаў. Усё роўна мяне адразу павезлі ў суд Першамайскага раёна. Суддзя Максім Трусевіч пачаў нагадваць мне пра мае правы. А не было ні сведак, ні адваката… Дык я спыніў суддзю: "Замаўчыце, калі ласка". Ён здзіўлена глянуў на мяне. Я прадоўжыў: "Мне ваша судовая кухня добра знаёмая. У вас цяпер не суды, а цырк на дроце. Вашы калегі, у каго хапіла розуму і сумлення, сышлі ў адстаўку. А вы сабраліся ў пажылога чалавека, інваліда другой групы, забраць апошнюю капейку, каб уладзе было за што карміць чорную банду забойцаў. У вас, відаць, ужо і прысуд гатовы, таму прашу – рабіце сваю справу без мяне". Суддзя сказаў пачакаць у калідоры. Праз 15 хвілін выйшаў міліцыянт: "Вам 40 базавых".
– Гэта ажно 1160 рублёў. Колькі вашых пенсій?
– Трохі болей за дзве. Тыя самыя міліцыянты, што прывезлі, вывелі мяне на вуліцу, я яшчэ з імі пагаварыў. І на развітанне адзін з іх сказаў: "Спадар Ян, мы вельмі рады з вамі пазнаёміцца". А другі, адыходзячы, павярнуўся і нягучна сказаў: "Жыве Беларусь".
– Вы не жартуеце?
– Не. Так і сказаў.
– То хай бы начальнік Першамайскага РУУС падпалкоўнік Андрэй Бакач выпісаў прэміі сваім падначаленым – "за арганізацыю выхаваўчых гутарак з Янам Грыбам".
– Ну, гэта наўрад ці. Але ж нейкую станоўчую працу я ў той дзень сапраўды зрабіў.
– Як думаеце штраф выплачваць?
– Мне гэтымі днямі сыплюцца званкі па тэлефоне ад сяброў, знаёмых і незнаёмых: "Спадар Ян, як вам дапамагчы? Куды пералічыць грошы?" І я ўсім тлумачу, што пералічваць грошы праз банк не трэба. Бо ўлады з любога рахунка іх могуць зняць. У мяне ўжо былі падобныя выпадкі, нават да рахунка дачкі дабраліся. Таму абыдземся без банкаў. Але я спачатку падам апеляцыю, каб пацягнуць час.
– А як ставяцца вашы хатнія да гэтых прысудаў і штрафаў?
– Мае хатнія – дзве дачкі, два зяці, дзве ўнучкі і сабачка Сасіска – мае аднадумцы, яны ва ўсім мяне падтрымліваюць. У нас дома жалезнае правіла – размаўляем толькі на роднай беларускай мове. Калі да нас прыходзяць перапісчыкі ці яшчэ хто і з парога прадстаўляюцца: "Здравствуйте, мы такие-то", – то дочкі і ўнучкі перапыняюць: "Мы не карыстаемся рускай мовай, навучыцеся размаўляць па-беларуску, тады прыходзьце, да пабачэння". Вось такая ў мяне сям’я.
– А колькі разоў вас увогуле затрымлівалі?
– Ой, многа, нават цяжка падлічыць. У мяне паперак з судоў – цэлы поліэтыленавы пакет. Я іх захоўваю, каб у новай Беларусі прад’явіць справядліваму суду, які будзе судзіць тых, хто нас штрафаваў і за краты адпраўляў.
– Скажыце, спадар Ян, а сілавікі да вас заўсёды з такой павагай ставяцца?
– Рознае бывала, асабліва раней. А цяпер сапраўды неяк падабрэлі. Вось нядаўна ў нас у Курасоўшчыне праходзіла чарговая раённая акцыя. Чалавек 200 сабралася, ішлі пад бел-чырвона-белымі сцягамі. Пад’ехалі бусікі з двух бакоў, падскочылі "чарнамордыя" да мяне і адразу: "А почему у вас маска такая?" (Бел-чырвона-белая). Я кажу: "Хлопцы, я ж вам не прад’яўляю прэтэнзій, што ў вас чорныя маскі, хоць яны мне не падабаюцца". Ну, яны мяне пад рукі і валакуць у аўтазак. Але афіцэр, мусіць, мяне пазнаў, загадаў: "Этого деда отпустить". А дзвюх бабулек (адна была з сабачкам) на маіх вачах забралі… Размаўляць можна з афіцэрамі, а многія іхнія падначаленыя – нягоднікі замбіраваныя, яны і двух слоў звязаць не могуць.
– І не з усімі афіцэрамі надта пагаворыш. Помніце, як палкоўнік Карпянкоў асабіста па дварах за пратэстоўцамі бегаў?
– Мне, відаць, шанцуе на "вменяемых". Вось і 31 снежня пашанцавала – мы, чалавек 500 пенсіянераў, каля елкі на плошчы Незалежнасці сабраліся. І тут прыехала цэлая калона аўтобусаў з сілавікамі. Я ім казаў: "Хлопцы, як вам не сорамна – на 500 пажылых людзей 1500 амапаўцаў?!" А яны ланцугом ачапілі ўсю плошчу і пачалі цясніць нас да аўтобусаў. І мы – бабулькі з дзядулькамі – сталі ў сшчэпку. Нас расцягвалі па адным, а мы, як маглі, упіраліся. Я з адным камандзірам тады сур’ёзна пагаварыў: "Вы ж афіцэр! Вы ж разумны чалавек!" (Я б’ю на тое, што яны разумныя, ім гэта падабаецца.) Кажу: "Я прыйшоў не так на акцыю, як у Чырвоны касцёл, каб памаліцца за вашы душы, каб вы сталі людзьмі!" Ён слухаў-слухаў і ўзяў мяне пад руку: "Давайце я вас правяду ў касцёл". Я хацеў яшчэ старшыню незалежнага прафсаюза пенсіянераў "Наша пакаленне" Таццяну Зялко з сабой прыхапіць, але яе ад мяне адарвалі і павезлі ў пастарунак. Там на ўсіх затрыманых склалі пратаколы, а потым аштрафавалі.
– Вы не першы год выходзіце на акцыі пратэсту, так бы мовіць, хадок з вялікім стажам. Сілавікі два-тры гады таму і сённяшнія вельмі адрозніваюцца?
– Раней у іх паводзінах не было такой лютасці. У цяперашніх, часам здаецца, ужо нічога чалавечага за душой не засталося. У іх вочы проста страшна глядзець – там абсалютная пустата… У іх на ўсё адзін адказ: "У нас загад". Я ім стараюся ўталкаваць, што ў Нюрнбергу такі адказ нікога са злачынцаў не выратаваў. Так і іх не выратуе.
– Пасля летніх і восеньскіх масавых маршаў пратэстны градус відавочна знізіўся. Які сэнс вам бачыцца ў лакальных нешматлікіх акцыях у сталічных раёнах? Скажам, у вашай Курасоўшчыне.
– Тут такая справа. Неяк я бачыў у адным фільме пра беларускіх партызан, як іхні камандзір выступаў у лесе і гаварыў: "Ні спаць, ні дыхаць, ні жыць мы акупантам не дамо!" Вось так і мы павінны не даваць спакою гэтаму антыбеларускаму рэжыму. І раённыя ці дваровыя акцыі якраз той спосаб. Каб чорная банда зразумела, што пратэсты народа не заціхнуць. А вясною, дасць Бог, набяруць новую сілу! Мы ў Курасоўшчыне амаль кожны дзень выходзім. І ў другіх раёнах таксама не сядзяць па хатах. Няхай нас няшмат, але мы – паўсюль. Гэта якраз у характары беларусаў. Наш пратэстны настрой ні ў якім разе не задушаны. Ён спее і ў патрэбны час, як магма з вулкана, выльецца і змяце гэты рэжым.
– Вы па прафесіі радыёфізік-электроншчык. Адкуль у вас зацікаўленне беларускай гісторыяй, мовай, хто вас зрабіў такім зацятым беларускім патрыётам?
– Я чалавек яшчэ даваенны, нарадзіўся ў 1936 годзе на Піншчыне (цяпер Ганцавіцкі раён). А Палессе заўсёды жыло сваім розумам, у палешукоў свой палескі менталітэт. Скажам, палескія партызаны змагаліся і супраць немцаў, і супраць бальшавікоў. І змаганне тое доўжылася ажно да 1954 года. Гісторыі з таго часу я чуў, калі быў яшчэ шмандэлкам (так у нас называлі хлопчыкаў-падлеткаў). Помню, маці расказвала, як два атрады НКВД прыехалі дадушваць партызанскі рух. Забайкальскія стралкі вузкавокія занялі некалькі вёсак. Забілі чатырох хлопцаў і паўголых вазілі па наваколлі – для апазнання і застрашвання. Народ глядзеў пахмурна. А праз некалькі дзён палешукі з дапамогай украінцаў абкружылі тыя вёскі – і ніводзін энкавэдэшнік жывым не ўцёк, усіх паклалі. Пра гэта я ў паэме "На сваёй зямлі напісаў". Вось адкуль мой характар, мая пазіцыя, маё непрыманне ўсяго антыбеларускага.
– На сваім лецішчы пад Дзяржынскам вы ладзіце розныя імпрэзы, адзначаеце гістарычныя даты. Туды сілавікі пакуль не дабраліся?
– Хай паспрабуюць знайсці – там жа лес кругом. А пачыналіся тыя імпрэзы як пашыраныя пасяджэнні рады ТБМ Кастрычніцкага раёна Мінска, якую я доўгі час узначальваю. Рада, дарэчы, носіць імя генерала Тадэвуша Касцюшкі – дзеля патрыятычнай ваяўнічасці. У мяне "на маёнтку" ў лесе ўсім месца хапае. Мы збіраемся спакойна, бо ведаем: там нас ніякі АМАП не знойдзе. Хіба з верталётаў… Улетку мы запрашаем на сустрэчы вядомых гісторыкаў, пісьменнікаў, спевакоў. Слухачоў, бывала, да 150 чалавек прыязджала. Адна з апошніх імпрэз – прэзентацыя кнігі народнай артысткі Зінаіды Бандарэнка "Мой шлях да Беларусі". У Мінску не ўдалося сабрацца – каранавірус. А ў мяне ў лесе з сацыяльнай дыстанцыяй праблем няма. Спадарыня Зінаіда – надзвычай прыемны чалавек, калі я чую яе голас, у мяне душа мякчэе.
– Я той "Шлях да Беларусі" якраз нядаўна прачытаў і ўсім рэкамендую. Зінаіда Бандарэнка таленавіта расказала гісторыю свайго неардынарнага жыцця. Запомнілася, як трапна на старонках кнігі схарактарызаваў аўтарку ў сваім вершаваным экспромце Анатоль Вярцінскі: "Што кажа Каран пра лёс жаночы? / А тут на ўвесь экран / – Зініны вочы. / Экран блакітны, / вочы сінія. / Голас Зінін. / Усмешка Зініна. / Фальшу ні грана. / Выраз бясцэнны. / Пані экрана. / Княгіня сцэны". На прэзентацыі кнігі, помніцца, хтосьці прапаноўваў вам разам са спадарыняй Зінаідай стварыць партыю пенсіянераў. Вы пра гэта не думалі?
– Па-першае, хто яе, тую партыю, дазволіць зарэгістраваць? Вунь незалежны прафсаюз пенсіянераў згаданая Таццяна Зялко дванаццаць гадоў спрабавала ўзаконіць. Дванаццаць! І нарэшце зарэгістравала. У Варшаве. Па-другое, як бы я ні харахорыўся, а 85-ы год дае пра сябе знаць. Тры гады таму я перанёс інфаркт, мне паставілі электракардыястымулятар.
– Вы пасля інфаркту і са стымулятарам у грудзях ходзіце на ўсе пратэстныя маршы і акцыі?
– І буду хадзіць! Пакуль беларускі народ не даможацца канчатковай перамогі над гэтым антыбеларускім рэжымам, які запляміў сябе крывёю ахвяр. Пакуль Бог дае мне сілы, буду выходзіць!
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Барыс Хамайда
Владимир Халип
Леонид Невзлин
Ирина Халип

description: Народ патрабуе галоўнага.

maintext:
Сяргей Законнікаў: У Беларусі і Расіі адбываецца змаганне дабра са злом 1 27.01.2021, 17:39
1,510
Сяргей Законнікаў
Народ патрабуе галоўнага.
Кожны чалавек мае сваю праўду і хоча яе адстаяць. Але рана ці позна ўсіх ставіць на месца рэальнае жыццё. Яно не спыняецца і не любуецца тым, што атрымалася, а проста ідзе наперад. Людзі нараджаюцца, растуць, радуюцца, пакутуюць, інтрыгуюць, нават забіваюць, а жыццё прагне спакою, міру і працягу, пiша Сяргей Законнікаў для sn-plus.com.
У зямны свет любы з нас прыходзіць не для таго, каб учыняць канфлікты, а з абавязкам у меру здольнасцяў зрабіць нешта новае, лепшае, падзяліцца дасягнутым з усімі, упрыгожыць чалавечае жыццё. На жаль, знаходзяцца індывіды, якім здаецца, што грамадства павінна круціцца ля іх, як Зямля вакол Сонца, а самі яны нарадзіліся для таго, каб кіраваць мільёнамі людзей.
Але гісторыя сведчыць, што фанатычная згуртаванасць вакол дыктатараў, культы асобаў ніколі не былі прадумовай выхаду народа да прыстойнага жыцця. Яскравы прыклад — Гітлер і Сталін. Захапленне дыктатарамі-»нарцысамі», якім бы апантаным ні было, заканчваецца драматычна. У аналагічны стан увайшлі Беларусь і Расія, бо дзве дзяржаўныя сістэмы ўшчэнт згнілі. Мясцовы ўзурпатар сыпле пагрозамі, у суседзяў таксама пачаўся пратэстны рух, падобны на беларускі. Ён не супадае па прычынах і не такі маштабны, але значны.
23 студзеня 2021 года на акцыю ў падтрымку грамадскага дзеяча і палітыка А. Навальнага, якога расійскія спецслужбы атруцілі, а затым па вяртанні з Германіі пасля лекавання цынічна арыштавалі і пасадзілі ў турму, выйшла практычна ва ўсіх буйнейшых гарадах Расіі да 110 тысяч чалавек. Яшчэ адным штуршком да масавых пратэстаў стаў новы фільм Навальнага з серыі пра татальную карупцыю ў Расіі, апекуном і канкрэтным удзельнікам якой выступае У. Пуцін.
Пераклічка смелых расіян з пратэстуючай шосты месяц Беларуссю былапрыкметнай і ў трансляцыі песні В. Цоя «Перемен!», і ў лозунгах «Свободу Навальному!», «Свободу политзаключенным!», «Путин — вор!», «Уходи!», і ў перайманні тактыкі як сілавікамі, так і маніфестантамі. Затрымана каля 3300 чалавек.
Сацыялагічнае апытанне пратэстуючых сведчыць, што сярод іх — людзі розных узростаў , але 44% удзельнічалі ў палітычным мерапрыемстве ўпершыню. Нягледзячы на абвінавачванні ўлады, што апазіцыя «хаваецца за спіны дзяцей», падлеткаў на акцыях амаль не было, хоць паказальна, што 50% удзельнікаў мелі ўзрост да 31 года. Такія факты гавораць пра многае. Новае пакаленне патрабуе новых лідараў!
Калі любоў праходзіць, дыктатары кажуць: «Хай ненавідзяць, галоўнае — каб баяліся!» Беларусы выраслі з гэтых «штаноў», бо рашуча адпрэчваюць рэжым А. Лукашэнкі. Яны і ненавідзяць, і не баяцца, што пацверджана пратэстамі, якія не спыняюцца ні на адзін дзень, нягледзячы на тэрор і кепскае надвор’е.
Перавыхаваць «нарцысаў», як дамагаліся заходнія палітыкі, немагчыма. Яны рэагуць толькі на сілу. Магутны народны пратэст у Беларусі, які пачаўся з 9 жніўня 2020 года, разгневаў і напалохаў А. Лукашэнку. Але вялая рэакцыя ЗША і Еўразвязу на выбрыкі ўзурпатара пасля фальшывых выбараў (збіццё і забойствы маніфестантаў, тысячы затрыманых, катаванні ў аддзелах міліцыі, ізалятарах і турмах) прывяла да ўсталявання маруднай агоніі рэжыму.
Масавы тэрор у Беларусі працягваецца не толькі непасрэдна на пратэстах, але і стаў кропкавым, б’е па самых смелых і актыўных людзях, якіх ізалююць у любы час. Акрамя таго, могуць арыштаваць і судзіць кожнага, хто быў заўважаны на акцыі або знаходзіўся побач. Калі дзяржапарат да апошняга шрубка кінуты на барацьбу з пратэстамі, то адшукаць канкрэтнага чалавека, арыштаваць і запіхнуць у турму не ўяўляе цяжкасці. Вялікага розуму на такое не трэба, бо тысячы супрацоўнікаў КДБ, міліцыі, агентаў, даносчыкаў працуюць на стварэнне картатэк, здымаюць людзей на камеры.
Жахліва, што ўзурпатары не толькі адкрыта пагражаюць забойствамі, але і рэалізуюць намеры. А цяпер успомнім, якімі бляклымі, нехлямяжымі і, здавалася, сціплымі выглядалі гэтыя людзі, калі лезлі ў прэзідэнцкае крэсла. А ў каго яны ператварыліся, намёртва прысмактаўшыся да ўлады? Гэта яшчэ раз пацвярджае старую ісціну: усё трэба рабіць своечасова, у тым ліку і рашуча спыняць нахабных уладалюбцаў.
У. Пуцін зрабіў фатальную стратэгічную памылку, калі актыўна падтрымаў беларускага ўзурпатара заявамі і грашыма. Яму даводзіцца такімі ж грубымі, сілавымі метадамі падаўляць народныя пратэсты ўнутры сваёй краіны. У Крамля яшчэ ёсць магчымасць наладзіць добрыя партнёрскія стасункі з новай Беларуссю без Лукашэнкі, ды імперская пыха не дазваляе выпускаць з рук гэтак званую «зону ўплыву».
А. Лукашэнка і У. Пуцін напалоханы, але хваравітая цяга да ўлады не адпускае. Адзін за сцяной калючага дроту і амапаўцаў пагрозліва носіцца з аўтаматам у кампаніі з узброеным падлеткам, або, каб паказаць «непарушнае самавалоданне» і сваю «лагоднасць», то піярыцца з белым шпіцам, то сячэ дровы, то ў дзіўнаватай апратцы акунаецца ў купелі. Другі, седзячы ў бункеры, так баіцца А. Навальнага, што ў звязку з яго вяртаннем «паставіў на вушы» ўвесь сілавы блок Масквы. Абодва «кусаюцца-цалуюцца», але нязменна меркантыльна падтрымліваюць адзін аднаго, седзячы на шыі ў беларусаў і расіян.
Дыктатары атручваюць народнае жыццё спецслужбаўскім, міліцэйскім і паліцэйскім, судовым і пракурорскім гвалтам, што добра бачна ўсім. Але ёсць прыхаваныя подласці рэжымаў. Армія службоўцаў рыхтуе для ўзурпатараў праекты ўказаў, дэкрэтаў, кляпае паперкі, якія нацэлены на абдзіранне людзей. А грамадзянін перад масай дакументаў — сам-насам. Яму трэба круціцца хутчэй, чым ваўчок. Людзі проста не паспяваюць рэагаваць на чарговыя змены ў аплаце камунальных паслуг, у коштах на харч і тавары , у правілах карыстання аўтамабілем і г.д.
Беларускія рэаліі сведчаць, што разрэкламаваная «сацыяльная дзяржава» сыходзіць на нішто.
Нічога не паправяць прапагандысцкія патугі БТ і такія акцыі, як «Год народного единства». Большасць беларусаў аб’яднала менавіта змаганне з дыктатурай. Цяпер еднасць дае магчымасць думаць і працаваць калектыўна, знаходзіць шляхі разумнага развіцця, а не выконваць бяздумна каманды агрэсіўнага нарцыса.
Развіццё нацыі і ратаванне дыктатуры — гэта розныя рэчы. Пытанні, якія рыхтуюць на «Всебелорусское народное собрание», не выходзяць за межы будзённага функцыянавання дзяржавы. Таўталогія пра нейкае «паляпшэнне», нападкі на гістарычныя нацыянальныя сімвалы нікому не патрэбны. Ясна, што такім чынам клан, які збярэцца, хоча ўратаваць А. Лукашэнку. А народ патрабуе галоўнага — сыходу ўзурпатара, вызвалення палітзняволеных, правядзення сумленных выбараў, змены дыктатарскай сістэмы.
Тое, што сёння адбываецца ў Беларусі і Расіі, — гэта не толькі палітычнае пытанне, а змаганне дабра са злом.
Для таго каб любыя зламыснікі, якіх у нашай краіне хапае, канчаткова не атруцілі жыццё, нацыі трэба многаму вучыцца. У маёй паэме «Per aspera ad astra (Праз церні да зорак)», прысвечанай выдатнаму беларусу, знакамітаму настаўніку і вучонаму ў галіне астранаўтыкі Барысу Кіту, з кім выпала незабыўная радасць сустракацца, размаўляць і сябраваць, ёсць радкі пра жыццё:
Жыцця млын шчыруе завозна,
Млынар пасміхаецца ў вусы…
Вучыцца ніколі не позна…
Вучыцеся, беларусы!
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Ирина Халип
Андрей Санников
Николай Статкевич
Леонид Невзлин

maintext:
Валянціна Гарцуева: Раней салідарнасць для мяне была проста словам 24.01.2021, 14:18
Фото: «Наша Ніва»
Вялікае інтэрв'ю з прымай Купалаўскага тэатра.
Валянціна Гарцуева — прыма Купалаўскага тэатра. Дакладней, была. Афіцыйны тэатр застаўся без прымы, а актрыса сышла разам з групай вольных купалаўцаў. Пра сямейнае жыццё, вандроўкі з мужам па Беларусі, прапановы аб працы і адчуванне вайны — у нашым інтэрв'ю.
Фото: «Наша Ніва»
«Наша Ніна» апублікавала інтэрв’ю з актрысай.
«Клікалі ў іншую трупу, але я не спяшаюся»
«Наша Ніна»: Як прайшлі вашы месяцы пасля звальнення?
Валянціна Гарцуева: Праўду кажучы, вельмі хутка, вельмі інтэнсіўна, я нават не заўважыла, як яны прайшлі. Мы нічога не рабілі спецыяльна, у нас не было ніякага плану, калі звальняліся. Мы не ведалі, куды ідзем і што будзем рабіць. Мы спрабавалі слухаць сэрца. Так атрымалася, што працы шмат. Мы не сядзім на адным месцы, сустракаемся, у нас ёсць рэпетыцыі.
«НН»: Сумуеце па чымсьці ў тэатры?
ВГ: Гэта, напэўна, дзіўна, але не сумую. Усё, аб чым я магла б сумаваць, са мной засталося. Мы сышлі разам з нашымі калегамі, аднадумцамі. Ніводнага разу я не прачнулася раніцай і не падумала: як я сумую па гэтым будынку, вось бы зараз прыйсці. Я 13 год там працавала, мне здавалася, што гэта адна з самых галоўных рэчаў у маім жыцці. Але аказалася, што не. Цяпер я ўвогуле не ведаю, як ставіцца да тэатра, які зараз там.
«НН»: Акцёры, якія засталіся, называюць вас здраднікамі і эгаістамі…
ВГ: Спачатку было вельмі балюча. Усё пачалося з роліка на СТБ — абуральнага, які быў зроблены абсалютна без аніякага таленту. Далей пайшлі гэтыя інтэрв’ю. Але ведаеце, гэта як мазоль — з часам перастаеш адчуваць боль, і становіцца ўсё роўна.
Фото: «Наша Ніва»
«НН»: Летась вам уручылі медаль Францыска Скарыны. А сёлета ёй ўзнагародзілі прапагандыстаў. Як адрэагавалі?
ВГ: Гэтыя ўзнагароды нічога не значаць для мяне. Маю маму, напрыклад, ужо 20 гадоў назад людзі пачалі называць народнай артысткай, а яна народнай не была. Вось гэта самае галоўнае — калі гледачы вырашаюць і надаюць званні, а не таму, што мы сабралі і падалі паперкі. Канечне, гэтыя медалі ў нейкім сэнсе важныя для акцёра, бо што мы наогул бачым, калі казаць пра сістэму, у якую загнана мастацтва Беларусі? Што мы маглі атрымаць большае за гэтыя ўзнагароды? Той максімум, які нам быў дадзены.
«НН»: Цяпер у вас шмат здымак у кіно?
ВГ: Я больш за месяц была ў Кіеве, зараз паўза. За апошні год было тры праекты, два з іх невялікія. Гэта ж непастаянная справа — бывае, у адным месяцы шмат усяго, а бывае, год сядзіш — і нічога.
«НН»: Ці пытаюцца замежныя калегі пра сітуацыю ў Беларусі?
ВГ: Пытаюцца. І мне падалося, што не ўсё ім зразумела. Калі тут знаходзішся, усё бачыш. Там яны пытаюцца: а што на самой справе адбываецца? Для іх не зразумела, дзе дабро, дзе зло.
«НН»: Вас клікалі ў іншыя тэатральныя трупы?
ВГ: Ёсць такая прапанова, але я не спяшаюся, бо я ўсе ж купалавец, мая роля — быць з тэатральнай групай купалаўцаў. Як я магу гэта кінуць? Наадварот стала адбывацца нешта вельмі цікавае. Кожны дзень я атрымліваю шмат паведамленняў ад гледачоў. І ты разумееш, як гэта важна для людзей. Гэта не проста тэатр, а нешта больш значнае ўжо.
«НН»: Тое запрашэнне — у замежную трупу?
ВГ: Не. Яно было неафіцыйнае. Канечне, зараз атрымаць недзе працу для нас складана. Але вакол нас шмат добрых людзей, гэта вельмі дапамагае.
Фото: «Наша Ніва»
«НН»: А ў рэкламе прапануюць здымацца?
ВГ: Раней клікалі, але я не люблю. Я гэта не ўмею. Адчуваю заўсёды сябе дрэнна потым. Проста не маё.
«Я нялёгкая як жонка, ад прыроды песіміст»
«НН»: Вы два гады як замужам за нямецкім акцёрам Жан-Маркам Біркхольцам. Чым пакарыў ён?
ВГ: Ён адразу ж быў непадобны да нашых беларускіх мужчын. Я не хачу зняважыць нікога, але ён стаяў асобна для мяне: быў такі светлы. Мы з ім пазнаёміліся ў 2012 годзе, а потым проста перапісваліся ў фэйсбуку. А ўжо ў 2017-м — гэты быў вялікі для мяне сюрпрыз — сустрэліся на здымках і хутка зразумелі, што павінны быць разам. Былі праблемы з тым, каб ён прыязджаў сюды часта, магчыма, з-за візы, мы вырашылі, што павінны жаніцца, знайшлі кватэру.
Ён для мяне быў свежым подыхам. Вельмі адкрыты да ўсяго новага. Хацеў ведаць, што тут, якія людзі. Яму адразу ўсё спадабалася, нават тое, што мне здаецца сумным, нецікавым, часам страшным, непрыгожым. Уся гэтая савецкасць яго вабіць — і ў архітэктуры, і ў людзях. Для яго гэта нешта экзатычнае было напачатку.
«НН»: Дома на якой мове размаўляеце?
ВГ: На англійскай.
«НН»: Беларускую ці рускую муж не вучыў?
ВГ: Вучыць, але вельмі складана. Тое самае, што ў мяне з нямецкай мовай. Можа, мы лянуемся, ужо прызвычаіліся да англійскай… «Дзякуй» і «я цябе кахаю» ён ведае добра. Усё самае важнае (усміхаецца).
Фото: «Наша Ніва»
«НН»: А вашы бацькі з мужам таксама па-англійску размаўляюць?
ВГ: Не, я перакладчыкам працую ў гэтыя моманты.
«НН»: Бачыла, вы летась сям’ёй вандравалі па Беларусі. Дзе пабывалі?
ВГ: Мы гэта робім дзеля яго. Але я заўсёды і для сябе раблю адкрыцці. Напрыклад, мы ездзілі ў Хатынь — муж вельмі хацеў, яго цікавіць тэма вайны. Я была апошні раз там у 16 ці 17 гадоў. Гэта мемарыял 1969 года, але ён зроблены па-сучаснаму. Канечне, цяжка эмацыйна, калі ты там, але як мастацтва — гэта вельмі моцна, добра прадумана.
Потым мы былі ў Міры. Але больш за ўсё спадабалася, калі ездзілі ў Мёры на балоты. Гэта касмічна, непадобна ні на што, такога ў Германіі не знайсці. Адзінае — было шмат людзей, а хацелася пабыць толькі з сям’ёй. Мы проста сядзелі і дыхалі — паветра там асаблівае.
«НН»: Вам наогул шмат часу ўдаецца разам праводзіць?
ВГ: Зараз ужо больш, канечне. Калі я ў тэатры працавала, то не. Мы калі адчулі смак свабоды ў добрым сэнсе слова, зразумелі, што жыццё можа быць іншым — можна быць больш дома з сям’ёй, гэта неабходна. Немагчыма працаваць так, як мы працавалі. Спектакль, які ідзе цягам дзвюх гадзін, рыхтуецца тры месяцы. Гэта значыць, што тры месяцы мы штодзённа ходзім на рэпетыцыі, часам два разы на дзень. А калі паралельна стаіць на выпуск яшчэ адна пастаноўка, у нас можа быць і тры рэпетыцыі. А ўвечары спектакль. І ты выходзіш — і не адчуваеш сябе творчай асобай. Гэта кашмар. Ты ўжо не атрымліваеш ніякай асалоды ад сваёй любімай прафесіі. Гэта я ўжо зразумела зараз — штосьці трэба мяняць.
«НН»: Такі рытм толькі ў беларускіх тэатрах ці наогул у сусветнай сістэме?
ВГ: У Еўропе такога няма. У іх мала засталося рэпертуарных тэатраў, яны больш жывуць праектамі. Выпускаюць праект, катаюць яго і развітваюцца з ім. Не ведаю, правільна гэта ці не, але перыяд жыцця яны аддаюць аднаму праекту. А ў нас ты ўжо не разумееш, які спектакль сёння граеш: а, гэты, паехалі далей. Дый потым тэатр — не планавая сістэма. Гэта памірае рана ці позна.
Вось нашы калегі кажуць, што мы здраднікі. Ведаеце, гэта першы раз, калі я пачула — хоць і ў такіх непрыгожых словах — што акцёры важныя для тэатра. У мяне не было адчування, што мы нешта значым.
Фото: «Наша Ніва»
«НН»: У прафесіі вы самакрытычная. А ў сям’і таксама перфекцыяністка?
ВГ: Не. Я складаны чалавек, і ў сям’і таксама. Я нялёгкая як жонка.
«НН»: Чаму?
ВГ: Таму, што я ад прыроды песіміст. Я працую над сабою, і ў гэтым мне дапамагае муж. Ён падтрымлівае мяне, заўсёды на маім баку. Але яму трэба шмат слухаць усяго. Я яго, канечне, не шкадую ў гэтым сэнсе. Але ён мяне выцягвае: і дэпрэсіі былі, рознае…
«НН»: Вы расказвалі ў адным інтэрв’ю, што мелі комплексы. Адкуль яны ў адной з самых прыгожых актрыс?
ВГ: Комплексы, бо я з тэатральнай сям’і. Як многія любяць называць, гэта дынастыя — цярпець не магу гэта слова. Мне здавалася, што ўсе вакол будуць чакаць: вось зараз мы паглядзім, ці таленавітая яна. Мне было так страшна, пакуль я не зразумела, што мне проста трэба займацца сваёй любімай працай, часам хваліць сябе. Усё прасцей. Не ўсе ведаюць, што я дачка Гарцуева і Белахвосцік, унучка Валянціна Белахвосціка і праўнучка Глеба Глебава.
«НН»: Калі адпусціла?
ВГ: А можа, па сёння не адпусціла, толькі пачынае. Можа, у мяне такі лёс, мне патрэбны самааналіз, самакрытыка.
«Я плакала з 9 жніўня тыдзень»
«НН»: Вы пісалі ў інстаграме, што цяпер крыху ведаеце пра вайну. Што зразумелі?
ВГ: Не тое, каб зразумела — я адчула, як гэта можа быць. Адно — ведаць гэта з кніжак, і зусім іншае, калі бачыш натоўп, чуеш выбухі, крыкі. Мноства розных пачуццяў у адзін і той жа момант — ад радасці да вялікага страху. Калі ты бачыш, як твае знаёмыя выкарыстоўваюць гэтыя рэкі крыві як фундамент для росту сваёй кар’еры — вось гэта для мяне вайна.
«НН»: Ваша мама казала, вы ў тыя дні шмат плакалі.
ВГ: Я плакала з 9 жніўня тыдзень — як і ўсе, здаецца. Мяне калаціла. Мы не спалі, не елі. Мне наогул здаецца, усёй нашай нацыі патрэбна будзе калектыўнае доўгае лячэнне. Таму што гэта не жарты. А самае страшнае, калі ты, дарослы чалавек, замыкаешся дома на ўсе замкі, чуеш усе гукі за дзвярыма. Я вось так жыву. І нават унутры ты недзе гатовы, ведаеш, як і што. Гэта ж ненармальна.
Фото: «Наша Ніва»
«НН»: Муж хацеў пасля выбараў звесці вас да сябе, у Германію?
ВГ: Ёсць такія думкі, ёсць такая магчымасць. Але мне здаецца, што я патрэбная зараз тут. Выбар складаны: або ты існуеш дзеля тэатральнай групы, або думаеш пра сваё асабістае жыццё. Гэта такія шалі — пакуль што перавага на тым, што я павінна быць тут. І потым мая сям’я, сябры… Зараз мне не бачыцца, як я магу пазбавіцца ўсяго гэтага.
«НН»: Вы калісьці былі сведкай на вяселлі Наталлі Эйсмант. Ці падтрымліваеце яшчэ сувязь?
ВГ: Не, даўно.
«НН»: А чаму перасталі?
ВГ: Нашы жыцці перасталі быць падобнымі.
«НН»: За апошнія паўгода шмат расчароўваліся ў людзях або гэта наадварот быў час прыемных адкрыццяў?
ВГ: 50 на 50. Было вельмі шмат расчараванняў, асабліва калі бачыш, як людзі выкарыстоўваюць у сваіх мэтах гэту страшную сітуацыю. Але нашмат больш я сустрэла людзей светлых, з вялікімі сэрцамі, якія гатовы дзяліцца гэтым. Ты разумееш, што мы сапраўды вялікая сям’я — нас нашмат больш, чым здавалася да гэтага моманту, і наша сіла ў гэтай салідарнасці. Раней салідарнасць для мяне была проста словам, а зараз я ведаю, што гэта такое — трымацца разам.
Фото: «Наша Ніва»
«НН»: Раней да беларускага анлайн-тэатра многія паставіліся б скептычна. Цяпер як вам здаецца: наколькі гэта доўгаграючы праект?
ВГ: Як доўга сітуацыя не будзе змяняцца, так доўга будзем існаваць у межах анлайн-тэатра. Бо прастора кожны дзень звужаецца, усё цяжэй нешта рабіць, жывыя спектаклі мы не можам даваць. Гэта адзіны варыянт для нас, і мы рады, што атрымалася, людзі глядзяць з задавальненнем.
Не ведаю, ці грае зараз штосьці афіцыйны Купалаўскі. Наогул цікава, чаму людзі, якія засталіся там, бо не бачылі сваё жыццё без тэатру, дагэтуль не зрабілі анічога. Я ім жадаю у гэтым накірунку поспехаў, каб яны ўрэшце разрадзіліся нейкай пастаноўкай.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


description: Вольга Севярынец чытае тэкст палітвязня Паўла Севярынца.

title: Бел-чырвона-беламу сцягу - 1000 год


title: "Я нараджала пад гэтым сьцягам"

maintext:
«Я нараджала пад гэтым сьцягам» 3 26.01.2021, 10:25
1,764
Ларыса Танкашкур
фото: Svaboda.org
Мы абавязкова пераможам, калі з намі такія людзі.
56-гадовая паштарка Ларыса Танкашкур будзе абскарджваць вынесены ёй прысуд за перадачу ў чат зьвестак пра сілавікоў.
22 студзеня Першамайскі суд прысудзіў Ларысе Танкашкур тры месяцы арышту паводле часткі 1 артыкула 179 Крымінальнага кодэксу за «незаконнае зьбіраньне і распаўсюджваньне зьвестак аб прыватным жыцьці, якія складаюць асабістую сямейную тайну іншай асобы безь яе згоды, якое пацягнула за сабой прычыненьне шкоды правам, свабодам і законным інтарэсам пацярпелага».
Ларыса Танкашкур будзе адбываць пакараньне ў арыштным доме. Да набыцьця прысудам моцы ёй пакінулі ранейшую меру стрыманьня ў выглядзе асабістага паручальніцтва. Ейны тэлефон канфіскуюць.
«Жыве Беларусь! Вы наш герой!»
Прысуд Ларыса Танкашкур можа абскардзіць цягам дзесяці дзён у Менскім гарадзкім судзе.
«Я думаю, што яны пакінуць прысуд у сіле. Ну, неяк перажывём. Я характарам чалавек моцны. У турме, калі забралі на 15 сутак, мне было страшней за дачку, за сваякоў, а не за сябе, хоць зь мяне зьдзекаваліся», — сказала «Радыё Свабода» Ларыса пасьля працэсу.
Былая паштарка перадала ў тэлеграм-чат «Лебяжий 97%» імёны і адрасы супрацоўнікаў міліцыі, якія былі падпісчыкамі ведамаснага выданьня МУС «На страже». Пасьля гэтай гісторыі Ларыса была вымушаная звольніцца з паштовага аддзяленьня «па згодзе бакоў». Цяпер працуе прыбіральніцай.
Пацярпелымі ў справе праходзілі 35 супрацоўнікаў міліцыі, былых і цяперашніх. Матэрыяльных прэтэнзій да жанчыны яны ня мелі, але казалі, што публікацыя іх прозьвішчаў і адрасоў прынесла ім маральную шкоду.
«Я не шкадую, бо шчыра гэта зрабіла, не за нейкія грошы. Так ужо назьбіралася гэтай несправядлівасьці, што людзей садзяць незразумела за што: за парасоны, за тое, што проста стаяць... Я абурылася. Гэта перапоўніла мяне, — кажа Ларыса. — Усе мне пішуць. Мужчына знайшоў мяне ў інтэрнэце, прыехаў і кветкі прывёз, а ягоная ўнучка напісала: «Жыве Беларусь! Вы наш герой!». Таму добрых людзей больш, і я веру, што мы пераможам. Я цяпер ужо кажу «мы», бо веру, што гэта так ня спыніцца. Таму ні пра што не шкадую. Усё, што робіцца, робіцца да лепшага».
«Я нараджала пад гэтым сьцягам»
Ларыса Танкашкур зьбіраецца напісаць заяву на супрацоўніка міліцыі, які быў дапытаны ў судзе як пацярпелы. Ён сказаў, што бачыў жанчыну ў Цэнтральным РУУС. Ларыса сьцьвярджае, што менавіта ён ёй пагражаў, калі яе затрымалі паводле артыкула 23.34.
«Я ўбачыла, што гэта менавіта ён мне пагражаў. Цяпер напішу, ведаю яго прозьвішча. Няхай ужо будзе што будзе. Ён жыве на Лебядзіным. Ён казаў, каб я здохла ў турме, каб зь мяне там пеўня зрабілі; што ён напіша, што мы прастытуткі з дачкой, каб нам тэлефанавалі; што нагадзіць пад дзьверы. Што будзе пагражаць усёй маёй сям’і да сёмага калена, — кажа Ларыса. — Да мяне сапраўды прыйшлі і ля кватэры на сьцяне напісалі, што „Тут жыве стукач Нехты, здраднік“, намалявалі свастыку і на паштовай скрыні напісалі „польская шлюха“. Я думаю, што гэта яны, бо я ні з кім не сварылася».
Ларыса кажа, што сама зафарбавала надпісы, а ў міліцыю ня стала падаваць, бо «ўсё роўна ня знойдуць».
«Калі мяне прывялі ў пастарунак, гэты пачаў на мяне крычаць: «Пляваць я хацеў, за каго вы галасавалі, бегаеце са сьцягам». Я кажу: «Я нараджала пад гэтым сьцягам. Дачка ў 1992 годзе нарадзілася, і быў бел-чырвона-белы сьцяг. Што ня так з гэтым сьцягам?» — кажа Ларыса.
«У нас была цудоўная кампанія»
Ларыса Танкашкур згадвае пра сваіх новых сябровак, зь якімі пазнаёмілася за кратамі, калі адбывала 15 дзён арышту за непадпарадкаваньне. Гэта Алена Леўчанка, Натальля Хершэ, Іна Кавалёнак і Соф’я Малашэвіч. Сядзела ў камэры, дзе да таго была ейная сястра Галіна Лагацкая, якую аштрафавалі таксама на 15 дзён за ўдзел у маршы пэнсіянэраў.
«У нас была цудоўная кампанія: малайцы дзяўчаты, пазытыўныя. Іну штодня вадзілі на гадзіну-паўтары на допыты, бо яна была валянтэркай у Бабарыкі. Потым Натальлю Хершэ перавялі ў Жодзіна», — апавядае Ларыса.
Жанчына кажа, што яны спалі на нарах без матрацаў, а Ларыса на вузкай лавачцы, да якой прывязвала падушку ручніком, каб ня падала.
Цяпер Ларыса перапісваецца з Натальляй Хершэ, хадзіла падтрымаць яе на судзе.
«Хершэ напісала, што трымаецца, настрой добры; верыць, што мы пераможам і ўсё будзе добра. Яна пазытыўная. Казала ў судзе, што хоча, каб Беларусь была такой, як Швайцарыя. Я напісала ёй ліст, што «будзеш мяне маляваць», — кажа Ларыса. — Лісты пісаць за краты вельмі важна. Напішу зноў Віктару Бабарыку, Сьвятлане Купрэевай, Соф’і Малашэвіч».
«Нас бацькі ніколі ня білі»
Ларыса Танкашкур нарадзілася ў вёсцы Гарадзец Рагачоўскага раёну ў шматдзетнай сям’і. Маці была настаўніца, а бацька інвалід вайны, нядаўна памёр, у 94 гады (маці памерла раней).
«Нас сямёра, сям’я вельмі дружная. Нас бацькі ніколі ня білі, ніякага гвалту не было», — кажа Ларыса.
Жанчына скончыла вучылішча электронікі, працавала на «Інтэграле». Пасьля нараджэньня дачкі пайшла працаваць у «Саюздрук», потым скончыла гандлёвыя курсы, працавала на рынку. Успамінае, як прадавала газэту «Народная воля» ў пераходах.
Пасьля сьмерці мужа выхоўвала дачку і даглядала сьвякроў-інваліда, без нагі. Ільготнага крэдыту на кватэру ёй не далі, таму давялося ўзяць крэдыт пад 35% і самой яго выплачваць.
«Вядома, усё гэта цяжка адной. Працавала, ня бачачы ні белага сьвету, ні таго, што адбываецца ў краіне, — кажа Ларыса. — Ніколі на выбарах не было столькі людзей. Калі паехала да бацькі, мы зь ім абмеркавалі, ён казаў таксама, што супраць Лукашэнкі, што ня будзе за яго галасаваць».
«Ён як стаў крычаць: «Што вы супраць Лукашэнкі ваюеце?»
На судзе Ларысу падтрымлівала сястра, вядомая ўдзельніца акцый пратэсту Галіна Лагацкая. А вось з братам Міхаілам пайшоў разлад, бо ён за Лукашэнку.
«Міхаіл за мяне на 10 гадоў старэйшы, яму 64. У яго быў дзень народзінаў 15 жніўня. Ён як стаў на мяне крычаць, што вы супраць Лукашэнкі ваюеце, вы прыдуркі, вы такія-сякія. Потым нібыта памірыліся. Я кажу: «А гэта справядліва, калі адна мая сястра пэнсію атрымлівае 560 рублёў, бухгальтаркай адпрацаваўшы, а другая, што ў Добрушы жыве, — 320 рублёў, кухарам адрабіла? І тое, што я толькі ў 50 гадоў кватэру атрымала, стаяўшы ў чарзе, пражыўшы безь нічога? А колькі другая сястра ходзіць па судах, гэта нармальна?»
Брат працуе, хаця ўжо на пэнсіі.
«На пахаваньні бацькі я ня ведаю, што мы зь сястрой сказалі такое, што ён як схапіўся, як пабег. «Вы гэты гвалт бачылі?» — пытаецца. «Так, — кажу, — Міша, бачыла гвалт. Ты што, вітаеш гвалт, што зь людзей зьдзекуюцца?» Ён павярнуўся і пайшоў. Я зь ім не сустракаюся, не гавару. Ня знаю, ці ведае ён што пра гэты мой суд», — кажа Ларыса.
Ларыса раней добра зь ім сябравала, гэта быў любімы брат, называў яе любімай сястрой. Цяпер старэйшая сястра стараецца ўжо не зьбіраць іх разам, каб не сварыліся.
«Мы ў сям’і ўсе такія, за справядлівасьць. Няхай мне будзе горш, але я пайду іншых абараняць, — кажа Ларыса. — Ды я неяк і Галі кажу: «Не ваюй ты з гэтым ветраком, нічога не дакажаш». Але яна сказала, што ніколі ня спыніцца. Цяпер я таксама гэта зразумела. У мяне няма знаёмых за Лукашэнку, усе толькі за перамены».
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».


authors:
Леонид Невзлин
Анджей Почобут
Ирина Халип
Владимир Халип

maintext:
Былы участковы: На вуліцах шмат свабодных людзей, і вы не сядзіце ў кватэрах 2 16.01.2021, 16:36
1,716
Фото: «Радыё Свабода»
Як 22-гадовага Аляксандра Кучынскага звольнілі за верш.
22-гадовы Аляксандар Кучынскі з Нарачы працаваў участковым інспэктарам міліцыі ў Мядзельскім РАУС. Яго звольнілі 14 сьнежня 2020 году «за разьмяшчэньне інфармацыі, якая дыскрэдытуе дзяржаўныя органы, што пацягнула за сабой прычыненьне шкоды іміджу і аўтарытэту органаў унутраных спраў», перадае «Радыё Свабода».
Аляксандар захварэў на каранавірус і выйшаў на працу 10 сьнежня. Кажа, што і не падазраваў, што супраць яго праводзіцца службовая праверка. На наступны дзень па абедзе начальнік паклікаў у кабінэт, дзе яму сказалі знаёміцца з матэрыяламі праверкі. Потым забралі пасьведчаньне і жэтон, паехалі дахаты, забралі форму.
«Канкрэтна ў заключэньні праверкі было ўказана, што разьмясьціў верш, на які ёсьць спасылка „ЎКантакце“», — сказаў Аляксандар.
Фото: «Радыё Свабода»
Паводле правяраючых, гэты верш выклікаў вялізны грамадзкі рэзананс, то бок набраў больш за сто праглядаў. Аляксандар спрабаваў гэта абвергнуць у рапарце. Ён зрабіў скрыншот і ўказаў, што на 12 сьнежня верш набраў усяго 38 праглядаў. Прычым палову зь іх зрабілі супрацоўнікі падчас службовай праверкі.
«Далей у заключэньні ёсьць сказ, які невядома як там зьявіўся, што ў той жа час у тэлеграм-каналах „Выбар нарачанцаў“ і „ProНарач“ зьявіліся вершы зьневажальнага характару на адрас намесьніка начальніка Мядзельскага РАУС Дзьмітрыя Рыбакова. Гэтых вершаў я не пісаў. Якім чынам гэта адносіцца да мяне і да майго верша, я не разумею», — сказаў Аляксандар.
«У „мундзірах“ бывае нават бульба»
Верш, аўтар якога — Аляксандар, быў напісаны 31 жніўня. Яго можна прачытаць «УКантакце».
«Идейные вдохновители без свежих идей.
О чести забыли люди в мундирах.
На улицах толпы свободных людей,
И вы не сидите в квартирах!
Идет за свободой весь мир.
Никто не остался в квартирах.
Нет правды в ударах дубин,
Не выстоят люди в мундирах».
«Яны палічылі, што гэтым вершам я дыскрэдытаваў гонар і годнасьць супрацоўнікаў органаў унутраных спраў. Я сам юрыст. Я пісаў, каб да мяне не падкапаліся ў выпадку чаго, — кажа Аляксандар. — Там жа няма згадкі пра саміх работнікаў унутраных спраў. „Люди в мундирах“, але ў „мундзірах“ бывае нават бульба. Таму дакапацца тут складана».
Аляксандар у вершы выказаў сваё меркаваньне пра сытуацыю і ўпэўнены, што мае на гэта поўнае права, прадугледжанае Канстытуцыяй.
«Лічу, што такім чынам яны парушылі мае канстытуцыйныя правы, — кажа Аляксандар. — Але ўсё пачыналася нашмат раней, калі была перадвыбарчая кампанія, нас прымушалі ісьці на датэрміновыя выбары, я не пайшоў, былі праблемы. Потым забіралі людзей у Мядзелі, я адмовіўся складаць пратаколы па артыкуле 23.34. Са мной праводзілі гутарку. У выніку ўсё вылілася ў звальненьне».
Да звальненьня Аляксандра былыя таварышы па службе паставіліся па-рознаму.
«Калі падпісваў абходны ліст, некаторыя нават плакалі, некаторыя спачувалі, зь некаторымі працягваю зносіны, добрыя людзі там таксама ёсьць. Але ў бальшыні перасталі пускаць у РАУС, перасталі вітацца і размаўляць».
Цяпер Аляксандар шукае працу.
«Пакуль, шчыра кажучы, ня ведаю, што рабіць. Месяц быў у дэпрэсіі, цяпер крыху ачуўся, пачаў дзейнічаць».
«Не адпрацаваў кантракт, і Акадэмія МУС выставіць рахунак»
Аляксандар вучыўся на вочнай форме ў Акадэміі МУС на сьледча-экспэртным факультэце з 2016 па 2020 год. Зь ім быў падпісаны кантракт на 9 гадоў (4 гады навучаньня і 5 гадоў адпрацоўкі ў Сьледчым камітэце, міліцыі ці ў любой іншай сілавой структуры). Цяпер атрымліваецца, што ён не адпрацаваў кантракт, і Акадэмія МУС бліжэйшым часам выставіць яму рахунак за навучаньне ў памеры каля 50 тысяч рублёў.
Ён згадвае як падчас навучаньня ў Акадэміі, калі зьбіралі подпісы за кандыдатаў у прэзыдэнты, пасьля дзяржаўных іспытаў завіталі людзі, якія зьбіралі подпісы за Лукашэнку.
«Усе мы знаходзіліся ў вялікай залі, там сказалі, што справа добраахвотная і нікога прымушаць ня будуць, маўляў, калі хто подпіс ставіць ня хоча, прапанавалі пакінуць залю, — сказаў Аляксандар. — Дык за хвіліну ніводнага чалавека там не засталося. Празь дзень гэта, як нам сказалі, дайшло да міністра Караева, усім загадалі вярнуцца назад і паставіць подпіс, каб не было „праблем“».
«Пры выезьдзе аўтазака я заўсёды паведамляў людзям»
Аляксандар лічыць, што яго звольнілі з парушэньнем заканадаўства. Па ягоных словах, цяпер усё, што адбываецца ў краіне, парушае Канстытуцыю і заканадаўства.
«Я ўсё рабіў правільна і нічога дрэннага не зрабіў. Я лічу, што галоўнае — ня грошы. Атрымліваецца, што мяне проста купілі за гэтыя 50 тысяч. А я ж так не прадаюся. Пры выезьдзе аўтазака я заўсёды паведамляў людзям», — сказаў былы міліцыянт.
Скачивайте и устанавливайте мессенджер Telegram на свой смартфон или компьютер, подписывайтесь (кнопка «Присоединиться») на канал «Хартия-97».