title: Gran Conca
text: El clima y la flora de la Gran Conca son perdependientes del altor sobro'l nivel del mar: de la que l'altor aumenta mengua la temperatura y medra la cantidá de precipitación. Ye, poro, nes fasteres más altes nas qu'apaecen les viesques. Los pinos monoaguya, xunto colos xuníperos d'Utah, nes rexones meridionales, y los arbustos del xéneru Cercocarpus nes septentrionales, formen viesques abiertes nes lladeres de la mayoría de les cordeleres. En dalgunes de les cordeleres de más altor, amás, hai manches forestales con otros tipos de pinos: el pinu huyocu y el pinu llonxevu. En zones de ribera que tienen aportes d'agua fiables hai tamién dós especies d'álamu: l'álamu temblón y la especie Populus fremontii. El fechu de qu'un ecosistema forestal ye estremáu del desérticu típicu hai instituciones, como'l Fondu Mundial pa la Naturaleza, que consideren que los montes de los desiertos de la Gran Conca formen una ecorrexón distinta, perteneciente al bioma de les viesques templaes de coníferes, a la que nomen viesques de montaña de la Gran Conca. Nella hai bien d'especies rares ya endémiques, daqué que ye resultáu del aisllamientu ente les diferentes cadenes montañoses. Demientres el caberu periodu glacial (117.000-11.500 EP) la conca yera más húmeda, y de la que foi secándose nos primeros tiempos del Holocenu les especies animales foron retirándose a les tierres más altes, perdiendo contactu coles otres poblaciones de la so especie, lo qu'aumenta la diversidá xenética d'estes.