title: Nacionalismu valencianu
text: Foi Manuel LLoris, en "Aproximamientu a Joan Fuster" , quien fixo xuna enmienda a la totalidá a les bases teóriques del pensamientu social y políticu de Fuster. Nacíu en Barcelona, pero criáu n'Alcói, pasara xuna gran parte de la so vida académica enseñando cultura española n'universidaes de EE UU. El so llibru foi calláu y marxináu nos círculos académicos y políticos nacionalistes pola so crítica radical al escritor de Sueca, al igual qu'asocediera colos llibros de Fuster na sociedá valenciana mientres el franquismu. Lloris consideraba que los sos raigaños localistes, nacer nesa ciudá arrocera y venir de una familia carlista, condicionaben, en parte, el so pensamientu, qu'enllazaba cola escuela sociolóxica que rebatía les tesis universalistes de la Revolución Francesa –escuela de la que participó Donoso Cortés– que cuestionaba'l racionalismu políticu que la Ilustración empecipiara. El billingüismu, que Fuster creía nocivu, significaba pa Lloris dir contra'l procesu social que se diba configurando nel mundu. Criticaba que Fuster referiesese a los valencianos como un ser colectivu que falla como pueblu normal, porque nun esisten estudios que lu avalen por y porque les sos premises tán basaes nuna "socioloxía impresionista" que fai a los valencianos vivir nuna pasividá confusa. Según Lloris, ser una sociedá híbrida ye un bien porque ye capaz d'afaese al mediu, como-y asocede a la sociedá norteamericana. Critica que Fuster se identifique con Cataluña y que se dixebre de Castiella, ensin esclariar qué significa ser d'una o d'otra. Los valencianos, según les tesis fusterianas, venimos de los pueblos repobladores que lu ocuparon dempués de la conquista de Jaume I, principalmente catalanes na mariña y aragoneses nel interior, quien, xunto con provenzales y xudíos, asumieron la condición de valencianos.