text: I Meridən sonra VI Edvardın varisi olan I Yelizaveta hökuməti də sərtliyə meyilli idi. 1572-ci ildə qəbul edilmiş bir qanun, cinayətkarların birinci cinayətə görə qulağından yandırılmasını və israrlı dilənçilərin asılmasını tələb edirdi. Bununla belə, Qanun həm də "peşəkar dilənçi" ilə öz günahı olmadan işsizlər arasında ilk aydın fərqi qoydu. Hökmdarlığının əvvəlində I Yelizaveta kasıblara kömək etməyə yönəlmiş qanunlar da qəbul etdi. Məsələn, 1563-cü ildə onun Kasıblara Yardım Aktı yoxsul kolleksiyalara töhfə vermək qabiliyyətinə malik olan bütün kilsə sakinlərini tələb edirdi [aydınlaşdırma tələb olunur]. "Öz iradəsi ilə yoxsullara öz qabiliyyətlərinə uyğun olaraq həftəlik yardım etməkdən inadla imtina edənlər" sülh məhkəmələrinə bağlana bilər və 10 funt sterlinq cərimə edilə bilər. Bundan əlavə, 1572-ci il Vagabonds Act Sülh Ədalətlərinə imkansız olan yoxsulları araşdırmaq və qeydiyyata almaq, onların yardımı üçün nə qədər pul tələb olunduğunu müəyyən etmək və sonra kilsə sakinlərini həftəlik müvafiq məbləğ üçün qiymətləndirmək imkanı verdi. Yoxsullar Qanunu 1575, şəhərlərdən yoxsulların işləməsi üçün "yun, çətənə, kətan, dəmir və digər əşyaların səlahiyyətli ehtiyatı" yaratmağı və inadkar və ya diqqətsiz işçilərin işləməyə məcbur edilə biləcəyi və buna uyğun olaraq cəzalandırıla biləcəyi işdən imtina edənlər üçün islah evləri yaratmağı tələb etdi.