text: Biyabanları gəzib ov yerini tapan, uzaq görən bir ovçu var idi. Çeviklikdə şir, aslana bərabər bir iti var idi. Yolçuluqda ovçunun çox işinə yarayan vəfalı yoldaş idi. Bir gün ovçunun cəsur, bacarıqlı iti yoxa çıxdı. Ovçu itinin itməsinə görə çox göz yaşı töksə də səbr edib gözləmək qərarına gəlir. Bir gün ovçunun qarşısına tülkü çıxır. Ovçuya deyir: Ey ovçu, bilirəm çox ağlamısan, amma səbr edirsən. Eşitdim sənin vəfalı cəsur dostun dünyadan köç edib. Vaxtı ilə ləzzətli xörəklər çox yesən də artıq olmayacaq. Yarımçıq kədərli həyat səni gözləyir. Ovçu tülküyə baxaraq dedi: Çox sevinmə Tülkü, hər qaranlıq gecənin bir sabahı var. Əgər çətinliyə, dara düşürüksə deməli gözəl günlər qarşıdadı, çünki xeyir və şər bir-birini qovalayır hər zaman. Elə ovçu sözünü bitirmişdi ki, uzaqdan toz duman göründü. İt gələrək öncə ovçunu arxasını, önünü dolnaraq, qəflətən tülkünün qasığından yapışdı və yiyəsinə dönərək dedi: Bir az gecikdim deyə məni pislədinmi!?