text: 1972-ci ildə kimya üzrə Nobel mükafatı aldıqdan qısa müddət sonra Anfinsen ribonukleaza və xüsusən amin turşusu ardıcıllığı ilə onun bioloji aktiv konformasiyası arasında əlaqənin qurulmasına dair işinə görə diqqətini interferonun öyrənilməsinə yönəltdi. İnterferon bir virus, parazit və ya kimyəvi hücum nəticəsində çevrilmiş insan hüceyrələri tərəfindən yaradılan bir proteindir. Protein orqanizmin immun sisteminin viruslara və digər xəstəlik törədən obyektlərə qarşı güclü hücumunu stimullaşdırır. Tibb tədqiqatçıları inanırdılar ki, interferonun gücünü öyrənmək xəstəliklə mübarizədə çox böyük bir açılış ola bilər. 1960-cı illərdə qızılı stafilokokun (Staphylococcus aureus) mürəkkəbliyi kimi, interferonun kimyası da Anfinseni təəccübləndirdi, kimyaçılar bu barədə çox az məlumat bilirdilər. 1974-cü ildə Anfinsen və gənc tədqiqatçılar qrupu quraraq interferonu təcrid etmək və təmizləmək üçün xromatoqrafdan istifadə etdilər. Təmizləmə prosesi onlara əvvəllər yalnız cüzi miqdarda mövcud olan böyük miqdarda zülal istehsal etməyə imkan verdi. 1979-cu ilə qədər Anfinsen interferonun tam amin turşusu ardıcıllığını təyin edən yeni tədqiqatçılar qrupuna rəhbərlik edirdi. O, bu tədqiqatların nəticələrini 1980-ci ildə "Nyu-York Elmlər Akademiyasının xronikası" jurnalında mühüm məqaləsində dərc etmişdir. Bu işdə biotibbi təsirlərin potensialı çox böyük idi. Əczaçılıq şirkətləri asanlıqla interferon istehsal edə və zülalın antiviral xüsusiyyətinə əsaslanan dərmanlar hazırlaya bilərdi. 1980-ci illərin əvvəllərində alimlər və həkimlər zülaldan xərçəngin bəzi formalarını müalicə etmək üçün istifadə edə biləcəklərinə çox ümid edirdilər. İnterferon "möcüzə dərmanı" kimi bütün bu ümidləri doğrultmasa da, rekombinant DNT texnologiyası ilə istehsal olunan interferon əsaslı preparatlar şiş və infeksiyaların, həmçinin dağınıq skleroz, hepatit C, leykoz və Kaposi sarkomasının müalicəsində istifadə olundu. Bir il İsraildə Veizmann İnstitutunda qonaq tədqiqatçı olaraq qaldıqdan sonra Anfinsen 1982-ci ildə Con Hopkins Universitetində biologiya professoru olmaq üçün ABŞ-yə qayıtdı. 1983-cü ildən sonra onun tədqiqat işlərində əsas diqqəti Pyrococcus furiosus və ya "hipertermofil bakteriyalar"ın öyrənilməsinə verdi. Bunlar çox yüksək temperaturda çoxalan mikroorqanizmlərdir.