text: Sokrat üçün “ironiya” ilkin olaraq söhbətin iştirakçılarından biri ilə razılaşdığı, sonra isə bir sıra dialektik üsullarla rəqibinin fikrinin yanlışlığını göstərdiyi dialoq texnikası idi. Nəticədə o, özünü komik və bir qədər də alçaldılmış vəziyyətdə tapdı. İroniya mayevtika və induksiya ilə birlikdə dialektik Sokrat metodunun üç ayrılmaz komponentindən birinə çevrildi. Sokratın ironiyası təkcə diskussiya aparmaq üsulu deyil, həm də həmsöhbəti qıcıqlandıra bilən rəqibin özünəinamını ələ salmaq idi. Sokratik istehzanın fəlsəfi mənası doqmaların istisna edilməsindən, Sokrat hikmətinin əsas tezisinin dərk edilməsindən ibarət idi:  Mən onu bilirəm ki, heç nə bilmirəm”. Bu ironiya insanı özünü tanımağa sövq edir və onun özünü təkmilləşdirməsinə töhfə verir. Bu, Sokrat fəlsəfəsinin inkişafı üçün əsas olan təkəbbürü aradan qaldırmaq üçün bir yol kimi ironiya idi. O, ilkin mülahizələrin aradan qaldırılmasına və şübhələrin yaranmasına, bununla da həqiqətin fəlsəfi axtarışına və sonrakı maariflənməyə zəmin yaratdı.