text: O dövrün Katolik Kilsəsinin rəhbərləri üçün belə bir fikir xarakterik idi ki, "ruslar" (Şərqi slavyanlar) öz əqidələri ilə deyil, Konstantinopol Patriarxlığının nüfuzuna tabe olaraq "parçalanmaya" girmişlər və bunlara əməl etmişlər. Yalnız vərdişdən qaynaqlanan "yanılmalar" asanlıqla Roma Katolik Kilsəsi ilə birləşməyə səbəb ola bilər. Bu cür birliyin "Rus" kilsəsinə və "rus" cəmiyyətinə gətirə biləcəyi faydaların ətraflı sadalanması ilə təkliflər iyezuit Peter Skarqanın 1577-ci ildə nəşr olunan "Tanrı kilsəsinin birlik altında birliyi haqqında" essesində verilmişdir. tək çoban." Skarqa, Polşa katoliklərinə Kiyev Metropolunun tabe olduğu Konstantinopol Patriarxının mövqeyini nəzərə almadan yerli ittifaq bağlamaq üçün Birlik ərazisindəki pravoslav yepiskopları və zadəganları ilə danışıqlara getməyi təklif etdi. Eyni zamanda, Skarqa, papanın nüfuzunun tanınması və katolik dogmalarının qəbulu şərti ilə pravoslavların öz ayinlərini qoruyub saxlamasını mümkün hesab edirdi. 1580-ci illərdə Kiyev Metropolitanlığının ruhanilərinin Florensiya Şurasında işlənmiş şərtlərlə papaya tabe ola bilməsi fikri papa legatı Antonio Possevino tərəfindən öz yazılarında açıqlanmışdır. 1581-ci ildə Moskvaya səfər etdi, burada çar İvan Qroznı ilə dinləyicilər topladı, onunla teoloji mübahisə etdi və ona "Roma və Yunan dinləri arasındakı fərqlər haqqında" esse verdi. Romaya qayıtdıqdan sonra Possevino papaya fəaliyyəti haqqında hesabat təqdim etdi. Rusiyada katolikliyin tətbiqi cəhdləri ilə bağlı keçilməz çətinlikləri izah etdikdən sonra o, papanın diqqətini Polşa-Litva mülklərindəki Qərbi Rus Kilsəsinə çəkərək, bu torpaqlarda katolik təsirini gücləndirməyi təklif etdi. 1590-cı ildə pravoslavlara yaxşı məlum olan Skarqa kitabı yenidən nəşr olundu, bu əsərə pravoslav polemik cavabların mövcudluğu ilə sübut edildi. Məhz bu təkliflər 1590-cı illərin əvvəllərində Kiyev metropolunun bir sıra pravoslav yepiskoplarının diqqətini cəlb etdi. 1589-cu ildə Moskvada Moskva Metropolisindəki yeparxiyaların de-fakto avtokefal idarəsini qanuniləşdirən patriarxlıq yaradıldı. Patriarxlığın yaradılması ilə əlaqədar Moskva səfərindən qayıdan Konstantinopol Patriarxı II Yeremya bir neçə ay Polşa-Litva dövlətinin sərhədləri daxilində qaldı. Burada, knyaz K. K. Ostrojskinin Qərbi Rus kilsəsində asayişi bərpa etmək xahişinə cavab olaraq, o, Kiyev mitropoliti Onisifor Qızı devirməyə razılaşdı və onu dərhal yüksəltdiyi Minsk Yüksəliş Monastırının Arximandriti Mixail (Roqoza) ilə əvəz etdi. metropoliten rütbəsi. Eyni zamanda, patriarx, yeni metropolitenə tam etibar etməyərək, Lutsk yepiskopu Kirill (Terletsky) öz eksarxı təyin etdi, ona Qərbi Rusiya keşişlərinə nəzarət etmək və mühakimə etmək hüququ verdi və Vladimir Meletius (Xrebtoviç) yepiskopu adını verdi. onun prototronu. Patriarx, həmçinin ikiarvadlılıq və üçlülükdə günahlandırılan bütün yepiskopları kilsə kürsülərindən uzaqlaşdırdı, gələcək üçün stulların rahiblər tərəfindən dəyişdirilməsi prosedurunu təyin etdi və yepiskoplara münasibətdə kilsə qardaşlıqlarının hüquqlarını genişləndirdi. Turovo-Pinsk yepiskopu Leonti (Pelçinski) patriarx tərəfindən biqamist kahinləri gizlətdiyinə görə həbs olunmaqla hədələndi. Lvov yepiskopu Gideon (Balaban) ilə Lvov qardaşlığı arasında Onufrievski və Unevski monastırlarına sahib olmaq üçün mübahisədə patriarx qardaşlığın tərəfini tutdu və ona monastırlar üzərində himayə hüququnu təsdiq etdi. Və Qərbi Rusiyanı tərk etməzdən əvvəl, 13 noyabr 1589-cu ildə patriarx Lvov qardaşlığına yeni bir məktub verdi, burada ona verilən bütün imtiyazlar yepiskop Gideona (Balaban) qarşı açıq şəkildə yönəldilmiş bir anatema ilə qorunurdu. Patriarxın hərəkətləri rüsvay olmuş Qərbi Rus kilsəsinin iyerarxları arasında kəskin narazılıq doğurdu. Yezuitlər bundan istifadə edə bildilər, onu şişirdilər, patriarxın iradəsini sübut etdilər, onun ziddiyyətli məktublarına işarə etdilər. Patriarxın tədbirlərindən narazılığa hakimiyyətin pravoslavlara qarşı yeni təzyiqləri əlavə edildi. Yepiskoplar və zadəganlar arasında Qərbi Rus Kilsəsi üçün yaranmış çətin vəziyyətdən çıxış yolu kimi Roma Katolik Kilsəsi ilə birlik haqqında düşünməyə başladılar. Lvov yepiskopu Gedeon (Balaban) ittifaqı qəbul etmək niyyətini ilk dilə gətirdi. O, o vaxta qədər düşmənçilik etdiyi Kirili (Terletski) sui-qəsdçilərin tərəfinə çəkdi. Patriarx Yeremyanın Qərbi Rus kilsəsinin işlərinə müdaxiləsi yerli yepiskopluğu müstəqil olaraq böhrandan çıxış yollarını axtarmağa məcbur etdi — xüsusən də eramızın əvvəlindən tərk edilmiş yerli şuraların keçirilməsi təcrübəsinin dirçəldilməsi və dirçəldilməsi yolu ilə. 16-cı əsr. İlk məclis Üçlükdən sonra 1590-cı ilin iyununa təyin edildi. Əvvəlki rus kafedrallarından nümunə götürərək, buraya təkcə yepiskoplar deyil, həm də monastırların abbatları, kilsə ruhanilərinin nümayəndələri, qardaşlıqların səfirləri və pravoslav zadəganları dəvət edildi. Chelm yepiskopları Kirill (Terletsky), Gideon (Balaban), Leonti (Pelçinski) və Dionisy (Zbiruysky) metropoliteni kilsə problemlərini dinsizlərin iştirakı olmadan müzakirə etmək üçün şura çağırmağa inandırmağa çalışdılar. Metropolitenin buna razılığını almayaraq, bir az əvvəl görüşdülər və birliyi qəbul etməyə razı oldular. Bununla belə, onlar niyyətlərini gizli saxladılar və 1590-cı ildə Brest Katedralində yalnız pravoslav kilsəsinin zülmündən krala şikayət etməyi təklif etdilər. Kilsənin katoliklər və protestantlar tərəfindən təqiblərə məruz qaldığını, dünyəvi himayədarların özbaşınalığından və daxili iğtişaşlardan əziyyət çəkdiyini bildirən Şura iştirakçıları Şuraları hər il çağırmaq, Şuraya üzrlü səbəb olmadan gəlmədiyinə görə təqsirkar şəxs qərara alınıb. defrokasiya ilə hədələnmişdir. Konkret məsələlərdən Şura yepiskop Gideon (Balaban) ilə Lvov Qardaşlığı arasındakı mübahisəni nəzərdən keçirdi. Yepiskop Konstantinopol Patriarxının qardaşlığa verdiyi imtiyazları pozaraq qardaşlığı özünə tabe etdirməyə cəhd etdiyinə görə məhkum edildi. 24 iyun 1590-cı ildə Lutsk, Xolmsk, Turovo-Pinski və Lvov yepiskopları Polşa kralı III Sigismund-a müraciət edərək, "yeganə ali pastor və həqiqi vikar" kimi papanın hakimiyyətinə tabe olmaq istədiklərini ifadə etdilər. St. Əgər padşah və papa yepiskopların onlara təqdim etdiyi "məqalələri" təsdiq edərsə, Peter". Mesajda doktrina və ehkamlar haqqında bir kəlmə də yox idi. Yepiskopları ancaq təhlükəsizlik təminatı məsələsi maraqlandırırdı. Sigismundun cavabı yalnız 1592-ci ilin martında gəldi. Yepiskopların niyyətlərini təsdiqləyərək, padşah, patriarx və metropoliten tərəfindən onlara qarşı hansı sanksiyaların tətbiq olunmasından asılı olmayaraq, onların görmə qabiliyyətini qoruyacaqlarına zəmanət verdi. 1592-ci ilin payızında Lvov Qardaşlığı Patriarxın iştirakı ilə nalayiq yepiskopların mühakimə olunacağı Şuranın çağırılması xahişi ilə Patriarxa müraciət etdi. 1593-cü il Şurasına çağırılan və daha əvvəl metropoliten tərəfindən yeparxiya idarəçiliyindən uzaqlaşdırılan və bu qərara tabe olmayan Gideon (Balaban) Şurada görünmək istəmədi və kilsədən xaric edildi. Bu vaxt yepiskoplar arasında daxili təşviş gedirdi. 1594-cü ilin sonunda həm Przemysl yepiskopu Mixail (Kopystensky), həm də Metropolitan Mixail (Rogoza) özü də sui-qəsdə qoşulmağa inandırıldı. Yalnız Polotsk yepiskopu Nathanael qaldı, lakin o, artıq qocalmışdı və 1595-ci ilin əvvəlində öldü. 1594-cü ilin sonunda sui-qəsd beləliklə, demək olar ki, bütün ali iyerarxları əhatə etdi. Birliyə doğru yeni bir addım 1594-cü ilin sonunda Sokalda baş tutan dörd yepiskop Kiril (Terletsky), Gideon (Balaban), Michael (Kopystensky) və Dionysius (Zbiruysky) görüşü oldu. İclasdan əvvəl qardaşlıqların və pravoslav zadəganların nümayəndələri yepiskopların hərəkətlərini yenidən tənqid edən Kilsə Şurası oldu. Bu vaxta qədər yepiskoplarla sürü arasındakı ziddiyyətlər o qədər kəskinləşmişdi ki, yepiskopların əksəriyyəti Metropolitan Maykl (Roqoza) tərəfindən çağırılan Şurada görünmürdü. Sokalda keçirilən iclasda "məqalələr" tərtib edilib imzalandı — Papa VIII Klement və Polşa kralı III Sigismund-a ünvanlanan şərtlər, Kiyev Metropoliyasının yepiskopluğu Papanın kilsə yurisdiksiyasını tanımağa hazır idi. Bundan sonra Kiril mitropolit Mayklın yanına getdi və onu bu mətni də imzalamağa razı saldı. Öz növbəsində, Vladimirin yeni təyin edilmiş yepiskopu İpatiy Potii (Potsei) də tez bir zamanda Kiril (Terletski) və Gideon (Balaban) ilə dostlaşan və birliyin əsas tərəfdarına çevrilən Metropolitenlə yazışırdı. Metropoliten son dərəcə qətiyyətsiz davrandı, hələ də pravoslav zadəganlarının nümayəndələri ilə ünsiyyətdə özünü pravoslavlığın qeyrətçisi kimi təqdim etməyə davam etdi. Bu vaxt, Kiril (Terletsky), Sokalda toplanan yepiskopların səlahiyyəti ilə birliyin şərtləri ilə bağlı Latın iyerarxiyası ilə gizli danışıqlar apardı. 1595-ci ilin əvvəlində Kiril ikinci dəfə Krakova getdi, burada papa nunsiosu və digər Roma Katolik yepiskopları ilə görüşdü. Bu arada ali ruhanilərin ittifaqı qəbul etmək planını artıq gizlətmək mümkün deyildi. 1595-ci ilin martında ən nüfuzlu pravoslav zadəgan, knyaz K. K. Ostrojski Qərbi Rusiya yepiskoplarının niyyətlərini öyrəndi və onları ictimaiyyətə açıqladı, bu da pravoslav sürünün etirazına səbəb oldu. Metropolitan Mayklın özü, yepiskoplar Kiril və Hypatius vasitəsilə qorunmaq üçün krala müraciət etdi — Kiyev-Peçersk Lavrını ələ keçirməli idi və o, aldı: kral Lavranı metropolitenin birbaşa yurisdiksiyasına köçürən bir fərman verdi və sonra Böyükşəhər Maykl birliyi qəbul edərsə, Papa VIII Klementdən Lavraya sahiblik haqqında imzalanmış fərman əldə etdi. "Məqalələr" metropoliten, yepiskoplar Kirill, Leonti və Kobrin Archimandrit İona Qoqol tərəfindən 1 iyun 1595-ci il tarixli imzalanmış kollektiv aktda yekunlaşdırıldı. Birliyin şərtləri aşağıdakılara qədər qaynadı: pravoslav dogmalarının və rituallarının toxunulmazlığı, kilsənin papaya tabe olması, iyerarxların hüquqlarının tava və qardaşlıq iddialarından qorunması, kilsə mülklərinin qorunması, ali ruhanilər üçün senator titullarının alınması və Qərbi rus kilsəsinin yunanların təsirindən qorunması. "Məqalələrə" görə, Kiyev mitropoliti Romanın müdaxiləsi olmadan Qərbi Rusiya metropoliyasının yepiskoplarını təyin etmək hüququnu özündə saxlamalı, Polşa kralı isə yepiskopların sürü üzərində hakimiyyətini təsdiqləməyə kömək etməli idi: kilsəyə tabe olmaq. ruhanilər, məktəblər, mətbəələr və onlara qardaşlıqlar, Böyükşəhər Yepiskoplar Şurasının tövsiyəsi ilə yepiskopları təyin etmək və Katolik və Uniate ruhaniləri üçün bərabər hüquqlara nail olmaq. Beləliklə, Qərbi Rusiya yepiskopları sürü ilə qarşıdurmalarında Roma Katolik Kilsəsinin dəstəyini almağa çalışdılar, bununla belə həm Romaya, həm də dünyəvi hakimiyyətlərə münasibətdə muxtariyyət əldə etməyə ümid etdilər. Bir sıra maddələr Uniyadan katolikliyə keçidin qadağan edilməsini, pravoslav kilsələrinin kilsələrə çevrilməsini, qarışıq nikahlara girərkən "rusları" katolikliyi qəbul etməyə məcbur etməyi nəzərdə tuturdu. Qərbi Rusiya yepiskopları Roma ilə münasibətlərin Kiyev Metropolunun daxili həyatına qarışmayan Konstantinopol Patriarxları ilə münasibətlər əsasında qurulacağını gözləyirdilər. Qərbi Rusiya yepiskopları, hətta Romaya tabe olmaq qərarına gəlsələr də, katoliklərə fərqli bir konfessiya tərəfdarı kimi baxmağa davam etdilər. 12 iyun 1595-ci ildə müşayiət olunan "məqalələr" "Papa VIII Klementə razılıq məktubu" tarixli idi, onların altında Polotsk yepiskopu Qriqori və yepiskoplar: Lutsk Kirill (Terletsky), Vladimir İpatinin imzaları olan Metropolitan Mixail (Potey), Przemyslsky Mixail (Kopystensky), Lvov Gideon (Balaban), Dionysius of Xolmsky (Zbiruysky), Pinsk Leonty (Pelchitsky), eləcə də Kobrin archimandrit, Pinsk yepiskopu İona Qoqol təyin edildi. A. V. Kartaşev "Rus kilsəsinin tarixinin oçerkləri"ndə yazdığı kimi, "Birləşmiş yazıçılar bu aktı Brestdəki kafedral kimi düşünürlər, lakin bunu heç nə ilə təsdiqləmək mümkün deyil. İmzalar hər yepiskopdan ayrıca toplanır. Beləliklə, iyerarxizm və klerikalizmin latın ruhu ilə aşılanmış rus yepiskopluğu sürüyü kobud şəkildə aldatmaqla, imperator intriqaları ilə birlik yaratdı və ona ali dövlət hakimiyyətinin himayəsi ilə təminat verdi..