text: 1601-ci il Qanunu müvəqqəti olaraq işsiz qalan "məskunlaşmış" yoxsullarla məşğul olmağa çalışırdı — onların qapalı və ya açıq havada relyefi qəbul edəcəyi güman edilirdi. Tarixdə bu dövrdə heç bir relyef üsulu sərt hesab edilməmişdir. Akt mülki asayiş üçün təhlükə hesab edilən dilənçilərlə bağlı olmalı idi. Qanun yoxsulluğun zəruri hesab edildiyi bir vaxtda qəbul edildi, çünki yoxsulluq qorxusu insanları işləməyə məcbur etdi. 1607-ci ildə hər mahalda İslah Evi yaradıldı. Bununla belə, bu sistem 1601-ci il sistemindən ayrı idi, burada məskunlaşmış yoxsullar və "sərgərdanlar" arasında fərq qoyulurdu. Qanunun tətbiqində çox fərqlilik var idi və yoxsullar üçün adətən şəhərlərdə yerləşən daha səxavətli kilsələrə doğru köç etmək meyli var idi. Bu, 1662 saylı Yoxsullara Yardım Aktı kimi də tanınan 1662 saylı Məskunlaşma Aktına gətirib çıxardı, bu, yalnız bir kilsənin müəyyən edilmiş sakinlərinə kömək etməyə icazə verdi; əsasən doğum, evlilik və şagirdlik yolu ilə. Təəssüf ki, qanunlar əməyin hərəkətliliyini azaltdı və kasıbları iş tapmaq üçün kilsələrini tərk etməkdən çəkindirdi. Onlar həmçinin sənayeni qısa müqavilələr (məsələn, 364 gün) yaratmağa təşviq etdilər ki, işçi zəif yardım üçün uyğun ola bilməz.