text: Azərbaycanın bəzi bölgələrində həmin gün qəbirin üstünə aparmaq üçün ayrıca qazan asılır. Zəngilan rayonu Mincivan kəndində qara bayramda ətsiz aş (ona qəbirüstü aşı da deyilir) bişirilər, ət əvəzinə aşa xurma, kişmiş, noxud vurulardı. Suyu ocağın üstünə qoyduqda “bu imamların, bu seyidlərin, bu da ölülərin ehsanı” deyərək onun içinə duz atardılar. Aşın düyüsünü də eyni qaydada birinci imamların, seyidlərin, sonra dünyasını dəyişmiş ailə üzvlərinin adını çəkərək qazana atardılar. Ehsan aşından başqa həmin gün halva da çalınardı. Ehsan yeməyi hazır olduqdan sonra süfrə üçün lazım olan əşyalar – palaz, qab-qaşıq, samovar, dəsmal və s. götürər və ehsan qazanı ilə birlikdə səhər tezdən qəbiristanlığa gedərdilər. Bir nəfər qəbiristanlığın ayağında qalıb samovarı qaynadar, süfrə açar, digərləri isə ən axırıncı ölünün qəbrindən başlayıb bir-bir ailə üzvlərinin qəbirlərini ziyarət edər, onların üstündə “Yasin” oxutdurardılar. Digər ailələr də gətirdikləri ərzaqları bir yerə qatar, ziyarətlərini tamamladıqdan sonra hər kəs qəbirstanlığın ayağında açılmış süfrənin ətrafında oturar, bişirilən ehsandan yeyər, axırda da “Fatihə” verərək süfrəni yığışdırardılar. Orada yeyilən yeməkdən bir pay da qəbirin üstünə qoyulardı.