text: 1965-ci ildə psixiatr E. M. Derevinskaya 1954–1960-cı illərdə Qaraqanda qadınların məcburi əmək düşərgəsində lezbiyanlar üzərində tədqiqatları əsasında "Qadın homoseksuallığının klinikası, patogenezi, terapiyası üzrə materiallar" dissertasiyasını müdafiə etdi. Bu yazıda xlorpromazin və psixoterapiyanın kombinasiyası ilə "müsbət müalicə nəticələri" təsvir edilmişdir. Bu konsepsiya daha sonra SSRİ-də seksopatologiyanın banilərindən biri, professor A. M. Svyadoş tərəfindən dəstəkləndi və inkişaf etdirildi. Sovet təbabətinin bu təlimi, siyasiləşmiş münasibəti və paternalizmi son sovet dövründə praktikada lezbiyanlara qarşı repressiv psixiatriyaya çevrildi. Homoseksual qadınlar bir neçə ay ərzində onlara psixotrop dərmanlar verildiyi ruhi xəstəxanalara məcbur yerləşdirildilər. Xəstəxanalardan ayrıldıqdan sonra lesbiyanlar ruhi xəstə kimi qeydiyyata alınır, vaxtaşırı ambulator nəzarətə götürülür, bəzən onlara psixotrop dərmanların daimi istifadəsi təyin edilirdi. Qeydiyyatdan imtina etmək mümkün deyildi, müəyyən fəaliyyət növlərinə məhdudiyyətlər qoyuldu, xüsusən də belə qadınlara sürücülük vəsiqəsi verilmirdi.