text: 1925-ci ildə orta məktəbi bitirib, 1926-cı ildə Moskva Universitetinə daxil olub. 1930-cu ildə Moskva Dövlət Universitetinin fizika-riyaziyyat fakültəsini bitirən İ. M. Frank əvvəlcə Moskvada, akademik S. İ. Vavilovun laboratoriyasında, sonra 1931-ci ildən Leninqradda Dövlət Optika İnstitutunda professor A. N. Tereninlə birlikdə işləmişdir. 1934-cü ildə P. N. Lebedev adına FİAN-a köçdü. 1944-cü ildə İ. M. Frank M. V. Lomonosov adına Moskva Dövlət Universitetinin professoru oldu. 1946-cı ildə müxbir üzv seçilmiş, 1968-ci ildə SSRİ Elmlər Akademiyasının akademiki olmuşdur. 1934-cü ildə S. İ. Vavilovun aspirantı P. A. Çerenkov sudan çox yüksək sürətlə keçən yüklü hissəciklərin işıq saçdığını kəşf etdi. İ. M. Frank və İ. E. Tamm 1937-ci ildə hissəciklərin bu mühitdə işığın faza sürətini aşan sürətlərlə bir mühitdə hərəkət etməsi zamanı baş verən bu təsirin nəzəri izahını verdilər. Bu kəşf müasir eksperimental nüvə fizikasında böyük əhəmiyyət kəsb edən yüksək enerjili nüvə hissəciklərinin sürətinin aşkarlanması və ölçülməsi üçün yeni metodun yaradılmasına səbəb oldu. 1935-ci ildə İ. M. Frank "Optik dissosiasiyada elementar proseslər" mövzusunda doktorluq dissertasiyası müdafiə etdi. İBR-1 və İBR-2 reaktorlarının yaradılmasında və işə salınmasında, F-1 nüvə reaktorunun yaradılmasında iştirak etmişdir. 1957-ci ildən JINR-də neytron fizikası laboratoriyasının direktoru olmuşdur. İ. M. Frank 1973-cü ildə alimlərin "Pravda" qəzetinə "akademik A. D. Saxarovun davranışını" pisləyən məktubunu imzalayan SSRİ Elmlər Akademiyasının akademiklərindən biri idi. Məktubda Saxarov "Sovet İttifaqının dövlət quruluşunu, xarici və daxili siyasətini gözdən salan bir sıra bəyanatlar verməkdə" günahlandırılıb və akademiklər onun insan hüquqları sahəsində fəaliyyətini "sovet aliminin şərəf və ləyaqətini ləkələmək" kimi qiymətləndiriblər, lakin o, ömrünün sonuna kimi bu məktubu imzalamaqla SSRİ Elmlər Akademiyasının o vaxtkı prezidentinin təzyiqinə tab gətirməsindən çox narahat olub. 3 yanvar 1990-cı ildə "Həqiqət həmişə qalib gəlir" məqaləsində İ. M. Frank yazırdı:" Bu yaxınlarda ağır bir şok yaşadıq. Böyük ədalət mübarizəçisi A. D. Saxarov dünyasını dəyişdi və itki acısı hələ də səngiməyib. Heç kim təbii ki, son vaxtlar çəkdiyi zülmü unutmur. Onların da günahı SSRİ Elmlər Akademiyasının üzərinə düşür. Bu mükafatı tamamilə layiqli hesab edərək, ona Nobel Sülh Mükafatının verilməsini pisləyənlər arasında deyildim. Bununla belə, Elmlər Akademiyasının Saxarova qarşı dərc etdiyi məlumatlarda mənim də günahım var. Mən uzun illərdir ki, bunu bilirəm və heç vaxt unutmuram. Mən D. S. Lixaçovla birlikdə təkcə "əlvida" deyil, həm də "məni bağışla" deyirəm."