text: P. Berqin doktorluq dissertasiyası biokimyanın mərkəzi probleminə toxunaraq, vitamin B12 və fol turşusunun heyvanlara amin turşusu metionini sintez etməyə necə imkan verdiyini nümayiş etdirirdi. Bu iş həm də ona enzimologiya üzrə tədqiqatlarını davam etdirmək imkanı verdi. O, enzimologiya sahəsində iki yüksələn ulduzla – Artur Kornberq və Germann Kalkarla tanış oldu və onu gələcəkdə onlarla işləməyə dəvət etdilər. 1952-ci ildə o, doktorluq dissertasiyasına layiq görüldü və bir il Kopenhagendəki Sitofiziologiya İnstitutunda G. Kalkarla birlikdə işlədi, burada o və bir həmkarı qlükoza mübadiləsində əsas məqamı aydınlaşdırmaq ümidi ilə, bunun əvəzinə fosfatın hüceyrələrdən köçürülməsinə imkan verən yeni bir ferment inozin trifosfat (ITP) və ya guanozin trifosfat molekullarına oxşar adenozin trifosfatı (ATP) kəşf etdi. Bu iş, bioloji sistemlərin enerji daşımaq üçün ATP-dən başqa trifosfat formalarından istifadə edə biləcəyini izah etdi. 1953–1954-cü illərdə P. Berq Sent-Luisdəki Vaşinqton Universitetində Artur Kornberqin laboratoriyasında işləyib. O, mərkəzi metabolik prosesdə qidanı parçalayan və enerji buraxan mühüm ara məhsul olan asetillə əvəzlənmiş koenzim A-nın sintezi ilə bağlı problemi araşdırmaq qərarına gəldi. Fritz Lipman və Feodor Linen AMP-ferment kompleksini əhatə edən üç addımlı bir prosesi təklif etdilər. P. Berq kəşf etdi ki, ferment AMP ilə kompleks yaratmaq əvəzinə, asetil-SCoA sintezini tamam başqa şəkildə katalizləşdirir. Bu iş iki böyük biokimyaçının təklif etdiyi modeli təkzib etdi və bu sahədə daha bir mühüm problemi həll etdi. Daha yeni tədqiqatlar göstərir ki, yağ turşularının metabolizmi və sintezi oxşar kimyəvi proseslərlə baş verir. P. Berqin sonrakı tədqiqatları göstərdi ki, amin turşularının zülallara birləşməsi mexanizmi yağ turşularının sintezində müşahidə olunan mexanizmə çox oxşardır – yəni amin turşuları asil-AMP formasına "aktivləşir" və transfer RNT-yə qoşula bilər (tRNT). Transfer RNT-ləri daha sonra protein sintezi üçün hüceyrənin ribosomlarına aparır. 1959-cu ildə P. Berq bu işinə görə biokimya üzrə Eli Lilly mükafatını aldı və onun sonrakı tədqiqatları ilk növbədə RNT tərəfindən idarə olunan zülal sintezinə yönəldi.