import os
import time

from pyftpdlib.filesystems import FilesystemError
from pyftpdlib._compat import PY3, u, unicode
_months_map = {1:'Jan', 2:'Feb', 3:'Mar', 4:'Apr', 5:'May', 6:'Jun', 7:'Jul',
               8:'Aug', 9:'Sep', 10:'Oct', 11:'Nov', 12:'Dec'}
from pyftpdlib.filesystems import AbstractedFS

import oss_fs_impl

class OssFS(AbstractedFS):

    def __init__(self, root, cmd_channel):
        assert isinstance(root, unicode), root
        AbstractedFS.__init__(self, root, cmd_channel)
        bucket_name = root.strip('/')
        if bucket_name.find('/') > -1:
            index = bucket_name.find('/')
            bucket_name = bucket_name[:index]
        bucket_info = cmd_channel.authorizer.get_bucket_info(bucket_name)
        access_key_id, access_key_secret= list(bucket_info.access_key.items())[0]
        endpoint = bucket_info.endpoint
        self.oss_fs_impl = oss_fs_impl.OssFsImpl(bucket_name, endpoint, access_key_id, access_key_secret)

    def open(self, filename, mode):
        assert isinstance(filename, unicode), filename
        if mode.startswith('r') or mode.startswith('R'):
            return self.oss_fs_impl.open_read(filename)
        else:
            return self.oss_fs_impl.open_write(filename)

    def chdir(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        if not self.isdir(path):
            raise FilesystemError('Not a dir.')
        path = path.replace('\\', '/')
        if not path.startswith(self.root):
            path = u'/'
        else:
            path = path[len(self.root):]
        if path == "":
            path = u'/'
        if not path.startswith('/'):
            path = '/' + path
        self._cwd = path

    def mkdir(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        self.oss_fs_impl.mkdir(path)

    def infopath(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        self.oss_fs_impl.infopath(path)

    def listdir(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return self.oss_fs_impl.listdir(path)

    def rmdir(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        self.oss_fs_impl.rmdir(path)

    def remove(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        self.oss_fs_impl.remove(path)

    def lexists(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return self.oss_fs_impl.lexists(path)
    '''
    def realpath(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return path
    '''

    def rename(self, src, dst):
        assert isinstance(src, unicode), src
        assert isinstance(dst, unicode), dst
        self.oss_fs_impl.rename(src, dst)

    def chmod(self, path, mode):
        assert isinstance(path, unicode), path
        raise FilesystemError("method chmod is not implied")

    def getsize(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return self.oss_fs_impl.getsize(path)

    def getmtime(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return self.oss_fs_impl.getmtime(path)

    def stat(self, path):
        return ""

    def isfile(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return self.oss_fs_impl.isfile(path)

    def isdir(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        return self.oss_fs_impl.isdir(path)

    def get_list_dir(self, path):
        assert isinstance(path, unicode), path
        if self.isdir(path):
            listing = self.listdir(path)
            try:
                listing.sort()
            except UnicodeDecodeError:
                pass
            return self.format_list(path, listing)
        else:
            basedir, filename = os.path.split(path)
            return self.format_list(basedir, [(filename, 0, 0)])

    def format_list(self, basedir, listing, ignore_err=True):
        assert isinstance(basedir, unicode), basedir
        if listing:
            assert isinstance(listing[0][0], unicode)
        if self.cmd_channel.use_gmt_times:
            timefunc = time.gmtime
        else:
            timefunc = time.localtime
        now = time.time()
        for (basename, size, modify) in listing:
            if basename == '':
                continue
            file = os.path.join(basedir, basename)
            isdir = file.endswith('/')
            if isdir:
                perms = 'drwxrwxrwx'
            else:
                perms = '-rw-rw-rw-'
            nlinks = 1
            uname = 'owner'
            gname = 'group'
            mtime = timefunc(now)
            mtimestr = "Aug 13 03:35"
            if not isdir:
                mtimestr = "%s %s" % (_months_map[int(modify[5:7])],
                                      "%s %s:%s" % (modify[2:4], modify[11:13], modify[14:16]))
            else:
                mtimestr = "%s %s" % (_months_map[mtime.tm_mon],
                                      time.strftime("%d %H:%M", mtime))
                size = 0

            line = "%s %3s %-8s %-8s %8s %s %s\r\n" % (perms, nlinks, uname, gname,
                                                       size, mtimestr, basename.rstrip('/'))
            yield line.encode('utf8', self.cmd_channel.unicode_errors)

    def format_mlsx(self, basedir, listing, perms, facts, ignore_err=True):
        assert isinstance(basedir, unicode), basedir
        if listing:
            assert isinstance(listing[0][0], unicode)
        if self.cmd_channel.use_gmt_times:
            timefunc = time.gmtime
        else:
            timefunc = time.localtime
        permdir = ''.join([x for x in perms if x not in 'arw'])
        permfile = ''.join([x for x in perms if x not in 'celmp'])
        if ('w' in perms) or ('a' in perms) or ('f' in perms):
            permdir += 'c'
        if 'd' in perms:
            permdir += 'p'
        show_type = 'type' in facts
        show_perm = 'perm' in facts
        show_size = 'size' in facts
        show_modify = 'modify' in facts
        show_create = 'create' in facts
        show_mode = 'unix.mode' in facts
        show_uid = 'unix.uid' in facts
        show_gid = 'unix.gid' in facts
        show_unique = 'unique' in facts
        for (basename, size, modify) in listing:
            if basename == '':
                continue
            retfacts = dict()
            file = os.path.join(basedir, basename)
            isdir = file.endswith('/')
            if isdir:
                if show_type:
                    if basename == '.':
                        retfacts['type'] = 'cdir'
                    elif basename == '..':
                        retfacts['type'] = 'pdir'
                    else:
                        retfacts['type'] = 'dir'
                if show_perm:
                    retfacts['perm'] = permdir
            else:
                if show_type:
                    retfacts['type'] = 'file'
                if show_perm:
                    retfacts['perm'] = permfile
            if show_size and not isdir:
                retfacts['size'] = size
            # last modification time
            if not isdir:
                retfacts['modify'] = modify[:4] + modify[5:7] + modify[8:10] + modify[11:13] + modify[14:16] + modify[17:19]
            factstring = "".join(["%s=%s;" % (x, retfacts[x]) \
                                  for x in sorted(retfacts.keys())])
            line = "%s %s\r\n" % (factstring, basename.rstrip('/'))
            yield line.encode('utf8', self.cmd_channel.unicode_errors)


Ambal (plaats)
 Ambal (onderdistrict)

{'title': 'Ambal', 'url': 'https://nl.wikipedia.org/wiki/Ambal', 'language': 'nl', 'timestamp': '20230320'}


require 'nokogiri'

describe "Quickbooks::Model::JournalEntry" do

  it "validates basic setup" do
    je = Quickbooks::Model::JournalEntry.new
    line_item = Quickbooks::Model::Line.new
    line_item.description = 'Received Payment'
    line_item.amount      = 148.99
    line_item.detail_type = 'JournalEntryLineDetail'
    jel = Quickbooks::Model::JournalEntryLineDetail.new
    jel.posting_type = 'Credit'
    jel.tax_code_id = 2
    jel.tax_applicable_on = 'Credit'
    jel.account_id = 1
    line_item.journal_entry_line_detail = jel
    je.line_items << line_item
    n = Nokogiri::XML(je.to_xml.to_s)
    n.at('JournalEntry > Line > Description').content.should == 'Received Payment'
    n.at('Line > JournalEntryLineDetail > TaxCodeRef').content.should == '2'
    je.valid?.should be_true
  end

  it 'creates an entity reference' do
    je = Quickbooks::Model::JournalEntry.new
    line_item = Quickbooks::Model::Line.new
    jel = Quickbooks::Model::JournalEntryLineDetail.new
    entity = Quickbooks::Model::Entity.new
    entity.type = 'Customer'
    entity_ref = Quickbooks::Model::BaseReference.new(1)
    entity_ref.name = 'James Rockenstall'
    entity.entity_ref = entity_ref
    jel.entity = entity
    line_item.journal_entry_line_detail = jel
    je.line_items << line_item
    n = Nokogiri::XML(je.to_xml.to_s)
    n.at('Line > JournalEntryLineDetail > Entity > Type').content.should == 'Customer'
    n.at('JournalEntryLineDetail > Entity > EntityRef').content.should == '1'
    n.at('JournalEntryLineDetail > Entity > EntityRef')[:name].should == 'James Rockenstall'
  end

  it "parse from XML" do
    xml = fixture("journal_entry.xml")
    item = Quickbooks::Model::JournalEntry.from_xml(xml)
    item.id.should == "450"
  end
end

{'content_hash': '882aed3101b54ae41ecc02a29e25e8ca', 'timestamp': '', 'source': 'github', 'line_count': 47, 'max_line_length': 92, 'avg_line_length': 37.40425531914894, 'alnum_prop': 0.6825938566552902, 'repo_name': 'michaelcheung/quickbooks-ruby', 'id': '840266ab885d9b4c589ac768e62a141a74b987c1', 'size': '1758', 'binary': False, 'copies': '1', 'ref': 'refs/heads/master', 'path': 'spec/lib/quickbooks/model/journal_entry_spec.rb', 'mode': '33188', 'license': 'mit', 'language': [{'name': 'Ruby', 'bytes': '303329'}]}


#pragma once

#ifndef ZDBSURF_H
#define ZDBSURF_H

#include "zdbmain.h"
#include "zdbsubeid.h"
#include "zgepnt3d.h"
#include "zgevec3d.h"
#include "zdbbody.h"
#include "zdbRevolveOptions.h"
#include "zdbSweepOptions.h"
#include "zdbLoftOptions.h"

#pragma pack(push, 8)

class ZcDbSurface: public ZcDbEntity
{
public:
    ZcDbSurface();
    virtual ~ZcDbSurface();
    ZCDB_DECLARE_MEMBERS(ZcDbSurface);
    static Zcad::ErrorStatus createFrom ( const ZcDbEntity* pFromEntity,
                                          ZcDbSurface*& pNewSurface );
    virtual Zcad::ErrorStatus convertToRegion ( ZcArray<ZcDbEntity*>& regions );
    virtual Zcad::ErrorStatus thicken(double thickness,
        bool bBothSides, ZcDb3dSolid*& pSolid) const;

    virtual Zcad::ErrorStatus getArea(double& area) const;

    virtual void* body() const;
    virtual Zcad::ErrorStatus setBody(const void* modelerBody);
    virtual ZcDbSubentId internalSubentId(void* ent) const;
    virtual void* internalSubentPtr(const ZcDbSubentId& id) const;
    virtual void list() const;

	virtual Zcad::ErrorStatus dwgInFields(ZcDbDwgFiler* pFiler);
	virtual Zcad::ErrorStatus dwgOutFields(ZcDbDwgFiler* pFiler) const;
	virtual Zcad::ErrorStatus dxfInFields(ZcDbDxfFiler* pFiler);
	virtual Zcad::ErrorStatus dxfOutFields(ZcDbDxfFiler* pFiler) const;
	virtual Zcad::ErrorStatus getClassID(CLSID* pClsid) const;

    virtual ZSoft::UInt16       uIsolineDensity() const;
    virtual Zcad::ErrorStatus   setUIsolineDensity(ZSoft::UInt16 numIsolines);

    virtual ZSoft::UInt16       vIsolineDensity() const;
    virtual Zcad::ErrorStatus   setVIsolineDensity(ZSoft::UInt16 numIsolines);
};

#pragma pack(pop)

#endif


Магомедамин Агамурзаевич Акмурзаев (род. 1930; селение Капчугай, Буйнакский район, Дагестан — 1994) — дагестанский актёр театра и кино. Заслуженный артист ДАССР, Народный артист Дагестана (ДАССР).

Биография
Магомедамин родился в 1930 году в несуществующее ныне селение Капчугай в семье крестьян.

Окончил среднюю школу. Свою трудовую деятельность он начал рано в колхозе. Работал в годы войны на оборонном объекте для нужд фронта. Окончил театральную школу при Кумыкском Государственно театре.

С 1952 по 1994 г. работал в Дагестанском кумыкском музыкально-драматическом театре".

Ушёл из жизни в 1994 году в возрасте 64-х лет.

Звания и заслуги
 Заслуженный артист ДАССР
 Народный артист ДАССР
 Награждался медалями, грамотами Президиума Верховного Совета Дагестанской АССР
 Неоднократно избирался в депутаты Городского Совета
 Был награждён множеством грамот Министерства культуры ДАССР и РСФСР

Фильмография
 Тучи покидают небо (эпизод, 1959)
 Горянка (Султан, друг Османа, 1975)
 Снежная свадьба (1980)
 Чегери (Хабиб, 1980)
 Загадка кубачинского браслета (эпизод, 1982)
 Талисман любви (Муртуз, 1984)
 Семнадцать левых сапог (проводник, 1991)
 Шамиль (Гасан, 1992)

Театральные работы

Роли в пьессах
 Молла Насрутдин
 Айгази
 Умалат-Бек

Библиография
 Акмурзаев Магомед-Амин: [актер кумык. театра. Некролог]. — 1993. — 13 нояб. — С. 4.
 Алиев М. Пусть земля будет пухом, дорогой Мамаш: [Акмурзаев] // Товарищ. — 1994. — 18 янв. Кумык. яз.
 Атаев Б. Друг зрителя: [артист М. Акмурзаев] // Ленин. путь. — 1979. — 31 марта. Кумык. яз.
 Атаева З. Большой талант данный природой: [к 60-летию М. Акмурзаева] // Соколенок. — 1993. — № 7-8. Кумык. яз.
 Атаева З. Незабываемый образ: [артист М. Акмурзаев] // Утрен. Звезда. — 1993. — № 4. — С. 95. Кумык. яз.
 Зулумов Г. Человек искусства: [мастера нар. театра. Артист М. Акмурзаев] // Путь к коммунизму. — 1975. — 18 дек. Балкар. яз.
 Хиясов З. Народный артист: [60 лет со дня рождения М. Акмурзаева] // соколенок. — 1993. — № 7-8. Кумык. яз.

Примечания

Актёры России
Народные артисты Дагестанской АССР
Заслуженные артисты Дагестанской АССР
Депутаты Махачкалинского городского совета
Персоналии:Кумыкский музыкально-драматический театр


Мифи () — один из 8 департаментов Западного региона Камеруна. Находится в центральной части региона, занимая площадь в 402 км².

Административным центром департамента является город Бафусам (). Граничит с департаментами: Бамбутос (на севере и западе), Нун (на севере и востоке), От-Плато (на юге), Менуа (на юго-западе), и Кунг-Кхи (на юге).

Административное деление
Департамент Мифи подразделяется на 4 коммуны:
 Бафусам () (городская коммуна)
 Бафусам () (сельская коммуна)
 Конгсо-Бамугум () (сельская коммуна)
 Лафе-Баленг ()

Примечания

Департамент Мифи


Банфілд; Бенфілд

 Готтфрід фон Банфілд (1890—1986) — австро-угорський льотчик-ас та італійський підприємець, лейтенант австро-угорського флоту. Найрезультативніший льотчик австро-угорської морської авіації.
 Джилліан Бенфілд (* 1959) — професор університету Каліфорнії (Берклі) з призначеннями на факультети наук про Землю, екосистемних наук і матеріалознавства та інженерії.
 Едвард Банфілд (1837—1872) — англійський залізничний інженер.
 Едвард Крісті Банфілд (1916—1999) — американський політолог.
 Едмунд Джеймс Банфілд (1852—1923) — австралійський письменник і натураліст.
 Ешлі Банфілд (* 1967) — канадсько-американська журналістка і телеведуча.
 Ніл Банфілд (* 1962) — англійський професійний футбольний тренер; колишній гравець.
 Рафаелло де Банфілд (1922—2008) — італійський композитор.
 Фолькер Банфілд (* 1944) — німецький класичний піаніст.

  місто, розташоване в муніципалітеті Ломас-де-Самора провінції Буенос-Айрес (Аргентина).
 Банфілд — професіональний аргентинський футбольний клуб з міста Буенос-Айрес.
 Banfield Pet Hospital — приватна ветеринарна компанія в США.

{'title': 'Банфілд', 'url': 'https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%B0%D0%BD%D1%84%D1%96%D0%BB%D0%B4', 'language': 'uk', 'timestamp': '20230320'}


Polyester painted, in olive green.
Two secure padlock points (padlocks not included).
Size: W177 x D86.5 x H104.5cm.

{'timestamp': '2019-04-23T02:07:27Z', 'url': 'https://www.earlyyearsresources.co.uk/furniture-c24/classroom-storage-c169/outdoor-storage-c1831/secure-store-p46512', 'language': 'en', 'source': 'c4'}


30"-33" adjustable necklace with filigree pendant. Multiple plating finishes. Pendant diameter: 1 1/4".

{'timestamp': '2019-04-26T05:47:55Z', 'url': 'https://www.bakedbeads.com/necklaces/adjustable-necklace-n603', 'language': 'en', 'source': 'c4'}


Tridentski sabor je devetnaesti generalni sabor Katoličke Crkve. Održan je u razdoblju od 13. prosinca 1545. do 4. prosinca 1563. u Tridentu (današnji Trento u Italiji), kao odgovor na teološke i ekleziološke izazove što ih je postavila Reformacija. Na ovom je saboru potvrđen nauk Katoličke Crkve o spasenju, sakramentima, biblijskom kanonu, a nakon njega ujednačen je način slavljenja mise u cijeloj Crkvi.

Prethodni događaji

Nakon što je papa Lav X. objavio papinsku bulu Exurge Domine (1520.), Martin Luther spalio je taj dokument i zatražio da se sazove opći sabor. Njemački zemaljski sabori pridružili su se 1522. tom zahtjevu, a ideju je podržavao i Karlo V., car Svetog Rimskog Carstva kao način ponovnog ujedinjenja Crkve i primirenja sukoba oko Reformacije.

Papa Klement VII. (1523. – 1534.) otvoreno se protivio ideji o sazivanju ekumenskog sabora, podržavajući u tome francuskoga kralja Franju I. Osim toga, nakon bule Execrabilis što ju je 1460. objavio papa Pio II., te njegovog odgovora Kölnskom sveučilištu 1463., u kojima je odbacio teoriju o vlasti općeg crkvenog sabora nad papom što ju je bio proklamirao Sabor u Konstanzu, svi su pape nastojali izbjeći sazivanje ekumenskog sabora.

Ipak, papa Pavao III. uvidio je da nije više riječ samo o nekoliko protestantskih propovjednika, nego da su i različiti knezovi i ostali vladari prihvatili nove ideje. Stoga je želio sazvati sabor, no kad je to predložio kardinalima, naišao je na jednoglasno odbijanje. Unatoč tome, poslao je nuncije širom Europe kako bi predstavio svoju zamisao. Francuska i većina njemačkih protestanata odbili su poziv. Budući da je Karlo V. inzistirao da se sabor održi, papa ga je sazvao prvotno u Mantovi, a potom u Trentu. U to je vrijeme to bio slobodan grad Svetog Rimskog Carstva s knezom-biskupom na čelu.

Zasjedanja Tridentinskog sabora

Sabor je sazvan za 13. prosinca 1545., kada je svečano i otvoren u tridentskoj katedrali sv. Vigilija. U ožujku 1547., zbog straha od kuge, premješten je u Bolognu, a 17. rujna 1549. odgođen na neodređeno vrijeme. Ponovno ga je 1. svibnja 1551. u Trentu otvorio papa Julije III., no ubrzo je prekinut zbog pobjede Mauricija, saskoga vojvode, nad carem Karlom V. Na kraju je sabor 18. siječnja 1562. ponovno sazvao papa Pio IV., a konačno su zasjedanja završena 4. prosinca 1563.

Povijest sabora može se podijeliti u tri glavna razdoblja: od 1545. do 1549., od 1551. do 1552., i od 1562. do 1563. Najznačajnije je ovo posljednje razdoblje zbog donošenja dogmatskih dekreta. Broj sudionika rastao je prema završnim sjednicama sabora, a dekrete je potpisalo 255 sudionika, uključujući i četvoricu papinih izaslanika, dvojicu kardinala, trojicu patrijarha, 25 nadbiskupa i 168 biskupa. Od toga, dvije trećine bili su Talijani.

Ciljevi sabora

Tridentinski sabor imao je dva glavna cilja: riješiti pitanje protestantizma i potaknuti obnovu u Crkvi.

Većina je sudionika sabora željela osuditi protestantski nauk, te definirati doktrinu Katoličke Crkve u svim točkama koje su bile dovedene u pitanje. Istina je da je car zamislio ovaj sabor kao priliku pruženu protestantima da ih se sasluša, pa je u vrijeme drugog razdoblja zasjedanja sabora (1551. – 1552.) omogućio da se dvaput pozovu protestanti, a sam je sabor izdao jamstveno pismo (na trinaestoj sjednici), te ponudio pravo na raspravu, ali ne i pravo glasa. Philipp Melanchthon i Johannes Brenz, s još nekoliko njemačkih protestanata, krenuli su 1552. prema Trentu, no, jer im nije zajamčeno pravo glasa, a i zbog sukoba saskoga vojvode i cara, nisu sudjelovali u sjednicama sabora.

Obnova u Crkvi trebala se postići uređivanjem crkvene discipline i uprave. Ova su pitanja donekle dotaknuta na Petom lateranskom saboru za papa Julija II. i Lava X., no problem je ostao prisutan, te se pokazao kao jedan od sekundarnih povoda Reformacije.

Tijek sabora

Održano je dvadeset i pet javnih sjednica, no gotovo polovica od njih odnosile su se na formalnosti. Glavnina posla obavljala se u odborima i kongregacijama, a čitavo vođenje sabora bilo je u rukama papinih izaslanika. Sabor je donio odluke kako bi se suzbile neke od najočitijih zloporaba, a uveo je i reformu u pitanju dijeljenja oprosta, što je bilo jedno od glavnih pitanja na početku Reformacije. Isto tako, donijete su odluke o obnovi redovničkog života, o školovanju klera, o obvezi biskupa da prebiva u svojoj biskupiji, te o zabrani dvoboja. Premda je nekolicina sudionika pokazivala umjerenu naklonost prema stavovima reformatora o prvenstvu Svetoga pisma i o opravdanju samom vjerom, sabor ni u čemu nije izašao ususret protestantima.

Odlučeno je, tako, da Crkva ima posljednju riječ u tumačenju Svetog pisma, a kršćanin koji se ne bi podložio crkvenom tumačenju imao je biti proglašen heretikom. Usto, Biblija i crkvena Pradaja ravnopravni su izvori objave.

Protiveći se Lutherovom nauku o spasenju samo po vjeri, sabor je naglasio da se do spasenja dolazi vjerom i djelima.

Također je odlučeno da su oprosti ispravni izrazi vjere.

Dekreti i kanoni

Doktrinalne odluke sabora podijeljene su u dekrete koji sadrže pozitivne izjave o dogmama, te u kanone koji osuđuju određene protestantske poglede, te se zaključuju riječima »anathema sit« (neka bude anathema).

O Svetom pismu

Ponajprije je sabor potvrdio vrijednost Nicejsko-carigradskog vjerovanja (treća sjednica), a potom je (na četvrtoj sjednici) izglasan i dekret po kojem su deuterokanonske knjige ravnopravni dio Svetog pisma (protiv Lutherova smještanja tih knjiga među apokrife). Latinski prijevod Biblije, Vulgata, potvrđen je kao autoritativan tekst Svetog pisma. Zatim je donesen dekret da svaki katolik koji ne priznaje da je Adam povijesna osoba i da je izbačen iz Edena nakon grijeha koji je naškodio cijelom čovječanstvu spada pod antanemu na 5. sjednici(17.6.1546.). Tako je Katolička Crkva podržala kreacionizam tj. doslovno čitanje Biblije.

O opravdanju

Za opravdanje je rečeno da se zadobiva vjerom i djelima (na šestoj sjednici), što se protivi protestantskom nauku o opravdanju po samoj vjeri. Također je odbačen i nauk o tome da čovjek može tek pasivno prihvaćati djelovanje milosti.

O sakramentima

Od svih saborskih dekreta, najveću težinu imaju oni o sedam svetih sakramenata. Potvrđeno je svih sedam sakramenata, a za Euharistiju je naglašeno da je istinska žrtva i sakrament (na 13. i 22. sjednici), u kojem je u kruhu i vinu, po posvetnoj molitvi, Krist »stvarno, istinski i bitno prisutan.« Premda se na saboru govorilo i o transupstancijaciji, ovaj izraz skolastičke teologije nije postao dijelom dogme. Riječ je o izrazu kojega su reformatori naročito kritizirali, te su umjesto njega predlagali, primjerice, izraz »konsupstancijacija« (tako Martin Luther).

Misna žrtva može se, prema odluci sabora, prikazati za žive i za mrtve. Također je potvrđeno da je Krist apostolima predao svećeničku vlast riječima izgovorenim na Posljednjoj večeri: »Ovo činite meni na spomen.« Potvrđen je i običaj pričesti laika pod samo jednom prilikom (samo kruhom), ostavljajući papi pravo da odluči drugačije.

Sveti red označen je kao »neizbrisiv pečat« (23. sjednica) na duši. Svećeništvo Novog zavjeta zauzima, prema Tridentinskom saboru, mjesto starozavjetnog levitskog svećeništva.

U dekretima o ženidbi (24. sjednica), naglašena je uzvišenost celibata za klerike, osuđen je konkubinat, a za valjanost braka odlučeno je da mora biti sklopljen pred svećenikom i dvoje svjedoka. Također je odlučeno da, u slučaju razvoda, nevina strana može ponovno sklopiti brak tek nakon smrti supruga ili supruge, pa i kad je riječ o preljubu.

Ostala pitanja

Na posljednjoj, 25. sjednici, potvrđen je nauk o Čistilištu, kao i običaj zazivanja zagovora svetaca, te štovanje relikvija. Također je potvrđena i praksa davanja oprosta, uz određivanje nekih preporuka na tom polju, kako ne bi došlo do zloporaba.

Na 18. sjednici (1562.) sabor je imenovao odbor koji je imao sastaviti indeks zabranjenih knjiga, no taj je posao na kraju prepušten papi, kao što je bio slučaj i s pripravom katekizma, te obnovom brevijara i misala.

Ratifikacija odluka

Papa Pio IV. potvrdio je 26. siječnja 1564. papinskom bulom Benedictus Deus odluke Tridentinskog sabora, te zatražio od katolika da ih se strogo pridržavaju, te pod prijetnjom ekskomunikacije zabranio svako njihovo neovlašteno tumačenje, pridržavajući to pravo samo papi.

Nakon sabora

Indeks zabranjenih knjiga (Index librorum prohibitorum) objavljen je 1564., a s papinom su dozvolom izašli Ispovijest tridentinske vjere i Tridentinski katekizma (1566.), Brevijar (1568.), Misal (1570.), te novo izdanje Vulgate (1590. i 1592.).

Saborski su dekreti objavljeni u Italiji, Portugalu, Poljskoj, te u katoličkim zemljama u Njemačkoj na Augsburškom saboru 1566. U Španjolskoj, Nizozemskoj i na Siciliji prihvatio ih je španjolski kralj Filip II., ako ne utječu na njegove kraljevske ovlasti. U Francuskoj kralj je službeno prihvatio samo doktrinalne odluke sabora, a disciplinske su prihvaćene na mjesnim crkvenim sinodima. U Engleskoj nije bilo pokušaja objave odluka sabora, a Pio IV. poslao je pismo s dekretima škotkoj kraljici, no ona se nije usudila objaviti ih zbog opasnosti koja joj je prijetila od Johna Knoxa i reformatora.

Poveznice

Reformacija
Protureformacija
Martin Luther
Karlo V., car Svetog Rimskog Carstva

Vanjske poveznice

Dekreti Tridentskog sabora

Ekumenski sabori

{'title': 'Tridentski sabor', 'url': 'https://hr.wikipedia.org/wiki/Tridentski%20sabor', 'language': 'hr', 'timestamp': '20230320'}


Jelonek – jezioro wytopiskowe położone na Pojezierzu Kaszubskim, w gminie Szemud, niedaleko Kowalewa. Ogólna powierzchnia jeziora wynosi 6,5 ha.

Zobacz też: Jelonek

Jeziora na Pojezierzu Kaszubskim
Jeziora w gminie Szemud
Jeziora polodowcowe

{'title': 'Jelonek (jezioro na Pojezierzu Kaszubskim)', 'url': 'https://pl.wikipedia.org/wiki/Jelonek%20%28jezioro%20na%20Pojezierzu%20Kaszubskim%29', 'language': 'pl', 'timestamp': '20230320'}


Események

Perzsa Birodalom
Meghal Mauszólosz, a kis-ázsiai Kária szatrapája (gyakorlatilag önálló uralkodója); utóda felesége (és nővére), II. Artemiszia.

Görögország
A harmadik szent háborúban a phókisziak megtámadják a tőlük északra fekvő Thesszáliát. II. Philipposz makedón király kihasználja az alkalmat uralma kiterjesztésére, maga is bevonul Thesszáliába és csatát nyer a phókisziak ellen.
A Fekete-tenger partján fekvő Herakleia Pontiké türannoszát, Klearkhoszt összeesküvők meggyilkolják. Utóda fivére, Szatürosz lesz.

Róma
Rómában consullá választják Gaius Sulpicius Peticust és Marcus Valerius Poplicolát.
A rómaiak legyőzik Caere etruszk várost, amely kénytelen lemondani területe egy részéről és kikötőjéről.

Kultúra
Megkezdődik a halikarnasszoszi Mauszoleion, a világ hét csodája egyikének építése.

Halálozások
Klearkhosz, Herakleia Pontiké zsarnoka
Iphikratész, athéni hadvezér
Mauszólosz, Kária kormányzója

Fordítás

353


Sect. Inflexae merits critical review. Fls spring.

{'timestamp': '2019-04-25T19:47:41Z', 'url': 'http://ucjeps.berkeley.edu/cgi-bin/get_JM_treatment.pl?4945,4948,4962', 'language': 'en', 'source': 'c4'}


Bozai Gyula néven az alábbi személyeket érthetjük:

Bozai Gyula, egykori első osztályú labdarúgó, majd edző a Békéscsabai Előrénél, a Siófoknál és a Stadlernél
Bozai Gyula, profi bokszoló

{'title': 'Bozai Gyula (egyértelműsítő lap)', 'url': 'https://hu.wikipedia.org/wiki/Bozai%20Gyula%20%28egy%C3%A9rtelm%C5%B1s%C3%ADt%C5%91%20lap%29', 'language': 'hu', 'timestamp': '20230320'}


Benda è il cognome di una famiglia di musicisti boemi attiva in Germania, alla quale per diverse generazioni appartennero noti compositori e strumentisti.

Jan Jiří Benda (Johann Georg Benda in tedesco; 1686-1757), era un tessitore con la passione della musica che sposò Dorotea Brixi, appartenente a una nota famiglia di musicisti boemi e figlia del cantore del villaggio Heinrich Brixi a Skalsko. I loro figli furono i musicisti di corte František Benda, Jan Jiří Benda, Jiří Antonín Benda e Josef Benda, la cantante di corte Anna Franziska Benda, sposata con Hattash, e il tessitore Viktor Benda.

Discendenza
Franz Benda (František in ceco), 1709-1786, compositore e violinista, figlio di Jan Jiří
Maria Carolina Benda, 1742-1820, cantante soprano e compositrice, figlia di Franz
Friedrich Benda, 1745-1814, compositore e violinista, figlio di Franz
Carl Hermann Heinrich Benda, 1749-1836, violinista, figlio di Franz
Juliane Benda, 1752-1783, cantante e compositrice, figlia di Franz
Jan Jiří Benda (1713-1752) (Jan Jiří in ceco), 1714-1752, compositore e violinista, figlio di Jan Jiří
Georg Benda (Jirí Antonín in ceco), 1722-1795, compositore, figlio di Jan Jiří
Joseph Benda, 1724-1804, compositore e violinista, figlio di Jan Jiří
Friedrich Ernst Benda, 1749-1785, violinista e clavicembalista, figlio di Joseph
Friedrich Ludwig Benda, compositore e violinista, figlio di Joseph
Anna Franziska Benda (Anna Františka in ceco), cantante soprano, figlia di Jan Jiří

Bibliografia

 (Nebeneintrag)
 Franz Lorenz: Die Musikerfamilie Benda. Band 1: Franz Benda. Wilhelm de Gruyter, Berlin 1967.

Famiglie ceche

{'title': 'Benda (famiglia)', 'url': 'https://it.wikipedia.org/wiki/Benda%20%28famiglia%29', 'language': 'it', 'timestamp': '20230320'}


class PlayerFactory
  HUMAN = 0
  RANDOM_CPU = 1
  PERFECT_CPU = 2

  def self.create_player(player_type, token)
    if player_type == HUMAN
      return HumanPlayer.new(token)
    elsif player_type == RANDOM_CPU
      return CpuPlayer.new(token, RandomAi.new)
    elsif player_type == PERFECT_CPU
      return CpuPlayer.new(token, PerfectAi.new)
    end
  end
end

{'content_hash': 'd09b383bdcd74f1c783b1170984771b6', 'timestamp': '', 'source': 'github', 'line_count': 15, 'max_line_length': 48, 'avg_line_length': 24.4, 'alnum_prop': 0.6775956284153005, 'repo_name': 'nht007/tictactien-gem', 'id': '945a80773af318495c072207689d13256a75bf0f', 'size': '460', 'binary': False, 'copies': '1', 'ref': 'refs/heads/master', 'path': 'lib/player_factory.rb', 'mode': '33188', 'license': 'mit', 'language': [{'name': 'Ruby', 'bytes': '33595'}]}


/// <autosync enabled="true" />
/// <reference path="../gruntfile.js" />
/// <reference path="lib/jquery-validation-unobtrusive/jquery.validate.unobtrusive.js" />
/// <reference path="lib/jquery-validation/jquery.validate.js" />
/// <reference path="lib/bootstrap/js/bootstrap.js" />
/// <reference path="lib/jquery/js/jquery.js" />

{'content_hash': 'a5504186064a29325e43fe6be2ae791c', 'timestamp': '', 'source': 'github', 'line_count': 6, 'max_line_length': 89, 'avg_line_length': 55.666666666666664, 'alnum_prop': 0.6916167664670658, 'repo_name': 'rollinshultz/codedepot.net', 'id': '6b01959d5585d19426218bdc7574e098d89fb58b', 'size': '336', 'binary': False, 'copies': '2', 'ref': 'refs/heads/master', 'path': 'codedepot/src/codedepot/wwwroot/_references.js', 'mode': '33188', 'license': 'apache-2.0', 'language': [{'name': 'C#', 'bytes': '38856'}, {'name': 'CSS', 'bytes': '595'}, {'name': 'HTML', 'bytes': '7659'}, {'name': 'JavaScript', 'bytes': '1131'}]}


Заборо́ло, або забра́ло — рухома частина шолома, що спускається на обличчя для захисту від ударів.

Приблизно в XIV столітті забороло стало частиною лицарських обладунків. Це передня частина шолома, що закриває верхню частину або все обличчя від ударів противника, забороло створювалося як продовження захисних масок (личин). Забороло поєднувалося з шоломом суцільно або за допомогою двох гвинтів (піднімне забороло), і робилося або у вигляді цілісного черепицеподібного шматка сталі, або з лускоподібних пластин.

Заборола присутні й на сучасних шоломах — мотоциклетних, хокейних, касках пилярів тощо. Зараз їх роблять із небиткого скла, прозорого пластику.

Історія

Походження назви
У давньоруській мові існувало слово , але воно означало тин, огорожу на верху твердинного валу (у Стародавній Русі заборол на шоломах не було). Оборонні споруди на валах городищ могли робити з паль, густо повбиваних у землю, пізніше — з дерев'яних зрубів, наповнених землею й камінням та пообкиданих землею. Набагато пізніше назва була перенесена на частину шолома. Неповноголосний варіант «забороло» є запозиченням зі , через російське посередництво. Джерелом для обох слів є , утворене від *borti («бороти»).

Передумови появи заборола
Під час розгляду відмінностей між пізньосередньовічними обладунками Європи та Азії можна побачити те, що для Азії характерні відкриті шоломи, що забезпечують кращу оглядовість, а в пізньосередньовічній Європі відкриті шоломи були широковживаними серед лучників і арбалетників, а лицарі мали суцільні шоломи з кращим захистом, проте з гіршою оглядовістю. Це пояснюється тим, що в Азії будь-який вершник завжди був озброєний луком, до того ж саме лук вважався головною зброєю вершника, і тому для вершника оглядовість була доволі важливою.

У Європі ж основною зброєю вершника вважався аж ніяк не лук і стрільба з коня була характерна лише для Угорщини, а основною тактикою був таранний удар списом із розбігу з подальшим ближнім боєм. Можна вважати, що для лицаря краща оглядовість була неважливою, оскільки в ближньому бою (при фехтуванні) оглядовість була все ж потрібною, але під час таранного удару можна було дозволити обійтися без широкої оглядовості, тому лицар XIII століття мав міцний горшковий шолом, а коли вступав у ближній бій, нерідко цей шолом скидав (для чого його й кріпили ланцюгами, спочатку просто до пояса, потім до бригантини). Якщо на початку XIII століття лицар, скинувши шолом, залишався лише в кольчужному капюшоні — з найкращою оглядовістю, але з поганим захистом, то наприкінці цього ж століття лицар натомість мав повноцінний шолом із хорошою оглядовістю — бацинет. На жаль, система з двох шоломів була хоч і надійною, але до того ж і важкою. Також скидати та знову надягати в бою важкий горшковий шолом було незручно. Крім того, захист раннього бацинета обмежувався лише нанісником і бармицею. Бармиця кріпилася безпосередньо до нижнього краю нанісника. Крім того, для зручності нанісник мав кріплення, що дозволяло з непристібнутою бармицею відкидати його (нанісник) вгору, а за пристібнутої — знімати нанісник, щоб він звисав на грудях.

XIV століття
Якщо не брати до уваги спірного флорентійського рельєфу, щодо якого немає одностайної думки дослідників, найранішим різновидом (за кріпленням) заборола є , який мав таке ж саме кріплення, що й нанісник. Велика частина, що дійшли до наших днів, заборол цього виду (за формою) належать до . Значення , належить тільки до певного різновиду кріплення заборола, а термін  (дослівно «собачий капюшон» через відповідний вигляд заборола та шолома (див. )), відноситься тільки до форми заборола, й означає забороло у вигляді конуса або піраміди з випнутими очницями. При цьому багато , мають кріплення не зверху, а збоку, тому й не належать до типу . Що стосується заборола типу , то вони можуть мати округлий (не гостроносий) вигляд заборола.

Гостроноса форма () виникла дещо пізніше округлої, і стала широковживанішою через те, що вона добре захищає від колючого удару в обличчя. Щоб удар, який зіслизнув, випадково не потрапив в око, очниці гундсґуґеля робили випнутими. Часто знизу робили щілини для дихання, що повторювали своєю формою очниці; для цього також перфорували ніс заборола. Ліва половина зазвичай не була перфорована, оскільки удар списа частіше припадав саме на цю частину. Деякі зразки шоломів мають зубчасті краї очниць, що пов'язано з бажанням знайти золоту середину між захистом і оглядовістю.

Попри свої переваги, бацинет із заборолом не зміг витіснити горшковий шолом, оскільки горшковий шолом на той час пов'язувався з лицарством, і тому такий шолом продовжували використовувати, але не стільки в бою, скільки на турнірах. Безперервне використання горшкових шоломів стало причиною того, що кріплення  майже ціле століття співіснувало з кріпленням по обидва боки.  дозволяв замінити забороло на нанісник і надіти бацинет під великий шолом. Найбільш відомим  був у Священній Римській імперії, тоді як в Італії він не був настільки широковживаним.Що стосується спірного флорентійського рельєфу, то його відносять до початку XIV століття; він зображує лицаря одягненого в цукрову голову (різновид горшкового шолома, схожого формою не на відро, а на цукрову голову із загостреною верхівкою), що має щось дуже схоже на забороло з шарнірним кріпленням по обидва боки. Оскільки жодного подібного шолома не збереглося, а сам шолом на тлі бацинету з  має вигляд, що випереджає час, тому дослідники сумніваються про можливість наявності заборола у вигляді цукрової голови.

Кінець XIV століття — перша половина XV століття

Наприкінці XIV століття бацинет виробляли з напідборідником і збільшили в розмірі, зробивши цим опору на плечі, що дозволяє краще витримувати удар; такий різновид називають гранд-бацинетом. Забороло спочатку зберегло гостроносий вигляд , але потім заокруглилось. Оскільки гранд-бацинет (дослівно «великий бацинет») уже не одягався під град-хелм (дослівно «великий шолом» — пізній різновид горшкового шолома, що опирається на плечі), тому кріплення виду  уже не було потрібне. Крім того, гранд-бацинет був настільки вдалий, що став використовуватися в турнірах, а різновди гранд-бацинету, що використовувався для турніру на булавах, оновили особливим турнірним заборолом у вигляді решітки. І саме турнірний різновид гранд-бацинет використовувався аж до занепаду турнірів і лицарства.

Друга половина XV століття
Особливістю шоломів XV століття було використання напідборідників, які використовувалися як із шоломами, що мали заборола, так і з шоломами, які їх не мали. Напідборідник був великим і закривав не тільки горло, але й нижню половину обличчя, часом доходячи до очей, тому частково виконував призначення заборола, що було корисно не тільки за відсутності в шолома заборола, але й при його наявності, оскільки дозволяло в разі потреби збільшувати оглядовість за збереження захисту обличчя. Крім того, у шоломах виду армет (найвідоміший в Італії) лице за відкинутого заборола частково прикривалося ще й нащічниками, навіть при одягненому напідбороднику. Необхідність одягати разом з арметом напідборідник, що виконує призначення як нащічників, так і заборола, була пов'язана з тим, що тоді армети ще не мали власного захисту горла, яку забезпечував напідборідник.

У зв'язку з тим, що лице було добре захищене великим напідборідником, крім великих заборол, використовували також і налобники (додаткова пластини, яка збільшувала міцність шолома на лобі); були також і досить вузькі заборола, що прикривали не все обличчя, а тільки очі, бо решта обличчя було закрите напідборідником. Зустрічалося також «нерухоме забороло», яке мало вигляд вузької щілини (або кількох щілин) у шоломі без заборола, «відкривалося» таке забороло відкиданням шолома на потилицю, для чого шолом, зазвичай, мав подовжений напотиличник, який накладали на шию.

Кінець XV століття — початок XVI століття
Ця доба розрізяється появою максимільянівського обладунку, з яким пов'язана поява цілої низки «незвичайних» шоломів і заборол.Водночас армет набуває класичної конструкції.

XVI століття
У 20-х роках XVI століття з'явилося подвійне забороло, що складається з верхньої та нижньої частини, дозволяючи легко й швидко

встановлювати ступінь захищеності й оглядовості. За необхідності можна було відкинути обидва заборола для щонайбільшого захисту, можна було підняти обидва, щоб відкривати обличчя, а можна було підняти верхнє забороло за спущеного нижнього, щоб отримати кращу оглядовість за хорошого захисту.

У 30-х роках XVI століття з'явився бургонет, за якого була не тільки досягнута нова вершина в розвитку заборол —  (від ), але й відбувся занепад розвитку заборола, перетворивший його в . Це було пов'язано з поширенням ручної вогнепальної зброї (йдеться про масову ручну зброю, бо вогнестрельна зброя у вигляді гармат з'явилася значно раніше) у кінноті, що навіть лицарі (а не тільки рейтари й кірасири) почали використовувати пістолети, зробивши тим самим хорошу оглядовість надважливою.

Сучасність

Сучасні заборола виготовляються з органічного скла.

У лісництві захисні заборола часто склдаються з вузьких решіток, які одягаються перед лицем для захисту від уламків та сучків.

Інше
 Заборола — щити з дерева або з каменю, встановлені на мурах фортеці для захисту її оборонців від ворога.
 Забороло — передова твердиня, форпост.

Див. також
 Коринфський шолом
 Халкідський шолом
 Провітрювач
 Личина
 Маска

Примітки

Джерела

 Гайдай Л. Історія України в особах, термінах, назвах і поняттях.- Луцьк: Вежа, 2000.
 Тимофієнко В. І., Архітектура і монументальне мистецтво: Терміни та поняття, Академія мистецтв України; Інститут проблем сучасного мистецтва. — К.: Видавництво Інституту проблем сучасного мистецтва, 2002. ISBN 966-96284-0-7

Посилання
 Заборола  //

Обладунки
Оборонні споруди
Архітектурні елементи

{'title': 'Забороло', 'url': 'https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%97%D0%B0%D0%B1%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%BB%D0%BE', 'language': 'uk', 'timestamp': '20230320'}


include $(srctree)/drivers/misc/mediatek/Makefile.custom

#add kernel source code path as head file seach path
ccflags-y += -I$(srctree)

obj-$(CONFIG_MTK_MMC) += dbg.o
obj-$(CONFIG_MTK_MMC) += sd.o
obj-$(CONFIG_MTK_MMC) += mt_sd_misc.o
#obj-$(CONFIG_MTK_MMC) += sdio_autok.o sdio_autok_proc.o

# kdump/kpainc interface move to lk
ifeq ($(CONFIG_MTK_AEE_IPANIC),y)
obj-$(CONFIG_MTK_MMC) += mt_dump.o
endif

ifeq ($(CONFIG_MTK_EMMC_SUPPORT_OTP),yes)
obj-$(CONFIG_MTK_MMC) += emmc_otp.o
endif


Ко́йду () — деревня на севере Эстонии в волости Сауэ уезда Харьюмаа. На севере и востоке деревня граничит с Аллику, на юге с Ванамыйза, на западе с Лаагри. В 2014 году население деревни составляло 317 человек.

Граница с деревней Ванамыйза проходит по железной дороге Таллин — Кейла. Западная граница с Аллику проходит по реке Вяэна.

История
Деревня Койду была образована на основе жилого массива, находившегося на территории деревни Аллику, и части деревни Ванамыйза. Благодаря инициативе местных жителей, Койду была признана самостоятельным населенным пунктом и получила статус деревни 24 июля 2012 года. Причинами для отделения было названо слишком большое население Аллику и обособленность сектора Койду от других жилых участков деревни. После отделения, население Аллику сократилось с 1391 до 1145 жителей. Население Ванамыйза не изменилось.

Транспорт
На границе с деревней Ванамыйза находится железнодорожная платформа Падула железной дороги Таллин — Кейла. Остановочный пункт был открыт 23 декабря 2008 года. Здесь останавливаются электропоезда, следующие по железнодорожным маршрутам, соединяющим Таллин c Кейла, Палдиски, Рийзипере и Клоогаранна.

В Койду останавливается рейсовый автобус №117, следующий из Таллина в Кейла и коммерческий автобус №206, следующий из Таллина в Саку.

Примечания

Ссылки
  на сайте волости Сауэ.
 Официальная страница на Facebook.

Населённые пункты Эстонии
Волость Сауэ


New Balance 680 Scarpe Sportive Indoor Donna Grigio Light N3w , New Balance WL415SK D Wide Black White Women Slip On Running Shoes WL415SKD, New Balance 99 Training Scarpe Sportive Indoor Donna Nero P7r , New Balance 670v5 Scarpe Sportive Indoor Donna Multicolore Y8D , New Balance WRT300NA D Cotton Denim Blue White Women Shoes Sneakers WRT300 NAD, New Balance U220 Sneaker Unisex Adulto Nero Black 44.5 EU Scarpe, NEW BALANCE ZAPATILLA MODA MUJER GW500 CLASICO ESPECIAL, NEW Balance wl373bl Sneaker Scarpe da Ginnastica da Donna Exclusive Scarpe Scarpe Sportive, Rosa 36 EU New Balance 490v4 Scarpe Running Donna Pink/Silver 70a , NEW BALANCE WL 574 ESS Women Scarpe Sneaker Donna Light porcelain Blue wl574ess,.
NEW Balance Fresh Foam Lazer Scarpa da Corsa/UK 5.5/EUR 38.5 NUOVO CON SCATOLA, Multicolore 37 EU New Balance WT10BG4 Minimus Scarpe da Trail Running ios , New Balance 574v1 Sneaker Unisex Bimbi Blu Blue/Black 40 EU w8i , NEW Balance wrl420 RB Covert Green Sneaker Scarpe, NEW BALANCE WL 410 NPB Scarpe Sneaker Donna wl410npb BLACK WHITE 574 373 420 UL, NEW Balance wl696 BGC Grey Scarpe/Sneaker Grigio selezione dimensione , Multicolore 40.5 NEW BALANCE WL574V2 GLITTER PACK SNEAKER DONNA MOONBEAM EU, TG.37 New Balance W460v1 Scarpe Running Donna,.
Puma Carson 2 Scape per Sport Outdoor Uomo Nero Black Quiet M7E , Puma Evopower Vigor 3 Graphic AG Scarpe da Calcio Uomo m5l , Puma R698 YOTM Navy White Yea Of The Monkey Mens Running Shoes 362093 03, Puma Carson 2 Sneakers Scarpe da corsa Ginnastica 190522/003 blu navy NUOVO, Converse CT All Star Hi tripla zip scarpe da ginnastica CASINO' / Blu scuro UK 5 EU 37.5 nuovo con scatola, Hi Scarpe da ginnastica Converse CT NUOVO in scatola In dimensione Uk 34, 100% Converse All Star Classic High Uomo Donna Scarpe shoes pelle tela Chucks, ORIGINALE Converse white Ox Chuck Taylor All Star m7652, Converse CT Two Fold Hi 544870c Scarpe da Donna High Top Sneaker Nero Mis. 35, NUOVO Converse CT PC SIDE ZIP MID rosso scarpe da ginnastica in pelle scamosciata 136429C,.
Converse All Star Chucks Scarpe EU 38 UK 55 NERO BIANCO BLU ROSSO GIALLO LIMITED, NUOVO ALL STAR CONVERSE CHUCKS HI Multi WHITE 542558c Sneaker Tg. 36 UK 35, Converse Womens all stars Hight Top Lace Up Basketball Optical White Size 5.0, Converse All Star Chucks UE 39 UK 6 Flowers VERDE LIMITED EDITION 1q859 Xhi, Converse Chuck Taylor All Star Hi 1U646 CLASSICO Unisex, Converse All Star Chucks 35 36 365 37 375 38 paillettes pupur Limited Edition, Converse Ct As Hi 1P626 Sneaker Unisex Adulto Marrone Taglia 42 w9b , Blu 40 EU Sport scarpe per le donne color marca CONVERSE modelo Sport 28k ,.
NEW BALANCE 520 SCARPE FREE TIME UOMO NBU520CL, NEW BALANCE 996 SNEAKERS VERDE OCRA BEIGE MRL996MT, NEW BALANCE SCARPA UOMO MRL996AG CHIEDERE CONFERMA MISURA, New Balance 574 Sneakers Misura 42.0/42.5, Scarpe New Balance 580 Taglia 46.5 MT580RC Grigio, Scarpe New Balance ML 597 AAB Grigio Blu 7 , Scarpe New Balance MRL 996 Taglia 44.5 MRL996DY Grigio, NEW BALANCE KV 500 PPI ROSA 21, New Balance Mrl420 Scarpe Running Uomo Verde Olive k9n , New Balance Mrl420 Scarpe Running Uomo Verde Green 42 EU j7m ,.
NEW BALANCE U 520 DK Classic Uomo 574 RETRO SNEAKER BLU NUOVO 2018, New Balance Uomo 1500v4 Scarpe Da Corsa Ginnastica Sport Sneakers Bianco, New Balance Mrushv3 Scarpe Sportive Indoor Uomo Nero Q2b , New Balance 868 Scarpe da skate Chocolate ciliegia/Nero, New Balance MPRSMHS 2E Wide Blue Silver Mens Running Shoes MPRSMHS2E, New Balance CRT300RL D Court Triple White Men Classic Shoes Sneakers CRT300RLD, New Balance Mrl247 Engineered Uomo Black White Scarpe 11 UK, New Balance Vazee Quick Scarpe Sportive Indoor v2e ,.
SCARPE UOMO SNEAKERS NEW BALANCE ML574ESC , NEW BALANCE MFL 574 FD Grey 10, Men s new balance trainers size 8, New Classic 577 Scarpe Balance Brown UK 8 EUR 42 M577TBN, New 996 da UOMO Tennis Balance Scarpe da ginnastica 11.5, NEW BALANCE MRT 580 BK Grey Royal 10, NEW BALANCE MRT 580 BK Grey Royal 10 , Grigio 43 EU NEW BALANCE FRESH FOAM LAZR SPORT SCARPE RUNNING UOMO GREY , New M770KGR neri in pelle scamosciata Balance Made in UK 7.5 USA 8 577 998 576 1500 Inghilterra OG, Scarpe sportive donna tempo libero NEW BALANCE in tela rosa chiaro WL574ESP,.
Scarpe New Balance WL 574 Taglia 38 WL574UBB Rosa, SNEAKER DONNA NEW BALANCE 574 GLITTER PUNK SPORT LIFESTYLE LEATHER TEXTILE BLACK, Da Donna New Balance 373 in Grigio/Blu Chiaro Taglia 5, New Balance 574v2 Sneaker Donna Grigio Grey 40.5 EU C9s , New Balance WL373CR B Suede Beige Gym Women Running Shoes WL373CRB, New Balance 590 Scarpe Running Donna Multicolore T7Y , NUOVO BALANCE SCARPE SPORTIVE DONNA NB 574 CVG GRIGIO VIOLA GRADO A, New Balance Wl574 Tech Raffia Donna Grey Scarpe 6.5 UK,.
Originale Converse Chuck Taylor 15007 Ox All Star, Converse Ctas WP Boot Hi Sneaker a Collo Alto Unisex Adulto Multicolore S1t , Chaussures Baskets Converse femme Chuck taylor all star high taille Noir Noire, Converse Chucks PL LP OX WHITE 555935c sneaker bianco Donna Nuovo , Converse All Star Chucks Scarpe EU 41 UK 75 PLAID Limited Edition a quadri, Converse All Star Chucks Scarpe EU 395 UK 65 Grateful Dead Limited Edition OX, Converse Chucks Chuck UE 39 UK 6 ORO PAILLETTES Sequins ARGENTO 142008 RARE HI, Converse All Star Lo Scarpe da ginnastica lacci effetto anticato misura UK 3 VECCHI Ragazze/Da Donna, Converse Star Player a Pois Tela Casual Taglia UK 6 EU 39, Converse Chuck Taylor All Star Ombre Metallic 159523C,.
Converse Donna Chuck Taylor All Star Dainty Scarpe Da Ginnastica in Tela Nero, Converse Slip On Chucks AS OX per signore in Black White 1t366c LOOK VINTAGE, SNEAKERS di Converse Tg. de 39 Bianca Donna 21 efdb 5, Donna Da Uomo All Star Converse Mesh OX Ragazzi Ragazze Scarpe Da Ginnastica Per Ragazzi, converse all star borchiate con borchie swarovshi e teschi, all star converse 37 45 Limited Edition Original, Blu EU 36.5 CONVERSE SNEAKER ALTA ALL STAR HI MONOCHROME ROYAL US 4 Scarpe, Converse All Star Scarpe Da Ginnastica in Pelle Nera Taglia UK10/EU44/28.5cm,.

{'timestamp': '2019-04-24T02:59:50Z', 'url': 'http://www.duradrusti.org/liovsf/i.ebayimg.com_thumbs_images_m_m_uRbLQQY7IPClng6uE8Oig_s_l225.jpg-15114.shtml', 'language': 'en', 'source': 'c4'}


Gli Afidi, detti anche pidocchi delle piante o gorgoglioni (Aphidoidea ), sono una superfamiglia di insetti fitomizi compresi nell'ordine Rhynchota (sottordine Homoptera, sezione Sternorrhyncha).

Morfologia
Gli afidi hanno un corpo tozzo e di piccole dimensioni, con capo e torace generalmente più piccoli dell'addome; il profilo assume una forma globosa e affusolata nella parte anteriore. L'esoscheletro è molle e delicato; gli afidi morti, infatti, difficilmente mantengono la forma del loro corpo. Mostrano spesso uno spiccato polimorfismo intraspecifico che rientra in genere nei casi di peciloginia (polimorfismo nell'ambito del sesso femminile), con individui alati e atteri. Più raramente il polimorfismo interessa anche il sesso maschile.

Il capo è provvisto di tre ocelli; gli occhi composti sono provvisti di un processo laterale portante tre ommatidi (detti occhi giovanili). L'apparato boccale è di tipo pungente-succhiante, con rostro, la cui base, come in tutti gli Sternorrinchi, è situata fra le coxe delle zampe anteriori. La morfologia delle antenne è un elemento di determinazione sistematica. In generale sono sottili e allungate, rivolte in alto e posteriormente, talvolta lunghe quanto l'intero corpo. Si compongono di 3-6 articoli, di cui i due prossimali sono piuttosto brevi, gli altri, formanti il flagello, sono visibilmente allungati. In genere hanno tre articoli le forme attere e sei quelle alate. L'antennomero terminale ha lo sviluppo maggiore ed è composto di una parte basale, di diametro uguale a quello degli altri antennomeri, e un prolungamento terminale sottile e allungato.

Ai fini tassonomici si riserva una particolare importanza alla presenza e al numero dei sensilli, presenti sulle antenne: presso l'apice della parte basale dell'ultimo antennomero, ovvero prima del prolungamento terminale, è presente un sensillo placoideo detto rhinario primario, di forma circolare, a volte ornato di peli; un secondo rhinario primario è presente presso l'apice del penultimo antennomero (in genere il quinto). Il secondo rhinario è invece assente nelle antenne composte solo di tre articoli. Nelle forme alate sono inoltre presenti altri sensilli, di minori dimensioni e di numero e forma variabili (circolari, ovali o trasversi); questi sono detti rhinari secondari e si localizzano sempre nell'ultimo segmento, presso il rhinario primario, e spesso anche nel quarto e quinto segmento. Le forme attere sono in genere prive di rhinari secondari oppure ne sono provviste sul terzo segmento.

Il torace si presenta ridotto e poco differenziato nelle forme attere; i suoi segmenti assumono un aspetto sostanzialmente simile a quella dei segmenti addominali, da cui si distinguono per le dimensioni minori e per la presenza delle zampe. Nelle forme alate, il protorace assume la forma di un collarino distinto dal capo, mentre il meso e il metatorace tendono a riunirsi in un'unica regione ben distinta dal protorace e dall'addome. Le zampe sono di tipo ambulatorio, relativamente lunghe e sottili, con tarsi formati da due segmenti.

Le ali, quando sono presenti, sono tutte membranose e hanno una venulazione semplificata, uniforme nella generalità degli afidi. Nell'ala anteriore è presente una sola grossa nervatura longitudinale, interpretata come la fusione della subcosta, della radio, della media e della cubito. Questa nervatura decorre parallelamente al margine costale e termina distalmente in uno pterostigma più o meno allungato. Posteriormente, da questa nervatura, si diramano le singole ramificazioni, così interpretate partendo dalla ramificazione terminale a quella prossimale: settore radiale (Rs), media (M), primo ramo della cubito (Cu1) e secondo ramo della cubito (Cu2). Il settore radiale è breve e parte dallo pterostigma. La media subisce invece due biforcazioni: dalla prima biforcazione si origina un ramo che a sua volta si biforca in R1 e R2, mentre quello posteriore resta indiviso e, pertanto, interpretato come fusione dei rami R3 e R4. Lo pterostigma è un'areola sclerificata, costituita dalla fusione della subcosta e del ramo del radio (R1). L'ala posteriore riprende la venulazione di quella anteriore ma sostanzialmente più semplificata, con assenza dello pterostigma e presenza di tre sole ramificazioni della nervatura principale (settore radiale, media e cubito).

La posizione delle ali in fase di riposo è caratteristica: infatti vengono ripiegate all'indietro e tenute verticali e combacianti, sollevate sopra l'addome. In apparenza sembra che gli afidi ripieghino le ali come le farfalle diurne, in realtà il margine costale è posizionato in basso. In sostanza si tratta perciò di un ripiegamento riconducibile a quello della maggior parte degli Omotteri, nei quali le ali sono in genere ripiegate a tetto sull'addome.

L'addome è tozzo, composto da 9 uriti. L'ultimo urite ha un processo posteriore, detto codicola, utilizzato per allontanare la melata. Sulla parte dorsale-laterale dell'addome, fra il quinto e il sesto urite, sono presenti due tubi, più o meno allungati, detti sifoni o cornicoli. In alcuni afidi i sifoni sono assenti oppure ridotti a semplici fori. I sifoni sono utilizzati come mezzo di difesa: in situazione di pericolo secernono una cera fluida che solidifica rapidamente invischiando l'apparato boccale o le zampe di un eventuale predatore. I sifoni emettono anche un feromone che ha la funzione di segnale chimico d'allarme.

L'ovopositore è in genere assente.

Anatomia e fisiologia
L'aspetto anatomo-fisiologico più rilevante è l'assenza dei tubi malpighiani, perciò gli Afidi, tranne poche eccezioni, non dispongono di un proprio sistema escretore che provvede allo smaltimento dei cataboliti ammoniacali derivati dal metabolismo proteico. La funzione di detossificazione è svolta da batteri simbionti ospitati in un micetoma.

La nutrizione avviene a spese dei succhi di singole cellule parenchimatiche oppure a spese della linfa elaborata. In questo caso gli stiletti sono in grado di perforare i tessuti vegetali penetrando in profondità fino ai vasi floematici e iniettano la saliva necessaria a rendere più fluida la linfa. Questa passa lungo il canale alimentare per semplice risalita capillare, pertanto l'afide non deve esercitare alcuna forza di suzione. Questo aspetto è talvolta sfruttato dai ricercatori per prelevare campioni di linfa elaborata utilizzando afidi decapitati.

Genetica e riproduzione

Negli Afidi è particolarmente diffusa la partenogenesi di tipo apomittico (stabilità dei caratteri nella discendenza per assenza di meiosi). La riproduzione anfigonica, in genere, si alterna dopo un numero imprecisato di generazioni partenogenetiche. L'anfigonia non spiega da sola la notevole variabilità genetica degli afidi. Sulla base di osservazioni cariologiche, COGNETTI (1961), ha descritto una singolare forma di ricombinazione genica, detta endomeiosi, che spiegherebbe la variabilità genetica di questi insetti: prima della segmentazione del nucleo dell'uovo partenogenetico si verificherebbe l'appaiamento dei cromosomi omologhi con l'occorrenza di fenomeni di crossing over. Sebbene i meccanismi non siano del tutto chiari, altre esperienze hanno messo in luce l'esistenza di meccanismi di variabilità genetica all'interno di una partenogenesi apomittica.

La determinazione del sesso si verifica nella prima divisione dell'uovo partenogenetico. Il corredo cromosomico delle femmine comprende due cromosomi sessuali, quello del maschio uno solo. La perdita di un cromosoma sessuale nel corso della prima divisione determina lo sviluppo di un maschio partenogenetico. Gli spermatozoi contengono sempre il cromosoma sessuale, pertanto le uova ottenute dalla riproduzione anfigonica sono sempre di sesso femminile.

Un altro aspetto peculiare del potenziale riproduttivo di molte specie di Afidi è la viviparità. Questo comportamento si riscontra nella famiglia degli Aphididae, mai in quelle degli Adelgidae e dei Phylloxeridae (famiglie tradizionalmente comprese nel gruppo degli Aphidoidea ovipara). Nelle specie vivipare, le femmine partenogenetiche sono dette virginopare e al loro interno si sviluppano gli embrioni di tre generazioni annidate. Questo comportamento richiede un notevole apporto energetico, garantito dall'eccezionale capacità di alimentarsi di questi insetti, e spiega l'elevato numero di generazioni che spesso caratterizza il ciclo degli afidi.

Sviluppo postembrionale e polimorfismo

Lo sviluppo postembrionale passa attraverso quattro stadi, con differenze marcate fra individui alati e atteri: negli alati si susseguono due stadi di neanide, uno di preninfa e uno di ninfa; in quelli atteri si passa attraverso quattro stadi di neanide. Le differenze morfologiche fra stadi giovanili e adulto, negli individui atteri, riguardano il numero di articoli delle antenne e la forma della codicola e dei sifoni.

Il polimorfismo è un carattere ricorrente negli afidi ed è associato all'eventuale complessità del loro ciclo. Al tipo normale, provvisto di ali, si affiancano forme attere che vanno interpretate come adattamento ad una fase specifica del ciclo. Le forme attere derivano dalla presenza di una quantità eccessiva di neotenina, l'ormone giovanile; al mancato sviluppo delle ali sono associati altri caratteri secondari che riguardano per lo più lo sviluppo degli occhi composti, delle antenne e la presenza degli ocelli.

A prescindere dai gradi di differenziazione polimorfica, talvolta portati all'estremo in alcune specie, per rigore schematico si possono distinguere alcuni tipi polimorfici fondamentali. Va precisato che fra questi tipi possono inserirsi polimorfismi intermedi che complicano ulteriormente, in senso morfologico ed etologico, la caratterizzazione di determinate specie.
 Fondatrici. Femmine attere nate da un uovo anfigonico. Si riproducono per partenogenesi.
 Virginopare. Femmine attere o alate, nate per partenogenesi. Le alate, dette anche migranti sono responsabili della propagazione della specie su differenti ospiti. Indipendentemente dal grado di meiotterismo, tutte le virginopare si riproducono per partenogenesi. Terminologie specifiche sono usate per differenziare funzionalmente le virginopare nate sull'ospite primario e sullo stesso apparato della fondatrice (fondatrigenie) o sull'ospite secondario o su apparati differenti da quello della fondatrice (virginogenie o esuli).
 Sessupare. Femmine attere o alate, nate per partenogenesi. La differenziazione morfologica ed etologica delle sessupare è estremamente variabile, secondo la specie, per cui all'interno di questa categoria si distinguono differenti tipi:
 Ginopare: femmine alate, si riproducono per partenogenesi generando femmine anfigoniche attere.
 Andropare: femmine attere, si riproducono per partenogenesi generando maschi (anfigonici) alati.
 Anfipare: femmine attere o alate, si riproducono per partenogenesi generando sia maschi che femmine, entrambi anfigonici e atteri.
 Femmine anfigoniche. Femmine attere, nate per partenogenesi. Si riproducono per anfigonia accoppiandosi con i maschi.
 Maschi. Individui alati o atteri, nati per partenogenesi.

Come detto in precedenza, fra i tipi descritti possono comparire forme intermedie che, oltre a presentare particolari morfologici e funzionali che le identificano, hanno un'etologia derivata per lo più da un adattamento a specifici ospiti o condizioni ambientali in generale. Va inoltre segnalata l'occorrenza di polimorfismi intermedi generati dalla relazione trofica con alcuni endoparassitoidi.

Sintesi carotenoidica

I carotenoidi sono fondamentali in molti processi biologici; i membri del regno animali tuttavia non ne producono e ne assumono con l'alimentazione, come anche vitamine ed aminoacidi, pertanto ci deve essere stata, a livello ancestrale una perdita dei geni sintetizzatori. Tuttavia si è scoperto che alcune specie di afidi hanno acquisito per trasferimento genico orizzontale dei geni di origine fungina, grazie ai quali sono in grado di produrre carotene attraverso un processo di fotosintesi anaerobica.

Questi insetti si riconoscono dalla loro colorazione rossa, in luogo del verde; gli afidi sono gli unici rappresentanti del regno animale capaci di sintetizzare carotenoidi.

Ciclo

Per la sua complessità, il ciclo biologico è un aspetto interessante che mette in evidenza il notevole grado di specializzazione degli afidi e di adattamento a determinate condizioni ambientali (ospiti vegetali) e climatiche (decorso stagionale). Il risultato è un elevato potenziale biologico, che sfrutta da un lato l'anfigonia come mezzo di riproduzione e da un altro la partenogenesi come mezzo di moltiplicazione: con l'anfigonia, la specie si perpetua di anno in anno superando i rigori dell'inverno, con la partenogenesi la popolazione si moltiplica colonizzando rapidamente l'ambiente. La molteplicità degli stimoli ambientali è responsabile della differenziazione dei cicli nelle diverse specie di afidi.

In generale i cicli degli afidi vedono la successione alternata fra una generazione anfigonica e un numero indeterminato di generazioni partenogenetiche. In base alla frequenza della generazione anfigonica si distinguono tre differenti tipi di cicli:
 olociclo: ogni anno si forma una generazione anfigonica dalla quale si origina la forma svernante;
 paraciclo: la generazione anfigonica compare con una frequenza pluriennale, in ogni modo è netta la prevalenza delle generazioni partenogenetiche;
 anolociclo: la generazione anfigonica scompare del tutto e la specie si perpetua solo attraverso la partenogenesi.

In relazione all'ospite vegetale si distinguono due tipi di ciclo:
 eteroico: il ciclo si svolge su differenti tipi di ospiti distinti, rispettivamente, in primario e secondario. Molto spesso l'ospite primario è rappresentato da una specie arborea o arbustiva, quello secondario da una pianta erbacea. In genere si riscontra una specificità della relazione con l'ospite primario e una polifagia nella relazione con gli ospiti secondari;
 monoico: il ciclo si svolge su una sola specie vegetale.

In relazione agli organi colpiti si distinguono infine due differenti tipi di cicli:
 eterotopo: il ciclo si sviluppa su differenti parti di pianta;
 omotopo: il ciclo si sviluppa sulla stessa parte di pianta.

Da quanto detto si evince che le differenti specie di Afidi possono presentare cicli completamente diversi come adattamento a specifiche condizioni ambientali e climatiche.

Ciclo eteroico e omotopo
Si tratta del tipo più complesso, generalmente nella forma di un anolociclo, che denota un adattamento della specie ad un decorso stagionale caratterizzato dall'alternanza fra una stagione calda e una fredda, tipico delle regioni temperate. Il ciclo vede l'alternanza fra poche generazioni primaverili, associate ad una specie vegetale arborea, e un numero indeterminato di generazioni estive associate ad una pianta erbacea annuale. All'approssimarsi dell'autunno la specie ritorna sull'ospite primario per lo svernamento. Lo stadio svernante è rappresentato dall'uovo, detto uovo durevole, generalmente deposto fra gli interstizi della corteccia dell'ospite primario.

Un ciclo eteroico e omotopo tipico si sviluppa secondo il seguente schema. Dall'uovo durevole, ottenuto per anfigonia, nasce una femmina, detta fondatrice. Dalla fondatrice derivano due o tre generazioni di virginopare, dette fondatrigenie, sempre associate all'ospite primario. Le fondatrigenie sono fondamentalmente attere, tuttavia in queste generazioni compaiono anche individui alati, con percentuale crescente passando dalla seconda alla terza. Le alate sono virginopare migranti e si spostano sulle specie vegetali che fungono da ospiti secondari.

Sull'ospite secondario si sussegue un numero indeterminato di generazioni di virginogenie, dette esuli, dalle quali nascono altre virginopare sia attere sia alate. Queste ultime sono responsabili della propagazione su altri ospiti secondari appartenenti o meno alla stessa specie dell'ospite da cui provengono.

In prossimità dell'autunno compaiono le sessupare, la generazione partenogenetica di transizione dalla quale deriveranno gli anfigonici. In genere le sessupare sono di due tipi: le ginopare sono alate e migrano sull'ospite primario, sul quale si riproducono generando le femmine anfigoniche; le andropare sono invece attere e generano sull'ospite secondario i maschi alati che a loro volta migrano sull'ospite primario per la riproduzione. In molte specie le sessupare sono invece etologicamente indifferenziate e sono tutte alate. In questo caso si comportano come anfipare e dopo essere migrate sull'ospite primario si riproducono generando indifferentemente anfigonici atteri di entrambi i sessi. In altre specie, infine, compaiono forme intermedie fra le sessupare e le virginogenie, dalle quali possono nascere altre femmine partenogenetiche oppure individui anfigonici, complicando ulteriormente la scansione del ciclo.

In definitiva questa apparente complicazione comportamentale delle sessupare ha uno scopo biologico fondamentale derivato da un'esigenza adattativa: l'ospite secondario è in genere una pianta erbacea che andrà incontro al disseccamento al termine del suo ciclo; i meccanismi differenziali di migrazione hanno lo scopo di far avvenire la riproduzione anfigonica sull'ospite primario, l'unico in grado di permettere lo svernamento e la sopravvivenza della specie. Indipendentemente da come si sono generati, pertanto, gli anfigonici si accoppiano sull'ospite primario e le femmine depongono l'uovo durevole in punti in grado di proteggerlo dalle avversità climatiche e dai predatori.

Ciclo monoico e omotopo

Schematicamente si presenta più semplice di quello precedente proprio per il fatto che non esiste l'ospite secondario. La pianta ospite è rappresentata da una specie vegetale legnosa, in grado di garantire da un lato la sopravvivenza delle forme svernanti e lo sviluppo delle generazioni primaverili e da un altro la moltiplicazione della specie afidica. Lo schema ripercorre apparentemente le tappe di quello precedente con una semplificazione terminologica: in questo caso non ha senso, ad esempio, la distinzione fra fondatrigenie ed esuli nell'ambito delle virginopare, dal momento che tutte le generazioni partenogenetiche si sviluppano su ospiti della stessa specie.

Le virginogenie alate hanno il compito di propagare linee parallele a quelle della fondatrice su ospiti della stessa specie. Con l'approssimarsi dell'autunno compaiono le sessupare, che in questo tipo di ciclo sono fondamentalmente anfipare e attere.

Paracicli e anolocicli
Quelli descritti in precedenza si possono considerare due casi estremi fra i quali possono comparire forme intermedie di cicli che denotano la notevole versatilità delle linee evolutive interne a questa superfamiglia. In conseguenza a fattori legati alla specie, come adattamento evolutivo, o a condizioni ambientali e climatiche particolari, come adattamento contestuale, si possono riscontrare marcate divergenze dai due schemi precedenti, come ad esempio lo svolgimento di un ciclo monoico sull'ospite primario o su quello secondario paralleli ad un ciclo eteroico, oppure lo svolgimento di paracicli sugli ospiti secondari intervallati, con cadenze pluriennali, a occasionali riproduzioni anfigoniche sugli ospiti primari, fino al caso estremo in cui la riproduzione anfigonica scompare definitivamente con lo svolgimento di anolocicli su ospiti primari o secondari.

In molti casi queste differenziazioni sono il risultato di un adattamento a condizioni climatiche e ambientali favorevoli che trasformano l'alternanza obbligata degli anolocicli in alternanze facoltative. Queste condizioni si verificano spesso nelle regioni climatiche a inverno mite, dove l'esigenza di garantire lo svernamento, sotto forma di uovo durevole, viene meno.

Determinismo del polimorfismo

Il polimorfismo degli afidi è determinato dalla complessa interazione tra fattori endogeni, climatici e ambientali. Questa interazione si manifesta in particolare sulla comparsa delle sessupare e delle virginogenie alate. In condizioni ambientali favorevoli, infatti, il potenziale biologico degli afidi si espleta in tutta la sua potenzialità con l'atterismo e con la riproduzione partenogenetica.

La comparsa delle sessupare è in generale una risposta a stimoli ambientali di natura climatica, dal momento che questa fase è fondamentale per lo svernamento della specie nelle regioni fredde. Gli stimoli ambientali sono rappresentati dal fotoperiodo decrescente e dall'abbassamento della temperatura nelle regioni fredde e dal solo abbassamento della temperatura nelle regioni a inverno mite. Per questo motivo nell'Italia settentrionale le sessupare compaiono in genere alla fine dell'estate, mentre nell'Italia meridionale compaiono frequentemente in tardo autunno. Il comportamento delle specie radicicole è invece indotto dalle variazioni della fisiologia dell'apparato radicale dell'ospite. Con gli stimoli derivanti dal clima o dalla fisiologia della pianta ospite interferiscono fattori endogeni, verificati in condizioni sperimentali, che hanno lo scopo biologico di ridurre la frequenza della generazione anfigonica: le sessupare infatti si formano più facilmente quanto più la generazione partenogenetica è distante da quella della fondatrice. Il caso estremo è quello delle fondatrici, le quali non sono in grado di generare le sessupare neppure se si riproducono le condizioni climatico-ambientali sopra citate. Questo comportamento si riscontra, con minore intensità, anche nelle 3-4 generazioni successive di virginogenie.

La comparsa delle virginogenie alate è da considerarsi un evento necessario per propagare la specie verso condizioni ambientali più favorevoli: il potenziale riproduttivo infatti si riduce nelle alate, che fondamentalmente sono meno feconde delle attere. La comparsa è perciò determinata soprattutto da fattori nutrizionali e sociali: sui germogli teneri si sviluppano colonie di virginogenie attere e la comparsa delle alate si verifica solo in condizioni di sovraffollamento; su quelli in via di lignificazione la comparsa delle alate sarebbe invece determinata dal differente tenore amminoacidico della linfa elaborata, pertanto il comportamento risponde ad uno stimolo nutrizionale.

Un caso particolare si rileva infine nelle relazioni tra le formiche e gli afidi. Le colonie protette dalle formiche sono infatti formate quasi esclusivamente da virginogenie attere: le formiche traggono vantaggio dall'allevamento di virginogenie attere in quanto queste si nutrono con maggiore voracità e producono pertanto quantità più elevate di melata. L'inibizione della comparsa delle alate in questo caso è poco noto e probabilmente è imputabile a meccanismi fisiologici che inducono alla persistenza dell'ormone giovanile.

Gli afidi e l'agricoltura

Gli afidi rientrano tra gli insetti fitofagi più conosciuti per gli ingenti danni causati alle coltivazioni. Il loro potenziale riproduttivo è così alto che le loro popolazioni raggiungono in breve tempo livelli tali da causare il deperimento dell'ospite attaccato. L'associazione della ricombinazione genica per endomeiosi alla partenogenesi è inoltre un fattore biologico di successo che ne rende difficile il controllo chimico: gli insetticidi sistemici sono infatti i più efficaci nella lotta agli afidi, tuttavia la loro specificità strutturale è causa di mutazioni che generano resistenza, la quale, grazie alla partenogenesi, si propaga rapidamente nella popolazione. Al pari degli acari e dei funghi patogeni gli afidi rientrano pertanto fra le avversità di natura biologica che mostrano frequentemente fenomeni di resistenza agli agenti chimici.

I danni diretti provocati dagli afidi sono i seguenti:
 Sottrazione di linfa. Si tratta del danno diretto che sottrae risorse energetiche alla pianta.
 Alterazione della fisiologia. La saliva iniettata dagli stiletti mascellari interferisce con la fisiologia della pianta inducendo una maggiore attività respiratoria e, quindi, un maggiore dispendio di risorse energetiche.
 Alterazione della struttura morfoanatomica. La saliva di molte specie contiene sostanze auxino-simili che inducono fenomeni di alterazione dello sviluppo con formazione di galle, pseudogalle e deformazioni (arrotolamenti, accartocciamenti, arricciamenti fogliari). Queste alterazioni comportano in generale una riduzione dell'indice di area fogliare e, quindi, una riduzione dell'efficienza assimilativa delle piante.

I danni diretti hanno ripercussioni economiche immediate che si esplicano con una riduzione più o meno marcata della produzione e con un eventuale deprezzamento del valore merceologico del prodotto a causa di deformazioni, decolorazioni e imbrattamenti da melata, exuvie, insetti. A questi si deve inoltre aggiungere il danno secondario della ridotta vitalità: la riduzione delle risorse energetiche per la pianta porta ad un progressivo deperimento che ne riducono la resistenza naturale alle altre avversità. In definitiva le piante indebolite da attacchi intensi e ripetuti da parte degli afidi sono più esposte all'ingresso di funghi patogeni e insetti xilofagi.

I danni indiretti sono i seguenti:
 Propagazione di virosi. Gli afidi sono spesso vettori di virus del tipo stylet-borne e, meno frequentemente, del tipo circolativo. La possibilità di trasmissione delle virosi è spesso un'eventualità più temibile degli stessi danni diretti provocati dagli afidi, in quanto molte virosi possono causare la distruzione totale di un raccolto o di una piantagione.
 Produzione di melata. La produzione di abbondanti secrezioni di melata rappresenta un danno indiretto sotto due differenti aspetti: da un lato la melata può indurre un deprezzamento del prodotto, che diventa appiccicoso e poco presentabile, da un altro favorisce l'insediamento dei funghi agenti della fumaggine. Pur trattandosi di funghi saprofiti, che non hanno perciò un rapporto diretto con la pianta, sono da considerarsi dannosi perché lo sviluppo del micelio riduce l'efficienza fotosintetica della pianta e produce un deprezzamento del prodotto.

Relazioni tra afidi e virus

Come si è detto in precedenza, gli afidi sono spesso vettori di virus fitopatogeni. L'importanza di questa relazione è notevole, al punto che la normativa fitosanitaria in materia di vivaismo impone la lotta preventiva agli afidi come misura di profilassi contro la diffusione delle virosi. Alcune specie polifaghe possono trasmettere anche oltre un centinaio di specie virali diverse. Il meccanismo di trasmissione dipende dal tipo di virus: è persistente nel caso dei virus circolativi, non persistente nel caso di virus stylet-borne.

I virus stylet-borne basano la loro infettività su un meccanismo puramente meccanico e coinvolge gli afidi con nutrizione parenchimatica. Le particelle virali presenti in una pianta infetta imbrattano l'esterno degli stiletti boccali dell'afide che può quindi trasmetterlo per contatto meccanico nel momento in cui pungono una pianta sana. L'infettività è di tipo non persistente: infatti gli afidi perdono il virus nell'arco di poche ore o in occasione della muta. La propagazione da una pianta all'altra è affidata alle migranti su brevi distanze.

I virus circolativi basano la loro infettività su un meccanismo fisiologico e coinvolge gli afidi con nutrizione floematica. Le particelle virali presenti in una pianta infetta vengono assunte dal floema con la suzione della linfa; all'interno del corpo dell'insetto ed entrano nel circolo sanguigno passando nelle ghiandole salivari. La trasmissione alle piante sane avviene perciò mediante l'iniezione della saliva. La trasmissibilità varia in relazione al virus e al vettore ma è generalmente più corta che nei virus propagativi. La propagazione da una pianta all'altra può interessare anche grandi distanze.

Per quanto riguarda i virus propagativi: si tratta sempre di virus persistenti ma questi ultimi a differenza dei circolativi sono in grado di replicarsi all'interno degli afidi; questo porta ad un allungamento della lunghezza della trasmissibilità che dura per tutta la vita dell'insetto; in alcuni casi i virus entrano nelle gonadi rendendo infetta anche la progenie dei vettori, è facile comprendere come virus di questo tipo in presenza del giusto ambiente e dei giusti vettori portino quasi sempre allo sviluppo di epidemie.

Il rapporto tra virus e afide si può considerare di tipo mutualistico: è stato riscontrato che l'infezione virale provoca alterazioni di tipo fisiologico fra le quali è significativo un aumento della concentrazione di amminoacidi. Poiché la nutrizione azotata è strettamente correlata alla fecondità delle virginogenie, la presenza di un virus in una colonia ne stimola la moltiplicazione e la sovrappopolazione e la comparsa con maggiore frequenza delle virginogenie alate. Questo rapporto determina perciò un incremento del potenziale biologico dell'afide e della sua capacità di diffusione, favorendo nel frattempo la propagazione spaziale del virus. Un altro aspetto che denota un mutualismo è l'innocuità del virus nei confronti dell'afide, al contrario di quanto avviene nel rapporto fra i virus circolativi e i Cicadellidi.

Fattori di controllo

Come tutti gli organismi partenogenetici, dal punto di vista ecologico gli afidi sono un esempio classico di specie a strategia di tipo r, in grado cioè di raggiungere rapidamente livelli di popolazione elevati (pullulazioni) con crescita di tipo esponenziale. Le specie di questo tipo sono però facilmente controllate dal concorso di molteplici fattori intrinseci ed estrinseci. Questi ultimi possono distinguersi in fattori biotici e abiotici.

Tra i fattori interni hanno una particolare incidenza la competizione intraspecifica, causata dal sovraffollamento, e la comparsa delle virginogenie alate. In entrambi i casi il meccanismo di controllo è rappresentato da una riduzione della fecondità, alla quale si aggiunge l'elevata mortalità che colpisce le alate nelle fasi di migrazione.

Tra i fattori esterni di natura abiotica sono di particolare importanza quelli climatici. La temperatura è il fattore principale che provoca il drastico crollo delle popolazioni nelle regioni temperate, specie in quelle a inverno rigido. Nelle regioni con estati calde e asciutte il controllo sulle popolazioni è esercitato dalla riduzione della disponibilità alimentare. Per questi motivi le pullulazioni degli afidi sono particolarmente temibili, nelle nostre condizioni ambientali, soprattutto in primavera, in quanto l'elevato numero di germogli teneri e l'elevato tenore in azoto solubile nella linfa hanno un effetto stimolante sulla fecondità delle virginogenie. Tra i fattori climatici hanno un ruolo non trascurabile anche le precipitazioni e i forti venti, che interferiscono con le migrazioni delle alate. In ogni modo va considerato che gli agrosistemi deviano spesso dalle condizioni ambientali naturali e possono costituire microambienti favorevoli alle infestazioni degli afidi anche in piena estate. In tal senso ha un ruolo non trascurabile la duplice azione positiva delle concimazioni azotate e dell'irrigazione perché, stimolando il rigoglio vegetativo, hanno un effetto favorevole anche per le infestazioni degli afidi.

Tra i fattori biologici hanno un ruolo fondamentale gli insetti entomofagi. Fra i predatori sono particolarmente attivi sugli afidi i Coleotteri Coccinellidi, i Ditteri Sirfidi, i Neurotteri Crisopidi e diversi Rincoti Eterotteri (Antocoridi, Miridi, Nabidi). I predatori sono spesso ostacolati dalle Formiche, che tendono a proteggere le colonie allontanando i predatori. Fra i parassitoidi sono particolarmente importanti gli Imenotteri Braconidi (Aphidiinae) e Calcidoidi (Aphelinidae) e i Ditteri Cecidomidi.

Le dinamiche di popolazione degli Afidi e degli insetti ausiliari sono sfasate e gli entomofagi, pur essendo efficacissimi nel controllo biologico, fanno sentire il loro peso con uno spiccato ritardo (fine primavera, inizio estate), perciò da soli non sono in grado di controllare le infestazioni primaverili. In questo contesto ha un ruolo fondamentale la lotta integrata in quanto permette di intervenire in una fase critica senza pregiudicare l'evoluzione dei fattori naturali. La lotta a calendario, specie se condotta con principi attivi poco selettivi, ha invece effetti deleteri per i seguenti motivi:
 è efficace sulle prime infestazioni, ma può causare la comparsa di fenomeni di resistenza, rendendo difficile il controllo delle infestazioni successive, quando si abusa con trattamenti ripetuti a base di aficidi specifici;
 abbattendo le prime popolazioni sotto la soglia d'intervento causa un ritardo della dinamica di popolazione degli entomofagi;
 ha un impatto devastante sull'entomofauna utile quando s'impiegano prodotti a largo spettro d'azione.

In merito alla vegetazione spontanea, il comportamento va ponderato caso per caso in quanto da un lato si deve ostacolare lo sviluppo delle piante che possono rappresentare focolai d'infestazione ma nello stesso tempo si devono preservare quelle specie alle quali sono infeudati gli ospiti o le vittime secondarie dei parassitoidi e dei predatori.

Utilità

Nel panorama degli aspetti negativi legati agli Afidi, va citata anche un'utilità diretta nei confronti dell'apicoltura nei boschi montani di aghifoglie. In queste formazioni forestali la fonte principale di zuccheri per le api è rappresentata proprio dalla melata prodotta da alcuni afidi infeudati alle Conifere. Le popolazioni di questi afidi, in ambienti in cui è abbastanza tutelata la biodiversità, non raggiungono proporzioni tali da provocare danni economici ma rappresentano invece un'occasione d'integrazione dei redditi prodotti dalle forestazioni con la produzione di miele di melata. Parimenti, va specificato che, per le sue proprietà organolettiche (colore, gusto), questo prodotto dell'apicoltura non è particolarmente apprezzato dal mercato pertanto l'interesse in ambito nazionale è marginale.

Sistematica
Non c'è ancora una convergenza sulla sistematica interna degli Aphidoidea. Nelle vecchie classificazioni gli Afidi erano distinti in due raggruppamenti artificiali:
 Aphidoidea ovipara: comprendeva specie esclusivamente ovipare che fanno capo alle famiglie degli Adelgidae e dei Phylloxeridae.
 Aphidoidea vivi-ovipara: comprendeva specie vivipare o ovipare che fanno capo a diverse famiglie: Anoecidae, Aphididae, Chaitophoridae, Callaphididae, Hormaphididae, Lachnidae, Mindaridae, Pemphigidae (syn. Eriosomatidae), Phloeomyzidae, Thelaxidae.

Il precedente schema è ritenuto da molti superato e ingloba nell'ambito degli Aphididae tutti gli Aphidoidea vivi-ovipara ripartendola in più sottofamiglie in linea di massima corrispondenti alle famiglie citate sopra.
 Famiglia Adelgidae
 Famiglia Aphididae
 Famiglia Phylloxeridae

Una classificazione ancora più recente scorpora il raggruppamento in due superfamiglie, Aphidoidea sensu strictu, comprendente la sola famiglia degli Aphididae, e Phylloxeroidea, comprendente gli Adelgidae e i Phylloxeridae.

Note

Bibliografia
 Sebastiano Barbagallo (coordinamento), Gli afidi e le colture agrarie, REDA, 1985.
  Ângelo Moreira da Costa Lima. XXIII. Homópteros in Insetos do Brasil. Tomo 2. Escola Nacional de Agronomia, 1940.
 Aldo Pollini, Manuale di entomologia applicata, Bologna, Edagricole, 2002. ISBN 88-506-3954-6.
 Antonio Servadei, Sergio Zangheri, Luigi Masutti, Entomologia generale ed applicata, Padova, CEDAM, 1972.

Altri progetti

Collegamenti esterni

Taxa classificati da Étienne Louis Geoffroy

{'title': 'Aphidoidea', 'url': 'https://it.wikipedia.org/wiki/Aphidoidea', 'language': 'it', 'timestamp': '20230320'}


module Rougemine::WikiHelper
end

{'content_hash': 'f5f18199c6ac062d68762f5aedf7add5', 'timestamp': '', 'source': 'github', 'line_count': 2, 'max_line_length': 28, 'avg_line_length': 16.5, 'alnum_prop': 0.8484848484848485, 'repo_name': 'opsone/rougemine', 'id': '018b502a042fc9cecd87b1410713ba096128e96e', 'size': '33', 'binary': False, 'copies': '1', 'ref': 'refs/heads/master', 'path': 'app/helpers/rougemine/wiki_helper.rb', 'mode': '33188', 'license': 'mit', 'language': [{'name': 'Ruby', 'bytes': '13428'}]}


5.00 Intense Light Brown - Organic Based Color 125ml / 4.23 FL. OZ.
Home 5.00 Intense Light Brown - Organic Based Color 125ml / 4.23 FL. OZ.

{'timestamp': '2019-04-19T16:21:29Z', 'url': 'https://www.philipmartins.us/philip-martins-us-500-intense-light-brown-organic.html', 'language': 'en', 'source': 'c4'}


Llista d'arbres singulars de Catalunya que destaquen en el rànquing de dimensions per espècie. Les dimensions considerades són:
 Alçària total
 Volt o perímetre del canó a 1,3 m
 Capçada: diàmetre de l'amplada mitjana a nivell i perpendicular
S'inclouen només els arbres vius sense comptar les dades històriques d'arbres morts. Les figures de protecció són:
 AM, arbre monumental
 AC, arbre d'interès comarcal
 AL, arbre d'interès local
 DM, DC, DL, arbredes monumentals, d'interès comarcal o local

Gymnospermae
Rànquing dels arbres gimnospermes caracteritzats per tenir una llavor nua.

|}

Angiospermae dicotyledonae
Rànquing dels arbres angiospermes, classe dicotiledònies.

|}

Angiospermae monocotyledoneae
Rànquing dels arbres angiospermes, classe monocotiledònies.

|}

Referències

Enllaços externs

 Arbres monumentals i singulars de Catalunya, rànquing , Parcs de Catalunya.

Arbres per rànquing de Catalunya
Arbres per rànquing de Catalunya

{'title': "Llista d'arbres per rànquing de Catalunya", 'url': 'https://ca.wikipedia.org/wiki/Llista%20d%27arbres%20per%20r%C3%A0nquing%20de%20Catalunya', 'language': 'ca', 'timestamp': '20230320'}


Divriği je grad i kajmakam u pokrajini Sivas, središnja Turska, 130 km jugoistočno od grada Sivasa. Grad je smješten na blagim padinama s južne strane rijeke Çaltısuyu, pritoci Karasua, jednom od dva izvora Eufrata.

Vodeća djelatnost u Divriğiju je rudarstvo željezne rudače koja se prevozi 900 km do obale Crnog mora gdje se nalaze najbliže željezare. Divriği je povezan željezničkom prugom Sivas-Erzurum.

Velika džamija i bolnica u Divriğiju su zbog izvanredne arhitekture i jedinstvenih reljefnih ukrasa, 1985. godine upisani na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji. Na brdu iznad grada nalaze se ruševine citadele iz 13. stoljeća.

Povijest

Ovo područje je bilo naseljeno Hetitima u brončanom dobu. God. 63. pr. Kr. rimski general Pompej Veliki na ovom mjestu je pobijedio posljednjeg kralja Ponta, Mitridata VI. i osvojio cijelu Paflagoniju. Kao spomen na tu bitku Pompej je dao izgraditi grad Nicopolis koji se u starogrčkim izvorima naziva Apbrike. Tijekom Bizantskog Carstva grad se zvao Tephrike (grčki: Τεφρική) i bio je važnom utvrdom pavlićanskih (oblik gnosticizma) Armenaca. Oni su ga utvrdili i rabili kao svoju prijestolnicu tijekom 9. stoljeća kada su uživali poluneovisno kraljevstvo. Bazilije I. Makedonac ga osvaja 872. godine i čini bizantskom temom (upravna jedinica).

Nakon bitke kod Mancikerta 1071. godine, ovo područje je osvojio Gazi-Mengücek, general Seljdžučke turske vojske koji je postao njegovim prvim begom. Od 1228. – 29. godine, za vrijeme uprave bega Mengücek Emir Ahmeda Šaha, izgrađena je Velika džamija (Divriği Ulu Camii) koja stoji netaknuta i dan danas. Džamija je spojena s bolnicom za umobolnike (marestan) Darüşşifa ("Kuća zaliječenja") koju je dala izgraditi njegova supruga Malikaturan Malik, kćerka sultana Fahreddina Behrama Šaha, vladara pokrajine Erzincan. Ovaj kompleks se smatra najvažnijom građevinom seljdžučkih Turaka u Anatoliji.

Mengučekidi su bili dinastija koja je vladala cijelim begeklukom (kasnije vilajet) od 118. do mongolske okupacije 1277. godine. Nakon što su ga Mongoli uništili Seldžuci ga obnavljaju samo par godina poslije.

Od 1516. godine pripada Osmanskom Carstvu, a od 1923. modernoj Republici Turskoj. 1930-ih je u Divriğiju pronađena bogato ležište magnetita i on je ubrzo postao vodećim rudarskim gradom željezne rudače u Turskoj

Izvori

 Oktay Aslanapa, Anadolu'da ilk Türk mimarisi: Başlangıcı ve gelişmesi (Ranoturska arhitektura u Anatoliji: Počeci i razvoj), Ankara, 1991. . (tur.)

Vanjske poveznice

 İbrahim Shaikh, "The Miracle of Divriği" (PDF)

Gradovi u Turskoj

{'title': 'Divriği', 'url': 'https://hr.wikipedia.org/wiki/Divri%C4%9Fi', 'language': 'hr', 'timestamp': '20230320'}


Prins Jean Pierre Clément Marie af Guise (født 4. september 1874 i Paris, død 25. august 1940 i Larache, Marokko) var en fransk oldebarn af kong Ludvig-Filip af Frankrig og prætendent til den franske trone.

Prins Jean var søn af prins Robert af Orléans, hertug af Chartres og prinsesse Françoise af Orléans; hans farfar var prins Ferdinand Filip af Orléans. Da Jeans fætter, prins Filip af Orléans, døde i 1926, indtog Jean pladsen som prætendent til den franske trone – for hans kongetro tilhængere var han kong Jean 3. af Frankrig. Hans titel blev dog anfægtet af den spanske Anjou-gren af familien, der nedstammede fra kong Ludvig 14.

Ved Jeans død indtog hans søn, prins Henrik af Paris, pladsen som tronprætendent.

Familie
Prins Jean giftede sig i 1899 med sin kusine Isabelle af Orléans, søster til hans fætter Filip af Orléans, datter af Filip af Paris og Marie Isabelle af Orléans. Parret fik fire børn:
 Isabelle af Orléans (1900-1983)
 Françoise af Orléans (1902-1953)
 Anne af Orléans (1906-1986)
 Henrik af Paris (1908-1999)

Referencer

Huset Bourbon-Orléans
Tronprætendenter af Bourbon-Orléans

{'title': 'Jean af Guise', 'url': 'https://da.wikipedia.org/wiki/Jean%20af%20Guise', 'language': 'da', 'timestamp': '20230320'}


Most Vasco da Gamy (port. Ponte Vasco da Gama) – most w Europie, który spina brzeg rzeki Tag w okolicach stolicy Portugalii, Lizbony (w miejscowości Sacavém) z miejscowością Montijo po drugiej stronie rzeki. Jego długość wynosi 17,2 km, w tym 0,829 km to przęsło główne, 11,5 km pozostałe przęsła nurtowe oraz 4,8 km to wiadukty dojazdowe i węzły. Most został zbudowany w celu odciążenia ruchu na jedynej działającej wcześniej przeprawie (Most 25 Kwietnia, port. Ponte 25 de Abril) łączącej Lizbonę z terenami po drugiej stronie Tagu oraz z autostradami.

Most został otwarty dla ruchu samochodowego 29 marca 1998, w czasie odbywających się międzynarodowych targów Expo ’98. Budowlę nazwano imieniem żeglarza Vasco da Gamy w pięćsetną rocznicę odkrycia przez niego drogi morskiej z Europy do Indii.

Charakterystyka
Most składa się z sześciu pasów ruchu, na których obowiązuje ograniczenie prędkości, tak jak na autostradzie do 120 km/h, wyjątkiem jest jedna sekcja gdzie ograniczenie prędkości wynosi 100 km/h. W deszczowe, wietrzne lub mgliste dni prędkość na moście ograniczona jest do 90 km/h. W przypadku, gdy ruch samochodowy wzrośnie do 52 tys. samochodów na dobę liczba pasów ruchu może być rozbudowana do ośmiu.
 Sekcje mostu
 Północny wjazd – 945 m; połączenie z autostradą A12
 Wiadukt północny – 488 m; 11 sekcji
 Wiadukt „Expo” – 672 m; 12 sekcji
 przęsło główne – rozpiętość pomiędzy pylonami: 420 m; zasięg z każdej strony pylonu: 203 m (łączna długość: 829 m); wysokość pylonów: 150 m; wysokość skrajni żeglownej: 45 m;
 Wiadukt centralny – 6531 m; 80 prefabrykowanych 78 metrowych sekcji; 81 żelbetonowych pali o długości od 45 do 95 m; wysokość od 14 do 30 m
 Wiadukt południowy – 3825 m; 84 prefabrykowanych 45 metrowych sekcji; 85 żelbetonowych pali
 Południowy wjazd – 3895 m; połączenie z autostradą A1

Na północnej granicy mostu znajdują się bramki, gdzie jest pobierana opłata w wysokości 2.80 euro (stawka w 2018 roku) za samochód osobowy, na południowej granicy brak bramek.

Historia budowy
Decyzję o budowie mostu podjęto w drugiej połowie 1991 roku. W przetargu ogłoszonym przez Rząd Portugalii wygrała grupa Lusoponte – konsorcjum składające się z firm portugalskich, francuskich i brytyjskich. Konsorcjum otrzymało koncesje na pobieranie opłat przez 40 lat, w czasie których koszty budowy mają się zwrócić.

Całkowity koszt przeprawy mostowej wraz z drogami dojazdowymi oraz węzłami przedmostowymi oszacowano na około 1 mld USD. Projekt finansowano z kilku źródeł: subwencje państwa – 9%, Fundusz Unii Europejskiej – 35%, kredyt Europejskiego Banku Inwestycyjnego – 33% na gwarancje z syndykatu banków portugalskich i czterech banków międzynarodowych, pożyczka z Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali – 4% oraz od udziałowców konsorcjum Lusoponte.

Trwałość mostu zaprojektowanego przez firmę GIE Novaponte wynosi 120 lat oraz charakteryzuje go odporność na wiatr o sile 250 km/h oraz
trzęsienie ziemi 4,5 razy silniejsze niż siła wstrząsu podczas trzęsienia ziemi z 1755 roku w Lizbonie.

Inwestycja była podzielona na cztery etapy, za każdą była odpowiedzialna inna firma, a nad wszystkim trzymało nadzór niezależne konsorcjum. Do pracy przy moście było zaangażowanych jednocześnie blisko 3300 robotników, którzy najpierw spędzili 18 miesięcy na przygotowaniach budowy, a dopiero kolejnych 18 miesięcy na budowie mostu.

Zobacz też
 Most 25 Kwietnia, inny most w Lizbonie

Przypisy

Linki zewnętrzne
 Informacje o moście na Bridgeinfo.net

Vasco da Gama, Most
Architektura w Lizbonie
Transport w Lizbonie

{'title': 'Most Vasco da Gamy', 'url': 'https://pl.wikipedia.org/wiki/Most%20Vasco%20da%20Gamy', 'language': 'pl', 'timestamp': '20230320'}


Halling (dans), een Noorse dans
 Halling (Kent)
Halling (parochie, Odder)
Halling (parochie, Syddjurs)

{'title': 'Halling', 'url': 'https://nl.wikipedia.org/wiki/Halling', 'language': 'nl', 'timestamp': '20230320'}


REGISTRY?=k8s.gcr.io
ARCH?=amd64
OUT_DIR?=_output

LOCAL_OUTPUT_PATH=$(shell pwd)/../../../$(OUT_DIR)/local/bin/linux/$(ARCH)
DOCKERIZED_OUTPUT_PATH=$(shell pwd)/../../../$(OUT_DIR)/dockerized/bin/linux/$(ARCH)

GINKGO_BIN?=$(shell test -f $(LOCAL_OUTPUT_PATH)/ginkgo && echo $(LOCAL_OUTPUT_PATH)/ginkgo || echo $(DOCKERIZED_OUTPUT_PATH)/ginkgo)
KUBECTL_BIN?=$(shell test -f $(LOCAL_OUTPUT_PATH)/kubectl && echo $(LOCAL_OUTPUT_PATH)/kubectl || echo $(DOCKERIZED_OUTPUT_PATH)/kubectl)
E2E_TEST_BIN?=$(shell test -f $(LOCAL_OUTPUT_PATH)/e2e.test && echo $(LOCAL_OUTPUT_PATH)/e2e.test || echo $(DOCKERIZED_OUTPUT_PATH)/e2e.test)

CLUSTER_DIR?=$(shell pwd)/../../../cluster/

BASEIMAGE=k8s.gcr.io/debian-hyperkube-base-$(ARCH):0.12.1
TEMP_DIR:=$(shell mktemp -d -t conformanceXXXXXX)

all: build

build:

ifndef VERSION
    $(error VERSION is undefined)
endif
	cp -r ./* ${TEMP_DIR}

	cp ${GINKGO_BIN} ${TEMP_DIR}
	cp ${KUBECTL_BIN} ${TEMP_DIR}
	cp ${E2E_TEST_BIN} ${TEMP_DIR}
	cp -r ${CLUSTER_DIR} ${TEMP_DIR}/cluster

	chmod a+rx ${TEMP_DIR}/ginkgo
	chmod a+rx ${TEMP_DIR}/kubectl
	chmod a+rx ${TEMP_DIR}/e2e.test

	cd ${TEMP_DIR} && sed -i.back "s|BASEIMAGE|${BASEIMAGE}|g" Dockerfile

	docker build --pull -t ${REGISTRY}/conformance-${ARCH}:${VERSION} ${TEMP_DIR}
	rm -rf "${TEMP_DIR}"

push: build
	docker push ${REGISTRY}/conformance-${ARCH}:${VERSION}
ifeq ($(ARCH),amd64)
	docker rmi ${REGISTRY}/conformance:${VERSION} 2>/dev/null || true
	docker tag ${REGISTRY}/conformance-${ARCH}:${VERSION} ${REGISTRY}/conformance:${VERSION}
	docker push ${REGISTRY}/conformance:${VERSION}
endif

.PHONY: build push all


require('spotlight');

var
	kind = require('enyo/kind'),
	Button = require('enyo/Button');

module.exports = kind({
	name    : 'enyo.Spotlight.ContainerSample',
	classes : 'spotlight-sample',
	fit     : true,

	handlers: {
		onSpotlightFocused: 'buttonFocused'
	},

	components: [
		{name: 'c1', spotlight: 'container', onSpotlightContainerEnter: 'enterContainer', onSpotlightContainerLeave: 'leaveContainer', components: [
			{name: 'c1b1', kind: Button, spotlight: true, content: 'c1b1'},
			{name: 'c1b2', kind: Button, spotlight: true, content: 'c1b2'}
		]},
		{name: 'c2', spotlight: 'container', onSpotlightContainerEnter: 'enterContainer', onSpotlightContainerLeave: 'leaveContainer', components: [
			{name: 'c2b1', kind: Button, spotlight: true, content: 'c2b1'},
			{name: 'c2b2', kind: Button, spotlight: true, content: 'c2b2'},
			{name: 'c2c1', spotlight: 'container', onSpotlightContainerEnter: 'enterContainer', onSpotlightContainerLeave: 'leaveContainer', components: [
				{name: 'c2c1b1', kind: Button, spotlight: true, content: 'c2c1b1'},
				{name: 'c2c1b2', kind: Button, spotlight: true, content: 'c2c1b1'}
			]}
		]}
	],

	buttonFocused: function (sender, ev) {
		this.log('Button Focused', ev.originator.id);
	},

	enterContainer: function (sender, ev) {
		this.log('Container Entered:', ev.originator.id);
		sender.applyStyle('border', '2px solid red');
	},

	leaveContainer: function (sender, ev) {
		this.log('Container Left:', ev.originator.id);
		sender.applyStyle('border', null);
	}
});

{'content_hash': '86378171adcbef330bcd5b7c46567e95', 'timestamp': '', 'source': 'github', 'line_count': 44, 'max_line_length': 145, 'avg_line_length': 34.47727272727273, 'alnum_prop': 0.6849044166117337, 'repo_name': 'enyojs/enyo-strawman', 'id': '273f07076b07a186cdf8fb254188deebc96405b3', 'size': '1517', 'binary': False, 'copies': '1', 'ref': 'refs/heads/master', 'path': 'src/spotlight-samples/src/ContainerSample.js', 'mode': '33188', 'license': 'apache-2.0', 'language': [{'name': 'CSS', 'bytes': '104991'}, {'name': 'JavaScript', 'bytes': '958907'}]}


spaces. A great cruising yacht.
Ensuite Cabin, Twin beds, wardrobe + Ensuite cabin double bed.

{'timestamp': '2019-04-18T23:07:17Z', 'url': 'https://www.yatco.com/vessel/info/217045/100ft-31m/1969/navalcantieri-for-sale-turkey', 'language': 'en', 'source': 'c4'}