Stoicism ni nini
Context:Stoicism ni shule ya falsafa ya Kigiriki iliyoanzishwa na Zeno wa Citium huko Athene mapema karne ya 3 K.W.K. Ni falsafa ya maadili ya maadili ya kibinafsi iliyoelezwa na mfumo wake wa mantiki na maoni yake juu ya ulimwengu wa asili, akidai kwamba mazoezi ya wema ni muhimu na ya kutosha kufikia eudaimonia (furaha, lit.'mtazamo mzuri'): mtu hufanikiwa kwa kuishi maisha ya maadili. Wastoiki waliona kwamba njia ya kupata eudaimonia ni kuishi maisha ya adili na kuishi kupatana na asili.  Pamoja na maadili ya Aristoto, mapokeo ya Wastoiki yanafanyiza mojawapo ya njia kuu za kuanzisha maadili ya wema. Wastoiki wanajulikana hasa kwa kufundisha kwamba "wema ni wema pekee" kwa wanadamu, na kwamba mambo ya nje, kama vile afya, utajiri, na raha, sio mazuri au mabaya yenyewe (adiaphora) lakini yana thamani kama " nyenzo ya wema kutenda juu yake". Wastoiki wengi - kama vile Seneca na Epictetus - walikazia kwamba kwa sababu "wema wa adili unatosha kwa ajili ya furaha", mtu mwenye hekima angekuwa na nguvu za kihisia-moyo dhidi ya msiba. Wastoiki pia waliamini kwamba hisia fulani zenye kuharibu zilitokana na makosa ya uamuzi, na waliamini kwamba watu wapaswa kujitahidi kudumisha mapenzi (yanayoitwa prohairesis) ambayo "yanapatana na asili". Kwa sababu hiyo, Wastoiki walifikiri kwamba jambo linaloonyesha waziwazi falsafa ya mtu si yale anayosema bali ni jinsi anavyotenda. Ili kuishi maisha mazuri, mtu alikuwa na kuelewa sheria za utaratibu wa asili tangu waliamini kila kitu ilikuwa mizizi katika asili.  Ustoiki ulienea kotekote katika ulimwengu wa Kiroma na wa Kigiriki hadi karne ya 3 W.K., na mmoja wa wafuasi wake alikuwa Maliki Marcus Aurelius. Ilipungua baada ya Ukristo kuwa dini ya serikali katika karne ya 4 W.K. Tangu wakati huo, imerudiwa tena, hasa wakati wa Enzi ya Upya (Neostoicism) na katika enzi ya kisasa (Stoicism ya kisasa).
Stoicism ni shule ya falsafa ya Kigiriki iliyoanzishwa na Zeno wa Citium huko Athene mapema karne ya 3 K.W.K. Ni falsafa ya maadili ya maadili ya kibinafsi iliyoelezwa na mfumo wake wa mantiki na maoni yake juu ya ulimwengu wa asili, akidai kwamba mazoezi ya wema ni muhimu na ya kutosha kufikia eudaimonia (furaha, lit.'mtazamo mzuri'): mtu hufanikiwa kwa kuishi maisha ya maadili. Wastoiki waliona kwamba njia ya kupata eudaimonia ni kuishi maisha ya adili na kuishi kupatana na asili.  Pamoja na maadili ya Aristoto, mapokeo ya Wastoiki yanafanyiza mojawapo ya njia kuu za kuanzisha maadili ya wema. Wastoiki wanajulikana hasa kwa kufundisha kwamba "wema ni wema pekee" kwa wanadamu, na kwamba mambo ya nje, kama vile afya, utajiri, na raha, sio mazuri au mabaya yenyewe (adiaphora) lakini yana thamani kama " nyenzo ya wema wa kutenda". Wastoiki wengi - kama vile Seneca na Epictetus - walikazia kwamba kwa sababu "wema wa adili unatosha kwa ajili ya furaha", mtu mwenye hekima angekuwa na nguvu za kihisia-moyo dhidi ya msiba. Wastoiki pia waliamini kwamba hisia fulani zenye kuharibu zilitokana na makosa ya uamuzi, na waliamini kwamba watu wapaswa kujitahidi kudumisha mapenzi (yanayoitwa prohairesis) ambayo "yanapatana na asili". Kwa sababu hiyo, Wastoiki walifikiri kwamba jambo linaloonyesha waziwazi falsafa ya mtu si yale anayosema bali ni jinsi anavyotenda. Ili kuishi maisha mazuri, mtu alikuwa na kuelewa sheria za utaratibu wa asili tangu waliamini kila kitu ilikuwa mizizi katika asili.  Ustoiki ulienea kotekote katika ulimwengu wa Kiroma na wa Kigiriki hadi karne ya 3 W.K., na mmoja wa wafuasi wake alikuwa Maliki Marcus Aurelius. Ilipungua baada ya Ukristo kuwa dini ya serikali katika karne ya 4 W.K. Tangu wakati huo, imerudiwa tena, hasa wakati wa Enzi ya Upya (Neostoicism) na katika enzi ya kisasa (Stoicism ya kisasa).