Ni nini baadhi ya mifano ya diseconomies ya kiwango?
Context:Katika uchumi mdogo, uchumi wa kiwango ni faida za gharama ambazo makampuni hupata kutokana na kiwango cha shughuli zao, na kwa kawaida hupimwa kwa kiasi cha pato zinazozalishwa kwa kitengo cha wakati. Kupungua kwa gharama kwa kitengo cha pato inawezesha ongezeko la kiwango. Kwa misingi ya uchumi wa kiwango, kunaweza kuwa na kiufundi, takwimu, shirika au kuhusiana na mambo kwa kiwango cha udhibiti wa soko. Hii ni maelezo ya sehemu tu ya dhana.  Uchumi wa kiwango kutumika kwa aina mbalimbali ya shirika na hali ya biashara na katika ngazi mbalimbali, kama vile uzalishaji, kiwanda au biashara nzima. Wakati gharama za wastani kuanza kushuka kama uzalishaji ongezeko, basi uchumi wa kiwango kutokea. Baadhi ya uchumi wa kiwango, kama vile gharama ya mtaji wa vifaa vya utengenezaji na kupoteza msuguano wa usafirishaji na vifaa vya viwandani, vina msingi wa kimwili au uhandisi.  Dhana ya kiuchumi inarudi kwa Adam Smith na wazo la kupata mapato makubwa ya uzalishaji kupitia matumizi ya mgawanyiko wa kazi. Uchumi wa kiwango ni kinyume.  Uchumi wa kiwango mara nyingi huwa na mipaka, kama vile kupita hatua ya kubuni bora ambapo gharama kwa kila kitengo cha ziada huanza kuongezeka. Mipaka ya kawaida ni pamoja na kuzidi usambazaji wa karibu wa malighafi, kama vile mbao katika viwanda vya mbao, pulp na karatasi. Kiwango cha kawaida kwa ajili ya gharama ya chini kwa bidhaa za uzito wa kitengo ni kujaza soko la kikanda, hivyo kuwa na kusafirisha bidhaa umbali uchumi. Mipaka mingine hutia ndani kutumia nishati kwa njia isiyofaa au kuwa na kiwango cha juu cha kasoro.  Wazalishaji wakubwa kwa kawaida huwa na ufanisi katika matoleo marefu ya daraja la bidhaa (bidhaa) na huona kuwa ni gharama kubwa kubadilisha daraja mara kwa mara. Kwa hiyo, wataepuka madarasa maalum hata ingawa wana faida kubwa. Mara nyingi ndogo (kawaida ya zamani) viwanda vya viwanda kubaki hai kwa kubadilisha kutoka bidhaa daraja la uzalishaji kwa bidhaa maalum.  Uchumi wa kiwango lazima kutofautishwa na uchumi yanayotokana na ongezeko la uzalishaji wa kiwanda fulani. Wakati kiwanda hutumiwa chini ya uwezo wake bora wa uzalishaji, ongezeko la kiwango chake cha matumizi husababisha kupungua kwa gharama ya wastani ya jumla ya uzalishaji. Kama nilivyoona, miongoni mwa wengine, na Nicholas Georgescu-Roegen (1966) na Nicholas Kaldor (1972) uchumi huu si uchumi wa kiwango.
Mifano ya diseconomies ya wadogo ni pamoja na: kutumia nishati chini ya ufanisi, over-saturating soko la kikanda, kuzidi ugavi wa ndani ya malighafi, gharama za juu za uzalishaji kubadilisha kusababisha kutokuwa na uwezo wa pivot kwa bidhaa zaidi margin (kupunguzwa agility), na kuwa na kiwango cha juu kasoro.