Wazia kwamba wewe ndiye mtu wa mwisho duniani. Andika mambo unayohisi na kufikiri.
Dear diary, umekuwa mshirika mwaminifu kwangu, muda wote huu, rafiki wa kweli tu nina. Au, naweza kusema, shahidi pekee wa mawazo yangu - kwa sababu hakuna mwingine. Ndiyo, mimi ni mtu pekee karibu katika ulimwengu huu. Je, hilo linanifanya niwe na furaha au huzuni, unauliza? Kusema kweli, nina matatizo. Kwa kuwa mimi ni mtu anayejitenga na wengine, sikuzote nilitaka kuwa peke yangu na kuwa na amani. Uwezo wa kuwa mimi mwenyewe, si tu kufikiri mawazo yangu mwenyewe lakini kutenda kama hakuna mtu alikuwa kuangalia. Na bado, sasa, wakati ninaweza kufanya hivi (niamini, hakuna mtu anayeniangalia, au hata kanda za usalama!), Natamani kusikia sauti na kwa mtu kuzungumza nami, kuniona nikifanya ujinga au kutekeleza mawazo yangu ya kushangaza, na kwa ujumla nisikilize tu. Lakini, hakuna mtu. Na jambo hili hunitia hofu pia. Kwa nini ninaandika haya, wakati mimi mara chache, kama milele, kusoma nyuma? Ni, labda, kwa matumaini ya siri kwamba mtu fulani siku moja ataisoma na kuelewa mawazo na mawazo yangu bila hukumu. Kama hakuna mtu atakayeisoma, kwa sababu hakuna binadamu aliyebaki kwenye sayari ya Dunia, kwa nini hata ninaandika hii? Sikuzote nilisoma (na kudhihaki) vitabu vilivyoniambia "Mwanadamu ni mnyama wa kijamii" - nilihisi kwamba havikunihusu wala havikunihusu. Na sasa, rafiki mpendwa, nimegundua kidogo marehemu katika maisha kwamba haikuwa vitabu kwamba hawakumtambua mimi. Badala yake, mimi ndiye niliyekosa kujielewa. Salamu na adieu!