Toa maneno ya Kigiriki katika fungu lifuatalo, pamoja na ufafanuzi mfupi, katika alama za risasi.
Context:Meno (/ˈmiːnoʊ/; Kigiriki: Μένων, Ménōn) ni mazungumzo ya Socrates na Plato. Meno anaanza mazungumzo kwa kumwuliza Socrates kama wema hufundishwa, hupatikana kwa mazoezi, au huja kwa asili. Ili kuamua kama wema unaweza kufundishwa au la, Socrates anamwambia Meno kwamba kwanza wanahitaji kuamua wema ni nini. Wahusika wanapozungumza juu ya wema, au arete, wanarejelea wema kwa ujumla, badala ya wema fulani, kama vile haki au kiasi. Sehemu ya kwanza ya kazi inaonyesha mtindo wa Socratic dialectical; Meno, hawezi kufafanua vyema wema, ni kupunguzwa kwa kuchanganyikiwa au aporia. Socrates adokeza kwamba watafute pamoja ufafanuzi ufaao wa wema wa adili. Kwa kujibu, Meno anaonyesha kwamba haiwezekani kutafuta kile ambacho mtu hajui, kwa sababu mtu hawezi kuamua ikiwa ameipata.  Socrates anapinga hoja ya Meno, ambayo mara nyingi huitwa "Meno's Paradox" au "Learner's Paradox", kwa kuanzisha nadharia ya maarifa kama kumbukumbu (anamnesis). Kama ilivyowasilishwa katika mazungumzo, nadharia hiyo inapendekeza kwamba nafsi haziwezi kufa na zinajua vitu vyote katika hali isiyo na mwili; kujifunza katika mwili ni mchakato wa kukumbuka kile ambacho nafsi ilijua kabla ya kuja katika mwili. Sokrates anaonyesha kukumbuka kwa vitendo kwa kumuuliza mmoja wa watumwa wa Meno fumbo la hisabati. Baadaye, Socrates na Meno wanarudi kwenye swali la kama wema wa adili unaweza kufundishwa, wakitumia njia ya nadharia. Karibu na mwisho wa mazungumzo, Meno anaweka fumbo jingine maarufu, linaloitwa "Tatizo la Meno" au "Tatizo la Thamani ya Maarifa", ambalo linauliza kwa nini maarifa yanathaminiwa zaidi kuliko imani ya kweli. Akimjibu, Socrates anatoa tofauti maarufu na isiyoeleweka kati ya ujuzi na imani ya kweli.
- arete: wema kwa ujumla, yaani badala ya wema fulani - aporia: kuchanganyikiwa - anamnesis: kukumbuka maarifa