Andika maandishi katika jarida kuhusu janga hilo.
Siwezi kukumbuka mara ya mwisho nilipoandika mambo ya kibinafsi. Nilikuwa nikiandika kila wakati nikiwa msichana mdogo: katika daftari zenye rangi ambazo nilipewa kama zawadi wakati wa Krismasi au siku yangu ya kuzaliwa. Sikuzote niliwaacha wakiwa nusu-wazima. Labda robo kama nilikuwa busy. Ukweli ni kwamba, niliwaacha wakati niligundua hakuna mtu ila mimi aliyejali kile nilichokuwa nakisema; wakati nilikuwa nimeacha kujali; wakati niligundua sikuwa na kina sana. Hilo laweza kutokea wakati huu pia.  Tofauti sasa ni kwamba hata kama mimi si kusema kitu kina: wakati ni kina. Tunaishi katika janga la dunia nzima, tunajificha majumbani mwetu, tukitumaini kuwa hatujaambukizwa na kuwaambukiza wengine bila kujua. Kuwaepuka watu barabarani tunapoenda kutembea, mara moja kutaka kunawa mikono yetu wakati tunapochukua kitu kutoka dukani baada ya kusubiri kwenye foleni kwa saa moja.  Jana, ilikuwa zamu yangu kwenda kununua vyakula. Mshirika wangu alikuwa akifanya sehemu kubwa ya safari zetu. Mara ya mwisho nilipojiunga naye ilikuwa wiki kadhaa zilizopita, kabla huwezi kutarajia mstari kuzunguka block. Tulikuwa kuamka mapema siku ya Jumamosi, na ilikuwa mvua kidogo, hivyo mimi kumshawishi tunapaswa kwenda kwa Mollie Stones juu ya mitaani kuwapiga kila mtu huko. Tulipowasili, watu 12 hivi walikuwa wamejipanga katika mstari, na tulijikusanya chini ya mwavuli mdogo wa maua uliokuwa katika sanduku la gari letu.  Nilikuwa na malipo maalum hii mwavuli kwa kadi yangu ya kampuni wakati wa safari ya kazi ya London, na hata ingawa ni barely kazi, mimi si kutupa nje. Nilipoifungua ili kutulinda tulipokuwa tukingoja nje ya Mollie Stones, nilitamani kurudi London. ya kusafiri kabisa. Ya kuwa na uwezo wa kukimbia katika duka la vyakula kwa viungo brunch, na hakuna zaidi. Mawe ya Mollie siku zote yalikuwa marudio yetu kwa viungo vya brunch baada ya usiku wa nje wenye nguvu sana. Nilikuwa nikikosa kwenda nje usiku: baa zenye watu wengi ambako ilibidi uinue sauti yako ili usikiwe, na bado ulikasirika wakati rafiki yako wa karibu alipolia kwa sauti kubwa.  Nilifaulu kupita safari hiyo ya kwenda Mollie Stones bila kulia. Mara ya mwisho mimi na mwenzangu tulipoenda kwenye jumba hilo la Mollie Stones, ilikuwa Jumapili kabla ya Meya Breed kuamuru San Francisco iwekwe mahali pake. Hakukuwa na mahitaji yoyote ya kutenganisha jamii, na duka lilizidiwa na wanunuzi wenye hasira. Watu walikutana kwenye vijia. Vifaa vya karatasi vilikuwa vimeporwa. Maziwa ya shayiri hayakupatikana popote. Tulichagua Mollie Stones kwa sababu ni duka la chakula ghali zaidi katika San Francisco, na hatukufikiri kila mtu angekuwa kuhifadhi huko. Lakini hii ni San Francisco, hivyo tulikuwa na makosa. Nilimwona mwanamke mzee-mzee akitembea polepole katika duka hilo na nikaanza kupumua haraka. Mwenzangu hakuwa mbali, kwa hiyo nilifaulu kumpata na kupumua kwa kina mara kadhaa ili niweze kuepuka mshtuko.  Kwa hiyo, unaweza kuelewa kwa nini sikuwa na hamu ya kwenda kununua vyakula peke yangu. Nilichagua Costco katika SOMA kwa sababu watu wachache sana wanaishi kusini mwa Market, na ilikuwa katikati ya wiki ya kazi: labda unaweza kujificha mbali na mikutano ya Zoom kwa safari ya haraka kwenda Whole Foods au Trader Joe's, lakini Costco ni adventure, ahadi. Naam, mamia walikuwa na bidii kama yangu. Yaelekea ni kupata makaratasi 30 ya karatasi ya choo.  Niliingia kwenye karakana ya Costco saa 10 asubuhi ilipofunguliwa. Hakuna magari yakisubiri kuingia, jambo ambalo niliona kuwa ishara nzuri. Kumbuka: hakuna ishara nzuri katika janga. Baada ya kupata mahali pa kuegesha gari, nilizunguka-zunguka katika eneo hilo na kujikuta nyuma ya kile kilichoonekana kama mstari wa usalama wa uwanja wa ndege usio na mwisho, uliotengenezwa kwa haraka na mkanda wa tahadhari na kufuatiliwa kwa uvivu na mfanyakazi wa Costco aliyevaa kinyago cha uso na kipaza sauti. Kila baada ya dakika chache, alitukumbusha tuwe na umbali wa meta 6 kutoka kwake.  Licha ya kuwa na matumaini kuhusu kungoja, nilikuja nikiwa nimejitayarisha. Uso wangu ulikuwa umefunikwa kabisa na kinyago cha N95, ambacho nakiri, nilihisi hatia. Wafanyakazi wa huduma za afya kote Marekani walihitaji PPE, na hapa nilikuwa, nikisubiri katika mstari wa Costco nikiwa nimevaa kipande kimoja cha mavazi. Nilikuwa nimenunua pakiti ya 10 baada ya msimu uliopita wa moto na nilikuwa nimevunja muhuri kwenye pakiti, nikifanya isiwezekane kuitoa. Kifuniko changu cha uso hunifanya nijihisi kama mtoto au mhusika wa katuni: kinaenea kutoka kwenye kidevu changu hadi chini ya kope zangu. Ili kukamilisha hilo, ninavaa glavu za ski (plastiki ni vigumu kupata), na nimepakua vipindi vingi vya The Daily kwenye simu yangu. Mimi kuchukua nafasi yangu katika nyuma ya mstari, ambayo ina sita au hivyo switchbacks, na kukaa katika kukamata na Michael Barbaro.  Nimekuwa kusikiliza Daily kwa zaidi ya mwaka sasa: karibu kila siku, ama juu ya commute yangu au wakati wa kufanya kazi nje asubuhi. Lakini kwa kusikitisha, tangu niwekwe katika karantini, nimeacha zoea hilo. Bila mazoezi au usafiri wa kwenda kazini, si rahisi kufanya hivyo. Mimi miss Michael's na hapa ni nini kingine unahitaji kujua leo.  Kipindi cha kwanza kina mazungumzo na Paul Mozur, mwandishi wa habari wa teknolojia anayeishi Asia <unk> asili yake ni Shanghai. Yeye, pamoja na waandishi wengine wachache wa habari wa Marekani, walikatazwa kuingia nchini China na kulazimishwa kuondoka nchini humo, na alishiriki pamoja na sisi hisia zake na sababu zake.  Kisha nikachagua "sauti za janga hilo", sehemu iliyogawanywa katika sehemu nne: waandishi wa habari wakizungumza na Wamarekani walioathiriwa na janga hilo huko Pittsburgh, Kansas City, New York na Seattle. Wazazi ambao sasa wanawafundisha nyumbani watoto wao wadogo wanaolia. Aliyekuwa mhudumu sasa anaishi kwenye gari lake akijaribu kupata kazi katika duka la vyakula, lakini hawezi kupata cheti chake cha kuzaliwa. Muuguzi ambaye hawezi tena kuwaona wajukuu wake kwa sababu anawatibu wagonjwa wa COVID. Nilitokwa na machozi kumsikiliza akikumbuka usiku wa kwanza hospitalini ambapo walihakikisha visa viwili vya COVID-19. Alihisi kusudi na ushirika na wenzake wa kazi, lakini aligundua mara moja kwamba ilimaanisha hangeweza kuwa mwenyeji wa kulala kwake kila wiki na wajukuu wake. Alifafanua kwa undani chumba alichowatengenezea nyumbani mwake, na jinsi vitanda vyao vitakavyokaa tupu kwa majuma kadhaa.  Kipindi cha tatu cha Daily kimekamilika, na hatimaye ninafanya maendeleo katika mstari wa Costco, nikimaliza mteremko, ambapo mkanda mwekundu ulio miguuni mwetu huonyesha waziwazi pengo la meta 6 linalohitajika kati yako na watu walio mbele na nyuma yako. Ninapokuwa ndani ya ghala hilo kubwa, mimi huelekea kwenye bidhaa za karatasi na kufanya iwe kazi yangu kupata karatasi ya choo na taulo za karatasi. Mafanikio katika jambo hilo hufanya subira iwe yenye kuthawabisha, nami huanza kuondoa vitu kwenye orodha yangu kwa kusudi fulani. Ingawa wafanyikazi wa Costco wamewekwa kimkakati katika ghala lote, mara kwa mara wakiinua kipaza sauti kuwakumbusha wanunuzi waendelee kuwa umbali wa meta sita, kuna mambo machache yanayofanya safari hii ya Costco iwe ya kawaida: Ninafungasha mkokoteni wangu wa ununuzi hadi ukingo, ninatumia pesa nyingi sana, na kuondoka haraka. Zaidi ya yote, siwezi kusubiri kuondoa kifuniko changu.