Kulingana na Socrates na Aristotle, maisha mazuri ni nini, na ni mambo gani yanayochangia maisha hayo? Je, maisha mazuri huzaliwa au hufundishwa, na je, mtu yeyote aweza kuyapata?
Mojawapo ya mambo yenye kusisimua zaidi na yenye nadharia nyingi ni lile la maana ya uhai na jinsi ya kuishi maisha "mazuri". Ni asili ya binadamu kueleza haijulikani na kuunda maelezo kwa njia ambayo ulimwengu hufanya kazi; katika historia ya wanafalsafa wamekuja hitimisho yao wenyewe kwa nini baadhi ya maisha ni nzuri na wengine si. Watu wawili muhimu wanaotoa ufahamu kuhusu mambo hayo ni Socrates katika kitabu cha Plato The Apology, na Aristotle katika kitabu chake Nicomachean Ethics. Wazo linaloonekana kuwa sahili kwa ghafula hubadilika kuwa mchanganyiko wenye kutatanisha na ulio tata wa sehemu mbalimbali ambazo kwa kuunganishwa pamoja tu katika uwiano ufaao humwezesha kila mwanamume au mwanamke kuishi maisha mazuri kikamili. Ili kujadili njia ambayo sisi ni kuongoza maisha mazuri ni lazima kwanza kujadili mambo tofauti ambayo kuchangia ufafanuzi wa mema katika macho ya Socrates na Aristotle. Ni mambo gani yanayofanyiza wema? Je, ni ya asili au ni ya kujifunza? Je, inaweza kununuliwa? Je, ni ya muda tu au ni ya milele? Je, inatumika kwa mtu mwenyewe au kwa jumuiya nzima? Je, mtu hujiendesha ili awe mwema? Maisha mazuri yanatolewaje na miungu au yanapatikanaje na wanadamu? Na ingawa hakuna jibu la uhakika kwa yoyote ya maswali haya, katika maandishi ya waandishi wote wawili kuishi maisha mazuri huja chini ya uchaguzi unaofanya na jinsi wanavyolinganisha na ufafanuzi wa mema unayojiunga nayo. Socrates na Aristotle kutumia maneno kama vile wema, ujasiri, furaha, na akili kuelezea matoleo yao ya njia wewe kuchukua kufikia maisha mazuri, na wote ni muhimu, lakini dereva kuu ya maisha mazuri ni uwezo wa mtu wa kupata usawa sahihi kati ya Dahlke 1 kila moja ya sifa zao kwamba kukopa kuelekea maendeleo ya kawaida kufafanuliwa maisha mema. Kuweka nadharia juu ya jinsi ya kuishi maisha mazuri husababisha umuhimu wa kufafanua maisha mazuri ni nini na vipengele vinavyofanya. Aristoto alitoa nadharia katika Maadili ya Nikomake kwamba wazo la wema, au ubora, linaweza kuwa mandhari kuu kwa vipengele vinavyounda "wema" wa juu zaidi, wema ambao ni mwisho au bidhaa inayojumuisha maisha yote kabla yake. Na ukuzi wa wema wa adili upo katikati ya kiasi kikubwa mno na kidogo mno cha hisia yoyote, kitendo au tabia. ... ni katika hisia na vitendo kwamba ziada, upungufu na median hupatikana. Hivyo tunaweza kupata hofu imani, tamaa, hasira, huruma na kwa ujumla aina yoyote ya furaha na maumivu ama sana au kidogo sana, na katika kesi yoyote si vizuri. Lakini kuyaona haya yote kwa wakati unaofaa, kuelekea vitu vinavyofaa, kuelekea watu wanaofaa, kwa sababu inayofaa, na kwa njia inayofaa - hiyo ndiyo njia ya kati na bora zaidi, njia ambayo ni alama ya wema. (Aristotle. Bk. 2, uku. 43) Na bado, hata kwa ufafanuzi sahihi zaidi Aristotle au Socrates anatoa kuna kiasi kikubwa cha ambiguity. Wakati baadhi ya sifa au vitendo ni classified kama inherently nzuri au mbaya Aristotle theorizes kwamba tu juu ya zoezi matumizi ya moja au mbili sifa haina maana wewe ni mtu mzuri wanaoishi maisha mazuri. Lakini badala yake, anasema kwamba kuna matumizi ya kati kati kati ya hali ya juu ya kamwe na daima ambayo inachangia wema, na kisha maisha mazuri. Ambapo kwamba hatua ni bado haijulikani, kwa sehemu kutokana na tofauti ya hali ya kutokuwa na mwisho mtu mmoja anaweza kuwa dhidi ya mtu mwingine Dahlke 2  wakati wa maisha yao na kwa sehemu kutokana na utata na ukubwa wa vigezo kwamba kuchangia mtu kwa ujumla. Hata hivyo, Aristoto anaeleza maelezo machache ya jumla ya ufafanuzi wake wa mwanamume au mwanamke mwema ili kusaidia kufafanua uwiano kati ya mambo hayo mawili. Kwa mfano, kati ya raha na maumivu ni kujidhibiti, kati ya hofu na ujasiri ni ujasiri, na wenye haki huanguka kati ya wivu na chuki.1 Mifano hii inaangazia jinsi ya kupata katikati kati ya sifa mbili zinazopingana, lakini haitufundishi jinsi tunavyopaswa kuishi maisha mazuri. Wakati kufafanua kabisa wazo la wema ni ngumu mfumo wa mawazo ya kutumia wakati wanakabiliwa na maamuzi ya kila siku Aristotle hutoa inaruhusu majadiliano juu ya jinsi ya kuishi maisha mazuri. Kujenga mpango uliopangwa wa jinsi ya kuishi maisha mazuri huleta swali Je, mtu yeyote anaweza kuishi maisha mazuri? Isitoshe, je, sifa zinazofanya mtu awe na wema wa adili ni za asili au zinajifunza? Aristoto anaingia katika shule mbili za mawazo, ya kwanza kuwa kuna baadhi ya sifa kwamba kuzaliwa na inaweza kuzuia au kuacha moja's kutafuta wema wa maadili, na pili, kwamba moja yanaendelea sifa hizi kwa muda na kupitia tabia ya ibada. Yeye aeleza hivi kwa ulinganisho: "Vivyo hivyo, sisi huwa waadilifu kwa kufanya matendo ya haki, wenye kujidhibiti kwa kuonyesha kujidhibiti, na wenye ujasiri kwa kutenda matendo ya ujasiri". (Aristotle. Bk. 2, uku. 34) Kwa maneno mengine, mtu huwa mwema kwa kuendelea kuwa mwema. Kwa hivyo, mtu hujikuta katika maisha mazuri wakati mtu anaishi kawaida katikati ya sifa zote zinazopingana. Ingawa sio kila mtu katika jamii ataishi maisha mazuri, kila mtu ndani ya jamii anaweza kuishi maisha mazuri. Katika hatua hii ni muhimu kwa Mifano iliyotolewa katika Kitabu II Ch. 7 - Maadili ya Nikomake Dahlke 3  kurudi kwenye ufafanuzi wa maisha mazuri, haimaanishi mafanikio, umaarufu au utajiri, lakini badala ya kufanya mazoezi ya mchanganyiko wa mambo ambayo huunda wema. Ingawa sifa fulani kama vile wema wa adili hazipingwi kuwa nzuri, utajiri ni sehemu ya maisha mazuri ambayo imejadiliwa sana. Aristoto na Socrates wanakubali kwamba utajiri si kiashiria cha maisha mazuri lakini maoni yao yanatofautiana inapohusu fungu ambalo pesa hutimiza katika kuendeleza maisha hayo. Ingawa Aristoto aamini kwamba utajiri ni jambo la lazima kwa maisha yenye wema wa adili, Socrates aamini kwamba utajiri ni tokeo tu la maisha mazuri. Aristotle anakubali kusema kwamba, "Utajiri sio wema ambao tunajaribu kupata, kwa sababu ni muhimu tu, yaani, ni njia ya kitu kingine". (Aristotle. Bk. 1, uku. 9) Vinginevyo kusema kwamba wakati utajiri sio lengo la mwisho na haina maana wakati wa kufikiria thamani ya mtu, ni muhimu katika uundaji wa maisha mazuri. Kwa upande mwingine, Socrates anaandika ya utajiri kama kitu ambacho haina kujenga ubora na wakati mwingine wanaweza hata kuzuia maendeleo yake. Katika Apology Socrates anasema kwa jury, "Utajiri hauleti ubora, lakini ubora huleta utajiri na baraka nyingine zote za umma na za kibinafsi kwa wanaume". (Plato. 30b) Wakati nukuu hii imechukuliwa nje ya muktadha wa hoja ya utetezi, bado inashikilia imani ya Socrates juu ya utajiri. Yeye, mtu maskini, haoni thamani sawa ya pesa kama wanafalsafa kama Aristotle, na wakati wa kutetea chaguo lake la kutodai ada kwa wanafunzi ambao walifuata mawazo yake ya falsafa kama wanafalsafa wengine walivyofanya, alisema kuwa yuko hapa katika huduma ya mungu. Nadharia zote mbili juu ya jukumu la utajiri katika maisha mazuri ni muhimu kuzingatia. Je, utajiri huongoza kwenye ufisadi na umaskini kwenye maisha yenye dhambi zaidi? Utajiri, sawa na hofu, unahitaji wastani. Kama vile Aristotle anavyoeleza hofu, kuwa na hofu kidogo sana ni kukosa busara, na kuwa na hofu nyingi sana ni kuwa mwoga. Katika utajiri mawazo sawa Dahlke 4  Inaweza kutumika, kidogo sana husababisha umaskini uliokithiri ambao unakengeusha kutoka kuishi maisha ya wema na mengi sana yanaweza kuunda vikengeusha tofauti ambavyo vinaongoza kwa matokeo yale yale. Nadharia nyingine inayopingana ni ile ya muda ambao "wema" hudumu. Wakati wa kufafanua maisha mazuri, ni muhimu kufikiria wakati unaweza kutumia nzuri kama kiashiria. Ikiwa wema katika maisha ya mtu hudumu milele basi neno hilo ni la kudumu na linaweza kutumika katika maisha ya mtu. Ikiwa kinyume chake, wema huja na kwenda katika maisha yote neno hilo linaweza kutumika tu kwa muda au katika vizazi vijavyo kutaja maisha ya mtu kwa ujumla. Socrates, baada ya tangazo la utekelezaji wake inasema, "mtu mwema hawezi kujeruhiwa ama katika maisha au kifo, na kwamba mambo yake hayapuuzwi na miungu". (Plato. 41 c-d) Kukopesha wazo kwamba mtu mwema au mwanamke anayeishi maisha mazuri ni ya kuendelea na ya kudumu, katika maisha na kifo. Hata hivyo, Aristotle anasema kwamba kwa kuwa maisha mazuri ni jumla ya bidhaa ndogo, kutumia neno kuelezea maisha ya mtu, ni lazima kuja mwisho wa maisha yao, kuangalia ni kwa ujumla. Baada ya kuelezea malengo madogo na malengo ya mwisho yeye huenda zaidi na anasema, <unk>The bora bora, kwa upande mwingine, lazima kitu mwisho <unk> (Aristotle. Bk. 1 pg. 14) Kusema kwamba wakati kuna matawi tofauti ya maisha mazuri, tabia ya wema si mara kwa mara na kwa hiyo huwezi kutoa maelezo ya maisha yao kwa ujumla mpaka mwisho wake. Hoja za Socrates juu ya urefu wa wema ni za kipumbavu, kwa kuona watu wanabadilika kwa muda, tu na habari nzima ya maisha yao mtu anaweza kudai kama walikuwa na maisha mazuri au la. Kwa muhtasari, maoni mawili tofauti juu ya jinsi tunavyopaswa kuishi maisha mazuri pamoja hutoa ufahamu na nadharia juu ya mada hiyo lakini hakuna hutoa maagizo kamili juu ya kufanya hivyo. Socrates, kama ilivyoandikwa na Plato, inaelezea maisha yake mwenyewe ambayo yeye Dahlke 5  na Aristotle hutoa nadharia ya falsafa nyuma ya jinsi ya kuishi katika njia ya wema na mwisho lengo la furaha au kwa maneno mengine maisha mazuri. Tunachoweza kukifikia kuelewa jinsi ya kuishi maisha mazuri ni kwa kuelewa kile kinachofanya maisha mazuri, na hata hii ni ya kibinafsi. Maoni ya mtu mmoja juu ya maana ya maisha yenye wema-adili yaweza kutofautiana sana na ya mwingine ikitegemea mahali walipoishi, itikadi zao za kidini, au cheo chao katika jamii. Tofauti hizi husababisha miongozo na ufafanuzi mbalimbali wa maisha mazuri. Ndani ya maoni yote tofauti, dhana iliyoletwa katika Maadili ya Nicomachean ambayo inaweza kukubalika sana ni kwamba ndani ya maisha ya mtu kuna hatua ya kati kati kati ya kila moja ya hisia zao, vitendo na sifa ambazo huunda wema na kusababisha maisha mazuri.