Machiavelli anaamini ni nani anayeonyesha sifa za mfalme wa kweli katika kitabu The Prince, na kwa nini anaamini hivyo?
Katika kitabu cha Machiavelli, The Prince, Machiavelli anaelezea kwa undani sana kiwango ambacho mkuu wa kweli anapaswa kutawala nchi yao ili kuhakikisha utawala kamili na utii wa watu wake. Anaelezea mahitaji na majukumu mengi ya mkuu, ambayo anaonyesha katika maandishi yote kupitia takwimu tofauti, katika muktadha mzuri na hasi. Katika kitabu The Prince, mtu mmoja, ambaye Machiavelli anaonyesha wazi ana heshima kubwa kwa, kuonyesha mara kwa mara, ni Cesare Borgia ambaye yeye hata inahusu na hadhi kulinganishwa na ngazi ya Mungu akipaaza sauti kwamba "kulikuwa na mtu mmoja ambaye alionyesha glimpses ya ukuu... kwamba alifanya kufikiri alikuwa ametumwa na Mungu" (26). Maneno kama hayo hutumiwa mara nyingi kumfafanua Cesare Borgia katika maandishi yote. Katika kutafuta nani kweli mfano tabia ya "mfalme", kwa ujumla inaweza kuonekana kuwa Cesare Borgia kutoka sifa ya juu ya Machiavelli, lakini katika hali halisi hii si kesi. Badala ya hivyo, cheo cha "Mfalme" ni cha mtu asiyejulikana sana: Ferdinand wa Aragon, Mfalme wa Hispania. Uunganisho huu unafanywa kwa sababu ya utata mwingi Machiavelli hufanya katika sifa ya Cesare Borgia na takwimu nyingine muhimu katika maandishi, wakati sifa nyingi muhimu za mkuu wa kweli ambazo Machiavelli anazungumza juu ya kushikilia bila utata kwa Ferdinand. Machiavelli anaonyesha mafundisho yake kupitia vitendo vya Cesare Borgia vinavyoonekana katika sura ya 7 wakati Cesare Borgia alishinda jimbo la Romagna: mara moja kumponda mpinzani kwa kutumia ukatili mkubwa, kwa kutumia mbuzi wa sadaka kuzuia chuki kutoka kwake, na mwishowe kumuua mbuzi wa sadaka ili kuunda hisia ya nguvu na hofu ndani ya wakazi wa majimbo mapya. Vitendo hivi, kwamba kueleza kwa nini yeye ni hivyo sana sanamu na Machiavelli, si kwenda bila ukweli kwamba wengine  Sifa za msingi za Cesare Borgia zinapingana moja kwa moja na wazo la Machiavelli la mkuu mwenye kutawala zaidi. Mfano mzuri ni jinsi <unk>Cesare Borgia... alivyopata hali yake wakati wa kuongezeka kwa baba yake, na kwa kupungua kwake alipoteza <unk> (7). Kwa wazi urithi huhitaji jitihada kidogo sana ikilinganishwa na kuanzisha ufalme mpya. Ingawa Cesare Borgia baadaye alishinda majimbo mapya, inaweza kuhitimishwa kuwa kuongezeka kwa nguvu kupitia bahati ya baba yake ilikuwa kichocheo muhimu na haionyeshi sifa za mkuu bora. Wahusika wengine katika kitabu hupokea sifa kama hizo katika uwezo wa uongozi, lakini bado wanakosa sifa ambazo zinalinganishwa na mkuu bora. Takwimu hizi ni pamoja na Papa Julius II, ambaye nguvu yake imeangaziwa na Machiavelli katika sura ya 13 kama inaambatana zaidi na bahati badala ya virtù katika kampeni yake ya kushinda, Papa Alexander VI, ambaye ingawa anaonyesha uwezo wa ujanja wa kuleta utawala na nguvu ya mwisho ya ufalme wa kikatoliki, alifanya hivyo kwa msaada wa awali wa "kupewa jina na mapato kutoka kwa Kanisa Katoliki na mjomba wake Alonso". [1] Takwimu nyingi zinafuata muundo huo kwa kuwa zinafuata kanuni nyingi zilizoonyeshwa katika The Prince, lakini kwa kweli na mahitaji mengi ya kuwa mkuu wa kweli, takwimu hizi hazifuati ufafanuzi wazi wa mkuu. Hata hivyo, kuna mtu mmoja anayefuata kwa ukaribu sana maoni ya Machiavelli na anaonyesha mambo ya msingi ambayo mwanzoni mwa maisha ya mwana-mfalme wa kweli ni lazima awe nayo, na haachi kasoro yoyote katika hatua yake ya kuwa mwana-mfalme wa kweli: Ferdinand wa Aragon. Sifa za Ferdinand zilimfanya apewe jina la "Mfalme" lakini sifa moja kuu ndiyo iliyomtofautisha na wengine: kuongezeka kwake madarakani. Karibu mara moja katika Prince, Machiavelli inaelezea tofauti kati ya principalities na inasisitiza jinsi kudumisha 1 <unk>Alexander wa Sita.<unk> Encyclopædia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc., www.britannica.com/biography/Alexander-VI.  utawala mpya ni vigumu zaidi kuliko urithi. Jambo hili linaonekana wazi katika kuongezeka kwa Ferdinand kuwa kiongozi katika kile ambacho Machiavelli anamfafanua kuwa <unk>[kuongezeka], kwa umaarufu na utukufu, kutoka kuwa mfalme asiye na maana kuwa mfalme wa kwanza katika Ukristo<unk> (21). Ferdinand anaonyesha udanganyifu wake wa ujanja kupitia njama yake ya kupata mamlaka, "sikuzote akitumia dini kama kisingizio, ili kufanya mipango mikubwa zaidi, [akijitoa] kwa ukatili wa kimungu kuondosha na kusafisha ufalme wake wa Waarabu" (21). Machiavelli alama hii kamwe kuwa "mfano zaidi admirable, wala moja zaidi nadra" katika ambayo yeye anatumia dini kama vazi la invisibility kudanganya kushinda mataifa (21). Sifa hizo za asili ndizo zinazomfanya Ferdinand apendwe na kumtofautisha na watu wengine katika maandishi hayo. Hisia hii inashirikiwa na Machiavelli akipaaza sauti "kwamba vitendo vyake vimetokea kwa njia hiyo, moja nje ya nyingine, kwamba wanaume hawajawahi kupewa muda wa kufanya kazi kwa nguvu dhidi yake" (21).