Andika maandishi katika kitabu cha kumbukumbu kuhusu mama anayegundua ukuu anaouona ukikua katika binti yake mwenye umri wa kwenda shule ya sekondari. Linganisha fadhili ya binti huyo na matatizo ambayo mama huyo anapitia kazini siku hiyo. Mweleze hadithi hiyo kwa upendo na kumthamini.
Kwa hiyo leo nilikwenda darasani kwa Maddie kuwa msimamizi wa chakula cha mchana. Yeye ni katika darasa la 9, lakini anahudhuria shule pretty ndogo, hivyo kila mtu alikuwa milling kuhusu katika eneo ndogo... kucheza kadi au MahJong, kula bidhaa baked wao got kutoka kuuza chini ya ukumbi, na kwa ujumla, kuwa vijana. Mimi si mara nyingi kuhudhuria shule yake, lakini Mads walionekana furaha sana, na katika kipengele yake. Nilifurahi sana kushuhudia jambo hilo. Mimi, kwa upande mwingine, nilikuwa na siku mbaya sana kazini, na nilipofika, nilikuwa nikiangalia simu yangu kwa taarifa na kujaribu kupigana vita kwa ajili ya timu yangu mpya ambayo niliambiwa haikuwa na thamani ya kupigana. Bila shaka, hii ilikuwa ushauri unheeded, kama "kama kuna kilima kwamba" ni thamani ya kufa juu ya "mimi itabidi kwenda prostrate mwenyewe juu ya juu yake kama ufanisi iwezekanavyo. Na hivyo nilikuwa nikipigana vita visivyoweza kushindwa, na binti yangu alikuwa akisimamia timu ya wavulana wakila brownies na kuokota chakula chao cha mchana chenye afya na kucheka huku wakiweka vigae vyao vya Kichina... na nilikuwa nimefadhaishwa sana na matokeo ya vita yangu ya kimya, kwenye skrini, ya kazi ya mbali ambayo hata sikuona machozi yakibubujika machoni mwangu, au ukweli kwamba nilikuwa nimeketi katikati ya chumba kilichojaa vijana. Nadhani jambo pekee zuri kuhusu kulia katika chumba kamili ya vijana katika chakula cha mchana ni kwamba wewe ni nadra sana moja kulia... hivyo kuna kwamba. Hivyo huko nilikaa, katika kampuni nzuri, mabega upole hunched na kujaribu yangu damnedest si kufuta pua yangu sasa-sooty juu ya sleeve yangu. Na bila shaka kudumisha tabasamu wakati wowote Maddie akaniangalia, kwa sababu Mungu anajua mimi nilikuwa huko tu kuhakikisha hakuna mtu akageuka juu ya meza (lakini kwa uaminifu, si huko kwa mengi zaidi, kama watoto hawa walikuwa kujitegemea na badala ya kushangaza vizuri tabia kutoka kile nilikumbuka kutoka darasa la 9th) na jambo la mwisho nilitaka ilikuwa aibu binti yangu katika saa yake ya chakula cha mchana shule. Lakini Maddie alikuwa amesimama hapo karibu na kiti kidogo cha sofa nilikuwa juu, na akasema, <unk>Mama, scoot juu.<unk> Na nikaondoka. Naye akaketi. Hakuniuliza tatizo langu lilikuwa nini; tayari alikuwa amesikia kelele zangu kabla hajaondoka kwenda shuleni asubuhi hii kuhusu taabu ya kazi ambayo nilikuwa nikishughulika nayo leo. Badala yake, aliinama na kunikumbatia sana, mbele ya mtu yeyote anayesikiliza - ambayo ilionekana kuwa kila mtu - na kunituliza kwa kutuliza "yote yatakuwa sawa" na "sijatarajia aina hii ya mambo kutoka kwa kazi yangu hadi sasa? " Na kisha akainuka na kurudi kwenye kiti chake kwenye meza ya mchezo, kwa utulivu kana kwamba alikuwa amepata kinywaji kwenye chemchemi ya maji, na nilibaki nikifikiria kuwa binti yangu tineja alikuwa amenifungia mikononi hadharani, katika chumba cha chakula cha mchana cha shule ya sekondari, mbele ya vijana wengine kadhaa ambao sikuwa nimewahi kukutana nao, na hakutikisika hata kidogo. Saa tatu baadaye, suala la kazi lilikoma kuwa na matokeo mazuri; inaonekana kwamba kufa kwenye kilima hicho kuliweza kuokoa mpango huo baada ya yote. Nilifurahi sana kuhusu hilo. Lakini sehemu bora ya siku hiyo ilikuwa kutambua kwamba Maddie hana woga, ni mwenye fadhili, na anajiamini, na yuko tayari kuvuka mipaka na kufanya mambo magumu. Atakuwa Nguvu ya Asili. Kwa kweli, tayari anafanya hivyo.