ο θεος των πνευμα[τ]ων και πασης σαρκος ο τον θανατον καταργησας και τον αδην κατασπαθασας και ζωην τω κοσμω χαρισαμενος αναπαυσον τον δουλον σου ισου αβρααμ και ισαακ και ιακωβ εν τοπω φωτινω ε[ν το]πω αναπαυσεως [ενθ α]πεδρα οδυνη και λυπως και στεναγμως. παν αμαρτιμα παρ αυτων πραχθη λογων εργων κατα διανια ως αγαθος και φιλανθρωπος συνχωρισ[ον] οτι ουκ εστιν ος ζησετα[ι] ανθρωπος και ουκ αμαρτισει συ γαρ [μ]ονος θεος εμαρτιας εκτος υπαρχεις και δικαιοσυνη [σου] δικαιοσυνη εις τον αιωνα και ο λογος σου αληθεια. συ γα[ρ] ει αναπαυσις και αναστ[ασις] [α]μην ετους. δο 0.
Nub. — London, British Mus.