εδοχσεν τε[ι β]ολει και τοι δεμοι αντιοχις ε[πρυτ]ανευε δρακ[ον]τιδες επεστατε διογνετος ειπε κατα ταδε τον ορκον ομοσαι αθεναιον τεν βολεν και τος δικαστας ουκ εχσελο χαλκιδεας εχ χαλκιδος ουδε τεν πολιν αναστατον ποεσο ουδε ιδιοτεν ουδενα ατιμοσο ουδε φυγει ζεμιοσο ουδε χσυλλεφσομαι ουδε αποκτενο ουδε χρεματα αφαιρεσομαι ακριτο ουδενος ανευ το δεμο το αθεναιον ουδ επιφσεφιο κατα απροσκλετο ουτε κατα το κοινο ουτε κατα ιδιοτο ουδε ενος και πρεσβειαν ελθοσαν προσαχσο προς βολεν και δεμον δεκα εμερον οταν πρυτανευο κατα το δυνατον. ταυτα δε εμπ[ε]δοσο χαλκιδευσιν πειθομενοις τοι δε[μ]οι τοι αθεναιον. ορκοσαι δε πρεσβεια[ν] ελθοσαν εχ χαλκιδος μετα τον ορκοτον αθεναιος και απογραφσαι τος ομοσαντας. οπος δ αν [ο]μοσοσιν απαντες επιμελοσθον οι στ[ρ]ατεγοι κατα ταδε χαλκιδεας ομοσαι ουκ απο[σ]τεσομαι απο το [δ]εμο το αθεναιον ουτε τε[χ]νει ουτε μεχανει ουδεμιαι ουδ επει ουδε εργοι ουδε τοι αφισταμενοι πεισομαι και εαν αφιστει τις κατερο αθεναιοισι και τον φορον υποτελο αθεναιοισιν ον αν πειθο αθεναιος και χσυμμαχος εσομαι οιος αν δυνομαι αριστος και δικαιοτατος και τοι δεμοι αθεναιον βοεθεσο και αμυνο εαν τις αδικει τον δεμον τον αθεναιον και πεισομαι τοι δεμοι τοι αθεναιον. ομοσαι δε χαλκιδεον τος εβοντας απαντας ος δ αμ με ομοσει ατιμον αυτον ε ναι και τα χρεματα αυτο δεμοσια και το διος το ολυμπιο το επιδεκατον ιερον εστο τον χρεματον. ορκοσαι δε πρεσβειαν αθεναιον ελθοσαν ες χαλκιδα μετα τον ορκοτον τον εν χαλκιδι και απογραφσαι τος ομοσαντας χαλκιδεον. αντικλες ειπε αγαθει τυχει τει αθεναιον ποεσθαι τον ορκον αθεναιος και χαλκιδεας καθαπερ ερετριευσι εφσεφισατο ο δεμος ο αθεναιον οπος δ αν ταχιστα γιγνεται επιμελοσθον οι στρατεγοι. οιτινες δε εχσορκοσοσι αφικομενοι ες χαλκιδα ελεσθαι τον δεμον πεντε ανδρας αυτικα μαλα. περι δε τον ομερον αποκρινασθαι χαλκιδευσιν οτι νυμ μεν αθεναιοις δοκει εαν κατα τα εφσεφισμενα οταν δε δοκει βολευσαμενοι ποεσοσι τεν διαλλα[γ]εν καθοτι αν δοκει επιτεδειον ε ναι αθεναιοις και χαλκιδευσιν. τος δε χσενος τος εν χαλκιδι οσοι οικοντες με τελοσιν αθεναζε και ει τοι δεδοται υπο το δεμο το αθεναιον ατελεια τος δε αλλος τελεν ες χαλκιδα καθαπερ οι αλλοι χαλκιδεες. το δε φσεφισμα τοδε και τον ορκον αναγραφσαι αθενεσι μεν τον γραμμ[α]τεα τες βολες εστελει λιθινει και καταθεναι ες πολιν τελεσι τοις χαλκιδεον εν δε χαλκιδι εν τοι ιεροι το διος το ολυμπιο ε βολε χαλκιδεον αναγραφσασα καταθετο. ταυτα μεν φσεφισασθαι χαλκιδευσιν. τα δε ιερα τα εκ τον χρεσμον υπερ ευβοιας θυσαι ος ταχιστα μετα ιεροκλεος τρες ανδρας ος αν ελεται ε βολε σφον αυτον οπος δ αν ταχιστα τυθει οι στρατεγοι συνεπιμελοσθον και το αργυριον ες ταυτα [π]αρεχοντον αρχεστρατο[ς] ειπε τα μεν αλλα καθαπερ αντικλες τας δε ευθυνας χαλκιδευσι κατα σφον αυτον ε ναι εν χαλκιδι καθαπερ αθενεσιν αθεναιοις πλεν φυγες και θανατο και ατιμιας περι δε τουτον εφεσιν ε ναι αθεναζε ες τεν ελιαιαν τεν τον θεσμοθετον κατα το φσεφισμα το δεμο περι δε φυλακες ευβοιας τος στρατηγος επιμελεσθαι ος αν δυνονται αριστα οπος αν εχει ος βελτιστα αθεναιοις. ορκος.
Att. — stoich. 32 — 446/5 a.
 446/5 a.