ειμι μενωνος μεν θυγατηρ. θνησκω δε προ μοιρας λιπω δε αινοπαθη δακρυα ματρι φιλα καλλινοη και παιδι πανορφανω ουνομα δε αιων ουποτ αμαυρωσει τουμον επει λεγομαν ευκτητη στερξας δ εμε αριστολοχος κτερειξεν και στερχθις ωπερ μ ηρμοσεν αυτος ερως. χαιρε και ειν αιδεω χρηστη κουφη δε σ ενερθε ευναζοι κολποις γαια υποδεξαμενη.
RPh 1949, 15, no. 4