ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καταργησας και τον αδην καταπατησας και ζωην τω κοσμω χαρισαμενος αναπαυσον την ψυχην την αγγελοσκω εν τοπω φωτινω εν τωπω αναψυξεως ενθα απεδρα οδυνη και λυπη και στεναγμος παν αμαρτημα πραχθεν η λογω η εργω η κατα διανοιαν ως αγαθος και φιλανθρωπος συνχωρησον οτι ουκ εστιν ανθρωπος ος ζησεται και ουχ αμαρτησει συ γαρ μονος πασης αμαρτιας εκτος υπαρχεις και η δικαιοσυνη σου δικαιοσυνη εις τον αιωνα κυριε ο λογος σου η αληθεια συ γαρ ει αναπαυσις των σων δουλων. αναπαυσον τον δουλον σου αγγελοσκω κοματι εχων και σοι την δοξαν αναπεμπωμεν τω πατρι και τω υιω και τω αγιω πνευματι νυν και αει και εις τους αιωνας των αιωνων οτι εγ ουτοι εστιν ετη της ζωης.
Nub. — Sheikh ‘Arab Hag — JEA 13 (1927) 228, 2 — SB 4.7429