ειστασο δη ξινε και αναγνοθι τουτο γραμμα. ενθαδε σημα τετυκτο επισκοπου ανδρος αγαυου ουνομα κληζομενος εορτασιος φιλος ανδρων τιμιος ευνουχος αει θεον λιταμευων ος νεος ων εθανεν ακηδεα παντα προλιψας στεμμα τε λιτουργων και εκλησιαν πολυτιμον μητερα θρηνουσαν την εν νεοτητι καμουσαν χη[ροσ]υνη στυγερα νεωτερον α[νδ]ρα προθισα λησατο δη παν[των υ]ιον θρεψασα αριστο[ν] [---].
Phryg., N. — Appia (Pınarcık-Abya) — Keçiller — 2nd-3rd c. AD
 2nd-3rd c. AD