διοφαντου σφητ ταδε σοι ζακορος φιλιος λεγω ασκληπιε λητοιδου παι πως χρυσεον ες δομον ιξομαι τον σον μακαρ ω πεποθημενε θεια κεφαλα ποδας ουκ εχων οις το πριν ες ιερον ηλυθον ει μη συ προφρων εθελοις εμε ιασαμενος παλιν εισαγειν οππως σ εσιδω τον εμον θεον τον φαιδροτερον χθονος ειαρινας ταδε σοι διοφαντος επευχομαι σωσον με μακαρ σθεναρωτατε ιασαμενος ποδαγραν κακην προς σου πατρος ωι μεγαλ ευχομαι ου γαρ τις επιχθονιων βροτων τοιωνδε ποροι λυσιν αλγεων. μονος ει συ μακαρ θειε σθενων σε γαρ θεοι οι πανυπειροχοι δωρον μεγα τον φιλελημονα θνητοις επορον λυσιν αλγεων. [τρισμ]ακαρ ω παιαν ασκληπιε σης υπο τεχνης [ια]θεις διοφαντος ανιατον κακον ελκος ουκετι καρκινοπους εσορωμενος ουδ επ ακανθας ως αγριας βαινων αλλ αρτιπος ωσπερ υπεστης.
Att. — med. s. II p.
 med. s. II p.