βασιλευς ευ[μενης ιωνων τωι κοινωι χαιρειν ]. των παρ υμων πρεσβευτων μενεκλης [με] ν ου συνεμειξε μοι ειρηνιας δε και αρχελαο ς απαντησαντες εν δηλωι απεδωκαν ψηφισμα καλον και φιλανθρωπον εν ωι καταρξαμενοι διοτι τας καλλιστας απο τη ς αρχης ελομενος πραξεις και κοινον αναδειξας εμαυτον ευεργετην των ελληνων πολλους μ εν και μεγαλους αγωνας υπεστην προς του[ς] βαρβαρους απασαν σπουδην και προνοιαν ποιου[με]νος οπως οι τας ελληνιδας κατοικουντες πολε[ις] δια παντος εν ειρηνηι και τηι βελτιστηι καταστασ[ει] υπαρχωσιν αντικαταλλασομενος [τε προς] τ[ον] επ[α]κ[ολουθ]ουντα κινδυνον κα[ι [πονον την ευκλειαν εμμενειν δε ε]λομεν[ος εν τ]οις [προς το κ]οινον ακολουθως τη του πατρος προ[α]ιρεσει εν πολλοις φανερας πεποιημαι τας υπερ τουτων αποδειξεις κοινη τε και κατ ιδιαν προς εκαστην των πολεων ευνοικως διακειμενος και πολλα των προς επιφανειαν και δοξαν ανηκοντων συνκατασκευαζων εκαστη απερ δια των εργων την εμην τε φιλοδοξιαν η[λε]γχεν και την ευχαριστιαν του κοινου διοπερ ε[δο]ξεν υμ[ ε] ιν οπως αει φαινησθε τας καταξιας τιμας τοις ευεργεταις απονεμοντες στεφανωσαι μεν ημας χρυσω στεφανωι αριστειωι στησαι δε εικονα χρυσην εν ωι αμ βουλωμαι τοπωι της ιωνιας αναγγειλαι τε τας τιμας εν τε τοις υφ [υ]μων συντελουμενοις αγωσιν και κατα πολεις εν τοις τιθεμενοις εν εκαστηι [και ασπασασθαι δε μ]ε παρα του κοινου [και συνησθηναι] [επι τ]ωι καμε κ[αι τ]ους αναγκαιους ερρω[σθαι ειναι τε] τα πραγματα κατα λογον παρακαλειν τ[ε με θεωρουντα] την ευχαριστιαν του πληθους την κ[αθηκουσαν προ]νοιαν ποεισθαι δι ων το κοινον των ι[ωνων επαυξηθη]σεται τε και δια παντος εν τηι αρι[στηι καταστασει υπ] αρξει ουτω γαρ και μετα ταυτα με παν[των τευξεσθαι τ] ων εις τιμην και δοξαν ανηκοντων. ακ[ολουθως δε πασιν] τοις κατακεχωρισμενοις και οι πρ[εσβευται μετα π] λειονος σπουδης διελεχθησαν εξηγο[υμενοι συμπα] ντος του πληθους προς ημας εκτενε[στατην τε και] ειλικρινη την ευνοιαν. τα τε τιμια φιλο[φρονως αποδε]χομαι και ουδεποτ ελλελοιπως κατα [γε την εμην] δυναμιν εις το περιποιειν αει τι και κ[οινηι απασιν] και κατα πολιν εκαστοις των προς [τιμην και δοξαν] α[ν]ηκοντων πειρασομαι και νυν της τοιαυτης προθεσεως μη αφιστασθαι. γινοιτο δε τηι βουλησει μου και τα πραγματα συνεξακολουθειν. ουτω γαρ ομολογουμενην ληψεσθε μαλλον δι αυτων των εργων της εμης προαιρεσεως την αποδειξιν. οπως δε και εις το λοιπον εν τηι πανηγυρει των πανιωνιων ημεραν επωνυμον αγοντες ημιν επιφανεστερον την ολην εορτην συντελητε προσοδους υμιν τας ικανας ανα[θησω] αφ ων εξετε την καθηκουσαν ημιν [ανατιθ]εναι μνημην. τον δε χρυσουν ανδρι[αντα ποιη]σω μεν εγω προαιρουμενος αδα[πανον παν]τως [την] χαριν ειναι τωι κο[ινωι]. ανατεθηναι δ αυτη[ν βουλομαι] εν τωι εψηφισμενωι ημιν υπο μιλησ[ιων τε]μενε[ι ο]τε γαρ εν ταυτηι τηι πολει συντελουντε[ς] την πανηγυριν εψηφισθε την τιμην ημιν της πολεως μονης των ιαδων μεχρι του παροντος τεμενος αναδεδειχοιας ημιν και συγγενους κρινομενης δια κυζικηνους ενδοξα δε πολλα και αξια μνημης υπερ των ιωνων πεπραχυιας οικειοτατην ελογιζομη[ν] την αναθεσιν εσεσθαι εν ταυτηι. τα δε κατα μερος υπερ της εμης ευνοιας κοινηι τε προς παντας υμας και καθ εκαστην πολιν ακηκοοτες οι πρεσβευται δηλωσουσιν υμιν. ερρωσθε.
Milet I 9, 306