ουκετι σοι μελλω θυειν θυγα[τερ μετ]α κλ[α]υθμου εξ ου δη εγνων ως θεος εξεγενου. λοιβαις ευφημειτε και ευχωλαις ισιδωραν η νυμφη νυμφων αρπαγιμη γεγονεν. χαιρε τεκος νυμφη ονομ εστι σοι ιδε τε ωραι σπενδουσιν προχοαις ταις ιδι[α]ις κατ ετος χειμων μεν γαλα λευκον αλειφατον ανθος ελαιης ναρκισσωι δε στεφει ανθει αβροτατωι ειαρ δ αυτοματης πεμπει γονον ενθα μελισσης και ροδον εκ καλυκων ανθος ερωτι φιλον καυμα δ αρ εκ ληνου βακχου πομα και στεφανον σοι εκ σταφυλης δησαν βοτρυας ακρεμονων. ταυτα νυ σοι ταδε παντα ετησια ενθα τελειται τεθμος ατ αθανατοις τουνεκα δ αυτος εγω ουκετι σοι μελλω θυειν θυγατερ μετα κλαυθμου.
Eg. — Hermoupolis Magna (El Ashmūnein) — Tuna el-Gebel — 2nd c. AD — GVI 1897
 2nd c. AD 