στραταγεοντος χαλεπο[υ μη]νος ευθυαιου εν δελφοις δε αρχοντος υβρια μηνος αμαλιου επι τοισδε απεδοτο μενα[ρχ]ος μενανδρου πλυγονευς τωι απολλωνι τωι πυθιωι σωματα δυο οις ονοματα ξενων πειθολαος αργυριου μναν οκτω. βεβαιωτηρες κατα τον νομον και ταν συμβολαν πολυκλειτος πεισιλα αγιων καλλικρατεος δελφοι. παραμενοντω δε ξενων και πειθολαος παρα μεναρχον αχρι κα ζωηι μεναρχος. επει δε κα τι παθη μεναρχος του θεου εστων ξενων και πειθολαος κυριευοντες αυτοσαυτων ελευθεροι οντες και ανεφαπτοι τον παντα χρονον καθως επιστευσαν τωι θεωι ταν ωναν. βεβαιον δε παρεχοντω ταν ωναν ο τε αποδομενος μεναρχος και οι βεβαιωτηρες τωι θεωι ει δε κα μη παρεχωντι πρακτιμοι εοντω τωι θεωι και ξενωνι και πειθολαωι και τωι υπερ τον θεον θελοντι πρασσειν αυτου και του ημιολιου μναν δεκαδυο. οι δε πρασσοντες αζαμιοι εοντω και ανυποδικοι πασας δικας και ζαμιας. ει δε τις κα απτηται ξενωνος η πειθολαου τελευτασαντος μεναρχου κυριοι εστων οι συλεοντες ως ελευθερους οντας και του θεου αζαμιοι οντες και ανυποδικοι πασας δικας και ζαμιας. μαρτυροι τοι ιερεις ευκλης ξενων και οι προσταται μαντιας αιακιδας και ο νεωκορος κλεων ορεστα αθαμβος ταραντινος πραοχος βαβυλος λυσιδαμου διων κλεωνος πρωταρχος ευκλειδας δαμοχαρης φιλαιτωλος βουλων ξενωνος δελφοι πυθεας δαμοξενος μειδων αιγιμος πλυγονεις νεαρχος ποταναιος ευτυχος φαρσαλιος. -- ταυτα δε εγενετο αναμεσον του ναου και του βωμου. ομοσατω δε μεναρχος εναντιον των ιερεων τον νομιμον ορκον παρα τον απολλω μητε αυτο ς αδικησειν ξενωνα μηδε πειθολαον ας κα ζη μηδε αλλωι επιτρεψειν ει δε η αυτος αδικεοι η αλλωι επιτρεψαι ενοχος εστω μεναρχος τωι τε εφιορκειν και παραβαινειν τα συνκειμενα και ομοιως κυριοι εοντω οι τε βεβαιωτηρες και αλλος ο θελων αποκαθισταοντες ξενωνα και πειθολαον εν το ιερον αζαμιοι και ανυποδικοι οντες πασας δικας και ζαμιας. τον αυτον δε ορκον ομοσαντω ξενων και πειθολαος μεναρχωι παραμενειν παρα μεναρχον εντε κα ζωη μετα πασας ευνοιας δουλευοντες και ποιεοντες το ποτιτασσομενον. ει δε τι κα επικαλη μεναρχος ξενωνι η πειθολαωι η ξενων η πειθολαος αντιλεγωντι ποτι μεναρχον κριθεντω εν τοις ιερεοις του απολλωνος και κλεωνι διω[ν]ος και ο τι κα ουτοι κρινωντι κυριον εστω. ει δε τι κα παθη κλεων αλλον ανθελεσθω μεναρχος δελφον ον κα αυτος θεληι. ωμοσαν ποτι τωι βωμωι ται αυται αμεραι εναντι των ιερεων και τωμ μαρτυρων.
Phokis — Delphi — 198 BC
 198 BC