ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καταργησας και τον αδην πατησας και ζωην τω κοσμω χαριξαμενος αναπαυσον την ψυχην τον δουλον σου ι ωαννου επαρχου νοβαδων εν κολποις αβρααμ και ι σαακ και ιακωβ εν τοπω φωτινω εν τοπω χλωης εν τοπω αναψυξεως ενθα απεδρα οδυνη και λυπη και στεναγμω. παν αμαρτημα παρ αυτου πραχθεν εν λογω η εν εργω η κατα διανοια ως μονος αγαθος και φιλανθρωπος συνχωρισον οτι ουκ εστιν ανθρωπος ος ζησεται και ουχ αμαρτισει. συ γαρ ει μονος θεος πασης αμαρτιας εκτος υπαρχεις και η δικαιοσυνης σου δικαιοσυνην εις των αιωνα κυριε ο λογος σου εν αληθεια. συ γαρ ει αναπαυσις και η αναστασης τον σον δουλον σου και σοι την δοξαν. εκοιμηθη δε εν μηνι χοιακ. απο μαρτυρων. τα ετη της ζωης αυτου. συ δε κυριε ιησου χριστ[ε] πολυελεε αναπαυσον αυτον εν τ[η] βασιλεια των ουρανων μετα παντω[ν] των αγιων σου αμην γενοιτο αμη[ν].
Nub. — Alexandria, Coll. Yule — 1007 AD — Lefebvre 665
 1007 AD 