α βουλα και ο δαμος ουλπιαν νοβιαν ουατεινια βασιλοκληαν νοβιας βειβιας θυγατερα αφηρωιξε. οτι μεν προμοιρος αρπαγην εγω λυγρα εκ του γλυκυτατου φωτος ες τον αιδαν ατεκνος αλγυνεσθε τουτ επισταμαι πλην δ ουκ ασαμος καν φθιτοις νομιζομαι α βασιλοκληα δια γενος και τουνομα συνευνετας γαρ ουμος ως οιας πελοψ πασων αρισταν ηδε κοσμιαν εμε αφηροιξας δειξε πλουτηος κορα. λοιπον τι λυπη ευσεβης συνευνετα ταν νυκτα θρηνων ταν εμαν ιμαρμεναν τουτ ηθελεν γαρ γενεσις και μοιρων μιτοι αις ουδ αχιλλευς θετιδος εκ θεας γεγως σταμεν ποτ αλκαν δυνατος ευρεθη θελων.
Thera