η πασιν μακαρεσσι βρο τοισι τε προσφιλες αιει ας πασιοισι λογοις τον παριοντα νεμω ει δε θελεις γνωναι στηλλης τυπον ω παροδειτα θαλλουσαν μ εσορας μητρι δ[ε] τηνδε χαριν μνημης θαλλος [εθη κ] αρετης ειδως ιερον δη μνη [μα -].
Kaibel 301