δημητριο[υ]. θεοδοτης. ψυχη μεν προλιπουσα το σον [δημητριε σωμα] οιχεται εις ερεβος σωφροσυν[ης δε χαρις] θαλλει αγηρατος τυμβωι δε σ[ε θηκε θανοντα] ερξις ισον στερξας οισι τεκ[εσσιν ομου]. αφθονον ευλογιας πηγην δημ[ητριε καλον] ασκησας κοσμον σωφροσυνη[ς ελαβες] ων σε χαριν στερξας ερξις τεκ[εεσσι ομοιως] μνημειον φιλιας τευξε ταφ[ον φθμενωι].
Att. — med. s. IV a.
 med. s. IV a.