τι πλεον εστ εις τεκνα πονειν η προς τι προτιμαν ει μη ζηνα κριτην εξομεν αλλ αιδην δις δεκα γαρ μ εκομησε πατηρ ετη ουδ ετελεσσα νυμφιδιων θαλαμων εις υμεναια λεχη ουδ υπο παστον εμον δεμας ηλυθεν ουδ εκροτησαν παννυχ ομηλικιη κεδροπαγεις σανιδας. ωλετο παρθενιη σειρην εμη αιαι εκεινην μοιραν ιη ητις εμοι νηματα πικρ εβαλεν. μαστοι μητρος εμης κενεον γαλα τοι με εκομησαν οις χαριν ου δυναμην γηροτροφον τελεσαι. ως οφελον θνηισκουσα λιπειν πατρι τεκνον οπως μη αιωνα μνημης πενθος αλαστον εχηι. κλαυσατε λυσανδρην συνομηλικες ην φιλον[ι]κη και ευδημος κουρην τηνδ ετεκοντο ματην. τοισιν εμον στειχουσι ταφον μεγ ενευχομαι υμιν κλαυσατ αωρον εμην ηλικιαν αγαμον.
Eg. — Karanis (Kōm Aushīm) — 2nd/1st c. BC — GVI 1680
 2nd/1st c. BC 