τιπτε ματην ω ξεινε κεναις φρεσι σαισι πεποιθας δερκεο μη δαιμων εχθρος οπισθε γελαι ουδεν εν ανθρωποις γαρ αριφραδες ει σε μελει σων ισθ οτι των παντων μοιρα κρατει γε μονη. και γαρ εγω ποτ εην οπερ ει συ αλλ υπο ληθην ηλυθα μηδε τεκνον επι δωμασι τανδρι λιπουσα πλησαμενη δ ετεων δεκαδας δυο τωδ ενι τυνβω ελπιτυχη κειμαι σημα παρερχομενοις.
Att. — s. II/III p.
 s. II/III p.