παρακατατιθεμαι υμιν τουτον τον καταδεσμον θεο[ι]ς καταχθονιοις πλουτωνι και κορη φερσεφονη ερεσχιγαλ και αδωνδιι τω και βαρβαριθα και ερμη καταχθονιω θωουθ φωκενσεψευ ερεκταθου μισονκταικ και ανουβιδι κραταιω ψηριφθα τω τας κλειδας εχοντι των κατα αιδους και δαιμοσι καταχθονιοις θεοις αωροις τε και αωραις μελλαξι και παρθενοις ενιαυτοις εξ ενιαυτων μηνασι εκ μηνων ημεραις εκ ημερων ωρασι ωρων νυκτες εκ νυκτων ορκιζω παντας τους δαιμονας τους εν τω τοπω τουτω συνπαραστηναι τω δαιμονι τουτω αντινοω. διεγειραι μοι σεαυτον και υπαγε εις παν τ[οπο]ν εις παν αμφοδον εις πασαν οικειαν και καταδησον πτολεμαιδα ην ετεκεν αιας την θυγατερα ωριγενους οπως μη βινηθη μη πυγισθη μηδεν προς ηδονην ποιηση εταιρω ανδρι ει μη εμοι μονω τω σαραπαμμωνι ον ετεκεν αρεα και μη αφης αυτην φαγειν μη πειν μη στεργειν μητε εξελθειν μητε υπνου τυχειν εκτος εμου του σαραπαμμωνος ου ετεκεν αρεα. εξορκιζω σε νεκυδαιμον αντινοε κατα του ονοματος [του] τρομερου και φοβερου ου η γη ακουσασα του ονοματος ανυγησεται ου οι δαιμονες ακουσαντες του ονοματος ενφοβως φοβουνται ου οι ποταμοι και πετραι ακουσαντες ρησσ[οντα]ι ορκιζω σε νεκυδαιμον αντινοε κατα του βαρβαραθαμ χελουμβρα βαρου[χ] αδωναι και κατα του αβρασαξ και κατα του ιαω πακεπτωθ πακεβραωθ σαβαρβαραει και κατα του μαρμαραουωθ και κατα του μαρμαραχθα μαμαζαγαρ. μη παρακουσης νεκυδαιμον αντινοε αλλ εγειραι μοι σεαυτον και υπαγε εις παν τοπον εις παν αμφοδον εις πασαν οικειαν και αγαγε μοι την πτολεμαιδα ην ετεκεν αιας την θυγατερα ωριγενους κατασχες αυτης το βρωτον το ποτον εως ελθη προς εμε τον σαραπαμμωνα ον ετεκεν αρεα και μη εασης αυτην αλλου ανδρος πειραν λαβειν ει μη εμου μονου του σαραπαμμωνος. ελκε αυτην των τριχων των σπλαγχνων εως μη αποστη μου του σαραπαμμωνος ου ετεκεν αρεα και εχω αυτην την πτολεμαιδα ην ετεκεν αιας την θυγατερα ωριγενους υποτεταγμενην εις τον απαντα χρονον της ζωης μου φιλουσαν με ερωσ[α]ν μου λεγουσαν μοι α εχει εν νοω. εαν τουτο ποιησης απολυσω σε.
Eg. — Antinooupolis (Sheikh ‘Ibāda), area of — 3rd/4th c. AD — BIFAO 76 (1976) 213-223
 3rd/4th c. AD 