κοιντου σουλπικιου μαξιμου καιριον. τισιν αν λογοις χρησαιτο ζευς επιτιμων ηλιω οτι το αρμα εδωκε φαεθοντι. ημετερου κοσμοιο φαεσφορον αρμελατηρα ουχ ετερον πλην σειο θεοι ποιησαν ανακτες τιπτε κακοφρονα θηκες εφ αψιδεσσιν ολυμπου υιεα και πωλων αφατον ταχος εγγυαλιξας ημετερην ουδ οσσον υποδδεισας επαρωγην ου ταδε πιστα θεοις σεο δηνεα ποι φαεθοντος ευσταθες αρμα φορειτο τι σου πυρος ακαματοιο φλοξ αχρι και θρονον ηλθεν εμον και επ ευρεα κοσμον μιγνυτο και κυκλοισιν υπερμενες αχθος απ ειλης ωκεανος χερας αυτος ες ουρανον ηερταζε τις ποταμων ου πασαν ανεξηραινετο πηγην και σπορος ες δημητρα καταιθετο και τις απλατον αζαλεην εκλαυσε παρα δρεπαναισι γεωργος σπειρων εις αχαριστα ματην θ υπο κυφον αροτρον ταυρον υποζευξας υπο τ αστερα βουλυτοιο καμψας αρρενα γυια συν αχθεινοισι βοεσσι γαια δ υπεστενε πασα κακοφρονος εινεκα κουρου και τοτ εγω πυρι φεγγος απεσβεσα. μηκετι παιδος μυρεο λυγρον ολεθρον εου δ εχε φροντιδα κοσμου μη ποτε χειρος εμης φλογερωτερον εγχος αθροισης γινωσκ ουρανιοιο διος νοον ου μα γαρ αυτην ρειην αλλο τι τουδε κακωτερον ιδεν ολυμπος κοσμος εμος ση πιστις εφυ μεγακυδεος εργου οιχεσθω τα παροιθε τα δ υστερα φροντιδι κευθε ου σος εφυ πωλων γαρ απειριτον ου σθενος εγνω ρυτηρων ουδ εσχε πολυφραδες εργον ανυσσαι. ερχεο νυν παλι κοσμον εποιχεο μη τεον ευχος αλλοτριαις παλαμαισι πορηις αμενηνα πονησας μουνω σοι πυροεντος επειγομενω κυκλοιο αντολιη και πασα καλος δρομος επλετο δυσμη σοι τοδε πιστον εδωκε φερειν νοος αφθιτον ευχος. φειδεο γης και παντος αριπρεπεος κοσμοιο ισχε δρομον μεσαταισιν επ αψιδεσσιν ολυμπου ταυτα πρεποντα θεοις ταυτ αρκια μαιεο δαιμον μιλιχιον παλι φεγγος ο σος παις ωλεσε πουλυ και τον απειρεσιον μεγαν ουρανον αυτος οδευε ημισυ μεν γαιης νερθεν το δ υπερθε τανυσσας ουτω γαρ πρεψει ετεον φαος ουρανιδαισι και φωτων ακακωτος αει λειφθησεται ευχηι πρηυμενη δ εξεις ζηνος νοον ην δ ετερη τις λειπηται σεο φροντις αταρβεος ιστορες αυτοι αστερες ως πυ[ρο]εντος εμου μ[ε]νος αιψα κεραυνο[υ] ωκυτερον πωλων σε θεος δεμας αασε[ι]εν. επιγραμματα μουνος απ αιωνος δυοκαιδεκα παις ενιαυτων μαξιμος εξ αεθλων εις αιδην εμολον νουσος και καματος με διωλεσαν ουτε γαρ ηους ουκ ορφνης μουσεων εκτος εθηκα φρενα. λισσομαι αλλα στηθι δεδουποτος εινεκα κουρου οφρα μαθης σχεδιου γραμματος ευεπιην ευφημου και λεξον απο στοματος τοδε μουνον δακρυσας ειης χωρον ες ηλυσιον ζωουσας ελιπες γαρ αηδονας ας αιδωνευς ουδεποθ αιρησει τη φθονερη παλαμη. βαιον μεν τοδε σημα το δε κλεος ουρανον ικει μαξιμε πειεριδων εξεο λειπομενων νωνυμον ουδε σε μοιρα κατεκτανε νηλεοθυμος αλλ ελιπεν ληθης αμμορον ευεπιην. ουτις αδακρυτοισι τεον παρα τυμβον αμειβων οφθαλμοις σχεδιου δερξεται ευστιχιην. αρκιον ες δολιχον τοδε σοι κλεος ου γαρ απευθης κεισεαι ουτιδανοις ιδομενος νεκυσι πουλυ δε και χρυσοιο και ηλεκτροιο φαεινου εσσετ αει κρεσσων ην ελιπες σελιδα.
Italia — Roma — shortly after 94 AD — CIL VI 33976 — IG XIV 2012 — GVI 1924
 shortly after 94 AD 