ο πλατας εστιν αδραστου του γλυκωνος του γλυκωνος λεοντος του εκατομνονος πολχρονιου οντηνα πλατον συνεχωρησεν αυτω πολυχρονια καλλικρατου εις ον πλατον κατεσκευασεν μνημειον το επικειμεον τω πλατα σορον τε και ισωστας εν αυτω και τα λυπα τα εν αυτω εις ιν σορον εθαψα βαριλλαν την εμαυτου γυναικα βουλομαι δε και αυτος εν τη σωρω τεθηναι ετερον δε μηδενα. εν τη ισωστη τη πρωτη υποκειμενη τη σορω ενταφηναι βουλομαι την γυναικα μου και πολυχρονιον τον υιον μου εν δε τη ετερα ισωστη τεθηναι βουλομαι τατιανον και αδραστον τα τεκνα μου ετερον δε μητε εν τη σωρω μητε εν ταις ισωσταις τεθηναι ει δε τον υσπληγγα οι κληρονομοι μου μετα το εντεθηναι με εν τη σορω μη ασφαλισονται εστω μου κληρονομος η θεα αφροδειτη τουτο δε εκδικισουσιν οι κατα καιρον νεωποιοι οι επι αυτου εστωσαν υπευθινοι. εαν δε [τ]ις [π]αρα τα διατεταγμενα ετερον τι[να θαψ]η [ε]στω επαρατος και προσαποτεισατο τω ιερωτατω ταμειω ων το τριτον εστω του εκδικησαντος.
Cormack, Notes 15 & 61, fig. 9