ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καταργησας και τον αδην πατησας και ζωην τω κοσμω χαριζαμενος αναπαυσον την ψυχην τον δουλον σου ιωαννου επαρχου νοβαδων εν κολποις αβρααμ και ισαακ και ιακωβ εν τοπω φωτινω εν τοπω χλωης εν τοπω αναψυξεως ενθα απεδρα οδυνη και λυπη και στεναγμω παν αμαρτημα παρ αυτου πραχθεν εν λογω η εν εργω η κατα διανοια ως μονος αγαθος και φιλανθρωπος συνχωρισον οτι ουκ εστιν ανθρωπος ος ζησεται και ουχ αμαρτισει συ γαρ ει μονος θεος πασης αμαρτιας εκτος συ υπαρχεις και η δικαιοσυνης σου δικαιοσυνην εις των αιωνα κυριε ο λογος σου εν αληθεια συ γαρ ει αναπαυσις και η αναστασης τον σον δουλον σου και σοι την δοξαν εκοιμηθη δε εν μηνι χοιακ. απο μαρτυρων. τα ετη της ζωης αυτου. συ δε κυριε ιησου χριστ[ε] πολυελεε αναπαυσον αυτον εν τ[η] βασιλεια των ουρανων μετα παντω[ν] των αγιων σου αμην γενοιτο αμη[ν].
Nub. — Alexandria, Coll. Yule — 1007 AD
 1007 AD