θεος. τυχα [αγ]αθα. [ια]ματα του απολλωνος και του ασκλαπιου. [κλ]εω πενθ ετη εκυησε. αυτα πεντ ενιαυτους ηδη κυουσα ποι τον [θε]ον ικετις αφικετο και ενεκαθευδε εν τωι αβατωι ως δε ταχισ[τα] εξηλθε εξ αυτου και εκ του ιαρου εγενετο κορον ετεκε ος ευ[θ]υς γενομενος αυτος απο τας κρανας ελουτο και αμα ται ματρι [π]εριηρπε. τυχουσα δε τουτων επι το ανθεμα επεγραψατο ου μεγε[θο]ς πινακος θαυμαστεον αλλα το θειον πενθ ετη ως εκυησε εγ γαστρι κλεω βαρος εστε εγκατεκοιμαθη και μιν εθηκε υγιη. τριετης [φο]ρα. ιθμονικα πελλανις αφικετο εις το ιαρον υπερ γενεας. εγ[κατακοι]μαθεισα δε οψιν ειδε εδοκει αιτεισθαι τον θεον κυησαι κο[ραν]. τον δ ασκλαπιον φαμεν εγκυον εσσεισθαι νιν και ει τι αλλο α[ιτ]οιτο και τουτο οι επιτελειν αυτα δ ουθενος φαμεν ετι ποιδε[ι]σθαι. εγκυος δε γενομενα εγ γαστρι εφορει τρια ετη εστε παρεβαλε ποι τον θεον ικετις υπερ του τοκου εγκατακοιμαθεισα δε οψ[ι]ν ειδε εδοκει επερωτην νιν τον θεον ει ου γενοιτο αυται παντα οσσα αιτησαιτο και εγκυος ειη υπερ δε τοκου ποιθεμεν νιν ουθεν και ταυτα πυνθανομενου αυτου ει τινος και αλλου δεοιτο λεγειν ως ποησουντος και τουτο. επει δε νυν υπερ τουτου παρειη ποτ αυτον ικετις και τουτο οι φαμεν επιτελειν. μετα δε τουτο σπουδαι εκ του αβατου εξελθουσα ως εξω του ιαρου ης ετεκε κοραν. ανηρ τους τας χηρος δακτυλους ακρατεις εχων πλαν ενος αφικετο ποι τον θεον ικετας θεωρων δε τους εν τωι ιαρωι πινακας απιστει τοις ιαμασιν και υποδιεσυρε τα επιγραμμα[τ]α εγκαθευδων δε οψιν ειδε εδοκει υπο τωι ναωι αστραγαλιζον[τ]ος αυτου και μελλοντος βαλλειν τωι αστραγαλωι επιφανεντα [τ]ον θεον εφαλεσθαι επι ταν χηρα και εκτειναι ου τους δακτυλλους ως δ αποβαιη δοκειν συγκαμψας ταν χηρα καθ ενα εκτεινειν των δακτυλων επει δε παντας εξευθυναι επερωτην νιν τον θεον ει ετι απιστησοι τοις επιγραμμασι τοις επι τωμ πινακων των κατα το ιερον αυτος δ ου φαμεν. οτι τοινυν εμπροσθεν απιστεις αυτο[ι]ς ουκ εουσιν απιστοις το λοιπον εστω τοι φαμεν απιστος ον[ομα]. αμερας δε γενομενας υγιης εξηλθε. αμβροσια εξ αθαναν [ατερο]πτ[ι]λλος. αυτα ικετις ηλθε ποι τον θεον περιερπουσα δε [κατα τ]ο ιαρον των ιαματων τινα διεγελα ως απιθανα και αδυνα[τα εον]τα χωλους και τυφλου[ς] υγιεις γινεσθαι ενυπνιον ιδον[τας μο]νον. εγκαθευδουσα δε οψιν ειδε εδοκει οι ο θεος επιστας [ειπειν] οτι υγιη μεν νιν ποιησοι μισθομ μαντοι νιν δεησοι αν[θεμεν ε]ις το ιαρον υν αργυρεον υπομναμα τας αμαθιας. ειπαν[τα δε ταυτ]α ανσχισσαι ου τον οπτιλλον τον νοσουντα και φαρμ[ακον τι εγχε]αι αμερας δε γενομενας υγιης εξηλθε. παις αφωνος. [ουτος αφι]κετο εις το ιαρον υπερ φωνας ως δε προεθυσατο και [εποησε τα] νομιζομενα μετα τουτο ο παις ο τωι θεωι πυρφορων [εκελετο π]οι τομ πατερα τον του παιδος ποτιβλεψας υποδεκεσ[θαι αυτον ε]νιαυτου τυχοντα εφ α παρεστι αποθυσειν τα ιατρα. [ο δε παις εξ]απινας υποδεκομαι εφα ο δε πατηρ εκπλαγεις παλιν [εκελετο αυ]τον ειπειν ο δ ελεγε παλιν και εκ τουτου υγιης εγε[νετο. πανδαρ]ος θεσσαλος στιγματα εχων εν τωι μετωπωι. ουτος [εγκαθευδων ο]ψιν ειδε εδοκει αυτου τα[ι]νιαι καταδησαι τα στι[γματα ο θεος κα]ι κελεσθαι νιν επει [κα εξω] γενηται του αβατου [αφελομενον τα]ν ταινιαν ανθεμε[ν ει]ς τον ναον αμερας δε γενο[μενας εξανεστα] και αφηλετο τ[αν ται]νιαν και το μεν προσωπον [κενεον ειδε τω]ν στιγματω[ν τ]αν δ[ε τ]αινιαν ανεθηκε εις τον να[ον εχουσαν τα γρ]αμματ[α] τα εκ του μετωπου. εχεδωρος τα πανδα[ρου στιγματα ελ]αβε ποι τοις υπαρχουσιν. ουτος λαβων παρ [πανδαρου χρηματα] ωστ ανθεμεν τωι θεωι εις επιδαυρον υπερ αυ[του] [ουκ] απεδιδου ταυτα εγκαθευδων δε οψιν ειδε εδοκει οι ο θε[ος] επιστας επερωτην νιν ει εχοι τινα χρηματα παρ πανδαρου ε[ξ ευ]θηναν ανθεμα εις το ιαρον αυτος δ ου φαμεν λελαβηκειν ουθε[ν] τοιουτον παρ αυτου αλλ αι κα υγιη νιν ποησαι ανθησειν οι εικονα γραψαμενος μετα δε τουτο τον θεον ταν του πανδαρου ταινιαν περιδησαι περι τα στιγματα ου και κελεσθαι νιν επει κα εξελθηι εκ του αβατου αφελομενον ταν ταινιαν απονιψασθαι το προσωπον απο τας κρανας και εγκατοπτριξασθαι εις το υδωρ αμερας δε γενομενας εξελθων εκ του αβατου ταν ταινιαν αφηλετο τα γραμματα ουκ εχουσαν εγκαθιδων δε εις το υδωρ εωρη το αυτου προσωπον ποι τοις ιδιοις στιγμασιν και τα του πανδαρου γρα[μ]ματα λελαβηκος. ευφανης επιδαυριος παις. ουτος λιθιων ενε[κα]θευδε εδοξε δη αυτωι ο θεος επιστας ειπειν τι μοι δωσεις αι τυ κα υγιη ποιησω αυτος δε φαμεν δεκ αστραγαλους. τον δε θεον γελα----- σαντα φαμεν νιν παυσειν αμερας δε γενομενας υγιης εξηλθε. ανηρ αφικετο ποι τον θεον ικετας ατεροπτιλλος ουτως ωστε τα βλεφαρα μονον εχειν ενειμεν δ εν αυτοις μηθεν αλλα κενεα ε[ι]μεν ολως. ελεγον δη τινες των εν τωι ιαρωι ταν ευηθιαν αυτου το νομιζειν βλεψεισθαι ολως μηδεμιαν υπαρχαν εχοντος οπτιλλου αλλ η χωραμ μονον. εγκαθ[ευδο]ντι ουν αυτωι οψις εφανη εδοκει τον θεον εψησαι τι φα[ρμακον επε]ιτα διαγαγοντα τα βλεφαρα εγχεαι εις αυτα αμερ[ας δε γενομεν]ας βλεπων αμφοιν εξηλθε. ----- κωθων. σκευοφορος ει[ς το] ιαρ[ον] ερπων επει εγενετο περι το δεκασταδιον κατεπετε [ως δε] ανεστα ανωιξε τογ γυλιον κα[ι ε]πεσκοπει τα συντετριμμενα σκ[ε]υη ως δ ειδε τογ κωθωνα κατε[αγ]οτα εξ ου ο δεσποτας ειθιστο [π]ινειν ελυπειτο και συνετιθει [τα] οστρακα καθιζομενος. οδο[ι]πορος ουν τις ιδων αυτον τι ω αθλιε [ε]φα συντιθησι τογ κωθωνα [μα]ταν τουτον γαρ ουδε κα ο εν επιδαυρωι ασκλαπιος υγιη ποησαι δυναιτο. ακουσας ταυτα ο παις συνθεις τα οστρακα εις τογ γυλιον ηρπε εις το ιερον επει δ αφικετο ανωιξε τογ γυλιον και εξαιρει υγιη τογ κωθωνα γεγενημενον και τωι δεσποται ηρμανευσε τα πραχθεντα και λεχθεντα ως δε ακους ανεθηκε τωι θεωι τογ κωθωνα. αισχινας εγκεκοιμισμενων ηδη των ικεταν επι δενδρεον τι αμβας υπερεκυπτε εις το αβατον. καταπετων ουν απο του δενδρεος περι σκολοπας τινας τους οπτιλλους αμφεπαισε κακως δε διακειμενος και τυφλος γεγενημενος καθικετευσας τον θεον ενεκαθευδε και υγιης εγενετο. ευιππος λογχαν ετη εφορησε εξ εν ται γναθωι εγκοιτασθεντος δ αυτου εξελων ταν λογχαν ο θεος εις τας χηρας οι εδωκε αμερας δε γενομενας υγιης εξηρπε ταν λογχαν εν ταις χερσιν εχων. ανηρ τορωναιος δεμελεας. ουτος εγκαθευδων ενυπνιον ειδε εδοξε οι τον θεον τα στερνα μαχαιραι ανσχισσαντα τας δεμελεας εξελειν και δομεν οι ες τας χειρας και συνραψαι τα στηθη αμερας δε γενομενας εξηλθε τα θηρια εν ταις χερσιν εχων και υγιης εγενετο κατεπιε δ αυτα δολωθεις υπο ματρυιας εγ κυκανι εμβεβλημενας εκπιων. ανηρ εν αιδοιωι λιθον. ουτος ενυπνιον ειδε εδοκει παιδι καλωι συγγινεσθαι εξονειρωσσων δε τολ λιθον εγβαλλει και ανελομενος εξηλθε εν ταις χερσιν εχων. ερμοδικος λαμψακηνος ακρατης του σωματος. τουτον εγκαθευδοντα ιασατο και εκελησατο εξελθοντα λιθον ενεγκειν εις το ιαρον οποσσον δυναιτο μεγιστον ο δε τομ προ του αβατου κειμενον ηνικε. νικανωρ χωλος τουτου καθημενου παις τις υπαρ τον σκιπωνα αρπαξας εφευγε ο δε αστας εδιωκε και εκ τουτου υγιης εγενετο. ανηρ δακτυλον ιαθη υπο οφιος ουτος τον του ποδος δακτυλον υπο του αγριου ελκεος δεινως διακειμενος μεθαμερα υπο των θεραποντων εξενειχθεις επι εδραματος τινος καθιζε υπνου δε νιν λαβοντος εν τουτωι δρακων εκ του αβατου εξελθων τον δακτυλον ιασατο ται γλωσσαι και τουτο ποιησας εις το αβατον ανεχωρησε παλιν. εξεγερθεις δε ως ης υγιης εφα οψιν ιδειν δοκειν νεανισκον ευπρεπη ταμ μορφαν επι τον δακτυλον επιπην φαρμακον. αλκετας αλικος ουτος τυφλος εων ενυπνιον ειδε εδοκει οι ο θεος ποτελθων τοις δακτυλοις διαγειν τα ομματα και ιδειν τα δενδρη πρατον τα εν τωι ιαρωι. αμερας δε γενομενας υγιης εξηλθε. ηραιευς μυτιληναιος ουτος ουκ ειχε εν ται κεφαλαι τριχας εν δε τωι γενειωι παμπολλας. αισχυνομενος δε [ως] καταγελαμενος υπ[ο] των αλλων ενεκαθευδε. τον δε ο θεος χρισας φαρμακωι ταν κεφαλαν εποησε τριχας εχειν. λυσων ερμιονευς παις αιδης. ου[τος] υπαρ υπο κυνος των κατα το ιαρον θε[ραπ]ευομενος τους οπτιλλους υγ[ιη]ς απηλθε.
Epidauria — Epidauros — stoich. (plerumque) — ca. 350-300 BC — cf. Addenda p.144
 ca. 350-300 BC 