ενθαδε τυνβος εχι [με]νανδρον καρικου λιπο[ντα] φαος αιελιοιο τεσαρακοντα γαρ ζησας τελιοτατους ενιαυτους αιλυθον [ι]ς αιδα τον αφενγεα χωρον. μαι γαρ το θανιν αλγινον τουτο πασ[ι] προκιται αλα με πλουτευς ηρπασε κουριδιης γαμετης δημητριανης ης ιστοργην ουδ εν νεκυεσι λαθοιμην κε γαρ φιλαισεν με ποσιν ισα παινελοπης η λιπ[ο]μην αταρβεα θρηνον αλα παυση δακρων πολυπενθας εμιο ον μοιρα γαμον διελυσε ταχος. κλαυσε με κασιγνητη αμμιας τροφιμου η μοι πενθ[η] αδυτα αιδι συνεπενψεν γα[μβ]ρος γαρ εμος τελεσφορος [κασιγ]νητοιο αμμιας πο[σις] [η]δε κε αλος γα[μβρος] [α]σκληπας ω ετ[εραν] [ιδ]ιαν εδωκα θυ[γατερα] αμμιαν ος πενθε[ι] πενθιμα δωρα α μν[η]μης χαριν ελαβον ωδε. κλαυσε δε με κε φλωρος πενθερος κε αμμιας πενθερα ισκομαινοι ων κε τα τεκνα τον εμον ποτμον ωδυροντο ων κε δωρα λαβων ις α[ιδ]αο κομιζω ον δακρ[υο]υσα πατρις κατεθα[ψ]ατο πενθιμα θρηνησαντες τυνβω αφενγη δωρα πατρης ελαβον κοσμεια τυνβω αφενγη αλλα τεκνα πατρος μνησθεντα γλυκυτη[τος] πατρικις κε αλεξαδρος κε δημητριος ον τε ναιπιον ασα πεντε δε θυγατερες τροφιμιανης κε [α]μμιας κε δομνα κε κυριλλα κε αλεξανδρια οι κε τυνβον εμοι μνημης χαριν ιδρυσαν ενθα μαρμαρον ιστηλην οικον βιον ελπιδα ταυτην. [ω] το καλον φαο[ς] ο λιπον εν μεροπεσσιν εγω γαρ κιμαι πολυβενθει τυνβω. καλλιπον εν φθιμενοις με κε αειδος οικια ναιων. απιθι αναγνους δια βιου πραξας καλως καμοι συνευχου την κονιν κουφην εχιν. αυρ. μενανδρος καρικου απ επιοικιο[υ] την θυγατεραν μου την προγεγραμμεναι[ν] [α]μμιαν ης ποσις ασκληπα[ς].
Phryg., N. — Appia (Pınarcık-Abya) — Akçaköy — 305-315 AD?
 305-315 AD?