α ω α α ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καθαργησας και τον αδην καταπαθησας και ζωην του κοσμου χαρισαμενος αναπαυσον την ψυχην τον δουλον και ισακ και ιακωβ εν τωπω φωτινω εν τωπω χροει εν τωπω ενθ απεδρα οδηνη και λυπη και στεναγμων πραχθεν λογον η εργον η καθα διανοια ανες αφες ως αγαθος και φυλανθρωπος. συνχωρισον οτι ουκ εστιν ανθρωπος ος ζυσεται και ουκ αμαρτησει. συ γαρ μωνος θεος ει αμαρτιας εκτος και δικαιοσυνη σου εις τον αιωνα κυριε ο λογος σου αληθεια ο απο μαρτυρων αναπαυσης μηνος μεσουρεα ημερα λο 0 αναπαυσης 0 σν ουκιριτουλλον λοα ω α.
Nub. — Berlin Mus. — 1157 AD
 1157 AD