αθηνοδωρον ως δε και ξυναορον αβαν θανοντας ξυνος αμφεχει ταφος ζωοντας ωσπερ θαλαμος εις και λεκτρον εν γλυπτοις γεγωνως γραμμασιν βουλην νεκρων το μηδεν αλλον τοισδε νεοθανη νεκυν επεισενενκειν η τινει ταυτην δικην ην δυσμενεις πασσχουσι και λησται νεκρων αυτοις δε μιμνειν ως εχους ευνης μονοις.
Cil. — Olba (Ura)