ανθρωπος καγω τις εων ταλασιφρονι θυμω ρηιδιου βιοτου παν τελος εφρασαμην ιχνος οπου ληγει βιοτησιον η τι περισσον σωματος εσσειται πνευματος εκπταμενου. τουνεκα δη τοδ ετευξα [λ]ιθοξοικη χερι ανγος οφρα μενη σκηνος καν κονις ουσα τυχη. δωρα βιου ταδε μουνα εαυτω αφθονα τευξας ημετερη τε αλοχω ναννιδι σεμνοτατη μουνολεχη ζησασι βιον μουνοισι τε τυμβον οικον ελευθεριης σεμνοπρεπους εθεμην υμειν το[ι]ς μετεπειτα βιου ατραπους υποφαινων. εκ δε ακροστιχιδος γνωθι το σημα τινος.
Lycia, W. — Sidyma — GVI 261