ω μυσται τοτε μ ειδετ ανακτορου εκ προφανεντα νυξιν εν αργενναις νυν δε μεθημεριον εκ προγονων ρητηρα λογοις εναγωνιον αιει των αποπαυσαμενος θεσφατα νυν ιαχω. ουνομα δ οστις εγω μη διζεο θεσμος εκεινο μυστικος ωχετ αγων εις αλα πορφυρεην. αλλ οταν εις μακαρων ελθω και μορσιμον ημαρ λεξουσιν τοτε δη παντες οσοις μελομαι. νυν ηδη παιδες κλυτον ονομα πατρος αριστου φαινομεν ο ζωος κρυψεν αλος πελαγ[ει] ουτος απολλωνιος αοιδιμος ον φ[αμενος τις] σημαινει μυσταις ουνομα πατ[ρος ομου] συν δε ποσειδαωνι φερωνυμος ευ πα[ρεκληθη].
Att. — p. ante 250 p.
 p. ante 250 p.