α μεν οδυσσειος γαμετα μυθοισιν ομηρου ταν υμνοις αρεταν εσχεν αιες κλυμεναν α δε τροποις σεμνη βερους πατρος χρυσιππου εργοις ου μυθοις πηνελοπα γεγονεν σωφρων εν γαμοτητι περιφρων δ εν βιοτητι οικουρος δ αγαθη και βιου ηνιοχος. δισσων δ ουσα ετεων και δις δεκα θνησκει αωρος τεκνα λιπουσα τρια νηπια πατρι φιλω. κειται δ ενθαδ οδειτα θεους σχοιης επικουρους ει βερου κουφην γην εφεπειν συ λεγης. χρυσιππε και βερου και νεικοφορε και νεικαιε και σωτηρις αλυποι χαιρετε.
Syr., Amanus W. — Rhosos — 2nd c. AD — GVI 1737
 2nd c. AD 