τεκνον εμον παυλα φθινυθω δακρυοις σε βοωσα τοια τις αλκυων παιδας οδυρομενη. κωφαι δ ανταχουσι πετραι και τυνβος απεχθης ος τον εμων τοκετων εσβεσεν ηελιον. αει δ ως νιοβη πετρινον δακρυ πασιν ορωμαι ανθρωποις αχεων πενθος εχουσα μονη. ω ταφε και δαιμων μικρον μεθες ις φαος ελθειν παιδαν εμην παυλαν δοις δε μοι εισιδεειν. ου σοι φερσεφονη τοδε μεμψεται ουδε τις αδη ην τοσον αντηισες παιδα εμην κατ οναρ. παυλα χρηστη χαιρε.
ISmyrn 549