μαξιμος δεκουριων εγραψα. μακαριον οτ εβην ηρεμιης τοπον εσαθρησαι αερι το ποθεινον ψυχης πνευμ επανειναι ξενα μοι βιοτη περι φρενα παντοθεν εδονειτο ιστορα κακιης εμαυτον ουκ εχων ελεγχον μυστην τοτε κικλησκε φυσις πονον γεωργειν ο σοφος τοτ εγω ποικιλον ηρμοζον αοιδην σεμνον απο θεων κωτιλον επιτυχων νοημα. δηλον οτε θεοις αρεστον ηργαζετο μουσα ελικωνι χλοης ανθεμον απετιναξα κωμον και τοτε με τις υπνου μυχος ηρεθισε φερεσθαι ολιγον επιφοβον φαντασιης οναρ τραπηναι υπνος δε με λεξας ταχυν απεκομισε φι[λην γ]ην ρειθροις εδοκουν γαρ ποταμου σωμα απο[λο]υειν ικανοις απο νιλου γλυκερου υδασι προσ[η]νως ωομην δε σεμνην μουσων καλλιεπειαν νυ[μ]φαις αμα πασαις μεσσην κωμον αειδειν ελλαδος τι καγω βραχυ λειψανον νομιζων γραπτον απο σοφης επνευσα ψυχης μου νοημα ραβδω δε τις οια κατα μελος δεμας δονηθεις αρμογην μελει συνεργον επεκαλουν χαραττειν ψογον αλλοτριοις ηθεσιν απολιπων αδηλον. αρχη δε μ εκληζεν το σοφον ποημα λεξαι λαμπρος τοτε μανδουλις εβη μεγας απ ολυμπου θελγων βαρβαρικην λεξιν απ αιθιοπων και γλυκερην εσπευσεν εφ ελλαδα μουσαν αεισαι λαμπρα παρεια φερων και δεξιος ισιδι βαινων ρωμαιων μεγεθει δοξαν αγαλλομενος μαντικα πυθιοων ατε δη θεος ουλυμποιο ως βιος ανθρωποις προορωμενος εξεθεν αυχει ως ημαρ και νυξ σε σεβει ωραι δ αμα πασαι και καλεουσι σε βρειθ και μανδουλιν συνομαιμους αστρα θεων επισημα κατ ουρανον αντελλοντα. και ταδε σοι στειχοντα χαρασσειν μ αυτος ελεξας και σοφα γραμματα πασιν αθωπευτως εσορασθαι. ------------------------ [εικοσι] και δυσι τοις πρωτοις γραμμασι πειθομενος.
Nub. — Talmis (Kalabsha) — end 1st-3rd c. AD
 end 1st-3rd c. AD