επι νικοκλεους αρχοντος. εδοξεν τοις θιασωταις επει[δη] στεφανος ο θωρακοποιος επι[με]λητης γενομενος των κοινω[ν παν]των επιμεμεληται την επιμ[ελ]ειαν ην εδει αυτον επιμεληθ[ην]αι και ταλλα φιλοτιμουμεν[ος δι]ετελεσεν υπερ του κοινου κ[αι] [τ]ην πομπην των αδωνιων επεμ[ψε] [κ]ατα τα πατρια τυχει αγαθη[ι δ]εδοχθαι τοις θιασωταις επα[ινε]σαι στεφανον τον επιμελητη[ν] [φ]ιλοτιμιας ενεκεν και ανδρα[γα]θιας της εις το κοινον των θια[σ]ωτων και στεφανωσαι θαλλου στεφανωι δουναι δ αυτωι 0 δραχμας. στεφανω θεις υπο του κοιν ου ανεθηκε την δημητρα ομονοι αν του κοινο. αφροδιτης οι θιασωται στεφανον μυλωθρο. επι κλεαρχου αρχοντος - εδο[ξεν] τοις θιασωταις επειδη στε[φα]νος προτερον τε επιμελητης [γε]νομενος και νυν ιεροποιος λ[αχ]ων μετα των αλλων συνιεροποι[ω]ν ανηρ αγαθος γεγονεν και τας [θ]υσιας εθυσε τοις θεοις ας πατ[ρ]ιον ην αυτοις και ταλλα επιμε[μ]εληται οσα προσηκε[ν] αυτωι πε[ρ]ι την επιμελειαν τυχηι αγαθε[ι] δεδοχθαι τοις θιασωταις επα[ι]νεσαι στεφανον τον ιεροποιον φιλοτιμιας ενεκεν και ανδρα[γ]αθιας της εις το κοινον των θι[α]σωτων και στεφανωσαι θαλλου στεφανωι δουναι [δε] αυτωι 0 δραχμας. α[φροδιτης] οι [θιασωτ]αι [στ]ε[φαν]ο[ν] μυλωθρου. εφ ηγεμαχου αρχοντος αγαθει τυχ[ει] σωκλης ειπεν επειδη στεφανος ιεροποιος γενομενος ευ επεμεληθη της θ[υ]σιας της αφροδιτης δεδοχθαι τοις θι[α]σωταις επαινεσαι στεφανον μυλωθρ[ου] και στεφανωσαι θαλλου στεφανωι και δουναι αυτωι απο του κοινου 0 δραχμας τον δε λαβοντα αναθειναι αναθημα εν τοι ιερωι επιγραψαντα τοδε το ψηφισμα οπως αν ωσι πολλοι οι φιλοτιμουμενοι ειδοτες οτι επιστανται χαριτας αποδιδοναι οι θιασωται.
Att. — stoich. 25 — 302/1