ω μειοι οδυσσειος γαμετα μυθοισιν ομηρου ταν υμνοις ρεταν εσχον αι εσταμεναν. αδε τροποις σεμνη βερους πατρος χρυσιππου εργοις ου μυθοις πηνελοπα γεγονεν σωφρων εν γαμοτητι περιφρων δ εν νειοτητι οικουρος δ αγαθη και βιου ηνιοχος. δισσων δ ουσα ωρεων κακως δε καθνησκει αωρος. τεκνα λιπουσα τρειει νηπια πατρι φιλω. κειται δ ενθαδ οδειτα θεους σχοιοις επικουρους ει βερου κουφην γην εφεπειν συ λεγης. χρυσιππε και βερου και νεικοφορε και νεικαιε και σωτηρις αλυποι χαιρετε.
Syr., Amanus W. — Rhosos — 3rd c. AD — w/ Add. p. 684 + V p.315
 w/ Add. p. 684 + V p.315