[- ετερω δε ουδενι] [ε]ξεστ[αι ενθαψαι τινα] επι ο τι[-] τολμη[σας τινα αποτει]σει εις τον [κυριακον] φισκον κ[αι τη βου]λη τη ηρα[κλεωτων] και οι αν[υξαντες τε]χνειται ε[σονται υπευ]θυνοι τυ[νβωρυχια] και ουδε[ν ηττον ο εν]ταφις μ[ετατεθησεται ].
Robert, La Carie II no. 113