α ω ο θεος των πνευματων και πασης σαρκος ο τον θανατον καιταργησας και των αδην παθασης και ζωην του κοσμου χαρισαμενος αναπαυσον την ψυχην την [---]πσιν σου εν [-----] κολποσι αβ[ραα]μ και ισακ [και] ιακ[ωβ] εν τω φωτινον εν τωπω χλον εν τωπω αναψυτω εντ απεδρα οδηγισας και αναμαρτιτων παρ αυτου παραχθεντα λογω εργον η κατα δηανοιαν ανις αφες ος αγαθων και φιλανθρωπος και συνκωρησον οτι ουκ εστιν ανθρωπων ως ζησεται και ουκ αμαρτισε συ γαρ μονος ο θεος πασης αμαρτιας εκτος υπαρχης δικαιοσυνη και η δηκεοσυνη συ γαρ οι αναπαυσης τηνδ δουλην σου ταμηρ επιςκοπου παχωρας θυττ τασοχων παχωρας και αναστασιν και σοι την δοξαν αναμελπομεν τω πατρι και τω υιω και τω αγιαω πνευματι νυν και αεη εις τοις οωνας τω ωνων ϙθ. τα ητη της. ζωης επι της γης ημερα -. αναπαυσον φαρμουθι 0 απο μαρτυρων.
Nub. — Colasucia — 692 AD
 692 AD