σεμνοτατης φιλιας κυδος μετα πασι λαλητον εκ δε κοπων πορισαντα χρονοις σεμνως και αμεμπτως εξ ων ηρ[ξ]α πατρη μεγιστην ως εθος αρχην φαρεσι πορφυρεοις κοσμησας σεμνον αγωνα και κροταφοις φορεσας χρυσουν στεφανον μετα δοξης βουλη και δημω μερισαντα νομην μετα τειμης και δε πολειτειας ετερας πραξας αμεριμνως συμβιωσας δε φιλοις πλειστοις κειμενος ω παροδειτα. παιξον και γελασον εφ οσον ζης ωδε γαρ ελθων ουδεν εχεις καθιδειν η νυκτα μακραν μετα σειγης ου βαιουλου ψοφος ενθ ου βαλλιζων τις οραται αλλα νεκυν με δαφνους κατεχει εις αιωνιον οικον η δ αγαθη ψυχη εις ουρανον αυτον εδυνεν. ει αν μεντοι γε τεθεντος εμου ετερον τινα θησει ει μη τεκνον εμον ομωνυμον ενθα καπελλαν την αγαθην στοργην προς φιλιον πατερα ος δ αν μεθ ημας ετερον ενθησει νεκρον δωσει πατρη ημων αττικας τρισχειλιας.
Bith. — Prusias ad Hypium (Üskübü) — Peek, GVI 1112