[αγαθη] τυχη λουκιος αντωνιος αλβος ανθυπατος λεγει επε[ι τη μεγισ]τη μητροπολει της ασιας [και] μονονουχι και τω κοσμω [αναγκ]αιον εστιν τον αποδεχομενον τους πανταχ[οθ]εν εις αυτην καταγομενους λιμενα μη ενποδιζεσθαι μαθων τινα τροπον βλαπτ[ου]σι αναγκαιον ηγησαμην διαταγ[μ]ατι και κωλυσαι και κατα απειθουντων τ[ην] προσηκουσαν ζημιαν ορισαι παραγγελλω [ου]ν και τοις τα ξυλα και τοις τους λιθους ενπορευομενοις μητε τα ξυλα παρα τη οχθη τιθεναι μητε τους λιθους πριζειν οι μεν γαρ τας κατασκευασθεισας επι φυλακη του λιμενος πειλας τ[ω] βαρει των φορτιων λυμαινονται οι δε υπο της ενειεμ[εν]ης σμειρεως [-----]τησεπει εισφερομενης το βαθος [συ]νχωννυντες τον ρουν ανειργουσιν εκατεροι δε ανοδευτον την οχθην ποιουσιν. επει ουν επιθεμε[νο]υ μου ουκ ε[γενε]το ικανος μαρκελλος ο γραμματευς επισχειν αυτων την θρασυτητα ιστωσαν οτι αν τις μη γνους το διαταγμα καταλημφθη των απειρημενων τι πραττων εισοισει - τη επιφανεστατη εφεσιων πολει και ουδεν ηττον αυτος της απειθειας εμοι λογον υφεξει του γαρ μεγιστου αυτοκρατορος περι φυλακης του λιμενος πεφροντικοτος και συνεχως περι τουτου επεσταλκοτος τους διαφθειροντας αυτον ουκ εστιν δικαιον μονον αργυριον καταβαλλοντας αφεισθαι της αιτιας. γραμματευοντος τιβεριου κλαυδιου πολυδευκου μαρκελλου ασιαρχου.
IEph 23 + Add. p. 2
IEph 23 + Add. p. 2