διοκλ[η]ς δι[οκ]λε[ους] συπαληττιος τον υον διοκλην αν[ε]θηκεν. οι πλε[οντ]ες εν [τ]αις [τριημι]ολιαις διοκλην διοκλεους συπαληττιον ναυαρχησα[ντα] ανεθη[κ]αν. διο[κλης --] συπα[ληττιος --] λυτο ονς ς.
Att. — s. I a.
 s. I a.