το θαυμα τουτο προσθε μεν του πυθιου πηγη βλυσασα ναμασιν χρυσορρυτοις αυτου ταγαισιν ηνικ αρης βαρβαρος συνεκλησεν αστους ους πικρα τετρυμενους διψη διεσωσε τηνδ αναπτυξας φλεβα τα νυν δε φηστου συνθρονου χρυσης δικης. κοσμον γαρ αυτη ξεστον αμφιθεις τοσον του μεν θεου το δωρον εις μνημην αγει αστους δε νυμφειοισι διασωζει ροαις κοινωνιαν μειμουμενους την δελφικην προς κασταλιαν. νυμφαις φιλη γαρ μαντικη δι ων προφηταις πνευμα θειον αρδεται. εν πολεμω μεν σωσεν εους αστους ποτ απολλων διψη τειρομενους τηνδ αναφηναμενος. δις δ υπατος κλεινης ασιης φηστος κατα χρυσην [ ιρηνην] ναεταις θηκεν αγαλμα πολει πηγην κοσμησας δωμημασιν ως εσιδειν μεν δαιδαλον ες δε βιον παντος ακος θανατου. ειμι μεν απολλωνος υδωρ ναεταισι δε δωρον δωκε με χρυσολυρης εν σκυθικω πολεμω ηνικα δη περι νηον επιβρεισαντος αρηος αυτος ο λητοιδης σωζεν εους ικετας λειπε δε μουνον υδωρ και τειρετο πουλυς ομειλος αραων δ αιων ρυσεθ υπεκ θανατου νειοθε δ εξανεηκεν αναξ κυαναυγεα πηγην τηνδε με την οραας εκτοτε δε προρεω. αλλ ηδη με πονευσαν εφημεριων κακοτητι αυτις εδωκε ρεειν φηστος ο λαμπροτατος. αυτος μοι και κοσμον ον εισοραας καμε τευχων κεινος ο και πασης ασιδος ανθυπατος. λητους και διος ερνος αμειβεο μοι κλυτον ανδρα ος με παλιν σηκω σωσεν απολλυμενην.
IDid 159