αυχησον νικαια τον ουρανομακεα τυμβον και ταν αελιω γειτονα πυραμιδα α τον ενι ζωοις βεβοαμενον ιεροφανταν κρυπτει αμετρητω σαματι θαπτομενον εστι σακερδωτος τοσον ηριον εστι σεουηρας μναμα τοδε ω γειτων ουρανος ουκ αιδας. ουρανιον το μναμα και α χρυσηλατος ακτις ανδρος ισον βιοτω και ταφον ευραμενου αστροις γειτονεοντα φερει δ οσον ουτινα τυμβος ανερα τον τελετας ουρανιδος ζακορον τον πατραν εριπουσαν απο χθονος υψωσαντα τον φρενος η γλωσσας ακρα λαχοντα γερα ω περι δηρισαντο και α νεκυν εν πυρι θεισα ατθις χα κολποις οστεα δεξαμενα. τουτο σακερδωτος μεγαλου μεγα σημα τετυκται παμφαες ασκανιης αστρον επιχθονιον ακτινων αντωπον ο δ ησυχος ενδοθι δαιμων κειται ο και πατρη δεξιτερην τανυσας κεκλιμενη και στεμμα περι κροταφοισιν αναψας ιερον εκ πατρος παιδι νεαζομενον ον πατρη μεν εδεκτο φιλον νεκυν ηγνισε δ ατθις πυρκαιη σεβεται δ ελλας απασα πολις. α πατρα νικαια πατηρ δε μοι οργιοφαντας ουρανου αυταρ εγω κλαρονομος τελετας ουτος ο και σεισθεισαν εμαν πολιν εξ αιδαο ρυσαμενος δωροις αυσονιοιο διος θνασκω δ ασκανιας μεν αποπροθεν ηδ επι γαιας ατθιδος αρχεγονου πυρκαιας επεβαν μναμα δε μοι περισαμον ομωνυμος ευρατο παππω παις εμος α δ αρετα λευσσει ες αμφοτερους. εις γαμος αμφοτερων ξυνος βιος ουδε θανοντες λησμονες αλληλων εσχον αποικεσιην και σευ μεν τελεται τε και αρρενος εργα σακερδως κηρυξει βιοτον παντας ες ηελιους αυταρ εμε σευουηραν ανηρ τεκος ηθεα καλλος της πριν πηνελοπης θησει αοιδοτερην.
Bith. — Nikaia (Iznik) — IK Iznik II,1 Add. p.301 — Anth.Pal. 15.4-8