ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੈਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਇੱਕ ਤਿੱਖੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਚਿੱਤਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧਾਤ ਦੀ ਫੁਆਇਲ ਜਾਂ ਕੁਚਲੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰਤਾ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਮਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕੁਚਲਿਆ ਤੇਲ ਵਰਗੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।