ਥੈਰੇਪਿਸਟਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼, ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਮਾਨਵਵਾਦੀ ਸੂਝ ਸ਼ਾਇਦ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।