ਜੇ ਇੱਕ ਝੂਠ, ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ ਸੰਚਾਰ (ਬੋਲੀ, ਲਿਖਤ, ਸੰਕੇਤ) ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝੂਠ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਝੂਠ ਅਨੈਤਿਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ--ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਝੂਠ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਝੂਠ ਸਿਰਫ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੈਤਿਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।