ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੇ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਡਾ. ਐਡਵਰਡ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਨੈਪਟਿਕ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਦਰ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਬਕਾ ਅਧਿਆਪਕ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਕਿੰਨੇ ਨੀਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। .
ਡਾ. ਐਡਵਰਡ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੋਖਲੇ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਬਕਾ ਅਧਿਆਪਕ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।