ਡੇਵ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ, ਤਰਕ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਤੀਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ - ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੰਮ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਡੇਵ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਤੀਕ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਸਨ।