ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਦਦ ਲਈ ਅਪੀਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜੋਖਮ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਵੈਂਡਮੇਅਰ ਇੰਨੀ ਅਮੀਰ, ਅਤੇ ਇੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਸਤਾਇਆ ਹੋਇਆ' ਸੋਚਣਾ ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਟੋਰ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਣਗੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। " ਸਰ ਜੇਮਸ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
"ਮੈਂ ਮਦਦ ਮੰਗਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਗੇ."