ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਨੀਤੀ ਏਜੰਡਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਹਾਲੀਆ ਕਿਤਾਬ ਦ ਫਿਊਚਰ ਆਫ਼ ਅਮੈਰੀਕਨ ਪ੍ਰੋਗਰੈਸਿਵਜ਼ਮ (ਰੌਬਰਟੋ ਮਾਂਗਾਬੇਰਾ ਉਂਗਰ ਨਾਲ ਸਹਿ-ਲਿਖਤ) ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਰਵਾਇਤੀ ਵਿਚਾਰਾਂ (ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦਾ ਜਨਤਕ ਵਿੱਤ, ਵਰਗ-ਅਧਾਰਤ ਨਾ ਕਿ ਦੌੜ) ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। -ਅਧਾਰਿਤ ਹਾਂ-ਪੱਖੀ ਕਾਰਵਾਈ, ਇੱਕ ਖਪਤ ਟੈਕਸ) ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਵਿਵਹਾਰਕ (ਇੱਕ ਸੋਧੀ ਹੋਈ ਸੰਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਆਰਥਿਕ ਮੁੜ ਵੰਡ, ਲਾਜ਼ਮੀ ਵੋਟਿੰਗ)।
ਉਹ ਜਿਨਸੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅਵਿਵਹਾਰਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।