ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਡਾਕੂਆਂ, ਵੇਸ਼ਵਾਵਾਂ, ਗੁਲਾਮਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਰੂਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਨਾਹਗਾਹ ਸੀ ਜੋ ਲਾਲ ਕਮਲ ਨੂੰ ਚਬਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ.
ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਰਵਾਹ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।