ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਚਰਡਸਨ ਨੂੰ ਪਿਕਾਸੋ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਆਦਮੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ (ਜਿਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਾਵਿਕ ਬਦਮਾਸ਼ ਸੀ) ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਪਿਕਾਸੋ ਦੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ।
ਪਿਕਾਸੋ ਇੱਕ ਸੱਜਣ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਾਵਿ-ਰਸਕਲ।