And while I, Harry Haller, stood there in the street, flattered and surprised and studiously polite and smiling into the good fellow's kindly, shortsighted face, there stood the other Harry, too, at my elbow and grinned likewise.
Eta ni Harry Haller, han, kalean nengoen bitartean, harrituta eta lausengaturik, eratsu eta aztoraturik eta gizon begi lauso arraiatsuari aurpegira irribarre egiten niola, alboan zegoen beste Harryk halaber eta gisa berean hortzak erakusten zituen, hortzak erakutsi eta pentsatu zein anaia berezia, bihurri eta gezurtia nintzen, zuela bi minutu mundu alu guzti honen kontra hortzak karraska nituela eta orain lehendabiziko deiaren aurrean, gizon errespetagarri baten lehendabiziko diosalik xaloenaren aurrean hunkiturik eta besterik gabe baietz eta amen esanez eta onberatasun, begirune eta adiskidetasun apur baten ametsetan, zerrikume bat bezala lohian arrastaka.