Onlardan ( mühacirlərdən ) əvvəl ( Mədinədə ) yurd salmış və ( Muhəmməd əleyhissəlama qəlbən ) iman gətirirmiş kimsələr ( ənsar ) öz yanlarına ( şəhərlərinə ) mühacirət edənləri sevər , onlara verilən qənimətə görə ürəklərində həsəd ( qəzəb ) duymaz , özləri ehtiyac içində olsalar belə , onları özlərindən üstün tutarlar .
And those before them who had made their dwelling in the abode ( the City of Madinah ) , and because of their belief love those who have emigrated to them ; they do not find any ( envy ) in their chests for what they have been given and prefer them above themselves , even though they themselves have a need .