Historically the treatment for what was called the "hard pulse disease" consisted in reducing the quantity of blood by bloodletting or the application of leeches.
به لحاظ تاریخی درمان آنچه که "بیماری نبض سخت" نامیده می‌شد متشکل از کاهش مقدار خون با حجامت یا استفاده از زالو بود.