Then when their Messengers came to them with clear proofs, they were glad (and proud) with that which they had of the knowledge (of worldly things): And that at which they used to mock, surrounded them (i.e. the punishment).
هنگامی که پیامبرانشان دلایل روشن برای آنان آوردند، به اندک دانشی که نزد خود داشتند خوشحال بودند [و غیر آن را چیزی به حساب نمی آوردند] ولی عذابی که همواره آن را به مسخره می گرفتند، آنان را احاطه کرد.