Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία αυτά, πρέπει να συναχθεί ότι η Επιτροπή μπορούσε να στηριχθεί στις αποφάσεις «Χρωστικές ουσίες», «Πολυπροπυλένιο» και PVC II για να διαπιστώσει την υποτροπή της Hoechst, όχι όμως στην απόφαση PVC I.
In the light of those factors, it must be concluded that, in finding that Hoechst’s conduct constituted a repeated infringement, the Commission was entitled to rely on the Dyestuffs, Polypropylene and PVC II decisions but not on the PVC I decision.