Ίσως άραγε γιατί μ' είδε να με διώχνουν από τον ωραίον πύργο του κυρίου πατέρα της με δυνατές κλωτσές; — Όχι! απάντησε ο Παγγλώσσης. Την ξεκοίλιασαν Βούλγαροι στρατιώται, αφού πρώτα την εβίασαν όσο μπορεί να συμβή αυτό σε άνθρωπο. Σπάσανε το κεφάλι του κυρίου βαρώνου, που θέλησε να την υπερασπισθή· την κυρία βαρωνέσσα την κόψανε κομματάκια κομματάκια· ο αγαπητός μου μαθητής έπαθε τα ίδια με την αδελφή του· όσο για τον πύργο, δεν έμεινε πείρα σε πείρα, ούτε αποθήκη, ούτε πρόβατο, ούτε πάπια, ούτε δένδρο. Όμως εκδικηθήκαμε καλά, γιατί οι Άβαροι κάμανε τα ίδια σε μια γειτονική βαρωνεία, που ανήκε σ' έναν Βούλγαρο ευπατρίδη. Πάνω σ' αυτή τη διήγησι, ο Αγαθούλης λιποθύμησε άλλη μια φορά.
Nem, mondá Pangloss, bolgár katonák ölték meg, miután oly sokszor megbecstelenitették, ahányszor csak lehetséges volt; a báró urnak, ki védelmére akart kelni, kitekerték a nyakát; a báróné őméltóságát darabokra vágták; az én szegény növendékemnek is az lett a sorsa, ami a nővérének; és ami a kastélyt illeti; kő kövön nem maradt, egyetlen csürt, egyetlen fát, juhot vagy rucát sem kiméltek: de alaposan meg is fizettek ezért, mert az arabok ugyanezt tették a szomszéd báróságban, mely egy bolgár birtokos tulajdona volt.«