— Πώς θέλεις, του έλεγε ο Αγαθούλης να φάγω ζαμπόνι, όταν έχω σκοτώσει το γυιό του κυρίου βαρώνου και βρίσκομαι καταδικασμένος να μην ξαναϊδώ ποτέ στη ζωή μου την ωραία Κυνεγόνδη; Τι θα μου χρησιμέψη να παρατείνω τις άθλιές μου μέρες, αφού είμαι αναγκασμένος να τις σέρνω μακρυά της όλο τύψεις κι' απελπισία; Και τι θα πη η εφημερίδα του Τρεβού;
»Hogyan kivánhatod, mondá Candide, hogy sonkát egyem, mikor megöltem a báró ur fiát s arra vagyok kárhoztatva, hogy soha életemben ne lássam többet a szép Kunigundát? Mire jó, hogy meghosszabbitsam nyomorult életemet, ha egyszer tőle távol kell élnem, lelkifurdalástól és kétségbeeséstől gyötörve s mit szól a dologról a trevouxi hirlap?«