Γνωρίζει τέλεια το ζήτημα των τραγωδιών και των βιβλίων, κ' έκαμε και μια τραγωδία που την σφυρίξανε, κ' ένα βιβλίο, που κανένα του αντίτυπο δε βγήκε από το μαγαζί του εκδότη του, εξόν ένα, που μου αφιέρωσε. Μεγάλος άνθρωπος! Είπε ο Αγαθούλης· είν' ένας δεύτερος Παγγλώσσης. Τότες γυρίζοντας προς αυτόν, του είπε: — Κύριε, πιστεύετε, χωρίς αμφιβολία, πως όλα είναι καλά στον ηθικό και στο φυσικό κόσμο και πως τίποτα δε μπορούσε νάναι αλλιώτικα; Εγώ, κύριε, του απάντησε ο σοφός, δεν πιστεύω τίποτ' απ' όλα αυτά: Βρίσκω, πως όλα πάνε ανάποδα σε μας· πως κανείς δε ξέρει ούτε ποια είναι η θέση του, ούτε ποια η δουλιά του, ούτε τι κάμνει, ούτε τι πρέπει να κάμνη κ' έξω από το δείπνο, που είναι αρκετά εύθυμο κι' όπου φαίνεται αρκετή ενότητα, όλος ο άλλος καιρός περνά με καυγάδες:
Én!? válaszolta a tudós, egyáltalában nem hiszem ezt, ellenkezőleg úgy találom, hogy minden ferdén megy, hogy senki sincs tisztában azzal, hol van a helye, mi a feladata, sem azzal, amit tesz, sem azzal, amit tennie kellene és eltekintve a vacsoráktól, melyek elég kedélyesek s ahol látszólag egyetértés van, az idő többi része arcátlan veszekedések közt folyik le; a jansenisták a molinisták ellen áskálódnak, a politikusok az egyháziak ellen, irodalmárok egymás ellen, udvaroncok a többi udvaroncok ellen, a pénzemberek a nép ellen, feleségek a férjek ellen, rokonok rokonok ellen; szakadatlan háboruság ez.«