Ο Αγαθούλης δεν κρατήθηκε από το να επαινέση την ομορφιά, τους καλούς τρόπους και την επιδεξιωσύνη τους. — Είναι πολύ καλά κορίτσια, είπε ο συγκλητικός Ποκοκουράντης: τις βάζω κάποτε να κοιμούνται στο κρεββάτι μου γιατί μαι πολύ αηδιασμένος από τις κυράδες της πολιτείας, από τις κοκκεταρίες τους, τις ζήλιες τους, τους καυγάδες τους, τα νεύρα τους, τις μικρολογιές τους, τις αλαζονείες τους, τις ανοησίες τους κι από τα σονέττα, που πρέπει να τις κάμνω ή να παραγγέλω να τις κάμνουν: αλλά μ' όλα αυτά, κι' αυτές η δυο κοπέλλες αρχίζουνε να μου γίνονται κουραστικές.
Candide nem állta meg, hogy meg ne dicsérje szépségöket, bájos modorukat és ügyességöket. »Elég jó teremtések, mondá Pococuranté szenátor; néha-néha az ágyamba fektetem őket, mert már beleuntam a városi hölgyek kacérságába, féltékenységébe, panaszkodásába, szeszélyébe, alacsonyságába, gőgjébe és ostobaságába s beleuntam a szonettekbe, melyeket csinálni vagy rendelni kellett részökre; de ami azt illeti, már a leányok is kezdenek untatni.«