— Μάλιστα, είπε ο Μαρτίνος. Ο κύριος αββάς έχει δίκιο. Ήμουνα στο Παρίσι, όταν η δεσποινίς Μονίμη πέρασε απ' αυτή τη ζωή στην άλλη. Της αρνηθήκανε, όπως λεν εδώ, τις &τιμές της ταφής&, δηλ. το να σαπίση μ' όλους τους ζητιάνους της συνοικίας σ' ένα άθλιο νεκροταφείο. Τη θάψανε χωριστά από τους συντρόφους της στη γωνιά της οδού της Βουργουνδίας· αυτό θα της εκόστισε πολύ, γιατί το πνεύμα της ήτανε πολύ ευγενικό.
Igen, valóban ugy van, mondá Martin; az apátnak igaza van; éppen Párisban voltam, midőn Monime kisasszony, amint mondani szokás, a másvilágra költözött, megtagadták tőle azt, amit az emberek végtisztességnek neveznek, vagyis azt, hogy a város többi koldusaival együtt porladjon egy temetőben; társaságától elkülönitve temették el, a Bourgogne-utca végén; ez végtelen fájdalmat okozhatott neki, mert igen nemes lélek volt.