Όποιος θέλει ας πηγαίνη να βλέπη κακές τραγωδίες βαλμένες σε μουσική, καμωμένες για ένα ή δυο γελοία τραγούδια, όπου δοκιμάζεται η αξία του λαρυγγιού μιας ηθοποιού· ας χλωμιαίνη από ηδονή όποιος θέλει ή οποίος μπορεί, βλέποντας ένα μουνούχο να τσαμπουνά το ρόλο του Καίσαρα ή του Κάτωνα και να περιφέρεται μ' ένα ύφος αδέξιο πάνου στα σανίδια: όσο για μένα έπαψα από πολύν καιρό να ενδιαφέρομαι γι' αυτές τις μιζέριες, που αποτελούνε σήμερα τη δόξα της Ιταλίας και που οι ηγεμόνες τις πληρώνουνε τόσο ακριβά.
Nézze meg, akinek kedve van, a zenés tragédiákat, hol a jelenetek csak azért vannak, hogy kénytelen-kelletlen két-három nevetséges dalt mutassanak be, melyekkel a szinésznő torka meg tud birkózni; ám ájuljon el az élvezettől, aki akar és aki képes rá, látván, hogyan trillázza egy herélt a Caesar és Cato szerepét s közben esetlenül sétál a szinpadon; én a magam részéről rég lemondtam ezekről a szegényes élvezetekről, melyek ma dicsőségét alkotják Olaszországnak s melyeket a fejedelmek drágán fizetnek meg.«