Ταραγμένη, τρομαγμένη, άλλοτες έξω φρενών κι' άλλοτε έτοιμη να πεθάνω από αδυναμία, είχα το κεφάλι μου γεμάτο από τη σφαγή του πατέρα μου, της μητέρας μου, του αδερφού μου, γεμάτο από το θράσος του βούλγαρου παλιοστρατιώτη, από τη μαχαιριά, που μούδωσε, από τη σκλαβιά μου, από το επάγγελμά μου της μαγείρισσας, από τον Βούλγαρο αξιωματικό μου, από τον άθλιό μου δον Ισσάχαρ, από το σιχαμερό μου Ιεροξεταστή, από το κρέμασμα του δόχτορα Παγγλώσση, από το μεγάλο αυτό miswerer το μουρμουριστό ενώ σας μαστιγώνανε, και προ πάντων από το φιλί, που σας έδωσα πίσω από το παραβάν την ημέρα, που σας είχα δει για τελευταία φορά. Δόξασα το θεό, που σας ξανάφερνε σε μένα ύστερ' από τόσες δοκιμασίες.
Felizgatva, elkábulva, majd az eszemet vesztve, majd a gyengeségtől csaknem elájulva elvonult lelkem előtt: atyám és anyám meggyilkolása, az én bulgár katonám szemtelensége, a tőle kapott tőrdöfés, szolgálósorsom, szakácsnői mesterségem, a bulgár kapitány, a hitvány Issacar, az utálatos inkvizitor, Pangloss doktor felakasztása, a szent mise a megbotoztatásod alatt és eszembejutott az a csók, melyet egy spanyolfal mögött adtam neked azon a napon, melyen utoljára láttalak.