— Δε μπορούμε πια, περπατήσαμε αρκετά, βλέπω μια μικρή βάρκα στην όχθη, ας τη γεμίσουμε κοκοκάρυδα, ας ριχτούμε εμείς μέσα κι' ας αφεθούμε στο ρέμα να μας πάη· ένα ποτάμι φέρνει πάντα σε κάποιο κατοικημένο μέρος. Αν δε βρούμε πράγματα ευχάριστα, θα βρούμε τουλάχιστο πράγματα νέα.
Ekkor Cacambo, ki éppen olyan okos volt, mint az öreg asszony; azt mondá Candide-nak: »Most már nem mehetünk tovább: eleget gyalogoltunk; látod azt az üres csónakot a parton, lássuk el magunkat kókuszdióval, üljünk a kis csónakba és bizzuk magunkat a viz folyására; egy folyó rendszerint lakott helyre vezet s ha nem is bukkanunk kellemes dolgokra, legalább ujakat ismerünk meg.