— Παραδέχομαι, είπε ο Ποκοκουράντης, πως το δεύτερο, το τέταρτο και το έχτο βιβλίο της Αινειάδας του είναι έξοχα· αλλά για τον ευσεβή του Αινεία, το δυνατό Κλοάνθη και το φίλο του τον Αχάτη και το μικρόν Ασκάνιο και τον ηλίθιο βασιλιά Λατίνο και τη χωριάτισσα Αμάτα και την άνοστη Λαβινία, πιστεύω, πως δεν υπάρχει τίποτε πιο κρύο και πιο δυσάρεστο.
Megengedem, mondá Pococuranté, hogy az Aeneis második, negyedik és hatodik könyve kitünő, de ami a jámbor Aeneast, az erős Cloanthest, a hüséges Achatest, a kis Ascaniust, a hülye Latinust, az együgyü Arnatát, a buta Laviniát illeti, nem hiszem, hogy valaki ridegebb és kellemetlenebb részleteket olvasott volna.