Οι λακέδες λέγανε αναμεταξύ τους στη γλώσσα των λακέδων: — Πρέπει νάναι κανένας άγγλος μυλόρδος! Το δείπνο ήτανε όπως τα περισσότερα δείπνα του Παρισιού: στην αρχή σιωπή, κατόπι μια αντάρα από λόγια, που δε μπορεί κανείς να ξεχωρίση τίποτα, ύστερα οικειότητες, οι περισσότερες ηλίθιες, ψεύτικα νέα, κακές κρίσεις, λίγη πολιτική και πολλή κακολογία· μιλήσανε επίσης για τα καινούργια βιβλία.
A vacsora olyan volt, mint amilyenek a vacsorák szoktak lenni Párisban; először csendben voltak, aztán szavak zürzavara hallatszott, melyben alig lehetett eligazodni, aztán többnyire izetlen tréfálkozások, álokoskodások, egy kis politizálás és sok pletykaság; még az uj könyvekről is beszélgettek.