— Έχει γνωμικά, είπε ο Ποκοκουράντης, που μπορούνε να ωφελήσουν έναν άνθρωπο του κόσμου και που όντας βαλμένα σε στίχους ενεργητικούς, χαράζονται ευκολώτερα στη μνήμη: αλλά λίγο μ' ενδιαφέρει το ταξίδι του στο Βρινδήσιο κ' η περιγραφή του ενός κακού δείπνου κ' οι χαμάλικοι καυγάδες μεταξύ ενός κάποιου Πουπίλου, που τα λόγια του, λέγει, ήτανε γεμάτα έμπυο, κι' ενός άλλου, που τα λόγια του ήτανε γεμάτα ξίδι.
Vannak benne szellemes mondások, mondá Pococuranté, melyeknek a társaságban forgolódó ember hasznát veheti s amelyek, mivel erőteljes versekben jutnak kifejezésre, könnyen megmaradnak az ember emlékezetében; de mit törődöm én az ő brindisiumi utazásával, az ő hitvány lakomájának leirásával és valami Rupiliusnak a kocsisokkal történt civakodásával, kik közül egyiknek a szavai gennyesek, a másikéi borecetesek voltak.