Pendant ce temps, Son Éminence continuait sa promenade mélancolique en murmurant entre ses moustaches: «Décidément, il faut que ces quatre hommes soient à moi.»
Onderwijl zette Zijne Eminentie zijn treurige wandeling voort, in zijn baard mompelende: „Onvoorwaardelijk, die vier mannen moeten de mijne zijn.”