«Eh, mon Dieu, disait d'Artagnan, qui, comme on le sait, ne doutait jamais de rien, il me semble que nous faisons bien de l'embarras pour une chose bien simple: en deux jours, et en crevant deux ou trois chevaux (peu m'importe: j'ai de l'argent), je suis à Béthune, je remets la lettre de la reine à la supérieure, et je ramène le cher trésor que je vais chercher, non pas en Lorraine, non pas en Belgique, mais à Paris, où il sera mieux caché, surtout tant que M. le cardinal sera à La Rochelle.
„Wel, mijn God!” riep d’Artagnan, die, zooals men weet, nooit aan zijn zaak twijfelde, „het schijnt dat wij te veel omslag maken met iets zeer eenvoudigs; binnen twee dagen, en een paar paarden doodrijdende, ben ik met de hulp van mijn geld te _Béthune_, ik geef den brief der koningin aan de abdis en breng den kostbaren schat, dien ik ga halen, niet naar _Lotharingen_, niet naar _België_, maar naar _Parijs_, waar hij het best zal verborgen zijn, vooral gedurende het verblijf van den kardinaal vóór _la Rochelle_.