«Pardieu! se dit d'Artagnan, auquel la nièce du théologien revenait à l'esprit; pardieu! il serait drôle que cette colombe attardée cherchât la maison de notre ami.
„_Pardieu_!” zeide d’Artagnan bij zich zelven, die zich de nicht van den Theologant herinnerde, „_pardieu_! het zou raar zijn, als die nachtelijke tortelduif het huis van onzen vriend zocht.