Il se retourna vers le blessé qui suivait avec anxiété toutes les expressions diverses de son visage, et lui tendant le bras: «Allons, lui dit-il, je ne veux pas t'abandonner ainsi.
Dat denkbeeld voltooide zijn stemming tot barmhartigheid, en hij wendde zich tot den gekwetste, die angstig al de veranderingen volgde, welke zich op zijn gelaat vertoonden. „Welaan,” dacht hij, „ik wil hem op die wijze niet verlaten.