Il s’aventura loin, haut, seul, collant son oreille contre terre, écoutant et comprimant les battements de son coeur, appelant d’une voix désespérée.
Hij waagde zich, al was hij alleen, zeer ver bergop, leide zijn oor tegen den grond, luisterde en onderdrukte zelfs het kloppen van zijn hart, terwijl hij op een toon van wanhoop het kind riep.