Aux premiers rayons du jour, leurs langues se délièrent; avec le soleil, la gaieté revint: c'était comme à la veille d'un combat, le coeur battait, les yeux riaient; on sentait que la vie qu'on allait peut-être quitter était, au bout du compte, une bonne chose.
Bij de eerste stralen des dageraads geraakten hun tongen los; met de zon kwam hun vroolijkheid terug; het was als voor den dag van een veldslag, wanneer het hart klopt, de oogen glimlachen en men gevoelt, dat het leven, hetwelk men misschien gaat verliezen, bij slot van rekening toch een goede zaak is.