The Gadgil Report underlined that ecological sensitivity is not merely a scientific, but very much a human, concern. It argued that modern science must be enriched with the folk ecological knowledge of peasants, artisans, pastoralists, and fisherfolk.
ಹಾಗೇ, “ಪರಿಸರ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಎಂಬುದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಮಾನವೀಯ ಕಾಳಜಿ,” ಎಂಬುದನ್ನು ಗಾಡ್ಗೀಳ್ ವರದಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ, ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಕೃಷಿಕರು, ಕರಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳು, ಹೈನುಗಾರರು ಮತ್ತು ಮೀನುಗಾರರಂತಹ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜಾನಪದ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಕೂಡ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ ಎಂದೂ ವರದಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿತ್ತು. “ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅತಿಯಾದ ನಿರ್ಬಂಧದ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ,” ಎಂಬ ಅಂಶದ ಕಡೆಗೂ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿತ್ತು. ಆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪಶ್ಚಿಮಘಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪರಿಸರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಬಹುಕೇಂದ್ರಿತ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯತ್ತ ಸಾಗಬೇಕಿದೆ. ಹೊಸ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಕಲಿಕೆ, ಸಹಕಾರ, ಪರಿಸರದ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ವಿನೂತನ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಇರುವ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಹಲವು ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕಿದೆ ಎಂದೂ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿತ್ತು.