I. GIZON BEREZI BATEN ETORRERA

Otsaila zen. Elurra ari zuen eta hotz handia egiten zuen. Ezezaguna oinez iritsi zen Bramblehursteko geltokitik. Eskuan maleta ttipi beltz bat zeraman. Burutik oinetara, zeharo estalirik zihoan eta kapelaren ertzetik sudur punta besterik ez zen ageri. Sorburuak elurrez beterik zituen. Kolpetik, herriko ostatuan sartu zen eta maleta erortzen utzi ondoren:

—Sua! Sua duen gela bat nahi dut! —oihu egin zuen—.

Mrs. Hallek egongelara eraman zuen. Han ezer esateke txanpon pare bat utzi zituen mahai gainean. Mrs. Hallek sua piztu eta bakarrik utzi zuen, zerbait prestatzera joan zen bitartean. Neguaren bihotzean Ipingen norbait edukitzea ez zen txantxetako gauza.

Hirugiharra frijitzen zen bitartean eta Millie neskameari garrasi batzuk egin ondoren, mahaia prestatzen hasi zen arretarik handienez. Harriturik geratu zen, ezezagunak, kapela eta berokia soinean zituela ikusirik, nahiz eta sua bizia izan.

Eskularruak ere kendu gabe, leihotik begira zegoen. Mrs. Hall ordea, urtzen ari zen elurra alfonbra gainera erortzen ari zela konturatu zen.

—Berokia eta kapela lehortzen jartzen utziko al didazu?

—Ez —erantzun zuen—, nahiago ditut soinean jantzirik.

Mrs. Hall orduan konturatu zen betaurreko ilunak eta belarrondoko bizar oso iletsuak zituela.

—Oso ongi, nahi duzun bezala. Gela laster berotuko da.

Hark ez zuen ezer erantzun eta Mrs. Hall irten egin zen. Itzuli zenean lehengo postura berdinean jarraitzen zuen ezezagunak.

—Bazkaria mahaian dago.

—Eskerrik asko erantzun zuen eta ez zen mugitu etxekoandrea irten arte. Orduan arrapaladan abiatu zen.

Mrs. Hallek, sukaldera itzulirik, Miiliek mostaza prestatu gabe zuela ikusi zuen. Hau duk hau laguntza! Ezezaguna egun batzuetarako etorria zen noski! Suturik hartu mostaza eta abiatu zen.

Deitu eta sartzean, keinu xelebreren bat egin ote zuen iruditu zitzaion, lurretik zerbait jaso nahi balu bezala. Mostaza ipini zuen. Berokia eta kapela sutondoan aulki baten gainean jarririk zituela ikusi zuen. Bota bustiak ere han zeuden. Eta hartzea pentsatu zuen.

—Hobea izango da zintzilik jartzea ez?

—Utz ezazu kapela —eta begira geratu zitzaion—.

Hitzik gabe geratu zen. Sudur azpia zapi batez estalirik zuen. Sudur punta eta betaurrekoak ez beste, aurpegi guztia bendaz bildurik zuen. Ikuskizun hark txunditurik utzi zuen. Ezezagunak, esku- larru marroia zuen esku batez eusten zion zapiari, Mrs. Halli betaurreko misteriotsu haien azpitik begiratzen zion bitartean.

—Utz ezazu kapela

Segundo batzuk behar izan zituen.

—Asko sentitzen dut —esan zuen— ez nekien...

—Eskerrik asko —erantzun zuen—.

—Ahalik eta azkarren lehor daitezen ahaleginduko naiz —esan zuen eta irten egin zen—. Urduri sartu zen sukaldera. Millie ezer egin gabe zegoenik ere ez konturatu: Bitartean ezezagunak jaten jarraitzen zuen. Altxa eta errezelak zabaldu zituen. Horrela ia ilunpean geratu zen gela.

—Gizon gaixoa —zioen Mrs. Hallek sukaldean— istripuren bat ala ebakiren bat ala... a zer sustoa hartu dudan hura ikustean!

Ikatza bota zuen sutara.

—Eta betaurreko haiek! Gizona baino gehiago buzo bat zirudien. Ahoa ere zeharo deformatua izango du.

Bat-batean bira emanez:

—Jainko maitea, Millie! Oraindik bukatu gabe?

Mrs. Hall mahaia txukuntzera joan zenean, ahoa deformatua zuela konbentzitu zen, pipa erretzen ari zen baina ez zuen zapirik kentzen ez eta hura ahora eramateko ere. Orain hizketarako gogo gehiago zuela zirudien.

—Bramblehursteko geltokian daukat nire ekipaia —eta Mrs. Halli ea ostaturaino ekartzerik ba ote legokeen galdetu zion—. Orduan ezinezkoa al da biharko eguna baino lehen joatea?

Ezetza entzutea ez zitzaion gustatu.

—Ziur al zaude? —jarraitu zuen— gurdi batez ez al dezake gizonen batek ekar?

Mrs. Hallek une hartan, hitz egiteko egokiera on bat aurkitu zuen.

—Bidea oso aldapatsua da. Duela gutxi gurdi bat itzuli zen eta bai itzaina eta bai berarekin zihoan jaun bat hil egin ziren. Istripuak gertatzea erraza baita. Ez al zaizu iruditzen?

Ezezaguna ez zen urduritu. Baina “arrazoi duzu” esan zuen zapi azpitik.

—Gainera denbora asko behar da sendatzeko. Begira nire ahizparen seme Tom. Mendian...

—Pospolo batzuk emango al dizkidazu? —esan zuen— pipa itzali zait.

Mrs. Hall pixka bat haserretu zen, baina mahai gaineko bi txanponak gogoratuz, irten egin zen.

—Eskerrik asko —esan zion ekarri zizkionean—.

Argi zegoen istripu eta horrelakoak ez zitzaizkiola atsegin. Ezezaguna laurak arte egongelan geratu zen. Mrs. Hallek ez zuen aitzakiarik aurkitzen berriro sartzeko. Denborarik gehienean, ez zen ezer entzun. Pare bat aldiz pauso batzuk eta txinparten hotsak, bere buruarekin hitz egiten balego bezalako zurrumurrutxo batzuk eta besterik ez.

II. MR. TEDDY HENFREYREN LEHEN BURUTAPENAK

Laurak ziren eta Mrs. Hall gelara sartzeko aitzakiaren baten bila zebilen une berean, Teddy Henfrey erloju- konpontzailea tabernara sartu zen.

—Arraioa! —esan zuen— kanpoan dago giroa!

Mrs. Hallek, Teddyk tresnen kutxa zekarrela ikusi zuen.

—Aizu Teddy, egongelako erlojua begiratuko bazenu... Ongi dabil baina orduen orratza seietan gelditua dago.

Mrs. Hall abiatu zen eta atea jo ondoren sartu egin zen. Atea irekitzean, ezezaguna erdi lotan zegoela ikusi zuen. Oso ilun zegoen baina aho izugarria zuela iruditu zitzaion. Une bateko irudipena izan zen, orduantxe eskua aurpegira eramanez altxatu baitzen. Mrs. Hallek atea zeharo zabaldu zuen eta hobeto ikusi zuen. Berriro zapi zuria ipinirik zeukan. Itzalak izango zirela pentsatu zuen.

—Horman dagoen erlojua konpontzera dator gizon hau. Ez zaizu axolako, ala?

—Erlojua konpondu?... Bai bai, zer gutxiago...

Teddy Henfreyk ikusi zuenean harriduraz begiratu zion.

—Arratsalde on —esan zion ezezagunak—.

—Ez zaitugu molestatuko ez? —esan zion Mr. Henfreyk—.

—Ez, ez, hala ere —jarraitu zuen Mrs. Halli begiratuaz— gaizki ulertu ez badut, gela hau niretzat bakarrik da.

—Baina —esan zuen Mrs. Hallek— baina erlojua...

—Bai, noski, baina norma bezala nire intimitatea errespetatzea gustatzen zait.

Eta itzulirik eskuak bizkarrean gurutzatu zituen.

—Gero —jarraitu zuen— erlojua zuzenduta gero, te pixka bat hartuko nuke.

Mrs. Hall irtetera zihoala, ekipaia ekartzea lortu al zuen galdetu zion. Andereak postariarekin hitz egin zuela erantzun zion eta goizean han izango zuela agindu zion.

—Zientzialari bat naizela esan behar nizuke. Nire ekipaian tresna eta material garrantzitsua daukat eta nire ikerketak, konprenituko duzu, jarraitu ahal izateko azkar behar ditudala.

—Noski baietz jauna.

—Ipingera etortzearen arrazoiak —jarraitu zuen— istripu bat eta lasaitasuna behar ditudala izan dira nagusiki.

—Pentsatzen nuen nik —zioen etxekoandreak berekiko—.

—Lasaitasuna eta bakardadea behar ditut. Begiak oso makalak ditut eta beharrezkoa dut ordu luzetan ilunpetan egotea. Gelan norbait sartzea adibidez, niretzat nahigabe handia izango litzateke.

—Bai jauna. Eee, mesedez jauna...

—Hau da dena —Eta horrela bukatu zuen Mrs. Hall moztuta utzirik—.

Mr. Henfreyk gero esan zuenez mugitu gabe geratu zen. Honek lana luzatzeagatik erlojua piezaz pieza askatu zuen, berarekin hitz egitea nahi baitzuen. Baina ezer ez. Urduri zegoen eta isiltasun hura hausteko esan zuen:

—Hau da eguraldia! Badiru...

Baina ezezagunak bukatzen utzi gabe:

—Zergatik ez duzu bukatu eta alde egiten? Orduen orratza konpondu behar eta zorakeriak besterik ez dituzu egiten.

—Bai jauna berehala —Eta minutu gutxi barru bukatu eta irten zen gelatik. Baina gizon haren hitzak molestatu egin zuten. Gizon xelebrea hura! Hain estalirik polizietatik ihesi zebilela zirudien. Gleeson kalean Hall zetorrela ikusi zuen. Honek, behar zenean, Sidderbridgeraino eramaten zuen dilijentzia—.

—Kaixo Teddy! —esan zion ondotik igarotzean—.

—Gaur sorpresa on bat daukazu etxera iristean —erantzun zion honek. Mr. Hall geratu egin zen—.

—Zer diozu?

—Ezer ez, ostatuan tipo harrigarri bat daukazuela. Bai horixe! —Eta dena kontatu zion—.

—Mozorrotuta doala dirudi. Niri jendearen aurpegia ikustea gustatzen zait —esan zuen Henfreyk— baina emakumeak hain dira xaloak ba ... Zure gela batean dago eta izenik ere ez du esan. Pentsa ezazu!

—Egia al da hori?

—Bai bai; gutxienez aste bete igaroko du. Gainera bihar ekipaia iritsiko omen zaio. Eta horrela Mr. Halli esan zion, bere izeba bati ezezagun batek egin zion iruzurra.

—Bueno onena etxera joatea izango dut.

Baina etxean lehenik tearen errieta entzun behar izan zuen. Ezezagunari buruzko galderak ia erantzunik ere ez zuten izan baina Mr. Hallek zioen:

—Zuek emakumeak ez dakizue ezer ere.

Ezezaguna lotara joan zenean, Mr. Hall egongelara sartu eta dena begiratu zuen. Halako batean matematikako kalkulu batzuk egindako paper bat aurkitu zuen.

Ekipaia ongi begiratzeko agindua eman zion emazteari eta honek: Zuk zure lanak, nik neureak moldatzen ditut eta. Baina bera ere ez zegoen lasai. Gizon hura benetan xelebrea zen. Bai gauerdian ametsetan esnatu zen, baina berriro ere loak hartu zuen.

III. BOTILA PILOA

Horrela iritsi zen ezezaguna Ipingera otsailaren 9an. Hurrengo egunean ekipaia ekarri zioten. Benetan handia zen. Bi kutxa eta gainera liburu handiz beteriko kaxa bat eta dozena bat kutxa ttipi botila eta kristalezko ontziz beterik, Hallek zioenez behintzat. Gurdi jabea iritsi zen une beretik hasi baitzen dena ikusten. Horrela zebilela, ezezaguna beroki, kapela eta eskularruak jantzirik agertu zen.

—Ea azkarrago ibiltzen zareten! Nahiko denbora egon naiz zain.

Hori esanik, gauza batzuk hartzera zihoan. Baina Faerensideren zakurra zaunkaz hasi eta gurdira inguratu zenean, eskuan kosk egin zion. Faerensidek ostikoz joaz:

—Geldi zakur nazkagarria! —egin zuen oihu—.

Denek ikusi zuten gizon haren eskuak zakurraren agin artetik irrist egin zuela. Zakurra salto batez zangora joan zen eta galtzak urratu zizkion. Une horretan Fearensidek zakurra jo zuen eta hau gurdipean sartu zen. Ezezaguna esku eta galtzetara begiratu eta salto batez ostatu barrura sartu zen.

—Zakar bat haiz! Harrapatzen bahaut! —zioen Fearensidek—.

Hallek honela zioen:

—Kosk egin dio, kosk. Onena zer egin dion ikustera joatea izango dut.

Eta korrika gelaraino sartu zen. Gela erdi ilunpetan zegoen. Esku gabeko beso bat keinuka ari zitzaiola iruditu zitzaion eta atzean hiru zulo zituen aurpegi zuri-zuri bat. Ezustean bularrean kolpe handi bat eta atzeraka erori zen. Atea itxi eta giltza hotsa entzun zuen. Korridorean geratu zen une batez zer gerta ote zitzaion pentsatzen. Gero beste lagunengana joan zen. Mrs. Hallek Fearensideri garrasi eginez, zakurrak bere bezeroari egin ziona egiteko ez zuela eskubiderik esaten zion. Huxter dendariak, ez zuen ezer ulertzen. Sandy Wadgers errementariak ere bere ondorioak ateratzen zituen. Mr. Hallek eskaileratik dena entzuten zuen eta ez zekien nola esan ere gertatu zitzaiona.

—Gure bezeroak ez du laguntza beharrik —esan zion emazteari—.

—Zauria desinfektatu behar luke behintzat —esan zuen Huxterrek—.

—Nik tiro batez hilko nuke zakur hori —esan zuen andre batek—.

Bat-batean zakurra berriro ere zaunkaz hasi zen.

—Mugi zaitezte! — esan zuen ahots haserretu batek— ea behingoz ekipaia jasotzen duzuen. Galtzak eta eskularruak aldaturik zituen.

—Minik eman al dizu zakurrak? —esan zion Fearensidek— asko sentitzen dut.

—Ez, ez zait ezer gertatu, haragirik ez dit ukitu.

Lehen kaxa sartu zutenetik, gizon arrotz hura dena irekiaz, era eta neurri guztietako botilak mahai eta apaletan ipintzen hasi zen. Likido bereziz beterikoak ziren. Beste guztiak ere esperientziak egiteko tresneriaz beterik zeuden. Arrotza berehala hasi zen lanean, eta Mrs. Hall bazkaria ekarriaz sartu zenean ez zen konturatu ere egin. Mahaia prestatu eta gero konturatu zen eta berehala aurpegia itzuli zuen betaurrekoak janzteko. Andereari, begien ordez zuloak zituela iruditu zitzaion.

—Sartu baino lehen deituko bazenu, eskertuko nizuke.

—Ez zinen konturatuko baina...

—Beharbada bai, baina nire ikerketetan, eta esan dizut oso garrantzitsuak direla, lasaitasun osoa behar dut. Zaratarik ttipienak... Mesedez eskatzen dizut.

—Zuk nahi duzun bezala. Nahi baduzu atea giltzaz itxi dezakezu.

—Oso ideia ona da.

—Baina lurrean dagoen lasto pila hau dena... —esan zuen andereak—.

—Ez zaio ardura. Lan guzti hori kontuan sar dezakezu.

Eta Mrs. Halli ahopean madarikatuz ari zela iruditu zitzaion eta hain pertsonaia berezia eta izaera zitalekoa zelako Mrs. Hall kexu zegoen bere baitan eta esan zion:

—Zenbat pentsatzen duzu...

—Txelin bat ipin ezazu. Nahikoa izango da, ez?

Arratsalde guztia lanean igaro zuen atea itxirik. Une baten hots bat entzun zen, botila hautsiena edo... Mrs. Hall igo zen eta entzun zuen:

—Ezin dut gehiago! Ezin dut aurrera jarrai! Hirurehun mila! Laurehun mila! Engainatu naute! Pazientzia! Pazientzia!... Zoritxarrekoa naiz!

Tabernan jendea sartu zen eta Mrs. Hallek alde egin behar izan zuen. Itzuli zenean ez zen ezer entzuten. Gero tea eramatera joan zenean kristal hautsiak eta mantxa horixkak ikusi zituen.

—Kontuan ezar ezazu —esan zion—, Jainkoaren izenean ez nazazu molesta! Kontuan jarri eta kito!

* * *

—Esango dizut zer pentsatzen dudan —esan zuen Fearensidek—. Tipo hori, kosk egin dion hori ziur nago bai, hori beltza da. Gutxienez bere zangoak hala dira. Nik ez nuen haragi kolore normala ikusi. Ikatza baina beltzagoa, bai horixe!

—Nik ez dut ezer ulertzen! —zioen Henfreyk—. Oso xelebrea da. Sudurra behintzat ez! Sudurra zuri gorrixka du.

—Bai bai, ez dago zalantzarik. Baina... bai mestizoa dela! Gorputz guztia mantxaz beterik izango du. Eta lotsatu egiten da. Bai, zaldiak bezalaxe! Berdin-berdin!

IV. MR. CUSS EZEZAGUNAREKIN HIZKETAN

Ezezaguna iritsi zen egunetik eta lehen gertakizunen ondoren ez zen ezer garrantzizkorik gertatu herriko jaien egunera arte. Apirilaren bukaeran izan zituen Mrs. Hallekin bere gorabeherak diru arazoa zela bide, baina besterik ez.

Ezezaguna ez zen inoiz elizara joaten. Harentzat egun guztiak berdinak ziren. Beti berdin janzten zen. Egunez ez zen inora irteten baina gauez egunero egiten zuen bere paseoa. Herrian era guztietako iritziak zeuden. Zenbaitek poliziatik ihesi zebilen hiltzaileren bat zela zioen. Eskola maisuak aldiz, anarkistaren bat zela eta lehergailu eta horrelakoak prestatzen zituenen bat. Beste zenbaitek zoro bat zela. Garbi zegoena hau zen, Ipingen inork ez zuela gogoko. Cuss herriko sendagileak jakin min bizia zeukan esaten zutenari buruz. Alde batetik bendatua ibiltzen zela eta bestetik hainbat eta hainbat botila zituela jakiteak bere jakin mina areagotzen zuen. Eta hau pentsatu zuen: Herrian gaisozain bat behar zutenaren aitzakiaz firma bila joango zitzaion. Egongelara sartu eta esan zuen:

—Barka nire ausardia.

Atea itxi eta Mrs. Hallek ez zuen ezer gehiago entzun. Hurren hamar minututan zurrumurruak eta gero garrasi handi bat. Han agertu zen Cuss, zuri-zuri eginik. Jaitsi eskailerak eta korrika irten zen.

Cussek herria igaro, eta Bunting, herriko apaizarengana joan zen.

—Zuk zoraturik egon nintekeela uste al duzu? —esan zuen—.

—Zer gertatzen da?

—Eman iezadazu edateko zerbait.

Eta horrela kontatzen hasi zen.

—Bueno, ni sartzean, eskuak poltsikoan sartu eta eseri egin zen. Nire planteamendua egin nion. Oso katarratua zegoen doministikuka ari baitzen. Botila asko zegoen inguruan. Pentsatuko zuela esan zidan. Ikerketaren bat egiten ari al zen galdetu nion eta baietz erantzun zidan. Errezeta bat zeukan aurrean eta sendagileren batek egin ote zion esan nionean, zeharo haserretu zen. Barkazioa eskatu nion eta une berean haizeak tximiniarantz eraman zuen errezeta. Arrotza altxatu eta eskua luzatuaz hartzera joan zen baina errezeta tximiniatik gora joana zen.

—Ongi, eta zer?

—Zera, ez duela eskurik. Mahuka hutsik zegoela ikusi ahal izan nuen. Lehenik besamotza izango zela pentsatu nuen baina, gero mahuka hutsik tente egotea ezinezkoa dela badakigu. Nik oihu bat bota nuen. Bera gelditu eta besora eta niregana begiratu zuen.

—Jarrai, jarrai mesedez.

—Ez nuen ezer esan. Berriro poltsikoan sartu zuen eta “Errezetaz hitz egiten ari ginen, ala” esan zuen. Nik esan nion “Nola mugitu erazi dezakezu hutsik dagoen mahuka bat?” ‘Bai, bai mahuka” esan nion. “Baina, mahuka hutsa ikusi al duzu?”.

Altxa eta niregana zetorrela ikustean zutik jarri nintzen. Eta mahuka nire aurre aurrean jarri zuen. Bat- batean sudurrean atximurkada bat sentitu nuen.

Bunting barrez hasi zen.

—Eta mahuka hutsik zegoen! —jarraitu zuen— eta hain izuturik nengoenez, ukabilaz jo nuen mahuka eta korrika irten nintzen...

Horrela bukatu zuen Cussek bere historia bigarren kopa hartzen zuen bitartean. Mr. Bunting pentsakor geratu zeni eta esan zion:

—Benetan harrigarria gertakizuna, bai benetan harrigarria!

V. ERRETORE ETXEKO LAPURRETA

Mendekoste egunean goizaldera gertatu zen. Mrs. Bunting konturatu zen lehenik, alboko gelatik eskaileratara zihoazen urrats batzuk entzun zituenean. Senarra esnatu zuen, eta honek korridorera irtenik, oso ongi entzun zuen beheko idatz mahaian norbait zebilela. Eztul batzuk ere bai.

Hori frogatzeko, berriro bere gelara joan eta bastoia harturik eskailerak jaitsi zituen. Tiradera irekitze, paper, pospolo eta kandela bat piztu zuten hotsa. Baina lapurrik ez zuen ikusten. Emazteak ere eskailerak jaitsi zituen. Gauza bat zekien ongi: lapurra herriko norbait zela.

Diru hotsa entzun zuten eta euren urrezko txanponak hartu zituela konturatzean Mr. Bunting sartu eta:

—Errenditu zaitez! —esan zuen—.

Baina txunditurik geratu zen, han ez zegoen inor. Dena begiratu zuten eta ezer ere ez.

—Lepoa jarriko nuen... —esan zuen berriro Mr. Buntingek—.

—Kandela! —esan zuen Mrs. Buntin gek—. Nork piztu du?

—Tiradera! Dirua eraman dute!

Une hartan doministiku handi bat entzun zen sarreran eta sukaldeko atea itxi zutela entzun zuten.

—Ekarri kandela!

Sukaldera sartzean lorategiko atea zabaltzen zela ikusi zuten. Inor ez zuten ikusi baina atea ireki eta itxi zen. Ateak itxi eta dena miatu zuten baina inor ez. Egunsentia zen ia.

VI. TRESNERIA MUGITZEN DA

Mendekoste goizaldera Mr. eta Mrs. Hall jaiki eta etxe azpira jaitsi ziren garagardoa nola zegoen begiratzera, baina botila ahantzi zitzaien eta Mr. Hall berriro igo zen. Orduan konturatu zen ezezagunaren gelako atea irekirik zegoela. Botila hartu eta jaistean ateko sarrailak irekirik zeudela konturatu zen. Berak itxirik utzi zituen. Jauzi batean berriro igo eta ezezagunaren gelara sartu zen. Ez zegoen inor baina harrigarriena ohe gainean benda eta jantzi guztiak zeudela ikustea izan zen. Emazteak orduan:

—George, botila aurkitu al duzu?

Mr. Hall korrika jaitsi eta:

—Jenny! ezezaguna ez dago eta sarrerako ateak sarrailak irekiak ditu.

Berriro igo ziren baina bitartean atea ireki eta itxi ote zen iruditu zitzaien. Hala ere ez zuten ezer ikusi.

—Hauxe da gauza xelebrea!

Mrs. Hallek maindireak ukitu eta esan zuen:

—Hotzak daude! Gutxienez ordubete bada alde egin duela.

Hau esatean gertatu zen gertatzekoa! Maindireak inork ukitu gabe mugitu ziren. Jarraian kapela hasi zen eta aulkia eta lababoko belakia ere, barrea entzuten zen bitartean. Aulkiak Mr. eta Mrs. Hall aurrean harturik gela tik irten erazi zituen eta atea giltzaz itxi.

Ia zoraturik zeuden. 1

— Espirituak dira —zioen Mrs Hallek—, egunkaritan irakurri dut.

—Edan ezazu zerbait —esan zion senarrak—.

—Ez dadila gehiago sar gure etxera. Pentsatzen nuen nik bai... Hainbat botila zerrikeriaz beterik. Gure tresnak sorgindu ditu horrek. Aulki horretan esertzen zen gure ama zena! Gaixoa! Ikusi balu...|

Millie bidali zuten errementariarengana. Hau iritsi zenean pentsakor geratu zen.

—Hau sorgin kontua da!

Gero Huxter eta bere morroia iritsi ziren eta denak bildurik ez zekiten zer egin.

—Atea bota baino lehen azter dezagun hobeto arazoa —esan zuen Mr. Sandy Wadgersek—. Une horretan atea ireki zen eta ezezaguna agertu eta kanpora irten zen.

—Begira!

Denek ikusi zuten baina ezezaguna egongelako atea ireki eta bertan sartu zen.

—Nik agerpen bat eskatuko nioke —esan zion Wadgersek Mrs. Halli, hau joan zenean—.

—Joan zaitez pikutara! Ez nazazu gehiago molesta —entzun zuen—.

VII. EGIAZ JABETZEN

Ezezaguna egongelan sartu zenetik, han egon zen eguerdira bitartean. Txirrina jo zuen zenbait alditan baina inork ez zion erantzun, beraz bazkaldu gabe geratu zen. Gero erretore etxeko lapurretaren kontuak zabaldu ziren eta jendea errezeloak hartzen hasi zen. Jendeak ezezagunaren urratsak, madarikazioak eta kristal hauste batzuen hotsak entzun zituen. Jaia zenez han inguruan baitzebilen. Barrakak ere herriaren erdian jarririk zeuden. Eguerdian atea ireki eta tabernako jendeari begira geratu zen.

—Mrs. Hall —esan zuen—.

Han etorri zen eta haserreturik azken egunetako kontua agertu zion:

—Zergatik ez didazu gosaririk eman? Eta bazkaria? Zergatik ez didazu erantzun?

—Zergatik ez duzu ordaindu nire kontua?

—Duela hiru egun diru zain nengoela esan nizun.

—Eta nik ezetz esan nizun. Badira bost egun ezer ordaintzen ez didazula.

—Begira, esan dizut oraindik...

—Eta niri zer? —esan zion Mrs. Hallek—.

—Hala ere, nire poltsikoan aurkitu..

—Duela hiru egun zilarrezko txanpon bat besterik ez zenuela esan zenidan.

—Bueno, baina orain gehiago aurkitu ditut.

—Nondik atera dituzun jakin nuke...

—Zer esan nahi duzu? —esan zueni zeharo haserreturik—.

—Galdetu bakarrik egin dut eta gainera diru hori hartu baino lehen hemen geratzen ari diren xelebrekerien azalpen bat eman beharko didazu. Aulkiaren kontua, ate eta sarrailena eta gainera...

—Nahikoa da! —oihu egin zuen—. Zuk ez duzu ulertzen ez nor naizen ez eta zer naizen. Erakutsiko dizut. Aurpegia estali eta gero esan zion: “Har ezazu” eta zerbait eman zion. Mrs. Hallek ikusi zuenean garrasi eginez lurrera bota zuen. Zer eta ezezagunaren sudurra!

Dena kendu zuen, kapela, betaurreko, benda. Han ez zegoen ezer. Denak oihuka, saltoka, eroturik, bata bestearen gainetik kalera irten ziren. Herriko jendea inguratu zen eta ostatu aurrean jende mordoxka bildu zen. Denek batera hitz egiten zuten.

—Fantasma bat da! Zer gertatzen da? Labana batez omen zetorren. Ez dela gezurra! Ez zeukan bururik. Bai zera!

Jendea geroz eta gehiago pilatzen ar zen eta halako batean Mr Hall, Mr. Bot by Jaffers poliziarekin eta Mr. Wadgersekin agertu zen.

—Burua eduki ala ez —zion Jaffersek- nire lana atxilotzea da eta hori egingo dut. Sartu zirenean bururik gabeko irudia ikusi ahal izan zuten.

—Bera da — esan zuen Hallek—.

—Zer da hau? —entzun zen—.

—Oso gauza arraroa zara zu —esan zuen Jaffersek—, baina buru ala bururik gabe atxilotu egingo zaitut.

—Zuk ni ez nauzu ukituko! —erantzun zuen—.

Mr. Hallek mahai gaineko labana hartu zuen. Ezezagunak bere eskularru bat Jaffersen aurka bota zuen. Ikusten ez ziren lepo eta eskuetatik heldurik zuten baina ostiko batez aulki baten kontra erori ziren. Hallek Wadgersi eman zion labana baina borroka ezezagunaren alde zihoala ikusirik atzeraka joan zen Huxterrenganaino. Hala ere ezezagunak esan zuen:

—Errenditzen naiz. Honek ez du zentzurik.

Orduan Jaffersek altxa eta eskuburdinak atera zituen, baina:

—Aizu! Non jarriko dizkizut hauek eskurik ez badizut ikusten?

Orduan ezezaguna arropa batzuk kentzen hasi zen.

—Jainko maitea! —esan zuen Huxterrek— hau ez da gizon bat. Hemen jantziak besterik ez daude. Barrua ere hutsik dago.

-Ni hemen nago oso osorik —esan zuen ikusezina zen irudi hark—. Gertatzen dena Ikusezina naizela baina hau ez da arrazoia ni atxilotzeko.

—Ikusezina ee? —zion Huxterrek- Nork entzun du horrelakorik inoiz?

—Harrigarria izango da baina ez da hilketa bat.

—Ez, ez! Oso desberdina da —esan zuen Jaffersek—. Baina nik atxilotzeko agindua hartu dut eta ez ikusezina izateagatik, lapurreta bat izan delako baizik.

—Bueno eta zer?

—Dirudienez...

—Mesedez, ez ezazue esan zorakeriarik—esan zuen Gizon Ikusezinak—.

—Horrela izan dadila. Hala ere aginduak ditut eta ...

—Bueno ados nago zurekin, joango naiz baina eskuburdinik gabe.

—Nahi duzun bezala.

Baina inor ohartu baino lehen soinean zituen arropak kendu egin zituen.

—Aizu! —esan zuen Jaffersek arropa heltzen zituela, baina han geratu zen txalekoa eskuan zuela—.

—Heldu! Ez utzi! —esan zuen—.

Baina gelako jendea joaz alde batetik bestera zebilen irten nahian.

—Kontuz! Itxi ongi atea!

Egongela borrokaleku bihurtu zen eta VVadgersek sudurreko on bat harturik, atea ireki zuen. Azkenean Jaffersek zerbait heldu zuen.

—Hemen dut! —esan zuen—.

Irteerako atera heltzen ari ziren eta Jaffers han zihoan Ikusezinari ongi helduta baina oztopo egin eta erori egin zen.

Jendeak oihu eginez:

—Heldu! Ez utzi!

Kalera irten zirenean zakur bat zaunka hasi zen baina ia beste inor konturatu gabe Gizon Ikusezinak alde egin zuen.

Lehenik, jendea isilik geratu zen, baina gero zeharo ikaraturik oihuka eta garrasika joan zen.

VIII. BERRIRO TOPATU

Gibbuis, bailarako naturazaleari gertatuko zitzaion. Bere ustez bakarrik zegoela, doministiku eta madarikazio batzuk entzun zituen. Begiratu zuen ingurura eta ezer ez. Hala ere, entzuten jarraitu zuen. Gero ahots hori Adderdean aldera aldendu zen. Gibbuisek ez zuen beste gertakizunen berririk baina korrika joan zen herrira.

IX. MR. THOMAS MARVEL

Gizon honek arlote bizi zen itxura zuen. Ipingetik Adderdeanera zihoan bide bazterrean eserita zegoen. Erdi zulaturik zeuden galtzerdiak jantzirik bota batzuei begira zegoen. Oso onak ziren baina handiegi zeuzkan. Besteak berriz ondo, baina euria egiten zuenean, busti egiten zen. Horregatik bi pareak aurrean jarririk begira zegoen.

—Botak direla dirudi ee? —esan zuen Ahotsak—.

—Bai, inork nahi ez dituenean ematen diren horietakoak —erantzun zuen begiratu gabe—, eta ez dakit zein diren itsusienak.

—Hummm —esan zuen Ahotsak—.

—Okerrago egon izan naiz, zenbaitetan gabe ere bai, baina hauek dira itsusienak. Alderdi hau ona behar luke gauza hauetan.

—Bai, baina benetan eskualde elkorra da eta jendea ez da atsegina.

—Zuk ere horrela uste al duzu? — esan zuen Marvelek, eta burua jaso zuen norekin hitz egiten zuen ikusteko—.

—Non zaude? —ez baitzuen inon ikusten—. Mozkorturik egongo naiz! Neure buruari hizketan ari ote naiz? Bai harrigarria...

—Ez zaitez ikaratu —berriro Ahotsak—.

—Zer? Non ezkutatzen zara?

—Zuk uste duzu irudipena besterik dela, ez?

—Zer izan daiteke ba? —zioen Marvelek—.

—Bueno —esan zuen Ahotsak—. Harri koxkorrak botako dizkizut iritziz aldatu arte.

—Non zaude? Esan iezadazu!

Baina harriak bere ondotik pasatzen ziren. Ahozabalik geratu zen, baina halako batean, korrika hasi zen eta oztopo egin eta lurrera erori zen.

—Zer diozu orain? —esan zuen Ahotsak—.

—Bueno, baina ez dut ezer ulertzen. Harriak saltoka dabiltza eta gainera hitz egiten dute.

—Hau oso erraza da ulertzen. Ni Gizon Ikusezina naiz.

—Baina non zaude? Non ezkutatzen zara?

—Ez naiz ezkutatzen. Ikusezina naiz. Hemen nago lau metrotara. Haragi eta hezurrezkoa naiz. Jan eta jantzi beharra dut.

—Baina benetakoa al zara?

—Bai, bai.

—Orduan eman iezadazu eskua ea egia den.

—Alazankoa! Bai horixe! Min ematen didazula... Hau bai dela sinestezina... Bueno baina nola lortu duzu?

—Ummmm! oso luzea da. Bueno esan nahi dizudana hau da. Zure laguntza behar dudala. Horregatik etorri naiz. Biluzik eta zer egin jakin gabe nengoen eta...

—Bueno zertan lagun diezazuket?

—Ba ... begira ... Jantzi batzuk behar ditut eta non egona ere bai. Mesedez egin beharra duzu.

—Baina hau gehiegi da. Nire bihotzak ezin du hau jasan. Utzi iezadazu hemendik alde egiten eta ... bakea.

—Ez, zuk bakarrik lagun diezadakezu. Zuk bakarrik dakizu. Laguntzen banauzu sarituko zaitut, baina salatzen banauzu ...

Isildu egin zen eta Mr. Marvel sorbaldan ukitu zuen. Honek beldurturik:

—Ez, ez nik ez zaitut salatuko. Nik lagunduko dizut. Zuk esaten duzuna egingo dut.

X. MR. THOMAS MARVEL IPINGERA IRISTEN DA

Lehen uneak igaro ondoren Ipingen jendea baretu egin zen. Festa eguna zen eta jendea aspaldidanik egun hura iristeko zain zegoen eta goizeko gertakizunak ahazteko gogo bizia zuen. Fietcher zaharra bakarrik ari zen lanean etxeko sarrera margotzen. Laurak inguruan iritsi zen herrira gizon xelebre bat. Korrika zetorren, arnaska eta zuzen zuzenean Mrs. Hallen ostatura joan zen. Fletcherrek ongi ikusi zuen. Huxterrek bere denda barnetik ikusi zuen sartzen.

Gizon hura egongelara sartu zen eta irten erazi zutela ikusi zuen. Irten zenean, egongelako leihoak zeuden alderdira joan zen eta pipa erretzen hasi zen. Halako batean alde egin zuen. Une horretan Huxter irten zitzaion bidera, baina Mr. Marvel zapi urdin batean bilduriko gauza piloa eta hiru liburu zituela zetorren. Huxter ikustean, ezkerrera egin zuen.

—Lapurra! lapurra! —oihu egiten zuen Huxterrek—.

Huxter ia ez da gogoratzen handik aurrerakoaz. Jarraitu zuela baina laster zerbaitekin estropezu egin zuela eta lurrera erori zela besterik ez.

XI. MRS. HALLEN OSTATUAN

Baina ostatu barruan zer gertatu zen jakin dezagun. Une hartan Mr. Cuss eta Mr. Bunting egongelan zeuden. Goizeko gertakizunak zerbait argitu nahiaz, Gizon Ikusezinaren tresnak ikusten ari ziren. Leiho ondoko mahaian “Egunkari” izeneko hiru liburu aurkitu zituzten.

—Orain jakingo dugu zerbait —esan zuten—.

—Hummmm, ez du inongo izenik ipintzen. Eta dena klabean idatzirik dago. Dena zenbakiz beterik dago.

—Ez ote dago inongo argibiderik? Beharbada irudiren batzuk...

—Begira ezazu — esan zuen Cussek—. Denak zenbakiak eta bestea grekoz dirudi. Zuk beharbada...

—Noski baietz —esan zuen Mr. Buntingek nahiz eta ez oso ziur egon—, greko bada... Eta bestearen aurrean liburua ireki eta hastera zihoala atea ireki zen.

—Kopa bat mesedez... —esan zuen—.

—Ez beste atean da eta mesedez atea itxi ezazu.

—Oso ongi —esan zuen gizonak—.

—Bueno goazen liburu hauek ikustera —esan zuen Cussek—.

Hots ttipi bat entzun zen.

—Ea —eta atea giltzaz itxi zuen Cussek—, orain lasaiago egongo gara.

—Bai noski —esan zuen Buntingek—.

—Azken egun hauetan Ipingen ez da gauza onik.

—Bai, baina goazen liburura.

Buntingek noski grekoz ez zekien ongi eta estutasun handian aurkitzen zen. Gauza berezi bat antzeman zuen lepoan, ezin zuen mogitu.

—Geldi biok! edo bestela garunak aterako dizkizuet! —esan zuen Ahotsak- Noiztik da zuen eginkizuna ikertzaile baten liburuak begiratzea? Noiztik besteren gelak miatzea eta non jarri dituzue nire jantziak?

—Entzun ongi —jarraitu zuen—, leihoak itxirik daude eta gelako giltza badut. Gizon indartsua naiz eta Ikusezina gainera. Nik esandakoa egingo al duzue?

Erretoreak eta sendagileak elkarri begiratu eta “Bai bai” esan zuten beldurrez beterik.

—Ez zaitezte zuen lekutik altxa —esan zuen—. Porra bat dut eskuan eta badakizue ... Hona sartu naizenean, jantziak eta liburuak hartzea pentsatzen nuen. Non daude? Ez, ez altxa. Ikusten dut hemen ez daudela. Baina gauez hotz egiten du eta ezin naiteke biluzik ibili. Gainera eskutan dituzuen liburuak behar ditut.

XII. GIZON IKUSEZINA HASERRETZEN DA

Egongelan hau dena gertatzen zen bitartean, Huxter bere dendatik Marveli begira zegoen. Mr. Hall eta Teddy Henfrey ere sarreran zeuden. Egongelan zarata entzun orduko biak ate ondora joan ziren.

-Ongi al zaudete? —Hallek ate ondotik—.

Elkarrizketa isildu egin zen. Geroago:

-Ez! Ez ezazu egin hori! —eta aulkia eta tresnak lurrera—.

—Benetan ongi al zaudete? —kanpotik Mr. Hallek—.

—Bai, bai, ongi gaude, utzi bakean mesedez.

—Bai gauza arraroa —zioen Henfreyk—.

—Baketan uzteko esan dute baina... —entzuten jarraitu zuten—.

—Ezin dut —Buntingen ahotsa—, ez dut egingo! Lotsagarria da!

—Lotsagarria esan du —zion Henfreyk kanpotik—. Nork hitz egin du orain?

—Cuss izango zen —esan zuen Hallek—.

Honen emaztea errietan hasi zen eta ezin zuten ongi ulertu. Gero adierazi ziotenean Mrs. Hallek ezin zuen sinetsi.

—Ssssh! —esan zuen Henfreyk—. Ez duzue entzun leihoa?

—Zer leiho? —Hallek—.

—Egongelakoa.

Une batez isilik geratu ziren eta hara! non ikusten duten Huxter dendatik irten eta garrasika “Lapurra, Lapurra!”.

Hall eta Henfrey ere irten ziren eta norbait ezkutatzen zela ikusi ere bai; Huxter xelebre erori zela ere ikusi zuten.J Marvel zen korrika zihoana baina Gizon Ikusezina zelakoan zeuden denak eta jarraitzea pentsatu zuten. Hall abiatu zer baina norbaitek bultza egin eta lurrera erori zen. Eta horrela denak.

Mr. Cuss ere irten eta oihuka hasi zen.

—Eutsi! Eutsi! Eskuetan paketea daraman bitartean bakarrik ikusiko duzue!

Ez baitzekien Marvel tartean zenik eta honek zeramatzala Gizon Ikusezinak eman zizkion gauza guztiak.

—Eutsi! Nire galtzak eta erretorearen arropa guztia darama!

—Banoa —esan zuen Henfreyk—.

Ordura arte Huxterren ondoan egon baitzen hau. Baina laster erori zen hau ere eta bi eta hiru alditan ere bai. Etsi zuen eta ostatura abiatu zen eta sarreran gizon Ikusezinaren ahotsa entzun zuen. Cuss korrika sartu eta esan zuen;

—Berriro etorri da, Bunting! Berriro gizon Ikusezina etorri da! Onena hemendik irtetea.

—Jainko maitea! —esan zuen Buntingek—.

Baina tabernako zarata entzunik, alfonbratan bildu eta leihotik salto eginez kalera irten zen.

* * *

Handik aurrera zer gertatu zen esatea zaila da. Jendea zoraturik alde batetik bestera korrika zebilen etxeetako ateak giltzaz itxi eta leihoetako pertsianak beheraino jaitsi zituzten. Gizon Ikusezina kristalak apurtzen ibili zen eta Adderdeanekin lotzen zuen telegrafi haria ere honek moztu zuen. Gero ez zuten gehiago ikusi. Hala ere, bi ordu baino gehiago igaro ziren jendea berriro kaleratu baino lehen.

XIII. MARVEL ZALANTZAN

Ilunabarrean han zihoan Bramblehurstera bidean gizon ttipi bat. Hiru liburu eta zapi urdin batean bilduriko pakete bat zeraman eskuan. Nekatuta zegoen. Ahots bat zuen laguntzaile eta noizean behin norbaitek helduko balu bezalako keinu bat egiten zuen.

—Berriro alde egiten ausartzen bazara... —esan zuen Ahotsak—.

—Baina sorbalda zeharo minberatua dut —esan zuen Marvelek—.

—Hil egingo zaitut —jarraitu zuen Ahotsak—.

—Nik ez dut horrelakorik egin. Ez nuen asmorik. Ez nekien bihurgunerik zegoenik.

—Nahiko zoritxarra da jende horrek denak nire sekretua jakitea orain zuk nire liburuak hartu eta eramanik gauzak lehen baino gehiago nahasteko. Orain denek jakingo dute. Egunkariek ekarriko dute.

Eta madarikatzen hasi zen. Marvel gizajoa geroz eta larriago eta mantsoago zihoan.

—Arinago! —esan zuen Ahotsak—, okerrena da behar zaitudala nahiz eta asko balio ez izan.

—Badakit ez dudala balio. Gainera ni erdi gaixo nago. Bihotza oso ahula dut eta...

—Ba nik astinduko zaitut.

—Ez, hobea izango duzu ni baketan uztea. Zure planak desbideratuko nituzke eta ...

—Zaude isilik eta jarrai! —esan zion—. Nik esandakoa egingo duzu eta besterik ez.

—Baina nik ez dut balio...

—Isiltzen ez bazara, berriro eskumuturra bihurrituko dizut —esan zion—.Horrela argi batzuk ikustatu zituzten.

—Sorburutik helduko dizut herri hau igaro bitartean. Ez zaitez geratu eta ez ezazu ezer egin bestela okerrago izango da eta.

Eta horrela igaro zuen Marvelek herri hura berriro ilunetara joan baino lehen.

XIV. PORT STOWE

Hurrengo goizeko hamarretan Mr. Marvel Port Stowe inguruko ostatu baten aurrean eserita zegoen. Liburuak zituen ondoan. Jantziak Blamblehurst inguruko baso batean utzi zituen Gizon Ikusezinak agindu zion eran.

Halako batean egunkaria eskutan zuen marinel zahar bat inguratu zitzaion.

—Egun ederra, ee? —esan zion—.

—Bai bai, oso ona —erantzun zuen—.

Liburuak ikustean, esan zion:

—Zer liburuak?

Marvel asaldatu egin zen baina erantzun zion:

—Ah bai... liburuak bai...

—Liburuetan ideia garrantzitsuak daude —esan zuen marinelak—.

—Arrazoia duzu —erantzun zuen ingurura begiratuaz—.

—Adibidez, egunkarietan berri harrigarriak datoz.

—Bai ee?

—Egunkari honetan adibidez —esan zuen marinelak—, badago artikulu bat Gizon Ikusezin batez hitz egiten duena.

Marvelek ez zekien zer esan. Belarriak gorritzen zitzaizkiola nabaritu zuen.

—Zer asmatuko ote dute? —esan zuen, arazoa gutxietsi nahiez— Eta non dago, ba, Australian ala Amerikan?

—Dirudienez, hemen dago —erantzun zion—.

—Ene ba! —esan zuen benetan asaldaturik—.

—Hemen esaten dudanean, inguruan esan nahi dut, ez hemen bertan.

—Gizon Ikusezin bat! Eta zer egiten du?

—Denetik! Zuk pentsa ahal guztia egiten du.

—Badira lau egun egunkaririk irakurtzen ez dudala.

—Dirudienez Ipingen hasi da istilua.

-Arraioa! —esan zuen Marvelek—.

—Sinestezina da. Bi lekuko daudela dirudi, erretorea eta sendagilea. Ikusi, hobeto esan, ez zuten ikusi. Gizon hori Ipingeko ostatuan zegoen eta behin buruko bendak kendu zizkioten. Horrela konturatu ziren. Baina harrapatzen hasi zirenean, ihes egin omen zuen Jaffers polizia zauritu ondoren.

Marvel oso urduri zegoen eta alde guztietara begiratu zuen.

—Benetan sinesgaitza da. Eta hori al da dena?

—Gutxi iruditzen al zaizu?

—Ez al da itzuli? Bakarrik al zihoan?

—Bat gutxi iruditzen al zaizu? Bat eta nahikoa Jainkoari eskerrak.

Marinela pentsakor zegoen.

—Ez nago lasai —zioen—, esan dutenez Port Stowera zetorren eta ... Zer egingo zenuke zuk agertuz gero? Nahi duena egin dezake.

—Bai, abantaila handiak ditu.

—Bai horixe!

Marvelek garrantzizko zerbait esan nahi zuen eta isilean esan zion:

—Nik badakit zerbait honi buruz.

—Zuk?

—Bai, harriturik geratuko zara.

—Hau da gertatzen dena.

Eta hori esatean Ai! eta altxatu zen: —Aiiii!

—Zer gertatzen zaizu?

—Ez, hagineko minez nago.

—Eta eskua aurpegira eraman zuen. Gero liburuak hartu eta; onena joatea izango dut.

—Baina ... ez al zenidan Gizon Ikusezinaz hitz egin behar ala?

—Gezur bat da —esan zuen Ahotsak—. —Baina ... eta egunkaria?

—Ez, ez gezurra da. Badakit nor den hori esaten hasi zena. Hori zorakeria da.

—Orduan zergatik egon zara isilik ni hizketan aritu naizenean? Hori al da zure hezketa?

—Kontuz zer esaten duzun!

—Zer kontuz eta kontuz ondo! Zer ikusi behar dugu? ... Hemen dago idatzita...

Marvelek entzuteko denborarik hartu gabe alde egin zuen.

Marinelari, beranduago esan zioten, goizean dirua airean zebilela ikusirik jasotzera joan zen gizon batek, buruan jo zutela eta erori egin zela. Altxatzean ez zen ageri dirurik. Hasieran ezin zuen sinetsi, baina gero kontua herri guztian zabaldu zen. Diru etxean ere dirua airean joan omen zen eta ez zutela aurkitu. Inork ez jakin arren, Marvelen poltsikoetara joan zen eta marinela hamar egun beranduago konturatu zen Gizon Ikuse- zinaren ondo ondoan egon zela.

XV. KORRIKA ZIHOAN GIZONA

Ilunabarrean, Kemp sendagilea bere langelan eserita zegoen Burdock herria aurrez aurre ikusten zuelarik. Liburu eta zientzi aldizkariz beterik zeuden apal guztiak eta mahai gainean mikroskopio, kultibo batzuk eta erreaktiboz betetako botila pilo bat zituen.

Eguzkiaren sarrerari begira zegoen eta gizontxo bat ikusi zuen korrika bizian.

—Goizean ikusi ditudan bezalako zororen batzuk —esan zuen—. Gizon Ikusezina! esan eta korrika joaten ziren. Hamahirugarren mendean bageunde ere... Gizon horrek presa duela dirudi baina ez doa nahi bezain arin.

Horrela etxe tartean ezkutatu zen.

Baina gizon ttipi hura gertutik ikusi zutenek, haren aurpegia ikusirik ez zuten Kemp sendagileak bezala pentsatzen. Jendeak harriturik begiratzen zion.

Handik laster zakur baten zaunka entzun zen eta ikusten ez zen beste norbaiten arnas hotsa.

Jendea oihuka eta korrika hasi zen. Etxeetako ate eta leihoak ixten zituzten. Marvel ere azkenik ia itorik oihuka hasi zen:

—Gizon Ikusezina! Badatorrela Gizon Ikusezina!

XVI. PORT BURDOCKEKO OSTATUAN

Ostalaria, kotxezain batekin zegoen eta beste gizon bizardun bat polizia batekin hizketan ari zen tabernan.

—Zer dira oihu horiek? —esan zuen kotxezainak norbait korrika igaro zen bitartean—.

—Sua beharbada —esan zuen ostalariak—.

Atea irekirik han sartu zen Marvel gizajoa negarrez. Eta atea ixtera itzuli zen berehala.

—Badatorrela! Gizon Ikusezinak jarraitzen nau! Atea itxi Jainkoarren! Lagundu! Lagundu!

—Itxi ateak —esan zuen poliziak—. Nork jarraitzen zaitu? Zer gertatzen da? —Eta atea itxi zuen—.

—Utz iezadazue sartzen eta nonbait ezkuta nazazue. Alde egin dut eta hil egingo nau.

—Salbaturik zaude —esan zuen bizardunak—. Atea itxi dugu.

—Utz iezadazue sartzen —esan zuen Marvelek eta oihu bat bota zuen kanpoan atea ireki nahirik norbait zebilela entzunda. Une berean kanpotik oihuak eta kolpeak entzun ziren—.

—Nor dago hor? —esan zuen poliziak—.

Marvelek nonbait sartu nahi zuen:

—Hilko nau! Mesedez lagundu! Aizto bat dakar!

—Hemen seguru egongo zara —esan zuen ostalariak tabernako tapa altxatzen zuela—.

—Ez ezazuela aterik ireki —esan zuen Marvelek—.

—Beraz hemen da Gizon Ikusezin ospetsu hori? —zioen bizardunak—. Banuen ezagutzeko gogoa. Ostatuko kristal bat hautsi zen une hartan. Denak isilik zeuden.

—Nire porra hemen banu! —esan zuen poliziak—, ez dezaket horrela atxilotu.

—Sarrailak ireki —esan zuen bizardunak—, sartzen bada ... —eta pistola atera zuen—.

—Ez, hilketa bat izango litzateke —esan zion poliziak—.

—Ez, badakit zer egin —eta atera joan eta irekirik esan zuen:—.

—Sar zaitez — pistola ezkutatzen zuen bitartean—.

Baina inor ez zen sartu. Denak zain zeuden.

—Beste ate guztiak itxirik al daude? —esan zuen Marvelek—.

—Ai ene! —esan zuen tabernariak—. Begira ezazue egongelara doan atea... —eta tabernatik irten zen—.

—Atzeko atea irekia zegoen —esan zuen oso larri—.

—Orduan etxeko zokoren batean egongo da —kotxezainak—.

—Sukaldean ez dago. Bi emakume daude eta ez omen dute ezer entzun.

Bizardunak pistola gordetzen zuen bitartean tabernako tapa hotsa eta egongelako ate hotsa entzun zen. Marveleren oihuak ere bai eta denak tabernara abiatu ziren.

Han ari zen Marvel borrokan ahal zuen indarrik gehienez baina hala ere, sukalderantz zeramaten. Handik kanpoko aterantz bultzatzen zutela ikusi zuten.

Polizia eta kotxezaina sartu ziren eta zerbait heldu zuten. Baina polizia muturreko batez lurrera bota zuen. Kotxezainak ordea, gogor eutsi eta une hartan Marvelek bere burua libre sentitu zuen eta handik alde egin zuen.

Orduan Gizon Ikusezina ukabilka hasi zen eta gizonek:

—Non dago? Alde egin al du?

—Jarrai —esan zuen poliziak—.

—Ikusiko duzu nor garen —esan zuen bizardunak azuleju bat buru gainetik pasa zitzaion une berean. Eta pistola harturik bost tiro bota zituen zuzenbide hartara.

—Bostetatik bakarren batek joko zuen —esan zuen—. Ekar ezazue linterna eta goazen bere bila.

XVII. KEMP SENDAGILEARI IKUSTALDIA

Bitartean Kemp sendagileak bere lanari jarraitu zion. Tiroek asaldatu zuten.

—Zer da hau? Nor ote da pistolaz dabilen zoro hori?

Leihora irten zen baina argiak eta teilatuak besterik ez zituen ikusten.

—Ostatu ondoan jendea dabilela dirudi —esan zuen—.

Kempek leihoa itxi eta lanean jarraitu zuen. Ordubete beranduago atea jo zuten.

—Nor ote da? —zioen berarekiko—.

Neskamea atea irekitzera joan zela konturatu zen eta ondoren behera jaitsi eta galdetu zion:

—Eskutitzen bat al zen?

—Ez jauna, adarjotzeren bat izango zen.

Berriro igo zen eta bere ikerketan murgildu zen. Goizeko ordu bietan altxatu eta gelarantz abiatu zen. Egarria sentitu zuen eta kandela harturik jangelara joan zen, whisky eta sifoia hartzera. Kemp sendagilea oso detailista zen eta eskailera aurrean belztasun bat ikusi zuen lurrean, eta zer ote zen jakin asmoz ukitzean lehortzen ari zen odola zela konturatu zen. Ezin zuen ulertu baina gora joan zen. Ateko sarraila ere berdin zegoen. Gelara sartu eta ohe gainekoan odol putzua ikusi zuen eta ohea nahasirik. Ingurura begiratu zuen eta ez zuen ezer ikusten, baina zarata entzun zuen. Hotzikara nabaritu zuen. Orduko ahots batek:

—Kemp!

—Zer...?

—Lasaitu zaitez —esan zuen Ahotsak—. Gizon Ikusezin bat naiz.

—Gizon Ikusezina?

—Bai, horrelaxe da.

Barrez aritu zela konturatu zen eta esan zuen:

—Dena gezur bat zelakoan nengoen. Benda jarririk al daramazu?

—Bai.

—Ezinezkoa da. Horrek ez du zentzurik.

—Lasaitu zaitez Kemp! Zure laguntza behar dut! Mesedez!

Esku batek bere besoa estutzen zuela nabaritzen zuen.

—Kemp! —oihu egin zuen Ahotsak- Geldi egon zaitez!

Eta ohe gainera bota zuen. Kemp indarka askatu nahirik hasi zen, baina ezin zuen eta horrela indar egiteari utzi zion.

—Oihurik egiten baduzu —jarraitu zuen—, xehetuko zaitut. Ez dizut kalte egin nahi baina laguntzen ez banauzu.

Ez al zara nitaz gogoratzen? Ni Grif naiz, Unibertsitateko zure adiskidea Ikusezina egin naiz.

—Griffin? —errepikatu zuen Kem ezin sinetsirik—.

—Bai Griffin. Zu baino pixka bat gazteagoa ... handia eta musu gorria... Kimikako saria irabazi zuena.

—Ez dut ezer ulertzen. Zer diozu Griffinez?

—Griffin ni naiz!

—Izugarria da —esan zuen Kempek—. Nola egin da Ikusezina?

—Oso sinpleki. Oso erraz ulertzen den prozesu bat da.

—Baina...

—Badakit izugarria dela ... Zauritua nago eta deneko mina sentitzen dut. Kemp! mesedez eman iezadazu jateko eta edateko zerbait eta hemen lo egiten utz iezadazu. Kempek benda hura alde batetik bestera zebilela ikusten zuen eta!

—Mamuek ere ez ...

—Whisky pixka bat emango al didazu?

—Hor dago eta har ezazu.

Eta basoa airean ikusi zuen eta aulki aurrean gelditu zen.

—Hau hipnotismoa da, ziur nago. Zuk hori sinestarazi nahi didazu.

—Egia dela... Utziko al didazu zure bata janzten? Biluzik ibiltzeko hotz handia egiten du. Galtza batzuk, galtzerdi eta zapatila batzuk ere hartuko nituzke eta batez ere, jana.

—Nahi duzuna. Hau da ezagutu dudan egoerarik zentzugabeena.

Kempek dena atera zuen eta sukaldetik jana ekarri zion.

—Eskumuturreko zauria ez da oso handia izango ala?

—Ez, ez. Okerrena odola lehortzean ikuskor bihurtzen dela.

—Baina nola arraio...? Honek ez zentzurik.

—Bai bai, denak du bere zentzua.

—Zer izan dira tiro horiek? — galdetu zuen Kempek—. Zer gertatu da?

—Dena gizon gizajo bategatik izan da. Nire dirua lapurtzea pentsatu zuen. Madarikatua! eta lapurtu egin du.

—Eta bera ere ikusezina al da?

—Ez.

—Eta zergatik?

—Bueno, zergatik ez didazu zerba jaten uzten?

—Zuk bota al zenuen tiroa?

—Ez, nik inoiz ikusi gabeko bat izan zen. Baina jende guztia beldurtu egin zen. Gero puru bat eskatu zion eta erretzen hasi zen.

—Zu topatzean izan dut zoria. Ia eroturik ibili naiz. Ikusiko duzu biok batera... Eta beste kopa bat bete zuen.

—Nik ere hartzea hobea izango dut... —esan zuen Kempek—.

—Ez zara ezer aldatu. Lehen bezain lasaia eta ordenatua zara ... Nire asmoak agertuko dizkizut. Elkarrekin lan egingo dugu.

—Baina nola lortu zenuen?

—Gero esango dizut. Orain puru hau erre behar dut.

Baina sukarra igo zitzaion eta hurrengo egunean kontatzekotan gelditu ziren.

—Beldurra ematen nion... —errepikatzen zuen behin eta berriz—. Alde egiteko asmoa zuen zital hark!

—Baina nondik atera zenuen dirua? —galdetu zion Kempek—.

Une batean isilik geratu zen.

—Hori gaur ezin diezazuket esan.

Geroxeago esan zuen:

—Kemp logale izugarria dut. Badira hiru egun lorik egin gabe nagoela.

—Onena gela honetan izango duzu.

—Baina ezin dezaket lorik egin. Alde egingo du. Ezinezkoa da. Ez litzaidake gustatuko bihar esnatzean gaur ni jarraitzen ibili diren guztien esku egoterik.

Kemp zeharo asaldatu zen hau entzutean.

—Kirtena naiz gero! Ez nuen esan behar...

XVIII. GIZON IKUSEZINA LO DAGO

Gizon Ikusezinak gelako bi leihoak eta ateko giltza han ikusi zituenean lo egitea pentsatu zuen.

—Asko sentitzen dut —esan zion Kempi—, baina gaur gauean ezin dizut esan egin dudan guztia. Ikerkuntza handi bat egin dut. Isilean gordetzeko asmoa nuen baina ezinezkoa da. Kide bat behar dut eta zu ... Bihar hitz egingo dugu.

—Onena lo egitea izango dugu —erantzun zuen—. Gabon.

Eta aterantz abiatu zen. Baina bat batean bata hura inguratu zitzaion eta besaburutik helduaz esan zion:

—Ongi ulertuko zenuen ez da? Ez zaizu bururatuko ...

Kempek irmo erantzun zion:

—Nire hitza eman dizut.

Gelatik irten zenean, barrutik ateko giltzaz isten zutela konturatu zen.

—Ametsetan ari ote naiz? Mundua erotu da ala ni erotu naiz?

Eskailerarantz joan zen, baina itzulirik esan zuen:

—Egia da! Ez dago zer eginik. Hi ere...

Eta eskailerak jaitsi zituen. Jangelan paseatuz zebilen.

—Ikusezina... ez da posible! —zioen- Ba al dago Ikusezina den animaliarik...? Itsasoan bai. Egia da, itsasoan izaki ikusezin gehiago dago ikuskor baino. Bai, medusak, animalia mikroskopikoak eta ur gelditan ere bai! Baina airean ez!Ezinezkoa. Baina zergatik?

Eta honela bere pentsakizunetan murgildu zen. Halako batean goizeko egunkariak irakurtzen hasi zen eta.

—Jantzietan ezkutaturik! —esan zuen Kempek—.

—Inork ez zukeen jakin behar bere zoritxarra. Zertan ari da Griffin? Ze joko darama? Eta beste bat harturik esan zuen:

—Jakin dezagun egia. Jainko maitea! —esan zuen Ipingen gertatu zena irakurri ondoren—.

Jaffers zentzurik gabe, Mr. Huxter zauritua. Erretorea egoera lotsagarri hartan eta abar luze bat. “Dena asmatua izango da”, esan zuen.

—Hemen ez du arlote hura aipatzen. Zergatik harrapatu nahi ote zuen hura?

—Ez, Ikusezina bakarrik ez — pentsatu zuen—, baizik eta zeharo erotua dago! Hiltzaile bat da!

Ezin zuen lorik egin eta goizean zerbitzariek han aurkitu zuten. Denei beheko eta lehengo pisuan egoteko agindua eman zien eta bera egunkaria iritsi zain geratu zen. Honek ezer gutxi zekarren baina bai Port Burdockeko historia berria. Han agertzen zen Marvel aurreneko aldiz baina honek liburu eta diruaz ez zuen ezer kontatzen. Egunkari guztiak erosi zituen.

—Ikusezina! Jendea haserre eta histeriko dago eta bera nire gelan lasai. Zer egin behar dut? ... Bai bere konfiantza galtzea litzateke baina ... Ez hori ez dezaket egin.

Eseri eta ohar bat idatzi zuen. Azalean “Adye koronela, Port Burdock” idatzi zuen. Une horretan esnatu zen Gizon Ikusezina eta umore txarrez, zirudienez aulki hotsa entzun baitzen. Kempek igo eta atea jo zuen.

XIX. OINARRIZKO FUNTS BATZUK

—Zer gertatzen zaizu? — galdetu zion Kempek—.

—Ezer ez.

—Eta aulki botatze hori?

—Ez, umore txarrez nengoen eta ...

—Eta horrela jokatzen al duzu sarri?

—Bai.

Kempek kristal puskak biltzen zituen bitartean esan zion:

—Egunkarietan dator dena. Guztia dakite, gauza bat ezik. Non zauden ez dakite. Zure existentzia ez da sekretu bat. Ez dakit zer pentsatzen duzun, baina lagunduko dizut.

Gosaltzera terrazara igo ziren.

—Lehenik zure ikusezintasuna agertu behar didazu.

—Oso sinplea da dena eta sinets erraza gainera —ezan zion Griffinek—.

—Zuretzat bai, baina...

—Bai, hasieran zoragarria zen baina... Honetan Chesilstowen nengoela hasi nintzen.

—Chesilstowen?

—Bai Londresetik alde eginda gero. Fisika lanetan murgildu nintzen. Argiaren arazoak liluratzen ninduen. Dentsitate optikoaren arazoak. Sei hilabete igaro zirenean zenbait ideia argitu zitzaidan. Pigmentapen eta errefrakzioari buruzko funts orokor bat aurkitu nuen. Lau dimentsio zituen formula bat zen. Ideia bat zen, ez zen metodo bat, baina metodorantz zihoan ideia bat. Honekin materiaren beste berezitasunak aldatu gabe, zilegi litzateke gai baten errefrakzio indizea beheratu, gai hori solidoa ala likidoa izan, airearen indizea lortu arte.

—Arraioa! —esan zuen Kempek— Horrela harri bitxi bat hondatzea daitekeena da baina hortik ikusezintasuna lortzea...

—Hain zuzen ere —jarraitu zuen Griffinek—, ikuskortasuna, gorputz ikuskorrak argiarengan eragiten duten ekintzaren baitan dago. Badakizu, gorputz batek edo argia xurgatzen du, edo islatu edo errefraktatu edo denak batera egiten ditu. Iristen den argi guztia islatuko balu, zuri distiratsua izanen litzateke. Diamante batek ez luke xurgatuko ez eta islatuko ere, baizik eta batzuetan argia islatu eta errefraktatu egingo litzateke. Beirazko, bidriozko, kutxa bat ez litzateke hain distiratsua eta ikuskorra izango, bertan errefrakzio eta isla gutxiago egongo litzatekeelako. Ulertzen al duzu?

Harri-kristalezko kutxa bat kristal normal bat baino distiratsuago izango litzateke. Kristal normal fina argi gutxiz ikustea oso zaila litzateke ez bailuke ia argirik xurgatuko eta errefrakzio eta isla ere oso txikiak izango lirateke. Uretan beira normal bat sartuko bazenu edo ura baino dentsoago den likido batean, desagertu egingo litzateke.

—Ados nago —esan zuen Kempek—, hori oso erraza iruditzen zait. Edozein haurrek daki gaur hori.

—Edozein haurrek ezagutzen duen beste gauza bat esan behar dizut. Beirazko xafla bat hausten denean, hauts zuriska bihurtzen da eta oso argi gutxi igarotzen da hauts horretatik. Baina hauts hori uretara botatzen badugu, desagertu egingo da. Beira hautsak eta urak errefrakzio indizea antzekoa dute eta argiak ez du ia aldaketarik nabaritzen batetik bestera igarotzean. Beira ikusezina bihurtzen duzu bere antzeko errefrakzio indizea duen likido batean eta hau, gardena den edozein gauzaz egin dezakezu. Ongi pentsatzen baduzu, airearen errefrakzio indizearen berdina lortuz gero, beira hautsa desagertu egingo litzateke.

—Bai noski, baina gizona ez da beira hautsa —erantzun zuen Kempek—.

—Ez —esan zuen Grirfinek—, gardenagoa baita!

—Bai, zera izango da!

—Eta hori sendagile batek esatea! Baina daitekeena al da fisika hamar urtetan ahaztea? Papera adibidez, gardenak diren izpiz osatua dago eta beira hautsa zuria den arrazoi berarengatik da zuria.

Eta ez papera bakarrik, baita kotoi izpiak, hari izpiak, egur izpiak! hezurrak Kemp! haragia, ilea, Kemp! azkazalak eta nerbioak ere bai Kemp! Gizonaren ehun guztiak, odolaren gorritasuna eta ilearen pigmentua ez beste, dena koloregabea da.

—Noski! Arrazoia duzu! —esan zuen Kempek— Atzo gauean nik medusa eta itsas larbak nituen gogoan!

—Ulertzen al didazu? ... Hau dena Londresetik alde egin nuenean bururatu zitzaidan, baina dena isilik gorde nuen. Nire lanak isilekoa behar zuen. Nire irakaslea Hobonema oso handiputza zen. Beti ideiak lapurtzen ari zen. Ez nion inori esan eta pigmentu arazoan lan gehiago egin nuen eta ia nahi gabe Fisiologiako aurkikuntza bat egin nuen.

—Nola?

—Odolaren kolore gorria zuri bihur zitekeela aurkitu nuen eta inongo berezitasunik eta funtziorik galdu gabe.

Kempek harridurazko oihu bat bota zuen.

—Harriturik egotea ulertzen dut.

Gogoratzen naiz. Gaua zen. Dena garbi nuen. Bakarrik nengoen Laborategian. Animalia bat garden bihur dezaket! Ni Ikusezina izan naiteke. Eta hau errepikatzen nuen izarrei begira nengoelarik. Eta horrek zer esan nahi zuen pentsatzen hasi nintzen. Misterioa, boterea, askatasuna. Ez nuen alde txarrik ikusten. Ni ez nintzen inor oraindik. Ez ninduen inork ezagutzen. Edonor abiatuko zen abentura hartan. Hiru urtez lan egin nuen eta konturatu nintzen nire ikerkuntzak ezin nituela bukatu.

—Zergatik ba?

—Dirua — esan zuen leihotik begiratzen zuen bitartean—. Aitari lapurtu nion... Baina ez omen zen berea eta bere burua hil zuen tiro batez.

XX. GREAT PORTLAND STREETEKO ETXEA

Kempek begiratu eta besotik helduaz:

—Nekatuta zaude —esan zion—, eseri zaitez.

Griflfin eseri zen eta honela jarraitu zuen:

—Hau gertatu zenean, ni ez nengoen Chesistowen. Iazko abendua zen. Londresen gela bat alokatu nuen Great Portland Street inguruko auzo pobre batean. Nire lana amaierara iristen ari zen. Aitaren hiletara joan nintzen. Hotz handia egiten zuen. Ez nuen errukirik sentitzen. Haurtzaroko lekuak ikusi nituen. Ez nintzen nire bakardadeaz konturatzen. Gelan sartzean, errealitatera itzuli nintzela nabaritzen nuen. Egun hartan, han zegoen dena nire zain. Gero adieraziko dizut prozesua. Gehiena alfer hark dituen liburutan klabean idatzirik dago. Beharrezko ditugu liburuak!

Urrats nagusia, errefrakzio indizea beheratu behar zuen objektu gardena dardara bat irradiatzen zuten bi zentzutan jartzea zen. Ez ziren Rontgen irradiapenak. Bi dinamo txiki behar nituen eta gasezko motor batez ibili erazi nituen. Nire lehen esperientzian artile zati bat erabili nuen. Benetan harrigarria zen desagertzen ikustea. Baina han jarraitzen zuen, orain, ikusezina bazen ere.

—Orduan katu bat ikusi nuen. Pentsa dezakezu zer asmo nuen. Esne pixka bat eman nion eta ez zen oso erraza izan drogak sartzea. Eta hala ere, esperientziak akatsa izan zuen.

—Akatsa, zer dela eta?

—Bi gauzetan. Azkazalak eta begi atzean duten pigmentu bat, ez dakit bere izena, ez ziren ikusezin bihurtu.

—Tapetum du izena.

—Bai, tapetum. Katua bendatua zegoen baina esperimentu erdian esnatu zen eta marruka hasi zen. Atea jo zuten eta beheko atsoa zen, katua harena zen. Kloroformo pixka bat hartu eta lo jarri nuen. “Ez andrea, hemen ez dago katurik” esan nion. Ez zuen sinetsi noski, baina joan zen.

—Zenbat denbora behar izan zenuen? —galdetu zuen Kempek—.

—Hiru bat ordu. Azkenik desagertu zirenak, hezurrak, gantzak eta koloredun ileen puntak izan ziren. Oso berandu zen eta ez ziren begi eta azkazalak besterik ikusten. Katua askatu nuen. Lotara joan nintzen baina ezin nuen. Azkenik amets xelebreak egin nituen. Ordu biak inguruan katua marruka hasi zen. Argia piztu eta bi begi ikusi nituenean, nik hartu nuen sustoa! Ezin nuen isildu eta leihoa ireki nion.

—Zer esan nahi duzu, katu ikusezin bat dabilela munduan? —galdetu zion Kempek—.

—Hil ez badute bai —esan zuen Griffinek—, zergatik ez?

—Bai egia da —esan zuen Kempek—, jarrai ezazu.

—Nolanahi ere, ziurrenik hilko zuten —esan zuen—. Badakit bi egun geroago bizirik zegoela, jende multzo bat ikusi bainuen Great Tichfield Streeten, katu marruak entzuten ziren inguruan.

Gizon Ikusezin bihurtu baino lehenagoko azken goizaz ongi gogoratzen naiz. Zerbait berezia nabaritzen nuen. Amaierako gutxi falta zela, konturatzen nintzen zein zaila zen azken urratsa ematea. Lau urte luzetan indar guztiak galdu nituen. Ez zitzaidan ezer axola. Baina garbi ikusten nuen bukatu behar nuela lan hura. Gainera dirurik gabe geratzen ari nintzen. Etxera joan nintzen, zerbait jan eta estriktina hartu nuen eta ohean sartu nintzen.

—Bai estriktinak asko indartzen du bat —esan zuen Kempek—.

—Bai, oso indartsu esnatu nintzen eta nahiko haserre. Norbaitek deitzen zuen eta nire gelaren jabea zen. Katuaren kontua argitzera zetorren. Nik ukatu egin nion, baina dena ikusten hasi zen eta galderak egiten. Ni beldur nintzen zerbait susmatzen ote zuen eta alde egiteko esan nion. Heldu eta eskaileratik behera bota

nuen. Atea itxi eta eseri nintzen. Ekintza honek dena aldatu zuen. Lekuz aldatzeak atzerapena zekarren. Zergatik ez desagertu? Orduan kalera irten nintzen nire hiru liburuekin eta Posta etxetik Great Portland Stretera bidali nituen.

Itzuli eta dena gau hartan egin nuen. Odola koloregabetzen zuten drogen efektupean nengoela atea jotzen zutela entzun nuen. Gero berriro jo zuten. Haserreturik atea ireki nuen eta —Zer da?— esan nuen.

Etxe jabea zen. Alde egiteko agindua zekarren eta aurpegira begira geratu zitzaidan. Ahozabalik zegoen. Garrasi bat egin eta korrika irten zen.

Atea itxi eta ispilura joan nintzen. Nire aurpegia zeharo zuria zegoen.

—Izugarria izan zen. Gau guztia botaka eta zorabiatuta igaro nuen. Katuaren marruak orduan ulertu nituen. Baina eutsi egin nion. Minik ez nuen ia. Baina hiltzera nindoala zirudien eta ez zitzaidan axola. Nire eskuak beira bezalakoak zirela ikusten nuen. Hezurrak, zainak eta azkenik nerbioak, mehe eta zuriak. Azkenean azkazaletan puntu zuri batzuk bakarrik geratzen zitzaizkidan. Ez neukan indarrik. Ispilura nola edo hala iritsi nintzen eta begietan belztasun bat ikusi nuen. Eta horrela prozesua bukatu zen.

—Orduan lo hartu nuen. Eguerdian atea jo zuten. Jaiki eta tresnak gelan ongi jarri nituen. Jabea eta beste batzuen ahotsak entzun nituen. Eta denbora gehiago izateagatik erantzun egin nien. Leihoa ireki nuen. Baina atea ireki nahiez, danbatekoak ematen hasi ziren.

—Paper eta lasto pixka bat hartu, gasa ireki eta pospolo bila hasi nintzen, baina ez nituen aurkitu. Orduan leihotik salto egin eta uretan sartu nintzen. Orduko atea ireki zuten... Jabea, bere bi seme eta beheko atsoa ziren.

Harriturik geratu ziren inor ez ikustean. Dena arakatu zuten baina ezer ez. Irudipen bat izan zela pentsatu zuten.

Zaharrak, nik disekzioak egiten nituela zioen, semeak berriz elektronikoa izango nintzela tresna asko nuela eta. Orduan beste bizilagun batek atea jo zuen eta denak joan ziren. Ni barrura sartu eta erradiadore bereziak hautsi nituen dinamo bat gainera botaz. Haiek hartu zuten sustoa! Nola gerta ote zitekeen pentsatzen zuten bitartean euren artetik igaroaz eskaileratatik jaitsi eta egongela batean sartu nintzen. Behera jaitsi zirenean, gelara igo, arropa eta paperak pilatu eta gasa irekiaz su eman nion etxeari.

—Su eman etxeari? —oihu egin zuen Kempek—.

—Noski ba!, nire aztarnak banatzeko bide bakarra zen. Kalera irtetean, ikusezina izateak zer abantaila zituen konturatu nintzen.

XXI. OXFORD STREETEN

Asko kosta zitzaidan lehen aldiz eskailerak jaistea. Ezin nuen behera begiratu. Ikusezina izatearen abantailak agertzeko gogo izugarria nuen: Great Portland Streetera iritsi orduko norbaitek atzean jo ninduen. Sifoiez betetako saski bat zeraman gizona zen. Saskiari begira zegoen eta nik esan nion “Saski hau sorgindurik dago”, eta kendu egin nion.

Taberna aurrean zegoen kotxezain bat jasotzen hasi zen eta konturatu gabe behatzak begietan sartu zizkidan. Orduan saskia utzi eta zenbat jende inguratu zela ikustean leiho batetara igo eta alde egin nuen eta Oxford Streetera sartu nintzen.

Hango jende pila! Zapaldu egiten ninduten eta espaloitik jaistea erabaki nuen, baina orduan gurdi batek jo ninduen. Atzetik joatea pentsatu nuen. Hotzak nengoen eta ni biluzik nindoan. Orduan kotxe barrura sartzea erabaki nuen.

Handik denbora gutxira emakume batek geratzeko agindu zion. Noski taxi bat zen! Salto egin eta Bloomsbury Square inguruan nengoen. Izozturik baina, hara non hasten den zakur bat zaunkaka eta non datorren niregana.

Zakurrak noski bazekien ni han nengoela. Usaimenak, ikusmenak baino gehiago ahal du horrelakoetan. Korrika nindoan eta Russell Squaretik zetorren jendea ikusi eta musika hotsa entzun nuen. Ezinezkoa tartetik igarotzea. Geldi geratu nintzen eskailera batzuetan.

Bi mutiko zeuden nire inguruan. “Konturatu al zara?” esan zuen batek. “Zer?”. “Bai gizona, lurrean dauden arrasto horiek”. Garbitu berri zeuden eskailera haietan nire oinek utzitako arrastoak ikusi zituzten.

“Norbait oinutsik igo da hemendik eta ez da oraindik jaitsi”.

“Begira Ted”, esan zuen gazteenak. Nik begiratu nuen eta nire oinen ingurumaria oso ongi ikusten zela konturatu nintzen.

“Hau da gauza xelebrea!”, esan zuen zaharrenak “Mamuren batenak direla esan daiteke”. Handik zebiltzan gizon bat eta bere haurra ere gelditu egin ziren.

Nik salto bat eman eta korrika abiatu nintzen espaloian.

“Zer gertatzen da?”, galdetu zuen batek.

“Korrika doazela oin batzuk!”.

Beste aldera igaro eta atzetik zetozela ikusi nuen. Bi edo hiru kale igaro eta eskuz lehortu nituen oinak. Azkenik alde egin nuen.

Korrikaldi hark berotu ninduen baina bizkarreko mina nuen eta gainera eztul batzuk egiten nituen eta ikusten nuen zakur bakoitza arrisku izugarria zen. Halako batean gizon eta haur pilo bat. Sua! Sua! zioten. Nire lehengo etxea zen.

Nire aztarna guztiak, liburuak eta txeke liburuxka ez beste, erretzen ari ziren.

Hemen Gizon Ikusezina gelditu egin zen. Kempek urduri begiratzen zuen leihora eta esan zion:

—Zergatik ez duzu jarraitzen?

XXII. EROSTETXE HANDIETAN

Horrela joan den urtarrilean bizitza berri bat hasi nuen. Ez nuen inongo gordelekurik ez eta lagunik ere. Ez nuen inongo plangintzarik egin. Nire lehen helburua gordeleku bat aurkitzea zen eta han astiro pentsatuko nuen. Okerrena, Ikusezina izan arren, ate itxiak ezin nituela igaro.

Orduan ideia on bat bururatu zitzaidan. Omnium Erostetxe inguruan nengoen eta han sartzea erabaki nuen. Ez nintzen oso seguru aurkitzen han. Koltxoiak saltzeko lekuan etzan nintzen. Onena ixteko ordura arte han egotea zen. Gero jana eta jantziak lapurtuko nituen. Hurrengo urratsa dirua lortu eta liburuak eskuratzea eta nonbait gela bat alokatzea izango zen.

Hertsi eta denek alde egin zutenean, ekintzan hasi nintzen. Lehenik eskularruak saltzen ziren lekura joan nintzen. Gero barrengo arropak, galtzerdi lodiak, galtzak, txaketa, berokia eta sonbreiru handi bat.

Gero gosea sentitu nuen eta kafetegian, urdaiazpikoa, pastel batzuk eta kafea hartu nuen. Jostailu dendan gezurrezko sudur batzuk hartu nituen. Betaurrekoak ere nahi nituen baina ez zegoen. Eta koltxoitegira berriro itzulirik, lo hartu nuen. Lapurtutako diruaz, pentsatu nuen, betaurreko batzuk erosiko ditut.

Esnatu nintzenean, ez nintzen konturatu non nengoen. Altxa eta ahotsak entzun nituen. Bi gizon zetozela ikusi nuen eta korrika abiatu nintzenean, hotsen bat atera nuen. “Nor dabil hor?” “Geldi” eta jarraika hasi ziren. “Erne ate horiek”. Ni salmahai atzean ezkutaturik nengoen eta arropak kentzen hasi nintzen. Halako batean:

“Hemen dago!”.

Zutik jarririk aulki bat bota nion esan zuenari eta korrika gorantz joan nintzen. Denek jarraitzen ninduten. Kafetegira iristean, sukaldari bat ere atzetik nuen. Beste salmahai baten atzean sartu eta galtzak eta jaka kendu nituen, baina barrengo arroparik ezin nuen atera.

“Hemen, Polizia! Hemendik!”. Berriro ohe artean nintzen eta han nola edo hala kendu nituen geratzen zitzaizkidan jantziak. Berriro libre nintzen! Han zetozen poliziak.

“Lapurtu duen arropa uzten ari da!”, zioen gazte batek; “hemen izango da”.

Baina ez zuten lortu. Gero kafetegira joan eta han eseri nintzen. Handik denbora gutxira bi langileren gaizki-esakak entzun nituen. Ni, berriz, handik nola irten pentsatzen ari nintzen. Ezin nuen ezer lapurtu. Hamaikak inguruan, eguzkia epeltzen hasi zenean, irtetea erabaki nuen, baina nora joan jakin gabe.

XXIII. DRURY LANEN

—Konturatuko zinen —jarraitu zuen gizon Ikusezinak—, oso egoera txarrean aurkitzen nintzela. Ez nuen non egonik, jantziz gero beste edozein bezala nintzen. Eta gainera baraurik egon behar, ze urdaila asimilatu gabeko janariz beteaz, ikuskor bihurtzen bainintzen.

—Ez nintzen konturatzen —esan zuen Kempek—.

—Ni ere ez. Elurretan aztarnak uzten nituen. Euriak burbuila distiratsu bat bezala bihurtzen ninduen. Lainotan antzeko zerbait eta Londreseko kaleetan zikindu egiten nintzen.

—Noski, Londres oso zikina da...

—Great Portland Street ingurura joatea erabaki nuen berriro eta denda ttipi horietako bat aurkitu nuen. Drury Lane inguruan. Inor ez zegoen eta sartu egin nintzen. Etxe zaharra zen. Atea irekitzean, txirrina entzun zen. Gizon bat agertu zen eta inor ez ikustean, “Mutiko nazkagarri hauek...” esan zuen. Nik gauza jakinak behar nituen, ileorde, betaurreko, maskara eta jantzi batzuk.

—Gizona sartu zenean, ni atzetik abiatu nintzen. Hark zerbait sumatu zuen eta gelditu egin zen. Alde guztietara begira hasi zen eta bere etxebizitzako atea zabalik zegoenez, barrura sartu nintzen. Jaten ari zen nonbait eta ni beste gela batetara sartu nintzen. Baina bera ez zegoen lasai eta etorri egin zen. Gela hartan arropa pilo bat zegoen eta ni ikusten ari nintzen. Atea ireki zuenean, pistola zahar bat zeukala ikusi huen.

—Gero, geldi-geldi itxi zuen atea, baina giltzaz. Orduan konturatu nintzen giltzapeturik nengoela. Eta haserreturik ostiko batez apal batzuk bota nituen. Lehen baino haserreago etorri zen eta dena miatzen hasi zen. Nik ezin nuen gehiago eta buruan jo nuen.

—Buruan? —esan zuen Kempek.

—Bai, zentzurik gabe utzi nuen eta aulki batez jo eta eskaileratik behera bota nuen.

—Baina, zer astakeria...

—Ez, nik irten beharra nuen, Kemp, eta inork ikusi gabe. Maindire batez lotu eta han utzi nuen.

—Maindire batez? —Kemp geroz eta harrituago zegoen—.

—Bai, poltsa bat bezala egin nuen. Ez iezadazu horrela begiratu. Pistola bat zuen eta poliziari ere esango zion.

—Baina —esan zuen Kempek—, Ingalaterran eta gaur... Gizon gizajoa bere etxean zegoen eta zu lapurretara joan zinen.

—Lapurtu? Besterik ez nuen beharl Hurrengoan lapurra deituko nauzu. Zer esan nahi duzu? —esan zuen Griffinek oso serio—.

Kempek esan zion:

—Bueno... beste irtenbiderik ez zenuen, ez. Harrapatuta zeunden.

—Noski baietz. Arrazoia emango didazu, ala?

—Nik ez diot inori ematen. Ez da egin behar hori.

—Gero zerbait jan, arropak hartu, betaurreko, bibote, ileorde eta dirua hartu eta alde egin nuen. Jendeak ez zidan begiratzen eta nik pozik sentitzen nuen neure burua.

—Zer gertatu zen Strandera irten zinenean?

—Ooh! beste nahigabe bat. Nire ustez arazoak bukatuak zeuden. Bazkari on bat egitea pentsatu nuen. Jatetxera sartu eta ekarri zidatenean konturatu nintzen aurpegia ikusi behar zidatela. Altxa eta amorratuta irten nintzen. Azkenean erreserbatu batean zerbait jan eta irten nintzen. Zenbat eta gehiago pentsatu orduan eta gehiago konturatzen nintzen zer zentzugabekeria zen Gizon Ikusezin bat klima hotz eta jendez beteriko leku batean. Arratsalde hartan zeharo dezepzionaturik gelditu nintzen. Gauzak lortzeko erraztasuna banuen, baina gozatzeko ez.

Gizon Ikusezinak geldiune bat egin eta leihotik begiratu zuen.

—Baina nola iritsi zinen Ipingera? —esan zion Kempek—.

—Lanera joan nintzen. Itxaropen bat zen eta da. Nahi dudanean, berriro ikuskor egitea lortzea. Horregatik etorri naiz zurekin hitz egitera.

—Zuzenean joan al zinen Ipingera?

—Bai. Liburuak eta txeke liburuxka hartu eta material bat eraman besterik ez nuen egin behar. Liburuak berreskuratzen ditudanean, erakutsiko dizkizut.

—Baina, zer gertatu zen gero? —galdetu zuen Kempek—, herenegun, konturatu zirenean...? Egunkariek...

—Bai, egia da.

XXIV. PLANGINTZAK HUTSEGIN

—Bueno —esan zuen Kempek leihotik begiratuaz—, eta guk zer egingo dugu orain? Griftinengana inguratu zen etxerantz zetozen hiru gizonak ikus ez zitzan.

—Zeintzuk ziren zure planak Port Burdocken sartzean?

—Nire asmoa Ingalaterratik alde egitea zen. Baina, orain zurekin hitz egitean aldatu egin dut asmo hori. Orain eguraldi ona egiten hasi du eta biluzik ibil naiteke. Arlote hura dirua eta ekipaia eramateko erabili nuen. Orduan lapurreta egin zuen zital hark! Nire liburuak bere eskuetan dituela ba al dakizu! Horiek lortu behar ditugu lehenik.

—Baina non dagoen ba al dakizu?

—Polizi komisarian dago eta bere borondatez gainera —esan zuen—.

—Honek zure plana aldatzen du.

—Liburuak behar ditut.

—Noski baietz —esan zuen Kempek. Urduri zegoen ea urrats batzuk entzuten zituen—; liburuak behar ditugu.

Kempek hizketan jarraitu nahi zuen, baina ez zekien zer esan. Gizon Ikusezina aurreratu zitzaion.

—Zuk ulertzen nauzu. Zerbait egin dezakegu. Ez zenion ba inori ezer esango?

—Ez noski —esan zuen oso urduri—.

Gizon Ikusezinak jarraitu zuen:

—Nik bakarrik hau dena egitea, hutsegite handia izan da. Behar zaitut Kemp. Abantailak eta desabantailak ongi neurtu behar ditugu. Oso erraza zait edozein lekutara inguratzea eta hiltzea. Bai eta alde egitea ere. Horregatik hori egin behar dugu. Kemp.

—Ni ez nator ados Griffin —esan zion Kempek—; zergatik erail?

—Ez litzateke hilketa arrunt bat izango. Jendeak badaki Gizon Ikusezin bat badagoela. Orduan honek indarkeriazko botere bat sortuko luke. Erraza izango zaigu.

—Griffin, zure lankidea —esan zion Kempek— egoera larrian aurkituko litzatekeela iruditzen zait.

—Inork ez luke jakingo —erantzun zuen—. Eeeeh! Zer gertatzen da behean?

—Ezer ez Griflfin —esan zuen Kempek—; ez nago ados. Nola nahi duzu hori dena egitea?

Gizon Ikusezinak isildu arazi zuen.

—Norbait dator eskaileratan gora.

—Ez ezazu zorakeriarik esan.

—Ea ikus —eta atera inguratu zen—.

Dena batera gertatu zen. Kempek ez zion utzi nahi.

—Saldua! —oihu egin zuen Griffinek. Eta jantziak kentzen hasi zen. Kempek atea ireki zuen—.

Kempek atzeraka bota zuen Gizon Ikusezina eta jauzi bat eginez irten egin zen atea giltzaz kanpotik ixten hasten zelarik, baina Gizon Ikusezinak indar eginez irekitzea lortu zuen. Eskaileratan gora Burdockeko polizi burua, Adve koronela zetorren eta harri eta zur geratu zen bata huts bat airean zihoala ikusirik.

Bat batean zartada on bat sentitu zuen eta eskaileratan amildu zen. Gero sarrerako atea itxi zela konturatu zen eta Kemp eskaileratan behera jantzi mordo bat eskutan zuela zetorrela ikusi zuen.

—Nazkagarri alua! —oihu egiten zuen Kempek—. Alde egin digu!

XXV. GIZON IKUSEZINAREN EHIZA

Kempek, Adye koronelari gertakizun guztiak kontatu zizkion.

—Erotua dago, berekoi bat besterik ez da. Gaur esan dit dena... Besteei gaitz eginez ibili da. Eta okerrena ez dugula aldatuko.

—Egin behar duguna —esan zuen Adyek—, ahalik azkarren harrapatzea da.

—Baina nola? —oihu egin zuen Kempek—. Berehala hasi behar dugu. Inguratu ezazu bailara hau. Tren, bide eta itsasontzietan ere zaintzaileak jarri beharko ditugu. Liburu batzuk behar ditu eta horiek Marvelek ditu. Zure komisarian dago ez?

—Bai, baina...

—Bai, berak ez dituela esaten du. Baina Gizon Ikusezinak hori pentsatzen du.

Gau eta egun zaindu behar dugu. Ate guztiak giltzaz itxi. Nahiago nuke elurra egingo balu... Gizon hori benetako arriskua da, koronela.

—Zer egin dezakegu? Zatoz zu ere zerbait antolatzera. Zer gehiago?

Eskailerak jaitsi eta esan zuen Adyek:

—Zuzenean geltokira joan behar dugu.

—Zakurrik lortu al dezakezu? —esan zuen Kempek—.

—Oso ideia ona. Badakit nork dituen batzuk. Zer gehiago?

—Gogoratu, janaria ez dela ikusezina. Jaten duena asimilatu arte ikusgaia izango da.

—Bai, ongi. Aurkituko dugu! Bai horixe!

—Noski — esan zuen Kempek—, beira hautsa bota bideetan. Badakit gogorra dela baina...

—Ez, ez da oso jatorra. Baina behar badugu ere prestatua eduki dezatela.

—Gizon hori ez dela gizakoia errepikatu dizut. Gizartetik bereiztea bere hautapena izan da... eta bere odolez ordainduko du ausardia hori.

XXVI. WICKSTEEDDEN HILKETA

Gizon Ikusezina irakiten irten zen Kempen etxetik. Haur bati ostikoz orkatila hautsi zion irteeran. Gero ezkutatu egin zen. Inork ez zuen aztarnarik. Zalantzarik ere ez, Kempek egin zionari erantzun bat bilatzera joan zela. Ordu bi eta erdiak arte inork ez zuen jakin haren berririk.

Koronelaren aginduz, jendea haren bila zebilen. Goizean oraindik ipuin edo kondaira zena, arratsaldean etsai arriskutsu bihurtu zen. Baserrietako jendea amen batean prestatu zen. Trenak ateak ongi itxirik zebiltzan. Gizonak hirunaka edo launaka fusil eta zakurrez horniturik zebiltzan bila.

Ilunabarrerako alde guztietara deia zabaldu eta antolatu zuten. Beldur ikara hezurretaraino sartu zitzaien eta Wicksteedd eraila izan zela entzun zenean bi aldiz.

Lord Burdockeko guardia etxetik gertu gertatu zen hau. Borrokan ibili zirela zirudien. Metalezko barra batez jo zuela dirudi. Haur batek, Mr. Wicksteedd ikusi omen zuen zerbait jotzen. Baina ez dakigu ziur nola gertatu zen. Ziur dakiguna Wicksteedd hila aurkitu zutela eta burdinazko barra odoldua sasi artean.

Bitartean, Gizon Ikusezina, Kempek bere kontu guztiak jakin zituela, ohartu zen. Konturatu zen zakurrez zebiltzala bere bila eta erabat kikilduta zegoen. Baina, hurrengo goizean beti bezalakoa izaten jarraitzen zuen; handinahi, gaizto eta ekintza zalea.

XXVII. KEMPEN ETXEAREN INGURAKETA

Kempek paper zikin batean arkatzez idatzirik iritsi zitzaion oharra irakurri zuen:

—Oso azkarrak izan zarete —zioen oharrak—. Ez dakit zer nahi duzuen. Nire aurka zaudete denok. Nik hala ere jan eta lo egin ahal izan dut. Jokoa orain hasi da. Indarkeriazko Erreinua orain hasiko da. Esan Port Burdockeko koronelari hemen ia ez duela Erreginak agintzen. Nik agintzen dudala. Hau garai berri bateko lehen eguna da: Gizon Ikusezinaren Garaia da. Hasteko gaur adibidez, Kemp izango da lehen biktima. Alferrik ezkutatuko da. Heriotza iritsiko zaio gaur.

Kempek berriro irakurri zuen.

—Ez da txantxetan ari —esan zuen—. Bera da! Benetan ari da!

Papera tolestean, Hintondeanengo Posta-etxeko zigilua ikusi zuen.

Neskamea deitu zuen eta etxeko ate guztiak ongi itxirik zeuden begiratzea eskatu zion. Gero bere pistola hartu eta txaketako poltsikoan sartu zuen. Eskutitz batzuk idatzi zituen, Adye koronelarentzat bat eta neskameari eman zizkion.

—Zuk ez duzu arriskurik, joan zaitezke lasai.

Gero bere langelara joan zen eta:

—Zure jokoa jokatuko dugu Grifiin. Ikusiko dugu. Egunero beharko du jana. Nahiago nuke hotza eta elurra egingo balu...

Atea jo zuten eta korrika jaitsi zen. Adye koronela zen.

—Zure neskameari eraso dio Kemp! —Ez, ezinezkoa da!

—Bai zeramatzan eskutitzak kendu dizkio. Gertu dabil. Utz iezadazu barrura sartzen. Neska gaixoa histerika dago komisarian. Zer esan nahi zenidan?

—Geldo bat izan naiz —esan zuen—. Hintondean hemendik nahiko gertu dago.

—Zer gertatzen da? —esan zuen Adyek—.

—Begira... — eta bere langelan zegoen ohar hura erakutsi zion—.

—Orduan zuk...

—Nire asmoa, Gizon Ikusezinari iruzur egitea zen. Baina orain badaki.

—Beharbada alde egingo du —esan zuen Adyek—.

—Beste batek bai, baina berak ez.

Goiko leihoetako kristalak hausten hasi ziren. Gora igo ziren eta dena apurturik zegoen.

—Ez al dago hemen pertsianarik?

—Ez, hemen ez. Behekoak bai, baina... Aizu!

Behean pertsianak hausten hasi ziren.

—Erotua dago! —esan zuen Kempek—. Lo gelaren batean ari da. Gainera pertsianak itxirik daude eta kristalak kanpora joango dira eta oinetan ebakiak egingo ditu.

—Badakit zer egin! —esan zuen Adyek—. Eman iezadazu makila bat edo zerbait eta zakurren bila joango naiz.

Beste leiho bat hautsi zen tarte horretan.

—Pistola utzi iezadazu —esan zion Adyek—, zu hemen seguru zaude.

Atera joan ziren eta ahalik azkarren irten zen. Adye bazihoan, baina ahots batek esan zion:

—Itzul zaitez etxera!

—Ezin dut —esan zuen Adyek bere urduritasuna ezkutatu nahirik. Ahotsa aurrez aurre eta ezkerrera zuen, disparatuko ote zuen?—.

—Nora zoaz? —galdetu zion Ahotsak—.

—Zuri ez zaizu axola.

Hau esan baino lehen, beso batek lepotik heldu zion eta atzeraka bota zuen. Orduan pistola atera zuen eta disparatu egin zuen. Baina, ahotsak, masailean joaz pistola kendu zion.

—Nazkagarria! —esan zuen Adyek. Ahotsa barrez hasi zen—.

—Hementxe hilko zintuzket, bala bat hondatu behar ez banu —esan zuen Ahotsak—.

—Bueno eta orain zer? —esan zuen Adyek—.

—Zutik! —esan zion Ahotsak—, eta kontuz iruzur egiterik pentsatu. Etxera berehala. '

—Ez dit utziko...

—Pena da ... Nik ez baitut ezer zure aurka.

Adye irten zenean, Kemp gora igo zen eta han ikusten zuen koronela bakar hizketan.

—Griñinek kendu dio pistola —pentsatu zuen—.

Bitartean Adye Gizon Ikusezinarekin hizketan ari zen.

—Ate ondoan geldituko zarela esan iezadazu —esan zion Adyek—.

—Nik ez dut ezer esaten.

Adye aurretik eta pistola bat airean atzetik, hori ikusten zuen Kempek. Bat batean Adye itzuli eta borrokan hasi zen, baina lurrera erori zen. Altxa nahi zuen, baina berriro lurrera erori zen. Hala ere tirorik ez zuen entzun. Kempek ez zuen ulertzen. Inguruko etxe guztiak itxirik zeuden.

Halako batean ate joka hasi zen norbait. Kemp pertsianak nola zeuden ikusten hasi zen.

Bidean neskamea eta bi polizia zetozela ikusi zuen.

Isiltasun handia zegoen. Zartada izugarri bat entzun zen behean. Kemp jaitsi zen eta egurra zartatzen zela entzuten zuen. Atea ireki eta sukaldera begiratu zuen. Pertsianak puskatuta zeuden eta pistola han zegoen lurrean. Berehala aurrean ikusi zuen. Kempek alde batera egiteko denbora larri-larri izan zuen, tiroa bota baino lehen. Kempek atea giltzaz itxi eta Griffinen barre eta oihuak entzun ahal izan zituen. Berriro ere aizkora kolpeak jarraitu zuten.

Ateko txirrina entzun zen. Ireki eta neskamea eta poliziak sartu ziren.

—Gizon Ikusezina... —esan zuen—, oraindik bi tiro geratzen zaizkio. Adye koronela hil du. Ez al duzue belarretan etzanda ikusi?

—Nor?

—Adye.

—Atzetik etorri gara —esan zuen neskameak—.

—Zer dira kolpe horiek?

—Sukaldean dago, aizkora bat du eta...

Etxea aizkora kolpez dardaraz zegoen. Kempek dena adierazi nahi zien, baina ia ezin zuen hitzik ere egin. Une hartan sukaldeko atea irekitzen hasi zela konturatu ziren.

—Hemendik! —oihu eginez—, jangelara!

—Suburdina! —esan zuen eta tximiniatik hartu zuen—.

Bat polizia bati eman zion eta berak jangelakoa hartu zuen. Pistolak azken aurreko tiroa egin zuen. Polizia suburdinaz joka hasi zen eta pistola lurrera erori zen.

Gizon Ikusezinarenhatsaldiak entzuten zituzten.

—Zuek biok, ken zaitezte! —esan zuen—; nik Kemp bilatzen dut.

—Eta guk zu —erantzun zuen polizia batek eta suburdinaz jo zuen ahotsa irten zen lekua. Bigarren poliziak zerbait biguna jo zuen eta oihu bat entzun zen.

Gero leihoa irekitzen entzun zuten eta korrika zihoan norbaiten urratsak.

—Non dago?

—Ez dakit. Jo dut. Alde egin ez badu, sarreran egongo da. Kemp!

—Kemp!

Oin hotsa entzun zen eta:

—Hor dago —esan zuen poliziak eta suburdina bota zuen—. Gizon Ikusezina jarraitu nahi zuen baina Kempen bila abiatu zen.

Jangela hutsik zegoen eta Ieihoa irekirik.

XXVIII. EHIZTARI EHIZTATUA

Mr. Heelas, Kemp sendagilearen bizilaguna, hau dena gertatzen zen bitartean, bere lorategian lo zegoen. Honek ez zituen Gizon Ikusezinaren ipuinak sinesten. Kempen etxean leihoak puskatzen ziren bitartean, Mr. Heelas lo zegoen lasai. Bat batean esnatu eta begira geratu zen. Ametsetan ari zela iruditu zitzaion. Kempen etxea lurrikara batek eraginda bezala zegoen.

—Duela hogei minutu —esan zuen— etxe hori oso ongi zegoela esango nuke.

Berehala dardara bat eta beste leiho bat hautsi zela ikusi zuen. Jarraian bere bizitzako ikuskizunik bereziena ikusi zuen. Jangelako leihoa ireki eta Kempen neskamea salto egitera zihoan. Atzetik Kemp korrika eta bere etxerantz zetorren.

—Jainko maitea —pentsatu zuen Heelasek—. Egia ote da Gizon Ikusezinaren kontua? Etxera sartu zen eta esan zuen:

—Ate eta leiho guztiak itxi behar dira! Gizon Ikusezina da!

Kemp bere etxera zetorren.

—Ez, ez zintezke hemen sar —esan zuen atea giltzaz ixten zuelarik—.

Kempek ahaleginak egin zituen baina alferrik zela ikusirik, korrika bidera irten eta joan egin zen. Mr. Heelasek, Kemp nola aldentzen zen ikusi zuen, lorategiko belarra beste norbaitek zapalduko balu bezala zanpatuta gelditzen zela ikusten zuen bitartean.

Horrela Kempek, duela lau egun Marvelek egin zuen bide berdina, baina alderantziz egin zuen. Luzea egiten zitzaion benetan. Etxe guztiak itxirik. Laster zegoen komisarian. Jendea begira geratzen zitzaion ostatu inguruan. Atzetik zetorkion.

—Gizon Ikusezina da! —esan zuen—.

Obra batzuetako langileak zeuden eta j haien tartetik igaroaz, berriro kale Nagusira irten zen. Orduan konturatu zen, jendea korrika eta oihuka hasi zela. Atzera j begiratu zuen eta langile indartsu bat pala bat eskuan zuela korrika zetorren denen aurretik. Kotxezain bat ere bai eta noski orain egoera guztiz aldatu zen. Orain Gizon Ikusezina jarraitzen zuten.

—Hemen dago! Nire ondoan! —esan zuen—. Beharrezkoa da...

Kolpe handi bat hartu zuen eta lurrera erori zen. Altxa eta joka hasi zen. Berriro jo zuten eta lurrera erori zen. Bi eskuk lepotik heldu zioten. Esku batek besteak baino gutxiago estutzen zion eta etsaiaren eskumuturra heldu zuenean, oinaze oihu bat entzun zuen. Gero pala zuen langileak, kolpe lehor bat jo zuen eta lurrera bota zuen.

—Hemen! Harrapatu dugu! —oihu egin zuen—. Lurrean daukat!

Gizon Ikusezina, azken ahalegin batez altxatzen hasi zen, baina jendeak kolpeka etzan erazi zuen. Une berean Ahots bat entzun zen.

—Erruki zaitezte —eta Ahotsa itzaltzen hasi zen—.

—Ken zaitezte! —esan zuen Kempek—. Zauritua dago, ez al duzue ikusten?

Jendea kentzen hasi zen eta Kemp ikusi zuten lurretik hamabost bat zentimetrotara beso ikusezin batzuei helduta.

—Ez utzi alde egiten! —esan zuen paladunak—. Txantxetan ari da.

—Ez —esan zuen sendagileak—.

Kempek aurpegia kolpez beterik zuen. Gizon Ikusezinari aurpegia ukitu zion:

—Ahoa ezkotua dauka—esan zuen—. Jainko maitea!

Altxa eta berriro belaunikatu zen. Jendeak zer gertatzen zen ikusi nahi zuen.

—Ez du arnasarik hartzen! —esan zuen—. Bihotzak ez du taupadarik.

Jende artetik begira zegoen atso batek esan zuen:

—Begira!

Esku baten ingurumaria agertzen ari zen. Lehenik kristalezkoa balitz bezala, gero nerbioak eta zainak agertu ziren. Pixkanaka opakoa bihurtzen joan zen.

—Begira hor! —esan zuen polizia batek—; oinak agertzen ari dira.

Esku, oinak eta ondoren gorputz guztia ikuskor egiten zihoan. Lehenik zainak, hezurrak eta azkenik haragia eta larrua, dena agertu zen. Geroxeago aurpegi eta bularreko zauriak ikusi ziren.

Kemp altxatu zenean, han zetzan hogeita hamarren bat urtetako gizon baten gorputza. Ilea eta betileak zuriak ziren. Begiak zabalik zituen.

—Estali ezazue aurpegi hori! —esan zuen batek—.

Norbaitek maindire bat ekarri zuen. Horrela bukatu zuen Griffiinek bere bizia. Munduko fisikorik onenetakoak era horretan bukatzen zuen bere lan beldurgarri eta negargarria.

AMAIA

Hau izan da Gizon Ikusezinaren istorioa. Zerbait gehiago jakin nahi baduzue, Port Stowe inguruko ostatura joan zaitezte. Izena liburu honen berdina du. Ostalariak dena adieraziko dizu, Legegizonek, Gizon Ikusezinari lapurtu ziona kendu nahi izan ziotela ere bai.

—Lapurtzat hartu nahi izan ninduten. Zer iruditzen zaizue?

Bere etengabeko berriketa moztu nahi baduzue, liburuei buruz egin galderak. Nonbait izango direla dio, baina berak nola, ba?

—Gizon Ikusezinak nonbait ezkutatu zituen ni Port Stowerantz korrika irten nintzenean. Kemp da hori esaten ari dena!

Gero tabernatik irtengo da. Gizon jakintsua den fama du eta inork baino hobeto ezagutzen ditu Ingalaterrako Hegoaldeko bide bazter guztiak. Igande goizero eta gauetan ostatua itxi eta gero, egongelara sartzen da ginebra kopa bat edanez. Atea giltzaz itxi eta zirriztu guztietara begiratzen du. Kaxoi batetik hiru liburu ateratzen ditu. Mahai gainean jarri eta orri guztiak atzetik aurrera eta aurretik atzera begiratzen ditu.

—Zenbat arrasto eta borrobil! Zer buru ote zuen hau dena idazteko?

Gero besaulkian eseri eta pipa erreaz:

—Zenbat sekretu, zoragarriak izango dira. Ulertzen ditudan egunean...

—Dena dela, nik ez nuke berdin jokatuko. Bakarrik... bueno... —eta pipa erreaz jarraitzen du—.

Eta horrela lo hartzen du eta ametsetan jarraitzen du. Nahiz eta Kemp galdezka ibili, inork, gure ostalariak ez beste, ez daki non dauden liburu haiek. Eta ez dute jakingo hura hil arte behintzat...