STERCRANA IZARTZEKO MAKINERIA CO.,LTD.2016ko maiatzaren 11n ezarri zen. Bere negozio-esparruaren barnean sartzen dira Europako estiloko polipasto elektriko berrien eta bide bikoitzeko orga ekoiztea, prozesatzea, salmenta, instalazioa, mantentzea eta eraldatzea;pieza mekanikoak, produktu elektronikoak, motorrak, erreduktoreak, altzairuzko alanbre-sokak eta metalezko osagarriak, metalezko eslingak eta metalezko produktuen ekoizpena, prozesatzea eta salmenta.

STECRANE HOISTING MACHINERY CO.,LTD logistikako garraio eta garabien fabrikazio eta zerbitzu hornitzailea da, materialak garraiatzeko teknologian espezializatua, kontzeptu berriak hartzen ditu, produktu berriak garatzen ditu eta etengabe aurrerapen industriala bilatzen du.Esperientzia praktikoarekin eta diseinu bikainarekin, konpainiak bezeroei pisu arina, zabalera baxua, errendimendu fidagarria eta kalitate handiko garabi-produktuak eskaintzen dizkie, hainbat lan-baldintzatan aplikazio zabala, bezeroek produkzio-eraginkortasuna hobe dezaten, eguneroko mantentze-lanak murrizteko eta onurak sortzeko. .Industria-enpresei prozesu hau azkartzen lagunduko diegu eta materialak garraiatzeko teknologiaren modernizazioaz jabetuko gara.Hau da gure eginkizun historikoa.Gure negozioaren garapenarekin eta beharrizanekin, gure lantegi berria Changyuan hiri ederrean kokatuko da, Txinako igogailuen herrian, eta bezeroei beren eskakizunak betetzen dituzten garabi-soluzio multzo osoa eskaintzeko konpromisoa hartu du.Gure enpresak garabi-produktuen ikerketa eta garapena eta fabrikazioan konprometituta dago eta garabiaren industriaren garapena sustatzen du.Izena emateko lekua Weisi Road, Weizhuang Town, Changyuan City, Xinxiang City, Henan probintzian dago.

STECRANE HOISTING MACHINERY CO.,LTD polipasto elektrikoen fabrikatzaile profesionala da, Alemaniako kontzeptu aurreratuak, prozesu teknologiko osoa eta kalitatearen kudeaketa oinordetzan hartzen ditu eta erabiltzaileei kalitate fidagarria eta produktu ona eskaintzeko konpromisoa hartzen du.Konpainiaren produktuen artean, batez ere, ST kate elektrikoko polipastoak, SH alanbrezko soka elektrikoko polipastoak, SDR gela garbiko polipasto elektrikoak, leherketen aurkako polipasto elektrikoak eta habe argi malguko garabiak, cantilever garabiak eta garabi zatiak, ekipamenduen fabrikazioan, automobilgintzan oso erabiliak dira. garraioa eta logistika, energia industria, metalurgia, ontzigintza eta beste hainbat arlo.STER-ek diseinu eta aplikazio-kontzeptu aurreratuak praktikan jartzen ditu bezeroei pisu arina, zabalera baxua, segurtasuna eta fidagarritasuna, errendimendu bikaina eta funtzionamendu bikaina duten altxatzeko ekipoak eskaintzeko.Steyrrek denbora luzez lankidetza harreman estuak mantendu ditu etxeko eta atzerriko enpresa ezagunekin, erakunde akademikoekin eta industriako adituekin. Aldi berean, STER-ek etengabe inbertitzen du produktuen ikerketan eta garapenean urtero, merkatuaren joerak gidatzen ditu berrikuntza teknologikoaren bidez, irabaziak. bezeroen konfiantza kalitatearen bila, eta produktuei merkatuan abantaila paregabeak mantentzea ahalbidetzen die.STER polipasto elektrikoen, garabi arinak eta 50Kg-tik 100t bitarteko garabi-piezen ekoizpenean oinarritzen da, bezeroen eskakizunak hainbat lan-baldintzetarako bete ditzaketenak eta bezeroei irtenbide onenak eskaintzeko.Konpainiak epe luzerako lankidetza-harremanak ezarri ditu Txinako garabi-enpresa handiekin.Ikuspegi anitzetatik lankidetzan aritzen gara, esate baterako, irtenbide teknikoak, truke teknikoak eta produktuak entregatzea.Gure helburua erabiltzaileei zerbitzu bakarra eskaintzea da.

Polipasto elektrikoak gero eta zabalago bihurtzen dira, kobretze erraza, eta polipasto elektriko berezi mota ezberdinek merkatuko segmentu ezberdinen banakako beharrak asetzen dituzte.STER-ek bezeroen beharrak sakon ulertzen ditu eta polipasto elektriko garbi aurreratuak garatu eta fabrikatu ditu goi-mailako aplikazio-ingurune garbietan bereziki erabiltzen direnak, polipasto elektrikoen segmentuan berritzaile eta aitzindari gisa, konpainiak polipasto elektrikoarekin konprometituko da. Denbora luzez.

STER-ek epe luzerako eta fidagarriak diren lankidetza-harremanak ezartzea bilatzen du, bezeroei produktu eta zerbitzu ezin hobeak eskaintzen dizkie.


Toñi, Osane, Karmen, Lekar eta Suiara estetika guneek euren egunerokotik atera eta postua jarriko dute plazan. Ikasmin akademiak liburuak salduko ditu eta Egape ikastolak janari postua ipiniko du. Goizean zehar Kantazaun taldeak girotuko du azoka. Arratsaldeko 14:00tan hiru saski zozkatuko dituzte.

Arratsaldean taloa eta gaztainak jateko aukera eskainiko dute eta ospakizunari amaiera emateko Elektropottotte txarangarekin kalejira izango da.

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de ikasmin akademia (@ikasmin)

Gizartea Urnieta

AIURRI hedabideak eskualdeko nortasun hitzak jaso eta zabaltzen ditu. Harpidedun eginda, tokiko albisteak euskaraz lantzen dituen komunikabidea babestuko duzu.


"Gipuzkoako Lan Ikuskaritzaren arabera, enpresak hiru arau-hauste larri egin zituen Luis Enrique Sorianoren kasuan"

Elkar-ekin mar 20, 12:05 Azpeitia

Txosten horrek irregulartasunak jasotzen dituen arren, hutsune eta akats nabarmenak daude Elkar-ekinen arabera. Txostenek ez dute egiaztatzen bere lan baldintzen eta suizidioaren arteko harremana, eta bide judizialaren esku uzten du hori frogatzeko aukera. Auziak epaibidean jarraitzen du.

Enpresa teknikari lanpostua betetzeko deialdia ireki du Iraurgi Lantzen SAk

Julene Frantzesena mar 15 Azpeitia

Lehiaketa oposizio bidez beteko dute lanpostua, eta dagoeneko zehaztu dituzte zeintzuk diren lanposturako betebeharrak. Egunotan egin daitezke eskaerak.


Makineria kapitalista nekaezina da, Lurra eta gizakiak ez. Teknologia digitalek gure ekosistema biziak kapilarizatu dituzte, eta ezin dugu ulertu, ezta erreakzionatu ere. Sistema jator hau ez da biharko edo hurrengo hamarkadako onurez haratago begiratzeko gai. Ezta planetaren gainerakoarentzako kostuak aurreikusteko ere, errazagoa baita onura ekonomikoak kalkulatzea ondorio sozialak, politikoak eta ingurumenekoak kalkulatzea baino. Eta kapitalismoaren ondorio suntsitzaileak ikustea galarazten digun geruza algoritmiko berak ahalbidetzen digu sistema honetarako irteerak probatzea. Automatizazioaren mugimendu bikoitza da hori: dena ikusten du eraginkortasunaren lenteetatik, eta beste edozein paradigma ikusezin bihurtzen du errentagarritasunaren bilaketa aseezinean. Berotze globalaren automatizazioaren aurka, sozialismoak erantzun egiten dio ugalketa iraunkorrari, gure existentzia modelizatzearen, bistaratzearen eta simulatzearen bidez.

Planeta suntsitzen laguntzen duten enpresen balioak, idealak eta ideiak onartu ditugu luzaroan. Gure gizartearen identitatean sakonki grabatu diren narrazio, mito eta irudi komunak. Konputazio-gaitasunak enpresa-talde txiki batean zentralizatzea garai bateko zentzu komun bihurtu da, eta, hala, bizi garen ekosistema naturalarekin dugun elkarreragina arautzen duen sistema instituzionala ezarri da. Herritarren balioen arteko koordinazioa eta haien ezarpen instituzionala edozein prozedura demokratikotatik urrundu dira. Orain, dena prezio-sistemaren bidez erabakitzen da! Claude Leforten ildotik, irudimenaren mundu aldakorra ez da politikoki egokitzen, eta zabalik eta hutsik mantentzen du botere-gune bat gizarte-eskaerek bete dezaten. Haren ordez, ahots gutxi batzuk dira egiaren ahotsa. Eta horiek diotenez, automatizazioa gu kopuru izugarria ateratzearen, entrenatzearen eta, ondoren, hodeiko zerbitzuengatik ordaintzearen parekoa da, berotze globala geldiarazteko.

Horrek, Big Tech-en eta Big Oil-en arteko jarduera korporatiboak berrikusteaz gain, teknologia horien erabilera alternatiboen irudimena indargabetzen du, gure errealitateari eta errealitatean esku hartzeko dugun moduari buruzko egia handiagoa agerian uzteko gai direnak. Azken finean, teknologiek zerbait ekarri badute, informazio-bolumen handiak aztertzeko, lehen ezkutuan zeuden errealitateko alderdiak behatzeko eta horren arabera taldean jarduteko gaitasuna da. Zenbait azterlanek egiten dituzten galderei jarraiki, nola pentsatu automatizazio osteko prozesua automatizazio konbentzionalaren diskurtsoan dagoen esentzialismoa zalantzan jartzeko? Nola imajinatu etorkizuneko oinarriak teknologiez jabetzeko eta sormenaren, gizarte-irudimenaren, lankidetzaren eta zaintzaren xedeen eskura jartzeko?

70eko hamarkadaz geroztik, eztabaida handia dago modelatzeko softwareak ingurumenaren aldeko borrokan eragin positiboak izan ditzakeenari buruz. Txileko Salvador Allenderen agintaldian, adibidez, Cybersyn edo Synco sistema jarri zen martxan. Ekonomiaren funtzionamendua denbora errealean behatzeko areto moduko bat sortzeaz gain, berrikuntza handienetako bat oraingoak baino askoz ere berritzaileagoa zen iragarpen-eredu bat izan zen; kutxa beltz bat, non Silicon Valleyko enpresa handien jabetzako algoritmo batzuek etorkizuneko portaera ekonomikoari buruzko erantzunak eskaintzen dituzten eta errealitatea (esfera publikoaren esparruan, egia da klik gehien lortzen duena) aurreikusten duten, datu multzo eraginkor batzuetan oinarrituta.

Allendek eta iraultzaile zibernetikoek bitarteko bat eraiki zuten ekonomialariek, politika publikoen diseinatzaileek eta iragarpen-ereduen sortzaileek, ekintza esperimental horren bidez, industria-politika gauzatzeko orduan berrikuntzak egin ahal izateko, eta, hala, hobetu egin zuten portaera ekonomikoari, prezioen kontrolari, soldatei, ekoizpen-gaitasunei eta abarri buruz zuten informazioa. Ez zen giza ezagutzaren ordez zalantzazko balioa zuten mekanismo algoritmikoak erabiltzen zituen bitarteko bat, baizik eta teknologia erabiltzen zuen onura kolektiborako erabakiak hartzeko zenbait dinamika errazago ikusteko.

Eredu horiek etorkizunari buruzko iragarpenean aplikatzeko funtsezko hobekuntzetako bat da nahi ditugun datu-multzoak aplika ditzakegula, aurrean ditugun biodibertsitate-arazoen konponbide onena zein izan daitekeen ulertzeko. Argi dago eredu zibernetiko bat behar dugula, guztion ongiari lehentasuna emango diona eta, aldi berean, gizabanakoaren autonomia erraztuko duena, eta nolabaiteko komunikazioa egon behar duela denbora errealean, autoantolaketa, egokitzapen iraunkorra eta ikaskuntza sustatzeko, ekosistema aldakor batean bizirauteko. Modelatu eta iragarpen bakoitzak elkarrizketa irekiak eta demokratikoak eskatuko dituenez behar ditugun datuei buruz, gure datuak partekatzeko moduari buruzko eztabaidak ere irekiko dira, ondasun kolektibo gisa ulertzen baditugu edo jabetza sozializatzen badugu.

Adibidez, tokiko konponbideak inplementatzeko, esku hartu nahi den lurraldeari buruzko datu jakin batzuk beharko dira, eta datu horiek egitura jakin bat izango dute. Aldi berean, nork eskuratu ahal izango ditu behar duten eta funtzio soziala duten forma emateko? Google-ek edo tokiko kooperatiba batek? Industria-ekoizpenarekin lotzen badugu, kate garbiagoak eta berdeagoak diseinatzeko metodo gisa, orduan enpresa-erakunde batzuk lehenetsi ahal izango ditugu beste batzuen aldean modelajearekin esperimentatzeko eta berritzeko orduan. Kode irekiko ereduak sor ditzakegu, klimarako esperimentu hoberenak tximistaren abiaduran kolektibizatu daitezen eta beste mota bateko ehun produktiboak egon daitezen.

Proposamen honetan argitu beharreko beste kontzeptuetako bat bistaratzea da. Ikerketa batzuek dioten bezala, eremu hau Google Earth-en logikei eta haren korolarioei eman zaie, gure ingurune kultural eta ekologikoaren osaera bisuala eta diskurtsiboa zailduz. Ezin badugu ulertu nola eragingo diogun elkarri, nola eragingo diogu? “Nominalismo bisual” esaten zaio Google Earth eusten duten ordenagailuetatik proiektatutako irudiei, eta lurraren irudikapen fotomapeatu eta anbibalentea eskaintzen du: nahiz eta gure ingurumen-kontzientzia datu-multzoen bidez igo dezakeen, lurra bistaratzera ere murrizten du, planeta edozein enpresak egiten dituen produktu-diseinuren antzeko objektu bihurtuz. Zalantzarik gabe biodibertsitatearen krisiari erantzuna emateko ez da beharrezkoa izango industria fosilak negozio-eredu batek beste batean duen eraginari buruzko azterlanak egitea eta ondorioak partekatzea, kontsumitzaileak, klimari buruz duen kezkaren arabera, erosteko aukerak aukera ditzan.

Ikuspegi filosofiko batetik, datuen iraultzak ingurumen-galerak talde eta komunitate jakin batzuen artean nola ekidin ditzakeen, zer desberdintasun mota sortzen dituen eta zein den haien azken erantzulea argitzea izango litzateke eztabaidagai, demokratikoki eztabaidatu eta gero eta baliabide urriagoak banatzeari buruzko erabakiak hartu ahal izateko. Hala ere, inork ez du saihesten bisualizazioa politizatzearen auzia. Hau da, zer erakutsi beharko dute? Baliabideen ustiapenak eraginkortasunaren alde dituen ondorioen ikusezintasunaren aurka edo kostu/onuraren paradigma faltsuaren aurka, zenbait kontu ikusi behar ditugu, hala nola zer giza jardueraren arabera ordeztu nahi ditugun teknologia motak; ziurrenik beste batzuek baino emisio gehiago sortzen dituztenak, hartara, ebidentzia zientifikoan oinarritutako erabakiak hartzeko.

Ezinbestean, horrek beste galdera garrantzitsu bati zuzen erantzutera garamatza: zein irtenbide mota aurresan nahi dugu? Baliabide horiek urriak direnez, ezin ditugu mugarik gabe ustiatu, eta are gutxiago asetasuneraino esperimentatu. Lehentasuna, maila goreneko politika, “kontserbazio bidezko metaketarekin” amaitzea. Dinamika konponista hori kapitalismo finantzario globalaren indarrak askatzera bideratuta dago, natura “salbatzeko”.

Ikerketei esker, badakigu teknologiek potentziala dutela ingurumen-inpaktuak murrizteko produktu kutsatzaileak edo energia gehiago kontsumitzen dutenak ordezkatzean, eta prozesu batzuk eraginkorragoak izatea errazten dute. Adibide errazenen artean, trafiko gutxiago eta gidatzeko denbora gutxiago eskatzen duten gidabideak iradokitzen dituzten nabigazio-sistemak daude. Aurreko adibideari jarraituz, ekoproletarioarentzako Google Maps bat. Hala ere, oraindik aurkitu ez ditugun klimaren aldeko berrikuntza asko daude, ezin ditugulako teknologia digitalekin esperimentatu start-up bat izan gabe. Start-up horrek dirua bilatzen du arrisku-kapitaleko funts handietan, eta datuak modu masiboan ateratzen ditu erabiltzaileengandik, beste helbururik gabe, posturagilerik onenari saltzeko.

Azkenik, nola modelatuko dugu? Ingurumenaren ikuspegitik, azken ikerketek funtsezko alderdi batzuk nabarmentzen dituzte sare neuronal baten entrenamenduak igortzen duen karbono-kantitatean duen eraginari buruz, alderdi hori funtsezkoa baita ikaskuntza-ereduetan sartzeko. Lan horiek faktore erabakigarri batzuk nabarmentzen dituzte, hala nola modelaziorako erabilitako zerbitzariaren kokapena, erabiltzen duen energia-sarea, prozesuaren iraupena, baita prestakuntza gauzatzen den hardware-marka eta -eredua ere. Horri dagokionez, emisio-kalkulagailuak daude, automatikoki ikasten dutenak eta komunitateari ikaskuntza-ereduak entrenatzeak ingurumenean duen eragina erakusten diotenak. Ideia hori giza jardueretara zabal daiteke, gure giza jardueren emaitza denbora errealean monitorizatzeko eta planetaren biziraupena errazteko gure portaera aldatzeko.

Eta non egingo dugu? Datu-zentroak ezartzea gai eztabaidagarria da. Batzuetan, herrialde nordikoak egoki gisa aurkeztu dira, zerbitzariak hozteko energia gutxiago behar dutelako. Beste jarrera batzuen arabera, datu-zentroek dauden tokian jarraitu behar dute, nahiz eta azpiegitura horien erantzukizunaren aldeko borroka berri bati ekin. Jabetzak ere inporta du. Bestela, Microsoft, Google edo Amazonek Europako lurraldeetan lan egiten jarraituko dute, datu-zentroak tokiko eguzki-energiarekin eta energia eolikoarekin uztartzeko pizgarririk gabe, hodeiari esker espazio erdiirruraletan enplegu berde gehiago sortuz eta erregai fosiletatik urrun trantsizio justu bat babestuz.

Azpiegitura teknologikoen garapen desorekatuaren adierazpen berriak pairatzeko arrisku enpirikoki frogatuaren aurrean, irtenbide bakarra internazionalismo ekosozialista moduko bat da. Hodeiko konputazioaren historia tokiko testuinguruen gaineko kolonizazioaren eta hedapen korporatiboaren historia bada, harreman horiekin amaitzea eta desjabetze-politika desberdinekin esperimentatzea besterik ez dago. Ondoren, karbono-isuriak arazo komuna direla jakinik, aliantzak imajinatu behar ditugu, non lurralde bakoitzak tokiko nodo bakoitzaren ardura hartzen duen eta kokatuta dauden komunitate eta ekologien aurrean kontuak ematen dituen. Une horretan soilik itzuli ahal izango dira Iparraldeak Hegoaldearekin dituen zor klimatikoak, hamarkada askotan korporatiboki zikintzen dituen lurralde birjinetara mugitu ondoren bere eragiketak. Klimaren azken judizioak bakoitza bere lekuan jartzen duenean, bizitza onaren sozializazioa izango da aukera bakarra.


Ostegun honetan, urtarrilak 13, ETB 1eko Bertatik Bertara saioan, Tilin-Talan haurtzaindegiaren gaineko programa egongo da.

Igandean, Berria egunkarian ere azaldu zen ( bat bi )

Gure alaba Lili han egoten da, goizetan, Tilin-Talan-en. Webcam-a daukalako egin da ezaguna haurtzaindegi hau. Webgunea ere badute, erdaraz oraingoz, baina uste dut joango direla euskaratzen. Webcamarena anekdotikoa iruditzen zait niri, marketing neurri azkarra. Umearen webcam bidezko argazki bat atera nuenduela hilabete pare bat, komentario ironiko bat uzteko neure blog pertsonalean...

Tratuan oso jatorrak dira, haurtzaindegia ondo antolatua daukate, eta Internet erabiltzen dute, mezuak jaso eta bidaltzeko, edo gurasoei haur bakoitzaren argazkiak helarazteko. Horiek dira Tilin-Talanen alde onak.

Berriako artikuluen testu osoa

Gurasoen begiradapean

webcam-ak haurtzaindegian. Donostiako haurtzaindegi batean kamerak jarri dituzte; era horretara, gurasoek euren haurra une oro zer egiten ari den ikus dezakete zuzenean Internet bidez.

agurtzane solaberrieta - DONOSTIA

onostiako Tilin Talan haurtzaindegia berezia da. Ingurukoetatik bereizteko, elementu berri bat jarri dute: webcama. Haurtzaindegian instalatuta dituzten kameren bitartez, gurasoek euren haurra zer egiten ari den ikus dezakete haurtzaindegiaren web orrian. Itziar Goenagak bertan lan egiten du. Proiektuaren inguruan mintzatu da: «Haurtzaindegia uztailaren hasieran ireki zuten. Zerbait berria egin nahi zuten, inguru honetako haurtzaindegietatik bereiziko gintuen zerbait izan zedin. Eta, hala, webcamak jartzea erabaki zuten». Guraso bakoitzak pasa-hitza edo kode bat du. Haurtzaindegian egiten dena ikusteko eskubidea gurasoek dute soilik, edo beraiek baimendutako edozeinek.

Konpetentzia arrazoiez gainera, sarritan gurasoek izaten duten «mesfidantzaz» ere hitz egin du Itziarrek. «Gurasoek haurra hona ekartzen dute, baina ez dakite haurra nola zaintzen duten ezta haurrak une oro zer egiten duen ere. Batzuek izan dezaketen mesfidantza horri aurre egiteko, webcamak jartzea interesgarria izan zitekeela pentsatu zuten». Haurtzaindegian egiten den lanak «gardena» izan behar duela uste dute arduradunek, eta hori webcamaren bidez lor daitekeela diote. «Haurtzaindegian ere, pareta izan ordez, beira dugu lokal osoan, eta kalekoek barruan egiten ari garena ikus dezakete», gaineratu du Itziarrek.

Gurasoei orokorrean egitasmoa ondo iruditzen zaiela dio. Egitasmoak gurasoen artean ez du eztabaidarik sortu, izan ere, haurra hara eramaterako, bazekiten kamerak jarrita zeudela.

Konfiantza hezitzaileengan

Aitziber Artetxe eta Monserrat Viñas gurasoek webcamaren egitasmoa gustuko dute. Aitziber Artetxeri ideia gustatzen zaio, baina bertan lan egiten duten hezitzaileengan «konfiantza osoa» duela azpimarratu nahi izan du. Berak ez du zalantzan jartzen hezitzaileen lana. «Haientzat ez du izan behar oso erosoa. Lanean ari dira eta beti kezkatuta edo arduratuta egongo direla pentsatzen dut. Agian gurasoek ikusten banaute eta gaizki iruditzen bazaie.... Buruan hori izan behar dutela iruditzen zait».

Itziarrek, baina, kamerek ez diotela eragiten nabarmendu du. Bere irudiko, kamerekin euren lana ez da zalantzan jartzen: «Bideo kamerak hor egon edo ez, bakoitzak badaki zein den bere lana eta momentu bakoitzean zer egin edo nola jokatu behar duen». Orain artean gurasoak ez dira hezitzaileen lanaz kexatu. Komentarioren bat edo beste egiten dutela dio Itziarrek, baina inork ez du errietarik eman. Gurasoek webcama erabiltzeko ohitura badutela aipatu dute; batzuek besteek baino gehiago. Aitziber Artetxek oso gutxitan ikusten du Unax semea kamera bidez, bera lanean dagoelako eta han ez duelako interneten sartzeko aukerarik. Aitak, ordea, noizbehinka ikusten duela aitortu du, eta haurra zer egiten ari den eta zer ikasten ari den ikustea «polita» dela dio. «Webcama baliagarria izan daiteke, esaterako, haurrak haurtzaindegian zerbait ikasi badu eta ikasitako hori gero etxean gurekin lantzeko eta horri jarraipena emateko; esate baterako, marrazki bat edo abesti bat». Bere irudiko, gurasoentzat oso berezia da 3 urte arteko etapa: «Umea atal asko jorratzen hasten da, eta gurasoek hori bizi nahi dute».

Aitziber Artetxek ez bezala, Montserrat Viñasek webcama erabiltzeko ohitura handia duela aitortu du. «Ni askotan konektatzen naiz. Egitasmoa oso interesgarria da. Lanean nagoenean nire alaba zer egiten ari den ikustea gustatzen zait, edo etxekoren bat kanpora joan bada, haurra ikusteko aukera izatea, hori ona da». Webcamak, gainera, segurtasuna ematen diola gaineratu du: «Adin horretan beti duzu beldurra zerbait gertatuko ote zaion edo ez. Ni lasaiago nago».

Hiru urte bitarteko tartean webcamak jartzea egoki ikusten badute ere, hezkuntzako beste mailetan ez lukete eredu hori bultzatuko. Aitziber Artetxek Hondarribian gertatutakoa (14 urteko gazte batek bere buruaz beste egin zuen, ustez ikaskideen erasoen ondorioz) ekarri du gogora. «Guraso askok egiten duten galdera da: eta nola gertatu da hori?». Hala ere, aitortu du webcamak jarrita ez litzatekeela arazoa konponduko, arazoa, bere esanetan, «askoz sakonagoa» delako. Viñasen irudiko, eskoletan ezin dira kamerak jarri, gaztetxo batentzat kontrol gehiegi izango litzatekeelako eta askatasuna mugatuko litzaiokeelako.

Beste artikulua

Izaskun madariaga x pedagogoa

«Gurasoen eta haur eskolen arteko harremana beste bide batzuk erabiliz landu behar da»

s. - DONOSTIA

Izaskun Madariagak 28 urte daramatza haur eskolen eremuan lanean. Ondo ezagutzen du 0-3 zikloa eta haurtzaindegietan webcama jartzeari buruzko iritzi kritikoa du.

Zer iruditzen zaizu haurtzaindegi batean webcama jartzea?

Pertsona bat egun osoan kontrolatzeko eskubiderik ez dago. Horrek ondorioak ekar ditzake pertsonarengan. Pentsatze hutsarekin norbait dagoela une oro zu aztertzen eta zu ikusten, presio izugarria izan behar du. Hezitzaileak bere irizpide pedagogikoen arabera jokatzeko lasaitasun falta izango du, gurasoak hor daudelako begira eta guraso bakoitzak bere irizpideak dituelako. Webcamak arazoen iturburu izan daitezke, finean gurasoek une batean hezitzailearen interbentzioa ulertu ez dutelako eta ados ez daudelako.

Hezitzaile batek esan zigun kamerek ez diotela eragiten bere lanean.

Kamerak hor egoteak ez du esan nahi ezberdin jokatuko duzunik, baina seguru nago bere lana mugatuko dutela. Niri ikaragarria iruditzen zait. Pertsonak intimitaterako eskubidea du. Eskubide asko urratzen dira; pertsona bezala ditugunak, profesional gisa eta eskola eredu bezala ditugunak. Eredu tamalgarria bultzatzen da: eredu amerikarra.

Guraso batek segurtasuna ere aipatu du. Bera lasaiago dagoela dio.

Mesfidantza handia du. Haurtzaindegiaren eta gurasoen arteko harremana beste bitarteko batzuen bitartez landu behar da. Konfiantza jorratu egin behar da, eta haur eskolaren helburua hori izan behar du, hau da, gurasoen eta hezitzaileen arteko konplizitatea lortzea. Hori da gakoa.

Badirudi gaur egun libre dela kamerak jartzea. Araututa al dago?

Ez dakit hori arautzen duen legerik bat ote dagoen. Intimitaterako eskubidea hor dago. Kalean ere jartzen dizkigute kamerak.

Arautu gabe egonik, haur eskolan hasten dena beste maila batzuetara ere pasa liteke geroan?

Nik ez dut onartzen ez haur eskolan ezta beste etapetan ere. Atentzioa ematen didana zera da, zergatik haur eskolan bai eta besteetan ez? Baina, honetan guztian kezkagarriena da ze eredu bultzatu nahi dugun eta zerekin egin nahi dugun konpetentzia gaurko egunean. Batzuek, tamalez, pentsatzen dute horrek kalitatea ematen diola zentroari. Haur eskolen kalitatea neurtzen denean, inoiz ez dira halako parametroak hartzen kontuan. Neurtzen dena da irakaslearen eta haurraren artean sortzen den harremana; eta kamera batek ez du enpatia hori erakusten.

Beste inon ezarri dute sistema hori Euskal Herrian edo hemendik kanpo?

Europako herrialde askotako haur eskolak ezagutzen ditut. Eta inon ez dago halakorik, ezta burutik pasatu ere. Euskal Herrian ere ez dut uste dagoenik.


Ardatz-zulo handiak eta mandril bikoitzak diametro handiko hodiak estutu eta prozesatzeko aukera ematen du;

Makina-ohe integralak indar handiko burdina hartzen du zurruntasun eta zehaztasun handia lortzeko;

Ultrasoinu-frekuentzia itzalitako gida-bideak nahiko gogorrak dira higadura-erresistentzia ona izateko;

Garraioa eta gida-bidea Turcite B-rekin itsatsitako ukipen-azalera epe luzerako zehaztasuna mantentzeko.

kontsultaxehetasuna

Torlojua ebakitzeko tornua Q1327 hodiak hariztatzeko tornu makinak salgai

Q1327 pisu handiko hodiak hariztatzeko tornu-makina barneko eta kanpoko hariak biratzeko erabiltzen da batez ere hari metrikoa eta hazbeteko hazbetekoa barne, baita motor normaleko tornuaren funtzio komun guztiak ere, hala nola ardatz eta diskoen barruko zuloa eta amaierako aurpegia prozesatzeko, hau. Makineria koniko-gida-barrako gailu batekin hornituta dago, serie honi haria konikoa prozesatzeko aukera ematen diona.

Serie tornu-makina hau oso erabilia da petrolioaren ustiapena, ikatza eta mineralen meatzaritza, hodi kimikoak eta prospekzio geologikoak barne, eraginkortasun handiko ekipamendua da zulatzeko hodiak, zulaketak, haria akoplamendua eta abar prozesatzeko eta konpontzeko.

kontsultaxehetasuna

Konpainiak urte luzez bezeroen eskakizunetan zentratzen du, makina-erremintaren eta mekanizazio-teknologiaren soluzio orokorrak eskainiz, bezeroen inbertsioetarako balio erantsiko zerbitzuak maximizatzeko.


Nabarmentzekoak dira, edertasun- eta wellness-zerbitzuak, tratamendu-eskaintza oso dibertsifikatua- rekin, fitness centerra eta negozio- bezeroarentzako bilera- gelak.

Bilbon, Guggenheim Museoaren eta Arte Ederren Museoaren artean dago kokatuta Miro hotel eta boutique dotorea. Antonio Miro ospetsuak diseinatu zuen, eta 50 logelek, hiriko ikuspegi ezin hobea dutenek, originaltasuna eta erosotasuna uztartzen dute.

Bilera-gelak, liburutegia, taberna eta 40 bat obrako argazki-bilduma garaikide bikaina ditu. Gainera, mota guztietako masajeak eskaintzen ditu wellness zerbitzuaren bidez.

Bilerak eta ekitaldiak

Datu interesgarriak:

· Santiago bidea

· Hirigunetik gertuko lekua

Zerbitzuak: Ur beroa / Aire egokitua / Igogailua / Taberna/kafetegia / Kutxa gotorra / Gimnasioa / Klimatizatutako gelak / Internet / Mini-bar / Txartelarekin ordaintzeko aukera / Bilera-gela / Ile-lehorgailua / Gelara eramatea / Telefono publikoa / Telebista


OINDOLAR I trikuharria, OINDOLAR II trikuharria, Oindolar mendia, OINDOLAR IV trikuharria, AIZMENDI eremu tumularra, ITXUPEAKA tumulua, San Esteban ermita, URDAUSULBIGO BORDA tumulua, MUNTTO harrespila, Muntto mendia.

205 ©inaxio

Localización

Oindolar mendiaren M-ko mazelan dagoen zelaigune batean, tontorreko erpin geodesikotik 60 m M-ra. Oindolar I eta Oindolar II trikuharriak IM-ra daude, 21 m eta 66 m-ra.

Descripción

Trikuharria. Tumulua: 7,50 m-ko diametroa I-H-n eta 6,50 m-koa E-M-n, eta 0,40 eta 0,20 m arteko garaiera. Tumuluaren hondakinen erdialdean ganbara gelditzen da. 4 alboko harlauza ditu luzeran jarriak eta HM-ra etzanak, 2,10 m neurtzen dutelarik eta beste bi perpendikularki ezarriak, itxiturakoak, zutik eta IM-ra etzanak. Harlauza guztiak 0,12 eta 0,25 m arteko azaleratzea dute. Orientabidea 150° da. Bertako hareharriak dira. Tumuluaren ertzetik 1,50 m HM-ra ia etzana dagoen bertako hareharrizko harlauza bat (1,20x0,60x0,12 m.) topatzen dugu, seguraski trikuharriaren egiturarekin zerikusi handia duena.

Pinudi batean kokatzen da (Pinus Insignis). Pinu horietako 4, nahikoa ederrak direnak egituran sustraiturik azaltzen dira. Seinaleztatu gabe dago.


NOR ikerketa taldearen adarretako bat transmediatasuna aztertzeari eta aplikatzeari zuzendua dugu azken denboraldi honetan.

Transmediatasunaren oinarrietan sakontzea, adibiderik esanguratsuenak aurkitzea eta gure eremuan aplikagarriak diren kasuen garapena ditugu esku artean.

Tabakalerarekin, EITBrekin eta EHUko gure taldekideekin batera abian jarrita daukagun iker-lerroan, lau pausu interesgarri ematen ari gara:

– TranXlan proiektuaren jarraipena egin eta bere jarduna aztertu

– Power to the Pixel jardunaldian parte hartu

– TranXmedia jardunaldia antolatu

– Korrikaren transmediatasuna garatzeari ekin AEKko lagunekin batera.

TranXlan laborategia 2012ko uztailan martxan jarri zen arren, irailaren 10 eta 20 bitartean garatu zen Donostian. Tabakalerak antolatutako tailerrean, hogeita piku lagun lanean aritu ziren Fantasiazko eta Beldurrezko zinemaldiarekin sintonian eta propio garatutako gidoia jarraituz. Esperientzia interesgarria ikasteko transmedia ikuspegiarekin eginiko produkzioaren oinarriak, garapena eta emaitzak nola bideratu.

PttP erreferentzia nagusietako bat da mundu mailan transmediatasuna ardatz hartuta ekoizpenak egiteko orduan. 2012ko urriaren 16-19 bitartean, Londresen, konferentzia, pitchinga eta martxan dauden hainbat transmedia proiektu bultzatzeko elkarrizketak burutu zituzten.

Bertan izan ginen NOR Ikerketa Taldeko bi lagun eta bereziki interesgarriak iruditu zitzaizkigun Michel Reilhac (ARTEko burua izan dena puntura arte) eta Catalina Briceno. Azken honek Kanadako CMF-Canadian Media Fund erakundeko partaideak dokumentu oso interesgarria aurkeztu zuen transmedia: The Transmedia Multiplatform and Convergent (TMC) Resource Kit.

Esan bezala, PttPk hainbat proiketuen pitchinga antolatu zuen, zortzi guztira. Horietatik aipagarrienak: “Buenaventura mon amour”, “Metawars”, “Ori&Gami” eta “World online orchestra”.

Bigarren urtez, eta oraingoan EHUko NOR ikerketa taldekoen parte hartzearekin, TranXmedia jardunaldia ospatuko da urriaren 30ean EITBren egoitza nagusian, Bilbon. Gainera, Power to the Pixeleko buruetako bat den Tishna Mollaren pisua handia izango da egun bateko jardunaldi horretan.

Transmediatasunaren indarguneak eta mundu mailako kasurik garrantzitsuenak aurkeztuko dizkigu Molla andereak. Gainera, lehen aipatu dugun TraXlanaren emaitzak plazaratuko dira bertan.

Egunari amaiera emateko, Korrika hartuko dugu mintzagai, eta ideia zaparraren teknika erabiliz, aztertutko dugu noraino garatu dezakegun Korrika jendearekin elkarreragina areagotuz, teknologia berriak integratuz eta, beti ere, euskara bultzatuz.

Arratsaldeko saioan, Maialen Lujanbio, Joxe Rojas, Gorka Julio, Iban Arantzabal, Ane Muñoz eta Maite Goñiren eskutik, taldeaka arituko gara Korrikaren indarguneak aprobetxatuz euskarari hauspoa emateko. Bertan loratutako ideiak 2013ko udaberrian abiatuko den Korrikaren edizioan aplikatzen ahaleginduko gara.

Euskararen aldeko ekitaldirik nagusiena den Korrika da, hain zuzen ere, Transmedia ikerketa taldearen hurrengoko kapitulua markatuko duena. AEKren eskutik bi urtetik behin antolatzen den euskararen aldeko jardun ibiltariaren transmedia garapena egingo dugu 18. edizio honetan.

Horretarako helburu garbi batzuk markatu ditugu: Korrikaren izaera eta balioak ondoen transmituko duten tresnak erabiliz, jendearengana sendoago heltzea bai fisikoki eta baita birtualki ere. Jende gaztearen kontsumo portaerak eta hedabide berrien erabilerak txertatuz, euskara ikastea, jakitea eta erabiltzea sustatuko dugu. Ikus-entzunezkoez, joko fisikoez, mugikor zein tabletetarako aplikazioez eta elkarreraginaz baliatuko gara.


Diseinu grafikorako ditugun dohainak aprobetxatuz, enpresentzako bideo profesionalak egin ditugu. Esperientzia dugu bideo korporatibo profesionalak planifikatzen, gidatzen, filmatzen eta doitzen. Bideoak tresna dinamiko eta ikus-entzunezko ezin hobea dira zerbitzu ugari azkar eta modu entretenigarrian erakusteko.

Bota zure enpresa Internet eta sare sozialen bidez, zure marka eta/edo produktuaren potentzial osoa erakusten duen bideo batekin.

Youtube Googleren ondoren gehien erabiltzen den bigarren bilaketa-motorra da. Galdu egingo duzu?

Marketin-bideoari buruzko azken ikerketek erakusten dute bideoaren erabilerak sinesgarritasun-maila handia ematen diola kanpainari, eta erabiltzailearen buruan inpaktua areagotzen duela.

Gure taldearen sormen-gaitasunari eta ezagutza teknikoei esker, Tantatic enpresak ikus-entzunezko aukerarik onenak eskaintzen dizkizu zure negoziorako:


Donostiako Elizbarrutian dagoen bataio-inskripzio zaharrena, Antzuolakoa da, Maria Madariaga herritarrari dagokio. 1498ko irailaren 2an bataiatu zuten Uzarragako Parrokian.

1563ko azaroaren 11n egindako Trentoko Kontzilio Ekumenikoaren XXIV. bilkuran, erabaki zuten parrokia bakoitzean bataiatutakoen erregistro bat eraman beharko zela aurrerantzean. Hasiera batean, bataioaren data eta lekua zehazten ziren erregistro horretan, baita bataiatuaren, gurasoen eta aita-ama pontekoen izen-abizenak ere. Hainbat mende geroago, aitona-amonen izen-abizenak eransten hasi ziren, bai aitaren aldekoenak, bai amaren aldekoenak. Orduan esan dezakegu, XVI. mendetik aurrera, badagoela herritarren erregistro edo errolda bat. Guk sakramentu liburu hauek erabiliko ditugu BATAIOAK zenbatzeko.

Gipuzkoan, XIV. mendean zehar biztanleen hazkuntza ahuldu egin zen eta hiri askotan biztanle- kopurua jaisten hasi zen. Bestetik, izurriak eta gerrek eragin zuzena izan zuten heriotza-kopurua izugarri handitzeko bai gaisotasunengatik eta gerrengatik; gainera, gerren ondorioz elikagaiak murriztu eta gosez hiltzen zirenak ere asko ziren. XV. mendearen erdialdean Euskal Herriko biztanleen kopurua hazten hasi zen eta hurrengo mendera arte iraun zuen hazkunde-prozesuak.

Errukizko Amaren parrokia.

Dena den, hazkundeak bere muga izan zuen XVI. mendearen bukaeran. Izan ere, izurri bubonikoaren ondorioz, biztanle asko hil ziren. Honekin batera, esan behar da egoera ekonomikoa krisian sartu zela eta honek eragina izan zuela Euskal Herriko demografian.

BATAIOAK XVI. MENDEAN ANTZUOLAN.-

Errolda edo biztanleen zerrenda fidagarririk ezean, ezinbestekoa da tokian tokiko bataio gorabeheretan oinarrituriko azterketak egitea, biztanleriaren garai jakin bateko bilakaera ezagutu nahi baldin bada. Gu geuk, esate baterako, XVI. mendean dauzkagun bataioa hartutako haurren agirietatik osatu ditugu ondorengo grafikoak. Beraz, ez dira jaiotakoak. Garai haietan (eta ez orduan soilik) ugariak izaten ziren bataiatu aurretik hiltzen ziren haurrak, eta hauek elizak ez zituen bataiatzen, beraz ez ziren sakramentu liburuetan agertzen. Ezin dugu zenbat izango ote ziren, baina pentsatzen dugu dezente izango zirela, kontuan izanda gainera jaiotza kopurua handia zela eta osasun nahiz garbitasun neurrian hutsak.


Gure museoko ezohiko piezen artean, José Palacio (Montevideo, 1875-Bilbao, 1952) adopzioko bilbotarraren ekialdeko arteari buruzko bilduma dago. Bilduma hori aurreko mendearen erdialdean jaso zen museoan, María de Arechavaleta oinordekoaren dohaintza eta legatuaren bidez.

BBK Fundazioaren babesari esker, ekainaren 10etik (asteartea) aurrera, Japoniar artea eta japonismoa aurkeztuko dugu. Erakusketa bikain honek japoniar artearen 221 pieza biltzen ditu, edertasunagatik eta formaren kalitateagatik nabarmenak.

Hori dela eta, Koto kontzertu bat antolatu ditugu.

Kotoa, harpa horizontal antzeko bat, Japoniako instrumentu zaharrenetakoa da. Yoshie Sakaik, interpretatzaile ezagunenetakoak, obra tradizional eta garaikideen bilduma eskainiko du.

Ostirala, ekainak 13, 20:00etan. Auditoriuma.

Sarrerak txartel-leihatilan erakusketaren egunean bertan, 10:00etatik aurrera (Museoaren Lagunek 8 € / Publiko orokorrak 10 €).


Zazpi urte falta dira 2030era iristeko. Zazpi urte, 2015ean ezarritako helburuak eta erronkak betetzeko, Agenda 2030 eta Garapen Iraunkorreko Helburuak (GJH) onartu zirenean. Hala ere, hitzordutik zazpi urtera, «mundua urrun dago ezarritako helburu gehienak lortzetik», Sustainable Development Solutions Network (SDSN) enpresak Europako Garapen Iraunkorrari buruz argitaratutako azken txostenaren arabera (2022).

Txostenaren 4. edizioak ohartarazten du Europako biztanleen kontsumo eta merkataritza jasangaitzak eragin negatibo handiak sortzen dituela munduko gainerako herrietan. Dieta eta elikadura-sistema jasanezinek, berotegi-efektuko gas nazionalen eta inportatuen emisioek eta biodibertsitatearen mehatxuek hainbat GJH gaizki betetzea eragiten dute EB mailan, bereziki kontsumo arduratsuarekin, klimarekin eta biodibertsitatearekin zerikusia dutenak.

Herrialdeen arteko desberdintasunak dira hobetu beharreko beste erronka. Nazioarteko ikuspegitik, gizarte-babeserako sistemek eta beste politika sozioekonomiko batzuek munduko kontinenterik parekatuenetako bat bihurtzen dute Europa. Hala ere, EBko estatu kide batzuetako eta herrialde hautagaietako biztanleria-taldeen arteko sarbidean eta zerbitzuen eta aukeren kalitatean oraindik ere hutsuneak daude. Talde ahulei bereziki eragiten diete ekonomia-, osasun- eta segurtasun-krisi ugariek.

Europan, alde handiak daude GJHen bilakaeran, eskualdeen, herrialdeen eta helburuen artean. Oro har, 27ko EBk 72 puntu lortu ditu GJH indizean (100etik). Europako iparraldeko herrialdeek lortu dituzte emaitzarik onenak, 81eko batez besteko puntuazioa lortu dute GJH indizean. Finlandia hirugarren urtez jarraian zerrendako buru da, ondoren Suedia eta Danimarka.

Guillaume Lafortune SDSNko lehendakariorde eta txostenaren egile nagusiaren arabera, “GJHek Europak eta munduak nahi duten etorkizuna izaten jarraitzen dute”. Hori dela eta, EBren lidergoa eta diplomazia eskatzen ditu, GJHak lortzeko funtsezkoak diren alde anitzeko prozesuak aurrera egin dezaten, hala nola 2023ko irailean egingo den GJHei buruzko Nazio Batuen Estatu Buruen Gailurra.

Finantzaketa da prozesuaren funtsezko alderdietako bat. Txostenean GJHetan inbertitzeko partekatutako eremu fiskalaren alde egiten da: Etorkizuneko gatazken, krisi humanitarioen, biztanleriaren lekualdatzeen eta errefuxiatu-krisien kostuak nabarmen gaindituko ditu GJHetarako orain egiten diren finantza-transferentziak.


Koldo Izagirre (Altza-Pasaia, 1953) euskal letretako egilerik irudimentsuenetako bat da. Poesian zein kontagintzan ibilaldi oparoaren jabe, literatur hizkeren esploratzaile eta berritzaile porrokatua dugu. Oroimen historikoa da, gehienbat, bere obran jorratu duen gaia, etengabeko bilakaeran ari den teknika esperimentatzailearen bidez, errealitatea kontatzeko/sortzeko literaturak berak zer muga dituen azaleratuz. Unibertsaltasunerako bidea norberaren lekutik abiatzen dela jakitun, Pasaiako portuan kokatu ditu ipuingintzan sortu dituen lan gehienak. Han bisitatu genuen 2014ko irailaren azken egunetan, euskal literaturaren gaurko egoeraz zer ikuspegi duen jakiteko, baita oroimen kolektiboaz bere obran sortu duen eraikuntza literarioaren gako batzuei hobeki antzemateko ere.

Nola ikusten duzu euskal literaturaren gaur egungo egoera?

Oso zaila egiten zait horri erantzutea, zorionez. Duela 30-40 urte erraz samarra zen: eskola zaharrekoak, eta tendentzia berrietakoak, batua-euskalkia borrokaren ildoa luzatuz, nolabait. Orain tendentzia haiek obra inportanteetan gauzatu dira, eta, ondorioz, euskal literatura anitza da. Adibidez, ipuina hartuko bagenu, nik uste dut gardenki ikusiko genukeela hainbat ildo nagusi egileen joeretan, gaietan, estiloetan, eta baita egileek berek askotan daukaten eboluzioan ere. Maila soziologikoago batean, genero nagusia nobela da salmentan eta, ondorioz edo, asko argitaratzen da. Orain dela 30-40 urte esaten zen normaltasunera iristeko nobelak nagusitu behar lukeela. Orain poesia ez dago garai batean bezala nagusi, nagusi dagoena nobela da. Normaltasunera iritsi gara, beraz, gainerako umeak bezalakoak gara. Merkatu bat lortu dugu, edo merkatuak agindu du, azkenean... Niretzat harrigarria da gazteak, oso gazteak, nobelak idazten ikustea, nobelarekin azaltzea estreinakoz plazara.

Baina azken urteotan ipuingintzak loraldi ederra izan du.

Nik esango nuke –irudipena izan liteke, ez dakit–, genero horren loraldian garrantzi handia eduki dutela emakumezkoek. Indarrez azaldu dira, eta genero hori landu dute askok. Baina badirudi erosleak nahiago duela irakurketa luzea, eta ez laburkakoa. Arazo hori edukiko du beti ipuinak. Gezurra dirudi arazo izatea... Ipuinak badu alderdi interesgarri bat dimentsioan: banaka har liteke, ez derrigor bildumaka, ez du leku handirik okupatzen, promozioak, aplikazio pedagogikoak, irakurketa iniziazioak eta horrelakoak egiteko generorik aproposena da, dudarik gabe, ipuina laburra baina osoa baita berez, eta poesia baino ulergarriagoa, oro har. Tamalgarria da. Martin Ugalde generoaren maisutzat daukagu, baina ez da inolako promozio berezirik egin hainbeste aitortzen diogun maisutasun hori erakusteko, eskura jartzeko, eskoletan sartzeko, ondare bizia bihurtzeko...

Emakumezkoek egindako ekarpena nabarmendu duzu. Kalitateari dagokionez, nire uste guztiz subjektiboan, idazle gazteen artean emakumezkoek egin duten ekarpena euskal literaturan duten pisu kuantitatibo orokorretik nabarmen gora dago...

Egia da emakumeek gizonezkoa iritsi ez den gai batzuk lantzen dituztela, eta ekarpen handia egin dutela, gizatasunaren alderdi horiek erakutsi dizkigutelako. Baina nik ez ditut multzo sozialak hartuko literatura epaitzeko; egileak banaka hartuko ditut beti. Egilea emakumezkoa izan edo gizonezkoa izan, lan batzuk onak dira, beste batzuk ez dira onak, eta beste batzuk nabarmen txarrak dira. Hor ez dago aitzakiarik. Eta literatura ‘femeninoa’ oharkabeko bazterketa modu bat izan liteke emakumezkoentzat, luzera. Dena dela, Amaia Lasa izan zen lehena, 1971n, aldarri mindua egiten. Hurrengo urtean Arantxa Urretabizkaia azaldu zen, beste obra berezi eta pertsonal batekin. Baina gizonezkook agintzen baikenuen iritzian ere, ez zuten jaso merezi zuten mailako aipamenik... Biko borroka edukiko du puska batean oraindik emakumezkoa den idazleak: batetik, idazle aitor dezaten, eta ez ‘euskal idazle’; bestetik, idazle aitor dezaten, eta ez ‘emakumezko idazle’.

Tradizio urriko literaturan, zaila izaten da narrazio-hizkera egokia asmatzea. Zailtasun berezirik sortu al dizu hizkera lortzeak zeure obra narratiboa sortzerakoan?

Hizkera literarioa... Ez nago seguru hizkera literario bat daukadan. Oro har, beti dauzkat arazoak lanari ekiterakoan. Ez dut formulaka funtzionatu nahi, eta luze samar ibiltzen dut buruan nolako estiloa edo hizkera literarioa egokitzen ote zaion kontatu nahi nukeenari. Zirriborro asko egiten ditut, berridatziz iristen naiz nahi nukeenaren antzeko zer edo zertara. Egia da zailaren titulua eman didatela batzuetan, eta badirudi ez dudala dena kontatzen, irakurleari inplikazioa eskatzen diodala. Agian, hizkera pedagogikoan jausi nahi ezik iritsi naiz estilo esan litekeen horretara.

Ez nago seguru hizkera literario bat daukadan. Oro har, beti dauzkat arazoak lanari ekiterakoan. Ez dut formulaka funtzionatu nahi, eta luze samar ibiltzen dut buruan nolako estiloa edo hizkera literarioa egokitzen ote zaion kontatu nahi nukeenari.

Saizarbitoriaren 100 metro eleberriarekin hasita, egon da euskal literaturan erdal pertsonaiak erdaraz, zuzenean, birsortzeko joera, asmo estetikoz-edo, euskarak funtzio guztietarako balioko ez balu bezala. Zer deritzozu joera horri?

Nik esango nuke Saizarbitoriak diglosia adierazi nahi izan zuela bere nobela horretan, eta gaztelaniaren presentziak, prentsako titular eta txataletan bereziki, efektu ironiko bat daukala. Garaiko prentsaren hipokrisia azaltzen du, euskaldunei buruz erabiltzen zituen topikoak, baita euskal paisaiari buruz zituen klixeak ere, eta, horrenbestez, barregarri uzteko euskararen diskurtsoaren aldean. Salaketa da. Horrela ulertzen ez bada, ez da ulertuko nobelaren erdara. Gero, beste eztabaidatxo hori, errealismoarena, erdaraz jasotakoa erdaraz eman beharrarena, guztiz faltsua iruditzen zait. Hizkuntza guztietan daude konbentzioak, eta lotsa ematen dit aipatzeak: portuges batek Txinan koka lezake bere ipuina, eta ez du txinatarra txineraz jartzen. Garai batean: «Eta beltzak euskaraz hitz egiten azaltzen direnean telebistan, nola erreakzionatuko dute euskaldunek?». Galdera absurdoa zen. Ez zen inolako arazorik izan, txipa jarri genuen, mundu guztiak jarria daukan bezala. Txillardegik 1969an argitaratu zuen Elsa Scheleen, Belgikan eta protagonista belgikarrekin egindako nobela, osorik euskaraz, berak Belgikan erbesteratua zegoela hartutako errealitatetik. Eta Saizarbitoriak ere garai hartan publikatu zuen Egunero hasten delako. 100 metro hartzen duenak errealismoaren argudio Egunero hasten delako ere hartu behar luke, Suitzan gertatzen da eta protagonistak suitzarrak ditu, dena euskaraz emana dago eta inolako arazorik gabe irakurtzen dugu. Hitzarmen tazitu bat dago idazlearen eta irakurlearen artean, testuaren eta garunaren, irakurriaren eta irudimenaren artean, eta ondo funtzionatzen du. Gainerako guztia errazkeria da, eta hautu okerra iruditzen zait, literarioki, baldin eta errealismoaren izenean egiten bada. Batzuetan iduri luke Etxahunek ez zuela zaldi bat hizketan jarri Gaztalondoko prima-n! Argudioak edo aitzakiak alde bat utzita, norberak nahi duen edo ahal duen irakurlea hauta dezala.

Literaturan egongo dira baliabideak hizlaria erdalduna dela adierazteko, haren hitzak erdaraz zuzenean eman gabe.

Niretzat ez dago gauza patetikoagorik Barojaren nobeletan agertzen den euskara baino, narratzailea euskaldunen artean dagoela frogatzeko.

Alde horretatik, aurrerapen handia iruditu zitzaidan Sua nahi, Mr. Churchill? kontakizun-bilduman gobernadore zibil frankisten euren hitzak ere euskaraz ematea. Xabier Montoiaren Euskal Hiria sutan bildumako Yin ipuinean ere polizia torturatzaile bat agertzen da euskaraz hizketan, eta egileak pertsonaia sinesgarria egiteko hitanoa erabiltzea oso baliabide trebea begitandu zitzaidan.

Egia esan, oso adibide ona da. Torturatzailea gaztelaniaz hizketan jartzea, ba... Ez dakit, ukabil kolpeak ematen eta porra batekin hanka biluzietan zartaka jartzea bezalako errazkeria iruditzen zait. Tortura, euskaldun batentzat, lazgarriagoa da torturatzaileak euskaraz egiten badio. A priori multzo zapalduaren hizkuntza da euskara, eta, horrenbestez, atxilotuak ez du espero erdara besterik. Torturatzaileak maputxeraz egitea atxilotu maputxeari, eta ez gaztelaniaz, sekulako trauma emozionala da militante maputxearentzat. Torturak bilatzen duena, hain zuzen, zure defentsa psikologikoak birrintzea da. Eta euskaraz ez ezik hika egitea, ba poliziak erabiltzen duen goxatze eta mespretxatze taktikaren osagarria da: torturatuaren mailara jaisten da, haren intimitatean sartzen da, kode berdinetan jardun dezaketela biek erakusten dio... Menderazio absolutuaren froga da. Nolabait, zure lagun min batek torturatzen zaituela sinetsarazi nahi dizu horrela poliziak eta, alderantziz, torturatzailea zure lagunik minena dela atxilo-aldian. Derrotarik handienean zaude, ez daukazu irtenbiderik... Amore eman dezazun ari da. Azken finean, Montoiaren errelatoak asko irabazten du errealismotik urrunduta... Sekulako zorroztasuna hartzen du.

Bazka-ko artikuluaren kariaz sortutako eztabaidan, batek baino gehiagok esan zuen errealismoa aitzakia hutsa zela, estetikaz besteko helburuak ezkutatzeko.

Nik ez daukat problemarik onartzeko gaztelania edo frantsesa edo arabiera edo katalana edo errumaniera erabil daitekeela euskal nobela batean. Kontua da artez egin behar dela, jakin egin behar dela nola erabili ordezkapen linguistikoa egin gabe. Hor dago kontua. Nik ez dut euskara hutsean bizi neure burua, gaztelaniaz eta frantsesez ere bizi dut. Pentsatzen dut gazte askok ingelesez ere biziko dutela. Egin liteke zerbait magma horrekin. Egin dezagun. Baina arte apur batekin egin behar litzateke, hizkera literario interesgarri bat sortuz, buruaren funtzionamendu poliglota hori adierazteko. Horretan txikanoek gauza ederrak egin izan dituzte, aspaldi. Puertoricarren eta dominikarren lanetan ere irakurri izan ditut antzekoak, baina txikanoek ez bezala, integrazioaren gorabeherak gabe, asimilazioaren lana erakusten dute: ingeles guztia produktu yankien bitartekoa da, kontsumitzailegai alienatuaren modernitatea... Efektu autokritiko bat hartzen du ingelesaren erabilerak.

Azkenean, eman dezake literaturaren eta etnografiaren arteko muga lausotu egiten dela sasierrealismoaren hautu horrekin...

Baina ez da etnografiara iristen, eta literaturak galdu egiten du. Gero, gainera, beste kontu bat dago hizkuntzen hautu horretan, edo, zehazkiago, inork ezer esan aurretik hizkuntzaren hautua errealismoarekin defendatzen denean: gaztelania eta euskara, frantsesa eta euskara ez dira ‘kontaktuan dauden hizkuntzak’, ez baitago kontakturik batere, zapalketa da frantsesetik eta gaztelaniatik datorren emana. Errealismoa ari gara aipatzen, baina ez dakit mimetismoa ez genukeen aipatu behar. Errealismoa uste dena baino gauza konplexuagoa da.

Oroimen historikoak eta Pasaiako portualdeak pisu handia dute zure obran.

Leku berezi horretan eta garai aurre-iraultzaile batean tokatu zitzaidan bizitzea. Une historiko interesgarri batzuk gaztetan, eta inguru portuario batean... Horrek zer edo zer uzten du betirako. Oso interesantea da portua, multilinguea da, multikolorea da... Kontainerren aurreko garaia bizi izan nuen bertatik bertara, platanoak, ikatza, papera, txatarra, pirita, gatza, fosfatoa, Gineako enborrak, Londresko bi solairuko autobusak... Portu batean hizkuntza asko entzun eta erabiltzen dira, ez bakarrik ingelesa eta gaztelania; alemana zen nagusi kasik Pasaiako portuan 1960ko hamarraldian. Beno, euskara zamaketarien artean, eta marinelen artean galegoa eta alemana. Toki desberdinetako jendea, kultura ezberdinetako beharginak, produktu desberdinak, oso plastikoa da. Ihes egiteko tokia da, askatasunaren sinboloa da, ontziak badoaz. Maila asko ditu portu batek. Jende ugari eta heroi txiki batzuk ezagutu ditut. Bestalde, nire gurasoak oso kontalari onak ziren, ama pasadizoetan, sagardotegiko alaba zenez, eta aita beste mundu batzuetan, Errepublikako gatazketan, gerran, portuko arazoetan... Asko jaso dut. Horretaz ari garela, Abuztuaren 15eko bazkalondoa aitak kontatutako gerrako pasadizoei kasu eginez jasotako nobela da. Ohikoa da hori gure adinekoetan, oroimen historikoa transmititu izan digute, eta horrek egiten du jende anonimoa jartzea protagonista eta narratzaile gure lanetan, eta nire kasuan baita ezohiko eremu bat ere. Agirre zaharraren kartzelaldi berriak nobelan, protagonista historian elikatzen da. Historiaren osagarriak hartzen ditu Agirre zaharrak, eta bere gisan moldatzen ditu eltzekariak jaki berriren bat sortzeko. Bitxia da nola erabiltzen duen memoria historikoa, ez oso leial gertatu historikoari, nahi duen bezala erabiltzen du, askotan bere komenentziaren arabera interpretatuz. Ez nago halabeharrez historiari lotua idazterakoan, baina, egia esan, gure angustia burges koskorrak ez zaizkit asko interesatzen literatura egiteko. Barkatu, handi samarra esan dut. Burges koskorra duela hamar urteko kontua zen, orain angustia haiek larridura ekonomikoak sendatu ditu.

Idazle zailtzat jo izan zaituzte. Esperimentaltzat jotzen duzu zeure obra? Batez ere, Egarri egunak portualdean eleberrian esperimentaziorako joera handia ikusten dut.

Nik uste dut idazlea idazteko problemak dituen pertsona dela, beharbada neronek problema handiak ditudalako. Lehena, ez dudala neure burua errepikatu nahi, eta, ondorioz, bada... plazera aurkitu nahi dut idazten, eta erronka bat bilatu behar dut interes bat aurkitzeko. Alegia, sufrimendutik plazerera egin behar dut. Ez dut abangoardia egiteko asmo berezirik. Bestalde, askotan esaten didate elipsi gehiegi erabiltzen ditudala... Markos Zapiainek afasiara bidean nindoala komentatu zuen. Horrek egiten ote nau esperimental? Ez dakit gure kritikariek ez dituzten bertsolari zaharrak entzun, bertsolaritza elipsiz betea dago, ezin da ulertu adierazia bai, baina esan gabe dagoena jaso gabe. Eta bertsolari zaharrak ez ziren esperimentalak, esperimentalak oraingoak dira, oro har elipsi askorik gabe kantatzen duten arren. Herri-hizkera horrelakoa da, dena esan beharraren aurkako narragintza egiten du. Nik horrela idazten dut, ez herri zaharra baino zaharragoa izan nahi dudalako, baizik eta barrenak ez didalako agintzen gauzak esplikatzea. Ez dakit bestelako hizkuntza batean horrela idatziko nukeen, seguru asko euskarak, edo nik jaso dudan euskara batek, moldatu nau. Eta hori da irakurlea erreskatatzeko nik dudan modua, suposatzen diot nahiko inteligentzia idatzi gabe uzten dudana harrapatzeko. Nik ez daukat zailaren kontzientziarik.

Herri-hizkera horrelakoa da, dena esan beharraren aurkako narragintza egiten du. Nik horrela idazten dut, ez herri zaharra baino zaharragoa izan nahi dudalako, baizik eta barrenak ez didalako agintzen gauzak esplikatzea.

Niri, behintzat, iruditzen zait, zenbaitetan, zure obrek badutela irakurketa-maila bat baino gehiago.

Posible da, bai. (Kar-kar.) Baina badakizu hori irakurlearen araberakoa izaten dela. Batzuei Mirande ez zaie batere falokrata iruditzen. Hitzalditxo batean Arestiren poema batzuk aipatu nituen. Entzule batek argitu zidan Zorrotzako portuan aldarrika poema erotikoa dela, Anton eta Gilen langileek zerratzen duten enborra sinbolo falikoa dugulako.

Egarri egunen kasuan, nire ustez, esperimentazioaren mugarririk handienak dira lehendabiziko eta azken kapituluak. Ez dakit horrekin narratzailearen fidagaiztasunaren arazoa azaleratu nahi izan duzun...

Bai, batetik iraganaz ari naizelako, narratzaileak bizitako iraganaz. Beraz, aitorpen gisa: gauza bat kontatzen hasita, amaitutakoan beste hasiera bat egingo nukeen, agian. Seguru asko, hurrengo batean beste ñabardura batzuekin kontatuko lukeela hori narratzaileak, zintzoago edo ez, auskalo. Uste dut narratzailea ez dela orojakilea, nobela horretan. Hori adierazi nahi nuen, kontatzeko modu asko daudela aitortzen dut, posibilitate bat dela hau, eta beste posibilitate batzuk badaudela, garai haiek kaotikoak ere bazirenez, hainbeste alorretan murgiltzen ginen!

Arazo hori adierazteko era oso originala iruditu zitzaidan. Ez dakit beste idazle batengan inspiratu zinen, edo zineman, Akira Kurosawaren Rashōmon filmean, esaterako.

Literaturan horrelako asko daude, krimen bat zazpi alderdi ezberdinetatik kontatua... Horrelako zerbait da, kasu honetan. Narratzailea bera da, baina beste modu batean hasten da kontari lehen kontatutakoa. Erremate hori sartu nahi nuen, istorioa horrelakoa dela ‘gutxi gorabehera’. Kontatu ahala, material berriak datozkigula, errealak edo kontaketak berak eraginak, beste posibilitate batzuk deskubritzen ditugula kontatu edo idatzi arau. Nik ez dut oso plan zehatzik egiten idazten hasi aurretik, baina dena aurrez antolatzen dutenek ere izaten dituzte idaztean azaldutako ezusteak eta deskubrimenduak.

Aipatu duzun narratzaile orojakile hori saihesteko joko metaliterario moduko batzuetara jo izan duzu, adibidez, Sua nahi, Mr. Churchill? ipuinean. Hasieran, zaila gertatzen da narratzailea nor den jakitea (haren izena ere ez baita agertzen), eta ematen du narratzailea irakurlearekin berarekin ari dela hizketan. Nire ustez, irakurleak narrazioan bere burua kokatzeko eduki litzakeen nekeak neke, bizitasun handia ematen dio horrek kontakizunari. Nahita bilatutako narrazio-teknika da hori, ezta?

Bai, bilduma horretan badago progresio bat narratzaileetan. Idazlea idazten ikasten ari da, idazlearen trebakuntza saio bat bezalakoa da ipuin bilduma. Oker ez banago, lehen ipuinean bi aldiz aitortzen du, irudi poetiko bat erabiltzen duenean, kopiatzen ari dela, bere irakurketetatik ateratako irudia dela. Museoko koadro bat kopiatuko balu bezala, teknika ikasteko. Bigarren ipuinak Idazlea du izena, eta ipuin horretan ile-moztaileak komentatzen dion istorioa transkribatzen du narratzaileak, tartean idazle baten jokamoldea fusilamendu batzuk direla-eta. Narratzailea transkribatzaile hutsa da, benetako narratzailea ile-moztailea da eta, nolabait, idazlearen figuraz edo etikaz dago interesatua transkribatzailea. Hirugarren ipuinean narratzaile pasiboa izan den horrek grabagailua hartu eta pertsonaiaren bila irteten da. Pauso inportantea da. Eta grabatzen duen istorioan aldaketa bat proposatzen dio informatzaileari, fikzioa eransten ausartzen da... Narratzailea ere bere buruaren bila dabil Sua nahi, Mr. Churchill?-en.

Egarri egunetan bada ikur nabarmen bat, Mariluri gertatutako menstruazioa, Errenterian gertatzear edo gertatzen ari ziren hilketak iragartzen/sinbolizatzen dituena. Latinoamerikako literatura garaikidean ere emakumezkoaren gorputza eta odola metafora erabili izan dituzte diktadurak edota diktaduren zapalketak adierazteko. Kidetasunen bat bada hor, edo bide autonomotik heldu zinen metafora horretara?

Afinitaterik baldin badago, ba badago, eta objektiboa izango da. Baina Mariluri berari gertatu zitzaion, tiroka disolbatu zuten hainbatgarren manifan, Errenterian. Ikara hartan, hilekoa aurreratu zitzaion. Indar metaforikoa hartzen du nobelan, baina ez da asmatua... Arruntagoa da, ez da hain literarioa. Begi bistan eduki nuen, eta handik urteetara erabili egin dut.

Iruzkingileren batek zera kritikatu du: Aleksandra pertsonaia desatsegin samarra dela, eta feminista dela, eta Marilu, aldiz, kausari emandako pertsonaia dela, oso atsegina, zintzoa, etab., baina, kontakizunean, ez duela kontzientzia feministarik agertzen.

Puntualizazio batzuk. Nobela horretan protagonista, gizonezkoa, etengabe ari da bere burua madarikatzen, bere burua eta bere koadrila, zakarkerian besterik ez dakitelako, matxokerian. Ez dut uste zakarkeria denik Aleksandrari dagokion ezaugarria. Aleksandra probokatzailea da, zirikatzailea... Zer erremedio, bestalde, gu bezalako jendearekin! Horrelakoa behar zuen, kasik nahi gabe, feminista batek 1970eko urtealdian. Eta Marilu kausari emana... Anaia kartzelan dauka, eta bisitatu egiten du. Kausari emana, benetan, Aleksandra dago. Feminismoan ez ezik, egiten ditu gauzatxoren batzuk erakunde militar baten azpiegituran ere! Bi pertsonaia femenino horien artean, nire iritzian, klase sozialean dago alderik handiena. Eta gatazkan, Marilu biktima dela, Aleksandra ez bezala. Klase sozial apalekoari eman dio goxotasuna narratzaileak, eta miresmena burgesari. Injustua izan dela Aleksandrarekin? Baliteke. Nobelan gizonezko gazte koadrila baten ezkertasuna astintzen duten bi indar-ildo daude, Bixerberdek dakarrena musikarekin eta Aleksandrak dakarrena feminismoarekin. Biak ere klase burgesekoak dira. Biak desagertuko dira gaztetxo haien ingurutik eman beharrekoa emandakoan. Klase apala da beti hor geratzen dena, lupetzaren erdian.

Lehendabiziko kapituluan «troskista» bat aipatzen du narratzaileak, azken kapituluko birkontaketan «maoista» agertzen zaiguna. Bi kasuetan, baina, «aberriaren etsaitzat» jotzen du kontatzaileak. Pentsatzen dut euskal abertzaletasunaren itxikeria nabarmendu nahi izan duzula irain hori erabilita. Hau da, espainolista terminoaren erabilera indiskriminatua, PCE/EPK alderdi benetan espainolista eta kontserbadoretik askoz urrunago zihoana.

Asko pozten naiz horrela interpretatua.

Hizkuntza-auzira bueltatuta, Egarri egunetan grebalariek erdaraz idazten omen dute. Ez dakit horrek zer inplikazio politiko-linguistiko dituen. Zer islatu nahi izan duzu hizkuntza-jokaera horrekin?

Langileengana mezu politikoa ez zen euskaraz iristen; ETAren panfletoak ez ziren iristen, eta langile fronteak ez zuen asko iraun. Hemen, Pasaian, langile industrialen erdia baino gehiago kanpotarrak izan dira, erdaldunak, eta euskalduna eskolagabea zen, toki guztietan bezala. Logikoa da euskaldunek ere lan-mundua gaztelaniaz espresatzea garai hartan, eta baita gaur egun ere. Lanari buruzko eta sindikalismoari buruzko guztiak erdaraz bizi izan ditu euskaldunak, eta ez du eduki hori euskaraz prozesatzeko aski lanabesik. Lantegietan ez zegoen euskarazko klaserik, oso berandu hasi ziren... Garai hartan inori ez zitzaion bururatuko asanblada bat euskaraz egitea, ezta euskaraz hastea ere interbentzio bat. Oso gaizki geunden.

Logikoa da euskaldunek ere lan-mundua gaztelaniaz espresatzea garai hartan, eta baita gaur egun ere. Lanari buruzko eta sindikalismoari buruzko guztiak erdaraz bizi izan ditu euskaldunak, eta ez du eduki hori euskaraz prozesatzeko aski lanabesik.

Tolosako langile-ekintzaile batzuek esan zidatenez, 1974ko abendutik 1975eko otsailera bitartean izandako grebaldian onartu zuten hizkuntza-askatasuna asanbladetan. Hau da, ordura arte erdara hutsez egiten zituztela, baita Tolosaldean ere...

Garai hartako panfletoetan, literatura grisean, pankartetan eta irakurgaietan harrigarria da nolako presentzia eskasa zuen euskarak, eta zenbatekoa erdarak. Esan nahi dut denbora gutxian asko egin dela, agian jota geundelako.

Gainera, garai hartan euskaraz banatzen zituzten panfletoak irakurrita, argi eta garbi ikusten da itzulpenak zirela, eta oso traketsak, nekez ulertzen direnak.

Hori da bestea, jakina. Baina nik behintzat ez diet metalgintzako langileei eskatuko politikariak egiteko gai ez direna egitea. Oro har, gure literatura politikoa, politikarien hizkera barne, kolonizatua dago. Erdaratik hartutako klixeekin funtzionatzen dute. Politikan esan liteke ez dela euskaraz ezer sortzen. Prosa administratiboan bezala. Interesgarria da paralelotasun hori, mundu berdinak dira agintea eta oposizioa dependentzia linguistikoan.

Uko egin izan diozu antologia monografikoetan zeure lanak agertzeari, euskal literatura gai konkretuak eta, batez ere, gatazka politikoa baino zerbait gehiago dela argudiatuta.

Bai, uko egin izan diot horri. Zineman ibili nintzen garai batean. Esku artean eduki zenezakeen dokumental interesgarririk, Euskalduna ontziolako gatazkari buruzko bat, esaterako, edo Telesforo Monzoni buruz egindako lan historiko-politiko on bat. Galdetzen zenuen batean eta bestean, Espainiako eta Frantziako produktoreetan eta banatzaileetan, eta hauxe zen galdera beti: «Bai, baina azaltzen da... kapusairen bat?».

Horixe behar zuten beti, «esklusiba bat kapusaiekin!». Hau antzeko gauza da: munduari eskaintzen diogun literatura, gaia da. Euskal literatura, esan dugun bezala, anitza da, baina irakurri izan dut «kapusaiaren errelatoa» dukegula mundura irteteko modua. Ez nago ados literaturako obrak monokultibo bat bezala presentatzearekin. Hori ez da ona ez gure literaturarako, ez idazleentzat. Idazleak ez du izan behar idazle gai bati esker, baizik eta forma bati. Kontestatu egiten dut irizpide politikoa literaturarako. Oportunismoa besterik ez da, merkatuan kokatu nahia. Azken finean, beste kostunbrismo bat da. «Euskalduna? Bueno, bonbarik gabe etorriko zinen kanpin honetara, ezta?». Antologia horietako batean behintzat, antologatzaileak esplikatu zidana egin badu behintzat, ipuinak eta nobela zatiak sartu dira, gaiak hala eskatuta. Aberrazioa iruditzen zait ipuinak eta nobela zatiak batzea, eta aberrazioa iruditzen zait nobela zatikatzea. Baina politikan, badakizu, ez dagoenetik ere atera behar da.

Euskadi Sariak esleitzeko irizpideak ez zirela literarioak salatu zenuten Utikan Euskadi Sariak manifestuan.

Hor txantxullo asko egon ziren, era guztietako akatsak, fartsa bat. Bazka-n nahi adina daturekin azaldu genuen zenbat aldiz errepikatzen ziren pertsona berdinak epaimahaietan, zenbat zabarkeria egiten zituzten antolatzaileek berek, etab. Bera bakarrik desprestigiatu den saria da. Euskadi Sariak daukan gauzarik harrigarriena da zeinen otzan onartzen duten idazleek printzearen jauregira joatea saria eskertzera. Kataluniako literatur sari gorena Artur Masek ematen al du?

Gainera, EAEko idazleek gaztelaniaz idatzitako literatur lanak ere ‘euskal literaturatzat’ hartzen dute Euskadi Sarietan.

EAEko literatura izan litezke; euskal literatura, ez. Baina, martxa honetan, ‘euskal literatura’ edukiko dugu, batetik, eta, bestetik, ‘euskaraz idatzitako euskal literatura’.

Ematen du irizpide administratiboek gaina hartzen dietela irizpide literarioei.

Tristea da. Baina normala ere bai, ez al dira ba administrazioaren sariak? Administrazioari ez zaio sekula interesatuko gatazka idazleek edo kantariek edo bertsolariek edo herriak azalaraztea, administrazioak normaltasunean jokatu behar du, ez dago prestatua bertan dagoen gatazka ezkutatu hori kudeatzeko. Noizbait, politikoki interesgarria zaiola ikusten badu, berak azaleratu eta berak lideratu nahiko du euskararen borroka gain-administratiboa. Irizpide literarioak ere erabiliko ditu orduan, baita ‘euskal’ kontzeptu jatorra ere.

Autopsiarako frogak saiakeran nabarmendu duzu zein izan den, historikoki, EAJ/PNVk euskararekiko izan duen jarrera. Beti onartu dute euskara erdararen menpe egotea.

Kontuan eduki PNV euskara batuaren kontra zegoela. Horrekin zer edo zer esana dago. Gero ongi etorri zitzaion batua, baina PNVrengatik, estandarraren gatazkak jarraituko zuen oraindik ere. Autonomiari esker finkatu zen batua, hezkuntzaren eta administrazioaren premiei esker. Bestela, literaturan bakarrik jarraituko zuen batuak. PNV hori da. PNVren hizkuntza politika: «Ez dugu lortuko %100, guk ahalegintxoa egingo dugu, honaino helduko gara...». Urkulluk maila politikoan esaten duen kontu bera da, «Beno, beste estatus bat, gure alderdiari ondo datorkion horretaraino, arriskutan sartu gabe...». Haren politika linguistikoa igual-iguala da, haren politika kulturala igual-iguala da, haren politika soziala igual-iguala da... Dena da zuhurtzia usteko probintzianismoa.

Gogoratu duzu euskararen barietate estandarra sortzearen aurka egin zuela EAJ/PNVk luzaroan. Orain, euskara batuaren garrantzia EAEko Legebiltzarreko 1982ko «euskara normalizatzeko» oinarrizko legearenarekin parekatu du Hizkuntza Politikarako gaur egungo sailburuordeak.

A bai?

«Gure iritzian, biok dira –euskara batua eta Euskararen Legeak sinbolizatzen duen lege-arkitektura, alegia– abiapuntu nagusiak euskara nozitzen ari zen atzerakada-prozesuari buelta ematera etorri den prozesua ahalbidetu dutenak» (Babeli gorazarre, 2009, 145. or.). Beraz, Nafarroan, eta Iparraldean, zer? Bestalde, nolako legearekin parekatzen du batua, besteak beste, udal euskaldunak ere euskara hutsez aritzea baimentzen ez duen legearekin. Modu ederra, bada, euskara batuaren garrantzia hutsaltzeko...

Ibinagabeitiak eta beste zenbaitek aspaldi esaten zuten abertzaletasuna izan dela euskararen bizia eta heriotza. Aparra, irakinaldi bat, eta, gero, hoztasuna. 1940-50eko urtealdietan PNVko errefuxiatuen portaera Iparraldean... Eremu frantsesa zitzaien, ez ziren bertakotu. Azken finean, kulturalki espainolak izan dira eta dira asko eta asko. Eta ez bakarrik PNVn, dena esatekotan. Beldurra ematen du hizkuntzan oinarritzen ez den naziotasunak. Euskal Herria hizkuntzan oinarritzen ez bada, zertan oinarritu behar du bere naziotasuna? Ez zait erantzun lasaigarririk etortzen.

Zer deritzozu ezker abertzalearen hizkuntza-politikari?

Baldin baleuka... Ahaleginak egin ditu, bere agerkari publikoetan ere bai, baina ez du erdalduna inkomodatuko duen pausorik emango. Mikroa jarriko dion Euskal Herriko erdarazko komunikabide bati ez dio euskaraz erantzungo sekula. Botoa lege, irreala politika. Estatu bat behar dugula diote batzuek, demokrazia izango badugu. Beraz, diote, estatu hori lortu behar dugu, eta hori erdaldunekin ere egin behar da. Ez dakit zergatik lelo hori, baina diskurtso berri hauetan, euskal estatu horretarako ez daukate programa garbirik, egia esan, hizkuntza nazionala independentziaren hizkuntza bihurtzeko. Bitxia da, naziotasunak traba egiten dio estatuari.

Beldurra ematen du hizkuntzan oinarritzen ez den naziotasunak. Euskal Herria hizkuntzan oinarritzen ez bada, zertan oinarritu behar du bere naziotasuna? Ez zait erantzun lasaigarririk etortzen.

Eta horrek esan nahi du...

Etorkizun lauso batera botatzen dela arazoaren konponbidea. Lehengoan Tolosan egon nintzen, eta topo egin nuen ezker abertzaleko Inazio Agirreri egindako omenaldiaren kartel polit batekin: «Euskal Herri euskalduna eraikiko dugu».

Noizbait...

Zin egiten dugu euskaltzale hilaren gorpuaren aurrean... Adierazgarria iruditu zitzaidan.

Gara-ren hizkuntza-politika ere...

Erdaldunentzat sortutako gauza zen. Oso interesantea da. Gara sortu behar izan zenean, publizitate guztia, alegia, dirua jarri behar zelarik, «egin egingo dugu», kanpaina euskaraz zen. Dirua biltzeko kanpainak beti euskaraz izaten dira. Gero ez da euskaraz egiten. Gastu soziala euskaldunak egiten du, gero erdaldunek jasotzen dituzte onurak, Durangoko Azokan gertatzen ari dena azken hamar urteotan. Nola eman buelta horri? Gatazka azaleratzea inportantea da, eta ez uztea pasatzen deskuidu bat ere.

Katalunian ere bi alderdi abertzale nagusiek behin eta berriz esan dute balizko estatu independentean hizkuntza-ofizialtasun bikoitzeko araudiari eutsiko lioketela.

Zergatik esaten dute hori?

Zuk aipatutako argudio bera da, gaztelaniadunek ere prozesuan parte hartzeko, baina hizkuntza-eskubideak onar dakizkieke gaztelera ofizial ezarri gabe.

Katalunian ez badago garbi politika linguistiko katalanista bat, daukazuen esperientziarekin, hiztun multzoarekin, jendearen praktikarekin, corpus teorikoarekin, eta, euskararen aldean, daukazuen gaztelaniarekiko hurbiltasunarekin... Traizio handi bat irudituko litzaidake gaztelania ere onartzea hizkuntza ofizial bezala Katalunia independentean. Eta arazo handiagoen sorburua izango litzatekeela esango nuke, bozka emaile erdalduna goxatzeko neurria izan omen litekeen hori.


Huansheng manufaktura (Huansheng Import and Export Co., Ltd. eta Huansheng makinaz prozesatutako fabrika)——Udaberriko diseinuan, ikerketan eta garapenean, ekoizpenean, fabrikazioan eta gainazal tratamenduan zentratu 10 urtez.

Zer egiten dugu

Huansheng Import and Export Co., Ltd. Shijiazhuang-en (Txina) sortu zen 2009an, eta mota guztietako ondasunak eta teknologiak inportatzeko eta esportatzeko agente gisa jarduten du, batez ere makinen ekipamendu mekaniko eta osagarrietan diharduena, hala nola. malgukiak, motorrak, botoiak, pistak, makinaz prozesatutako mota guztietako eta metalezko piezak.Gure produktuak ondo saltzen dira Europako eta AEBko herrialde askotan, kalitate bikainarekin eta prezio justuarekin.

Huansheng Makinaz Prozesatutako Fabrika 2010ean sortu zen, eta, batez ere, makinen makinen malgukiak, uzta-makinen malgukiak, belar-arraste-malgukiak, konpresio-malgukiak, tentsio-malgukiak, torque-malgukiak eta forma bereziko malgukiak era guztietakoak ekoizten ditu.Huansheng Makinaz Prozesatutako Fabrika fabrikatzaile profesionala da, diseinua, ikerketa, fabrikazioa eta gainazaleko tratamendua 10 urteko esperientziarekin integratuta.

Ongi etorri Lankidetzara

Gure enpresak fabrikazio-instalazio aurreratuak eta proba-teknologia perfektua ditu, "osotasunean oinarritutako, zerbitzua eta kalitatea lehenik" printzipioan oinarrituta.Etxeko eta atzerriko merkatariekin aktiboki lankidetzan aritzen gara eta kalitate handiko produktuak pertsonalizatzen ditugu bezero bakoitzarentzat.Gure zerbitzuek eta produktuek ospe ona dute etxean eta atzerrian eta ongi etorriak elkarlana galdetzera eta eztabaidatzera!

Jarri harremanetan orain

Zergatik aukeratu gu?

1. Fabrikatzailea Egin zure eskaera zuzenean fabrikara, tarteko kosturik gabe, entrega azkarragoa, zerbitzu hobea eta kostu ekonomikoa.

2. QC ikuskapen zorrotza Kalitate ona garrantzitsua da lankidetzan zehar.QC ikuskapena zorrozki egingo dugu ontziratu aurretik pieza bakoitza egoera onean geratu dela ziurtatzeko.Kasuak jaso ondoren guk egindako arazoren bat izanez gero, ardura osoa izango dugu zuri konpentsatzeko.

3. Hornikuntza egonkorra da.Makinen piezen ekoizpen-gaitasun handia duen fabrikatzaile gisa, zure beharrak asetzeko inbentario nahikoa dugu.

4.Bidalketa-abiadura azkarra da, eta salgaiak ahalik eta azkarren entregatuko ditugu kalitatea bermatzeko premisarekin.


2013ko ekitaldira arte, Araubide Berezien barruan araututa zeuden ondare sozietateak. Hala ere, 2014tik aurrera Araubide Orokorrean sartzen dira ondare sozietateak.

Sozietateen gaineko Zergari buruzko 11/2013 Foru Arauaren 14.1 artikuluari jarraiki, baldintza hauek betetzen dituzten zergadunak joko dira ondare sozietatetzat:

Zergaldiko laurogeita hamar egunetan gutxienez aktiboaren erdia baino gehiago baloreak izatea edo aktiboaren erdia baino gehiago jarduera ekonomikoei atxikita ez egotea.

Erakundearen kapitaleko partaidetzen edo boto eskubideen %75 gutxienez ordezkatzen duten bazkideak pertsona fisikoak izatea, edo ondare-sozietatetzat jotzen diren erakundeak, edo aipatutako pertsona fisiko eta erakunde horiekin foru arau honetako 42. artikuluan azaltzen den moduan loturik dauden beste erakunde batzuk. Baldintza hori zergaldi osoan bete behar da.

Erakundearen sarreren %80 gutxienez errenta iturri hauetatik etortzea:

Pertsona Fisikoen Errentaren gaineko Zergari buruzko Foru Arauko 63. artikuluan aipatutakoak.

Hurrengo 2. zenbakiko c) eta d) letretan aipatutako ondasunen ustiapenetik datozenak.

Norberaren kapitalak hirugarrenei lagata edo zerbitzuak eginda lortutako sarrerei dagozkienak, lagapena edo zerbitzua hartu duena zergadunari lotutako pertsona edo erakundea bada, foru arau honetako 42. artikuluan ezarritakoaren arabera, eta, betiere, eragiketa horiek erakundeak dituen giza baliabideen eta materialen antolaketaren bitartez burutzen ez badira eta baliabideok eragiketen neurrikoak badira.

Loturak

11/2013 FORU ARAUA, abenduaren 5ekoa, Sozietateen Gaineko Zergari buruzkoa

Oharra

Galdera/Erantzun honek ez du ondore loteslerik Bizkaiko Foru Ogasunarentzat; informazio hutsa besterik ez da.


Blog honetatik kanpoko beste kontu bat zela medio, uda honetan (berriz ere) Koldo Mitxelenaren euskal gutunekin egin dut topo; zehatz esan, Patri Urkizuk 2004an editatu eta Errenteriako Udal Artxiboaren Bilduma aldizkariko 18. alean argitaratu zituen 236 gutunekin.

Ikasturte berriaren hasiera hau ere nolabait bideratu behar eta bururatu zait hizpide hartzea errenteriarraren gutunon hasiera, hain justu.

Puntuazio-markak direla eta, atentzioa eman dit hasierako diosalaren ondoren gehien-gehienetan koma darabilela (Adib. «Ene adiskidea,») eta bi puntuak, berriz, arrunt gutxitan: 6 gutunetan («Ene adiskidea:»). Puntua 5 gutunetan erabili du («Ene adiskideak.») eta gutun batean ez du puntuazio-ikurrik bat ere erabili («Adiskide»).

Gutunaren norentzakoari zuzentzeko sei hitz darabiltza batez ere Mitxelena igorleak: Adiskide oso maiz (94 gutunetan): «Adiskide», «Adiskide hori», «Adiskide maitea»… moduko sintagmetan. Behin ere ez da baliatzen adiskidek oso gertukoa bai, baina kide erabatekoa ez duen lagun hitzaz (OEH: Lagunak, euskaraz, ez dira nahi eta ez adiskide, eta adiskideak, batez ere politika arloan, ez dira lagun nahi eta ez. MEIG VIII 32. ).

Agur da 39 gutunen hasiera (gehienak «Agur(,) adiskide» modukoak dira). Esan beharrik ez dago ez duela gutunik hasi Mitxelenak berariaz gaitzetsi zuen «nonahiko» Kaixo erabilita (OEH: [Orduko jendea] txunditurik geldituko zen, esaterako, entzun izan balu Kaixo! dela nonnahi, nornahirekin erabiltzen den euskal diosala. MEIG VII 32. ).

Ene genitiboa 46 gutun-hasieratan ikusi dugu («Ene adiskide(a)(hori)»…), eta Nere 9tan («Nere (adiskide(a)) (jaun)»…). Jaun 20 gutunetako lehen hitza da («Jaun(a) (adiskide ori)»…). And(e)re erabiltzeko aukerarik ia ez dauka gutunotan; Teresa Urrestarazu («Ene adiskide ori» esaka agurtzen du) ez beste gutun-hartzaile guztiak gizasemeak (edo erakundeak) dira eta. Euskaltzale hitza 14tan darabil («Euskaltzale begiko ori», «Euskaltzale biotzeko ori», «Euskaltzale maite ori»…). Hirutan besterik ez du gutunaren norentzakoaren izena edo deitura zehaztu: «Irigoyen adiskidea», «Joxe Mari adiskidea», «San Martin adiskidea».

Ildo beretik, «Adiskide maitea» eta «Ene adiskide (h)ori» esapide osoak (sintagmak) darabiltza maizenik (hogeita hemezortzina gutunetan) hasieretan.

Azkenerako utzi dut han eta hemen inoiz atera izan den gaia: bokatiboaren erabilerarena. Bestela esan, nola zuzentzen zaion hartzaileari gutunen hasieran Mitxelena, sintagma determinatua edo determinatu gabea erabilita.

Gutun-bilduma honetan, behinik behin, gehienetan determinatzaile sintagma darabil Mitxelenak hasierako adierazpidean (bokatiboa darabilen 223 gutunetatik 151tan). Kopuruan antzera darabiltza erakusledunak ((h)ori da beti) (77tan): «(Ene) (Agur) adiskide (biotzeko) ori», eta artikuludunak (74tan): «Adiskide (maitea) (biotzekoa)», «Ene adiskidea» (beti artikuluduna darabil, «Ene jaun eta adiskide» geroxeago aipatuko dugunean izan ezik), «Jauna(k)» (hau ere beti artikulua duela darabil)…

Determinatzaile gabeaz baliatzen da 72 gutunetan: 33tan «Adiskide» da hasiera, 17tan «Agur(,) adiskide» eta, hemen sartzea badago, 18tan «Agur» hutsa. Bitan besterik ez du zehaztu Agur diosalaren ondoren determinatzaile sintagma: «Agur, aita Mujika», «Agur, euskaltzale ori». Ondoko hasierako esapideok (sintagmok) ere artikulurik gabe darabiltza: «Adiskide maite», «Aspaldiko adiskide», «Ene jaun eta adiskide» eta «Nere adiskide» (adibide bana dute).

Pertsona arteko harremanak hitzez hasteko moduak, genero epistolarrak berak (erregistro formaleko paperezkoak, lagunarteko erregistroko Internet bidezko berriagoak…) hemen lardaskatu dugunerako baino askoz gehiagorako ematen dute, jakina, baina gaurkoa hemen utzi beharko, hasierako kontuetan.


Joanes Lameirinhas Ortuoste (Elizondo, 1997) EHUko Psikologia Fakultateko doktoregaia da, eta zahartzaroa aukeratu du ikergaitzat; zehazki, hauskortasun psikologikoa adinekoetan. Adinekoez arduratzen diren profesional gehienak emakumeak direla eta, arreta ematen du mutil batek tesia haiei buruz egitea. Lameirinhas, hala ere, ez zen berezitasun horretaz jabetu, aukera hori oso modu naturalean egin baitzuen, barruak bultzatuta. “Nolanahi ere, egia da oso mutil gutxi gaudela Psikologian, eta are gutxiago adineko pertsonekin lan egiten, orokorrean. Hau da, ez bakarrik ikertzaileak; bestela ere, adinekoen zaintzan dabiltzan langileen artean ia ez dago gizonik".

Onartzen du eremu feminizatuetan lan egiten duten gizonek pribilejioak dituztela. "Esaterako, psikiatriko batean erizain laguntzaile izan nintzen, eta han ere oso mutil gutxi ginen. Eta askotan entzun dut jendea esaten 'ze ondo, mutilak hemen'. Aitzitik, emakumeek ez dute aitortza hori jasotzen".

Gogoan du, batxilergoa egin zuenean, psikologia ikastea erabaki zuela, orientatzaile izateko asmoz. Izan ere, irudipena du, oro har, orientatzaile-lanari ez zaiola ematen duen garrantzia. "Psikologian sartu eta handik gutxira, nire amama hil zen, eta txera handia nion. Hortaz, haren heriotzak hausnarketa asko eragin zizkidan, heriotzaren inguruan, zahartzearen inguruan, baita nire eta nire gurasoen zahartzearen inguruan ere... Horrek guztiak barrenak mugitu zizkidan".

Hirugarren mailan psikogerontologia izeneko ikasgai bat zegoen, eta orduan garbi ikusi zuen hori zela landu nahi zuen gaia. Urte hartan bertan, lankidetzan hasi zen fakultateko ikerketa-talde batekin, Qualiker, eta hor aukera izan zuen barrutik ikusteko unibertsitatea eta ikerketa-mundua. "Gradua amaitu bezain azkar, haiekin hasi nintzen lanean, eta aldi berean master batean sartu nintzen: Zahartze Osasuntsua eta Bizi Kalitatea Masterra (EHU)”.

Orain, tesian, adineko pertsonen hauskortasun-egoeran eragin dezaketen faktoreak eta haien ondorioak ikertzen ari da. “Normalean, zahartzearen alderdi fisikoan jartzen da fokua, eta ez zaio begiratzen alderdi sozialari eta psikologikoari. Eta denak elkarrekin doaz; oso zaila da bereiztea. Esaterako, bakardadeak ondorio psikikoak eta fisikoak ditu". Hauskortasunaren izaera dimentsioaniztuna sarri ezkutuan geratzen den antzera, desgaitasunaren kasuan ere antzeko gertatzen da. “Desgaitasuna aipatzen dugunean, desgaitasun-egoera fisikoak etortzen zaizkigu burura; baina askoz ere zabalagoa da. Adibidez, adineko gizonezko batzuk, alargun geratzen direnean, ez dira gai eguneroko bizitzako oinarrizko jarduerak egiteko, inoiz ez dutelako ikasi beren burua zaintzeko oinarrizko lan batzuk egiten. Hori ere desgaitasuna da”.

Bestalde, “hauskorrak denok gara”, gogorarazi du. Lameirinhasen esanetan, zahartze-prozesuak bizi-zikloaren zati handi bat hartzen du, eta, hortaz, txiki-txikitatik ezinbestez jorratu beharreko gaia izan beharko luke. “Zoritxarrez, lanketa hori, egitekotan, ikuspegi negatibo edo patologikotik egin ohi da, zahartzaroa gaixotasunaren edo desgaitasunaren parekotzat hartuz. Ondorioz, zahartzearekiko eta adineko pertsonekiko aurreiritziz eta estereotipoz betetako gizartea gara”. Horren harira, zahartze-prozesua ikuspegi positibo batetik lantzeko beharra aldarrikatu du; izan ere, “zahartzaroa gainerako garapen-aroak bezain ederra eta asegarria izan daiteke”.

Ebaluazio-tresnak euskaratzearen garrantzia

Adinekoen hauskortasun-egoera eragin dezaketen faktoreak ikertzeaz gain, ebaluazio-tresnak euskaratzen ere badihardu Lameirinhas. “Ebaluazio-tresnak oso erabilgarriak dira diagnostikorako eta jarraipenerako. Haiek baliozkotzea urte luzeko prozesua izaten da, eta ia ez dago euskaraz sortutakorik. Hortaz, itzuli eta egokitu egin behar dira. Ez da itzulpen soila izaten; elementu kulturak eta sinbolikoak ere egokitu egin behar dira. Prozesu zaila eta luzea da, baina funtsezkoa ebaluazio zehatz eta fidagarriak egiteko, bai eta euskaldunon hizkuntza-eskubideak bete daitezen”.

Alabaina, Lameirinhas kexu da ez zaiolako duen garrantzia aitortzen. Dioenez, ez dago balioetsita, ez duelako inpakturik nazioarteko aldizkari zientifikoetan. Hala ere, argi du egin beharrekoa dela. “Euskararen normalizaziorako, ezinbestekoa da ebaluazio-tresnak euskaraz ere izatea”, baieztatu du. Horretan dabil, beraz, tinko.