Flota Horia

Flota Horia 1967 eta 1975 artean, Suezko kanalean Israel eta Egiptoren arteko Sei Eguneko Gerraren ondorioz harrapatuta geratu ziren hamabost ontzien izena da. Ontziek "horia" izena hartu zuten, basamortuko hondarrarekin estalita geratu zirelako.

Egiptok kanalaren bi muturrak blokeatu zituen Israelek erabil ez zezan. Ontzi militarrak, itsas-minak eta beste hondakin batzuk kanalean jarraitu zuten Yom Kippurreko gerra amaitu arte, ondoren blokeoa altxatu zelarik. 1974ko garbiketa operazio batek itsasontziek alde egitea ahalbidetu zuen, zortzi urtez noraezean egon ondoren.

Historia.

Sei Eguneko Gerra.

1967ko ekainean, hamabost itsasontzik iparralderantz nabigatzen zuten Suezko kanaletik Israel eta Egiptoren arteko gerra hasi zenean, Sei Eguneko Gerra bezala ezagutua izan zena. Ubidearen bi muturrak itxi ziren, eta, hiru egunen buruan, argi geratu zen ubidea blokeatuta egongo zela denboraldi batez, itsasontziak hondoratu baitziren ubidea oztopatzeko. Hamalau itsasontzi Suezko kanalaren zatirik zabalenean ainguratu behar izan ziren, Laku Garratz Handian. Hondoratutako ontzietako batzuk "SS Observer" beste itsasontzietatik isolatu zuten, eta honek Timsah lakuan ainguratu behar izan zuen.

Itsasontziak, dragak, ur gaineko beste ontzi batzuk eta ubidea blokeatzeko zubi bat hondoratu ziren. Hondoratutako ontziez gain, nabigazioa eragozten zuten zenbait itsas minak zeuden. Gerrak israeldarrak kanalaren ekialdeko ertz osoaren jabe utzi zituenez, Gamal Abdel Nasser Egiptoko presidenteak berehala erabaki zuen kanala mugagabe nabigatzea. Aukera bakarra israeldarrei erabiltzen uztea izango zen, anatema zena Egiptoko gobernuarentzat. Kanalaren inguruko arazo politikoak nolabait konpondu izan balira ere, ekonomikoki bideraezina izango zen hura mantentzea; izan ere, kargatzaile gutxi egongo ziren (bat edo beste) prest beren itsasontziak eta eskifaiak borroka aktiboko eremu batean benetan inoren lurra zenaren bidez bidaltzeko.

Zortzi urte geldi.

Zortzi urteetan zehar, israeldar eta egiptoar armadak Suezko kanalaren bi aldeetan aurrez-aurre egon ziren. Batzuetan, bi aldeetako eraso taldeak kanalean zehar lerratzen ziren informazioa biltzeko misioak egiteko. Kezka nagusietako bat zen kanala sedimentuz betetzea, erregulartasunez dragatzen ez bazen. Zikinkeriaren % 90 itsasontzien helizeen birak eragindako korronteen emaitza zela ikusita, garai horretan ia existitzen ez zirenak, arazoa benetakoa ez zela ikusi zen.

1967ko urrian, hamalau ontzietako ofizialak eta tripulazioak "Melampus"ean bildu ziren "Laku Garratz Handiko Elkartea" sortzeko, elkarri laguntza eman ziona. Tripulazioko kideek erregularki euren itsasontzietan biltzen jarraitu zuten, ekitaldi sozialak antolatu zituzten, klub nautiko bat sortu zuten eta "Laku Garratzeko Olinpiar Jokoak" ospatu zituzten 1968ko Mexiko Hiriko Udako Olinpiar Jokoen osagarri bezala. Salbamendu txalupa lasterketak antolatu ziren eta futbol partidak jokatu ziren itsasontzi handienean, "MS Port Invercargill"en, Mendebaldeko Alemaniako "Nordwind" itsasontzian zerbitzu erlijiosoak ospatzen ziren bitartean eta "Vasil Levsky" Bulgariako zamaontzian filmak proiektatzen ziren bitartean. "Killara" suediarrak igerileku bat zeukan.

Denborarekin, ontzietako tripulazioko kide kopurua murriztea posible izan zen, eta 1969an, itsasontziak, zenbait taldetan bildu ziren, hauek mantentzeko behar zuten tripulatzaile kopurua are gehiago murrizteko. Ontziak mantentzeko geratzen zen tripulazioa hiru hilean behin txandakatzen zen. 1972an, Alemaniako ontzietako tripulazioko azken kideak etxera bidali zituzten, eta ontzien zainketa Norvegiako enpresa baten esku geratu zen.

Posta-sistema bat sortu zen, eta eskuz egindako zigiluak bildumako objektu bihurtu ziren mundu osoan. Egiptoar posta autoritateak zigiluak onartu zituen, mundu osoan erabiltzea baimenduz. Posta-sistemari dagokionez, hiru multzo sortu ziren, itsasontzien akronimoekin: "Müwinikies", "Ledmelaga" eta "Djabiporst".

Irekiera.

1975eko hasieran, Suezko kanala nazioarteko garraiora ireki zen berriro, eta 1975eko maiatzaren 24an, "Münsterland" eta "Nordwind" ontzi alemaniarrak Hanburgoko portura iritsi ziren, 30.000 ikuslek baino gehiagok txalotuak. Dirudienez, euren kabuz euren jatorrizko portura itzuli ziren itsasontzi bakarrak izan ziren. "Münsterland"entzat zortzi urte, hiru hilabete eta bost egun iraun zuen Australiarako bidaiaren amaiera zen.

Memoria.

2010eko hamarkadan historia ezohiko honekiko interesa berritu egin da. Bi liburu argitaratu ziren: "Acht Jahre gefangen im Grostrien Bittersee", Hans Jürgen Witthöftena (2015); eta "Stranded in the Six-Day War", Cath Senkerrena (2017).


Pedunkulu

Pedunkulua lore edo fruitu bat eusten duen txortena da. Zurtoinaren egitura berdina du eta ez du hostorik izaten. Hostoak dituenean, txikiak dira eta lorea babestea dute helburu. Pedunkuluko hosto txiki horiei braktea izena ematen zaie.


Hyperolius pictus

Hyperolius pictus "Hyperolius" generoko animalia da. Anfibioen barruko Hyperoliidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Cirripectes stigmaticus

Cirripectes stigmaticus "Cirripectes" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Blenniidae familian.

Banaketa.

Espezie hau Agulhasko itsaslasterran aurki daiteke.


Marshallberg (Ipar Carolina)

Marshallberg Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Carteret konderrian dago, Ipar Carolina estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Pinoyscincus coxi

Pinoyscincus coxi "Pinoyscincus" generoko animalia da. Narrastien barruko Scincidae familian sailkatuta dago.


Hervilly

Hervilly Frantziako udalerria da, Somme departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Hervilly udalerrian erroldatutako biztanleak 189 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 73 etxebizitza zeuden, 70 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 2 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 73etxeak ziren. 70 etxebizitza nagusietatik 48 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 3 etxek hitu gela zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 49 etxek bost zituzten. 47 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 33 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 142 ziren, horien artean 102 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 102 pertsona aktiboetatik 87 lanean zeuden (48 gizon eta 39 emakume) eta 15 langabezian zeuden (8 gizon eta 7 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Hervilly udalerrian 62 unitate fiskal zeuden, 164 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.745 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen.

2000. urtean Hervilly udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 588 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Hervilly

Hesbécourt (1,4 km)

Roisel (1,6 km)

Jeancourt (2,5 km)

Bernes (3,2 km)

Marquaix (3,2 km)

Vendelles (3,2 km)

Templeux-le-Guérard (3,8 km)

Le Verguier (4,0 km)


Alotransplante

Alotransplantea espezie berdineko animalia edo gizakien artean egindako transplantea da, hau da, genetikoki berdinak ez diren bi espezien arteko transplantea. Transplantea burutzeko ebakuntzak dakarren arazo handienetakoa, ukapena da, hau da, organoa txertatzen zaion animalia edo pertsonak, hau ez onartzea.


Anáhuac (udalerria)

Anáhuac Mexikoko udalerri bat da. Nuevo León estatuan kokatua dago. 2010ean biztanle zituen km²ko azaleran. Herriburua Anáhuac da.


Cerro Doña Inés

Cerro Doña Inés Txilen El Salvadorreko ekialdetik 40 kilometrora dagoen sumendia da. Itsas mailatik 5.092 metrora dagoen gailurrean Inka santutegi baten hondakinak daude, Eguzkia eta Ilargia jainkoak gurtzeko balio zutenak. Kondairak dio sumendi hau Inés de Suárezengatik Doña Inés izenarekin bataiatu zutela.


Egg Harbor City (New Jersey)

Egg Harbor City New Jerseyko hiri bat da. Atlantic konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Ziga

Ziga Nafarroa Garaiko iparraldeko lekua da, Baztango udalerrian kokaturik dagoena. Auzo bakarra du, Zigaurre izenekoa. Almandoz, Aniz eta Berroetarekin batera Baztango Basaburua eratzen du. 2018an 188 biztanle zituen.

Inguru naturala.

Ziga Baztan ibaitik hegoaldera dago, 400 metrora itsasoaren mailatik gora. Saioa eta Abartan mendiek inguratzen dute. Iruñetik 40 kilometrora eta Irundik 54 kilometrora dago. Baztango begiratokitik (Ziga eta Zigaurre artean) Baztan haraneko ikuspegi zabala dago.

Bestak eta ospakizunak.

Zigako bestak abuztuaren 10ean ospatzen dira, San Lorentzoetan. San Markos ospatzen da apirilaren 28an eta San Andres azaroaren 25ean.

Zigak azken urte hauetan, zenbaitetan eskuratu izan du Baztandarren Biltzarreko desfileko lehenengo saria. Hala eta guztiz ere aipatzekoa da lehenago ere, lehenengo sari anitz irabaziak dituela herri txiki honek.


Indautxuko geltokia

Indautxu Bilboko metroaren 1. eta 2. lineei dagokien lurpeko geltokia da, Bilboko izen bereko auzoko Indautxu plazan kokatuta dagoena, Urkixo zumarkalean hain zuzen. 1995eko azaroaren 11n inauguratu zen, eta Bizkaiko Garraio Partzuergoaren 1. tarifa-gunearen barruan dago.

Geltokiak ordainpeko aparkalekua eta merkatal gunea biltzen ditu, "Urquijo" irteeratik zuzenean irits daitekela. Bilboko metro sareko geltokirik erabiliena izan zen 2014an, urte horretan 6.160.453 bidaiari jaso zituela.

2017ko abuztuaren 18tik doako Wi-Fi zerbitzua eskaintzen da geltokian, WifiNova enpresaren [TUWI] Metro sarearen bitartez.

Lotuneak.

Geltokiaren kanpoaldean Bilbobus zerbitzua hornitzen duten lau autobus geraleku daude. Hurrengo lineak geralekuetatik pasatzen dira:


Camerota

Camerota Italiako udalerri bat da. Salernoko probintzian kokatuta dago, Campania eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Camerotak honako udalerri hauekin egiten du muga:


Givira

Givira Cossidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa "Givira tristis" da.

Espezieak.

Eskuz gaurkotu


Alejandra Bogue

Alejandra Bogue Gómez (Mexiko Hiria, Mexiko, 1965eko maiatzaren 16a) mexikar emakumezko aktore, telebista aurkezle eta vedette transgeneroa da.


Kanibalizazio (argipena)

Kanibalizazio hitzak adiera zenbait ditu:


Lithobates yavapaiensis

Lithobates yavapaiensis "Lithobates" generoko animalia da. Anfibioen barruko Ranidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Larrain (Izarbeibar)

Larrain Izarbeibarrako Adios udalerriko herri hustu bat da, Euskal Herriko Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta, Izarbeibar-Novenera eskualdean.

XV. mendean jada despopulatu bezala agertzen zen. Bere lurrak Adiosko Udalara pasa ziren.

Bertako biztanleak "larraindarrak" ziren.

Izena.

Larrain toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:

Geografia.

Larrain Izarbeibar-Novenera eskualdean dago, Izarbeibar ibarrean eta Adios udalerrian.

Inguru naturala eta kokapena.

Iruñeko merindadearen hegoaldeko herri hustu da.

Klima eta landaredia.

Ibarrak klima mediterraneo kontinentala dauka, ezaugarri moduan negu hotz eta euritsuak, uda lehor eta nahiko sargoriak, euri irregularrak eta iparreko zierzo haizearen nagusigoa dituena. Urteko batez besteko tenperatura 12 eta 13 gradu artekoa, eta prezipitazioak 450 eta 550 mm bitartekoak dira (urteroko egun euritsuak 70 inguru izaten dira).

Ibarrean pinuak, arteak, makalak, haritzak eta urkiak topa daitezke, baita erromeroa, ezkaia eta izpilikua ere. Zelaietan zerealak daude gehienbat, baina zainzuriak, olibondoak eta mahastiak ere badaude. Azken urteotan Nafarroako Ubidetik datorren urarekin (ibarra ekialdetik hegoaldera zeharkatzen baitu) ureztalurrak ugaldu dira, babarrunak, artoa eta abarrekin.

Animalien artean honako hauek topa daitezke: basurdeak, azeriak, untxiak eta erbiak, eperrak, miruak, belatzak, arrano sugezaleak, ubarroiak, lertxunak eta zikoinak. Abeltzaintza tradizionala, lehen ugaria bazen ere, orain gainbehera doa, baina zenbait etxalde industrial (zerritegiak edo oilotegiak esaterako) badaude.

Estazio meteorologikoa.

Adiosen ez dago estazio meteorologikorik. Hala ere, Gares pareko udalerrian, estazio bat dagoen, itsasoaren mailatik 347 metrora, Nafarroako Gobernuak 1985ean jarritako estazio meteorologikoa dago.

Historia.

Berezitasun administratibo eta ekonomikoak izan zituen XIX. mendearen lehen erdialdera arte, jaurerrien menpe zegoen baserria baitzen. Gendulaingo kondeak, baserriko jaunak, izendatzen zuen justizia. Izarbeibar administrazio-unitate gisa sakabanatu eta Adios udalerria eratu zenean, Larrain udalerri hauen geratu zen, zuzenbide komunaren mende.

1366an 5 su, 4 kapare eta laborari bat zituen, 1427an 2 izatera murriztuak. Ondoren, hutsik, okupatuta agertzen da berriro, etxe batekin, 1646an. Guztira 9 biztanle zituen 1786an, 12 1824an, 16 1858an, 11 1887an, 7 1930ean, 10 1940an, 7 1950ean eta 1960an eta 2 1970ean. 1981eko Biztanleriaren Izendegian bizi gabe agertzen da.

Ondasun nabarmenak.

Larraingo jauregia Nafarroako Erresumako nomina ofizialean armagintzako kabo gisa agertzen da. 1532an, Gil Larraingoa jabeak kuartelak ez ordaintzeagatik hasitako exekuzioaren aurkako errekurtsoa aurkeztu zuen, salbuespen-eskubidea alegatuz. XVIII. mendean Gendulaingo kondeen berezko barruti biribila izatera pasa zen, 1658an sortutako titulua. 1783an kondeak ondarearen aurkako auzia eraman zuen, etxejabe edo iltze-saltzaileen kuartelen salbuespena defendatuz. Armagintzako Liburuaren arabera, armarria, XVI. mendean, urrezko zerrenda bat eta urrezko bi galdara eta orlan jarritako metal bereko hemeretzi gurutze zituen.


Xuanwu barrutia

Xuanwu barrutia (宣武区 txinera sinplifikatuz) Beijing osatzen duten barrutietako bat da. 2000ko erroldaren arabera, 526.000 biztanle bizi ziren 16,5 kilometro koadroko azaleran, hortaz, barrutiaren dentsitatea 31.876 biztanle/km2 da.

Inguru naturala eta kokapena.

Dongcheng barrutia, Beijing erdigunea osatzen duten lau barrutietako bat da.

Barrutiaren mugak hauek dira: Fengtai barrutia mendebalde eta hegoaldean, Xicheng barrutia iparraldean, eta Chongwen barrutia ekialdean.


Ismael Manterola

Ismael Manterola Ispizua (Zumaia, Gipuzkoa, 1966ko otsailaren 16a) gipuzkoar arte kritikaria, idazlea eta Artearen Historiako irakaslea da. Euskal Herriko Unibertsitateko Arte Ederren Fakultateko dekanoa da 2022ko irailetik, Arantza Lauzirika irakaslearen lekukoa hartuta.

2017, eta 2019an Ikergazte kongresuko batzorde akademikoko kide izan da "giza zientziak eta artea" arloan.

Ibilbidea.

Manterola Artearen Historian lizentziatu zen Valentziako Unibertsitatean eta doktore-titulua lortu zuen arlo berean UPV/EHUn, gaur egun, Arte Ederren Fakultateko Artearen Historiako irakaslea da. Bestalde, "Euskaldunon Egunkarian", "Berrian" eta "Gara" egunkariko "Mugalari" gehigarrian arte kritika idatzi du.

MHLI ikerketa taldeko kidea da eta Arte Garaikidearen Kontserbazioa eta Erakusmoldeak (CYXAC) Masterreko arduraduna eta UPV/EHUko argitalpen zerbitzuko ArteTextos serieko zuzendaria ere bada.

Lanak.

Erakusketak.

Erakusketa hauek antolatu ditu:


Aubigny-au-Bac

Aubigny-au-Bac Frantziako udalerria da, Nord departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Aubigny-au-Bac udalerrian erroldatutako biztanleak 1.086 ziren. Familiak 412 ziren, horien artean 100 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 68 bakarrik bizi ziren emakumeak), 118 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 172 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 22 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 546 etxebizitza zeuden, 423 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 37 bigarren erresidentzia ziren eta 86 hutsik zeuden. 477 etxeak ziren eta 43 apartamentuak ziren. 423 etxebizitza nagusietatik 328 bere jabearen bizilekua ziren, 86 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 17 etxek bi zituzten, 48 etxek hiru zituzten, 93 etxek lau zituzten eta 262 etxek bost zituzten. 320 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 196 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 177 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 698 ziren, horien artean 510 aktiboak ziren eta 188 inaktiboak ziren. 510 pertsona aktiboetatik 441 lanean zeuden (241 gizon eta 200 emakume) eta 68 langabezian zeuden (30 gizon eta 38 emakume). 188 pertsona inaktiboetatik 72 erretiraturik zeuden, 55 ikasten zeuden eta 61 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Aubigny-au-Bac udalerrian 459 unitate fiskal zeuden, 1.200 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.667 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 57 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 12 eraikuntza enpresak ziren, 8 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 garraio enpresak ziren, 6 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 3 finantziazio enpresak ziren, 4 higiezinen enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren, 5 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 22 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 ibilgailuen ikuskaritza teknikoko lekua, 3 igeltseroak, 4 margolariak, 1 zurgina, 2 iturginak, 2 eraikuntza enpresak, 1 ile apaindegia, 2 albaitariak eta 3 jatetxeak.

2009an zeuden 7 establezimendu komertzialetatik, 1 supermerkatu zen, 2 okindegiak, 1 liburu denda zen, 1 altzari denda zen eta 2 lore-dendak ziren.

2000. urtean Aubigny-au-Bac udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden, 285 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Aubigny-au-Bac

Aubencheul-au-Bac (0,7 km)

Brunémont (1,8 km)

Fressies (2,4 km)

Oisy-le-Verger (3,2 km)

Bugnicourt (3,3 km)

Féchain (3,4 km)

Épinoy (3,5 km)

Fressain (3,6 km)


Porte-Saint-Denis (Paris)

Porte-Saint-Denis (38), Frantziako Paris hiriburuan dagoen auzo bat da, Entrepôt (10) barrutian. 1999ko erroldaren arabera 15.066 biztanle zituen.

Izena auzo honetatik hurbil dagoen Saint-Denis ateari zor dio.


Sazeray

Sazeray Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Sazeray udalerrian erroldatutako biztanleak 326 ziren. Familiak 152 ziren, horien artean 52 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 36 bakarrik bizi ziren emakumeak), 52 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 241 etxebizitza zeuden, 155 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 67 bigarren erresidentzia ziren eta 19 hutsik zeuden. 238 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 155 etxebizitza nagusietatik 126 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 51 etxek lau zituzten eta 60 etxek bost zituzten. 100 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 68 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 58 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 172 ziren, horien artean 125 aktiboak ziren eta 47 inaktiboak ziren. 125 pertsona aktiboetatik 110 lanean zeuden (69 gizon eta 41 emakume) eta 15 langabezian zeuden (5 gizon eta 10 emakume). 47 pertsona inaktiboetatik 22 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 19 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Sazeray udalerrian 153 unitate fiskal zeuden, 324 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.919 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 9 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 zurgina eta 1 argiketaria.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.

2000. urtean Sazeray udalerrian 37 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.786 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Sazeray

Vigoulant (1,8 km)

Tercillat (2,3 km)

La Cellette (4,1 km)

Vijon (5,0 km)

Nouzerines (6,1 km)

Sainte-Sévère-sur-Indre (6,6 km)

Bussière-Saint-Georges (6,8 km)

Pouligny-Notre-Dame (7,4 km)

Nouziers (7,5 km)

Bétête (7,9 km)


Dewi Sri

Dewi Sri edo Dewi Shri (javeraz: ꦢꦺꦮꦶꦱꦿꦶ

), Bali eta Java uharteetan, Indonesiako mitologian, arrozaren jainkosa da. Hori dela eta,arroza sailetan jainkosari eskainitako santutegi txikiak eskaintzen zaizkion.

Mitoa.

Mitologia horren arabera azpimunduko eta ilargiko energia, batetik, eta Gaiaren eta Terrarena, bestetik, du jainkosa honek. Dewi Srik lurreko elikagaiak kontrolatzen ditu. Bera ere heriotza kontrolatzen du. Arrozarekin duen erlazioaren ondorioz, bestetik, biziaren ama da; hau ulertzeko arroza Indonesiako onarrizko jakia dela aipatu behar dugu.

Hinduismoan Dewi Sri Devi eta Sri jainkoekin lotu behar dugu.


Corveissiat

Corveissiat Ain departamenduko udalerria da, Frantziako Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean.


Osmoy-Saint-Valery

Osmoy-Saint-Valery Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Osmoy-Saint-Valery udalerrian erroldatutako biztanleak 331 ziren. Familiak 136 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 56 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 44 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 165 etxebizitza zeuden, 136 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 165etxeak ziren. 136 etxebizitza nagusietatik 112 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 6 etxek bi gela zituzten, 26 etxek hiru zituzten, 30 etxek lau zituzten eta 74 etxek bost zituzten. 17 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 69 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 57 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 210 ziren, horien artean 156 aktiboak ziren eta 54 inaktiboak ziren. 156 pertsona aktiboetatik 147 lanean zeuden (79 gizon eta 68 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 54 pertsona inaktiboetatik 23 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Osmoy-Saint-Valery udalerrian 130 unitate fiskal zeuden, 330 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.320 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 9 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen, 1 iturgina, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.

2000. urtean Osmoy-Saint-Valery udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.364 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Osmoy-Saint-Valery

Bures-en-Bray (2,1 km)

Mesnil-Follemprise (2,9 km)

Croixdalle (3,5 km)

Sainte-Agathe-d'Aliermont (3,5 km)

Ricarville-du-Val (3,7 km)

Saint-Vaast-d'Équiqueville (4,9 km)

Mesnières-en-Bray (5,6 km)


Elk Creek udalerria, Jasper konderria (Iowa)

Elk Creek udalerria Ameriketako Estatu Batuetako Iowa estatuko udalerri bat da, Jasper konderrian. Azken zentsuaren arabera biztanle zituen.

Ekonomia.

2020ko zentsuaren arabera, Elk Creek udalerriak 223 etxebizitza zeuden. Per capita diru-sarrerak estatubatuar dolar ziren.


Sweet Oblivion

Sweet Oblivion bizkaitar musika taldea da, 2006ko apirilean Getxon sortutakoa. Pop, folk, eta rock doinuak uztartzen ditu.


NGC 4256

NGC 4256 galaxia bat da, Draco konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.


Primož Roglič

Primož Roglič (Trbovlje, ) esloveniar eski-jauzilari ohi eta txirrindulari profesional bat da. Gaur egun Team Jumbo–Visma taldean lasterka egiten du. Bere kontratua 2025-era arte luzatu egin du Team Jumbo–Visma holandar taldearekin.

Hiru urtez jarraian irabazi du Espainiako Vuelta eta 2020an azken etapararte Frantziako Tourreko liderra izan zen.

Palmaresa.

2014

2015

2016

2017

2018

2019

2020

2021

2022

2023


Breitenburg

Breitenburg Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Peñamellera Baja

Peñamellera Baxa Asturiesko ekialdean dagoen udalerria edo "conceyu"a da, Orienteko eskualdean kokatutakoa. Iparraldean Llanes eta Ribadeva, mendebaldean Peñamellera Alta, ekialdean Herrerías (Kantabria) eta hegoaldean Peñarrubia (Kantabria) udalerri mugakide ditu.

Bere lurraldearen zati bat Cuerako mendilerroaren babesgunean sartuta dago. Panes da herrigune nagusia.

Artea.

Europako Mendien atarian, Peñamellera Bajak bazter natural ikusgarriak barne hartzen ditu, kontzejuaren ondare nagusia dena. Ikusgarriak dira paisaiak Cuñabatik eta San Estebandik, azken honetan begiratokia dagoelarik. Azken auzo hau 1990ean izendatu zuten "Pueblo ejemplar de Asturias".

Bestela, La Lojako kobazuloak historiaurreko aztarna garrantzitsuak gordetzen ditu, labar arteazko grabatuekin panel handi bat duena, zaldi, zezen eta beste animalia batuzk irudikatuz.

Erlijiozko arkitekturari dagokionez, ondarea ez da inguruko udalerrietan bezain aberatsa. Hondar erromanikoak besterik ez daude San Vicenteko elizan (Panes), baita San Juan de Ciliergo eta San Juan de Alievako elizetan ere. Osagai gotikoak dituzte Abándemes, Merodio eta Tobeseko tenpluek eta Nuestra Señora de Espioñako baselizak.

Eraikin zibilen artean, jauregi eta etxetzar ("casona") ugari daude, besteak beste XVII. mendeko Palacio de La Cajiga eta Palacio del Palenque (Abandames), Palacio de San Román (Panes), Palacio de Cerébanes, Casona Mier (Siejo), Palacio de L´Abariega (Cimiano) eta Hoyos familiaren jauregiak Bores-en eta La Sernan.


Gymnocanthus detrisus

Gymnocanthus detrisus "Gymnocanthus" generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.


Yamagata Masakage

Yamagata Masakage (japonieraz: 山形昌景, 1524-1575eko ekainaren 29a)

Japoniako historiako Sengoku aroko samurai japoniar bat izan zen eta Takeda Shingenen hogeita lau jeneral ospetsuetakotzat hartua izan zen. Masakage bere armajantzi gorriagatik eta borrokan zuen trebeziagatik zen ezaguna.

Masakage Takeda Shingenen lagun pertsonala eta Obu Toramasaren anaia txikia zen hau ere Takedaren zerbitzaria eta "su unitate" ospetsuko buruzagia zelarik. Bere anaiak Takeda Yoshinoburen huts egindako matxinadaren ondoren seppuku egin ondoren, Masakagek "su unitatea"ren titulua hartu zuen eta bere zalditeria propioa gorri dizdiratsu koloreko armajantziez jantzi zuen. Esaten denez bere unitateak beti egiten zuen lehen erasoa, nahasmena eta beldurra ergainez aurkarian. 1569ko Mimasetogeko guduan parte hartu eta Yoshida gaztelua hartu zuen, Tokugawa klanaren esku zegoena Mikatagaharako kanpainetan (1572-1573) eta beraz honen ondorengo Mikatagaharako guduan. Bere azken kanpaina 1575eko Nagashinoko guduan izan zen, non gudu zelaian hil zen bere su unitate ospetsu guztiarekin batera.

Tokugawa klaneko Ii Naomasa Masakageren unitate gorrian inspiratu zen eta honen omenez izendatu zuen bere "Deabru Gorriaren Brigada".


Cathedine

Cathedine, galesez: Cathedun

, Galesko herrixka bat da, Powys konderrian. Black Mountains eta Brecon Beacons Parke Nazionalaren barnean dago, Llangorse eta Bwlch udalerrietatik milia parera.


Saint-Rémy-des-Landes

Saint-Rémy-des-Landes Frantziako udalerria da, Mantxa (departamendua)Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Saint-Rémy-des-Landes udalerrian erroldatutako biztanleak 215 ziren. Familiak 109 ziren, horien artean 38 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 17 bakarrik bizi ziren emakumeak), 46 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 25 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 206 etxebizitza zeuden, 111 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 95 bigarren erresidentzia ziren. Etxebizitza guzti hauek 194etxeak ziren. 111 etxebizitza nagusietatik 98 bere jabearen bizilekua ziren, 5 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 10 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 51 etxek bost zituzten. 84 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 57 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 44 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 124 ziren, horien artean 75 aktiboak ziren eta 49 inaktiboak ziren. 75 pertsona aktiboetatik 70 lanean zeuden (46 gizon eta 24 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 49 pertsona inaktiboetatik 33 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 11 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Saint-Rémy-des-Landes udalerrian 105 unitate fiskal zeuden, 209 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.444 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra argiketaria zen.

2000. urtean Saint-Rémy-des-Landes udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 670 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Rémy-des-Landes

Baudreville (1,9 km)

Surville (2,1 km)

Denneville (3,0 km)

Glatigny (3,3 km)

Saint-Lô-d'Ourville (3,9 km)

Bretteville-sur-Ay (4,8 km)

Portbail (5,0 km)

Canville-la-Rocque (5,0 km)

Saint-Nicolas-de-Pierrepont (5,6 km)

Saint-Sauveur-de-Pierrepont (6,0 km)


Puyang

Puyang (txinera sinplifikatuz: 南阳; pinyineraz: Púyáng), Henan probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 3.585.000 biztanle inguru dauzka 2004ko erroldaren arabera eta 4.188 kilometro koadroko azalera.

Inguru naturala eta kokapena.

Prefektura mailako Puyang hiriaren mugakideak honakoak dira: Anyang mendebaldean, Xinxiang hego-mendebaldean, eta Shandong ekialde eta hego-ekialdean.


Benest

Benest Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Benest udalerrian erroldatutako biztanleak 364 ziren. Familiak 164 ziren, horien artean 60 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 44 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 36 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 328 etxebizitza zeuden, 175 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 106 bigarren erresidentzia ziren eta 46 hutsik zeuden. 322 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 175 etxebizitza nagusietatik 152 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 18 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 102 etxek bost zituzten. 131 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 82 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 68 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 205 ziren, horien artean 109 aktiboak ziren eta 96 inaktiboak ziren. 109 pertsona aktiboetatik 105 lanean zeuden (59 gizon eta 46 emakume) eta 4 langabezian zeuden (4 emakume eta 4 emakume). 96 pertsona inaktiboetatik 54 erretiraturik zeuden, 15 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Benest udalerrian 166 unitate fiskal zeuden, 350 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.195 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 17 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 3 igeltseroak, 1 margolaria, 1 iturgina, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.

2000. urtean Benest udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.360 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Benest

Saint-Coutant (4,0 km)

Chatain (4,0 km)

Le Bouchage (4,6 km)

Alloue (5,2 km)

Vieux-Ruffec (5,9 km)

Champagne-Mouton (6,2 km)

Pleuville (6,6 km)

Épenède (7,1 km)

Surin (7,5 km)


Ukrainako Presidente

Ukrainako presidentea (ukraineraz: Президент України

, translit. : "Prezydent Ukrainy") Ukrainako estatuburua da. Presidenteak nazioa ordezkatzen du nazioarteko harremanetan, estatuaren atzerriko jarduera politikoa administratzen du, negoziazioak zuzentzen ditu eta nazioarteko itunak sinatzen ditu. Presidentea Ukrainako herritarren aukeratzen dute zuzenean, bost urteko agintaldirako (nahiz eta presidentetzarako hauteskundeak aurreratuta egon). Gehienez, presidenteak postua bi agintaldi jarraituz jardun dezake.

Presidentearen egoitza ofiziala Mariinskyi Jauregia da, Kiev hiriko Pechersk auzoan aurkitzen dena. Bestelako bizileku ofizialen artean, Horodecki Jauregia eta "Serhiy Arshavskyi" Eraikina daude, atzerriko ordezkarien bisita ofizialetarako erabiltzen direnak. Ukrainako Presidentziaren Egoitza, "Bankova" izenaz ezagutzen den eraikinean dago kokatuta, eta bertan Presidentziaren sailaren egoitza dago, presidenteari barne arazoetako, atzerriko gaietan eta gai legaletan aholkuak ematen dizkiona.

1991eko abenduaren 5ean kargua sortu zenetik, Ukrainak sei presidente izan ditu. Leonid Kravtxuk izan zen lehenbiziko presidentea, 1991. urtean hasita eta 1994. urtera arte, kargutik dimititu ostean. Bestalde, Leonid Kutxma izan da karguan bi agintaldi jarraian egondako presidente bakarra. Viktor Justxenko-k, Petro Poroxenko-k eta Viktor Janukovitx-ek agintaldi bakar batez jardun zuten, azken hau Oleksandr Turchynov orduko Ukrainako Parlamentuko presidenteak ordezkatu zuen, bitarteko gisa, 2014ko otsailaren 21ean. Oleksandr Turchynov izan da historia modernoan Ukrainak izandako behin-behineko presidente bakarra.

Ukrainak sistema erdi-presidentzialista erabiltzen du, non estatuburuaren eta gobernuburuaren eginkizunak bereizita dauden, beraz, Ukrainako presidentea estatuburua da soilik, Ukrainako Lehen Ministroa gobernuburua delarik.

Gaur egun, Volodymyr Zelenskyy da Ukrainako Presidentea, 2019ko maiatzaren 20tik.

Presidentzia.

Presidentea Ukrainako Indar Armatuen Komandante Gorena da baita, eta Segurtasun eta Defentsa Kontseilu Nazionala zuzentzen du, zeinak presidentea aholkatzen, koordinatzen eta kontrolatzen duen segurtasun nazionalaren eta defentsaren esparruan. arabera, presidentea estatuaren subiranotasunaren, lurralde zatiezintasunaren, Ukrainako Konstituzioaren eta giza eta herritarren eskubide eta askatasunen errespetatzearen bermatzailea da.

Botere banaketadun sistema orotan gertatzen den bezala, Presidentearen eginkizunen artean, Parlamentuaren eta sistema judizialaren eginkizunaren kontrola dago. Horrela, Presidenteak Parlamentuak onartutako edozein lege beta dezake. Hala ere, Parlamentuak bere betoa gaindi dezake 2/3ko gehiengoaren botoarekin. Presidenteak mugatua du Verkhovna Rada (Parlamentua) desegiteko, eta Ukrainako Gobernuko Kanpo Arazoetarako eta Defentsa ministerioetarako hautagaiak proposatzen ditu. Botere judizialari dagokionez, Auzitegi Konstituzionaleko hemezortzi epaileetatik sei presidenteak izendatzen ditu. Bestalde, Ukrainako epaitegiak Presidentearen erabakiak epaitzeko gai dira, Auzitegi Konstituzionalak dekretuen konstituzionaltasunari arabera erabakitzeko eskumen eta botere bakarra duelarik. Presidentea kargua dagoen bitartean, inmunitatea dauka.

Herritarrek, Ukrainako presidenteei maiz eskatzen diete, euren arazo pertsonalak konpontzeko laguntza. Adibidez, 2012an, Yanukovych presidenteak 10.000 eta 12.000 gutun bitartean jaso zituen hilero.

Karguaren historia.

Lehen urteak.

Hasiera batean, Ukrainako Herri Errepublikaren lehen urteetan, nazioaren "de facto" buruzagia Radako presidentea zen eta gobernu-organo gorena, berriz, bere presidenteak zuzentzen zuen Idazkaritza Nagusia zen. 1918ko urtarrilaren 25eko Radak Errusiarekiko independentzia aldarrikatu zuen, eta 1918ko apirilaren 29an, Radak Mykhailo Hrushevskyi hautatu zuen Ukrainako Herri Errepublikako Radako lehen presidente gisa, errepublikako "de facto" buruzagia bihurtuz. Denboraldi honetan, estatuburutzaren karguak hainbat titulu ofizial izan zituen, batere ez "presidente" zelarik.

1918ko apirilaren 29an, tokiko administrazio alemaniarrak sustatutako estatu-kolpearen ondorioz, Rada desegin zen, Pavlo Skoropadsky karguan ezarriz. Urte bereko azaroan Ukrainiako Herri Errepublikako agintaritzak gobernurako direktorio bat ezarri zuen Skoropadskyren erregimenaren oposizio gisa. 1918ko abenduan, Herri Errepublika berrezarri zen Volodymyr Vynnychenko Direktorioko Presidente zelarik, errepublikako "de facto" bigarren "presidentea" bihurtuz, 1918ko abenduaren 19tik 1919ko otsailaren 10era . Benetan Direktorioa aldi baterako gobernu organoa izan zen Ukrainako Biltzar Konstituziogile berriak bere presidentea aukeratuko zuen arte. Symon Petliurak bere gain hartu zuen estatuaren ordezkaritza, Vynnychenkok 1919ko otsailaren 11n dimisioa eman ondoren eta 1926ko maiatzaren 25ean Petlyura Parisen hil zuten arte.

Erbestaldia.

1920an, Batasun Sobietarrak Ukraina eskuratzean, Ukrainako Sobietar Errepublika Sozialista ezarri zen, Ukrainako Herri Errepublikako agintariak erbesteratu zirelarik. Petlyura hiltzean, 1926. urtean, estatuburutzaren kontrola Andri Livytskyi lehen ministro ohiak eskuratu zituen, zeinak, 1948an Ukrainako Presidentzia sortu zuen. Livytskyi Ukrainako lehen presidentea izan zen (erbestean) 1954ko urtarrilera arte. Livytskyi hil ostean, Presidentzia Stepan Vytvytskyi-rengan erori zen 1954ko urtarriletik 1965eko urriaren 9ra bitartean. Vytvytskyi hil ondoren, Ivan Bahrianyi bitartekari gisa jardun zuen, Mykola Livytskyi-k, erbesteko hirugarren presidenteak (erbesteko lehen presidentearen semea), kargua zin egin zuen arte. Livytskyi 1967tik 1989ko abenduan hil zen arte aritu zen lanean.

Mykola Plaviuk izan zen erbesteko azken presidentea (eta laugarrena), 1989ko abendutik 1992ko abuztuaren 22an dimisioa eman zuen arte, bere presidentetzarako agintea eta estatu ikurrak Leonid Kravtxuk presidente hautatu berriari bere inbestidura ekitaldian eman zizkionean. Bere deklarazioan, egungo Ukrainako estatua Ukrainako Herri Errepublikako estatu-tradizioei jarraituz legezko oinordekoa dela adierazten da, errepublikaren jarraipena ezarriz.

Gaur egungo Presidentzia.

Gaur egungo, Ukrainako Presidentzia 1991ko uztailaren 5ean ezarri zuen Ukrainako Sobietar Errepublika Sozialistako Verkhovna Rada-k, "Ukrainiako SES-ko presidente" bezala (ukraineraz: Президент Української РСР

). Agintaldi komunista bukatzean, trantsizio garaian, Verkhovna Rada-ko presidenteak (orduan Leonid Kravchuk) presidentetzarako agintea izan zuen. Sobietar Batasunetik independentzia aldarrikatzean, karguaren titulu ofiziala "Ukrainako presidente" bihurtu zen abuztuaren 24an. Egungo Konstituzioan, Ukrainako presidentetza definitzen da, 102-112 artikuluetan.

Orain arte, presidentetzarako bost hauteskunde ospatu egin dira. 1991. urtean ukrainarrek aukeratu zuten lehenbiziz Presidentea, independentzia erreferendumean Independentzia Aldarrikapenaren aldeko botoa eman zuten une berean egin ziren. Leonid Kravtxuk Ukrainako lehen presidente hautatu zuten 1991ko abenduaren 1ean. Errekorreko hautesle kopuru batek hautatu zuen, 19,5 miloi hautesle baino gehiagok bozkatu zuten Presidente bezala. Kravtxuk presidenteak karguan jarraitu zuen, dimisioa eman zuen arte. Horrela, 1994an hauteskundeak ospatu ziren, Leonid Kutxma Ukrainako lehen ministro ohiak irabazi zituenak. 1999an Kutxma berriz ere hautatua izan zen bigarren kargualdi baterako.

2004ko hauteskundeetan, bigarren itzuliko bozketan hauteskunde iruzurra izan zelako. Horrela, 2004ko abenduaren 26an hauteskunde berri bat egin zen, zeinetan Victor Yushchenko botoen % 52rekin irabazi zuen, 2005eko urtarrilaren 23an kargua zin egin zuelarik.

2010eko hauteskundeak urtarrilaren 17an ospatu ziren, eta otsailaren 7an bigarren itzulia egin zen . Hauteskunde hauen ondorioz Viktor Janukovitx Ukrainako laugarren presidente modernoa aukeratu zuten.

2014ko hasieran Viktor Janukovitx boteretik kendu ostean, 2014ko Ukrainako iraultzaren ondorioz, Oleksandr Turchynov, Parlamentuko presidenteak, estatuburutza eskuratu zuen Ukrainako Konstituzioaren 112. artikuluaren arabera. Oleksandr Turchynov bitarteko presidente izan zen 2014ko otsailaren 23tik ekainaren 7ra, Ukrainako historian bakarra. Bere agintaldian Oleksandr Turchynov "behin behineko presidente" titulua erabili zuen.

2014ko hauteskundeak maiatzaren 25ean izan ziren, eta Petro Poroxenko izan zen aukeratua. Poroxenkok 2014ko ekainaren 7an egin zuen karguaren zina.

2019ko hauteskundeak martxoaren 31n izan ziren, bigarren itzulia apirilaren 21ean izanik. Hauteskunde hauen ondorioz, Volodymyr Zelensky, aldez aurretiko esperientzia politikorik gabeko aktore eta umorista ohia Ukrainako seigarren presidente bihurtu da, Petro Poroxenko presidentearen aurkako itzulian popularren botoen %73,22 errekorra lortuz.


Baierbach

Baierbach Alemaniako udalerria da. Bavaria estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


1975eko Kontxako Bandera

1975eko Kontxako Bandera (Banderaren 80. ekitaldia, garai hartan 73. ekitaldia bezala aurkeztu bazen ere) urte honetako irailaren 7 eta 14an jokatu zen, eta Oriok bere 24. Kontxako Bandera eskuratu zuen, bigarrena jarraian, eta azken sei ekitaldietatik bosgarrena.

Kontakizuna.

Orio jardunaldi bietan nagusitu zen eta erraz irabazi zuen bandera, bigarren izan zen Castro Urdialesi 24 segundo atera baitzizkion. Bestalde, 60. hamarkadan gertatu bezala eta ondoren 90. ere izango zen bezala, bi ontzi sanjuandar izan ziren lehian, bata Koxtape, aulki mugikorreko arraunlariez osatua, eta bestea Sanjuandarra, herriko traineru ofiziala, tosta finkoan aritzen zen jendearena.

Ez zen sailkapen estropadarik jokatu. Traineruak sailkatzeko herrialdeetako txapelketak erabili ziren. Horrela beraz Kantabriako txapelduna (Castro), Bizkaiko txapelduna (Kaiku) eta Gipuzkoako sei traineru onenak sartu ziren. Aipatzekoa da Gipuzkoako txapelketan Orioko B untziak bosgarren postua lortu zuela baina Orioren harrobiko taldea izanik ez zuen aukerarik izan Kontxan lehiatzeko.


Ulia (argipena)

Ulia izenak adiera zenbait ditu:


Paxita

Paxita mineral bat da.

Ezaugarriak.

Paxita elementu kimiko mineralaren formula kimikoa hau da: <chem>CuAs2</chem>. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3,5 da.


Cnemidophorus

Cnemidophorus Teiidae familiako narrasti genero bat da. Amerika osoan zehar aurki daitezke. Espezie batzuetan ez dago arrik eta partenogenesi bidez birsortzen dira. Hau ohikoa da erle eta Aphidoidean, baina oso arraroa da ornodunen artean. Emeak bakarrik dauden espezieetan erlazio sexualak izaten dira beste espezie batzuetako arrekin.

Batzuetan eme hauek kumaldia izaten dute beste ar horiekin, baina euren kumeak antzuak izan beharrean (hau da arruntean espezieen arteko hibridazioa ematen denean) kromosoma kopuru bikoitza duten aleak sortzen dira, hau da, diploideak. Hauek birsortzeko aukera dute. Emeak badira beste ar batekin ere harremanetan sar daitezke eta ale triploideak sortu. Adibide gisa, "C. inornatus"eko eme bat "C. burti"ren ar batekin elkartzen bada eme partenogeniko diploide bat sortzen dute, eta hau "C. inornatus" ar batekin elkartzen bada "C. uniparens" partenogeniko triploide bat sortuko du.


Baker uhartea

Baker uhartea (ingelesez: "Baker Island"

, ˈbeɪkər ahoskatua) bizidun gabeko atoloi bat da, Ozeano Barearen iparraldean dagoena, ekuatorean gain-gainean alegia. Hawaii eta Australiako erdibidean dago, eta uharteak Estatu Batuen menpean dago.

Estatubatuarrek uhartea 1857an okupatu zuten.

Flora.

Uharteak ez du zuhaitzik ez landaredirik. Lau belar mota ditu eta zenbait zuhaixka.


Bourseville

Bourseville Frantziako udalerria da, Somme departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Bourseville udalerrian erroldatutako biztanleak 719 ziren. Familiak 299 ziren, horien artean 75 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 55 bakarrik bizi ziren emakumeak), 106 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 102 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 16 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 338 etxebizitza zeuden, 301 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 16 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 331 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 301 etxebizitza nagusietatik 235 bere jabearen bizilekua ziren, 64 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 11 etxek bi gela zituzten, 40 etxek hiru zituzten, 82 etxek lau zituzten eta 167 etxek bost zituzten. 148 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 118 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 141 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 472 ziren, horien artean 332 aktiboak ziren eta 140 inaktiboak ziren. 332 pertsona aktiboetatik 286 lanean zeuden (155 gizon eta 131 emakume) eta 46 langabezian zeuden (21 gizon eta 25 emakume). 140 pertsona inaktiboetatik 74 erretiraturik zeuden, 30 ikasten zeuden eta 36 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Bourseville udalerrian 313 unitate fiskal zeuden, 746,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.318 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 24 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 7 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 2 iturginak ziren eta 1 ile apaindegia.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra harategi bat zen.

2000. urtean Bourseville udalerrian 16 nekazaritza-ustiategi zeuden, 666 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Bourseville

Friville-Escarbotin (2,1 km)

Woignarue (2,2 km)

Vaudricourt (2,3 km)

Tully (2,3 km)

Allenay (3,3 km)

Saint-Blimont (3,4 km)

Béthencourt-sur-Mer (3,4 km)


Falange (hezurra)

Falangeak ornodun gehienen esku eta oinetan dauden hezurrak dira. Oinetako falangeei behatz-hezur deitzen zaie, eta hatz-hezur eskuetakoei. Gizakiok eta tximinoek bi falange ditugu erpuru eta behatz lodietan, eta hiru beste hatz eta behatzetan. Lehen falange, falangina eta falangeta zituzten izenak baina oraingo nomenklaturaren arabera, proximalak, erdikoak eta distalak dira.


Labastide-Gabausse

Labastide-Gabausse (frantsesez eta ofizialki: "Labastide-Gabausse

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Labastide-Gabausse udalerrian erroldatutako biztanleak 422 ziren. Familiak 168 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 20 bakarrik bizi ziren emakumeak), 72 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 60 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 212 etxebizitza zeuden, 175 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 210etxeak ziren. 175 etxebizitza nagusietatik 162 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 15 etxek hiru zituzten, 42 etxek lau zituzten eta 116 etxek bost zituzten. 153 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 57 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 106 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 255 ziren, horien artean 189 aktiboak ziren eta 66 inaktiboak ziren. 189 pertsona aktiboetatik 177 lanean zeuden (96 gizon eta 81 emakume) eta 12 langabezian zeuden (5 gizon eta 7 emakume). 66 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 24 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Labastide-Gabausse udalerrian 183 unitate fiskal zeuden, 458 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.229 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 margolaria, 1 iturgina eta 1 argiketaria.

2000. urtean Labastide-Gabausse udalerrian 29 nekazaritza-ustiategi zeuden, 854 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Labastide-Gabausse

Combefa (1,7 km)

Blaye-les-Mines (3,0 km)

Saint-Benoît-de-Carmaux (3,1 km)

Monestiés (3,5 km)

Taïx (4,1 km)

Virac (4,1 km)

Mailhoc (4,4 km)

Carmaux (5,2 km)

Milhavet (5,6 km)


Lelanto

Antzinaro klasikoan, Lelanto (antzinako grezieraz: Λήλαντος

) titan bat izan zen. Peribea ozeanidearekin batera, Aura jainkosa izan zuen.


Mikonazol

Oharra: . "Tratamendua behar duzula uste baduzu, jo ezazu sendagilearengana."

Mikonazola imidazolaren deribatu bat da, medikuntzan antifungiko gisa erabiltzen dutena. C18H14Cl4N2O formula kimikoa du. Disolbaezina da uretan eta disolbatzaile organikoetan disolbagarria.

Mikonazola 1968an patentatu eta 1971n merkaturatu zuten.


Inn

Inn Europako ibaia da, Engadin/Engiadinako ibarrean (Grischun, Suitza) sortzen dena eta Danubiorekin bat egiten duena Passau udalerrian (Alemania).

"Engiadina" erromantxerazko izenak "Inn ibaiaren lorategia" esan nahi du.

Ibilbidea.

Suitzako Alpeetan jaiotzen da eta iturburutik gertu Sils eta Silvaplana aintzirak zeharkatzen ditu. Ipar-ekialderantz jotzen du ondoren eta Austriako Tirol eskualdean barneratzen da. Ibaiaren izena hartzen du Tiroleko hiriburuak, Innsbruck hain zuzen ere. Ondoren Alemaniako Bavaria eskualdean sartzen da eta Passau hiria bat egiten du Danubio ibaiarekin.

Haren ibilbidean, udalerri hauek zeharkatzen ditu: Saint-Moritz (Grischun, Suitza), Landeck, Innsbruck eta Kufstein (Tirol, Austria), Rosenheim, Muhldorf, Braunau eta Passau (Bavaria, Alemania).