Snap! (programazio-lengoaia)

Snap! hezkuntzara zuzendutako bloke bidezko programazio-lengoaia grafiko libre bat da. Ideia matematiko eta konputazionalak ikasiz animazioak, bideo-jokoak, istorio interaktiboak eta abar sortzeko aukera ematen du. Snap! Scratchen inspiratuta dago baina programazioaren munduan lehen pausoak emateko egokia izateaz gain bigarren hezkuntzan eta unibertsitatean erabilgarri egiten duten ezaugarri gehigarri aurreratuak ditu. JavaScript erabiliz garatua dago eta web nabigatzailean exekutatzen da.

Historia.

Jens Mönigek Scratch ezagutzen du.

2007an Jens Mönig alemaniarrak Scratch proiektua ezagutu zuen. Garai hartan abokatua zen baina 10 urte lehenago Smalltalk garatzaile bezala lan egin zuen IBMn, erlazio legalak hobeto ulertzeko sistema grafiko bat garatzen. Scratch Smalltalk programazio-lengoaiaren Squeak dialektoan garatua zegoen eta lengoaiaren potentzial osoa erabiltzen zuen proiektu bakarretakoa zen. Jens liluratuta geratu zen Scratchen garapen ingurunearekin: "Inoiz ikusi dudan gauzarik ederrena da".

Jens bere denbora librean Scratchekin proiektuak garatu eta Scratch komunitatearen foroan parte hartzen hasi zen. Lan ona egiten ari zela ikusita MITeko Scratch taldearekin bat egitera gonbidatu zuten, komunitateko moderatzaile bezala.

Chirp.

2008an Jens Mönigek Chirp izeneko Scratchen "mod" bat argitaratu zuen. Scratchen 1.2.1 bertsioarekin bateragarria zen eta komunitatetik sortutako iradokizun eta ideiei bidea emateko asmoa zuen.

BYOB ("Build Your Own Blocks)".

1.0 bertsioa.

2008ko urrian BYOB ("Build Your Own Blocks", eraiki zure blokeak ingelesez) izeneko Scratchen hedapen esperimentalaren prototipoa argitaratu zuen Jens Mönigek. Izenak dioen bezala erabiltzaileei bloke pertsonalizatuak sortzeko aukera eskaintzen zien, modu horretan programazioko hainbat kontzeptu garrantzitsu ikasteko bidea emanez:

BYOB 1.0 Scratch 1.3 bertsioan oinarrituta zegoen.

2.0 bertsioa.

2009ko abuztuaren 30ean Jens Mönigek Scratch 1.4n oinarritutako BYOB 2.0 bertsioa argitaratu zuen. Berrikuntza nagusiak hauek izan ziren:

Chirp blogean argitaratu zuenez harrituta eta pixka bat beldurtuta zegoen BYOB izaten ari zen harrera onagatik eta munduan zehar bigarren hezkuntzan eta unibertsitatean erabiltzen hasi zirelako.

3.0 bertsioa.

2009ko udan Berkeleyko Brian Harvey eta Dan Garcia informatikako irakasleek "“CS10 - The Beauty and Joy of Computing”" izeneko kurtso pilotu batean erabiltzeko BYOBen bertsio bat eskatu zioten Jens Mönigi. Harvey eta Mönig lehen mailako prozedurei buruz eztabaidan hasi ziren. Bien artean BYOB hobetzeko esperimentuak egiten hasi ziren. LISP programazio-lengoaiaren Scheme dialektotik hartutako dozena bat bloke sortu zituzten eta Scratchen barneko funtzionamenduari eta interfazeari aldaketa batzuk egin zizkioten. Helburua Scratchen jatorrizko hartzaileez gain maila aurreratuagoko ikasleentzat ere erabilgarri bihurtzea zen. Horrela sortu zen 2010eko abuztuaren 6an argitaratu zen BYOB 3.0 bertsioa.

Berrikuntza nagusiak hauek izan ziren:

3.1 bertsioa.

3.1 bertsioa 2011ko maiatzean argitaratu zuten Harvey eta Mönigek eta berrikuntza hauek zituen:

Bertsio honetan BYOBekin batera Snap! izena erabiltzen hasi ziren, baina 4.0 bertsioa izan zen ofizialki Snap! deitutako lehena.

Snap!

2010eko udako Scratch konferentzian Jens Mönig eta Brian Harvey Scratch/BYOB zuzenean web nabigatzailean nola exekutatu eztabaidatzen hasi ziren MITeko MediaLab-eko kideekin. Brian Silvermanek JavaScript begiratzea gomendatu zien, "Scheme nabigatzailean" moduko zerbait zela esanez. Konferentziaren azken egunean Mönifg eta Harveyk nabigatzaileen teknologian egindako aurrerapenei esker DOMa eta CSSa albo batera utzi eta "Canvas" elementua erabil ote zezaketen galdetu zioten beren buruari.

Jens Mönigek JavaScript ikasi nahi zuen. Asmo horrekin eta BYOB 4 (Snap! izango zena) web nabigatzaileetara eramateko erabilgarria izango zelakoan, Squeaken erabiltzailearen interfazeak sortzeko erabiltzen den Morphic sistema grafikoa JavaScript eta Canvas elementura egokitzen hasi zen. 2011ko urtarrilaren 5ean argitaratu zuen Morphic.js-ren lehen bertsioa, MIT lizentziarekin.

Jens Mönig eta Brian Harveyk Scratch 1.4ren itxura eta BYOBen funtzionalitate gehigarriak zituen garapen berri bat hasi zuten JavaScript erabiliz eta Snap! deitu zuten. Izen aldaketaren arrazoia zenbait irakasleri BYOB izen desegokia iruditzea izan zen, BYOBek ingelesez beste esanahi bat duelako, "Bring Your Own Bottle/Beer", ekarri zure botila/garagardoa). Web nabigatzaileetan erabiltzeko aukera emanez hezkuntzan erabiltzea erraztu nahi zuten. Plataforma-anitza bihurtzeaz gain programa berri bat instalatu beharra saihesten zuten. Hori abantaila bat zen, ikastetxeetako IKT departamenduek ezagutzen ez zuten software berri bat instalatzeari trabak jartzen zizkiotela ikusi baitzuten.

2012ko irailak 17an Snap! 4.0 Alpha iragarri zuten blogean. Garapen berria BYOB3 baino 11 aldiz azkarragoa zen.

Snap! 4.0 "Walthan" 2015eko maiatzak 1ean argitaratu zuten.

2018ko uztailaren 9an argitaratutako 4.2.1 bertsiotik aurrera euskaraz erabil daiteke.

Zabalpena.

2010ean Kaliforniako Unibertsitatea Berkeleyn "“CS10 - The Beauty and Joy of Computing”" kurtsoan BYOB erabiltzen hasi ziren. 2012ko udazkenaz geroztik Snap! erabiltzen dute. Ikasleen erdiak baino gehiago emakumezkoak izan ohi dira, adibidez, 2017ko udaberrian %60 ziren.

Lizentzia.

Snap!-ek GNU Affero General Public License v3.0 (AGPL) lizentzia du.


Xyrichtys javanicus

Xyrichtys javanicus "Xyrichtys" generoko animalia da. Arrainen barruko Labridae familian sailkatzen da.


Stade de France

Stade de France (euskaraz "Frantziako Estadioa") Frantziako estadio eta kiroldegi handiena da, 78.782 pertsona izateko ahalmena du bere futbola/errugbi konfigurazioan.

Historia.

1998ko urtarrilak 28an inauguratu zen Frantzia - Espainia partidarekin. 1998ko Munduko Futbol Txapelketarako amaitu zen eraikitzetik, beste zenbait kirol jardunaldietarako ere diseinatu zen (futbola, errugbia, atletismoa, froga automobilistikoak), kontzertuak eta orokorrean edozein ikuskizun erraldoietarako. Kiroldegi hau Saint-Denisen dago kokatua, Parisko iparraldean.

Eraikina.

Bere ikusle gaitasuna 70.000 eserleku (atletismoa), 78.782 (futbola eta errugbia) eta 80.000 (kontzertuak, ikuskizunak) artean dago, bere behe harmaila atzeragarriei esker.

Eraikin honen helburua La Plaine-Saint Denis eremuaren ezagupen eta garapenean datza, gainbehera ekonomia jasan duten gune industrialak lo-hirietan bihurtu dira, hirugarren sektoreko jardunaldi berriei arnas emanaz. Stade de France zelaiak inguruko enpresen norabideei aurpegi berri bat eman die.

Gune honi komunikabide ezin hobeek on egin diote: 2 geltoki RER (B eta D norabideekin), metroko geltokia eta zenbait autobus norabideekin loturak, Parisko nahiz iparralde, mendebalde edo erdigunearekin.

Diseinatu zuen arkitekto taldea Michel Macary, Aymeric Zublena, Michel Régembal eta Claude Costantini arkitektoez dago osatuta (SCAU eta C. R. Architecture agentzien elkartea). Proiektuaren burua Tom Sheehan arkitekto ipar-amerikarra izan zen, proiektu honetan egindako lanarengatik Frantziako Arkitektura Akademiaren Zilarrezko Medaila irabazi zuelarik. Kudeaketa eta mantentzea Bouygues enpresaren esku gelditu zen, GTM, Vinci eta STF azpi-ordezkaria.


Amblyceps tuberculatum

Amblyceps tuberculatum "Amblyceps" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Amblycipitidae familian.


Chillongo gaztelua

Chillongo gaztelua (frantsesez "Château de Chillon eta alemanez "Schloss Chillon") Léman aintziraren ekialdeko ertzean dagoen uharte bat da, Suitzako Veyteaux barrutian, Montreux udalerritik 3 kilometrora.


Queen's Quay (Belfast)

Queen's Quay, Ipar Irlandako Belfast hiriburuan Lagan ibaiaren ibarrean dagoen kai bat da, Titanic Quarter barrutian.


Secure Shell

SSH (Secure SHell) konputagailu-sarearen bidez urruneko gailuei sarbide izateko programa eta sare protokoloa da.

Kontsola aginduen bidez konputagailua erabat maneiatzea eta baldin eta X zerbitzaria baldin badugu X ingurune grafikoa exekutatzea ahalbidetzen du.

Beste lan estazioei konektatzeaz aparte, SSHk datuak modu seguruan kopiatzearen, RSAren bidez gakoak kudeatzearen eta beste aplikazioren datuak kanal seguruaren (tunelling) bitartez igortzearen gaitasunak ditu.

SSHk telneten funtzio bera betetzen du baina seguruagoa da informazioa enkriptatzen duelako.

* iker>ssh-keygen -t dsa. Honek fitxategi bi sortzen ditu: .ssh/id_rsa eta .ssh/id_rsa_pub erabiltzailearen “home” karpetan. Lehenengoa gako pribatua eta beste gako publikoa direla. Pribatu pasahitz baten bitartez babestuta dago.

* iker>scp ~/.ssh/id_dsa.pub Jonen IPa:/home/jon/id_dsa_iker.pub ; Jonen konputagailuan ikerren gako pribatua

* iker>ssh -l iker jonen IP

* jon>cat id_dsa_iker.pub » ~/.ssh/authorized_keys

Iker Jonen makinara konektatzen denean ez du Ikerren makinaren pasahitza sartu behar, baizik eta gako pribatuaren pasahitza.

* > ssh -l jonen IP

SSHren erabilera.

lehenengo bider gako pribatuaren gakoa eskatzen du baina geroagokoetan ez.


Shantalla

Shantalla, Irlandako Galway hiriaren erdiguneko mendebaldean dagoen auzo bat da. Bertan, Galwayko Unibertsitate Ospitalea dago.


Trelash

Trelash, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.


Danišovce

Danišovce Eslovakiako udalerri bat da, Spišská Nová Vesko barrutian kokatuta. 4,30 km²ko azalera du eta 552 biztanle 2017ko datuen arabera.


Panevėžys

Panevėžys Lituaniako bostgarren hiririk nagusia da, 113.653 biztanle dituena. Izen bereko konderriaren hiriburua, 2011n EuroBasketen egoitzaren bat izan zen.

Herri eta hiri senidetuak.

Panevėžysek honako herri senidetuak ditu:


Ricardo Santos

Ricardo Henrique da Silva dos Santos (1987ko otsailaren 13a - ) Brasilgo futbolaria da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Cerezo Osaka.


Chaco Kulturaren Parke Historiko Nazionala

Chaco Kulturaren Parke Historiko Nazionala (ingelesez: "Chaco Culture National Historical Park"

) Estatu Batuetako Mexiko Berria estatuan dagoen gune historiko nazional bat da, Albuquerque eta Farmington hirien artean dagoena. 900 eta 1150. urteen artean Chaco Arroila anasazi amerindiarren zentro kultura zen. 1980an parke nazional eta 1987an Gizateriaren Ondare izendatu zuten.


Mikel Arriola

Mikel Andoni Arriola Peñalosa (Mexiko Hiria, 1975eko irailaren 25a) mexikar abokatu, funtzionario, politikari eta zesta puntako pilotari ohia da. Alderdi Iraultzaile Instituzionalaren kidea, 2018an Mexiko Hiria gobernatzeko hautagaia izan zen.

Gaztetan pilotari ona izan zen eta baita profesionala izatekotan ere. Anáhuac México Unibertsitatean zuzenbidea ikasi ondoren, London School of Economicsen ikasi zuen. COFEPRIS osasun-erakunde publikoan lan egin zuen, mendikamendu generikoak bultzatuz. 2016an Mexikoko Gizarte Segurantza zuzendu zuen.


Roussillon (Vaucluse)

Roussillon (frantsesez eta ofizialki: "Roussillon

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vaucluse departamenduan dago, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Roussillon udalerrian erroldatutako biztanleak 1.280 ziren. Familiak 556 ziren, horien artean 148 pertsona bakarrekoak ziren (52 bakarrik bizi ziren gizonak eta 96 bakarrik bizi ziren emakumeak), 224 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 140 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 44 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 941 etxebizitza zeuden, 566 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 318 bigarren erresidentzia ziren eta 57 hutsik zeuden. 875 etxeak ziren eta 60 apartamentuak ziren. 566 etxebizitza nagusietatik 403 bere jabearen bizilekua ziren, 135 alokairuan okupaturik zeuden eta 28 doan lagata zeuden; 7 etxek gela bat zuten, 39 etxek bi zituzten, 99 etxek hiru zituzten, 155 etxek lau zituzten eta 266 etxek bost zituzten. 454 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 253 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 274 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 803 ziren, horien artean 589 aktiboak ziren eta 214 inaktiboak ziren. 589 pertsona aktiboetatik 524 lanean zeuden (284 gizon eta 240 emakume) eta 65 langabezian zeuden (29 gizon eta 36 emakume). 214 pertsona inaktiboetatik 88 erretiraturik zeuden, 43 ikasten zeuden eta 83 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Roussillon udalerrian 557 unitate fiskal zeuden, 1.265,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.132 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 179 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 janari enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 27 eraikuntza enpresak ziren, 44 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 28 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 informazio eta komunikazio enpresak ziren, 6 finantziazio enpresak ziren, 11 higiezinen enpresak ziren, 23 zerbitzu enpresak ziren, 10 administrazio publikoko enpresak ziren eta 15 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 41 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 ibilgailuen alokairu bulegoa, 13 igeltseroak, 1 margolaria, 3 zurginak, 6 iturginak, 1 ile apaindegia, 10 jatetxeak eta 4 higiezinen agentziak.

2009an zeuden 13 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 4 okindegiak, 1 harategi zen, 3 liburu dendak, 1 etxerako tresna denda zen, 1 altzari denda zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.

2000. urtean Roussillon udalerrian 37 nekazaritza-ustiategi zeuden, 946 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Roussillon

Joucas (4,2 km)

Lioux (4,9 km)

Gargas (5,2 km)

Goult (5,9 km)

Saint-Pantaléon (6,7 km)

Murs (6,8 km)

Gordes (7,5 km)

Lacoste (7,9 km)


Ion (mitologia)

Ion edo Jon, greziar mitologian, (grezieraz Ίων Iôn), Apolo eta Kreusaren ezkontzaz kanpoko semea da. Jaio ondoren bere amak utzia, Ion, Delfoseko orakuluko apaiz andere batek salbatu zuen.

Jutok, Kreusaren senarra zena, orakulu honengandik, gelatik irten bezain pronto topatuko zuen lehen pertsona, bere semea izango zela esan zuen profezia jaso zuen, eta pertsona hau, Ion zen. Orduan, bere benetako aita zela pentsatu zuen, Euripidesek, bere Ion izeneko lanean, Apolo jainkoaren semea zela baitio.

Elezaharraren arabera, Ion, joniar herriaren sortzailea izan zen. Hebreerazko Yavan izenaren baliokidea da.


Villiers-Saint-Benoît

Villiers-Saint-Benoît Frantziako udalerria da, Yonne departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Villiers-Saint-Benoît udalerrian erroldatutako biztanleak 508 ziren. Familiak 240 ziren, horien artean 86 pertsona bakarrekoak ziren (27 bakarrik bizi ziren gizonak eta 59 bakarrik bizi ziren emakumeak), 67 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 63 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 376 etxebizitza zeuden, 237 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 99 bigarren erresidentzia ziren eta 39 hutsik zeuden. 340 etxeak ziren eta 18 apartamentuak ziren. 237 etxebizitza nagusietatik 170 bere jabearen bizilekua ziren, 52 alokairuan okupaturik zeuden eta 16 doan lagata zeuden; 9 etxek gela bat zuten, 13 etxek bi zituzten, 59 etxek hiru zituzten, 64 etxek lau zituzten eta 93 etxek bost zituzten. 152 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 112 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 84 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 298 ziren, horien artean 217 aktiboak ziren eta 81 inaktiboak ziren. 217 pertsona aktiboetatik 189 lanean zeuden (109 gizon eta 80 emakume) eta 28 langabezian zeuden (12 gizon eta 16 emakume). 81 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 26 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Villiers-Saint-Benoît udalerrian 212 unitate fiskal zeuden, 478 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.265,5 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 21 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 7 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 3 igeltseroak, 1 margolaria eta 2 iturginak.

2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.

2000. urtean Villiers-Saint-Benoît udalerrian 11 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Villiers-Saint-Benoît

Dracy (4,1 km)

Grandchamp (5,1 km)

Saint-Denis-sur-Ouanne (7,5 km)

Sommecaise (7,7 km)

Tannerre-en-Puisaye (7,8 km)

Toucy (8,0 km)


Marietta (Oklahoma)

Marietta Oklahomako hiri bat da. Love konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Quasquara

Quasquara, (korsikeraz: ""

) Korsikako hegoaldeko udalerria da, departamentuan dagoena. 2013ko erroldaren arabera, biztanle ditu.


Gilbert (Louisiana)

Gilbert Louisianaeko herri bat da. Franklin parrokian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Leiothlypis ruficapilla

Leiothlypis ruficapilla "Leiothlypis" generoko animalia da. Hegaztien barruko Parulidae familian sailkatua dago.


Changsha

Changsha (txinera sinplifikatuz: 长沙, pinyineraz: Chángshā), Hunan probintzian dagoen prefektura mailako hiria da. Guztira, 6.138.719 biztanle inguru dauzka eta 11.819 kilometro karratuko azalera.

"Urrezko ChangZhuTan Triangelua" osatzen duten hirietako bat (beste biak Xiangtan eta Zhuzhou dira).

Inguru naturala eta kokapena.

Prefektura mailako Changsha hiriaren mugakideak honakoak dira: Yueyang iparraldean, Yiyang ipar-mendebaldean, Loudi mendebaldean, Zhuzhou eta Xiangtan hegoaldean, eta Jiangxi probintzia ekialdean.

Azpiegiturak.

Metroa.

Txinako hiri nagusi guztietan bezala, Changshan ere metroa eraikitzeko egitasmoa onartu zen 2007an. Eraikitze lanak 2009ko irailean hasi ziren eta 2015era bitartean lehen eta bigarren lineak zabalduko dira.

Aireportua.

Sakontzeko, irakurri: «Changsha Huanghua Nazioarteko Aireportua»

Aireportua eraikitzeko lanak 1986ko ekainaren 25ean eta hiru urte beranduago zabaldu zuten. Lehen hegaldia 1989ko abuztuaren 29an egin zen. Bidaiarientzako gaur egungo terminalak 33.000 kilometro koadroko azalera dauka.

Abiadura Handiko Trena.

2009ko abenduaren 26an Guangzhou eta Wuhan hiriak batzen dituen 1.000 kilometro luze den trenbidea inauguratu zen. Trenbide horrek tarteko geltokia dauka Changshan, eta bi hiri horietara heltzeko bidaia denbora asko laburtu du.


Tuntun

Tuntun izan daiteke:


Allophlebia

Allophlebia Gelechiidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa "Allophlebia hemizancla" da.

Espezieak.

Eskuz gaurkotu


Ancolioceras

Ancolioceras ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Jurasikoan bizi ziren., hau da, orain dela 200 milioi urtetik 145 milioi urtera gutxi gorabehera.


K. a. 970eko hamarkada


Henicorhina negreti

Henicorhina negreti "Henicorhina" generoko animalia da. Hegaztien barruko Troglodytidae familian sailkatua dago.


Turdus helleri

Turdus helleri "Turdus" generoko animalia da. Hegaztien barruko Turdidae familian sailkatua dago.


Val-des-Marais

Val-des-Marais Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Val-des-Marais udalerrian erroldatutako biztanleak 552 ziren. Familiak 202 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 63 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 95 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 226 etxebizitza zeuden, 205 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 216 etxeak ziren eta 7 apartamentuak ziren. 205 etxebizitza nagusietatik 174 bere jabearen bizilekua ziren, 30 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 30 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 128 etxek bost zituzten. 149 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 75 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 119 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 381 ziren, horien artean 306 aktiboak ziren eta 75 inaktiboak ziren. 306 pertsona aktiboetatik 284 lanean zeuden (157 gizon eta 127 emakume) eta 22 langabezian zeuden (6 gizon eta 16 emakume). 75 pertsona inaktiboetatik 26 erretiraturik zeuden, 28 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Val-des-Marais udalerrian 208 unitate fiskal zeuden, 550 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.916 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 28 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 3 margolariak, 1 zurgina, 1 argiketaria eta 2 jatetxeak.

2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 liburu denda zen.

2000. urtean Val-des-Marais udalerrian 51 nekazaritza-ustiategi zeuden, 3.770 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an 2 haur-eskola, lehen-hezkuntzako eskola 1 eta 3 inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Val-des-Marais

Bannes (3,8 km)

Vert-Toulon (4,2 km)

Pierre-Morains (5,5 km)

Écury-le-Repos (5,8 km)

Broussy-le-Grand (6,6 km)

Coizard-Joches (6,7 km)

Étréchy (7,2 km)

Bergères-lès-Vertus (7,4 km)

Fère-Champenoise (7,8 km)


La Chapelle-Montabourlet

La Chapelle-Montabourlet (frantsesez eta ofizialki: "La Chapelle-Montabourlet

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an La Chapelle-Montabourlet udalerrian erroldatutako biztanleak 68 ziren. Familiak 32 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 4 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 47 etxebizitza zeuden, 33 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 10 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 47etxeak ziren. 33 etxebizitza nagusietatik 31 bere jabearen bizilekua ziren, 1 alokairuan okupaturik zegoen eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 2 etxek hiru zituzten, 7 etxek lau zituzten eta 23 etxek bost zituzten. 18 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 16 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 15 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 37 ziren, horien artean 29 aktiboak ziren eta 8 inaktiboak ziren. 29 pertsona aktiboetatik 26 lanean zeuden (11 gizon eta 15 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 8 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an herrian zegoen saltoki bakarra eraikuntza enpresa batena zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.

2000. urtean La Chapelle-Montabourlet udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

La Chapelle-Montabourlet

La Tour-Blanche (3,1 km)

Cercles (3,1 km)

Léguillac-de-Cercles (4,1 km)

Vieux-Mareuil (5,2 km)

Chapdeuil (5,6 km)

Bourg-des-Maisons (6,3 km)

Monsec (6,5 km)

Gout-Rossignol (6,6 km)

Mareuil (6,7 km)

Cherval (6,9 km)

Saint-Just (7,1 km)

Paussac-et-Saint-Vivien (7,7 km)


Greenwith Common

Greenwith Common, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.


Jesusen Izenaren Garaipena

Jesusen Izenaren Garaipena XVII. mendeko pintura freskoa da, Giovanni Battista Gaullik egina, Barrokoko maisulana. Freskoak Il Gesu elizaren nabe nagusia okupatzen du, eta fresko gehigarriak ditu beste kapera batzuetan, horien artean San Ignazio Loiolakoaren aldare eta hilobiaren gainean dagoen Ignazioren apoteosi bat irudikatzen duena.

Margolan monumentalak freskoak eta iztuku moldeatuak nahasten ditu.

Ezaugarriak.

Giovanni Battista Gaullik asko zor dio lan ikusgarri Gian Lorenzo Berniniri. Beste artista batzuk ere aintzat hartu ziren sabaia pintatzeko, baina Berniniren iritzian oinarritu zen Gian Paolo Oliva Jesusen Lagundiko orduko burua enkargua egiteko. Berninik motibo batzuen inspirazioa ere eman zion Gaulliri. Il Gesuko sabaiko zeru ilusio bizi bat nabarmentzen dute eliza mundu hilgarriaren eta betiko salbazioaren arteko bitartekaritzat har daitekeena. Gaullik antzerki-maila jakin bat ere gehitu zuen eszenan.

Gaulliren sabaiko freskoaren gaia Jesusen Izenaren Adorazioa da, San Pauloren epistola batetik hartutako motibo sakroa. Epistolako hitzak zinta batean idatzita daude, marko arkitektonikotik kanpo. Hitz horiek Gaulliren freskoaren eszena markatzen dute eta fedearen hedapenerako funtzio bat dute, Jesuitek esperientzia erlijiosoa ulertzeko zuten moduarekin bat egiten zuena: erlijioa bake gogoetatsu eta emozional batekin lotzen da sabaira begira jartzen denarentzat. Sabai gangaduna ez zen eraiki bere itxura handi eta ikusgarriagatik bakarrik, mezan zehar esperientzia hobetzeko baizik. Jesuitek konfiantza handia zuten elizako akustikan; fededunek sermoiaren hitzak argi entzutea nahi zuten. Horregatik eraiki zuten eliza nabe bakarrarekin eta kupula batekin nabean, transeptuen elkargunean. Gaulliren berrikuntza onenetako bat hiru dimentsioko esparruaren haustura dramatikoa da. Horrek eragiten du inpresioa zeruko goiko irudiek benetako presentzia dutela elizan, ikusleen buruan zuzenean flotatuko balute bezala. Freskoan lortutako sakonera sabai fisikotik haratago hedatzen da, gorantz zeru infinituan. Gaullik marko trinkoa, iztukuz egina, erantsi zuen freskoaren inguruan; gangaren barruko eta kanpoko espazioaren zatiketa ilusionista nabarmentzen bide batez. Ikusleak freskoari begiratzen dionean, ia ezinezkoa da freskoa eta iztuku moldekatua bereiztea. Hori eszenaren ilusioari gehitzen zaio, ikuslearen aurrean arimak gorantz eta beherantz daudela sinesgarriago bihurtuz.

Margotutako zeruko argiaren ihes-puntuan IHSren inskripzio ia ezkutua dago, Jesusen izenaren lehen hiru letrak grekoz. Hori da Kristoren irudikapen bakarra sabaiko pinturan. Kristo munduko argitzat hartzen da; Gaullik hura irudikatzeko hartu zuen aukera zehatz eta adierazgarri bat.

Freskoaren beste xehetasun bat Gaullik itzalari eman zion arreta da. Marko nagusitik erori egiten dira madarikatuak, eta itzaletan dauden, eliza barruar erortzen ari diren ilusioarekin. Salbatu diren bedeinkatuak, berriz, zeruko urre-kolorez argiztatutak daude, eta aldi berean hodeiek blokeatu egiten diete argi hori madarikatuei. Alde nabarmena dago irudikatutako aingeruen eta madarikatuen artean.

Gaulliren freskoa hiru zatitan bana daiteke. Zeruko argia eta Kristoren inizialak erdian daude, hodeien arkuak salbati direnak eta madarikatuak bereizten ditu, eta ertzetan madarikatuak eszenatik kanpo erortzen dira.


Romagne (Vienne)

Romagne Frantziako udalerri bat da, Vienne departamenduan dagoena, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Romagne udalerrian erroldatutako biztanleak 875 ziren. Familiak 387 ziren, horien artean 121 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 77 bakarrik bizi ziren emakumeak), 149 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 93 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 546 etxebizitza zeuden, 391 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 92 bigarren erresidentzia ziren eta 63 hutsik zeuden. 530 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 391 etxebizitza nagusietatik 320 bere jabearen bizilekua ziren, 61 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 5 etxek gela bat zuten, 33 etxek bi zituzten, 63 etxek hiru zituzten, 98 etxek lau zituzten eta 191 etxek bost zituzten. 322 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 207 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 144 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 533 ziren, horien artean 314 aktiboak ziren eta 219 inaktiboak ziren. 314 pertsona aktiboetatik 275 lanean zeuden (150 gizon eta 125 emakume) eta 39 langabezian zeuden (17 gizon eta 22 emakume). 219 pertsona inaktiboetatik 87 erretiraturik zeuden, 47 ikasten zeuden eta 85 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Romagne udalerrian 390 unitate fiskal zeuden, 830 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.457 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 37 komertzioetatik, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 9 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 4 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.

2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gehiagoko denda zen eta 1 okindegia zen.

2000. urtean Romagne udalerrian 39 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.660 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an 2 lehen-hezkuntzako eskola zegoen. Romagne udalerrian1 Bigarren Hezkuntzako ikastetxea eta 1hezkuntza orokorreko lizeoaBigarren Hezkuntzako ikastetxeetan 68 ikasle zeuden eta hezkuntza orokorreko lizeoetan 47.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Romagne

Sommières-du-Clain (4,3 km)

Champagné-Saint-Hilaire (5,7 km)

Champniers (6,5 km)

Vaux (6,9 km)

Saint-Romain (7,3 km)

Ceaux-en-Couhé (7,9 km)


2002ko Euskal Herriko Itzulia

2002ko Euskal Herriko Itzulia txirrindularitza lasterketa honen 42. edizioa izan zen. 2002ko apirilak 8 eta 12 artean egin zuten, 755,2 kilometroko ibilbidea eginez 5 etapatan banatuta. Garailea Aitor Osa debarra izan zen.


Gadidae

Gadidae edo gadidoak Gadiformes ordenako familia da. Bakailaoa eta faneka dira, adibidez, gadidoak. Familia honetako arrainek gadiformeen ezaugarriak dituzte.

Genero eta espezieak.

Hona hemen FishBasek onarturiko genero eta espezieak:


José Luis González (argipena)

José Luis González honako pertsonaiak izan daitezke:


Fernando II.a Medici

Fernando II.a Medici (Florentzia, 1610eko uztailaren 14a - Florentzia, 1670eko maiatzaren 23a) 1621-1670 bitartean Toskanako Duke Handia izan zen, Cosimo II.a aitaren ondorengoa. Hogeita Hamar Urteko Gerran neutraltasuna zaintzearren, Italiako Estatuen Liga bat eratzen saiatu zen, baina alferrik. Jakintzen eta arteen bultzatzailea izan zen, eta Galileo babestu zuen.


NTFS

NTFS edo New Technology File System Windows NTrako bereziki diseinatutako fitxategi sistema bat da.

NTFSk hobekuntza tekniko batzuk ditu File Allocation Table (FAT) sistemarekiko zein HPFS sistemarekiko. Metadatuak izateko edo datu egituratuak izateko hobekuntzak ditu, eta espazio gutxiago behar du.


Oneirodes macronema

Oneirodes macronema "Oneirodes" generoko animalia da. Arrainen barruko Oneirodidae familian sailkatzen da.


Modgud

Modgud edo Móðguðr, eskandinaviar mitologian, Gjöll ibaiaren gaineko Gjallarbru zubia zaintzen zuen erraldoi edo Jotun bat zen, infernuko ateetatik gertuen zegoen ibaikoa. Berak, zeharkatzen uzten zien berriki hildakoei, euren izena eta zergatia zein zen galdetu ondoren, Hermod edo Hermóðrek aurre egin behar izan zion infernura joan zenean, Baldur hilen artetik erreskatatzen saiatuz.


Tryssogobius flavolineatus

Tryssogobius flavolineatus "Tryssogobius" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Gobiidae familian.


Étagnac

Étagnac Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Étagnac udalerrian erroldatutako biztanleak 987 ziren. Familiak 412 ziren, horien artean 112 pertsona bakarrekoak ziren (48 bakarrik bizi ziren gizonak eta 64 bakarrik bizi ziren emakumeak), 168 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 112 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 465 etxebizitza zeuden, 410 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 41 hutsik zeuden. 445 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 410 etxebizitza nagusietatik 317 bere jabearen bizilekua ziren, 80 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 20 etxek bi zituzten, 60 etxek hiru zituzten, 113 etxek lau zituzten eta 214 etxek bost zituzten. 348 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 170 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 209 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 561 ziren, horien artean 429 aktiboak ziren eta 132 inaktiboak ziren. 429 pertsona aktiboetatik 406 lanean zeuden (228 gizon eta 178 emakume) eta 23 langabezian zeuden (8 gizon eta 15 emakume). 132 pertsona inaktiboetatik 78 erretiraturik zeuden, 16 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Étagnac udalerrian 410 unitate fiskal zeuden, 914,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.805 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 40 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 4 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 10 eraikuntza enpresak ziren, 9 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 8 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 4 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 4 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak ziren, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina, 2 argiketariak, 4 eraikuntza enpresak eta 1 higiezinen agentzia.

2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 120 m2 baino gutxiagoko denda zen, 2 okindegiak eta 1 harategia zen.

2000. urtean Étagnac udalerrian 45 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.232 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Étagnac

Saillat-sur-Vienne (4,0 km)

Chabanais (4,8 km)

Chassenon (5,0 km)

Chabrac (5,1 km)

Saulgond (6,1 km)

Chaillac-sur-Vienne (7,5 km)

<br clear=left>


Vaudreville

Vaudreville Frantziako udalerria da, Mantxa (departamendua)Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Vaudreville udalerrian erroldatutako biztanleak 80 ziren. Familiak 28 ziren, horien artean 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 37 etxebizitza zeuden, 29 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 7 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. Etxebizitza guzti hauek 37etxeak ziren. 29 etxebizitza nagusietatik 24 bere jabearen bizilekua ziren eta 5 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 3 etxek hiru zituzten, 3 etxek lau zituzten eta 22 etxek bost zituzten. 26 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 11 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 14 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 50 ziren, horien artean 39 aktiboak ziren eta 11 inaktiboak ziren. 39 pertsona aktiboetatik 36 lanean zeuden (22 gizon eta 14 emakume) eta 3 langabezian zeuden (2 gizon eta 1 emakume). 11 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 5 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an herrian zegoen saltoki bakarra eraikuntza enpresa batena zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra iturgina zen.

2000. urtean Vaudreville udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 329 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Vaudreville

Saint-Martin-d'Audouville (1,5 km)

Saint-Germain-de-Tournebut (2,5 km)

Lestre (2,8 km)

Ozeville (2,8 km)

Saint-Floxel (3,1 km)

Octeville-l'Avenel (3,2 km)

Montebourg (3,3 km)


Marco Antonio Boronat

Marco Antonio Boronat Gimeno (1947ko ekainaren 9a, Donostia) euskal herritar futbolari ohia eta entrenatzailea da.

Errealean jokatu zuen, erdilari moduan, ezkerreko aldean.


Amerika Kopa (Bela)

Belako Amerika Kopa edo Amerikaren Kopa ("America's Cup" ingelesez eta ofizialki), kirol honetako lehiaketarik garrantzitsuena da, eta iturriren batzuk diotenez, berau antolatzen duen herrialderantz eragin ekonomikorik handiena duen hirugarren lehiaketa da, Olinpiar Jokoak eta Munduko Futbol Txapelketaren ondoren.

Hurrengo edizioa Kaliforniako San Francisco hirian ospatuko da 1913an.

Gaur egun titulua defendatzen duena Golden Gate Yate Kluba da, Espainiako Valentzia hirian ospatu zen azken edizioan Ginebrako Elkarte Nautikoa garaitu zuena.

Egungo "Challenger of Record" Erromako Klub Nautikoa da, Vincenzo Onorato armatzailearen Mascalzone Latino AUDI Team taldeak ordezkatuko duena.

Historia.

1851n, Londresen Erakusketa Handia ospatu behar zela eta, estropada bat antolatu zen abuztuak 22rako, "Queen's Cup" deitua, garaileak 1848an errege etxeko bitxigin ofiziala zen Robert Garrardek diseinatutako zilarrezko azpil bat jasoko zuelarik, ehun urrezko gineako balioa zuena eta Londresen Angleseyko markesak erositakoa, Errege Yate Eskuadroiari eman ziona, klub honek estropada antolatu eta garaikurra eman zuelarik. Arrazoi honegatik ezagutzen da, baita ere, ehun gineen Kopa bezala. Ibilbidea Ingalaterra hegoaldean dagoen Wight uhartearen inguruan buelta bat ematea izan zen, AEBetako New Yorkeko Yate Klubeko kideek "America" izeneko goletan Londresko Errege Yate Eskuadroiaren aurka lehiatu zuten, eta irabazi egin zuten. Pasadizo oso ospetsu batek Viktoria I.a Ingalaterrakoa erreginak, estropadaren une batean honako hau galdetu zuela dio: "Nor doa lehenengo? ", honi "America, Maiestatea" erantzun ziotelarik. "Eta bigarren?" galdetu zuen jarraian erreginak. "Maiestatea, ez dago bigarrenik!" erantzun zioten. Garaikurra "America" goletaren armatzaileak New Yorkeko Yate Klubari eman zion, honen lehen komodoroa izan zelarik, klubak nazioen arteko lehiaketa bultza zezan garaikur hori saritzat izango zuen estropada bat antolatuz. Ordutik, garaikurra, ofizialki, Amerika Kopa deitzera pasa zen.

1870ean ospatu zen garaikurraren lehen defentsa New Yorken, eta beti defendatu zuten arrakastaz New Yorkeko Yate Klubeko itsasontziek, 1983 arte, 25. defentsa galdu zutenean "Australia II" itsasontziaren aurka, Australiako Perth hiriko Pertheko Errege Yate Klubekoa, 132 urteko amerikar nagusitasunaren ondoren.

Lehen desafioa 1870ean egin zen. John Ashbury britainiarrak "Cambria" itsasontziarekin, New Yorkeko Yate Klubaren 17 itsasontzik osatutako flota bati aurre egin zion. Garaitua izan zen, baina zenbait eragozpen legal garrantzitsu planteatu zituen: flota baten aurka lehiatu zela, eta ez itsasontzi baten aurka, denbora konpentsazioaren denbora eta Estropada Batzordearen zuzentasuna.

1887an, Kopa ofizialki New Yorkeko Yate Klubaren jabetzakoa izatera pasa zen, baina "Deed of Gift" bezala ezagutzen diren baldintza batzuen pean, lehiaketaren oinarrizko egitura suposatzen dutenak. Agirian lehiaketa honetako lehen edizioetan gertatu ziren arazoak eragozteko klausulak daude.


Gastrotheca orophylax

Gastrotheca orophylax "Gastrotheca" generoko animalia da. Anfibioen barruko Hemiphractidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Fa'asaleleaga

Fa'asaleleaga Samoako barruti bat da, herrialdeko Savai'i uhartearen ekialdean kokatua. Barrutiak 178 km²ko azalera du eta 2001eko erroldaren arabera 12.949 biztanle zituen. Safotulafai du hiriburu tradizionala.

Sapapali'i garrantzia historikoa duen beste herri bat da. Samoara kristautasuna eraman zuen John Williams misiolaria han porturatu baitzen 1830ean.


Le Gué-de-la-Chaîne

Le Gué-de-la-Chaîne Frantziako udalerria da, Orne departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Le Gué-de-la-Chaîne udalerrian erroldatutako biztanleak 755 ziren. Familiak 317 ziren, horien artean 95 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 51 bakarrik bizi ziren emakumeak), 115 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 95 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 410 etxebizitza zeuden, 316 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 73 bigarren erresidentzia ziren eta 22 hutsik zeuden. 396 etxeak ziren eta 14 apartamentuak ziren. 316 etxebizitza nagusietatik 222 bere jabearen bizilekua ziren, 90 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 26 etxek bi zituzten, 51 etxek hiru zituzten, 105 etxek lau zituzten eta 132 etxek bost zituzten. 250 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 148 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 135 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 457 ziren, horien artean 332 aktiboak ziren eta 125 inaktiboak ziren. 332 pertsona aktiboetatik 303 lanean zeuden (169 gizon eta 134 emakume) eta 30 langabezian zeuden (8 gizon eta 22 emakume). 125 pertsona inaktiboetatik 56 erretiraturik zeuden, 32 ikasten zeuden eta 37 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Le Gué-de-la-Chaîne udalerrian 315 unitate fiskal zeuden, 769 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.077 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 19 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 garraiorako elementuen fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 iturgina eta 1 ile apaindegia.

2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.

2000. urtean Le Gué-de-la-Chaîne udalerrian 20 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.248 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Le Gué-de-la-Chaîne

Saint-Martin-du-Vieux-Bellême (2,0 km)

Bellême (2,9 km)

Vaunoise (3,3 km)

Origny-le-Butin (3,9 km)

Sérigny (3,9 km)

Appenai-sous-Bellême (4,4 km)

Igé (5,5 km)

Bellavilliers (5,6 km)

Eperrais (5,7 km)

Chemilli (5,9 km)


Lenterode

Lenterode Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Kyle MacLachlan

Kyle Merritt MacLachlan (Yakima, Washington estatua, 1959ko otsailaren 22a) estatubatuar aktore bat da.

Mundu mailan batez ere David Lynchek zuzendutako "Twin Peaks" kultuzko telesaileko protagonista izateagatik ospetsu bilakatu zen. Berak antzeztutako film nabarmenen artean honakoak daude: "Dune" (1984), "Blue Velvet" (1986), "The Hidden" (1987), "The Doors" (1991), "The Flintstones" (1994) eta "Showgirls" (1995).


Taylor udalerria, Benton konderria (Iowa)

Taylor udalerria Ameriketako Estatu Batuetako Iowa estatuko udalerri bat da, Benton konderrian. Azken zentsuaren arabera biztanle zituen, eremuan.

Ekonomia.

2020ko zentsuaren arabera, Taylor udalerriak 380 etxebizitza zeuden. Per capita diru-sarrerak estatubatuar dolar ziren.


Saint-Victurnien

Saint-Victurnien (frantsesez eta ofizialki: "Saint-Victurnien

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Vienne Garaia departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Saint-Victurnien udalerrian erroldatutako biztanleak 1.605 ziren. Familiak 650 ziren, horien artean 164 pertsona bakarrekoak ziren (68 bakarrik bizi ziren gizonak eta 96 bakarrik bizi ziren emakumeak), 229 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 233 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 789 etxebizitza zeuden, 666 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 80 bigarren erresidentzia ziren eta 42 hutsik zeuden. 748 etxeak ziren eta 36 apartamentuak ziren. 666 etxebizitza nagusietatik 554 bere jabearen bizilekua ziren, 103 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 37 etxek bi zituzten, 131 etxek hiru zituzten, 221 etxek lau zituzten eta 276 etxek bost zituzten. 489 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 258 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 336 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 998 ziren, horien artean 761 aktiboak ziren eta 237 inaktiboak ziren. 761 pertsona aktiboetatik 719 lanean zeuden (383 gizon eta 336 emakume) eta 42 langabezian zeuden (15 gizon eta 27 emakume). 237 pertsona inaktiboetatik 89 erretiraturik zeuden, 72 ikasten zeuden eta 76 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Saint-Victurnien udalerrian 709 unitate fiskal zeuden, 1.699 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.854 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 69 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 9 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 11 eraikuntza enpresak ziren, 14 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 higiezinen enpresak ziren, 8 zerbitzu enpresak ziren, 13 administrazio publikoko enpresak ziren eta 6 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 19 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 funeraria, 3 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 3 igeltseroak, 1 zurgina, 1 iturgina, 3 argiketariak, 3 eraikuntza enpresak, 2 ile apaindegiak eta 1 jatetxe.

2009an zeuden 5 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen, 2 120 m2 baino gutxiagoko dendak, 1 okindegi zen eta 1 liburu denda zen.

2000. urtean Saint-Victurnien udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.050 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an botika 1 eta 2 anbulantzia zegoen.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Victurnien

Sainte-Marie-de-Vaux (2,5 km)

Saint-Brice-sur-Vienne (4,6 km)

Cognac-la-Forêt (4,8 km)

Saint-Yrieix-sous-Aixe (5,5 km)

Saint-Martin-de-Jussac (5,5 km)

Oradour-sur-Glane (6,1 km)

Veyrac (7,5 km)


Charles K. Kao

Charles Kuen Chao (Shanghai, 1933ko azaroaren 4 – Sha Tin, Hong Kong, 2018ko irailaren 23a) "zuntz optikoaren aita", Hong Kongeko estatubatuar ingeniaria eta fisikaria izan zen. 2009an Fisikako Nobel Saria jaso zuen.


Diana Morawe

Diana Morawe (Alemania, XX.mendea) alemaniar gimnasta artistikoa da. Ekialdeko Alemaniarekin lehiatuz, 1983an brontzezko domina lortu zuen taldekako lehiaketan.

Kirolari ibilbidea.

1983.

Budapesten egin zen Munduko Txapelketan, taldekako brontzea lortu zuen, Sobietar Batasunaren eta Errumaniaren ondoren. Taldekideak Maxi Gnauck, Gabriele Faehnrich, Astrid Heese, Silvia Rau eta Bettina Schieferdecker izan ziren.


Kaohsiungo metroa

Kaohsiungo metroa (txineraz: 高雄捷運), Txinako Errepublikako Kaohsiung hirian dagoen garraiobide publikoa da. 2008ko martxoaren 8an zabaldu zen eta Taiwan uharteko bigarren metroa izan zen Taipeikoaren atzetik.

2008ko irailaren 14an bigarren linea zabaldu zenetik, metro-sareak 42,7 kilometro eta 37 geltoki dauzka. Metroa uste baino bidaiari gutxiagok erabili du, eta gobernuko arduradunek 360.000 bidaiari eguneko espero bazituzten ere, bigarren linea zabaltzerakoan 100.000 pasatxo baino ez ziren eguneroko erabiltzaileak.


Aiglepierre

Aiglepierre Frantziako udalerria da, Jura departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Aiglepierre udalerrian erroldatutako biztanleak 405 ziren. Familiak 150 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 47 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 67 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 185 etxebizitza zeuden, 153 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 16 bigarren erresidentzia ziren eta 16 hutsik zeuden. 161 etxeak ziren eta 24 apartamentuak ziren. 153 etxebizitza nagusietatik 122 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 98 etxek bost zituzten. 121 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 59 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 84 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 271 ziren, horien artean 202 aktiboak ziren eta 69 inaktiboak ziren. 202 pertsona aktiboetatik 194 lanean zeuden (102 gizon eta 92 emakume) eta 8 langabezian zeuden (5 gizon eta 3 emakume). 69 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Aiglepierre udalerrian 164 unitate fiskal zeuden, 449 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.549 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 9 eraikuntza enpresak ziren eta 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 2 margolariak, 1 zurgina eta 3 argiketariak.

2000. urtean Aiglepierre udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 200 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Aiglepierre

Marnoz (1,0 km)

Pagnoz (1,8 km)

Les Arsures (2,2 km)

Pretin (2,3 km)

Mouchard (3,2 km)

Montigny-lès-Arsures (3,8 km)


Ségur

Ségur (frantsesez eta ofizialki: "Ségur

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Aveyron departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Ségur udalerrian erroldatutako biztanleak 591 ziren. Familiak 221 ziren, horien artean 64 pertsona bakarrekoak ziren (24 bakarrik bizi ziren gizonak eta 40 bakarrik bizi ziren emakumeak), 77 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 68 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 378 etxebizitza zeuden, 240 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 103 bigarren erresidentzia ziren eta 35 hutsik zeuden. 335 etxeak ziren eta 31 apartamentuak ziren. 240 etxebizitza nagusietatik 187 bere jabearen bizilekua ziren, 43 alokairuan okupaturik zeuden eta 9 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 23 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 44 etxek lau zituzten eta 149 etxek bost zituzten. 166 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 117 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 91 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 337 ziren, horien artean 245 aktiboak ziren eta 92 inaktiboak ziren. 245 pertsona aktiboetatik 239 lanean zeuden (137 gizon eta 102 emakume) eta 6 langabezian zeuden (6 gizon). 92 pertsona inaktiboetatik 40 erretiraturik zeuden, 25 ikasten zeuden eta 27 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Ségur udalerrian 238 unitate fiskal zeuden, 570,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.543 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 22 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 janari enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 4 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 5 garraio enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 finantziazio enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 iturgina eta 1 argiketaria.

2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.

2000. urtean Ségur udalerrian 78 nekazaritza-ustiategi zeuden, 5.530 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Ségur

Arques (3,7 km)

Prades-Salars (5,0 km)

Le Vibal (6,7 km)

Sévérac-l'Église (7,8 km)

Pont-de-Salars (8,4 km)

Canet-de-Salars (8,9 km)

Vézins-de-Lévézou (9,7 km)

Laissac (9,9 km)


Sennarko Sultanerria

Sennarko Funj Sultanerria (batzuetan Sinnar ahoskatua), Sudanen Sultanerri Urdina deitua (arabieraz: السلطنة الزرقاء; "As-Saltana az-Zarqa"), Sudango iparraldeko sultanerria izan zen. Batzuetan Funj izena ematen zaio talde etnikoagatik edo Sennar hiriburuagatik. 1504tik 1821 arte Afrikako ipar-ekialdeko eremu zabalan agindu zuen.

XV. mendean Nubiako parte izan zen Makuria hainbat estatu txikitan banaturik zegoen eta basamortuko nomaden sarrerak ohikoak ziren. Alodian gertatzen zena ez da hain ezaguna, baina badirudi estatua ere kolapsaturik zegoela. Abdallah Jammak eremua batu zuen eta ekialdeko hainbat lur ere batu zituen. Inperio honek gutxi iraun zuen eta Funj herria hegoaldetik etorri zen, Amara Dunqasen agindupean, euren erreinu propioa eratuz bertan.

Sultanerriak 1821. urterarte iraun zuen. Urte horretan Ismail bin Muhammad Ali jeneralak eta bere semeak, Egiptoko Probintziako kedibe otomanoak Sennarrera iritsi ziren euren armadarekin. Erreinua erraz sartu zen Egiptoko Probintzian eta ondoren Sudan Anglo-Egipziarrean sartu zen, gaur egun Sudango zatia delarik.


Saint-David (Quebec)

Saint-David Quebeceko udalerri bat da, Kanadan. Montérégie eskualdean kokatuta dago, eta horren barruan dagoen Pierre-De Saurel konderriko eskualde udalerria da..

2011ko zentsoaren arabera 832 biztanle zituen 92.86 kilometro koadroko azaleran.


Barkalun

Barkalun edo balustra zur edo harrian moldeatutako forma bat da, eta, batzuetan, metalean, balkoi edo terrazen karelaren amaiera edo eskaileren barandak eusten dituena. Balustra multzoari, "balustrada" deritzo.

Adibiderik antzinakoenak, asiriar jauregietako behe-erliebeetan agertzen dira, non leihoen balustrada gisa erabiltzen ziren, eta, beraz, itxura batean, joniar ordenako kapitelak dirudite. Ez dirudi Antzinako Grezian eta Antzinako Erroman erabili zirenik.

XV. mende amaierako adibideak, Venezia eta Veronako palazzoetako balkoietan dago. Quattrocentoko balustrada hauek, ez dute identifikaturiko aurrekaririk arkitektura gotikoan eta kolomadiak eratzen dituzte, miniaturazko arkuen alternatiba gisa. Rudolf Wittkowerren arabera, XX. mende hasierako historialaria, ezin zaio inori eman barkalunaren asmakizuna, baina Giuliano da Sangalloren aurrekaria nabarmentzen du, nork barra-barra erabili zuen Villa Mediciko terrazetan, Poggio a Caianon, 1480 inguruan, antzinako eraikinen berreraikuntzan erabili zituen, eta, motibo hau, Bramante eta Michelangelori utzi zien. Azken honekin, barkalunek ospea hartu zuten, jada XVI. mendean.

Wittkowerrek, bi mota ezberdintzen ditu: bata profil simetrikokoa, forma konkortu bat alderantzikatutako beste baten gainean duena, bi zatiak eraztun baten bidez bananduak, eta, beste bat, ontzi formakoa, lehen aldiz, Wittkowerren arabera, Michelangelok erabili zituenak.

Datazio historikoa.

Barkaluna, sarri, antzinako haltzari edo elementu arkitektonikoak datatzeko erabiltzen den tresna da. Adibidez, Karlos II.a Espainiakoaren garaiko altzarien barkalunen diseinu torneatua, XVII. mendeko bereizgarriak dira.


Marta Untzue

Marta Untzue Urdanitz (Berriozar, ) nafar futbolaria da, Bartzelona Futbol Klubean aritutakoa. Elba bere ahizpa bikia ere futbolaria da eta Juan Carlos Unzue osaba du. Euskal Herriko emakumezkoen futbol selekzioan lau aldiz izan da.

Futbolari ibilbidea.

Zelai erdian edo defentsako eskuin hegalean jokatu ohi du. Herrian hasi zen baloiari ostikoak ematen. Berehala nabarmendu zen, eta Osasunak fitxatu zuen. 2003 eta 2006 artean bertan jokatu zuen. Baina Osasunak ez zuen egin Lehen Mailan talde bat osatzeko urratsa. Bartzelonaren eta Athleticen eskaintzak jaso zituen, eta Bartzelonara joatea erabaki zuen Elba ahizpa bikiarekin batera. Han egindako lehen sasoian, Bigarren Mailara jaitsi ziren, baina, ordutik, gora egin zuten. Taldearen profesionalizazioa bizi izan du. 2015etik taldeko kapitaina da. Urte hauetan ondorengo tituluak irabazi ditu: lau Espainiako Liga (2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15), bost Espainiako Kopa (2010-11, 2012-13, 2013-14, 2016-17 eta 2017-18) eta Kataluniako zortzi Kopa (2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016 eta 2017). Txapeldunen Liga jokatzeko aukera izan du.

Bi urtez jokatu zuen Athleticen Bartzelonak utzita, 2020-2021 sasoirako ostera, fitxatu egin zuen talde zuri-gorriak.


Monterosso Grana

Monterosso Grana Italiako udalerri bat da. Cuneoko probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Monterosso Granak honako udalerri hauekin egiten du muga:


Vippachedelhausen

Vippachedelhausen Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Terengganu

Terengganu (Jawi: ترڠڬانو

) , lehen Trengganu edo Tringganu deitua, Malaysiako estatua da, Malaysiako penintsulan dagoena. Kuala Terengganu du hiriburua. 13.035 km² ditu eta 2017an 1.210.500 biztanle zituen.


Ahumadako dukea kalea (Iruñea)

Ahumadako dukea kalea Nafarroako hiriburua den Iruñeko Alde Zaharreko kale bat da. Berez, Alde Zaharra eta Iruñeko Bigarren Zabalgunearen muga egiten du.

Izena.

Izena Francisco Javier Girón (1803-1869), Ahumadako II. dukea, iruindar markes eta militarraren omenez darama.

Kokalekua.

Telefonicako bihurgunean hasten da, bertan Estafeta kalea, Joanes Albretekoa kalea, Labriteko jaitsiera, Amaia kalea eta Nafarroako Gorteak kalearekin bat egiten du, eta bihurgunea eginez Karlos III.a etorbidean amaitzen da.

Bihurgunean Espoz Mina kalea elkartzen zaio.

Ondarea.

Kale honen inguruan eraikin eta leku nabarmen hauek daude:


L'Événement (filma)

L'Événement (euskaraz: «Gertakizuna»

) 2021eko Audrey Diwan frantziar zinema zuzendariaren film dramatikoa da. 1960ko urteetako Frantzian girotua, abortu klandestino baten kontakizuna egiten du lanak, eta Annie Ernaux idazlearen "Gertakizuna" nobela autobiografikoan dago oinarrituta.

Filmak Veneziako 78. zinema jaialdiko sari nagusia, film onenaren Urrezko Lehoia, jaso zuen eta munduko zinema festibal zaharreneko aitortza nagusia irabazi zuen seigarren emakumezko zinemagile bilakatu zen.

Sinopsia.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Frantzia; 1963. Anne ikasle gazte eta ernea da, etorkizun oparoa irudikatzen duena. Haurdun dagoela jakin, eta konturatuko da eskuetatik ihesean doakiola ikasketak amaitzeko eta bere ingurune itogarritik alde egiteko aukera. Annek ekin egin beharko dio arazoari.


Rachel Williams

Rachel DeLoache Williams (New York, 1988ko urtarrilaren 29a) Knoxvillen, Tennesseen jaioa, estatubatuar idazle, argazkilari, editore eta sortzaile famatua da. Gaur egun freelance argazkilari eta sormen aholkulari lanetan ari da. Williams ezaguna da Anna Sorokin, alemaniar oinordekoaren lagun ohia izateagatik eta 62.000 dolarretik libratzeagatik akusatua izan zelako. Sorokinekin izan zituen esperientzia guztiak artikulu batean idatzi zituen 2018an. Bere herrialdean oso ezaguna da "My Friend Anna: The True Story of a Fake Heiress" bizitza errealeko gertakari horri buruzko liburua idatzi zuelako.

KARRERA.

Oinarrizko hezkuntza Knoxvilleko institutuan bukatu zuen, horren ostean, "Kenyon Colleg"en graduatu zen 2010ean eta unibertsitate honetatik, Williams-ek ingeleseko eta estudioko artearen arloan lizentzia lortu zuen. Ikasle gisa, New York hirian Art + Commerce, Harper’s Bazaar eta Mercedes-Benz Fashion Week aldizkarietan lan egin zuen. Horren ostean, bere ametsetako lana egiten hasi zen Vanity Fair"Testu etzana" enpresarentzat argazki editore eta produktore bezala, 2019ra arte.

LIBURU FAMATUAREN HISTORIOA.

Anna Sorokin New Yorkeko gau-klub batean ezagutu zuen, 2016an. Sorokin, Anna Delvey izeneko oinordeko alemaniar baten identitatea sortu zuen, eta biok lagunak egin ziren New York hiriko afari eta ekitaldi batean. 2017ko maiatzean Marrakexko La Mamouniaran joan zen oporretan Sorokin eta Kacy Dukerekin. Sorokinen kreditu-txartelak funtzionatzeari utzi zion eta Williamsek bidaiarako 62.000 dolar ordaintzea eskaini zion bere kreditu-txartel pertsonal zein negozio txarteletan, Sorokinek hari kablea emango zion promesarekin bankuak bere dirua baimentzen zionean. Bankuan dirua baimendu ondoren, 15.000 dolar itzuli zizkion, baina ez gainerako guztia. Horren ondorioz, Williamsek gertakariaren berri eman zion "New Yorkeko Polizia Sailari" eta "New York Countyko Barrutiko Fiskaltzari". Williamsek Sorokin atxilotzen lagundu zion poliziari Los Angelesen eta bere aurka deklaratu zuen epailearen aurka. Sorokinek, 60.000 dolarreko zorra utzi zuen Marokora bidaia ostean eta iruzur horren ondorioz, Williamsek ezin izan zuen bere alokairua ordaindu.

"Vanity Fair" utzi zuenetik, Williamsek idazle eta argazkilari gisa lan egiten du. 2018an "Vanity Fair"-erako artikulu bat argitaratu zuen bere esperientziari buruz Sorokinekin, "As An Added Bonus, She Paid For Everything: my Bright Lights Misadventure of a Magician of a Manhattan" izenarekin, eta 2019an "My Friend Anna: the True Story of a Fake Heiress."

BESTERIK.

Williams "The Sinfluencer of Soho" egunkarian elkarrizketatu zuten, 20/20 sareko albistegiaren atal batean, 2021eko urriaren 1ean emititu zena.

Rachelek, Sorokinekin bizitako istorioa saldu zion HBO kateari 35.000 dolarren truke. Honetaz gain, Simon & Schuster-ek liburu akordio bat ere sinatu zuten Williamsekin 300.000 dolarren truke. Rachelen "My Friend Ana: The True Story of a Fake Heiress" liburua, urteko 100 liburu onenen artean dago zerrendatuta.

Katie Lowesek interpretatutako "Inventing Anna" izeneko drama seriea 2022ko otsailaren 11ean kaleratu zen. Hilabete horretan, Williamsek Air Mail-erako saiakera bat idatzi zuen Netflix seriea “fikziozko istorio bat” bezala plazaratzeagatik eta “dirua Sorokinen poltsikoan” sartzeagatik.


Burak Özçivit

Burak Özçivit (Istanbul, Turkia, 1984ko abenduaren 24a) turkiar aktorea eta modeloa da.


Ordan-Larroque

Ordan-Larroque (frantsesez eta ofizialki: "Ordan-Larroque

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gers departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Ordan-Larroque udalerrian erroldatutako biztanleak 874 ziren. Familiak 317 ziren, horien artean 69 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 37 bakarrik bizi ziren emakumeak), 106 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 118 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 367 etxebizitza zeuden, 325 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 22 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 344 etxeak ziren eta 22 apartamentuak ziren. 325 etxebizitza nagusietatik 260 bere jabearen bizilekua ziren, 53 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 12 etxek bi zituzten, 19 etxek hiru zituzten, 92 etxek lau zituzten eta 200 etxek bost zituzten. 257 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 131 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 182 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 586 ziren, horien artean 410 aktiboak ziren eta 176 inaktiboak ziren. 410 pertsona aktiboetatik 386 lanean zeuden (207 gizon eta 179 emakume) eta 24 langabezian zeuden (10 gizon eta 14 emakume). 176 pertsona inaktiboetatik 40 erretiraturik zeuden, 45 ikasten zeuden eta 91 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Ordan-Larroque udalerrian 319 unitate fiskal zeuden, 846,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.313 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 44 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 10 eraikuntza enpresak ziren, 11 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 6 garraio enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 6 zerbitzu enpresak ziren, 2 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 1 zurgina, 1 iturgina, 1 argiketaria, 1 jatetxe, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.

2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 1 arropa denda zen eta 2 etxerako tresna dendak ziren.

2000. urtean Ordan-Larroque udalerrian 41 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.824 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Ordan-Larroque

Biran (3,4 km)

Antras (4,7 km)

Saint-Lary (4,9 km)

Le Brouilh-Monbert (5,7 km)

Castin (7,0 km)

Jegun (7,7 km)

Castillon-Massas (7,8 km)

Barran (7,9 km)


Embajadores

Embajadores, Espainiako Madril hiriburuko auzo bat da, Centro barrutian. Hiriko 12. auzoa da, Lavapiés eremuan. Hirian etorkin gehien dituen auzoetako bat da.


Ikama

|qualifier =P580 |qualifier2=P582 |colformat1=Y |colformat2=Y

|qualifier3=P1083 or P115/P1083

|rowsubformat3= $3

|qualifier4=P131 or P115/P131 |rowsubformat4=: $4 |case4=locationcontext

|separator= | tablesort=1

e_izenburua =Etxean|

e_gorputza =ffffff|

e_g_eredua =_unknown|

e_prakak =ffffff|

e_p_eredua =|

k_izenburua =Kanpoan|

k_gorputza =eeeeee|

k_g_eredua =_unknown|

k_prakak =eeeeee|

k_p_eredua =|

3_izenburua =Alternate|

3_gorputza =|

3_g_eredua =_unknown|

3_prakak =|

3_p_eredua =|

Ikama («Ikasleria martxan» enuntziatuaren akronimoa), "Euskal Herriko hezkuntza ereduak iraultzeko" helburuarekin, 2020an sortutako ezker abertzaleko gazte antolakunde bat da. Euskal eskola herritar, burujabea, nazionala, publikoa eta askatzailea dute helburu.

Sorrera.

Ikastetxe batekoak beste batekoen berri izaten hasi ziren, Lasarte-Oriako institutukoek Oiartzungoen berri, haiek Nafarroakoekin erlazionatzen eta abar. Elkar ezagutzen eta ideiak partekatzen hasi ziren eta 2019. urteko ekainean Donostian bildu ziren denak, Euskal Herri osotik etorritako ikasleak DBHko, Batxilergoko eta Lanbide Heziketako ikasleak. Lehenengo bilkura nazionala izan zen eta Gora Ikasleon Borroka dinamika sortu zen handik.

Ikasle borrokaren garrantzia izan zuten hizpide orduan eta ikasleentzat subjektu berri bat eratzeko beharra mahai gaineratu zuten. Beraz, sortze etapa hori gainditu eta, orain aldi berri bat idekiko da antolakunde berriarentzat, bereziki Euskal Herriko hezkuntza ereduak irauli eta ikasleen neurrira egindako hezkuntza egitasmoa eraikitzeko

2020ko irailaren 12an, Elizondon Euskal Herriko herrialde guztietatik hurbildutako 180 ikasle inguruk parte hartu zuten Iriarte pilotalekuan egindako aurkezpen ekitaldian.

Aurkezpenarekin bukatu zen, 2019-2020 ikasturtean Euskal Herri osoko ikasleek Gora Ikasleon Borroka! lelopean abiatutako ikasle dinamika, urte osoko jardunaren eta lau hilabeteko eratze prozesuaren ondotik. Elizondon zaldutakoaren arabera "Euskal Herriko hezkuntza ereduak irauli eta gure neurrira egindako hezkuntza egitasmoa eraikitzeko antolatu eta borrokatuko duen ikasle antolakundea".

Goizeko 10.00etan hasi zen jardunaldia, ikasle mugimenduaren inguruko hitzaldi batekin. Gero Kaleak hartu izeneko tailerra burutu zuten laxoa plazan eta Baztan pilotalekuan, aldarrikapenak kalean islatzeko modu klasiko zein berrien inguruko formakuntzarekin, eta eguerdian, aurkezpen ekitaldia burutu zen.

Gaur egungo ikasle gazteen jarreraren inguruko antzerki labur batekin abiatu zen ekitaldia, taula gainean bi dantzarik lekukoa hartuz, hauen emanaldiaren erdian, eskenatokian jarritako oihala kendu eta Ikama irakur zitekeen oihal gorri bat agertu zen, ezustean. Hura zen izena, horren baitan izana. Iriarte pilotalekuan zeuden guztiak aulkietatik zutitu eta txaloka hasi ziren, ikasle mugimendu berriari ongi etorri erranez.

Gero, dozena bat gazte igo zen eskenatokira eta denen izenean Aitzol Gil de San Vicente eta Izaro Cuadrak hartu zuten hitza.

"Ikasleak gara. Ikasleak gara klasean lokartuta gaudenak aurreko gaua azterketarako ikasten pasa behar izan dugulako. Ikasleak gara eskuak tintaz zikinduta ditugunak. Ikasleak gara ikaskideekin etorkizuneko ametsak partekatzen ditugunak, dena egiteke dugula sinetsita gaudenak. Ikasleak gara Historiako irakasleak gure Herriko historia kontatzeko moduak amorratzen gaituenak. Ikasleak gara eskola liburuetatik kanpo, eskola liburuetan baino gehiago ikasten dugula ohartzen garenak. Ikasleak gara pandemia baten erdian ordenagailuari begira egunero zortzi ordu igaro ditugunak ezer ikasi gabe. Ikasleak gara bizi ditugun zapalkuntzen aurrean bestelako ereduen alde martxan jartzen garenak. Ikasleak gara, han eta hemengoak, elkartu garenak, antolatu eta gure indarraren potentzialitatearen jabe garenak. Martxan dagoen ikasleria gara, eta Ikama da gure lanabesa".

Helburu horretarantz, inoren zain egon gabe, Euskal Eskola Herritar eta Burujabearen oinarriak ehuntzen hasteko asmoa dute, eguneroko borroka hiru filosofiaren baitan ardaztuz: lehena, "ikasleria subjektu politiko den heinean hitza eta erabakia gureak direla aldarrikatzen dugu"; bigarrenik, "Herritik eta Herriarentzat egingo dugu lan, hezkuntza komunitateko kideekin elkarlanean"; eta azkenik, "Euskal Herria gure borroka espazioa dela ulerturik, nazio eta herri eraikuntzaren baitan egingo dugu lan, hezkuntza eremutik Euskal Herriaren eraikuntza eta askapen prozesua indartuz".

Eratze prozesua.

Cuadrak Ikamaren sorreraren aitzinetik egindako lana gogora ekarri zuen. Azaldu zuenez, iazko ekainean Euskal Herri osoko ikasleak lehen aldiz bildu ziren Donostian egindako asanbladan, tokian toki bakoitzak garatutako borrokak partekatu, ikasle borrokak izan behar zukeenaren inguruan hausnartu eta ikasle subjektu berri bat eratzeko beharra sentituz. Ikastetxez ikastetxe beren problematikei aurre egiteko planak egin zituzten, "azaroaren 28ko greban ikasgelak hustu eta kaleak hartuz". Eratze Prozesuarekin batera kargatzen eta kargatzen joan direla azpimarratu zuen, Covid19ak sortutako egoerei zaintza sare eta ikasle asanbladetatik erantzunez, bertzeak bertze. Errealitatea iraultzeko mugimendua beharrezkoa dela aldarrikatu zuen, "martxan gaudelako elkartu gara gaur hemen, guk defendatuko ditugu ikasleon eskubideak, guri dagokigulako Euskal Herrirako hezkuntza eredu berri bat borrokatu eta eraikiko duen ikasleriaren indarrak bildu eta eskuz esku lan egitea". Ikasle izateari zentzua ikasle mugimenduak ematen diola azaldu zuen, "ezagutu, saretu, elkartu, antolatu eta batera egungo hezkuntza sistema iraultzeko ardura hartzea da". Bide horretan umiltasunez, anbizioz eta konpromisoz lan egiteko deia egin zuen.

Partaideak.

2021eko azarorako Euskal Herri osoko 70 ikastetxe, institutu eta Lanbide eskoletako 370 ikasle ziren.

Euskal Eskola Herritar eta Burujabea.

Euskal Herriko hezkuntza egitasmoak ikasleak erdigunean jartzea nahi dute. Bizi diren gizarteko baldintza sozialak, kulturalak, politikoak nahiz ekonomikoak aintzat hartzen dituen eredua aldarrikatzen dute. Horrekin batera, errealitatearekin lotura izatea garrantzitsua iruditzen zaie, eta errealitate hori ulertzeko eta eraldatzeko bitartekoak eskaintzea ere bai. Jasotzen duten jakintza elkartrukatzea nahi dute eta herriaren mesederako erabiltzea. Pertsona kritiko, parte-hartzaile eta aktiboak heztea nahi dute. Eta hori guztia posible egingo duen eredua Euskal Eskola Herritar eta Burujabea dela diote.

Hezkuntza egitasmoaren ezaugarriak ongi definituta ditu Ikamak: burujabea, nazionala, publikoa eta askatzailea. “Lau ezaugarri horietan barnebiltzen dira gure ideia guztiak eta lau ezaugarri horien baitan txertatzen dira gure hausnarketa guztiak” dio Izaro Cuadra Ikamako bozeramaileak.

Burujabea: “Herri ororen eskubidea da bere hezkuntza antolatzea eta kudeatzea eta herri garen heinean, gurea ere bai”, idatzi dute Izpia dokumentuan. Herriaz gain, herritarrak ere aipatzen dituzte, azpimarratuz herritar orok duela erabakietan parte hartzeko eskubidea. Era berean, euskal curriculum propioa garapena defendatzen dute, alegia, curriculum propioan ardaztea heziketa prozesuaren edukiak: ebaluazio-sistema, pedagogia eredua, lantzeko den materiala, ikaskuntza metodoak eta gainerako alorrak. Bertako eta momentuko behar errealen arabera zehaztutako euskal curriculuma izango litzateke, eta horren baitan ikasleak prozesuaren zentroan jartzea aldarrikatzen dute.

Nazionala: Euskal Herri osoa bilduko duten hezkuntza sistema defendatzen dute Ikamako ikasleek. Euskara, euskal kultura eta Euskal Herriaren historia ardatz harturik nazio izaera eta identitatea landuko dituena, herriarekiko lotura bultzatuz, euskalduna izango dena eta ikasle euskaldun eleaniztunak heziko dituena. Hezkuntza Euskal Herriaren behar errealei erantzuteko moldatu behar dela diote eta eredu dezentralizatuak horretan lagundu egingo lukeela.

Publikoa: hezkuntzak guztientzat eskuragarria izan behar duela azpimarratzen dute. Eta hezkuntza planifikatzeko, antolatzeko eta gauzatzeko garaian hezkuntza-komunitateak izan behar duela protagonista. Komunitate horren barruan ikasleak zentroan kokatzeari garrantzi berezia ematen dio Ikamak. Publikoa definitzeko unean, Ikamarentzat publikoak esan nahi du doakoa, eskuragarria, euskalduna, merkatuaren logikatik at kokatzen dena, feminista, inklusiboa, laikoa eta ahalduntzailea.

Askatzailea: norgehiagoka, indibidualismo eta menpekotasun oro gainditzeko, bizi eredu askatzaileak garatzeko oinarriak eta tresnak eskainiko dituen hezkuntza defendatzen dute. Kolektibotasuna indartu eta elkartasuna eta auzolana landu nahi dituzte. Era berean, heziketa prozesuak, askatzaile izango bada, pertsona kritikoa, aktibo eta parte-hartzaileak sustatu beharko dituela azpimarratzen dute.

Lanerako filosofiak.

“Lanerako filosofiak, finean, gure helburuak lortzeko garatuko ditugun borrokak diseinatzeko aintzat hartu beharreko elementu zentralak dira, begiratzeko jarriko ditugun betaurrekoak”, dio Aitzol Gil de San Vicente bozeramaileak. “Euskal Eskola Herritar eta Burujabearen oinarrian dauden balore eta gako ideologikoak barnebiltzen dituzte filosofia hauek. Ikasleen artean hausnartzeko, jarduteko eta borrokatzeko filosofia bat txertatzen dugu”. Hala, ikasle subjektu berriak oinarrian izango dituen filosofiak hiru dira:

“Euskal ikasleriaren subjektu politiko izaera aitortzea eta lantzea nahi dugu, askotan bigarren mailan geratzen garelako ikasleak hezkuntzaz hitz egitean, gurasoen eta irakasleen azpitik”, dio Gil de San Vicentek. Ikasle subjektua hezkuntza prozesuaren erdigunean jartzea aldarrikatzen dute.

Hezkuntza herritik eta herriarentzat: hezkuntzaz ari garelarik, komunitatearen eta herriaren inplikazioa eta parte-hartzea bilatzen dituen filosofia da, hezkuntzaren eta errealitatearen arteko beharrezko lotura aldarrikatzen duen filosofia. “Izan ere, hezkuntza ez da ikastetxean gertatzen eta geratzen den zerbait soilik, baizik eta herri osoari eragiten dion zerbait.”. Herria-ikastetxea-herria logika sustatzearen alde agertzen dira, herriaren, herritarren eta hezkuntzaren arteko lotura indartzeko xedez.

Nazio eta herri eraikuntza: “Non gauden jakitun izan behar dugu, ez dituelako ezaugarri berak leku bateko edo besteko hezkuntza sistemak. Euskal Herrian lurreratze jakin bat dauka hezkuntzak, Euskal Herriak bere ezaugarriak dituelako eta horren kontziente izan behar dugula uste dugu”, diote bi bozeramaileek. Euskal hezkuntza sistema Frantziako eta Espainiko hezkuntza sistemen mende dagoenez, euskal hezkuntza sistemaren eraikuntzak Euskal Herri askearen eraikuntzan lagunduko lukeela uste dute Ikamatik.

Praktikarako ardatzak eta tresnak.

Egoera ikusita, garbi dute hezkuntza burujabetza eskuratzea funtsezkoa dela, “egun herri gisa hezkuntzaz erabakitzeko eta berau antolatu eta kudeatzeko daukagun eskubidea ukatu egiten baitzaigu”, diote. Hezkuntza Burujabea izateak esan nahi du euskal herritarrok Euskal Herrian dauzkagun nahi eta behar errealen arabera hezkuntza egitasmoa zein den pentsatu, erabaki eta gauzatzeko ahalmena izatea.

Burujabetza hori lortzeko baldintzak desberdinak dira Ipar Euskal Herrian, Nafarroan eta Euskal Autonomia Erkidegoan, lurralde bakoitzean hezkuntzarekiko dauden eskumenak ere desberdinak direlarik. Horregatik, leku bakoitzean dagozkion urratsak eta proposamenak egitearen aldekoak dira, baina lurraldeen arteko elkarlana bultzatuz eta Euskal Herriko ikuspegi nazionala galdu gabe. “Azken helburua Euskal Herri osoa aintzat hartuko duen, lurraldearen luze zabalerako balioko duen eta kanpo injerentziarik izango ez duen Euskal Hezkuntza Sistema Propio bat eraikitzea delako”, Cuadraren esanetan.

Horretarako tenorea dela uste dute Ikamako kideek, “gaurtik eta lokaletik eraikiko dugu Euskal Eskola Herritar eta Burujabea, ikastetxeetan, institutuetan eta lanbide eskoletan erronkaz erronka jardunez”. Eginkizun nagusietako bat ikasleen baldintzak hobetzeko lan egitea izango da, ikasleria antolatzea, hezkuntza eraldatzea eta heziketa prozesu osoa duina izan dadin eredu berri baten alde aritzea elkarrekin.

Horretarako antolatu eta aurrera eramango dituzten dinamikak bi ardatzetan oinarrituko dituzte:

Eredu Propioaren Eraikuntza: aurrera eramango dituzten ekimenak eredu propioaren eraikuntzara bideratuta egongo dira. “Hau da, ez da nahikoa balio ez diguna salatzea, horrez gain behar duguna aldarrikatu behar dugu eta aldarrikapen horietatik gure behar errealei erantzungo dien praktika eta proiektu berriak sortu, sustatu eta garatzea dagokigu”, dio Cuadrak.

Ikasleen kontzientzia lantzeari ere garrantzia ematen diote, “inposatzen zaizkigun hezkuntza sistema eta ereduek ez digutelako herri eta herritar gisa ditugun nahi eta behar errealei erantzuten. Horren kontziente izan behar dugu ikasleok”. Eta horretarako, ikasle masa mobilizatzera joko dute.

Ikasle problematika eta hezkuntza eraldaketa: ikastetxe bakoitzeko errealitatea desberdina dela jakitun izanik, tokian tokiko arazoei irtenbideak edo planteamenduak tokitik bertatik egitea lehenesten dute. Ikastetxe, institutu eta lanbide eskola bakoitzak aurrera eramateko moduko dinamikak planteatzea, astiro-astiro aldaketa txikiak eginez. “Txikitik eraginez gauza handiak lortu daitezkeela uste dugu. Alegia, nork bere zentroan egiten dituen aldaketak Euskal Herriko gainerako ikastetxeetako kideekin partekatuz gero, eta guztiok norabide berean jardunez gero, eraldaketaren dimentsioa handitu egingo da”, azaltzen du Cuadrak. Esate baterako, ikastetxe edo institutu batean ikasleek ebaluazio irizpideek ikasleengan presioa sortzen dutela salatzen dutenean, ikasleak erdigunean jarriko dituen beste ebaluazio eredu bat behar dela aldarrikatzen ari dira. Arazo jakin batetik, aldarrikapen orokor bat egiten ari dira. Gauza bera gertatzen da egungo sistemak sortzen dituen segregazioak salatzen dituztenean eta bestelako publikotasun bat aldarrikatzen dutenean, horrekin mota bateko edo besteko segregazioa pairatzen duten ikasleen baldintzak duintzeko aldarrikatzen dute.

“Gaurtik eta lokaletik hasita”, dinamiken esparrua norberaren ikastetxea izango da, ikasleen egoera duintzen saiatuko dira ikasleak, euren ahotsa entzun dezaten ahaleginduko dira, hezkuntza erdigunean jarriz eta hezkuntzaren zentroan ikasleak. Dagoeneko Euskal Herri osoko 70 ikastetxe, institutu eta lanbide eskoletan hasi dira ikasleak asanbladatan bildu eta ekintzak antolatzen. 370 ikasle inguru igo dira Ikamaren itsasontzira eta abiatu dira. Ikastetxeetako gatazkak azaleratuko dira, gaur egun ikasleen ahotsa ez delako aintzat hartzen: “Ez dugu parte hartzen gure hezkuntza ereduari buruz erabakiak hartzen diren guneetan eta hezkuntza komunitatean gure espazioa izan behar dugula uste dugu, zelako hezkuntza eredua nahi dugun irudikatzeko eta marrazteko”, Cuadraren esanetan.

Borrokarako gida izena jarri dioten tresnarekin hasi dira ikasturte honetan eta hori izango da ikasleek ikastetxeetako eta institutuetako dinamika bideratzeko erabiliko duten erreminta. “Ikastetxeetako gatazkak eta problematikak identifikatzen eta ikasturteko plangintzan diseinatzen lagunduko duen tresna da”, azaltzen du Gil de San Vicentek. Gidak zazpi ildo proposatzen ditu lantzeko: feminismoa, ikas baldintza duinak, pedagogia eredua, kontrol soziala eta helduen boterea, ingurumena, espazioaren antolaketa eta Euskal Herria. Zentro bakoitzak esparru horietako bakoitzean zein egoeratan dagoen jakin ahal izango du, eta ondoren, horren araberako dinamikak planteatu. “Ildo guztiak landu beharrik ez dago, gida malgua da, eta ikastetxe bakoitzak erabakiko du zenbat landu, nahastuta edo banaka landu nahi dituen eta abar”.

Ikastetxe bakoitzeko egoeraz gaindik, orokorrean gaur egungo eredua agortuta ikusten dute zentzu guztietan: bai eduki aldetik, bai pedagogikoki, bai espazio aldetik... “Ondorioz, ikasleen artean ez dago ikasteko motibaziorik, ikastetxea kartzela bat da, eta hori aldatu nahi dugu”. Hezkuntza komunitate osoarekin eta herriarekin egin nahi dute eraldaketa, gogoz daude ikasleak, euren ahotsa entzuteko garaia da.

Kritikak.

Euskal Herriko Mugimendu Sozialistaren Gedar aldizkaritik kritikak jaso zituen sorreratik. Beraien iritzian "Ezker Abertzale Ofizialak gaur-gaurkoz, Ikama dela-eta orain ikasleriaren balizko borroka-komunitateari gogorrago heldu diezaiokeenez, bere politika-egituraketa akritikoa egonkortzeko ahaleginetan dihardu: zuzendaritza edo Estatuan integratutako alderdia (Sortu); haren adar sindikala (LAB); ezker abertzale ofizialaren legitimaziorako komunikabideak (Gara/Naiz); praktikan «alderdiaren gazteria» soila den gazte antolakundea (Ernai); eta, honenbestez, Ikama edo alderdiaren ikasle-frontea. Soilik politikagintza parlamentarioari erreparatzen baitio deritzogu akritiko EAOren politika-egituraketari; hain zuzen ere, gerora estatu-politikagintza ofizialean Sortu alderdiaren parte-hartzea indartu dezaketen ekimenak hartzen baitituzte euren kargu, orohar, aipatu antolakundeek."

Bestalde Espainiako Gobernuaren ordezkaria den Denis Itxasok, Ikamakoak "mespretxagarriak" zirela esan zuen erakunde honek Ekialde institutuan egin ziren irteeren aurrean Terrorismoaren Biktimen Memoriarako Zentroari boikota egin zionean.