Inauteriak Euskal Herrian

Euskal Herriko inauterietan antzinako tradizioari atxikitakoak (bereziki herri txikietan), nahiz hiri eta herrietan ospatzen diren inauteriak daude. Toki batetik bestera egun desberdinetan ospatzen dira: Zubieta eta Iturenen urtarrileko azkeneko igandearen osteko lehen astelehen eta asteartean izaten dira; Tolosako inauteriak inauterien ohiko egunetan ospatzen dira, "Ostegun Gizen" egunetik Astearte Inautea (edo "Asteartita") egunera arte, hausterre-egunaren bezperan; azkenik, Algorta, Plentzian, Bilboko Santutxu auzoan eta Errenterian, besteak beste, "Piñatako inauteriak" ospatzen dira, ohiko inauterien ondorengo hurrengo asteburuan.

Jatorria.

Julio Caro Baroja antropologoaren arabera, “Inauteri” hitzak hiru osagai ditu: INAU aldaera, -TE atzizkia eta -ERI atzizkia. Lehen elementuak “karnabal” esan nahi du; -TE atzizkiak “garaia” adierazten du eta -ERI atzizkia bizioekin dago erlazionatuta. Antropologoaren arabera, ospakizun hau erokerietan edo eguneroko bizimodutik urrun dauden jarreretan oinarritzen da eta hortik dator “inauteri” hitzaren esanahia. [1]

Euskal inauterien jatorria ez dago argi, eta hau azaltzen duten hainbat hipotesi daude. Gehienak “Karnabal” hitzaren etimologian oinarritzen dira. Aditu batzuek erromatar kulturako "Saturnal" eta "Lupercalia" jaietan oinarritzen direla esaten dute. Beste batzuek Garizumarekin eta honek daukan haragia jateko debekuarekin lotzen dute (hortik, Euskal Herriko eremu batzuetan inauteriei “aratusteak” ere deitzen zaie, “haragia uzte”-tik datorrena).

Hala ere, esaten da euskal inauteriek beste jatorri bat dutela. Tradizioa neguaren amaierarekin eta udaberriaren helduerarekin dago lotuta. Ehiza, arrantza edo nekazaritzatik bizi zirenentzat, urtaro aldaketa oso garrantzitsua zen, baina artzainentzat batez ere. Hauek urte erdia mendian bizitzen igarotzen zuten eta elur-garaian etxeetan babesten ziren, ia janaririk gabe. Horregatik, neguaren amaiera ezinbestekoa zen haientzat, bizitza berri bat zekarrelako. Gosete eta hotz garaia atzean uzteko, janariz, edariz eta musikaz beteriko festa bat ospatzen zen. Hauetan zenbait erritu eta sakrifizio gauzatzen ziren lurraren eta emakumeen emankortasuna ziurtatzeko edota etxe-abereak basapiztien atzaparretatik zaintzeko. [2][3]

Jaiak.

Hego Euskal Herrian Francoren diktaduran zehar jai hauek debekatu eta asko galzorian egon ziren. Toki batzuetan, Tolosan esaterako, jarraipena izan zuten garai hartan, "Udaberri jai" moduan.

Nafarroan bereziki atxiki da antzinako inauteri tradizionala: Ituren eta Zubietako inauteriak, Lantzeko inauteria eta Unanuko inauteriak dira bereziki lehengo inauteri tradizioari eusten diotenak. Berako inauterietan, berriz, tradiziozko inauteriari elementu berriak erantsi dizkiote, hala nola artzain eta inudeen desfilea eta dantza.

Araban Zalduondoko inauteriak dira ezagunak. Haietan, "Markitos" pertsonaia erretzen da. Salcedon, "Porretero" izeneko pertsonaia epaitu eta teilatu batera botatzen da azkenean.

Gipuzkoan, Tolosa eta Donostiako hiri inauteriak dira jende gehien biltzen dutenak. Lezon molde tradizionaleko inauteria sortu zuten XX. mendearen bukaeran, Trapujale pertsonaiarekin. Oiartzunen Ihotik egiten dira, Intxixu, basandre eta sorginen pertsonaiekin batik bat. Gerra aurretik hasitako usadioa da eta urte asko ezerezean egon ondoren, herritarrek berreskuratu eta berriro martxan jarri zen. Inauterien aurreko asteburuan, Arditurriko mendi zoleetatik ateratzen dira, udala hartu eta hiru egunera berriro Kataxulo haitzulora bueltatzen dira.

Bizkaian, Enkarterrin hain zuzen, "Carrascoliendas" dute izena eta parte-hartzaileek oilar beltz bat eskuan, koplak abesten zituzten oilar beltzaren historia eta orduko kontuei buruz. [4]Durangon Surrandien konpartsa irteten da kalez kale, hartza lagun, zapatu karnabalez, "Jaizale" taldeko txistularien eta "Tabira" Musika Bandaren doinu hotsean. Eskuan putxikak eramaten dituzte ingururatzen direnak zirikatzeko.Artean (Arratia) Kokomarroak irteten dira kalejiran eta "kuberue" izeneko panpina erretzen dute epaitu ondoren.

Lapurdin Kaskarotek eta azkenean erre egiten den Zanpantzar izeneko pertsonaiak dute protagonismo berezia. Batez ere Uztaritzeko inauteria da tradizioari lotuta jarraitzen duena.

Nafarroa Behereko inauterietan desfile bat egin ohi da, Kabalkada izenekoa. Honetan parte hartzen duten pertsonaiarik ezagunenak Bolantak dira. Dantzariak dira eta lepotik zetazko koloretako zintak daramatzate. Desfilearen amaieran joaten dira. Hauetaz aparte Zaldikoak, Zapurrak, Makilaria, Erraldoitxoak eta abar joaten dira.

Zuberoan Maskaradak izaten dira garai honetan. Maskaradak ere inauteriekin daude lotuta. Pertsonaiak bi multzotan banatuta daude: beltzak eta gorriak. Gorriak garbi eta dotore jantzita doaz eta haien kolore nagusia gorria da. Horietan daude txerrero, artzaina, gatuzain, kantiniersa eta zamaltzaina, besteak beste. Beltzak, itxura zarpailtsu eta zikinarekin, musikarien atzetik doaz desfilea itxiz: ijitoak edo buhameak, berzkinak edo kauterak, zorrotzaileak eta eskaleak.

Historia.

Euskal Herriko Inauteriak aipatzen dituzten lehenengo dokumentuak Erdi Aroakoak dira. Hala ere, aurrehistoriatik ospatzen direla uste da, hala nola, gizakiak artzain bihurtzen hasi zirenetik.

Frankismoaren garaian, Elizak indar handia zuen eta ez zitzaion komeni hainbeste eduki pagano zuen festa bat onartzea. Horregatik, inauteriak guztiz debekatu zituzten. Herri gehienek ospatzeari utzi zioten, baina Unanuan adibidez, diktaduran zehar Inauteriak ospatzen jarraitu zuten. Diktadura amaitu ondoren, 80-90eko hamarkadetan, herri gehienek ohitura berreskuratu zuten. [5][6]

Gaur egun, bi inauteri mota ospatzen dira Euskal Herrian. Alde batetik, ospakizun tradizionalei eta mitologiari lotuago daudenak, eta bestetik, modernoagoak.

Tradizionala.

Inauteri tradizionalak, natura eta antzinako ohiturekin erlazionatuta daude. Hasieran, artzain eta baserritarrak animalien larruekin mozorrotzen ziren. Mitologiarekin lotuak zeuden eta, herriaren arabera, hainbat ospakizun egiten ziren. Gaur egun, tradizio horiek errespetatzen jarraitzen dira eta herri batzuk oso ospetsuak egin dira. Lantzeko inauteriak, adibidez, ospe handia lortu du. Euskal Herrian eta Europan, Zuberoako maskaradak dira inauteri tradizional ospetsuenak. Hainbat herrialdetan maskaraden bertsio propioak egin dituzte, Andorran, Suedian edo Alemanian, besteak beste.

Modernoa.

Inauteri modernoei buruz hitz-egiten denean, Tolosako Inauteriak dira ospetsuenetarikoak. Inauteri mota honetan, karrozak dira elementu garrantzitsuenak. Kolore eta argiz betetako karrozen desfile bat egiten da, gehienetan musikarekin lagunduta. Tradizioarekin zerikusi gutxiago dauka eta ikusgarriagoak dira. Normalean, urtez-urte aldatzen dira.

Pertsonaia nagusiak.

Atorrak (Mundaka).

Atorrak, Inauterietako Igandeetan ateratzen dira Mundakan. Normalean, bandako zuzendaria izan ezik, guztiz zuriz janzten dira. Zuzendaria praka eta kapela beltzarekin ateratzen da. Musikarekin batera, burkoaren azala janzten dute. Batzuetan buru-aurpegiak estaltzen dira eta beste batzuetan ez. Aurpegia estaltzen ez dutenak bibote handi batekin joaten dira. Lehen, kirruz egindako soinekoak erabiltzen zituzten. Gaur egun, edozein oihal mota erabiltzen da. Bi gona zuri daramatzate, horietako bat buruan sartuta. Herritik zehar beraien instrumentuak jotzen dituzte, portura iritsi arte. Bertan, petril baten gainean jartzen dira eta ekitaldiak egiten dituzte. Urtero abesti berri bat asmatzen dute eta aurreko urteetako abestiekin batera abesten dute. [8]

Hartza (Arizkun, Ituren, Zubieta...).

Gizon edo gazte batek bere gorputza artilez estaltzen du eta hartzarena egiten du. Arizkunen hartzarekin hartzaren zaintzailea doa eta, hau, hartzari lotuta dago, hartzak ihes ez egiteko. Bitartean, hartza kaleko jendea izutzen saiatzen da. Festa hau, beste hainbat lekutan ospatzen da. [8]

Joaldunak (Ituren eta Zubieta).

Zubietako joaldunek ator zuria janzten dute, Iturengoek, aldiz, ardi larruzko txalekoa. Gerrian ardi larrua jartzen dute eta bertan joareak lotzen dira. Oso garrantzitsua da gerriko ardi larrua, honen kokapenaren arabera joarearen soinua desberdina delako. Galtza urdinak janzten dituzte eta oinetan larruzko zein gomazko abarkak. Ttuntturroa izeneko txapela eramaten dute; honek metro erdiko altuera eta kukurutxo forma dauka. Bertan kolorezko oihalezko xingolak jartzen dituzte eta txapelaren puntan oilar lumak izaten dituzte.

Joaldunak eskuan zartailua darama. Heldulekua egurrezkoa da eta honen soka zaldi ileekin dago eginda.

Bizkarrean bi joare txiki daramatzate, eta gerri atzean beste bi handi. Joareak modu oso zehatzean ipinita daude joaldunari kalterik ez egiteko eta nahigabean soinua egin ez dezaten. [9]

Zanpantzar (Lapurdi eta Nafarroa Behera).

Lapurdin eta Nafarroa Beherean, Zanpantzar lastozko panpina da pertsonai nagusia. Inauterietako azken egunean epaitu eta erre edo itotzen dute. Panpina hiltzearekin batera gaitzak ere hiltzen direla esaten da. "Zanpantzarrak" joaldunei buruz hitz egiteko erabiltzen den hitza ere bada, baina Ipar Euskal Herrian pertsonai hau desberdina da. [8][9]

Markitos (Zalduondo).

Zalduondo herriko maisuari Larderako ostegunean opariak egiteko ohitura zegoen. Haur bakoitzak txorizoa edo arrautzak oparitzen zizkion.

Markitosak metro eta erdiko altuera izaten du. Hezurdura egiteko bi makil erabiltzen dituzte, batekin gorputza eginez eta bestearekin besoak. Praka zaharrak jartzen dizkiote eta hauek goroldioz betetzen dituzte. Gorputzeko goiko aldea edozein koloretako atorra batekin estaltzen dute, goroldioaz betetzen berriz ere. Arroparekin amaitzeko atorraren gainetik jertse bat jartzen diote. Lapiko bat jartzen dute burua balitz bezala, eta hau kartoizko maskara batekin estaltzen dute. Oinetan lehenago larruzko abarkak jartzen zizkioten, baina gaur egun botak erabiltzen dituzte. [8][9]

Miel Otxin (Lantz).

Lantzeko inauterietako pertsonai nagusia Miel Otxin da. Erraldoia bi pago-adarrekin egiten da. Batekin besoak egiten dira eta bestearekin gorputzaren beste atal guztiak. Burua kartoizko maskara eta txapel batekin estaltzen da, eta lepoa painelu batekin tapatzen da. Ator estanpatu bat eta galtza urdinak ditu jantzita. Hiru metrotako altuera dauka eta gorputza goroldioz eta belar idorrez betea dauka.

Gazte batek Miel Otxin eramaten du, eta aldi berean dantzatzen da. Zaldikoak Ziripot ez du bakean uzten eta etengabe lurrera botatzen saiatzen da. Txatxoak zaldikoa uxatzen saiatzen dira eta Ziripot lurretik altxatzen laguntzen dute. Burdingileak galderoi batekin doaz eta ibilbidearen leku zehatz batzuetan ingudeak dituzte zaldikoari lagundu ahal izateko.

Asteartean Zaldikoa eta Ziripot gabe Miel Otxin erraldoia plazara eramaten dute eta bertan eskopeta batekin bi tiroz hiltzen dute. Hil ondoren Miel Otxin erre egiten dute eta Txatxoek Zortzikortzikoa dantzatzen dute haren inguruan. [8][9]

Mamuxarroak (Unanua).

Unanuko inauterien berezitasuna burdinazko maskara misteriotsuak dira. Herriko zazpi gazte Mamuxarroz janzten dira. Atorra eta flanelazko galtzontzilo zuriekin, gerriko gorri eta beltza daramate. Gerrian ezkilak eta kaskabiloez betetako larruzko zinta bat dute; oso soinu berezia egiten dute. Buruan xingola eta apaingarriz beteriko txanoa janzten dute. Horren azpitik, kolorezko zapiak. Katolak izeneko maskara berezi hauek arinak eta erosoak dira. Maskara hauek burdin xaflekin eginda daude, eta duela ehun urte ingurukoak dira. Eskuetan bi metro eta erdiko hurritz-makilak dauzkate, kalean harrapatzen duten edozein egurtzeko.

Mamuxarroak mozorrotu eta gero, Unanuko kale maldatsuetatik korrika doaz jendearen atzetik, hauek harrapatzeko eta egurtzeko intentzioarekin. Beranduago, etxez-etxe eskatzen joaten dira afari bat egin ahal izateko eta, eguna bukatzeko, dantzaldi bat eskaintzen dute. [8][9] Altsasuko momotxorroen antzeko rola jokatzen dute.

Zamaltzainak (Zuberoa).

Zamaltzainek zaldi burua eta buztana duen egurrezko armazoi bat daramate lepotik zintzilikatuta. Eskubiko eskua, zaldiaren buruari lotuta dago. Janzteko era oso definituta dago: jaka gorria, bularralde zuria urrezko apaingarriekin, praka beltzak belaunetaraino, beheko aldean urrezko parpailetan amaiturik. Oinetan, galtzerdi eta zapatila zuriak eta, haien gainean, zangozorro beltzak zinta txikiekin. Buruan, buruko gorri bat.

Pertsonaia honen lana berezia da. Gerrian daraman zaldi armazoiak dantzatzeko trabak jartzen dituenez, dantzari trebeenak izaten dira paper hau egiten dutenak. Zamaltzainei buruz egindako lehenengo aipamenak XV. mendekoak dira. Horretaz gain, Agosti Xahok 1855. urtean egindako deskribapenaren arabera, sorbaldatik jausten ziren zintak Luzaideko Bolanteenak bezalakoak ziren, eta praka zuriak ziren, beltzak izan beharrean. [8][9]

Zaku Zaharrak (Lesaka).

Lesakako Zaku Zaharrak inauterietako igandean ateratzen dira. Zaku Zaharrak prestatzeak lan handia dakar. Hiru zaku erabiltzen dituzte, bat gorputz enborrerako eta beste bi zango bakoitzerako. Forma eman ahal izateko, urrian egindako bigarren mozketan bildutako belar idorra erabiltzen da, meheagoa baita. Burua oihal zuri batez estaltzen dute, begiak eta ahoarentzako zuloak eginez. Azkenik lastozko txapela daramate.

Ibilaldian zehar elkar bultzatzen dute eta jendea izutzen dute. Taberna guztiek ardoa eskaintzen diete. Ikusleak aztoratu ondoren Zaku Zahar guztiak herriko plazarantz abiatzen dira.

Intxixuak (Oiartzun).

Oiartzungo ihoteetako pertsonai basatiak dira. Zakuz eta larruz egindako arropa basatia daramate. Buru haundi bat izaten dute, ile, hortz, begi, sudur eta adar haundiz osatua. Arropan apaingarri moduan, hezurrak, oilo hanka…eramaten dituzte. Gomazko abarkak izaten dituzte. Makil edo goraizeak ere izaten dituzte jendea zirikatzeko. Intxixu bakoitza auzo batekoa denez, edo auzo bat ordezkatzen duenez, auzo horretako kolorezko zapi bat eramaten du.

Inauterien oinarrizko egutegi bat.

Urtarrilarekin batera hasten da inauteri garaia. Zuberoako maskaradak, Lapurdiko kaskarotak eta beste zenbait inauteri goiztiar hasten dira urtarrilean. Data nagusiak, ordea, otsailean izaten dira. Esaterako, 2023an otsailaren 16an izan zen Ostegun gizen eta 21ean Inaute asteartea. Inauteri garaiko hainbat festa azaltzen dira inauterietako oinarrizko egutegi honetan. Hiri eta herrietan ospatzen diren inauteri modernoak ez dira sartu egutegi honetan. 2023ko datak azaltzen dira taulan, baina beste urte batzuetako datak asmatzeko erreferentzia ona izan daiteke. Maskaraden eta kaskaroten egutegi osoa bukaeran azaltzen da aparte.

Zuberoako maskaraden egutegia (2023).

Batetik Zuberoako maskaradak ezagutu behar dira, 15 saio egiten dira, asko dira eta lau hilabetetan kokatzen dira, urtarriletik apirilera arte. 2023ko maskaradaren datak hauek dira:

Kaskaroten egutegia (2023).

Urtea hastearekin batera hasten dira kaskarotak dantzan eta eskean. Goiztiarrenak Beskoitzekoak izan ziren 2023an, urtarrilaren 7an egin zuten lehen ateraldia. Urtarrileko eta otsaileko asteburutan Lapurdiko hainbat herritako gazteak puska-biltzen, dantzan eta kantuan ibiltzen dira.


Rutilus kutum

Rutilus kutum "Rutilus" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.


Davidstow

Davidstow, kornubieraz: Logdewi

(herria) eta Pluwdhewi (parrokia), Ingalaterrako Kornualles konderriko herri eta parrokia zibil bat da.


Maat Mons

<templatestyles src="Argitzeko/styles.css" />

"Artikulu hau Artizarreko sumendiari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Maat (argipena)»."

Maat Mons Artizarra planetako sumendirik altuena da. Zortzi kilometrora altxatzen da batez besteko erradio planetariotik. Maat egiptoar jainkosaren omenez jarri zioten izena.

Ezaugarriak.

"Maat Monsek" 28ko Km2-ko hedadura duen kaldera handi bat du. Gutxienez bost krater txiki erori ditu 10 km2ko diametrokoak eta 3 eta 5 km-ko diametroa duten krater txikien katea 40 kilometro luzatzen da sumendiaren hego-mendebaldean zehar. Hala ere, ez dute erupzio bolkaniko baten zantzurik erakusten, eta kolapsoen ondorioz sortuak dirudite. Magellan zundaren bereizmen handiko irudiek ez dute laba-jariorik adierazten.

Magellan zundako radar ikerketek "Maat Monsen" sumendi-jarduera nahiko maiz agertu izana ziurtatzen dute, gailurrean eta iparraldeko aurpegian errauts-fluxuak detektatu direlarik.

1980ko hamarkadaren hasieran Pioneer Venus zundekin ikertzen ari ziren geologo planetarioek sufre dioxidoaren eta metanoaren kontzentrazioen gorabehera handiak aurkitu zituzten Artizarrako erdiko eta goiko atmosferan. Horren azalpen posible bat da "Maat Monsen gertaturiko" pliniar erupzioek atmosferara gas bolkanikoak isurtzea litzateke.


Badens

Badens (okzitanieraz "Badens

", frantsesez eta ofizialki: "Badens

") Okzitaniako udalerria da. Administratiboki Aude departamenduko Frantziako udalerria da, Languedoc-Rousillon eskualdean.


Diana Douglas

Diana Love Webster (jaiotza abizena, Dill; lehen Douglas eta Darrid; 1923ko urtarrilaren 22a – 2015eko uztailaren 3a) aktore estatubatuarra izan zen. Kirk Douglas aktorearekin 1943tik 1951ra bitarte egon zen ezkonduta, eta urte horietan lortu zuen famarik handiena, Douglas abizenarekin. Michael Douglas eta Joel Douglasen aktoreen ama da.

1942an, Douglasek aktore gisa hasi zuen karrera, eta 50 filmetan baino gehiagotan agertu zen. Haren paper ezagun batzuk hauek ziren: Susan Rogers "The Indian Fighter"ren (Kirk Douglas protagonista duena) eta Peg "Planes, Trains and Automobiles" filman. Martha Evansen paperarekin ere maiz agertu zen "Days of Our Lives"en (1977–1979, 1982). 2003an, "It Runs in the Family"-n agertu zen Kirk senar ohiarekin, Michael semearekin eta Cameron ilobarekin. 2008an erretiratu zen eta 2015ean hil zen.


Rafter J Ranch (Wyoming)

Rafter J Ranch Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Teton konderrian dago, Wyoming estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Txabakanozko Wikipedia

Txabakanozko Wikipedia Wikipediaren zanboangako txabanako hizkuntzako edizioa da. 2009ko urriaren hasieran 836 artikulu zituen eta Wikipedien zerrendan 185.a zen.


Huxter

Huxter, Eskoziako Shetland uhartediko baserriz osatutako etxalde bat da, Whalsay uhartean.


La Neuville-aux-Larris

La Neuville-aux-Larris Frantziako udalerria da, Marne departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an La Neuville-aux-Larris udalerrian erroldatutako biztanleak 168 ziren. Familiak 75 ziren, horien artean 25 pertsona bakarrekoak ziren (21 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 25 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 21 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 87 etxebizitza zeuden, 79 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 87etxeak ziren. 79 etxebizitza nagusietatik 61 bere jabearen bizilekua ziren, 13 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 9 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 55 etxek bost zituzten. 67 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 38 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 112 ziren, horien artean 91 aktiboak ziren eta 21 inaktiboak ziren. 91 pertsona aktiboetatik 88 lanean zeuden (44 gizon eta 44 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 21 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 6 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an La Neuville-aux-Larris udalerrian 78 unitate fiskal zeuden, 181 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.237 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 8 komertzioetatik, 3 janari enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak iturgina ziren.

2000. urtean La Neuville-aux-Larris udalerrian 26 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

La Neuville-aux-Larris

Champlat-et-Boujacourt (1,4 km)

Cuchery (1,9 km)

Belval-sous-Châtillon (2,5 km)

Jonquery (3,7 km)

Chaumuzy (3,9 km)

Baslieux-sous-Châtillon (4,3 km)

Marfaux (4,5 km)

Chambrecy (4,7 km)

Cuisles (5,1 km)

Ville-en-Tardenois (5,2 km)

Pourcy (5,5 km)

Nanteuil-la-Forêt (5,8 km)

Fleury-la-Rivière (5,8 km)

Bligny (5,9 km)


Monterey (Virginia)

Monterey Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Highland konderrian dago, Virginia estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Synodontis lufirae

Synodontis lufirae "Synodontis" generoko animalia da. Arrainen barruko Mochokidae familian sailkatzen da.


Oberhergheim

Oberhergheim Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Oberhergheim udalerrian erroldatutako biztanleak 1.185 ziren. Familiak 450 ziren, horien artean 87 pertsona bakarrekoak ziren (54 bakarrik bizi ziren gizonak eta 33 bakarrik bizi ziren emakumeak), 128 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 198 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 37 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 484 etxebizitza zeuden, 456 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 23 hutsik zeuden. 427 etxeak ziren eta 56 apartamentuak ziren. 456 etxebizitza nagusietatik 369 bere jabearen bizilekua ziren, 74 alokairuan okupaturik zeuden eta 13 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 19 etxek bi zituzten, 79 etxek hiru zituzten, 90 etxek lau zituzten eta 266 etxek bost zituzten. 384 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 158 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 251 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 804 ziren, horien artean 626 aktiboak ziren eta 178 inaktiboak ziren. 626 pertsona aktiboetatik 581 lanean zeuden (310 gizon eta 271 emakume) eta 45 langabezian zeuden (16 gizon eta 29 emakume). 178 pertsona inaktiboetatik 62 erretiraturik zeuden, 68 ikasten zeuden eta 48 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Oberhergheim udalerrian 473 unitate fiskal zeuden, 1.187 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 21.221 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 44 komertzioetatik, 4 erauzte enpresak ziren, 2 janari enpresak ziren, 6 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 4 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 2 zerbitzu enpresak ziren, 6 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 10 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 funeraria, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 autoeskola, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 1 iturgina eta 2 ile apaindegiak.

2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 1 brikolaje denda handi zen, 1 okindegi zen, 1 drogeria zen eta 1 lore-denda zen.

2000. urtean Oberhergheim udalerrian 24 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.037 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an zegoen osasun-ekipamendu bakarra botika zen.

2009an inguruko herriekin osatutako haur-eskola 1 eta inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Oberhergheim

Biltzheim (1,3 km)

Niederhergheim (2,0 km)

Niederentzen (2,5 km)

Oberentzen (3,1 km)

Sainte-Croix-en-Plaine (4,6 km)

Rustenhart (5,6 km)

Munwiller (5,8 km)

Logelheim (5,9 km)

Hettenschlag (5,9 km)


K.a. XXIII. mendea

Kristo aurreko XXIII. mendea K.a. 2300. urteko urtarrilaren 1etik K.a. 2201. urteko abenduaren 31 arte luzatzen dena da.


Phycomorpha

Phycomorpha Copromorphidae familiako tximeleta genero bat da. Bere espezie tipoa "Phycomorpha metachrysa" da.

Espezieak.

Eskuz gaurkotu


Teshub

Teshub (Teshup, Teššup edo Tešup) panteoi hurritaren, jainkoen erregea da, jainko nagusia da.

Eginbeharrak, atributuak, pareko jainkoak.

Bera da Ekaitzaren jainkoa, hau da, euria, haizea, tximista, trumoia bezalako fenomeno klimatikoena, bere armak direnak hain zuzen. Teshub-ek, beraz, bere panteoian leku garrantzitsua betetzen duten antzeko jainkoekin antzekotasun handiak ditu, hala nola Adad (Mesopotamia), Addu (Amorritena), Hadad/Baal (Canaan), Tarhun (Hititak) edo Teisheba (Urartu). horiek bezala, askotan zezen batek irudikatzen du, emankortasunaren sinboloa baita.

Hebat du Teshubek bikotekide, eta elkarrekin seme bat dute, Sharruma, mendiaren jainkoa.

Teshub Tesheba bezala agertu zen Urartu erresuman (hurriten ondorengoen erreinua), euren jainko nagusietako gisa; Urartiar artean, zutik, zezen baten gainean irudikatzen dute.

Gurtza lekuak.

Teshuben gurtza-leku nagusia Kummen zegoen, egungo Kurdistanen. Baina, oro har, ekaitzaren jainkoari emandako tenpluetan ere gurtzen zen, hala nola Alepon, Arraphan, Kummanin (Kizzuwadnan) eta Yazilikayako labar-santutegian.

Lotutako mitoak.

Teshub Kumarbiren zikloaren parte den hurriten mitoen aktore nagusia da: "Zeruko erregetzaren abestia" (batzuetan "Hurriten teogonia" ere esaten zaio). Aita duen Kumarbi jainkoaren aurka borrokatzen da, eta ehizatzera iristen da beste jainkoei boterea hartzeko. Beste bi mitok, "Hedammuko mitoak" eta "Ullikummiko kantuak", Kumarbi semeaz mendeku hartu nahian dabilela, baina ez du lortzen. Bigarren mitoan, Teshubek Ullikummi garaitu behar du, beste jainkoak garaitzeko aitak sortutako erraldoia. Lehen aldiz garaitu ondoren, Ea jainkoaren laguntzarekin irabaztea lortzen du.


Montigny-le-Chartif

Montigny-le-Chartif Frantziako udalerria da, Eure eta Loir departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Montigny-le-Chartif udalerrian erroldatutako biztanleak 537 ziren. Familiak 212 ziren, horien artean 56 pertsona bakarrekoak ziren (28 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 84 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 323 etxebizitza zeuden, 220 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 82 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 319 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 220 etxebizitza nagusietatik 205 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 17 etxek bi zituzten, 43 etxek hiru zituzten, 56 etxek lau zituzten eta 102 etxek bost zituzten. 191 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 95 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 100 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 325 ziren, horien artean 230 aktiboak ziren eta 95 inaktiboak ziren. 230 pertsona aktiboetatik 215 lanean zeuden (120 gizon eta 95 emakume) eta 15 langabezian zeuden (8 gizon eta 7 emakume). 95 pertsona inaktiboetatik 45 erretiraturik zeuden, 21 ikasten zeuden eta 29 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Montigny-le-Chartif udalerrian 241 unitate fiskal zeuden, 597 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.532 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 16 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 7 zerbitzu enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 1 igeltseroa, 1 argiketaria eta 1 jatetxe.

2000. urtean Montigny-le-Chartif udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.001 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Montigny-le-Chartif

Méréglise (2,4 km)

Mottereau (3,7 km)

Frazé (4,8 km)

Vieuvicq (5,1 km)

Happonvilliers (5,6 km)

Saint-Éman (6,4 km)

Nonvilliers-Grandhoux (6,7 km)

Chassant (6,8 km)

Illiers-Combray (7,0 km)

La Croix-du-Perche (7,7 km)

Les Châtelliers-Notre-Dame (7,8 km)


Maxentzio

Marko Aurelio Valerio Maxentzio (latinez: "Marcus Aurelius Valerius Maxentius"

Estreinako urteak.

Maxentzioren jaiotze-data ezezaguna da, 278 inguruko batek izan behar du ordea. Enperadore izatekoa zen Maximianoren semea izan zen Maxentzio.

Aita enperadore izendatu zuten 285ean, eta bera ere tronua hartuko zuela ematen bazuen ere, ez zuen inolako kargu garrantzitsurik aitaren agintaldian. Valeria Maximilarekin ezkonduta, bi seme alaba izan zituen, haietako bat Valerio Romulo izenekoa. Bestearen ezezaguna da.

305ean, Dioklezianok eta Maximianok erretiroa hartu zuten. Zesar ohiek, Konstantzio Klorok eta Galeriok, Augusto titulua jaso zuten. Konstantino eta Maxentzio, enperadoreen semeak izanda ere, kanpoan utzi zituzten. Severo II eta Maximino Daia ziren zesar izendatuak.

306an, Konstantzio Kloro hil zen. Konstantino, haren semea, enperadore izendatu zuten uztailaren 25ean. Galeriok zesar titulua eman zion. Eredu honi jarraiki, urte horretan bertan Maxentzio enperadore bihurtu zen.

Boterea eskuratzen.

Erroma hiriak Inperioko beste edozeinek bezalako zergak ordaindu behar zituelako zurrumurruak eta Pretoriar Goardia erabat desegingo zelako esamesak hedatu zirenean, matxinadak sortu ziren. Erromako ofizial batzuek Maxentziori enperadore titulua onar zezala eskatu zioten. Maxentziok ohorea onartuta, publikoki enperadore aldarrikatu zuten hiritarrek urriaren 28an.

Maxentzioren autoritatea Italiako hegoaldean, Korsikan, Sardinian, Sizilian eta Afrikako probintzietan onetsi zen. Italiako iparraldeak Severo mendebaldeko augustopean jarraitu zuen, Milanen bizi zelako.

Hastapenean, Maxentziok ez zuen augusto edo zesar titulurik erabili, "princeps invictus" (Garaitu gabeko printzea) baizik, Galerio enperadoreen onarpenaren zain. Nolanahi ere, ez zen halakorik gertatu. Maxentziorekiko desatsegintasunaz gain, Galeriok bere burua enperadore izendatze hori (Konstantinok eta Maxentziok egin zuten bezala) geldiarazi nahi zuen.

Konstantinok aitaren armadak eta lurraldeak irmo zituen haren menpe, baina hori ez zen Maxentzioren kasua: bosgarren enperadorea izanda, ez zeukan tetrarkian inolako lekurik. Gainera, tropa gutxi zuen haren agindupean. Usurpatzaile honen kontra egitea erraza izango zelakoan, 307ko hasieran Severo II.a Erroma joan zen armada handi baten buruan. Hala ere, armada horretako soldadu gehienak Maximianoren, Maxentzioren aitaren, pean ibiliak ziren. Erromara iritsitakoan, Maxentziori leialtasuna zin egin zioten Severo II.aren soldadu gehienek.

Maximiano bera itzuli zen erretirotik semea laguntzeko eta babesteko. Severo II.ak Ravennara ihes egin zuen. Handik gutxira, errenditu zen Maximianok bizitza barkatuko ziola agindu bati zion. Maxentziok "augusto" titulua hartu zuen orduan. Haren menpeko lurraldeak Alpeetara iristen ziren iparraldean eta Istria penintsulara ekialdean.

Enperadore.

Maxentzio eta Maximianoren arteko gobernuak proba are gogorragoa izan zuen Galerio bera armada handiago batekin Erromara joan zenean 307ko udan. Maxentziok Severo II.ari egindakoa errepikatu ahal izan zuen: dirutzak agindu eta Maxentziorekiko leialtasuna aldarrikatu. Honela, Galeriok ere soldadu andana galdu zuen, eta atzera egin behar izan zuen. Horrelako batean, Severo II.a hilik suertatu zen Maxentzioren aginduz.

Maxentziok Konstantinorekin harreman onak izan nahi zituen. Horretarako, 307ko udan, Konstantino Maxentzioren alabarekin ezkondu zen. Edonola ere, Konstantino ez zuen Galerioren kontra egin nahi, eta, haren inbasioarekin, ez zuen Maxentzio babestu.

308ko apirilean, Maximiano semea boteretik at uzten saiatu zen, baina, haren harridurako, legioek Maxentziori leial jarraitu zioten. Aitak Konstantinorengana joan behar izan zuen ihesean.

308an ere, Lizinio benetako "augusto" izendatu zuten. Maxentzioren postua bereganatzeko beharra ezarri zioten Liziniori. Urte horretan ere, Afrikako probintziek Domizio Alexandro aldarrikatu zuten enperadore. Horrek Maxentzio kinka larrian uzten zuen, Afrikako probintziak premiazkoak baitziren Erromako gari-hornidura ziurtatzeko. Hortaz, Maxentziok armada txiki bat Afrikara bidali zuen, non usurpatzaile garaitu eta hil zuen 310ean edo 311n. Hala ere, Liziniok Istria konkistatu zion, baina ezin izan zuen aurrerago egin Galerio hil zelako.

Maximiano hil ondoren, Konstantinorekiko hartu-emanak berehala gaiztotu ziren. Maximinorekin aliatu zen Maxentzio Konstantinok eta Liziniok osatzen zuten hitzarmenari aurre egin ahal izateko.

Heriotza.

312ko hasieran, Konstantinok Alpeak zeharkatu zituen. Urrian Erromara iritsi zen, Maxentzioren legioak maiz garaitu ostean. Severo II.a eta Galerio menderatu zituen estrategiari ez zion eutsi horretan Maxentziok. Erroman babestu ordez, borroka irekia eskaini zion Konstantinori 312ko urriaren 12an.

Historialari kristauek kontatzen dute Konstantinok gurutze baten alboan borrokatu zuela, amets batean ikusi zuen bezala. Nolanahi ere, Konstantinok irabazi zuen eta Maxentzio hilik suertatu zen.


Unitate didaktiko

Hezkuntzan, unitate didaktikoa (UD), edo batzuen ustez sinonimotzat jo daitekeen ikas sekuentzia ikasgai edo eduki jakin eta zehatz baten inguruan (adibidez, meteorologia edo energia ez berriztagarriak) hezkuntza-ikasketa prozesua antolatzeko modu bat da, edukia ikaslearen mailara, eskura dauden baliabideetara eta lortu beharreko helburuetara egokitzen duena. Normalean denboralizazioari buruzko aurretik egiten diren estimazioak eta plangintzak ere gehitu ohi dira.

Unitate didaktikoa problema edo erronka baten inguruan ere eraiki daiteke, arazo-egoera batetik, adibidez, "egin dezagun letxugari ura kentzeko zentrifugagailu bat", edo "antola dezagun Xra bisita-bidaia", edo "idatz dezagun antzezlan bat", edo "egin dezagun arbola orrien erakusketa bat"...

Curriculumak barne hartzen dituen ezagutzak eta gaitasunak hainbat ikasgaitan bereizten dituzte unitate didaktikoek eta horrela, hezkuntzaren antolaketan denbora-planifikazioa eta beharrezko ebaluazioa bideratu.

Atalak.

Unitate didaktikoan, zehaztu daitezke zeintzuk izango diren helburu nagusiak, zeintzuk izango diren landuko diren edukiak, eta gehien garatuko diren gaitasun edo konpetentziak...

Zehaztu daiteke, gehiago edu gutxiago, ze metodo eta ze teknika erabiliko diren ikasleek konpetentzia horiek ahalik eta gehien garatzeko, ze estrategiak erabiliko diren. Zehaztu daiteke non egingo diren egin beharrekoak eta denbora-plan bat. Azkenik, zehaztu daiteke nola ebaluatuko eta nola kalifikatuko den. Ze ebaluazio irizpide, ze ebaluazio adierazle, ze ebaluazio tresna, erabiliko diren, eta noiz, eta nola.

Helburuak.

Unitate didaktiko bat diseinatzerakoan zehaztu daitezke zeintzuk izango diren helburu nagusiak eta zeintzuk zeharka landuko diren helburuak.

Zehaztu daitezke denbora muga jakin batean lortu nahi diren helburuak, eta zehaztu daitezke denbora tarte laburragoan tarteko helburuak.

* Zehatzak, espezifikoak. Ez dute balio "idazlan kontuetan saiatuko gara hobetzen", "idazlan gehiago egingo ditugu", "ahaleginduko gara mintzamena gehiago lantzen" bezalako orokorkeriak. Helburuak ondo formulatuta egoteko, idazlan kontuetan hobetzeko egingo diren ekintza zehatzak aipatu behar dira, mintzamen kontuetan egingo diren ahaleginak ahalik eta zehatzen deskribatu behar dira.

* Ebidentzien bidez neurtzeko modukoak. Idazlan kontuetan ebidentziak jaso behar dira, ikasleen idazlanak hain zuzen ere. Errubrikak edo berariaz sortutako txantiloiez idazlaneko hainbat parametro neurtzeko modukoak izan behar dute. Kantitatea neurtzea erraza da, idazlanaren neurria begien bistakoa izaten da, baina kalitatea ere neurtzeko modukoa izan behar du, eta hori hasieratik ondo formulatuz gero, hobe. Mintzamen kontuak neurtzeko ere, grabazioak izan daitezke ebidentziak. Grabazioen diskurtsoen kalitatea neurtzeko errubrikak edo kontrol zerrendak erabiliz gero, neurtzeko moduko ebidentziak jaso dira.

* Erakundearen helburu nagusiekin bat egin behar dute edozein unitate didaktikoko helburuek. Unitate didaktikoa diseinatzerakoan, mintegian, ikastetxean, dauden proiektuekin eta planekin talkak saihestu egin beharko.

* Helburuak erronka izan behar dute. Helburuak irakasleria eta ikasleriarentzat lortzeko modukoak izan behar dute, ezin dira helburu errazegiak izan, ―"iaz egin genuenaren % 50 egingo dugu" estilokoak―, ezin dira zailegiak izan, edonor desanimatzeko modukoak. Errealistak izan behar dute baina betiere hobetzeko erronkarekin.

* Helburu zehatzak lortzeko denbora zehatzak aurreikusi behar dira. Helburuak ebidentzien bidez neurtzeko modukoak izan behar dute, baina ebaluazio horiek egiteko denbora batzuk markatu behar dira aurretik.

Helburuak: inposatuak ala negoziatuak?

Erakunde batean, izan hezkuntzakoa, izan enpresa estilokoa, helburuak goitik behera ezarri daitezke. Goikoek helburuak sortu eta zehaztu, eta behekoek helburu horiek lortzen saiatu. (Eta helburuak lortuz gero goikoek zoriondu, eta bestela, kontuak eskatu; eta behekoek helburuak lortuz gero saria eskatu, edo bestela, aitzakiak asmatu).

Bada beste aukera bat, goikoak saia daitezke helburuak behekoekin adosten. Helburuak lortzeko egon daitezkeen zailtasunak, bakoitzak bere ikuspegitik ikusten ditu. Batzuen asmoak gehiegi edo gutxiegi iruditu ahal zaizkie batzuei eta besteei.

Erakundeko edonork helburuak bere egitea nahi bada, konfiantzazko lan-giroa lortu behar da. Komunikazioa erraztuko duen testuinguru mesedegarri bat lortu behar da. Goikoek behekoei lan egiteko eskatu behar diete, baina helburuak erronka bezala aurkeztea komeni, eta behekoek helburuen diseinuan parte hartzea komeni. Goikoek eta behekoek helburuen diseinuan parte hartuz gero, negoziazioak egongo dira. Betiere zaindu behar da negoziazio horietan erabiltzen den doinua, goikoek inposatu baino, iradoki egin behar dute, eta lortu behar dute behekoek konpromiso batzuk hartzea. Azken batean, behekoek egin behar dituzten ekintzak planifikatzen ari dira. Planifikazioan denbora mugatu batzuk ezarri behar dira. Zer egingo den eta zein epetan egingo den negoziatu, adostu egin behar. Goikoek konpromiso minimo batzuk lortu behar behekoengandik, kontuak gehiegi behartu gabe eta nasaikeriatan erori gabe.

Egindakoak egin eta gero, azken ekoizpenen eta prozesuen ebaluazioa egin behar da. Lorpenen eta egindako akatsen komunikazioa ezin da ahaztu. Erakundeko pertsona guztiengana heldu behar da komunikazioa, inor isolatuta utzi gabe. Guztiek ulertu behar dituzte helburuak, ahal bada lortzeko moduko helburuak direla pentsatu beharko dute guztiek, eta erakundeko pertsona guztiak sentitu beharko lirateke helburuen diseinuaren nolabait protagonistak. Eta etengabe hobetzeko, etengabe ebaluatu behar da. Epe jakin batzuetan helburuen lorpen maila neurtu eta helburu berriak ezarri beharko.

Landuko diren konpetentziak.

Gehiago jakiteko, irakurri: «Gaitasun (hezkuntza)»

Unitate didaktiko bat diseinatzerakoan zehaztu daitezke zein konpetentziak landuko diren. Konpetentzia guztiak landu daitezke unitate didaktiko bakar batean, baina beti landuko diren konpetentzia batzuk beste batzuk baino sakonago.

Edukiak.

Ikasleek eduki batzuk jakin beharko dituzten beren konpetentziak garatzeko, eta ez badakizkite ikasi beharko. Eta ikasiz gero, jakintza hori erabili beharko proiektua aurrera eramateko.

Landuko diren testu/diskurtso motak.

Ahozko eta idatzizko testu mota batzuk agertuko dira unitate didaktikoan. Unitate didaktiko asko diseinatzerakoan testu eta diskurtso aniztasuna bilatu beharko.

Proiektua aurrera eramateko, ikasleek ahozko zein idatzizko testuak erabili beharko dituzte, eta horiek askotarikoak izan behar dute unitate didaktiko asko batera diseinatuz gero.

Testuetan, ahozko diskurtsoetan zein idatzizko testuetan, ikasleen komunikazio beharrizanak aintzat hartu beharko dira.

Jarduerak.

Unitate didaktiko bat diseinatzerakoan,

* ikasleen aurrezagutzak azaleratzeko jarduerak diseinatu beharko lirateke.

* ikasleei prozesuan lagundu beharko zaie: planifikatzen, antolatzen, berrikusten.

* ahozko zein idatzizko jarduerak diseinatu beharko lirateke.

* jarduerek aukera eman beharko dute arloko konpetentziak eta zeharkako konpetentziak garatzeko (ikasten ikasteko, norbera izaten ikasteko, elkarrekin bizitzen ikasteko, ikaslearen autonomia garatzeko...).

* Unitatearen didaktikoaren garapenean ebaluazio-jarduerak daude. Eta ebaluazioa ez da zertan amaieran bakarrik egingo den jarduera bat, proiektua garatzeko prozesu osoan zehar hainbat ebaluazio-prozedura ezar daitezke. Eta hainbat ebaluazio tresna erabil daitezke.

* unitatearen didaktikoaren garapenean ohikoak izaten dira gogoeta linguistiko batzuk sortzea, hizkuntzaren garapena eta ikaskuntza lotuta daude-eta. (Esate baterako, ezin da, edozein jakintza arlotan, ezer ikasi, jakintza arlo horretako eremu semantikoa zabaldu gabe).

* taldekatze-mota desberdinak proposatu daitezke. Unitate didaktikoan zehar taldeak mantendu egin daitezke edo prozesuan aldaketak proposatu daitezke.

* jardueren helburuen artean testu bat edo batzuk (ahozkoak zein idatzizkoak) ekoiztea izango da. Edozein formatutan: aurkezpen digital, bideo, audio, jendaurreko aurkezpena, grabatuko diren taldearen azalpenak, infografia bat...

Denboralizazioa.

Unitate didaktiko bat diseinatzerakoan jarduera bakoitzak zenbat denbora beharko duen kalkulatu beharko. Daukagun denborari, neurria hartu beharko.

Ikasleek ekoizpenak burutzeko epea zein duten aldez aurretik ezagutu beharko, eta tarteko denbora-kontrol batzuk ere diseinatzea komeni.

Ebaluazioa eta kalifikazioa.

Sakontzeko, irakurri: «Ebaluazio (hezkuntza)»

Ezinbestekoa da, edozein unitate didaktiko diseinatzerakoan, ebaluazio prozesu bat ere diseinatzea. Kalifikatzea ere askotan, ezinbestekoa izaten da, hezkuntza sistema askok horrela eskatzen dutelako.

Oso komenigarria da ikasleek aldez aurretik jakitea zeintzuk izango diren ebaluazio irizpideak eta ebaluazio adierazleak. Ikasleek halaber, jakin beharko dute eginbeharrekoak egiteko zenbat denbora izango duten, ataza bakoitza amaitzeko epea zein ote den.

Prozedurak ebaluatu behar dira, ez azken ekoizpenak bakarrik.

Gaitasun edo konpetentzia guztiak ebaluatu behar dira, arlokoak eta zeharkakoak, ez edukien ezagutza bakarrik.

Gaur egun, positiboki baloratu ohi da ikasleak ebaluazio tresnak diseinatzerakoan parte hartzea, eta unitate didaktikoko zenbait arlo diseinatzerakoan ere parte hartzea.

Egitura orokorra.

Goiko irudiko unitate didaktikoaren egitura orokorrean, abiapuntu bezala, arazo-egoera bat proposatzen da, eta amaieran ikasleei ekoizpen jakin bat, taldeka, sortzeko eskatuko zaie. (Kartel bat, bideo bat, aurkezpen digital bat irudi eta audio eta guzti...).

Unitate didaktikoaren ardatza proiektu bat modu kooperatiboan aurrera ateratzea da.

Arazo-egoera ikasleentzat erakargarri eta esanguratsu den testuinguru batean txertatuta egon beharko.

Amaierako ekoizpena nolakoa izan behar duen, hasieratik jakin beharko dute ikasle guztiek.

* Ikasleek ondo jakin behar dute, hasiera-hasieratik ahal izanez gero, arazo-egoera batetik abiatuta zein izan beharko duen amaierako ekoizpena, nolakoa izan beharko den. Ikasleek jakin behar dute nola antolatuko diren, bakarka, irakasleak sortutako taldeetan, ikasleek sortutako taldeetan, talde irekietan, talde itxietan, taldeen arteko elkarlana sustatuz, taldeen arteko lehia sustatuz... Bikoteka, hirukoteka, laukoteka...

* Ikasleek ondo jakin behar dute, hasiera-hasieratik ahal izanez gero, zeintzuk izango diren ebaluatzeko jasoko diren ebidentziak. Ebidentzia horiek ez dira amaierako ekoizpenari lotuta bakarrik egongo, prozedurak ebaluatzeko ere ebidentziak jaso beharko dira, eta ikasleek horren gainean jakin beharko dute. Eta jakin behar dute, halaber, zelako errubrikak erabiliko diren ebidentzia horiek neurtzeko.


Baños de Montemayor

Baños de Montemayor Cáceresko probintziako udalerria da. 2008ko erroldaren arabera 737 biztanle zituen 21,98 km²-ko azaleran.


Torn Curtain

Torn Curtain (euskaraz "Errezel Urratua") 1966ko Alfred Hitchcock estatubatuar zinema zuzendariaren suspense filma bat da. Bertan, Paul Newman eta Julie Andrews aktoreek antzeztu zuten. Filma Gerra Hotzan girotua dago.

Alfred Hichtcocken filmetan gertatu ohi zen gisa, honetan ere zuzendariak kameo edo agerpen labur bat egin zuen, hain zuzen ere, Hitchcock haur bat altzoan duela hoteleko harretagunean agertzen da.

Argumentua.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Michael Armstrong (Paul Newman) Alemaniako Errepublika Demokratikoko zientzialari baten formula lortu nahi duen izen handiko estatubatuar fisiko nuklear bat da. Hori lortzeko, Altzairuzko Oihala igaro eta bestaldean bere zerbitzuak komunisteei eskeini nahi dizkielaren papera antzeztuko du. Bere neskalaguna (Julie Andrews) ere berarekin bat bidaitu eta Michaelen jokaerarekin erabat harriturik, mutilagunak bere herrialdea traizionatu eta neskalaguna bera ere engainatu nahi duela usteko du. Horregatik naskalagunak bere mutilaguna Mendebaldeko Berlinera jarraitu eta bertan haren benetazko asmoaz jabetuko da, hots, Michaelek benetan bere herrialdea zerbitzatu nahi duela, ondorioz neskalagunak Michaeli lagunduko dio. Baina Ekialdeko Alemaniatik ihes egitea zail egingo zaie.


Le Bourdeix

Le Bourdeix (frantsesez eta ofizialki: "Le Bourdeix

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Le Bourdeix udalerrian erroldatutako biztanleak 254 ziren. Familiak 108 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 32 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 145 etxebizitza zeuden, 113 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 141 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 113 etxebizitza nagusietatik 88 bere jabearen bizilekua ziren, 20 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 10 etxek bi gela zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 40 etxek lau zituzten eta 47 etxek bost zituzten. 63 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 45 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 55 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 152 ziren, horien artean 113 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 113 pertsona aktiboetatik 106 lanean zeuden (55 gizon eta 51 emakume) eta 7 langabezian zeuden (2 gizon eta 5 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 21 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Le Bourdeix udalerrian 107 unitate fiskal zeuden, 237 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.938 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 13 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 iturgina eta 1 argiketaria.

2000. urtean Le Bourdeix udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden, 264 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Le Bourdeix

Étouars (1,8 km)

Saint-Estèphe (2,2 km)

Saint-Martin-le-Pin (4,0 km)

Teyjat (4,6 km)

Augignac (5,0 km)

Piégut-Pluviers (5,8 km)


Vygozero

Vygozero (errusieraz: Выгозеро; finlandieraz: "Uikujärvi") Kareliako Errepublikako aintzira da, Errusiako ipar-mendebaldean dagoena. 500 uharte baino gehiago ditu.


La Agudako geltokia

La Aguda Asturiasko Printzerriko tren geltoki bat da, Gijón/Xixón udalerrian kokatuta dagoena.

Egoera.

Geltokia honako burdinbide hauen ibilbidearen zati da:


Toy Story

Toy Story 1995ean egindako haurrentzako animaziozko film bat da, Pixar konpainiak ekoitzia eta John Lasseterrek zuzendua. Pixar ekoiztetxearen lehen film luzea izan zen, bai eta zinemaren historian efektu digitalak dituen lehenengo animaziozko filma ere.

Joss Whedon, Andrew Stanton, Joel Cohen eta Alec Sokolow gidoilariek idatzi zuten istorioaren gidoia, eta Randy Newman musikariak konposatu zuen soinu-banda. Tom Hanks eta Tim Allen izan ziren aktore nagusiak; batak Woody pertsonaiari jarri zion ahotsa, eta besteak aldiz Buzz pertsonaiari. Izan ere, bi horiek dira istorioaren protagonista nagusiak. Filmak jostailu talde bizidun baten abenturak kontatzen ditu, eta hasiera batean aurkaritzat elkar ikusten duten arren, istorioak aurrera egin ahala adiskidetu egiten dira guztiak.

Filma estreinatu eta lasterrera arrakastatsu bilakatu zen, Estatu Batuetan eta Kanadan batez ere. Guztira 191 milioi dolar batu zituen hainbat herrialdetan, eta 361 milioi baino gehiago nazioartean. Ordutik, Disneyk eta Pixrlek, arrakasta horri etekina ateratze aldera, pertsonaiak oinarri dituzten jostailu eta bideo-joko ugari kaleratu dituzte, eta lortutako arrakasta izugarriari esker beste jarraipen hauek plazaratu zituen: "Toy Story 2" (1999), "Toy Story 3" (2010) eta "Toy Story 4" (2019). Film horiek guztiak, 1988an filmatutako animaziozko "Tin Toy" film laburrean daude oinarrituta.

Argumentua.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Sinopsia.

Woody cowboy-ak zuzendutako jostailu taldearen misio berri batekin hasiko da filma: Jostailuen jabeak, Andyk, bere zazpigarren urtebetetze eguna dela eta jasotako opariak identikatu behar dituzte eta hor agertuko da Buzz pertsonaia. Jostailu gehienek, gogotsu egingo diote ongietorria kide berriari baina Woodyk aldiz, mehatxu gisa ikusten du Buuz. Izan ere, Andyren jostailu gogokoena denez, Woodyren postua ordezkatu du. Buuzek bere jostailu nortasuna aurkitu nahi du eta horretarako bere jatorrira bidaiatzea izango du helburu baina bi protagonisten arteko eztabaida baten ondorioz, Andyk hornitegi batean utziko ditu ahaztuta nahi gabe. Andy berriz aurkitzeko bidetan, Woodyk hainbat burubide aterako ditu aurrera, bide batez, Buzzetaz desegite aldera eta hor hasiko dira beraien abentura guztiak.

Gaiak.

Hainbat gai lantzen ditu filmak baina orokorrean jostailuek, gizakiok ikusten ez ditugunean, bizidunak bihurtzen direla azpimarratzen du istorioak. Bestalde, laguntasunaren garrantzia ere lantzen dute Woody eta Buzz pertsonaien bitartez, izan ere, hasiera batean gorroto eta bekaizkerian oinarritutako harremana sortzen duen arren, filmak aurrera egiten duen heinean, bestelako balioak agertzen dira, hala nola norberaren zein aldamenekoaren ezagutza. Horren adierazle da «You've got a friend in me» abestia, filmeko ezagunenetakoa.

Bestalde, Buzzek bere nortasuna aurkitzeko egiten duen bidean, etsipenaren, krisi existentzialaren nahiz depresioaren gaiak lantzen dira. Horri lotuta, hainbat azterketek diotenez, haurrari atsegin egitea besterik nahi ez duten gurasoen isla ere bada, nahiz eta badakiten haurra laster hazi eta atzean utziko dituela (Andyri jostailuekin pasako zaion bezala.)

Horrez gain, filmak norberaren ametsak jarraitzeko gonbidapena egiten du eta bide batez, haurtzaroarekiko nostalgia, gure jostailuekin izandako harremanen oroitzaoenak eta heldu bihurtzeko prozesuaren sentsazioak gogora ekartzea du helburu. Eta nola ez, haurrek jostailuekin jolastearen garrantzia goraipatzen du filmak.

Jatorrizko bikoiztaileak.

Bikoizketa burutzeko aktoreen aukeraketa Ruth Lambert, Nancy Hayes y Mickie McGowan egin zuten eta 1993an hasi ziren pertsonaien ahotsak grabatzen. Datu aipagarri gisa, esan genezake ahots guztiak filmaren animazio prozesua egin aurretik egin zituztela.

Filmaren zuzendariak argi zuen Tom Hanks aktoreak egingo zuela Woodyren ahotsa eta honek filmaren zati zirriborro bat ikusi ondoren eman zuen baiezkoa. Buzz pertsonaiaren kasuan aldiz, Billy Cristal zen Buzzi ahotsa jartzeko lehen aukeratua baina honek lan eskaintza onartu ezean, Tim Alleni luzatu zioten proposamena jada Disney-en lan egiten zegoela. Bi aktoreentzat lehenengo aldia zen animaziozko pertsonaia bat antzezten zutena beraien zinemagintzako ibilbidean. Hauek izan ziren bestalde, film originaleko pertsonaiak eta bakoitzaren ahotsa jarri zuen aktoreak:

Produkzioa.

Aurrekariak.

1981ean, Toy Story filmaren zuzendari John Lasseter jada Walt Disney Feature Animation konpainian zebilen animatzaile lanetan, ordenagailu bidezko animazioarekiko interesa piztu zitzaionean. Bere interesarekin tematuta, hainbat proiektu desberdin aurkeztu zituen, horien artean, "La tostadora valiente" edota "Donde viven los monstruos" Disney-en hauek produzitze aldera, baina proposamen guztiak atzera bota zizkioten. Beraz, Pixar konpainiaren fundatzailetako bat bihurtu zen eta bertan burutu zuen Toy Story filman oinarritzen den bere laburmetraia; Tin Toy. Laburmetrai honek sekulako arrakasta izan zuen eta Oscar sari bat eskuratu zuen.

Arrakasta hau ikusita The Walt Disney Compañia-k berarengan interesa piztu zuen eta lan kontratu bat eskaini zioten Lasseteri baina honek, ordea, ezezkoa eman eta Pixar konpainian lanean jarraitzea erabaki zuen. Disney konpainiak, aldiz, tematuta jarraitzen zuen eta azkenean, bilera batzuk medio, akordio batera iritsiz gabonetako Tin Toy-eko saio berezi bat egitea lortu zuten. Aldiz, Pixar ekonomikoki denboraldi baxuan zebilen eta hori dela eta, azkenean, 1991ean akordio garrantzitsu bat sinatu zuten eta hor jaio ziren Toy Story egiteko lehen ideiak.

Gidoia.

Gidoia sortzerako orduan, zuzendaria eta beste hainbat gidoilarik, lan hau gehiago osatze aldera hainbat ikastaro jaso zituzten Los Angelesen. Hasiera batean istorioaren protagonista aurretik egindako Tin Toy laburmetraileko Tinny izango zen. Aldiz, Woody etsai gisa imaginatu zuten hasiera batean. Ideiak elkarbanatu ostean, Disneyko Jeffrey Katzenberg produktoreak, bi protagonista kontrajarriren ideia luzatu zion Lasserteri eta beraz, Woody protagonista izatera pasa zen eta Tinny izan behar zena, Buzz pertsonaia bilakatu zen. Gainera, aipatzekoa da, azken pertsonaiaren sorreran, jostailuzko figura militar bat sortu zutela, aldiz, gerora orain ezagutzen dugun astronauta bat izatea erabaki zuten.

Gainontzeko pertsonaiak egiteko, zuzendariak ezagunak eta ohikoak ziren jostailuak hartu zituen bakoitzari nortasun eta limitazioak sortuz, hala nola, Barbie, Mr. Potato edota Slinky txakurraren figura. Helduek jostailu hauek ezagutzea zuen helburu baina horretako jostailu klasiko horien fabrikatzaileen lizentzia eskubidearen beharra zuen eta gehienak eskuratu zituen arren, Mattel enpresak esaterako ez zion Barbie panpinaren lizentzia eman.

Hainbat zirriborro egin eta aurkeztu ostean, Disney-ko animazioko nagusi batek, bi protagonistak burlari eta ezatsegin itxura ematen zutela eta istorioa batere erakargarria ez zela esan ostean, produkzioa eten eta Disney konbentzitzeko moduko gidoi berri bat lantzen hasi ziren. 3 hilabete beranduago, 1994ko otsailean, gidoi berria onartu zuten eta beraz, amaitutzat eman zuten gidoiaren sorkuntza.

Animazioa.

Toy Story, 300 USD milioiko aurrekontuarekin egin zen eta 110 langilez osatutako lan-taldea sortu zuten. Animazio prozesua bestalde, Ralph Egglestonek egindako gidoi grafikoetatik abiatu zen eta batez beste, hiru ordu behar izan zitutez film luzearen azken edizioa osatzen duten 1560 planoetako bakoitza osatzeko, 400 modelo matematikoko ordenagailu erabilita.

Bestetik, aipatzekoa da, pertsonaien ahots guztiak grabatu ondoren egin zituztela pertsonaien artikulazio kontrol eta mugimenduak. Pertsonaia guztietatik, Woody izan zen sortzeko zailena, izan ere, 723 higidura kontrol behar izan zituen, aurpegirako 212 mugimenduak eta ahoan zituen 58 mugimenduak gehituta. Orotara, 800.00 makina ordu eman ziren filma ekoizten.

Estreinaldia eta harrera.

Estreinaldia zinemetan.

1995eko azaroaren 19an egin zen lehen proiekzioa Kalifornian eta estreinaldi mundiala bi egun beranduago egin zen. Hasiera batean 2281 zinema-aretoetan proiektatu zen baina aste gutxiren bueltan, kopurua 2574 zinema-aretoetara handitu zen eta horrez gain 37 aste iraun zuen zinemetako karteldegietan.

Diru-bilketa.

Bere lehen estreinaldiaz geroztik eta lehenengo bost egunetan soilik, 39.071.176 USD bildu zituen. Horrela, asteburu berdinean eskualdeko lehiatilen goiko postuan kokatzea lortu zuen, guztira 29.140.617 USD gehiago lortuz eta postu horretan mantendu zen bi astez eta beraz, urte hartan Estatu Batuetan diru-bilketa handiena lortu zuen fima izatera pasa zen, “Batman Forever”, “Apolo 13” edo “Pocahontas” filmak gaindituz.

Horrenbestez, historian arrakasta handiena izan duten filmen artean hirugarren izatera igaro zen ("The Lion King" (1994) eta "Alladin" (1992) izanik lehena eta bigarrena, hurrenez hurren). Inflazioa kontutan hartu gabe, garai guztietako 100 produkzio arrakastatsuenetarikoa bihurtuko zen "Toy Story". Guztira, 191.796.233 USD lortu zituen bere jatorrizko herrialdearen eta Kanadaren artean eta nazioartean 170.162.503 USD bildu zituen. Beraz, mundu osoan 361.958.736 USDko etekina atera zuen filmak.

Sariak.

Hainbat sari eta izendapen jaso zituen filmak, hala nola, Nickelodeon Kids' Choice, MTV Movie eta BAFTA sariak. Bestalde, John Laseterrek, 1996an, Hollywoodeko Arte eta Zientzia Zinematografikoen Akamadiaren eskutik <Merezimenduen aitorpen berezia> jaso zuen ordenagailuzko animaziozko film luzea ahalbidetu duten tekniken aplikazioa garatzearren.

Bestalde, hiru Oscar sari ere irabazi zituen: jatorrizko abesti onena, soinu banda onena eta jatorrizko gidoi onena. Geroago Anni sarietan sekulako arrakasta izan zuen filmak, 8 sari eskuratu zituelarik eta Urrezko Globoetan bi izendapen jaso zituen: Film, komedia edo musikal onenari izendapena batetik eta jatorrizko abesti originalaren izendapena bestetik. Azkenik, “Los Angeles Film Critics Association” eta “Kansas City Film Critics Circle” sari banaketetan, animazizko film onenaren saria eskuratu zuen.

Soinu banda.

Hasiera batean Lasseter film musikatuaren ideiaren aurka zegoen arren, Disneyk esku hartu zuenez eta Disneyren aurreko filmak musikatuak zirenez, "Toy Story" ere ildo beretik joatea eta filmean abestiak sartzea erabaki zuten. Horretarako, Lasseterrek Randy Newman musikari eta konposaitzearengana jo zuen. Newmanek parte hartzen zuen animaziozko lehenengo filma izan zen, eta bitxikeriatzat aipatzekoa da filmeko abesti nagusia den “You've Got a Friend in Me” egun bakar batean konposatu zuela.

"Toy Story"ren soinu banda Walt Disney Records konpainiak ekoitzi zuen, eta 1995eko azaroaren 22an estreinatu zen, filmaren estreinaldiaren aste berean. Randy Newmanek konposatu eta idatzitako bildumak, laudorioak jaso zituen "orkestra kementsu eta zirraragarria izateagatik". Albumak arrakasta handia izan zuen arren, soinu banda 94. zenbakian kokatu zen. 2006, aldiz, bilduma guztia berriz diseinatu zen eta jada fisikoki eskuragarri ez dagoen arren, plataforma digitaletan entzungai dago.


145

"Artikulu hau 145. urteari buruzkoa da, zenbakiari buruzkoaren bila bazabiltza, ikus Ehun eta berrogeita bost.

"Daturen bat gaineratzen baduzu, egunaren lotura segi dezakezu han ere sartzeko. Eskerrik asko!"


Ptychadena perplicata

Ptychadena perplicata "Ptychadena" generoko animalia da. Anfibioen barruko Ptychadenidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Alvarenga (Minas Gerais)

Alvarenga Brasilgo udalerri bat da, Minas Gerais estatuan kokatua. biztanle ditu km²ko eremuan.


Pont-du-Château kantonamendua

Pont-du-Château kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira 3 udalerri ditu eta da bere hiriburua.


Paradise Hill (Oklahoma)

Paradise Hill Oklahomako herri bat da. Sequoyah konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Lussac (Itsas Charente)

Lussac Frantziako udalerria da, Itsas Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Lussac udalerrian erroldatutako biztanleak 49 ziren. Familiak 20 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 26 etxebizitza zeuden, 23 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 2 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 24 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 23 etxebizitza nagusietatik 10 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 3 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 5 etxek lau zituzten eta 11 etxek bost zituzten. 20 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 10 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 11 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 32 ziren, horien artean 24 aktiboak ziren eta 8 inaktiboak ziren. 24 pertsona aktiboetatik 21 lanean zeuden (12 gizon eta 9 emakume) eta 3 langabezian zeuden (1 gizon eta 2 emakume). 8 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an herrian zegoen saltoki bakarra garraio enpresa batena zen.

2000. urtean Lussac udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 216 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Lussac

Clion (2,1 km)

Saint-Germain-de-Lusignan (2,6 km)

Saint-Georges-Antignac (3,2 km)

Clam (3,4 km)

Saint-Martial-de-Vitaterne (3,6 km)

Saint-Grégoire-d'Ardennes (4,1 km)

Guitinières (4,2 km)

Jonzac (4,3 km)

Saint-Sigismond-de-Clermont (5,0 km)

Mosnac (5,2 km)

Marignac (5,7 km)

Saint-Maurice-de-Tavernole (5,9 km)


Sugar Grove (Illinois)

Sugar Grove Illinoiseko herri bat da. Kane konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


PlayStation Vita

PlayStation Vita (japonieraz: プレイステーション・ヴィータ, Pureisutēshon Vīta)

, PS Vita edo Vita ere deitua, Sony Computer Entertainment konpainiaren PlayStation modeloko bideokontsola eramangarria da. Kontsola hau 8. belaunaldikoa da, eta Nintendo 3DSarekin lehiatzen zuen.

Mark Cernyk Sonyrako asmaturiko lehen bideokontsola izan zen eta 2011ko abenduaren 17an Japonian eta 2012an munduan zehar atera zuten.


Merilin Kotta

Merilin Kotta (Haapsalu, Estonia, 1982ko abuztuaren 7a) estoniar erromanista (gaztelanian espezializatua), itzultzaile eta Tallinngo Unibertsitateko irakaslea da.

2017an Kirmen Uriberen "Bilbao-New York-Bilbao" eleberria estonierara itzuli zuen.

Itzulpengintza.

Kottak hainbat lan itzuli ditu estonierara gaztelaniatik, katalanetik eta euskaratik:

). Tallinn: Eesti Raamat, 2011 (katalanetik)

). Tallinn: Eesti Raamat, 2012 (gaztelaniatik)


Myripristis woodsi

Myripristis woodsi "Myripristis" generoko animalia da. Arrainen barruko Holocentridae familian sailkatzen da.


Callithrix kuhlii

Callithrix kuhlii Callithrix generoko animalia da. Primateen barruko Callitrichinae azpifamilia eta Cebidae familian sailkatuta dago


Country Knolls (New York)

Country Knolls Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Saratoga konderrian dago, New York estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Mastomys natalensis

Mastomys natalensis Mastomys generoko animalia da. Karraskarien barruko Murinae azpifamilia eta Muridae familian sailkatuta dago.


Nobuo Kawaguchi

Nobuo Kawaguchi (japonieraz:

, 1975eko apirilaren 10a - ) Japoniako futbolari ohia da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Júbilo Iwata eta FC Tokyo.


Lygodactylus picturatus

Lygodactylus picturatus "Lygodactylus" generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.


Darapskita

Darapskita sulfato motako minerala da.

Ezaugarriak.

Darapskita sulfato mineralaren formula kimikoa hau da: <chem>Na3(SO4)(NO3) * H2O</chem>. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 2,5 da.


Berdesinskiita

Berdesinskiita oxido motako minerala da.

Ezaugarriak.

Berdesinskiita oxido mineralaren formula kimikoa hau da: <chem>V3+2TiO5</chem>. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 6 - 6,5 da.


2603 Taylor

2603 Taylor asteroide baten izena da. urtarrilaren 30an aurkitu zuen E. Bowell-ek Anderson Mesa Behatokitik.

Izendapena.

Hasiera batean asteroideak 1982 BW izena zeraman.

Orbitaren ezaugarriak.

2603 Taylor asteroidearen orbitak batezbeste 2,78 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,66 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 2,899 distantziara. Eszentrikotasuna 0,043 da, eta makurdura orbitala 3,05ºkoa da.

Ezaugarri fisikoak.

Magnitude absolutoa 12.3 da.


Selenio

Selenioa (grezieraz: σελήνη "selene", "Ilargia" esan nahi du) elementu kimiko bat da, Se ikurra eta 34 zenbaki atomikokoa, taula periodikoko 16. taldean eta 4. periodoak kokaturik dagoena. 1817. urtean aurkitu zuen Jöns Jacob Berzeliusek.

Ezaugarriak.

Propietate fisiko eta kimikoak.

Propietate fisikoei erreparatuz gero, ez-metala da, kimikoki sufrearen eta telurioaren antzekoa, eta naturan oso arraroa da egoera elementalean aurkitzea. Egoera solidoan aurkitzen da. Hainbat forma alotropiko ditu, hau da, konposizio berdina baina estruktura eta propietate aldetik desberdina izatea. Hori dela eta, forma guztiek ez dute dentsitate, urtze puntu edota irakite puntu berdinak izango. Forma desberdinak temperatura aldatuz lortuko dugu.

Disolbagarritasuna kontutan hartuz, disolbaezina izango da disolbatzaile polarretan, uretan edota alkoholean. bestalde disolbatuko da disolbatzaile apolarretan karbono disulfuroa edota eterra.

Efektu fotoelektrikoa egin dezake, hau da, argia elektrizitate bihurtzea. Bere eroankortasun elektrikoa handitu egiten da argiaren esposizioaren menpean. Bere fusio puntuaren azpitik, p motako erdieroalea da.

Toxizidadea.

Toxikoa da kantitate handietan, nahiz eta aztarna-kantitateak beharrezkoak diren funtzio zelularrerako animalia gehienetan (denetan ez bada), zenbait entzimaren gune aktikoan parte hartzen baitu. Hain zuzen, selenioa glutation peroxidasa entzimaren funtseko osagaia da. Landareetan selenio-premia aldakorra da espezieen arabera.

Aplikazioak.

Erabilera anitz ditu Selenioak. Beira egiteko erabilia da, Selenio sulfuroa aldiz, txanpuetan edota kremetan erabiltzen da, dermatitis seborreikoaren tratamenduetan.

Lorpena eta eratorriak.

Selenioa pirita bezalako sulfuro meetatik erauzten da merkataritza-erabilerarako. Seleniuroak eta seleniatoak diren mineralak ere ezagutzen dira, baina arraroak dira.


Haifa

Haifa (hebreeraz: חֵיפָה

, "Ḥēyfā", χeˈfa ahoskatua; arabieraz: حَيْفَا

, "Ḥayfā") Ekialde Hurbileko hiria da, Israel iparraldean kokatutakoa, Mediterraneo itsasoko ekialdeko kostaldean, Haifako badian eta Karmel mendiaren magalean. Israelgo hirugarren hiririk populatuena da, 270.000 biztanle ingururekin, bai eta izen bereko barrutiaren hiriburu eta hiri nagusia ere.

Israelek Mediterraneo itsasoan duen porturik garrantzitsuena da.

Historia.

K. a. III. mendean agertzen da lehen aldiz dokumentatuta. Seleuzidarrek, makabearrek, eta erromatarrek konkistatu ostean, bizantziarren menpera igaro zen. Arabiarren zabalkundearen garaian konkistatu zuten.

Gurutzadetan joandako europarrek konkistatu zuten, bertako biztanle judu eta arabiarren aurka gogor borrokatu ondoren. Galileako printzerrian sartu zen, Jerusalemgo erreinuaren baitan, 1265ean Saladinok konkistatu zuen arte.

1761ean Acreko gobernadoreak hiria deuseztu zuen berri bat eraiki eta harresi sendo bat jartzeko. 1918ra arte otomandarren menpe gelditu zen, Lehenengo Mundu Gerran britaniarrek konkistatu zuten arte.

Palestinako britaniarren mandatuko portu garrantzitsuena zenez, 1948ko lehen gerra arabiar-israeldarrean borrokaleku gogorra izan zen. 1948ko otsailaren 23an israeldarrek bereganatu zuten, eta bertako biztanle arabiar askok Libanora jo zuten babes bila.

Israelen menpe dagoenetik, hiria asko hazi da, metropoli modernoa bihurtu da eta inguruko herritarrentzako lanpostu ugari sortzen ditu (ehungintza, elikagaien industria, zementua, beira... bezalako alorretan batez ere).

Lau erlijiorentzat sakratua da: judaismoarentzat (Eliasek koba bertan dagoela diote), kristauentzat, bereziki katolikoentzat (Karmengo Ama Birjinaren santutegia), drusoentzat eta Baha'i fedearentzat (azken honen hiribururik garrantzitsuena da).


Noakenshin Browne

Noakenshin Browne (japonieraz: ブラウン・ノア賢信, Browne Noakenshin, 2001eko maiatzaren 27a -)

Japoniako futbolaria da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Yokohama F. Marinos.


Dacia Maraini

Dacia Maraini Paola ( Fiesole, Italia, 1936ko azaroaren 13a) italiar eleberrigilea, poeta, antzerkigilea, saiakeragilea eta gidoilaria da. "1930eko hamarkadako belaunaldia" izenekoaren barruan dago, eta italierazko literatura garaikideko autore ezagun eta itzulienen artean aurkitzen da. Bere lana emakumearen bizitzako baldintza historiko eta sozialei buruzko ikerketa da. Hainbat gai sozial (haurtzaroko edo marjinazioko arazoei buruz) hausnarketa zabalago batean txertatuta daude, ikuspegi historikotik jorratuak, ondo dokumentatuta, eta estilo errealista eta argiarekin.

Biografia.

Lehen urteak.

Dacia Fiesolen jaio zen 1936ko azaroaren 13an. Aita, Fosco Maraini, etnologo eta orientalista ezaguna izan zen. Bere ama, Topazia Alliata, margolaria zen, Siziliako aristokrazia familiakoa.

Italia faxista uzteko gogoz, Fosco Marainik nazioarteko beka bat lortu zuen hainu, Japoniako herri indigena, aztertzeko eta bere familia osoarekin joan zen herrialdera 1938an. 1943 eta 1946 artean Maraini, beste italiar batzuekin batera, kontzentrazio esparru batean barneratu zuten Saloko Errepublikan sartzea sinatzeari uko egin ziotelako. Landa eremuan, familiak muturreko gabezia jasan zuen, eta egoera horrek AEBetako armada iristsi arte iraun zuen. "Mangiami pure" poema "liburuan" (1978) idazleak gose eta sufrimendu urte hauen berri ematen du.

Italiara itsasontziz itzuli ondoren, Maraini familia Siziliara joan zen bizitzera 1947an, Bagherian bizi izan ziren amaren aldeko aiton-amonekin batera, Daciak bere ikasketak han hasi zituen. Gerraosteko urte zailak izan ziren, idazleak "Bagheria" (1993) testu autobiografikoan gogoratu zituenak, desagertutako munduaren aurrean izandako beldurrak eta harridura kontatuz, toki hura heldu gisa bisitatu zuenean egiaztatu zuen bezala.

Urte batzuk geroago, familia hautsi egin zen. Aita Erromara joan zen bizitzera eta ama seme-alabekin geratu zen Palermon, eta han Daciak lizeoan ikasi zuen. 18 urte bete zituenean, bere aitarekin Erroman bizitzera joatea erabaki zuen. Hiriburuan amaitu zuen batxilergoa eta noizbehinkako lanak egiten hasi zen, hala nola, idazkaria edo kazetaria.

21 urte zituela, beste gazte batzuekin batera, literatura aldizkari bat sortu zuen, "Tempo di letteratura", eta izen handiko aldizkarietan kolaboratzen hasi zen, hala nola "Paragone", "Nuovi Argomenti" ; (urte batzuk geroago zuzendu zuena) edo "Il Mondo" .

Literatur ibilbide luzea.

Hirurogeigarren hamarkadaren hasieran Lucio Pozzi margolari milandarrarekin ezkondu zen (lau urte elkarrekin bizi ondoren banandu egin ziren), eta bere lehen eleberriak argitaratu zituen: "La vacanza" (1962), "L'età del malessere" ( 1963), Formentor Nazioarteko Saria irabazi zuena, eta "A memoria" (1967). Gainera, kritika bikainekin argitaratu zuen bere lehen poesia liburua: "Crudeltá all'aria aperta" ( 1967).

Garai hartan Maraini antzerkira dedikatzen ere hasi zen, eta beste idazle batzuekin batera Teatro del Porcospino sortu zuen, bertan Italiako egile garaikideen lanak baino ez ziren antzeztan, tartean, Carlo Emilio Gadda eta Alberto Moraviarenak eta azken honekin bikote harreman bat izan zuen 1962an. 1978ra arte iraun zuena. Hirurogeiko hamarkadaren bigarren erdialdetik aurrera, antzerki lan ugari idatzi zituen, eta horien artean nabarmentzen dira "Maria Stuarda" eta "Dialogo di una prostituta con il suo client" ,nazioarte mailan ere arrakasta lortu zutenak.

1973an Marainik Teatro della Maddalena sortu zuen beste lankide batzuekin batera, emakumeek kudeatu eta zuzendu zutena. 1972an argitaratu zuen "Memorie di una ladra" eleberria, 1973an film bihurtu zen Carlo Di Palmaren "Teresa la ladrona" izenburuarekin, Monica Vitti protagonista zela.

"Donna in Guerra" 1975ean argitaratu zen eta sei hizkuntzatara itzuli zen. 1980an "Storia di Piera" estreinatu zen, Piera Degli Esposti-rekin elkarlanean idatzitakoa eta izenburu bereko filmean Marco Ferrerik zinemarako egokitu zuena, Marcello Mastroianni, Hanna Schygulla eta Isabelle Huppert aktoreek antzeztua.

1990ean "La lunga vita di Marianna Ucrìa" ("Marianna Ucrìa-ren" "bizitza luzea" ) argitaratu zuen, Siziliako familia handiki bateko alaba gor-mutuaren bizitza kontatzen du eleberri historiko honek, eta bere klase sozialeko emakumeei gordetako patuari ihes egiteko borroka isila: «Ezkontzea, erditzea, alabak ezkontzea, erditzea eragitea eta ezkondutako alabek beren alabak erditzea ahalbidetuko duten moduan jokatzea ezkondu eta erditu. . . » Nobelak, besteak beste, Campiello saria eta 1990eko Urteko Liburua saria irabazi zituen nazioartean arrakasta handia izan zuen, hemezortzi hizkuntzatara itzuli zen, eta zinemara eta antzerkira eraman zuten.

1994an, Daciak, antzerkigintzan jardun zuen bitartean, nazioarteko arrakasta berri bat ezagutu zuen "Voci" eleberriarekin, polizia-eskema baten bidez emakumeen aurkako indarkeriaren gaia jorratzen duena.. "Voci-" k hainbat sari entzutetsu ere irabazi zituen eta zazpi hizkuntzatara itzuli zen, "tartean" gaztelaniara ( "Voces" ). 1998an "Se amando troppo" poesia antologia argitaratu zuen eta, hurrengo urtean, "Buio (Iluna)" ipuin liburua, haurtzaroaren gaineko indarkeria hamabi kontakizunetan jorratzen duena eta Strega Saria jaso zuena.

Mende honen hasieran, Marainik bere ia antzerki lana bildu zuen "Fare Teatro (1966-2000)" liburuki antologikoan; eta "Amata scrittura" saiakera argitaratu zuen, telebistan zuzendu zuen programa kulturalaren edukian oinarrituta "Io scrivo, tu scrivi" izenburuarekin. 2001ean, "La nave per Kobe", Maraini familiak Japoniara egindako bidaia kontatzen duena, eta "La pecora Dolly" ("Dolly ardia" ) alegien liburua atera ziren argitara.

Marainik harreman estua izan du zinemarekin eta bere nobela batzuk pantailara eraman dira berak gidoilari gisa esku hartuz. Horien artean, "Historia de Piera" (1983), Marco Ferreri zuzendua. Ferrerirekin batera, "El Futuro es Mujer" (1984) filmaren gidoia ere idatzi zuen, Marainiren obra guztiaren ikuspuntu feminista jarraituz. "Yo soy mía" (1978) filmerako, Sofía Scandurra zuzendariari zuzendutako gidoia idatzi zuen, "Donne in guerra" (1975) eleberrian oinarrituta. Margarethe von Trotta zuzendari alemaniarrarentzat "Love and Desires" (1988) idatzi zuen, baina agian Dacia Marainik zinemari egin zion ekarpenik handiena Pier Paolo Pasolini lagunak zuzendutako "Mil eta bat gau" (1974) filmaren gidoia izan zen.

Fogako Unibertsitatean ohorezko eta Italiako Errepublikako Merituaren Ordenako Gurutze Handiaren jabe da, 1996ko urtarrilaren 9an eman zitzaiona. 2012an Fondazione Campiello saria jaso zuen karrera osoagatik.

2013an, Irish Braschi zine zuzendariak Nací viajando filma egin zuen, egileari buruzko dokumental bat, Japoniako kontzentrazio-esparru batean espetxeratu zutenekoa, Alberto Moraviarekin, Pier Paolo Pasolinirekin eta Maria Calla opera-abeslariarekin munduan zehar egindako bidaia ospetsuei buruzkoa. jaso du 2010etik;


Wellsville (New York)

Wellsville New York estatuko herri bat da. Allegany konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Fallin (Stirling)

Fallin, Eskoziako gaeleraz: Faillean Innis

, Eskoziako udalerri bat da, Stirling konderrian.


Polipropileno

Polipropilenoa propileno monomeroaren (CH3-CH=CH2) polimero termoplastikoa da.

Sintesi-prozesuan, aluminio alkiloa erabiltzen da katalizatzaile gisa; lortzen den polipropilenoa helize-forma duten molekulaz eratua dago, eta kristal-egitura du; molekularen pisua 40.000koa edo handiagoa izan daiteke.

Polipropilenoa gai solido zuri gardena da, trakzioz eta bihurketaz hauskaitza da, ez da urtzen disolbatzaile organiko hotzetan, eta biguntzen da beroetan. Edozein kolore eman dakioke, erresistentzia elektriko ona du, azido eta base sendoek ez diote erasotzen 60 °C-z azpitik, baina beste eragile oxidatzaile batzuek bai. Sukoia da. Kroma daiteke eta moldaerraza da. Estirenoarekin eta beste monomero batzuekin polimeriza daiteke, eta etilenoarekin eta butadienoarekin goma-erako polimero bat eratzen du. Hauts, mintz, zuntz, hari, dentsitate txikiko apar gisa eta beste era batzuetan azaltzen da.

Gauza askotarako erabiltzen da: paketeak egiteko (mintz moduan), autoen, etxeko tresnen eta abarren pieza moldatuak egiteko, elektrizitate-kableak eta -hariak estaltzeko eta belar artifizialentzat zuntzak ekoizteko, plastikozko hodiak, atletismorako pistak, paper sintetikoa, arrantzarako sareak egiteko, besteak beste.

Giulio Natta, italiar kimikaria, izan zen aitzindaria polimero honen garapenean; lan horiengatik Nobel saria eman zioten 1963an.


Anatololacerta oertzeni

Anatololacerta oertzeni "Anatololacerta" generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.


571

"Daturen bat gaineratzen baduzu, egunaren lotura segi dezakezu han ere sartzeko. Eskerrik asko!"


Hephzibah (Georgia)

Hephzibah Georgiako estatuko hiri bat da. Mor konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Armand Touleteko geltokia

Armand Toulet Lapurdiko autobus geltoki bat da, Angelu udalerriko Batasuna auzoan kokatuta dagoena.

Geltokia 2019ko irailaren 2an ireki zen.

Historia.

Geltokia 2019ko irailaren 2an ireki zen jendearentzat, Tram'Busaren T1 linearen trazatuaren zati gisa.

Lehenago "Elkar" bezala ezagutzen zen.


Hegang

Hegang (txinera sinplifikatuz: 鹤岗; pinyineraz: Hègǎng), Heilongjiang probintzian kokatutako prefektura mailako hiria da. Guztira, 1.100.000 biztanle inguru dauzka 2004ko erroldaren arabera eta 14.784 kilometro koadroko azalera.

Inguru naturala eta kokapena.

Prefektura mailako Hegang hiriaren mugakideak honakoak dira: Yichun mendebaldean, Jiamusi hegoalde eta ekialdean, eta Errusia iparraldean.


Ardin

Ardin Frantziako udalerria da, Deux-Sèvres departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Ardin udalerrian erroldatutako biztanleak 1.203 ziren. Familiak 478 ziren, horien artean 128 pertsona bakarrekoak ziren (44 bakarrik bizi ziren gizonak eta 84 bakarrik bizi ziren emakumeak), 167 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 175 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 590 etxebizitza zeuden, 502 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 55 bigarren erresidentzia ziren eta 33 hutsik zeuden. 578 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 502 etxebizitza nagusietatik 424 bere jabearen bizilekua ziren, 69 alokairuan okupaturik zeuden eta 10 doan lagata zeuden; 17 etxek bi gela zituzten, 68 etxek hiru zituzten, 116 etxek lau zituzten eta 301 etxek bost zituzten. 383 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 192 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 273 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 767 ziren, horien artean 577 aktiboak ziren eta 190 inaktiboak ziren. 577 pertsona aktiboetatik 552 lanean zeuden (301 gizon eta 251 emakume) eta 25 langabezian zeuden (10 gizon eta 15 emakume). 190 pertsona inaktiboetatik 79 erretiraturik zeuden, 53 ikasten zeuden eta 58 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Ardin udalerrian 502 unitate fiskal zeuden, 1.222 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.707,5 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 38 komertzioetatik, 2 erauzte enpresak ziren, 5 janari enpresak ziren, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 8 eraikuntza enpresak ziren, 7 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 4 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 9 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 2 igeltseroak, 1 margolaria, 1 zurgina, 2 argiketariak eta 1 ile apaindegia.

2009an zeuden 2 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen eta 1 harategia zen.

2000. urtean Ardin udalerrian 39 nekazaritza-ustiategi zeuden, 2.100 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an haur-eskola 1 eta lehen-hezkuntzako eskola 1 zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Ardin

Coulonges-sur-l'Autize (3,5 km)

Béceleuf (4,0 km)

Faye-sur-Ardin (4,6 km)

Saint-Pompain (4,8 km)

Saint-Maixent-de-Beugné (5,3 km)

Saint-Laurs (5,4 km)

Puihardy (5,8 km)


Banque Palatine

|qualifier =P580 |qualifier2=P582 |colformat1=Y |colformat2=Y

|qualifier3=P1083 or P115/P1083

|rowsubformat3= $3

|qualifier4=P131 or P115/P131 |rowsubformat4=: $4 |case4=locationcontext

|separator= | tablesort=1

e_izenburua =Etxean|

e_gorputza =ffffff|

e_g_eredua =_unknown|

e_prakak =ffffff|

e_p_eredua =|

k_izenburua =Kanpoan|

k_gorputza =eeeeee|

k_g_eredua =_unknown|

k_prakak =eeeeee|

k_p_eredua =|

3_izenburua =Alternate|

3_gorputza =|

3_g_eredua =_unknown|

3_prakak =|

3_p_eredua =|

Banque Palatine 1780an sortu zuten Lyonen), eta, beraz, Frantziako banku zaharrenetako bat da. Gaur egun BPCE taldearen filiala da. Bere negozio nagusiak enpresa txiki eta ertainen txikizkaria, banka pribatua eta aktiboen kudeaketa dira. Egoitza nagusia Paris erdialdean du, La Madeleine auzoan hain zuzen ere.


Onay

Onay Frantziako udalerria da, Saona Garaia departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Onay udalerrian erroldatutako biztanleak 74 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 33 etxebizitza zeuden, 27 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 6 hutsik zeuden. 32 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 27 etxebizitza nagusietatik 26 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 3 etxek hitu gela zituzten, 4 etxek lau zituzten eta 20 etxek bost zituzten. 0 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 12 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 12 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 39 ziren, horien artean 29 aktiboak ziren eta 10 inaktiboak ziren. 29 pertsona aktiboak lanean(18 gizon eta 11 emakume) zeuden.. 10 pertsona inaktiboetatik 3 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an herrian zegoen saltoki bakarra zerbitzu enpresa batena zen.

2000. urtean Onay udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Onay

Champtonnay (1,6 km)

Cresancey (2,7 km)

Venère (2,9 km)

Cugney (3,2 km)

Velloreille-lès-Choye (3,7 km)

Velesmes-Échevanne (4,0 km)

Noiron (4,5 km)

Villefrancon (4,8 km)

Arsans (5,0 km)

Saint-Loup-Nantouard (5,2 km)

Bonboillon (5,4 km)

Choye (5,5 km)

Tromarey (5,8 km)


Eschbach-au-Val

Eschbach-au-Val Frantziako udalerria da, Rhin Garaia departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Eschbach-au-Val udalerrian erroldatutako biztanleak 390 ziren. Familiak 162 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 61 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 53 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 210 etxebizitza zeuden, 161 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 36 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 153 etxeak ziren eta 56 apartamentuak ziren. 161 etxebizitza nagusietatik 137 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek bi zituzten, 31 etxek hiru zituzten, 34 etxek lau zituzten eta 87 etxek bost zituzten. 158 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 66 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 79 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 237 ziren, horien artean 172 aktiboak ziren eta 65 inaktiboak ziren. 172 pertsona aktiboetatik 155 lanean zeuden (80 gizon eta 75 emakume) eta 17 langabezian zeuden (10 gizon eta 7 emakume). 65 pertsona inaktiboetatik 34 erretiraturik zeuden, 18 ikasten zeuden eta 13 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Eschbach-au-Val udalerrian 166 unitate fiskal zeuden, 390,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.431 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 13 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 finantziazio enpresak ziren, 4 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen, 1 margolaria eta 1 jatetxe.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.

2000. urtean Eschbach-au-Val udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Eschbach-au-Val

Gunsbach (1,1 km)

Munster (1,1 km)

Luttenbach-près-Munster (1,9 km)

Griesbach-au-Val (2,0 km)

Hohrod (2,9 km)

Wasserbourg (3,4 km)

Breitenbach-Rhin Garaia (3,4 km)

Stosswihr (3,7 km)


Bellefontaine (Tolosa Okzitaniako metroa)


Chiva

Chiva (valentzieraz "Xiva" edo "Xiva de Bunyol") Valentziako Erkidegoko udalerria da, Hoya de Buñol/Foia de Bunyol eskualdean eta Valentziako probintzian kokatua. Eskualdeko udalerririk populatuena da.

2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 14.167 biztanle zituen.


Darevskia steineri

Darevskia steineri "Darevskia" generoko animalia da. Narrastien barruko Lacertidae familian sailkatuta dago.


Jind barrutia

Jind barrutia Indiako barruti bat da, Hisar dibisioan, Haryana estatuan. biztanle ditu kilometro koadrotan.

Mugakideak.

Honako barrutiekin egiten du muga:


Graysville (Tennessee)

Graysville Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Rhea konderrian dago, Tennessee estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Cebus albifrons

Cebus albifrons Cebus generoko animalia da. Primateen barruko Cebinae azpifamilia eta Cebidae familian sailkatuta dago


Bielsko-Żywieceko elizbarrutia

Bielsko-Żywieceko elizbarrutia (polonieraz: "Diecezja bielsko-żywiecka"

, latinez: "Dioecesis Bielscensis-Zyviecensis"

) Erromatar Eliza Katolikoaren poloniar elizbarrutietako bat da. 1992ko martxoaren 25ean ezarri zen. Apezpikuaren egoitza Bielsko-Białan dago. Egun apezpikua Roman Pindel da.


Tanna (uhartea)

Tanna, Vanuatuko Tafea probintzian dagoen uharte bat da. 2009an 28.799 biztanle zituen.

Bertan, Yasur sumendia dago.


Coreoperca loona

Coreoperca loona "Coreoperca" generoko animalia da. Arrainen barruko Percichthyidae familian sailkatzen da.


Morris (Alabama)

Morris Alabamako herri bat da. Jefferson konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Radulinus asprellus

Radulinus asprellus "Radulinus" generoko animalia da. Arrainen barruko Cottidae familian sailkatzen da.


Saint-Gengoulph

Saint-Gengoulph Frantziako udalerri bat da Aisne departamenduan dagoena, Frantzia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an udalerrian erroldatutako biztanleak 146 ziren. Familiak 48 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 28 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 63 etxebizitza zeuden, 48 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 15 bigarren erresidentzia ziren. Etxebizitza guzti hauek 63etxeak ziren. 48 etxebizitza nagusietatik 40 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 3 etxek hiru zituzten, 11 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 33 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 95 ziren, horien artean 74 aktiboak ziren eta 21 inaktiboak ziren. 74 pertsona aktiboetatik 65 lanean zeuden (39 gizon eta 26 emakume) eta 9 langabezian zeuden (3 gizon eta 6 emakume). 21 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ile apaindegia zen.

2000. urtean Saint-Gengoulph udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 536 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Gengoulph

Hautevesnes (1,6 km)

Chézy-en-Orxois (2,7 km)

Monnes (3,0 km)

Dammard (3,2 km)

Courchamps (3,4 km)

Priez (3,8 km)

Gandelu (3,8 km)

Veuilly-la-Poterie (3,9 km)


Doué-la-Fontaine kantonamendua

Doué-la-Fontaine kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira 34 udalerri ditu eta da bere hiriburua.


Petaurista mishmiensis

Petaurista mishmiensis "Petaurista" generoko animalia da. Karraskarien barruko Sciuridae familian sailkatuta dago.


Vernioz

Vernioz Frantziako udalerri bat da, Isère departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Vernioz udalerrian erroldatutako biztanleak 1.097 ziren. Familiak 412 ziren, horien artean 78 pertsona bakarrekoak ziren (41 bakarrik bizi ziren gizonak eta 37 bakarrik bizi ziren emakumeak), 141 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 186 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 7 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 444 etxebizitza zeuden, 416 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 14 bigarren erresidentzia ziren eta 15 hutsik zeuden. 415 etxeak ziren eta 29 apartamentuak ziren. 416 etxebizitza nagusietatik 365 bere jabearen bizilekua ziren, 47 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 10 etxek bi zituzten, 32 etxek hiru zituzten, 137 etxek lau zituzten eta 236 etxek bost zituzten. 372 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 145 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 256 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 738 ziren, horien artean 554 aktiboak ziren eta 184 inaktiboak ziren. 554 pertsona aktiboetatik 527 lanean zeuden (269 gizon eta 258 emakume) eta 27 langabezian zeuden (11 gizon eta 16 emakume). 184 pertsona inaktiboetatik 74 erretiraturik zeuden, 55 ikasten zeuden eta 55 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Vernioz udalerrian 444 unitate fiskal zeuden, 1.205 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 20.509 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 42 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 12 eraikuntza enpresak ziren, 12 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 6 zerbitzu enpresak ziren, 4 administrazio publikoko enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 15 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 2 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokiak, 1 igeltseroa, 3 margolariak, 1 zurgina, 4 iturginak, 2 ile apaindegiak eta 1 apaindegia.

2009an zeuden 3 establezimendu komertzialetatik, 1 okindegi zen, 1 harategi zen eta 1 lore-denda zen.

2000. urtean Vernioz udalerrian 19 nekazaritza-ustiategi zeuden, 420 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Vernioz

Assieu (2,6 km)

Cheyssieu (3,4 km)

Les Côtes-d'Arey (3,5 km)

La Chapelle-de-Surieu (4,5 km)

Saint-Romain-de-Surieu (4,5 km)

Monsteroux-Milieu (4,9 km)

Châlons (5,0 km)

Auberives-sur-Varèze (5,2 km)


Vânători

Vânători Errumaniako udalerri bat da, Iași konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Herriak.

Udalerrian honako herriak daude:


Hope (Indiana)

Hope Indianako herri bat da. Bartholomew konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Sgonico

Sgonico Italiako udalerri bat da. Triesteko probintzian kokatuta dago, Friuli-Venezia-Julia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Sgonicok honako udalerri hauekin egiten du muga:


Grallaria flavotincta

Grallaria flavotincta "Grallaria" generoko animalia da. Hegaztien barruko Grallariidae familian sailkatua dago.


Gymnothorax kontodontos

Gymnothorax kontodontos "Gymnothorax" generoko animalia da. Arrainen barruko Muraenidae familian sailkatzen da.


Tmesisternus subsimilis

Tmesisternus subsimilis kakalardo espeziea da, "Tmesisternus" generokoa, "Cerambycidae" familiakoa. Breuning ikerlariak aipatu zuen zientifikoki lehenengo aldiz, 1966an.

Hedapena.

Ginea Berriko Papuan aurkitua izan da. Espezieak 16 mm. ditu.


Leukaria

Leukaria, erromatar mitologiako pertsonaia baten izena da. Leukaria, Italoren emaztearen eta Ausonen, Italiaren antzinako izena izan zen Ausoniaren eponimoaren amaren izena da.

Beste tradizio bat, Pierre Grimalek bildutakoa, Latino erregearen alabatzat hartzen du, eta, Eneasekin ezkondua, honek, Laviniarekin identifikatzen duelarik. Romoren ama izango zen, Erromaren eponimoa.