Distira (optika)

Distira, gainazal batek argia noranzko espekularrean (ispilu baten antzekoa) nola islatzen duen adierazten duen propietate optiko bat da. Objektu baten itxura bisuala deskribatzeko erabiltzen den parametro garrantzitsuetako bat da. Distira eragiten duten faktoreak materialaren errefrakzio-indizea, argiaren intzidentzia-angelua eta gainazalaren topografia dira.

Itxurazko distira ispilu-islapenaren (gainazaletik islatzen den argia kopuru berdinean eta sartzen den argiaren angelu simetrikoa) kantitatearen araberakoa da, islada difusoarekin, beste norabide batzuetan sakabanatutako argi kantitatearekin alderatuta.

Teoria.

Argiak objektu bat argitzen duenean, harekin hainbat modutan elkarreragiten du:

Gainazaleko ehunduraren aldaerek zuzenean eragiten dute ispilu-islapearen mailan. Gainazal leuna duten objektuak, hau da, oso leunduak edo fin-fin sakabanatutako pigmentuak dituzten estaldurak dituztenak, distiratsuak agertzen dira begiari, argi-kantitate handia ispilu-norabidean islatzen delako, gainazal zimurtsuek, berriz, ez dute ispilu-argirik islatzen, argia beste norabide batzuetan barreiatzen baita, eta, beraz, aspergarria dirudi. Gainazal horien irudiak sortzeko kualitateak askoz baxuagoak dira, islak lausoak eta desitxuratuak agertzea eragiten du.

Substratu-material motak gainazal baten distiran ere eragiten du. Material ez-metalikoek, hau da, plastikoek, etab., islatutako argi-maila handiagoa sortzen dute argi-angelu handiago batean argiztatzean, argia materialean xurgatzen baita edo materialaren kolorearen arabera modu difusoan barreiatzen. Metalek ez dute efektu hori jasaten edozein angelutan islada kantitate handiagoak sortzen.

Historia.

Distiraren pertzepzioari buruzko lehen ikerketak Ingersoll-i egozten zaizkio, 1914an paperean distiraren eragina aztertu baitzuen. Tresneria erabiliz distira kuantitatiboki neurtuz, Ingersollek bere ikerketan oinarritu zuen argia ispilu-islapenean polarizatuta dagoela dioen teorian, difusoki islatutako argia polarizatu gabe dagoen bitartean. Ingersoll-en "glarimetroak" ispilu-geometria zuen 57,5°-ko intzidentzia eta ikuste angeluekin. Konfigurazio hori erabiliz, distira neurtu zuen, iragazki polarizatzaile baten bidez ispilu-osagaia erreflektantzia osotik kentzen zuen kontraste metodo baten bidez.

A. H. Pfund-en 1930eko hamarkadako lanean iradoki zuen distiraren oinarrizko froga (objektiboa) ispilu-distira izan arren, gainazalera errealaren itxura distiratsua (subjektiboa) ispilu-distiraren eta inguruko azaleraren eremuko argi difusoaren arteko kontrastearekin lotzen da (orain "kontraste-distira" edo "lustre" deitzen zaio).

Distira bereko gainazal zuriak eta beltzak begiz alderatzen badira, gainazal beltza beti distiratsuagoa agertuko da, ispilu-argiaren eta ingurune beltzaren arteko kontraste handiagoa delako gainazal zuriarekin eta ingurunearekin alderatuta. Pfund ere izan zen distira zuzen aztertzeko metodo bat baino gehiago behar zirela iradokitzen lehena.

1937an, Hunterrek distirari buruzko ikerketa-lanaren zati gisa, itxurazko distirari egotzitako sei irizpide bisual ezberdin deskribatu zituen.


Dijon-3 kantonamendua

Dijon-3 kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira 1 udalerri ditu eta da bere hiriburua.


Saint-Cirgue

Saint-Cirgue (frantsesez eta ofizialki: "Saint-Cirgue

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Saint-Cirgue udalerrian erroldatutako biztanleak 216 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 155 etxebizitza zeuden, 78 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 65 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 153 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 78 etxebizitza nagusietatik 67 bere jabearen bizilekua ziren, 10 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 1ek bi gela zituen, 5 etxek hiru zituzten, 16 etxek lau zituzten eta 56 etxek bost zituzten. 70 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 35 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 38 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 124 ziren, horien artean 84 aktiboak ziren eta 40 inaktiboak ziren. 84 pertsona aktiboetatik 79 lanean zeuden (45 gizon eta 34 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 40 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 18 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Saint-Cirgue udalerrian 79 unitate fiskal zeuden, 213 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.931 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra margolaria zen.

2000. urtean Saint-Cirgue udalerrian 25 nekazaritza-ustiategi zeuden, 884 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Cirgue

Ambialet (2,3 km)

Sérénac (2,8 km)

Saint-Julien-Gaulène (3,3 km)

Courris (3,7 km)

Crespinet (5,4 km)

Assac (5,6 km)


Maia Txiburdanidze

Maia Txiburdanidze (georgieraz: მაია ჩიბურდანიძე

1978an Emakumezkoen Munduko Xake Txapeldun titulua eskuratu zuen Nona Gaprindaxvili aurreko txapelduna garaitzean; 17 urte baino ez zituen, inoizko txapeldun gazteena, harik eta 2010ean Hou Yifanek errekor hori hautsi zuen arte. Beste lau aldiz irabazi zuen Emakumezkoen Munduko Xake Txapelketa, 1981, 1984, 1986 eta 1988an. 1991an galdu zuen txapeldun titulua Xie Jun txinatarraren aurka.

Nazioarteko Maisu Handi titulua eskuratu zuen 1984an. Hori lortzen duen bigarren emakumea da, Nona Gaprindashviliren atzetik.


PIC komunikazio sistema

PIC Komunikazio Sistemak Roxana Mayer Johnson ikertzaileak 1981an antolatutakoarekin antza handia du. Sistema hau 1980an sortu zen Kanadan; sortzailea S. B. Maharaj izeneko ikertzaile bat izan zen. Gaur egun sistema hau Euskal Herrian ez bada erabiltzen, Novergian eta Suedian oso ezaguna da. Funtsean atzealde beltzeko piktogramak dira non simboloak zuriz marrazten dira. Jatorrian 563 piktograma ziren baina gaur egun 1200 inguru izan daitezke. Oso ohikoa da, bestetik, argazkiekin eta beste marrazkiekin nahastea . Piktograma gehienak ikonoak dira, hau da, errealitatearen errepresentazio transparenteak. KPSn bezala, PICen ere itzulpenak agertzen dira baina zuriz.

Euskarriak.

Sistema hau oso euskarri desberdinetan erabil daiteke, goi teknologiakoetan, esaterako ordenadore eta [komunikagailu]]en bidez, edo tresna arruntetan, esaterako, koadernoak, oholak edo tableroak erabiliz. Modu batez edo bestez, sistema bera da: erabiltzaileak esanahi bat adierazteko piktogramak markatu behar ditu. Sinboloetan beti itzulpen ortografikoa agertuko da, erabiltzaileak ez diren pertsonek hobeto ulertzeko.

Sintaxia.

Ez du sintaxi propioa, hizkuntza desberdinetara moldatzen baita. Berez, oso sistema telegramatikoa da, bakarrik funtsezko edukiak azaltzen baitira. Horren arabera esaldi bat egiteko ez ditugu deklinabideak edo juntagailuak erabiliko, kontezptuak bakarrik. Adibidez, "Ni eskolara automobilez joan naiz" bi piktogramekin azaldu daiteke: automobila + eskola. Horren ondorioz sarritan anbiguotasuna sor daiteke eta esaldi konplexuak sortzeko ez da batere egokia.

Erabiltzaileak.

Mayer Johnsonen sistema bezala PIC sistema egokia izan daiteke komunikatzeko arazoak dituzten pertsonentzat, bereziki lengoia maila baxua behar dutenean eta hiztegi txikia dutenean. Orokorrean, oso sistema malgua da: ez da oso zaila sinbolo berriak asmatzea edo, bestela, ordezko argazkiak erabiltzea. Patologien aldetik pertsona horiek ikasteko, memoria eta sinboloak bereizteko gutxienezko ahalmena behar dute. Ikusteko eta entzuteko ahalmen handia behar dute, bestetik. Askotan PIC sinboloak beste sistemen osagarri moduan erabiltzen dira, esaterako ahozko hizkuntzarekin batera edo zeinu hizkuntzaren zeinuekin batera. Erabiltzaileen artean afasia pairatzen duten pertsonak, autismoa dutenak, perlesia, adimen urritasuna eta abar aurki ditzakegu. Zenbait kasutan, begien patologia zehatzetan, egokiagoak izan daitezke sinbolo hauek KPSkoak baino.


Orestias mulleri

Orestias mulleri "Orestias" generoko animalia da. Arrainen barruko Cyprinodontidae familian sailkatzen da.


Latinoamericana dorrea

Latinoamericana eraikina, Mexikoko Mexiko Hiria hiriburuan dagoen eraikin bat da, 44 solairu ditu.

1956an Leonardo Zeevaert mexikar arkitektoak diseinatu eta eraikiarazi zuen.


Sauselong (Tolosa Okzitaniako metroa)

<templatestyles src="Routemap/styles.css"/>

Sauselong (Saouzelong, frantsesez) Tolosa Okzitaniako metroaren geltokia da, Tolosa Okzitania udalerrian kokatuta dagoena, "avenue Albert Bedouce" eta "rue Virgile" artean hain zuzen.

Geltokia 2007ko ekainaren 30an ireki zen, Tolosa Okzitaniako metroaren linea Bòrdaroja eta Ramonvila arteko luzapenarekin.

Historia.

2007ko ekainaren 30an ireki zen Sauselong geltokia.

Konexioak.

Hiriko busa.

Artikulu nagusia: «»

Geltokia linearekin konekta da.

Hiriarteko busa.

Artikulu nagusia: «»

Geltokia sarearen 383 linearekin konekta da.


Moreau (New York)

Moreau Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Saratoga konderrian kokatuta dago, New York estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Kerzers

Kerzers Suitzako udalerria da. Friburgo kantonamenduan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.

Mugakideak.

Honako udalerri hauekin egiten du muga:


.museum

.museum museoentzako bereziki sortutako goi mailako domeinu orokorra da.


Aidomaggiore

Aidomaggiore Oristanoko (Sardinia, Italia) udalerria da.

Sardinia · Oristanoko probintziako udalerriak


Spittal (Pembrokeshire)

Spittal, Galesko udalerri, parrokia eta komunitate bat da, Pembrokeshire lurraldean dagoena. Haverfordwest eta Fishguard udalerrien erdibidean dago, Wolf's Castle udalerritik hurbil.

2011ko erroldaren arabera 500 inguru biztanle zituen.


Castletownbere

Castletownbere (irlanderaz "Baile Chaisleáin Bhéarra") Irlandako hego-mendebaldean dagoen Cork konderriko kostaldeko udalerri bat da. West Cork eskualdean eta Beara penintsulako mendebaldeko muturrean kokatzen da. 2006ko erroldaren arabera 868 biztanle zituen. Arrantza portu garrantzitsu bat ere badu.


Borniquèl

Borniquèl Okzitaniako bi udalerriren izena da:


La Sauvetat (Gers)

La Sauvetat (frantsesez eta ofizialki: "La Sauvetat

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gers departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an La Sauvetat udalerrian erroldatutako biztanleak 359 ziren. Familiak 156 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 64 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 40 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 214 etxebizitza zeuden, 162 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 28 hutsik zeuden. 210 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 162 etxebizitza nagusietatik 135 bere jabearen bizilekua ziren, 23 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 18 etxek hiru zituzten, 32 etxek lau zituzten eta 110 etxek bost zituzten. 134 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 86 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 69 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 213 ziren, horien artean 156 aktiboak ziren eta 57 inaktiboak ziren. 156 pertsona aktiboetatik 144 lanean zeuden (76 gizon eta 68 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 57 pertsona inaktiboetatik 24 erretiraturik zeuden, 12 ikasten zeuden eta 21 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an La Sauvetat udalerrian 153 unitate fiskal zeuden, 333 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.508 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 25 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 5 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 higiezinen enpresak ziren, 5 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 8 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa, 1 zurgina, 2 argiketariak, 1 ile apaindegia eta 1 jatetxe.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.

2000. urtean La Sauvetat udalerrian 48 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.820 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

La Sauvetat

Lamothe-Goas (2,8 km)

Mas-d'Auvignon (4,5 km)

Réjaumont (4,8 km)

Cézan (5,0 km)

Sainte-Radegonde (5,2 km)

Saint-Puy (5,8 km)

Larroque-Saint-Sernin (5,8 km)


Morse (Texas)

Morse Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. Hansford konderrian kokatuta dago, Texas estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Kopenhageko Unibertsitateko Lorategi Botanikoak

Kopenhageko Unibertsitateko Lorategi Botanikoak edo Lorategi Botanikoak (danieraz "Botanisk Have"), Kopenhageko Unibertsitateari dagozkion lorategi botanikoak dira.

Historia.

Lorategiak 1600an eratu ziren Erreforma Protestantean disolbituriko elizetako sendabelarrak babesteko helburuaz. Hasierako lorategien izena "Hortus Medicus" (Baratze medizinala) izan zen eta Kristian IV.ak emandako Skidenstraede eremuko lurretan ezarri zen, izan ere unibertsitateko irakasleen egoitza hurbil baitzegoen eta beraiena baitzen lorategia zaintzearen ardura. 1621ean Ole Worm arduradunak daniar sendabelarren bilduma nabarmen handitu zuen eta atzerritik hainbat landare ere ekarri zituen.

XVIII mendean Frederiksstaden auzo berria eratzearekin batera 1752an Lorategiak bertara aldatu ziren. "Oederren lorategiak" izenaz ezagutu ziren izan ere Georg Christian Oeder baitzen hauen arduradun nagusia. Mendebaldeko zatian negutegi bat eraiki zuen honek. 1763an ateak zabaldu zituen publikoarentzako. 1778an ordean erregeak lur hauek behar zituela eta, Lorategiak itxi eta Nyhavn ondoko Charlottenborg jauregiaren ingurua eskeini zuen landareentzako. Eraikin berria egiteko diseinuak egin ziren arren eraikuntza ez zen aurrera eraman.

Azkenik 1870an gaur egungo tokian ezarri zen. 1874ean beirazko negutegi erraldoia inauguratu zen. Jacob Christian Jacobsen filantropo handia izan zen helburua aurrera eraman eta Lorategiak fundatu zituena.

Egitura.

Lorategi Botanikoetan badaude, museoa, herbarioa, negutegia, hazien gordailua, liburutegia eta landare denda ere. Honetaz gain taberna eta jatetxea ere badute barnean.

Beirazko 27 negutegi ditu, garrantzitsuena 1874ean inauguraturiko Palmondoen etxea izanik. 16 metrotako garaiera du eta goraino igotzeko eskilarak espiralean ezarrita daude.

Lorategietako atalik berriena errododendroen lorategia da.

Espezieak.

13.000 landare espezietik gora daude, gehienak naturan jasotakoak. Hauetatik 600 espezie daniarrak dira, 1.100 hosto iraunkorrak eta beste 1.100 urteko landareak.

Lorategietako zuhaitzik zaharrena "Taxodium distichum" bat da, 1806koa.


317 Roxane

317 Roxane, asteroide gerrikoan aurkitutako 317. asteroidearen izena da. 1891ko irailak 11n aurkitu zuen Auguste Charlois astronomo frantziarrak Nizatik.

Asteroidearen izenaren jatorria ezezaguna da. ç


Abanto (auzoa)

Abanto Bizkaiko Abanto udalerriko auzoa da. Susoko Abanto antzinako kontzejuan dago.

Udalerriari izena eman zion auzoa da.


San Mixel Garikoitz (pastorala)

San Mixel Garikoitz pastorala Junes Casenaveek idatzitako lana da, 1994ko uztailaren 24an Donaixti-Ibarren, Nafarroa Beherean, lehen aldiz taularatuta. Santu protagonista Ibarren jaio zen. Lan honek berriro ere gai erlijioso bat erabili zuen argumentu nagusi bezala. Pastoral hau Zuberoatik kanpo estreinatu zen lehenengoa izan zen.

Argumentua.

Pastoralak San Mixel Garikoitz santuaren biografian oinarrituta dago. San Mixel Garikoitz (Ibarre, 1797-L'Estela-Bètharram, 1863) Kanboko apaiza eta euskal santua izan zen. “Societas Sacratissimi Cordis Jesu Betharram” (euskaraz: "Betharramgo Jesusen Bihotzeko Apaizen Elkartea" edo ezagunago "Baionako Apaizak") ordena sortu zuen. Laborarien familia batean jaioa, 1823ko abenduaren 20an Baionan apaiz ordenatu zuten. Bere lehen misioa Kanboko elizan egin bazuen ere, hiru urte geroago Bètharramgo seminariora bidalia izan zen, non zuzendaria izan zen. Seminarioa Baionara eraman zuten eta Garikoitzek Bètharramen bere ordena sortu zuen bost apaizekin batera. Ordenak misioei eta hezkuntzari ekin zien: Gaskonia, Ipar Euskal Herria eta Bearnoanmzeharisiolariak bidali zituen; eta Maulen, Orthezen, Oloroe-Donamarian eta L'Estela-Bètharramen (azken hirurak Bearnon, Okzitania) zenbait eskola eraiki zituen. Aita Garikoitz 1923ko martxoaren 15 dohatsu bihurtu zen eta 1947ko uztailaren 6an Pio XI.ak aldarera goratu zuen.

Ezaugarriak.

Pastoralak hogeita bat jelkaldi ditu. Lehenengo antzezpena 1994ko uztailaren 24an Donaixti-Ibarren egin zen eta bigarrena abuztuaren 4an. Errejenta Jean-Pierra Recalt-Altabe izan zen eta kantuen arduraduna Pier Paul Berzaitz. Aintzin-solasa Jean Iribarne koronelak sinatu zuen.


Nanorana ventripunctata

Nanorana ventripunctata "Nanorana" generoko animalia da. Anfibioen barruko Dicroglossidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Kanbriar

Kanbriarra Paleozoikoko eta Fanerozoikoko lehenengo periodoa da, orain dela 542 ± 1.0 Ma (milioi urte) eta 488.3 ± 1.7 Ma bitartean hedatzen dena. Bere aurretik Ediacarar periodoa gertatu zen eta, ondoren, Ordoviziarra. Bere azpibanaketak eta hasiera ez daude guztiz egonkortuta. Periodoa "Kanbriar serieak" bezala sortu zuen Adam Sedgwickek, Galesen ("Cymru") latinezko "Cambria" izenean oinarrituta, periodo honetako arrokak hoberen ikus daitezkeen Britainia Handiko eremua. Kanbriarrean "lagerstätte" ugari daude, ez-ohikoa dena, eta horrek aukera eman du atal bigunak fosilizatuta duten izakiak aztertzeko. Horren ondorioz, Kanbriarreko biologiari buruz hurrengo periodoetatik baino askoz gehiago ezagutzen dugu.

Kanbriarrak aldaketa nabarmena ekarri zuen biziaren historian; Kanbriarra baino lehen, organismo gehienak txikiak, zelulabakarrak eta sinpleak ziren, Ediacarako faunaren ale batzuk kenduta. Bizi konplexua eta organismo zelulaniztunak gero eta ohikoagoak egin ziren Kanbriarraren aurreko milioi urteetan, baina ez zen kanbriarrera arte organismoek mineralizatutako oskolak egin zituztela eta, beraz, fosilizatu daitezkeen atalak zituztela. Kanbriarrean biziaren dibertsifikazio erraldoia gertatu zen, Kanbriarreko leherketa izenarekin ezagutzen dena, gaur egun munduan dauden filum guztiak sortu ziren garaia. Analisi filogenetikoek babesten duten kanbriarreko erradiazio honetan metazoa guztiek (animaliak) arbaso komun bakarretik monofiletikoki eboluzionatu zutela: gaur egungo konoflagelatuen antza duten protista koloniak.

Bizidun berri asko ozeanoetan sortu baziren ere, lur lehorra ia hutsik egon zela uste da, gehienez ere mikrobioz osatutako alfonbra bat eta horietaz elikatzera atera ziren molusku gutxi batzuk. Kontinenteak lehorrak eta harritsuak ziren, eta ez zegoen florarik. Pannotia superkontinentearen hausturarekin hainbat kontinente berri sortu ziren eta, horien ertzetan, sakonera eskaseko kostaldeak. Itsasoak erlatiboki epelak ziren eta ez zen egon poloetan izotzik periodoaren zatirik handienean.

Estratigrafia.

Kanbriar periodoa Ediacarar periodoaren ostean dator, eta Ordoviciar periodoaren aurretik.

Kanbriar periodoaren oinarria hainbat fosil gidariren baturarekin definitzen da, "Treptichnus pedum" elkarketa deritzona. "Triptichnus pedum" erabiltzea Kanbriarraren hasiera markatzeko balio duen iknofosil gisa arazotsua da, oso antzekoak diren Treptichnidae familiako beste iknofosil batzuk ere aurkitu direlako muga honen azpian Namibian, Espainian, Ternuan eta, baliteke, AEBko mendebaldean. "T. pedum" fosilen maila estratigrafikoak Ediacararreko biota gainezartzen du Namibian, eta ziurrenik Espainian ere.

Azpibanaketak.

Kanbriarra lau alditan (serieak) eta hamar adinetan (estadioak) banatzen da. Gaur egun, hiru seriek eta sei estadiok soilik dute izena eta GSSP bat (nazioartean adostutako erreferentzia-puntu estratigrafiko bat).

Nazioarteko azpibanaketa estratigrafikoa oraindik osatu gabe dagoenez, oraindik ere tokiko azpibanaketa asko erabiltzen dira. Azpibanaketa horietako batzuetan, kanbriarra hiru alditan banatzen da, tokian tokiko izen desberdinekin: kanbriar goiztiarra (Caerfai edo Waucobar, 538,8 ± 0,2 a 509 ± 1,9 mya), kanbriar ertaina (St Davids edo Albertar, 509 ± 0,2 a 497 ± 1,9 mya) eta kanbriar berantiarra (497 ± 0,2 a 485,4 ± 1,9 mya; Merioneth edo Croixar ere esaten zaio). Trilobite-eremuek korrelazio bioestratigrafikoa ahalbidetzen dute kanbriarrean. Garai hauetako arroka multzoei Behe, Erdi edo Goi Kanbriar deritze.

Tokiko serie bakoitza hainbat etapatan banatzen da. Kanbriarra eskualdeko hainbat fauna-estadiotan banatzen da, eta horietatik errusiar-kazakhstandar sistema erabiltzen da gehien nazioarteko hizkuntzan.

Kanbriarraren datazioa.

Nazioarteko Estratigrafia Batzordearen arabera, kanbriar aldia duela 538,8 milioi urte hasi eta duela 485,4 milioi urte amaitzen da.

Hasiera batean, Kanbriarreko beheko muga trilobiteek irudikatutako bizitza konplexuaren lehen agerpena zela uste zen. Lehen trilobiteak baino lehen fosil gelatinoso txikiak eta Ediacarako biota nabarmen lehenagokoak ezagutu zirenez, kanbriar aldirako oinarri zehatzagoa eskatu zen.

Ordoviziar arroka gazteenen eta Kanbriaraurreko arroka zaharrenen arteko bereizketa luze aitortu arren, 1994ra arte ez zen berretsi nazioartean kanbriar sistema/aldia. Hainbat hamarkadatan arreta handiz aztertu ondoren, sedimentu-sekuentzia jarraitu bat ezarri zen Fortune Headen (Ternua), Kanbriar Garaiaren oinarri formal gisa. Korrelazioa mundu osoan egin behar zen, "Treptichnus pedum" delakoaren agerpen goiztiarragoaren ondorioz. GSSPtik metro gutxira fosil hori aurkitzeak baieztapen hori fintzea ahalbidetu zuen, eta "T. pedum" iknofosilen multzoa da orain formalki Kanbrikoaren oinarria ezartzeko erabiltzen dena.

Izendapen formal horri esker, Kanbriarreko baseari zegozkion mundu osoko laginen data erradiometrikoak lortu ahal izan ziren. Duela 570 milioi urteko lehen datek azkar irabazi zuten, nahiz eta zifra hori lortzeko erabilitako metodoak desegokitzat eta zehaztugabetzat jo. Datazio erradiometriko modernoa erabiliz data zehatzagoa izateak 538,8 ± 0,2 milioi urteko data ematen du. Omanen errautsen zerumuga, data honetan lortu zena, munduko beste leku batzuetan egiten diren txango baliokideekin korrelazioan dagoen karbono-13 ugaritasunaren erorketa nabarmenari dagokio, eta Ediacarar fosil bereizgarrien desagerpenarekin ("Namacathus", "Cloudina"). Hala ere, argudiatzen da Omanen datatutako horizontea ez dagokiola Ediacarar-Kanbriar mugari, baizik eta itsas geruzetako fazies batetik lurrunketa nagusi den geruzetara aldatzea, eta horrek esan nahiko luke beste sekzio batzuetako datak, 544 edo 542 Ma artekoak, egokiagoak direla.

Paleogeografia.

Kanbriarreko kontinenteak Pannotia izeneko superkontinenteren hausturarekin harremanetan daude. Kanbriar garaiko urak zabalak eta sakonera eskasekoak zirela dirudi. Pannotiaren hausturarekin batera geratu zen kontinenterik handiena Gondwana izan zen. Uste denez klima aurretik egondako Varanger glaziazioan baino beroagoa zen eta ez da uste izotzik zegoenik poloetan. Kontinenteen jitoa oso handia zen garai honetan. Laurentia, Baltica eta Siberia independienteak izan ziren garai honetan. Gondwanaren mugimendua Hego Polorantz izan zen. Pantalasak hego hemisferioaren gehiengoa okupatzen zuen eta gainera Tetis Ozeanoaren aurrekaria, Iapetus Ozeanoa eta Khanty Ozeanoa sortu ziren garai honetan.

Klima.

Lurra, oro har, hotza zen Kanbriar garaian, ziurrenik, Gondwana kontinente zaharrak Hego Poloa estaltzen zuelako eta korronte ozeaniko polarrak mozten zituelako. Hala ere, batez besteko tenperaturak egungoak baino 7 gradu zentigradu altuagoak ziren. Litekeena da izotz polarrak eta glaziazio batzuk egotea, lurreko landareen bilakaeraren ondorioz, eta, ondorioz, atmosferako CO2 berotegi-efektuko gasa ezabatzea. Garaiaren amaiera aldera epeldu egin zen; glaziarrek atzera egin zuten eta azkenean desagertu egin ziren, eta itsasoaren maila izugarri igo zen. Berotze joera horrek Ordoviziar goiztiarrean jarraitu zuen, eta klima global oso beroa izan zuen ezaugarri.

Flora.

Kanbriarreko flora eta Ediakararrekoa ez ziren oso desberdinak. Taxon nagusiak "Fuxianospira", "Sinocylindra" eta "Marpolia" itsas makroalgak ziren. Ez da garai horretako kare-makroalgarik ezagutzen.

Kanbriarreko lurreko landareen (enbriofitak) fosilik ez da ezagutzen. Hala ere, biofilmak eta tapete mikrobioak ondo garatuta zeuden marea-lautadetan eta Kanbriareko hondartzetan orain dela 500 milioi urte, eta mikrobioek ekosistema lurtar mikrobiotarrak osatzen zituzten, basamortuko eskualdeetako lurrazal modernoarekin aldera zitezkeenak, lurzoruaren eraketan lagunduz.

Fauna.

Kanbriarreko leherketa.

Kanbriarreko leherketa, eztanda edo erradiazioa orain dela 542 milioi urte gutxi gorabehera eman zen gertakariaren izena da. 20 eta 25 miloi urteko tartean, Kanbriarrean, erregistro fosileko animalia filum gehienak agertu ziren. Gaur egungo metazoo filum gehienen dibergentzia bertan hasi zen. Gertakari honetan, gainera, beste organismo batzuen dibertsifikazioa eman zen.

Kanbriarreko leherketaren aurretik organismo gehienak oso sinpleak ziren, askotan zelulabakarrak edo koloniatan antolatuta. 70 eta 80 milioi urteko tartean dibertsifikazio abiadura azkartu zen, eta bizia gaur egun duen itxura hartzen hasi zen. Gaur egungo animalia filum gehienak garai horretan sortu ziren.

Ozeanoetako fauna.

Kanbriarreko animalien bizitza gehiena uretakoa zen. Bere garaian onartu zen trilobiteak zirela garai hartako bizimodu nagusia, baina frogatu da hori ez dela zuzena. Artropodoak ziren, askorekin, ozeanoan ugarienak ziren animaliak, baina trilobiteak artropodoen aniztasun osoaren zati txikiago bat baino ez ziren. Itxuraz hain ugari egiten zituena kaltzio karbonatoz (CaCO3) sendotutako armadura astuna zen, beste artropodoen exoeskeleto kitinadun hauskorrak baino askoz ere errazago fosilizatzen zena, kontserbatutako hondakin ugari utziz.

Garai horrek aldaketa bortitza eragin zuen lurreko biosferaren dibertsitatean eta osaeran. Ediacarako biotaren iraungitze masiboa jasan zuen kanbriarraren hasieran, animaliek zuloak egiteko portaeraren ugaritasun eta konplexutasunarekin bat etorri zena. Portaera horrek eragin sakona eta atzeraezina izan zuen itsas hondoko ekosistemak eraldatu zituen substratuan. Kanbriarra baino lehen, itsas hondoa estalki mikrobiarrez estalita zegoen. Kanbriarraren amaieran, animalia hondeatzaileek alfonbra mikrobiar horiek suntsitu zituzten leku askotan, bioturbazioaren bidez. Ondorioz, alfonbren mende zeuden organismoetako asko desagertu egin ziren, eta gainerako espezieak, berriz, orain txoko ekologiko berriak eskaintzen zituen ingurune berrira egokitu ziren. Garai berean, itxuraz azkar agertu ziren mineralizatutako filum guztien ordezkariak, briozooak izan ezik, behe Ordoviziarrean agertu baitziren. Hala ere, filum horietako asko zurtoin-taldeko formek bakarrik irudikatzen zituzten; eta mineralizatutako filumek jatorri bentonikoa izaten dutenez, baliteke mineralizatu gabeko filumen (ugariagoak) irudikapen ona ez izatea.

Duela 515 milioi urte inguru, desagertu ziren espezieen kopuruak agertu ziren espezie berrien kopurua gainditu zuen. Bost milioi urte geroago, generoen kopurua aurreko maximo batetik 600 inguru izatetik 450 izatera jaitsi zen. Gainera, talde askotan espeziazio-tasa aurreko mailen bosten bat eta heren batera murriztu zen. Duela 500 milioi urte, oxigeno-mailak izugarri jaitsi ziren ozeanoetan, hipoxia eraginez, eta hidrogeno sulfuro pozoitsuaren mailak, berriz, gora egin zuen aldi berean, beste iraungipen bat eraginez. Kanbriarreko azken erdia, harrigarria bada ere, antzua izan zen, eta iraungitze azkarreko hainbat gertaeraren ebidentziak erakutsi zituen; Archaeocyatha bezala ezagutzen ziren belaki arrezife-eraikitzaileek ordezkatu zituzten estromatolitoak, berriro itzuli ziren Archaeocyathak desagertu zirenean. Beheranzko joera hori ez zen aldatu Ordoviziarreko Biodibertsifikazio Ekitaldi Handia gertatu arte.

Kanbriarreko organismo batzuk lehorrera ausartu ziren, "Protichnites" eta "Climactichnites" iknofosilak sortuz. Froga fosilek iradokitzen dutenez, Euthycarcinoidea, artropodo talde desagertu batek, gutxienez protiknita batzuk sortu zituzten. Ez da Climactichniten sortzailearen fosilik aurkitu; hala ere, aztarna fosilek eta atseden-arrastoek molusku handi bat iradokitzen dute, bare baten antzekoa.

Ondorengo garaietan ez bezala, Kanbriarreko fauna apur bat mugatua zen; flotatzen zuten organismoak bakanak ziren, eta gehienak itsas hondoan edo handik hurbil bizi ziren; eta mineralizazio-animaliak, berriz, hurrengo aldietan baino bakanagoak ziren, neurri batean ozeanoaren kimika kaskarraren ondorioz.

Kontserbazio modu asko Kanbriarrarenak bakarrik dira, eta batzuek gorputzaren zati bigunak kontserbatzen dituzte, "Lagerstätten" ugaritasuna eragiten duena, adibidez Burgess Shale eta bere fauna berezia.


Bonneville (Charente)

Bonneville Frantziako udalerria da, Charente departamenduan dagoena, Poitou-Charentes eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Bonneville udalerrian erroldatutako biztanleak 157 ziren. Familiak 64 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 89 etxebizitza zeuden, 63 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 17 bigarren erresidentzia ziren eta 9 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 89etxeak ziren. 63 etxebizitza nagusietatik 55 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 5 etxek bi gela zituzten, 5 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 40 etxek bost zituzten. 51 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 31 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 28 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 85 ziren, horien artean 61 aktiboak ziren eta 24 inaktiboak ziren. 61 pertsona aktiboetatik 54 lanean zeuden (31 gizon eta 23 emakume) eta 7 langabezian zeuden (2 gizon eta 5 emakume). 24 pertsona inaktiboetatik 10 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Bonneville udalerrian 62 unitate fiskal zeuden, 154 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.525,5 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 3 komertzioetatik, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2000. urtean Bonneville udalerrian 21 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.092 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Bonneville

Gourville (2,2 km)

Montigné (3,4 km)

Mons (4,0 km)

Auge-Saint-Médard (4,6 km)

Marcillac-Lanville (4,8 km)

Anville (5,4 km)


Arruazu

Arruazu ([aruas̻u]) Nafarroako mendebaldean dagoen udalerria da, Sakanako eskualdean kokatua. Iruñeko merindadeko herri honek biztanle zituen . urteko erroldaren arabera. Nafarroako hiriburutik 34 kilometrora dago, eta Gasteiztik 62 km-ra.

Udalerri euskalduna izanda, UEMAko kidea da 2023tik.

Geografia.

Inguru naturala eta kokapena.

Herria, Nafarroa mendebaldean kokatzen da. Herrira heltzeko Sakanako autobidea hartu behar da Iruñea-Aguraingo norabidean.

Arruazuk Uharte Arakilekin egiten du muga ekialdean eta hegoaldean, Lakuntzarekin mendebaldean eta Aralarko mendilerroarekin iparraldean.

Historia.

Agirietan "Arrugazu" edo "Arrayazu" bezala agertzen bada ere, "Arrugazu" da zaharrena eta 1074. urtean agertzen da. Mitxelenak zioenez, "Arruga" hori plaza edo merkatua adierazten du eta hortik omen dator izena. Ahoz ahoko hizketan Arbazu ere esan ohi da, baina honek ez du inolako oinarri idatzirik.

Orain arte azaldutako Arruazuko lehen jauna Asiaingo Jauregiko Remiro Sanchiz izan zen 1377an. Momenturen batean herria Urizko Rodrigoren eskuetara pasa zen baina Nafarroako Erregeak kendu egin zion Arellanoko Juan Ramirezi eskainiz. 1430. urtean Gaztelatik etorritako jendeek erre zuten. Gaztelak Nafarroa bereganatu zuenean Beaumont Leringo kondea jabetu zen herriaz eta 1564.ean, bere alabaren bidez, Albako Dukearen familiara joan zen herriaren jabetza. Eurek izendatzen zuten urtero alkatea eta haiekiko menpekotasuna XIX. mendera arte iraun zuen. Hori dela eta, Asiaingo herrira eramaten zituzten urteko laboreak.

Ondarea.

Jasokundearen eliza, nabe bakarreko harlanduzko eraikina da. Horma-bular batzuk tenpluaren hormak eusten dituzte eta euren artean erdi-puntuko arkuak eratzen dituzte. Azpian portikoa dago, teilatu batez babesturik eta erdi puntuko hiru arkuez osaturik.

San Pedro ermita. Aralar aldera dago, herritik 10-15 minutura, Lakuntzako San Sebastian ermitatik hurbil. San Pedro festetako lehenbiziko egunean ospakizunak egiten dira bertan. XVI. mendeko eraikina da, garai barrokoan erreformatua. Barruko erretaula txikia XVIII. mendearen hasierakoa da, baina irudiak Arruazuko elizan daude.

Demografia.

2008ko erroldaren arabera, herrian ez da etorkinik bizi.

Politika.

Udal hauteskundeak.

Arruazuko alkatea Batzalarre herri ekimeneko Jesus Maria Ganboa Ganboa atera zen 2007ko udal hauteskundeetan, bere taldeak udaleko bost ordezkariak lortu zituen. Baliogabeko botoak hamabi izan ziren (emandako boto guztien %16,00) eta boto zuriak ere hamabi (%19,05). Abstentzioa %25,00ekoa izan zen.

2011n zerrenda bera izan zen aurkeztu zen bakarra; kasu honetan aurretik zinegotzia zen Peio Betelu aukeratu zuten alkate eta aldi berean Jesus Maria Ganboa zinegotzi izatera pasatu zen.

Udaletxea.

Arruazuko udaletxeko idazkaria, Irañeta eta Uharte Arakilgo idazkari ere bada.

Azpiegitura eta garraioak.

La Burundesa autobus konpainiaren Sakanako herriak elkartzen dituen Gasteiz-Iruñea lineak geltokia dauka herrian. Guztira hiru zerbitzu izaten dira norabide bakoitzean. Linearen ibilbidea honakoa da:

Jaiak eta ospakizunak.

Arruazuko herriko jaiak San Pedroak dira eta normalean San Ferminen aurreko asteburuan ospatzen dira.

Zerbitzuak.

Arruazu "Sakanako Mankomunitateko" eta "Irurtzungo Zerbitzuen Mankomunitateko" kidea da.


Romilly-sur-Seine kantonamendua

Romilly-sur-Seine kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira 6 udalerri ditu eta da bere hiriburua.


Tomas II.a Saluzzokoa

Tomas II.a Saluzzokoa edo Tomas II Vastokoa (1304-Saluzzo, 1357ko abuztuak 18) Saluzzoko markesa izan zen 1336 eta 1357 bitartean. Federiko I.a Saluzzokoa eta Margarita de La Tour Du Pinen semea zen.

Bizitza.

Tomas Milango Viscontitar batekin ezkondua zegoen, aliantzak medio, gibelino alderdikoa bihurtzen zuena. Eta, beraz, tronuratu bezain pronto, Tomasek Akaia, Savoia eta Montferratorekin aliatzea erabaki zuen eskualdean Roberto I.a Napolikoa guelfoak zuen botere geroz eta handiagoari aurre egiteko. Federiko I.ak amaitu gabe utzi zuen oinordekotzaren kontua bere anaiordearen aurrean, eta Federiko hil ondoren, Manfredo V.a Saluzzokoa bere iloba Tomas kargutik kentzeko armada handi bat prestatzen aritu zen. Tomas anjoutarraren etsai porrokatua zenez, Manfredok oso erraz konbentzitu zuen Roberto I.a armada bat ordain ziezaion.

Bere aliantzen fruitu bezala, Tomasek gatazka askotan hartu zuen parte, eskualdea etengabeko gerratan baitzegoen guelfo eta gibelinoen artean. Aimone Savoiakoa kondearekin zuen bere aliantzagatik 1339ko otsailak 20an soldadu talde batekin Parabiagoko guduan parte hartu zuen, Lodrisio Viscontiren agindupean, Seprioko jauna zena eta San Jurgiren Konpainia sortu zuena. Gudu hau Milango jauna zen Luchino Viscontiren garaipenarekin amaitu zen, eta Lodrisio eta bere aliatuen porrotarekin, beraz, honela, Milango oinordekotza lehiak kitatuak geratzen zirelarik.

Azkenik, Manfredo prest egon zen bere ilobari erasotzeko, eta iparraldetik markeserrian sartu zen anjoutar armadarekin Saluzzo setiatzera iritsi arte. Setioak 1341eko apirilak 7tik 14rarte iraun zuen, hiriak bere burua hiriak berak hala erabakita entregatu zuenean. Hiriaren keinua eskertu beharrean, Manfredok hiria erre eta gaztelua suntsitu zuen. Tomas kartzelatua izan zen. Baina urte bete beranduago guelfoak eskualde guztian garaituak izaten ari ziren, eta babes falta eta Viscontitarren presioaren ondorioz, Manfredok tronua itzuli behar izan zion Tomasi, erreskate on bat jaso aurretik askatu ez zuen arren.

Seme-alabak.

Tomasek hamaika seme-alaba izan zituen bere emazte Ricardarekin, Galeazzo I.a Viscontiren alaba zena:

1336-1357


The Canterbury Tales (argipena)

The Canterbury Tales hurrengoa izan daiteke:


Amerikar inperialismo

Amerikar inperialismoa edo estatubatuar inperialismoa Ameriketako Estatu Batuen eragin politiko, ekonomiko, kultural eta mediatikoaren hedapenari dagokio, bere mugetatik haratago. Testuaren egilearen arabera, inperialismoa izan daiteke, konkista militar purua, kanoiontziaren diplomazia, desberdinen arteko itunakk, fakzio gustukoenen diru-laguntza, erregimenen aldaketa behartuak edo enpresa pribatuen bidez ekonomikoki barneratzea; eta, interes horiek arriskuan daudenean, esku-hartze diplomatiko edo nahitaezkoa izan dezake.

Estatu Batuetako inperialismoa eta espantsionismoa iraunarazten dituzten politikak XIX. mendearen amaieran hasi ziren "inperialismo berriarekin", nahiz eta batzuek uste duten Amerikako Estatu Batuetako lurralde-hedapena, natibo amerikarren kontura, termino berarekin identifikatzeko bezain antzekoa dela. Ameriketako Estatu Batuak inoiz ez dira ofizialki inperio gisa identifikatu, eta haien lurralde-jabetzak ere ez dira ofizialki identifikatu. Iruzkingile batzuek herrialdea inperiotzat hartu dute, besteak beste, Max Boot, Arthur M. Schlesinger Jr. eta Niall Ferguson idazleek. Beste iruzkingile batzuek Estatu Batuei leporatu diete neokolonialismoa praktikatzea —hegemoniaren forma moderno gisa definitzen da batzuetan—, botere ekonomikoa baliatzen duena, indar militarra inperio informal batean erabili ordez; "neokolonialismo" terminoa inperialismo modernoaren sinonimo garaikide gisa erabili izan da noizean behin.

Estatu Batuek atzerriko herrialdeetako gaietan esku hartu behar ote duten oso gai eztabaidatua izan da herrialdearen historia osorako politika nazionalean. Interbentzionismoaren oposizioak herrialdearen jatorria atzerriko errege baten aurka matxinatu zen kolonia zahar gisa adierazi dute, baita demokrazia, askatasun eta independentziaren balio estatubatuarrak ere. Aitzitik, interbentzionismoaren eta inperialistatzat hartu diren AEBko presidenteen jarraitzaileek —bereziki Andrew Jackson, James K. Polk, William McKinley, Theodore Roosevelt eta William Howard Taft—, hainbat herrialdetako esku-hartzeak justifikatu dituzte (edo horien konfiskazio osoa), interes ekonomiko estatubatuarrak sustatzeko beharra argudiatuz, hala nola, zorraren merkataritza eta kudeaketa; mendebaldeko hemisferioan Europaren esku-hartzea (koloniala edo beste mota batekoa) prebenitzea, 1823ko Europaren aurkako Monroe Doktrinan adierazia; eta mundu osoan "ordena ona" mantentzearen onurak.


Lavaca konderria (Texas)

Lavaca konderria (ingelesez: "Lavaca County"

) Texasko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Hallettsville da. 2010eko zentsuaren arabera biztanle zituen, kilometro koadroko azaleran.

Geografia.

Lavaca konderriak kilometro koadro ditu. Horietatik ura dira. Beste lurra dira. Biztanleria dentsitatea 7,66 da.

Demografia.

2010eko zentsoan bizi ziren pertsonetatik txuriak edo hispanoak dira. Horietatik "hispano edo latino" kategorian dira. beltzak edo afroamerikarrak. amerikar natiboak ziren eta Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. asiarrak ziren. "Bestelako arraza bat" kategorian biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan pertsonek kokatzen zuten.


Beasts of the Southern Wild

Beasts of the Southern Wild 2012ko Benh Zeitlin estatubatuar zinema zuzendariaren film dramatiko bat da. Lucy Alibarren "Juicy and Delicious" antzezlanean oinarritzen da. Quvenzhané Wallis eta Dwight Henry aktoreek antzeztu zuten.

Argumentua.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Sei urte ditu Hushpuppyk, eta Mississipi bazterrean bizi da Wink aitarekin; mundutik ia bakartuak bizi dira. Ekaitz handi bat gerturatzen ari da, eta haurrak beldurrari aurre egiteko duen modurik onena alegiazko animalia batzuk imajinatzea da.


Jevnaker

Jevnaker Norvegiako udalerria da. Oppland konderrian kokatua dago. 223.99 km² ditu eta biztanle ditu.

Mugakideak.

Honako udalerri hauekin egiten du muga:


Henry Carton de Wiart

Henry Carton de Wiart kondea (Brusela, 1869ko urtarrilaren 31 - Uccle, 1951ko maiatzaren 6a) belgikar politikari eta idazlea izan zen. Belgikako lehen ministroa izan zen 1920tik 1921era.

Bruselan jaioa familia noble batean, zuzenbidea ikasi eta abokatu gisa lan egin zuen. Mugimendu sozial kristauko militantea, "L'avenir social" eta "La Justice sociale" argitaratu zituen eta "Durendal" aldizkari kulturalaren sortzaileetako bat izan zen.

Alderdi Katolikoko kidea eta diputatua izan zen 1896tik hil zen arte. 1920tik 1921era, batasun nazionaleko gobernu bateko lehen ministroa izan zen. Gainera, Justizia ministroa (1911-1918), Belgikako ordezkaria Nazioen Ligan (1928-1935), Gizarte Ongizateko ministroa (1932-1934) eta Justizia ministroa (1950) izan zen. Alemaniak 1940an Beligica inbaditu ondoren, erbesteko gobernu belgikarrarekin batera joan zen Londresera.


Zabiel jauregia

Zabiel jauregia Gipuzkoako Mutriku udalerrian dagoen jauregi bat da, hain zuzen ere Mutrikuko Alde Zaharran dago. Barroko estiloko jauregi dotore hau Granada izenez ere ezagutzen da, Granada de Egako kondeen maiorazgokoa izan baitzen.

Apaindutako fatxadan bigarren solairurainoko zutabeek inguratzen dute ate nagusia eta erdiko balkoian Zabildarren armarria jasotzen du. Alboetako fatxadek aurrez zegoen eraikin baten elementu interesgarriak gorde ditu.


Hohenburg (Bavaria)

Hohenburg Alemaniako udalerria da. Bavaria estatuan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Myzomela pammelaena

Myzomela pammelaena "Myzomela" generoko animalia da. Hegaztien barruko Meliphagidae familian sailkatua dago.


Galesko Printzearen uhartea (Australia)

<templatestyles src="Argitzeko/styles.css" />

"Artikulu hau Australiako uharteari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Galesko Printzearen uhartea (argipena)»."

Galesko Printzearen uhartea, edo Muralag, Torres itsasarteko uharteetako bat da ,York lurmutarraren penintsularen puntan kokatua, Queensland -en, Australian. Uharte 20 km ingurura dago Muttee Heads-etik, Bamaga ta Thursday Island uharteak gertu dituela. Torresko Konderriaren barruan dago eta 2016ko erroldan 109 biztanle zituen. azalerarekin, Galesko Printzearen uhartea Torres itsasarteko uharteetako handiena da.

Jatorrizko biztanleak.

Lur gehiena Kaurareg herriari itzuli zaie, uharteko ohiko bizilagunak baitira, Torres iitsasarteko uhartetarren talde bat. Haien hizkuntzan Muralag deritzo uharteari, eta haren iparraldean dagoen herrixka edo gune populutuari ere bai.

Uhartearen jatorrizko izena "Muralag" da. Uharte hauetako hizkuntza indigena Kaiwaligau Ya da.. Mintzaira hau Kala Lagaw Ya hizkuntzaren lau dialektoetako bat da, Torres itsasarte osoan hitz egiten dena ekialdeko uharteetan izan ezik, non Meriam Mìr hitz egiten den. Uhartetar gehienek 21. mendean Brokan hizkuntzan ere hitz egiten dute, Torres Uharteetako kreolera, eguneroko komunikaziorako, nahiz eta uharteko hizkuntzak oraindik bizirik dirauen.

Historia.

Galesko Printzearen uhartea europarrek lehen aldiz ikusi zuyen Luis Vaez de Torresen espedizio espainiarraren bidaian, 1606ko urriaren 3an

"Sperwer" ontzia 1869an naufragatu zen bertan eta azaroan, Frank Jardine polizia-magistratuak "Sperwer-eko" kapitainaren eta tripulazioaren gorpuak zuhaitzetan zintzilik zeudela ikusi zuen, "izugarriki mutilatuta". Buruak moztuta eta arropa kenduta biktimak identifikatzea ezinezkoa izan zen zuen. Ondorioz, zuri koilonialistek Kaurareg jendearen kontrako sarraskiak hasi zituzten, zeinak urteetan iraun zuten Muralag eta Wednesday uhartean. Ondorioz, Kaurareg biztanleria erabat gutxitu zen etnozidioan.

2019an, Torres Konderriko Kontseiluak uhartean portu bat eraikitzea erabaki zuen, baina Kuarareg-ek berebiziko garrantzia historikoa zuen toki bat zela protestatu zuten, eta lur natiboen jabetza legeetan oinarrituta, plana geldiaraztea lortu zuten.


Alfredo Evangelista

Alfredo "Lince" Evangelista (Montevideo, 1954ko abenduaren 3a) Uruguaiko boxeolari ohia da. Europako txapeldun izan zen

Ibilbidea.

Muhammad Ali borrokatu zuen 1977an. Larry Holmes aurka ere borrokatu zuen 1978an. boxeoa utzi zuen 1988an. Bartzelonan entrenatu zuen urte askoan. Espainiako herritartasuna eskuratu zuen.


2010 Chebyshev

201o Chebyshev asteroide gerrikoan aurkitutako 2010. asteroidearen izena da. 1969ko urriak 13an aurkitu zuen B. Bernashevak Nauchnyjetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa 1969 TL4 zen. Bere izena Pafnuty Chebyshevgatik jasotzen du.


Forsterygion gymnotum

Forsterygion gymnotum "Forsterygion" generoko animalia da. Arrainen barruko Tripterygiidae familian sailkatzen da.


V. V. Giri

Varahagiri Venkata Giri (Berhampur, Orissa, 1894ko abuztuaren 10a - Chennai, 1980ko ekainaren 24a) Indiako 4. presidentea izan zen.

University College Dublinen zuzenbidea ikasi zuen. Mahatma Gandhi Londresen ezagutu zuen Lehen Mundu Gerran. 1916ko Pazko matxinadako buruzagiekin harremana izateagatik susmagarria izan zen, eta Irlandatik kanporatu zuten urte horretan bertan.

Indian Kongresuko Alderdiko kide izan zen, Gandhiko erresistentzia baketsuko mugimenduan parte hartu zuen eta bere ibilbidea osoan sindikalismoarekin lotuta egon zen.

Enbaxadore Ceilanen (1947-51), Lan ministro (1952-54), Uttar Pradesheko gobernadore (1952-60), Keralako gobernadore (1960-65) eta Mysoreko gobernadore (1965-67)izan zen.

1967tik 1969ra Indiako presidenteordea izan zen. 1969ko maiatzaren 3an Zakir Hussain hil ondoren, Giri jarduneko presidente bihurtu zen. Uztailaren 20an dimisioa eman zuen hauteskunde presidentzialera hautagai independente gisa aurkezteko.

Indiako presidentea izan zen 1969tik 1974ra.


Baranowo udalerria

Baranowo Poloniako Mazoviako voivoderriko landa-udalerri bat da, Ostrołęka barrutian kokatuta. 197,57 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 6653 biztanle zituen.


Gustavo Salgueiro de Almeida Correia

Gustavo Salgueiro de Almeida Correia (1985eko uztailaren 7a - ) Brasilgo futbolaria da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Montedio Yamagata.


Udești

Udești Errumaniako udalerri bat da, Suceava konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Herriak.

Udalerrian honako herriak daude:


Jacques Hadamard

Jacques Salomon Hadamard (Versalles, 1865eko abenduaren 8a - Paris, 1963ko urriaren 17a) frantziar matematikaria izan zen, Bordeleko Unibertsitatean eta Sorbonan lan egin zuena.

Fisika matematikoko hainbat gai jorratu zituen. Analisi infinitesimalaren oinarriak ezartzen ere lagundu zuen, eta determinatzaile baten balio absolutuari buruzko teorema garatu zuen.

Henri Poincaréren oinordekoa izan zen 1912an Frantziako Zientzien Akademian. Bere lorpenik ezagunena 1896an (urte berean Charles-Jean de la Vallée Poussin matematikari belgikarrak modu independentean lortua) zenbaki lehenen teorematik egindako frogapena izan zen.


Amphilius kivuensis

Amphilius kivuensis "Amphilius" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Amphiliidae familian.


Le Mémont

Le Mémont Frantziako udalerria da, Doubs departamenduan dagoena, Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Le Mémont udalerrian erroldatutako biztanleak 39 ziren. Familiak 16 ziren, horien artean 4 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 4 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 21 etxebizitza zeuden, 15 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 4 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 18 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 15 etxebizitza nagusietatik 14 bere jabearen bizilekua ziren eta 1 alokairuan okupaturik zegoen; 1ek hiru gela zituen, 5 etxek lau zituzten eta 9 etxek bost zituzten. 14 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 7 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 8 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 20 ziren, horien artean 17 aktiboak ziren eta 3 inaktiboak ziren. 17 pertsona aktiboak lanean(10 gizon eta 7 emakume) zeuden.. 3 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 1 ikasten zegoen eta 1 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 finantziazio enpresa zen.

2000. urtean Le Mémont udalerrian 3 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Le Mémont

Le Luhier (2,4 km)

Le Bizot (2,4 km)

Narbief (3,0 km)

Montbéliardot (3,0 km)

La Bosse (3,2 km)

Le Russey (3,6 km)

<br clear=left>


Hego-mendebalde

Hego-mendebaldea, HM (edo SW) laburduraz adierazita, hegoa eta mendebaldea puntu kardinalen bitarteko zona da (zehazki 45 gradura bakoitzetik). beste hitzez, hegoa eta mendebaldearen bitarteko ostertzaren puntua da.


LOLCODE

LOLCODE programazio lengoai esoterikoa da, interneten famatuak diren Lolcat memetan oinarrituta dagoena. Lengoaia 2007. urtean sortu zen Adam Lindsayren eskutik, Lancaster unibertsitateko konputazio departamentuko ikertzailea.

Lengoaiaren egitura eta adibideak.

LOLCODE lengoaiaren aginduak Lolcat irudiek erabiltzen duten hitz laburtu eta konprimatuak dira. Hurrengo adibideek kaixo mundua pantailaratzea eta fitxategi batetik irakurtzea dira.

1.Adibidea.

HAI

CAN HAS STDIO?

VISIBLE "HAI WORLD!"

KTHXBYE

2.Adibidea.

HAI

CAN HAS STDIO?

PLZ OPEN FILE "LOLCATS.TXT"?

AWSUM THX

VISIBLE FILE

O NOES

INVISIBLE "ERROR!"

KTHXBYE

Adibide honetan fitxategi bat irekitzeko agindua dago, codice_1 — "«Please try to open a file?»" («Mesedez, fitxategia ireki dezakezu?») eta salbuespenak hartzeko kontrola, codice_2 — "«Awesome, thanks!»" («¡Harrigarria, eskerrik asko!»), eta codice_3 («Oh ez!»).

3.Adibidea.

HAI

CAN HAS STDIO?

I HAS A VAR

IM IN YR LOOP

UP VAR! !1

VISIBLE VAR

IZ VAR BIGGER THAN 10? KTHX

IM OUTTA YR LOOP

KTHXBYE

Adibide honek 1-10 tarteko zenbakiak pantailaratzen ditu.

Erlazionatutako proiektuak.

LOLCODE LOLPython lengoaia oinarritu du, Andrew Dalke programatzaileak idatzitakoa. LOLPython-ek LOLCODEren antzeko sintaxia erabiltzen du, baina Python lengoaiaren estiloarekin.

Nano, Vim edo Eclipse programentzako sintaxi koloreztatzaileak daude.


ICE

ICE honakoa izan daiteke:


Urophycis tenuis

Urophycis tenuis "Urophycis" generoko animalia da. Arrainen barruko Phycidae familian sailkatzen da.


Hertzainak

Hertzainak 1981. urtean Araban sortutako euskal rock taldea da. Euskal Rock Erradikala eta Euskadi Tropikala delako mugimenduetan sarturik zeuden.

1981eko gabon zahar gauan estreinatu ziren Gasteizen. The Clash taldearen euskarazko bertsio batekin hasi ziren. Lehenengo diskoetan punkaren probokazioa ska eta reggae erritmo dantzagarriekin nahasten zuten, letretan Euskal Herriko egoera sozio-politikoa islatuz. Esate baterako, "Pakean utzi arte" kanta, Javier San Martin Goikoetxea "Piti" Komando Autonomo Antikapitalistetako kide zenduari eskaini zioten, musika taldearen laguna baitzen.

Hasierako taldekideak Josu Zabala Ajuriagerra, Kurro, Delfo, Txanpi eta Kike ziren. 1982ko udan, Xabier Montoia "Gamma"-k taldea utzi eta Gari sartu zen taldean. 1993an, taldeak agur esan zuen, Donostiako Anoeta kiroldegian eskainiriko emanaldian. Oraindik, taldekide batzuek bakarka kantatzen jarraitzen dute: Txanpi Doctor Deseo taldean, Gari bakarka eta Josu Zabala Ajuriagerra Zazpi Eskale eta Gu ta Gutarrak taldeetan.

2022an agur kontzertu berriak iragarri zituzten.

Taldea.

Euskaraz landutako rocka ulertzeko, ezinbesteko taldea da Hertzainak. Beste asko bezala, taldekideak bidean egin ziren musikari, eta nabaritu zen taldearen garapenean, hasierako punk erritmo britainiarretatik rock giro klasikoetaraino, eta tartean ska erritmoak eta folk kutsuko melodiak jorratuz. Diskografia oparoa utzi zuen taldeak (sei disko eta hainbat single eta EP), eta oraindik ere entzuten dira haren kantuak. 1978an hasi zen Hertzainak izango zenaren hezurdura osatzen, Gasteizen, eta 1981eko Urtezaharrean jo zuen aurreneko aldiz zuzenean. Taldearen azken emanaldia 1993ko urriaren 30ean izan zen, Izarran (Araba), Kubaren aldeko jaialdi batean.

Garaiko beste musika taldeen antzera, Ingalaterrako punk mugimendua izan zuten abiapuntu eta eredu Hertzainak taldea sortzeko unean. Rockgiroa elkartu nahi zituzten, eta musika eta hitzak erabilitako formula. Testuinguru politikoak garrantzi handia izan zuen taldearen sorreran, eta lehen garaiko kantuen hitzek ere norabide horretan jotzen zuten: kaleko giroa islatu, Poliziaren errepresioa salatu eta batzokietako jelkideen kontra jo zuten, besteak beste.

Josu Zabala Ajuriagerra eta Xabier Montoia izan ziren taldearen sortzaileak, eta haiek mamitu zuten lehen urteetan Hertzainak-en izaera. Lehen uneko taldekide aldaketak izan ondoren, honako hau izan zen 1981eko Urtezaharrean taula gainera igo zen taldea: Xabier Montoia Gamma (ahotsa), Josu Zabala Ajuriagerra (baxua), Kike Saez de Villaverde (gitarra), Curro (bateria), Tito Aldama (saxofoia) eta Delfo (gitarra). Taldearen inguruan ibili ziren Gerardo Pozo Gene gazte gasteiztarra eta Karra Elejalde aktorea ere.

Lehen emanaldiak egin eta gero, taldean aldaketa nabarmenak gertatu ziren. Curroren ordez, Luis Javier Saiz Txanpi sartu zen bateria astintzera, eta Delfok ere taldea utzi zuen. Aldaketa nabarmenena 1983ko irailean izan zen, Xabier Montoia taldetik kanpo geratu eta gero (M-ak taldean agertuko zen geroago). Horrela, hilabete batzuk abeslari finkorik gabe aritu eta gero, Iñaki Garitaonandia "Gari" sartu zen abestera. Legazpiko Ziper taldeko abeslaria zen Gari orduan.

Kideak erabat finkaturik, taldearen lehen maketa grabatzera sartu ziren IZ diskoetxearen estudioetan. Horretarako, taldearen zortzi kantu esanguratsu prestatu zituzten, eta Angel Katarain soinu teknikari lanetan zela erregistratu zen kasete formatuan kaleraturiko lana. Maketako kantuak ziztu bizian zabaldu ziren Gasteizen, eta, apurka-apurka, Euskal Herri guztian jotzen hasi zen Hertzainak. Kontzertu mordoa egin zuen taldeak garai horretan; besteak beste, Tuteran tiro eremuaren kontra egindako kontzertu mitikoan jo zuen. Bertan, Zarama, RIP, Eskorbuto, Barricada eta beste hainbat talde ere aritu ziren. Kontzertu horren karira sortuko zen, hain zuzen, Euskal Rock Erradikala deitura. Denbora luzez lagunduko zuen deitura horrek taldea.

1984. urtea indartsu hasi zen Hertzainak-entzat. "Egin" egunkariak antolatutako Egin Rock txapelketan, irabazle suertatu zen Araban, La Polla Records taldearekin lehia gogorra izan eta gero. Urte hartan bertan, Espainiara atera zen lehenengoz, eta lehen diskoa prestatzeko lanetan hasi. Urte amaieran argitaratu zen Hertzainak taldearen lehen disko luzea, Hertzainak (1984), Soñua diskoetxearen babesean, eta Marino Goñik egin zituen ekoizpen lanak. Soinu hartzea, Donostiako Tsunami estudioan egin zuten, eta teknikari Oscar Clavel Brujo aritu zen. Taldeak sortutako hamar kantu jasotzen ditu, tartean maketako hiru kantu. Disko horretakoak dira denborarekin ereserki bihurtu direnzenbait kanta; esaterako, "Ta zer ez da berdin", "Pakean utzi arte", "Kamarada" eta "Si vis pacem, parabellum". Diskoa ixteko, "Arraultz bat pinu batean" aukeratu zuten, geroago Euskadi tropikala leloaren zabaltzea ekarriko zuena. Natxo Etxebarrietak (Cicatriz), Gasteizko La Banda Municipal de Skak eta Ruper Ordorikak kolaboratu zuten diskoan.

Arrakasta itzela izan zuen diskoak. Hertzainak-en kantuek argi islatzen zuten kalean zer egosten ari zen. Poliziek ezartzen zuten kontrol zorrotza ("Kontrola"), biolentziaren zirkulu itxia ("Si vis pacem, parabellum"), ezberdin sentitzearen inguruko gogoeta ("Ta zer ez da berdin"), euskaldun izatearen afera ("Drogak AEK'n"), estatuaren kontrako borroka ("Pakean utzi arte")... Era berean, festa eta adarjotze kutsua nabari zen testuetan. Erraz irentsi zuen diskoa borrokarako eta festarako prest zegoen gazteriak.

Lehen diskoaren arrakasta barruratzeko astirik gabe, beste disko bat grabatzen hasi zen taldea 1985eko udan. Hau dena aldatu nahi nuke bigarren diskoan (Soñua, 1985), musika garapena nabarmena da aurreko lanaren aldean. Kantu batzuetan hasierako bideari jarraitu bazioten ere, jai giroak eta ska erritmoek apenas duten lekurik ("Egunero", The Selecters taldearen bertsioa). Ilunagoa da, eta barrura begira egindako kantuak nagusitzen dira. Grabazioan ere arazoak izan zituzten, eta, soinuari dagokionez, azken emaitza ez zen izan taldeak desio zuena. Hitzen gaiak ere aldatzen hasi ziren. Nahiz eta kaleko bizitza islatu, kontu pertsonalak eta bestelako gogoetak nagusitu ziren. Hala ere, taldearen kantu enblematikoetako bi gordetzen ditu disko horrek: "Eutsi gogor", Euskalduna ontziolako langileei eskainitako kantua, eta "Hil ezazu aita", batzuen arabera euskarazko lehen rap kantua.

Salgai jarri ziren lehen 2.000 aleek single bat zekarten opari, beste lau kanturekin: maketa garaiko "Galtzailea" eta "Rock&roll batzokian", inoiz grabatu gabeko "Itxoiten nago" eta taldearen ereserkia, "Hertzainak": «Ixilik nola ez, hobe da abestu / eta gure musika mundu zaharra deuseztu...».

Soñua utzi eta Elkar diskoetxearekin grabatu zuen hirugarren diskoa, Salda badago (1988). Taldeak rockera bideratu zuen musika, eta guztiz desagertu ziren ska melodiak. Ordurako saxofoiak ez zuen tokirik taldearen musikan, eta, beste zenbait arrazoi zirela tarteko, Tito Aldama taldetik at geratu zen, Hertzainak laukote bihurtuz. Hala ere, disko horretan eta hurrengoetan taldearekin kolaboratu zuen Tito Aldamak. Salda badago grabatzeko, Ruper Ordorika aritu zen produkzio lanetan. Grabazioa nahiko korapilatsua izan zen, eta, bobinan izandako arazoak zirela medio, grabazioa behin baino gehiagotan errepikatu behar izan zen. Tartean, Garik moto istripua izan zuen, estudiotik Gasteizera zihoala. Disko horretan, Bingen Mendizabalek lehen aldiz kolaboratu zuen taldearekin, eta urte batzuk geroago taldeko kide bilakatu zen. "Esaiok" eta "No time for love" kantuak nabarmendu ziren disko horretan, biak folk ukituko baladak.

Amets prefabrikatuak (Oihuka, 1989) kaleratu aurretik, maxi-single bat argitaratu zuten. Hiru kantu horien artean, "Aitormena" zegoen, denborarekin taldearen kantu ezagunenetakoa izango zena. Hertzainak-en sona izugarri handitu zuen kantu horrek, talde entzule talde berri eta gazteago batera hurbilduz.

Diskoak "Aitormena"-ren moldaketa harrigarri bat zekarren, Bingen Mendizabalek hari instrumentuetarako moldatutako partitura jotzen baitzuen Gasteizko Jesus Guridi laukoteak. Kantuari are doinu malenkoniatsu eta gozoago bat eman zioten. Garai horretarako, rockaz gain bestelako eraginak nabari ziren taldearen musikan. "Aitormena" izan zen diskoko izarra, "Bi minutuero" eta "564"-rekin batera. "Zuzen heriotzeraino" berreskuratu zuten, Montoia taldeko abeslaria zen garaikoa, eta Derribos Arias taldearen "Tupeak gora" moldatu zuten.

1990. urtearen amaieran, Kubara bidaiatu zuten, euskal kulturako kide batzuk biltzen zituen espedizio batean. Karlos Argiñano sukaldaria, Mikel Laboa eta Ruper Ordorika musikariak, Jose Luis Zumeta margolaria eta Bernardo Atxaga idazlea ere bazeuden espediziokideen artean. Bidaia horretan sortu zen "Guantanamera" kantuaren bertsioa egiteko aukera. Abesti hori eta beste hiru, tartean "Arraultz bat pinu batean" kantaren zuzeneko bertsioa, Mundu berria daramagu bihotzean EPan (Aketo, 1991) bildu zituzten. Diskoaren salmentan jasotako dirua Komite Internazionalistak erakundearentzat izan zen.

Horren aurretik, ordea, zuzeneko disko bat argitaratu zuten. Garai hartan, aski zabalduta zegoen taldea desagertuko zen zurrumurrua, eta zuzeneko grabazio horrekin mamuak uxatzea lortu zuten. Bergarako (Gipuzkoa) Txibisto aretoan prestatu eta grabatu zuten (Aketo, 1991). Grabaziorako antolakuntza lanak izugarriak izan ziren, eta, soinuaz gain, irudiak ere hartu zituzten, VHS formatuko bideoan argitaratzeko. Hain zuzen, zuzeneko lan horrekin estreinatu zen Aketo zigilua, taldeak berak beste hainbat lagunekin batera sortutakoa. Diskoetxe finkatu bat utzi eta diskoa bere kasa argitaratzera ausartu zen Hertzainak, Euskal Herrikoan ez ezik kanpoko merkatuan ere sartzeko ilusio handiz. Haatik, Aketoren abenturak ez zuen arrakastarik izan, eta handik bi urtera Aketo desegin eta betiko diskoetxera bueltatu zen.

Taldea desegiteko erabakia hartua zuten Denboraren orratzak (Oihuka, 1992) grabatu zutenean -izenburua esanguratsua zen-. Lehen aldiz Garik parte hartu zuen hainbat kanturen konposizioan ("Bihurtuko zara, txo", "Zoratzen ari naizela"...), geroago hartuko zuen bakarkako bidea iragarriz, eta The Clash taldearen "I fought the law" euskarara ekarri zuten.

Euskal merkatuaren txikitasuna eta kanpora ateratzeko zailtasunak aipatu zituen taldeak desegiteko arrazoi gisa. Josu Zabala Ajuriagerraren hitzetan, «gurea gora egiterik ez izatera kondenaturik dagoen istorioa da».

Taldeak, agur esateko, kontzertu bira antolatu zuen Euskal Herritik barna, eta azken emanaldiak Iruñean (Anaitasuna kiroldegian), Gasteizen (bi egunez El Elefante Blanco aretoan), Donibane Garazin, Bilbon (Casilla kiroldegian) eta Donostian (Gaska kiroldegian). 1993ko urtarrilaren 24an, Donostiako azken kontzertuan, lagun ugari izan zituzten taula gainean: Ruper Ordorika, Evaristo (La Polla Records), Mahoma (RIP), Tito Aldama, Bixente Martinez (Izukaitz, Oskorri, Hiru Truku), Xabier Amuriza, Jon Sarasua, Maialen Lujanbio eta Jon Maia bertsolariak, txistulariak, dultzaineroak... Festa giroa nagusitu zen taldearen agurreko kontzertu ofizialean. Hilabete batzuk geroago, ordea, urrian, Kubari elkartasuna adierazteko kontzertu bat egiteko elkartu zen Hertzainak laukote moduan. Hori izan zen Gasteizko banda taula gainera igo zen azken aldia.

Josu Zabala Ajuriagerra izan zen Hertzainak-eko burua. Harenak izan ziren taldea sortu zenetik 1990. urtera arteko melodia guztiak. Abestien hitzak, ordea, hainbaten artean sortu ziren: Xabier Montoia, Gerardo Pozo Gene, Curro, Bego, Karra Elejalde, Javi Okendo (Potato taldeko kidea), Josu Landa, Josu Zabala bera... Bitxia bada ere, horietako hainbat gaztelaniaz sortu ziren, eta gero euskarara itzuli zituzten. "Salda badago" kantuaren kasua da, esate baterako; Karra Elejalderen jatorrizko bertsioan, "Hay caldo" izenburua zuen.

Musikan bezala, hitzetan ere garapena gertatu zen urteak pasa ahala. Lehen hiru diskoetako kantuen eduki kritiko, adarjotzaile eta errebeldeek lekua utzi zieten intimismoari eta barne gogoetari, Amets prefabrikatuak-etik aurrera. Hala ere, taldeak beti jakin zuen hitza eta musika uztartzen eta, batez ere, lelo egokiak sortzen eta ereserki bihurtuko ziren esaldiak biribiltzen.

Egun, Hertzainak-eko taldekide ohiek musikan murgilduak jarraitzen dute. Gari bakarkako diskoak kaleratzen ari da, Josu Zabalak Zazpi Eskale eta Gu ta Gutarrak proiektuak sortu ditu Igor Elortza eta Unai Iturriaga bertsolariekin, eta Txanpik Doctor Deseo taldean jotzen du. Kike ere aritu zen Doctor Deseon, baina utzi eta gero musika mundutik aparte dabilen bakarra da.

No Time For Love kanpaina.

2008ko otsailean hainbat blogarik Hertzainak taldearen No Time For Love abestia erabili zuten Eusko Abertzale Ekintza alderdiaren ilegalizazioaren kontra protestatzeko

. Blogetako mezuetan abestiaren izena eta kantua erreproduzitzen zuen playerra jarri zuten.


Hassiba Ben Bouali

Hassiba Ben Bouali (arabieraz: حسيبة بن بوعلي

Biografia.

Jatorria eta ikasketak.

Hassiba Ben Bouali 1938ko urtarrilaren 20an jaio zen, familia aristokratiko handi batean. Bere jaioterria, Sendjas (Bougainville, kolonizazioaren garaian), Ouarsenis mendien behealdeko herri txikia, Chlef-eko wilayako (kolonizazioaren garaiko Orléanville) hiriburutik 14 km hegoaldera zegoen. 1947an, Hassibak 9 urte zituela, familia Aljerrera joan zen bizitzera. Bere aitak, Abdelkader Ben Boualik, Aljerreko Gobernu Orokorreko nekazaritza departamentuan lan egiten zuen.

Bere jaioterrian hasi zen lehen ikasketak egiten, eta gero, Aljerrera bizitzera joandakoan, bertako "Ain Zerga" eskolan jarraitu zuen. 1950ean lehen hezkuntza gainditu ondoren, musika ikasketak egin zituen Pasteur lizeoan (gaur egun Aljerreko Fakultate Nagusiaren eranskina). 16 urterekin, Aljeriako Ikasle Musulmanen Batasun Orokorrean (Union générale des étudiants algériens - UGEMA) afiliatu zen. Aldi berean, ikasten segitzen zuen bitartean, Aljerko Boutin kaleko "La tasse de lait" ongintzazko erakunde laikoan lan egiten zuen, amarekin batera. Erakunde horren helburua Aljerreko Belcourt auzeko ume musulman pobreei janaria banatzea eta bestelako laguntzak ematea zen. Bertan ezagutu zuen populazio musulmanaren miseria, eta horrela sentsibilizatu zen sistema kolonialak eragindako egoera soziopolitikoarekin. "Mustapha Pacha" ospitaleko gaixoak artatzen ere lan egin zuen, bertan erizaintzako ikastaroak egiten zituen bitartean.

Nazio Askatasunerako Fronteko kidea.

1956ko maiatzaren 19an, Nazio Askatasunerako Fronteak (FLN) greba mugagabera dei egin zien ikasle musulmanei, eta Aljeriaren askapen-borrokarekin masiboki bat egitera gonbidatu zituen. Hassiba Ben Boualik bigarren mailako ikasketak utzi zituen, ikasle musulmanen % 90ek bezala, eta filosofiako batxilergoa prestatzeari utzi zion. Orduan, Ben Sadok Abdelazizek Aljerreko Barruti Autonomoko Nazio Askatasunerako Fronteko (FLN) kide izateko errekrutatu zuen.

Burkideek Hassibari Kasbah-eko emakume borrokalarien "benjamina" esaten zioten. 18 urte zituela, FLNko buruzagien konfiantza lortu zuen Kasbah-ean bertan, non Fronteak bere kuartel nagusi klandestinoa zuen. Gizonekin aritzen zen soinez soin, eta erabakiak hartzeko ere aintzakotzat hartzen zuten. Bere erakargarritasunak europarren auzo dotore guztietatik erraz mugitzeko aukera ematen zion, eta aise aritzen zen Aljerreko FLNko militanteen arteko lotura lanetan, ezein soldaduri ez baitzitzaion bururatzen poltsa miatzea kontrol polizial edo militarretatik igarotzen zenean, europartzat hartzen zutelako. "Mustapha Pacha" ospitaleko erizain laguntzaile gisa lan egin zuen, eta baita "La tasse de lait"-eko gizarte-laguntzaile gisa ere. Handik gutxira, Pierre Chaulet doktorearen taldearen kide egin zen. Chaulet FLNko militantea zen, eta Aljerreko wilayako El Madania herrian klinika sekretu bat sortu berria zuen, poliziarekin izandako liskarretan zauritutako FLNko militanteak artatzeko. Han, Hassiba erien zainketaz arduratzen zen, baita, amak lagunduta (bera ere FLNko kidea zen), sendagaiak ospitaletik ekartzeaz ere. Zohra Drif, Djamila Bouhired eta Djamila Boupacha-rekin batera, Kasbah-eko terrazetan emakumeen bilerak antolatzen lagundu zuen.

«"Réseau bomb"e» taldean errekrutatua.

Aljerren FLNrekin bat egin zuenean, Hassibak Nazio Askapenerako Armadaren (ALN) maki batean erizain izan nahi zuen, horregatik, erizaintzako ikastaroak hartu zituen "Mustapha Pacha" ospitalean. Geroago, baina "réseau bonbe" (Lehergailuen sarea) taldeko laborategi-laguntzaile gisa hasi zen lanean.

Atentatu terrorista odoltsu batek markatu zuen 1956ko uda Aljerian: Thèbes kaleko atentatuak, hain zuzen. 1956ko abuztuaren 9tik 10erako gauean, Aljeria frantseseko europar talde txiki batek, edozein bitartekoz baliaturik mendeku hartzea erabakita zuenak, dinamita-bonba bat jarri zuen Kasbah Behereko kalezulo batean. Leherketa itzela izan zen, 70 musulman baino gehiago hil zituen, eztandak berak triskatuta edo etxeen hondakinen azpian lurperatuta. Sarraskia "Comité des quarante" izeneko talde batek sinatutako panfleto baten bidez aldarrikatu zuten: «"Hildako europar bakoitzeko, Kasbah-eko etxadi bat lehertuko da"»."

FLNko beste panfleto batek erantzun zion atentatuari, "Kasbah-eko hildakoak mendekatuko zituela" zin eginez. Yacef Saâdi-k, Aljerreko barruti autonomoko FLNko buruzagi militarrak, erasoaldi sistematiko bat abiaraztea erabaki zuen: "Aljeria frantseseko" ultren antzera, frantses populazio zibilaren aurkako atentatuak egingo zituzten, europar itxurako emakumeek garraiatu eta jarritako bonbak erabilita. Testuinguru horretan, Hassiba Ben Bouali Yacef Saâdiren "bonba-sarean" sartu zen Mourad Kechidak errekrutaturik. Hassibak ezarri zituen Daniel Timsit, Abderrahmane Taleb, Oussedik Boualam eta Georgio Habib teknikarien arteko loturak. Haien laborategiak sakabanaturik zeuden hiriburuko zenbait lekutan: Birkhadem, Pointe-Pescade, Clos-Salombier, Birmandreis, Champ de manœuvre eta Kasbah-ean. Boualiren zeregina oso delikatua zen: Kechidak-en beraren agindu zuzenen pean, lehergailuak fabrikatzeko lehengaiak laborategietara garraiatu behar zituen, eta behin prestatuta zeudela, bueltan ekarri. Antza denez, Boualik «"bere misioetan buruzagiek hain preziatuak zituzten dohain femeninoak baliatzen zituen: pazientzia eta pertseberantzia"».

FLNko buruzagiek erabakitako leku publikoetara bonbak garraiatzeko eta jaurtitzeko lan arriskutsua, baina, beste emakume batzuen ardura zen. Haien artean, Zohra Drif, Djamila Bouhired, Baya Hocine, Daniele Minne eta Samia Lakhdari zeuden, europar itxurako emakume gazteak, frantsesen auzoetan oharkabean pasatzen zirenak.

Aljerreko gudua.

Thèbes kaleko atentatuaren ondoren, FLNk bonben bidezko erasoei ekin zien. Aljerreko europarrak bizi ziren auzoetako leku publikoetan lehergailuz egindako atentatuek 1956ko azken lau hilabeteak markatu zituzten, hildako eta zauritu asko eragin baitzituzten biztanleria zibilaren artean. Leherketak 1956ko irailaren 30ean hasi eta 1957ko urtarrilaren 26an amaitu ziren, FLNk Nazio Batuen aurrean bere ordezkagarritasuna agerian uzteko xedeaz deituriko zortzi eguneko grebaren bezperan.

Polizia Hassiba Ben Boualiren atzetik zebilen, eta fiskaltzak, 1956ko abenduaren 14an, atxilotzeko agindua eman zuen. Medikuen epaiketan 20 urtez bortxazko lanak egitera kondenatu zuten auzi-ihesean, eta Djamila Bouhired eta Djamila Boupacharen aurka bonba bidezko atentatuengatik eginiko epaiketan heriotza-zigorra ezarri zioten. Familia uztera behartua, Kasbahean ezkutatu zen eta zortzi eguneko greba prestatzen lagundu zuen. Zaurituen zaintzaz ere arduratu zen, eta FLNko buruzagiek beste ardura batzuk ere eman zizkioten, idazkari lanak egiteko eta Kasbaheko emakumeen artean propagandista gisa aritzeko, Aljeriaren kausarekin sentsibilizatzeko.

Frantziako gobernuak FLNren erasoei aurre egiteko, paraxutisten 10. dibisioko eliteko lau erregimendu Aljeriara bidaltzea erabaki zuen. Guztira, ongi entrenatutako 10.000 paraxutista sartu ziren Aljerren 1957ko urtarrilaren 7an, Massu jeneralaren agintaritzapean. Erregimentu bakoitzak hiriburuko auzo baten kontrola hartu zuen. Horien artean arriskutsuena Kasbaha zen, Aljerreko Barruti Autonomoko (ZAA - Zone autonome d'Alger) eta FLNko hiri-makia eta kuartel nagusia. Armadak ZAAren organigrama eta militanteen sareak aurkitu zituen, eta horrela, 1957ko otsailaren 23an, Larbi Ben M'hidi, Aljerreko ekintza armatuaren arduraduna, atxilotu ahal izan zuten. Baina atentatuek 1957ko udara arte iraun zuten. 1957ko irailaren 28an, Yacef Saadi, ZAAko buruzagia, Zohra Drif-ekin batera atxilotu egin zuten, beren gordelekuan armadari aurka egin ondoren. Horren ondoren, Ali la Pointe, bizirik segitzen zuen erakundeko zuzendaritzako kide bakarra, izan zen ZAAko burua, eta Hassiba Ben Bouali haren idazkaria. Baina haien inguruko setioa estutuz joan zen, eta bi astez baino ez zuten aske iraun.

Hassiba Ben Boualiren heriotza.

1957ko irailaren amaieran, paraxutistek, pista fidagarri bati esker, Ali la Pointeren ezkutalekua aurkitu ahal izan zuten Abderames kaleko 5. zenbakian, Kasbaharen behealdean. 1957ko urriaren 7ko ilunabarrean, Kasbaha guztiz inguratuta zegoen. Etxe horretan Petit Omar, 12 urteko FLNko lotura-ofiziala, eta Mahmoud Bouhamidi zeuden, bertan ezkutatu baitziren 1957ko irailaren 23an, Omarren osaba, Yacef Saâdi, atxilotu eta biharamunean. Ali la Pointe eta Hassiba Ben Bouali irailaren 28an elkartu zitzaizkien. Harrezkero han bizi ziren, lau metro karratuko gela batean, beren artxiboekin eta gerrako harrapakinetik geratzen zenarekin, armekin, munizioekin eta azken bonbekin.

20:15ean, paraxutistek, badaezpada, armadako erreflektoreek argiztaturiko ondoko etxeak hustu eta bertako biztanleak handik urrundu zituzten. Gela guztiak miatu zituzten, eta etxearen jabeek, bi emakumek, ezkutalekua non zegoen aitortu zuten soldaduek behartuta. Han lau pertsona ezkutatuta zeudela zehaztu zuten, tartean emakume gazte bat eta 12 urteko haur bat; "liderrak Ali du izena", adierazi zuten. Guiraud komandantea, operazioen burua, ezkutalekua horma lodi baten atzean zegoela jakinda, megafono bat erabiliz FLNko ekintzaileekin hitz egiten saiatu zen: "Errenditu zaitezte, Ali, dena amaitu da. Bizitza salbatuko duzuela agintzen dizugu ". Behin eta berriz esan zien Omar eta Ben Bouali irteteko. Ez zen erantzunik izan, ezkutalekuan zeudenek ez baitzuten amore eman nahi.

Guiraud komandanteak, Godard koronelaren onespena izan zuenean, ezkutalekuko hormetan leherketa-karga bat jartzea erabaki zuen. Piroteknikoek tankeen aurkako bi mina erabili zituzten, hormak blindatuta egon zitezkeelakoan. Paraxutistak aretotik irten ziren. Ezkutalekuaren barruan, ez Ali, ez Hassiba, ez Mahmoud, ez Petit Omar ere ez ziren mugitu. 6:15ean leherketa bat entzun zen Kasbah osoan. Leherketa-kargen eztanda itzelaren ondoren, beren gain erori ziren murruen burrunbak jarraitu zuen, eta aldameneko etxea, paraxutistek hustu ez zutena, bizilagunen gainera erori zen.

Kea eta hautsa joan zirenean, Massu jeneralak Ali la Pointe eta Hassiba Ben Boualiren gorpuak aurkitzeko agindua eman zuen. Urriaren 8ko goizean paraxutistak hondakinak kentzen hasi zirenean, ondoko etxearen erorketak eragindako biktima zibilen gorpuak aurkitu zituzten, haien artean emakume eta haur askorenak. Urriaren 10era arte ez ziren erretiratu azken gorpuak, Petit Omar eta Hassiba Ben Boualirenak, zeinen aurpegiak erabat desitxuratuta baitzeuden, eta Ali la Pointe eta Mahmoud Bouhamidirenak, guztiz birrinduta. 1957ko urriaren 8an Aljerreko bataila amaitutzat eman izan zen.

Hassiba Ben Boualiren Aljerreko Sidi M'hamed hilerrian lurperaturik dago.

Hassiba Ben Boualik gurasoei idatiziriko azken gutuna.

2010ean, Hassiba Ben Bouali hil eta 53 urtera, Malika El Korso historialariak ekintzaile aljeriarrak frantsesez idatzitako gutun bat aurkitu zuen. Eskutitzak 1957ko irailaren 15eko data zuen, Hassiba hil baino 24 egun lehenagokoa. Historialariak hainbat urte zeramatzan Aljeriako emakumeei eta Iraultzari buruzko proiektu batean lanean. 2010ean Vincennesko (Frantzia) "Service historique de la Défense" artxibategian gordetako hainbat dokumentu kontsultatu zituen, garai hartan publikatu ezin zitezkeenak, baina 2012tik aurrera sailkatuta ez daudenak. "Réseau spécial bombes" izenburuko 1H1245 kutxak hainbat espediente zituen, haien artean Hassiba Ben Boualiren gutuna gordeta zegoen 1H1245/D3 karpeta. Historialariaren arabera, gutuna paraxutista frantsesek 1957ko irailaren 28an Yacef Saadi eta Zohra Drif atxilotu zituzten gordelekuan aurkitutako dokumentuen artean zegoen.

Gurasoei zuzendutako gutunak, inoiz helmugara iritsi ez zenak, lau orrialde zituen, eta "Hassiba" ponteko izenaz sinaturik zegoen. Bertan, Ben Boualik kontatzen zuen zelako infernua bizi behar izan zuten, zortzi hilabetez, Aljerreko Kasbahean babestu ziren FLNko militanteek, Massu jeneralaren paraxutistek inguratuta, Aljerreko guduan:

«Ia 9 hilabetez ez dugu izan elkarren berri. Erraiak jaten egon naiz denbora horretan guztian [...] Izugarria da familia urrun duzunean sentitzen duzun hutsunea. Badakizue hemen, Aljerren, nire atzetik dabiltzala gau eta egun, beraz ezinezkoa zait ezer egitea [...] Oso une zailak igaro ditugu, eta orain ere ezin esan gauzak itzel doazenik; baina horrek ez du axola, kementsu jarraitzen dugu, nahiz eta egunero-egunero galtzen dugun anai-arreba bat edo beste, beren herrira askatasuna ekartzen saiatzeagatik. Horregatik, nire eginbeharra makiekin bat egitea dela erabaki dut. Bertan, Aljeria zerbitzatu ahal izango dut erizain gisa edo, behar izanez gero —eta bihotz-bihotzetik espero dut— armak eskutan hartuta borrokatuz [...] Ez kezkatu, eta are gutxiago nigatik; orain, laster eskolara itzuliko diren haurrak izan behar ditugu gogoan. Ziur naiz lan ederra egingo dutela. [...] Hiltzen banaiz, ez nigatik negarrik egin; zoriontsu hilko naiz, benetan diotsuet.»Malika El Korso historialariak proposatu zuen irakaskuntza nazionaleko zentro guztietan eta Hezkuntza eta Ikerketa Zientifikoko Ministerioak kudeatutako unibertsitateetan eta unibertsitate-zentroetan, urriaren 8an, ikasle batek gutuna irakurtzea, arabierara itzulita, Hassiba Ben Boualiren eta bere herriaren alde hil ziren aljeriar borrokalari guztien oroimena betikotzeko.

Esker onak.

Chlef-eko Unibertsitateari eta Aljerreko Kouba auzoko bigarren hezkuntzako institutu bati Hassiba Ben Bouali izena jarri zieten borrokalariaren omenez, eta baita Farge auzotik (Ruisseaux) Colonel-Amirouche (Independentzia Gerrako beste ekintzaile eta erresistentea) bulebarreraino doan Aljerreko bulebar garrantzitsu bati ere.

Rudy Ricciotti arkitektoak Ben Boualiri eskainitako museo proiektu bat diseinatu zuen 2016an Chlefen.

Bibliografia eta Filmografia.

Filmografia.

Zinema.

Ondorengo filmen historia osoa edo zati bat Aljerko batailaren gertakari historikoan inspiratuta dago:

Telebistako dokumentalak.

Dokumental hauetan Hassiba Ben Boualiren historia kontatzen da:


Tres Valles (udalerria)

Tres Valles Mexikoko udalerri bat da. Veracruz de Ignacio de la Llave estatuan kokatua dago. 2010ean biztanle zituen km²ko azaleran. Herriburua Tres Valles da.


Errefuxiatuen Taldea Olinpiar Jokoetan


Sylvan Beach (New York)

Sylvan Beach New York estatuko herri bat da. Oneida konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Muquém de São Francisco

Muquém de São Francisco Brasilgo udalerri bat da, Bahiako estatuan kokatua. biztanle ditu km²ko eremuan.


Světnov

Světnov Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 467 biztanle ditu eta 10,99 kilometro koadroko azalera. Žďár nad Sázavouko barrutian dago.

Historia.

Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1342 urtean egin zen.


Fabada

Fabada edota asturiar fabada (euskaraz "asturiar babarrunada") Asturiasko gastronomiaren usadiozko babarrun platera da, ziur aski lurralde honetako plater guztietan ezagun eta hedatuena. Asturierazko "faba" ("babarrun") hitzetik eratorria da.

Babarrunez gain, txorizo, odolki eta txerri haragiz sukaldatzen da. Plater honekin usadioz sagardoa edaten da.


Úrbelgo gaztelua

Úrbelgo gaztelua (gaztelaniaz: "Castillo de Úrbel"

) Burgosko probintziako Úrbel del Castillo (Espainia) herrian kokaturiko gaztelua izan zen.

Historia.

IX. mendean sortua, Gaztelako kondeek bi gaztelu zituzten- La Piedra eta Úrbel- Úrbel ibaiaren harana kontrolpean izateko.

1028an Antso Nagusiak Iruñerako lortu zuen gazteluaren jabetza eta nafarren eskuetan izan zen 1054ko Atapuercako gudua izan arte.

Gaztelarren eskuetan geratu zen eta Zuñiga leinuak XV. mendean zaharberritu zuen.


Nannacara taenia

Nannacara taenia "Nannacara" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.


Galanperna arrosa

Galanperna arrosa ("Cystoderma carcharias") "Agaricaceae" familiako onddo espezie bat da. Ez du balio gastronomikorik.

Deskribapena.

Kapela: 3 eta 4 cm arteko diametrokoa, gris-gorrixka kolorekoa edo haragi kolore zurbilekoa. Ganbila, gero laua erdian tutu batekin eta pikor finez estalia. Kapelaren ertzak kolore bereko lihazki pikortsuak izaten ditu.

Orriak: Zuriak edo zuri-horixkak, desberdinak, ez dute sabelik, itsatsiak edo dekurrente samarrak.

Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak

Hanka: Zilindrikoa, erraboildun samarra, eraztunaren azpitik pikortsua; kapelaren kolore bereko eraztuna, baina zerbait argiagoa.

Haragia: Zurixka edo zurbila, ez oso lodia, zapore leunekoa eta usain ahulekoa, ezatsegina.

Etimologia: "Cystoderma" terminoak azala anpuluekin edo garatxoekin dituela esan nahi du. "Carcharias" epitetoa grekotik dator, zorrotza esan nahi duen "karkaròs" hitzetik. Bere kapelaren itxuragatik.

Jangarritasuna.

Sukaldaritzarako baliorik gabea.

Nahasketa arriskua.

"Cystoderma granulosum" delakoarekin, honek kolore marroixka du. "Cystoderma cinnabarinum" espeziarekin, honek kapela eta oina kolore gorri eder batekoa ditu. "Cystoderma haematites" perretxikoarekin, honek hanka sendoagoa du eta kolore gorri bizia. "Cystoderma amianthinum"-arekin, hori-okre kolorekoa.

Sasoia eta lekua.

Udan eta udazkenean. Nahiko arrunta, batez ere erretxinadunen basoetan.

Banaketa eremua.

Errusia, Australia, Europa, Ipar Amerika (batez ere Aintzira Handiak eta Alaska).


Olivette (Missouri)

Olivette Missourieko hiri bat da. St. Louis konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


526 Jena

526 Jena, asteroide gerrikoan aurkitutako 526. asteroidearen izena da. 1904ko martxoak 14an aurkitu zuen Max Wolf astronomo alemaniarrak Heidelbergeko behatokitik. Asteroide honen behin-behineko izendapen zientifikoa, 1904 NQ zen.

Bere izena, Alemaniako Turingia estatuan dagoen Jena hiriagatik jasotzen du.


Bolhac (Dordoina)

Bolhac (okzitanieraz "Bolhac

", frantsesez eta ofizialki: "Bouillac

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Bouillac udalerrian erroldatutako biztanleak 121 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 68 etxebizitza zeuden, 45 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 23 bigarren erresidentzia ziren. Etxebizitza guzti hauek 68etxeak ziren. 45 etxebizitza nagusietatik 37 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek bi gela zituzten, 4 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 26 etxek bost zituzten. 21 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 19 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 69 ziren, horien artean 53 aktiboak ziren eta 16 inaktiboak ziren. 53 pertsona aktiboetatik 48 lanean zeuden (25 gizon eta 23 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 16 pertsona inaktiboetatik 7 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 8 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 informazio eta komunikazio enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen eta 1 igeltseroa.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra kirol-denda bat zen.

2000. urtean Bouillac udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden, 370 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Bouillac

Saint-Avit-Rivière (3,0 km)

Saint-Marcory (4,2 km)

Montferrand-du-Périgord (4,4 km)

Saint-Pardoux-et-Vielvic (4,9 km)

Saint-Romain-de-Monpazier (6,0 km)

Urval (6,3 km)

Monplaisant (7,0 km)

Belvès (7,0 km)

Larzac (7,0 km)

Sainte-Croix (7,2 km)

Marsalès (7,5 km)


Pabonatu

Pabonatua, txarolatzea edo urdin-iluntzea altzairuaren azalean oxido ilunezko geruza sortzeko prozesu industriala da, piezaren itxura hobetzeko eta haren korrosioa partzialki saihesteko.

Historia.

Txarolatzearen jatorri zehatza ez da ezagutzen, baina errementarien artean jakinekoa zen altzairua berotu eta oliotan sartu ezkero, nabarmen gutxiago ugertzen zela. Piezak hartzen duen tonu urdinak teknika izendatzen du hainbat hizkuntzatan ("bluing, bleuissage"...). Pabonatu hitza ere gaztelerazko "pavo" (indioilo) hitzetik dator, hegazti honen lumajeak ere kolore hori duelako; txarolatu hitza, berriz, piezaren akaberak txarol motako larruaren itxura duelako.

Erabilera.

Armagintza: armen akabera arruntena da, eta beste prozesuek (kromatzea, nitruratzea, fosfatatzea) baino gutxiago babesten du oinarrizko metala.

Damaskinatua: pieza mateatu ostean, eta sonbreatu baino lehenago erabiltzen da, oinarria ilunduz metal bitxiak nabarmenago uzteko.

Erlojugintza: altzairuzko pieza finenak tratatzeko erabiltzen da.

Sukaldeko tresnetan, burdinurtuzko ontzietan erabiltzen da ugerra ekiditeko, eta janaria itsatsi ez dadin. Kasu honetan, sukaldeko olioa da babesa handiagotzen duena.

Hainbat zaletasunetan erabiltzen da; pabonatzeko hainbat metodo daude, baita onena zein den argitzeko eztabaida asko ere.

Ohiko pabonatu prozesua altzairu gainean magnetita (Fe3O4) geruza bat sortzean datza, burdinaren oxido beltza alegia. Halere, txarolatuak ematen duen babesa ez da osoa, eta pieza olioztatu egin behar izaten da, hezetasuna eta eragin galbanikoa ekiditeko. Oxido beltzak ez du piezak kromatzeak bezainbeste babesten, eta asko jota 2,5 mikrometrotako lodiera hartzen du. Hori dela eta, ez du prezisiozko piezen bolumena aldatzen (Fe2O3 oxido gorriak egiten duen bezala).

Pabonatu prozesu desberdinak daude, tenperatura eta gai kimikoen nahasketa-formula aldakorrarekin, askotan sekretu industrialaren pean gordeta.

Uger-pabonatua.

XIX. mendeko armaginek erabiltzen zuten, metodo beroa garatu aurretik. Piezak azido geruza batez estaltzen ziren (nitrikoa edo klorhidrikoa, eskuarki), oxido gorriz uniformeki ugertu zitezen. Gero uretan irakiten ziren, azidoa kentzeko eta oxido gorria (Fe2O3) oxido beltz (Fe3O4) bihurtzeko. Ostean pieza sardez eskuilatzen zen, uger aztarnak kenduz, kolore tonu egokia lortu arte. Azkenik pieza olioztatzen zen. Horrela akabera urdin iluna edo beltza lortzen zen. Gaur egunean, prozesu hau etxean egiteko zaleek hidrogeno peroxido, gatz eta ozpin soluzio bat erabiltzen dute, ez baitira hain arriskutsuak.

Sistema honen beste aldaera batean, piezak kutxa zigilatu batean sartzen dira azido ontzi baten ondoan, honen lurrunek metala ugertu dezaten. 12 bat ordu hor mantendu ostean, lehengo prozesu bera jarraitzen da (irakin, eskuilatu...).

Txarolatzeko sistema hauek luzeak eta neketsuak direnez, armagintza industrialean alde batera utzi ziren; halere, oraindik batzuetan erabiltzen dira, garai hartako armen konponketan edo erreprodukzioetan. Baita kanoi bikoitzeko zenbait armetan ere, pabonatu beroak soldadura ahuldu ez dezan.

Pabonatu beroa.

Bainu alkalino-gatzdun batean egiten da, nitrato potasiko eta sodio nitrato nahasketa, irakin puntura eramanda (135-155 °Celsius edo 275-311 °Fahrenheit). Piezak eskala handian txarolatzeko metodo egokia eta merkea da. Korrosioarekiko babes ona ematen du, ugertu daitekeen metal guztia magnetita bihurtzen baitu; halere, pieza olioztatuz osatu behar da.

Pabonatu hotza.

Denborarekin armek txarola galduz doazenez, produktuak saltzen dira konponketa txikiak hotzean egiteko, uger-pinportak handitu ez daitezen. Altzairuari kolore beltza edo gris oso iluna ematen diote, eta ohi bezala olioz lagundu behar da. Produktuotako batzuek selenio dioxidoa erabiltzen dute, kobre selenido geruza bat sortzeko. Konponketa batez ere estetikoa da, pabonatu hotzak ez baitu metala asko babesten (babestekotan, aukera hobea da konponketok uger-pabonatuaren bidez egitea).


Yahya Khan

Agha Muhammad Yahya Khan (urduz:

Bigarren Mundu Gerran Indiako Britainiar Armadako kide bezala parte hartu zuen. 1947an Indiaren banaketaren ondoren, Pakistango nazionalitatea aukeratu zuen. 1965eko India-Pakistan gerra eragin zuen Indiako Kaxmirreko ezkutuko infiltrazioan parte hartu zuen.

1966an armadako buru izendatu zuten eta 1969ko martxoan Ayub Khan ordezkatu zuen presidentetzan. Gerra-legea ezarri eta konstituzioa bertan behera utzi zuen.

1970eko hauteskundeak irabazi zituen Ekialdeko Pakistango Sheikh Mujibur Rahmani boterea ematea atzeratu zuen. Erabaki horrek Ekialdeko Pakistanen matxinada bizkortu zuen. Yahya Khanek matxinadaren errepresio bortitza baimendu zuen. Pakistanek Bangladeshko askapen gerran porrot egin ondoren, Pakistango dibisioaren eta Bangladeshen independentziaren erantzuletzat hartua izan zen.

1971ko abenduan, Zulfikar Ali Bhuttori eman zion boterea, eta etxean atxilotu zuten. 1977an askatu zuten eta hiru urte geroago hil zen.


Narbéfontaine

Narbéfontaine Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Narbéfontaine udalerrian erroldatutako biztanleak 134 ziren. Familiak 52 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 12 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 56 etxebizitza zeuden, 50 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 6 hutsik zeuden. 55 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 50 etxebizitza nagusietatik 44 bere jabearen bizilekua ziren, 3 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek hiru gela zituen, 10 etxek lau zituzten eta 39 etxek bost zituzten. 49 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 14 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 31 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 89 ziren, horien artean 67 aktiboak ziren eta 22 inaktiboak ziren. 67 pertsona aktiboetatik 63 lanean zeuden (35 gizon eta 28 emakume) eta 4 langabezian zeuden (2 gizon eta 2 emakume). 22 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Narbéfontaine udalerrian 50 unitate fiskal zeuden, 133 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.491 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2000. urtean Narbéfontaine udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 594 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Narbéfontaine

Hallering (2,6 km)

Momerstroff (2,6 km)

Obervisse (3,2 km)

Brouck (3,3 km)

Zimming (3,3 km)

Niedervisse (3,4 km)

Marange-Zondrange (3,4 km)


Villeherviers

Villeherviers Frantziako udalerri bat da, Loir eta Cher departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Villeherviers udalerrian erroldatutako biztanleak 485 ziren. Familiak 180 ziren, horien artean 44 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 60 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 76 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 237 etxebizitza zeuden, 177 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 38 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 230 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 177 etxebizitza nagusietatik 127 bere jabearen bizilekua ziren, 39 alokairuan okupaturik zeuden eta 12 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 7 etxek bi zituzten, 23 etxek hiru zituzten, 53 etxek lau zituzten eta 94 etxek bost zituzten. 162 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 65 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 99 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 317 ziren, horien artean 246 aktiboak ziren eta 71 inaktiboak ziren. 246 pertsona aktiboetatik 225 lanean zeuden (123 gizon eta 102 emakume) eta 21 langabezian zeuden (12 gizon eta 9 emakume). 71 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 32 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Villeherviers udalerrian 175 unitate fiskal zeuden, 424,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.930 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 18 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 3 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 2 finantziazio enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 6 zerbitzu publikoetatik, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen, 2 zurginak, 1 eraikuntza enpresa eta 2 jatetxeak.

2000. urtean Villeherviers udalerrian 8 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Villeherviers

Romorantin-Lanthenay (4,1 km)

Loreux (4,5 km)

Villefranche-sur-Cher (8,3 km)

Langon (9,3 km)

Millançay (9,3 km)

Saint-Julien-sur-Cher (9,4 km)

Selles-Saint-Denis (9,8 km)


Eneko Andueza

Eneko Andueza Lorenzo (Eibar, 1979ko ekainaren 11) gipuzkoar politikaria da. Euskal Herriko Unibertsitatean zientzia politikoak ikasi zituen. Ordiziako eta Eibarko zinegotzia, XI. legegintzaldiko PSE-EEko eusko legebiltzarkidea izan zen.

Biografia.

Eneko Andueza Eibarren jaio eta bertan OHO eta Batxilergoa ikasi zituen La Salle ikastetxean. Euskal Herriko Unibertsitateko Politika eta Administrazio Zientzietako lizentziaduna da.

Ibilbide politikoa 17 urterekin hasi zuen, Euskadiko Alderdi Sozialistan eta Euskadiko Gazte Sozialista elkartean afiliatu zenean. Ordiziako Udaleko zinegotzia izan da, aldi baterako, ETAren indarkeriaren presioaren ondorioz bere kargua bete nahi izan ez zuten tokiko zenbait lankideren postua betetzeko; Gobernuaren Euskadiko ordezkariaren aholkularia, Iñaki Arriolaren Kabineteko burua, eta alkateordea Eibarko Udalean, non tokiko elkarte sozialistaren idazkari nagusia ere izan baita.

Ondoren, Batzarkide Sozialisten Taldeko bozeramaile izan da Gipuzkoako Batzar Nagusietan, eta gaur egun Eusko Legebiltzarreko kide da. 2017ko urriaren 7tik aurrera, Gipuzkoako PSE-EEko idazkari nagusia da.


Aristeo

Aristeo greziar mitologiako jainko txikietako bat izan zen, Apolo eta Zirene ehiztariaren semea izan zen. Azken honek, emakumeei zegozkien eginbeharrei uko egin zien, bere denbora ehizan emateko.

Pindaroren arabera, Apolok, Libiara joatera eta hango kostalde emankorrean Cireneko herria sortzera animatu zuen. Aristeo jaio zenean, Hermes arduratu zen beraz, anbrosia hartu eta Geak hilezkor bihur zezan. Mirtuko maitederrek arte erabilgarriak eta misterioak erakutsi zizkioten: Nola gatzatu esnea gazta lortzeko, nola etxekotu jainkosaren erleak eta euren erlauntzetan mantendu eta nola etxekotu olibondo basatiak eta olibak ematea eragin. Honela, ganaduaren, fruta-arbolen, ehizaren, nekazaritzaren eta erlazkuntzaren jainko bihurtu zen. Heroi kultural bat ere izan zen eta gizateriari ohiko eginkizunak eta ehizan tranpak eta sareak erabiltzen erakutsi zizkion.

Nagusiago egin zenean, Libiatik Beoziara joan zen. Hemen Kiron zentauroak, misterio sakonagoak erakutsi zizkion. Beozian Autonoerekin ezkondu zen eta ospe txarreko Akteonen aita izan zen. Akteonek, zoritxarrez, ehizari buruzko pasioa izan zuen, bere familia ohikoa zen bezala. Makrisen aita ere izan zen. Azken hau, Dioniso umearen haurtzaina izan zen.

Delfosko iragarpen batek, Aristeori, Ceosera nabigatzeko aholkatu zion, bertan ohore handiak jasoko zituela eta. Halaxe egin zuen, eta, heldu zenean, uhartean bizi zirenak, Sirius zakur-izarraren eraginpean erabat zurruntzen zituen gaixotasun bat jasaten ari zirela ikusi zuen. Aristeok, biztanleen arazoak, lainoan ezkutatzen ziren hiltzaileengandik zetozela deskubritu zuen. Hauek, Ikaroren hiltzaileak ziren. Lotsagabe hauek aurkituak eta hilak izan zirenean, eta Zeusen omenezko santutegi bat eraiki zenean, jainko handiari eskaingaiak egin zizkioten, eta, ordutik aurrera, Etesiar Haizeak jo beharko zuela eta Egeo Itsasoa freskatu beharko zuela, berrogei egunez, Sirio zeruan altxatzen zenetik aurrera, erabaki zen. Baina Ceoseko biztanleek, Siriori bakea eskatzen jarraitu zuten, altxatu aurretik, erabat ziur egoteko bakarrik. (Higinio ("Astronomia Poetikoa")

Orduan, Aristeok, bere lan zibilizatzailean, Arkadia bisitatu zuen eta, denboraldi batez, Tempeko haranean bizitzen jarri zen. Han Aristeo Euridizeren atzetik zihoan bitartean, azken honi suge batek heldu zion, eta bertan hilda geratu zen. Laster, Aristeoren erleak, gaixotzen eta hiltzen hasi ziren. Aristeo Aretusa iturrira joan zen eta aldareak jartzea, ganadua sakrifikatzea eta gorpuak bertan uztea aholkatu zioten. Gorpuetatik, erle talde berriak sortu ziren.

Aristeo, gurtza objektu izan zen toki askotan: Beozian, Arkadian, Keosen, Sizilian, Sardinian, Tesalian eta Mazedonian.


Amblycercus holosericeus

Amblycercus holosericeus "Amblycercus" generoko animalia da. Hegaztien barruko Icteridae familian sailkatua dago.


Temnocora candida

Temnocora candida "Temnocora" generoko animalia da. Arrainen barruko Liparidae familian sailkatzen da.