Elk Grove udalerria, Cook konderria

Elk Grove udalerria Ameriketako Estatu Batuetako Illinois estatuko udalerri bat da, Cook konderrian. Azken zentsuaren arabera biztanle zituen, eremuan.

Ekonomia.

2020ko zentsuaren arabera, Elk Grove udalerrian 35760 etxebizitza zeuden. Per capita diru-sarrerak estatubatuar dolar ziren.


Zuluscaphites

Zuluscaphites ongi ezagunak diren ammonite izeneko zefalopodoen artean genero fosil bat da. Kretazeoan bizi ziren, Albiarrean, hau da, orain dela 112 milioi urtetik 99,6 milioi urtera gutxi gorabehera. Lehen agerpena Albiarreko erdiko estratuetan eman zen.


La Polla Records

La Polla Records edo La Polla Agurainen 1979an sortutako punk musikako talde bat da. Taldearen estilo zuzena eta polemikari beldur eza izenean bertan erakusten da, gaztelaniaz «zakila» esan nahi du eta. Haren jarrera matxinoa ikur bihurtu zen, ez baitzuten inolako enbarazurik gustuko ez zutena salatzeko; gehienetan, gainera, modu barregarrian eta zuzenean. Hala ere, jarreran horien aurkakoek traba andana ipini zizkieten, hala nola mehatxuak, errepresioa, atxiloketak (Eskorbuto bezala), sabotajeak emanaldietan, eta abar.

Testuingurua.

1980ko hamarkada garai mugitua izan zen, aldaketa gogoz betea, gertatu berria zen trantsizio politiko hartaz haratago. Franco hil ondoren aldaketa grina piztu zen, eta berrogei urteko zentsura bizi izan ondoren, mugimendu artistiko askok aurrera egin zuten.

Egoera hura Madrileko "La movida madrileña" mugimenduan sumatu daiteke; eta batez ere, uneko gatazka politikoak zirela eta, Euskal Herrian, Euskal Rock Erradikalaren eskutik. 1982an PSOEk, Felipe Gonzálezen eskutik, hauteskunde orokorrak irabazi zituen, eta aldaketa amets asko zapuztu ere bai (GAL, industria birmoldaketa...). Testuinguru honetan sortzen da La Polla Records Agurainen, Arabako herri txiki batean.

Bilakaera.

Taldearen hasiera 1978an kokatu daiteke, non, Evaristo abeslariaren hitzetan, punk musikaren bi ezaugarrik bera eta Aguraingo beste lau gazte erakarri zituzten: hasteko, ez zen ezinbestekoa musikari trebea izatea; eta, bestetik, ahal kaleko hizkeran abestu zitekeen. Horrela, egiteko handirik ez zutenez, beste kuadrilletako gazteekin batu zen Evaristo La Polla Records taldea osatzeko: Fernando Murua "Fernandito" (bateria), Maleguin (baxua), Txarly (gitarra) eta Sume (gitarra).

Taldearen lehen kontzertua Aguraingo diskotekan izan zen 1979an, instrumentuak erosi berriak zituztela eta entsegu gutxi batzuekin. Kontzertu motza izan zen —ordu erdi inguru—, baina jende asko agertu zen herriko gazteak zirenen kontzertua ikustera. Aipatzekoa da La Polla Records taldea beste punk taldeetatik bereizten zuen ezaugarri bat: gainerako taldeak auzo langileetatik zetozen, baina La Polla Records herri txiki batekoa zen. Horrek Euskadirekiko isolatu zituen lehen unean, eta gainera herrian bueltan egoteak hankak lurrean izatea ahalbidetzen zien.

1982ean taldeak lehen maketa grabatu zuen, "Banco Vaticano" (1982) ez zena argitaratzera ailegatu. Lehenengo lanak argitaratu eta grabatzeko Iruñera joatea erabaki zuten Bilbora ordez diru kontuengatik, eta hori oso ongi etorri zitzaien han geroago Oihuka diskoetxea osatuko zuten Goñi anaiak ezagutuko baitzituzten. Garai hartan Soñua diskoetxea eramaten zuten eta haien laguntzaz lau kantako "¿Y ahora qué? (Soñua, 1983)" lehen maketa kaleratu zuten. 1984an 19 kantako "Salve (Soñua, 1984)" izeneko diskoa plazaratu zuten. Letretan faxismo, kapitalismo, arrazismo, monarkia, katolizismo, moda eta bere gogoko ez ziren gizartearen beste ezaugarrien kontra jotzen zuten, ibilbide osoan egingo zuten bezala. Album honek ordura arteko panorama musikal guztia hankaz gora jarri zuen bere estilo ironiko eta indartsuarekin.

Hurrengo urtean "Revolución (Soñua, 1985)" albuma kaleratu zuten, "Malegin"en ordez "Abel" jarriz baxuaren atzean. Disko horretako letrak askoz ere politikoagoak dira eta abesti bakoitza estatuaren eta kapitalismoaren kontrako manifestu bat da. Lehen lan hauekin ospe handia lortu zuten, pentsaezina halako musika jotzen zuen talde batentzat eta laster pasa zen Euskal Herrian garai hartan sortu zen mugimenduaren ikur izatera: Euskal Rock Erradikala. "No somos nada (Txata, 1987)" haien hurrengo lana izan zen. Diskoa kaleratzeko, taldearen managerra zen Jose Maria Blascok diskoetxe propio bat sortu zuen dena kontrolpean izateko, baina salmentak ez ziren oso onak izan eta managerraren eta taldearen arteko tirabirak zirela eta, hurrengo urtean Oihuka diskoetxearekin lan egitea erabaki zuten.

1988an bi disko kaleratu zituzten: "Donde se habla" (Oihuka, 1988) eta "En directo" "(Oihuka,1988)." Lehenengoa disko kontzeptuala izan zen non abesti bakoitzak ("Confusión" abestia izan ezik) animali izenak zeukaten eta bigarrena Lakuntzan kontzertu batean zuzenean grabatua. Anekdotatzat, esaten da "Donde se habla" "El avestruz" abestia Eskorbuto taldeari eskainita dagoela, bi taldeen arteko harreman txarra zela eta. 1990ean "Ellos dicen mierda nosotros amén" (Oihuka, 1990) kaleratu zuten, disko gogor eta indartsu bat, taldearen abesti ezagunenetako asko gordetzen dituena. Urte berdinean kaleratzen da "Los jubilados" (Oihuka, 1990), Evaristo ez diren beste taldekide batzuk ahots nagusia jartzen dute lehen aldiz, eta emaitza disko esperimental eta estilo ezberdinekoa da. Baina laster bueltatuko ziren haien betiko estilora "Barman" (Oihuka, 1991) lau abestiko "maxi"arekin.

1992 urtean lau album argitaratu zituzten aldi berean: "Volumen I" (Oihuka, 1992), "Volumen II" (Oihuka, 1992), "Volumen III" (Oihuka, 1992) eta "Volimen IV" (Oihuka, 1992). Lan horiek banaketa handia izan zuten, eta horrela La Polla Recordsen musika estatu osora iritsi egin zen. "Negro" (Oihuka, 1992) taldearen hurrengo lan originala izan zen. Lan hau gaizki baloratua izan da, taldea une horretan eboluzio musikal bat jasaten zegoen eta. 1993an "Hoy es el futuro" (Oihuka, 1994) izeneko diskoa plazaratu zuten, estiloz guztiz aldatuz punk-rockaren alde.

Soinu teknikari batekin zeukaten tirabira zela eta, 1991an epai batek taldearen izena erabiltzea debekatu zien. Taldeak, epaia kontuan hartu gabe, "Bajo presión" (Oihuka, 1994) diskoa kaleratu zuen La Polla Records izenarekin. Lan horrekin bukatu zuten Oihuka diskoetxearekin lan egiten, eta hurrengo urtean GOR diskoetxean sartu ziren. Azkenean, epailearen erabakia zela eta, izenez aldatu zuten; eta 1996an, La Polla izena hartuta, "Carne pa' la picadora" (GOR, 1996) albuma atera zuten, punk-rock estiloko album nihilista eta indartsua da.

"La Polla en Turecto" (GOR, 1998) zuzeneko albuma plazaratu zuten ondoren, Canciller aretoan emandako kontzertu batean grabatuta. 1999an taldearen hogeigarren urteurrena ospatzearren, "Toda la puta vida igual (Maldito Records, 1999)" diskoa kaleratu zuten valentziar diskoetxe berri batekin: Maldito Records. Hurrengo albuma -"Bocas" (Maldito Records, 2001)- grabatzeko, Txarli gitarra jotzaileak taldea utzi zuen, eta MCD gitarra zen Jokinek ordeztu zuen. Lan horietan taldearen estiloa guztiz aldatua zegoen, eta abestien kalitatea pixkanaka jaisten zihoan. Hala ere gauza berriak probatzen jarraitzen dute eta euskaraz abestutako bi abesti bakarrak daude azken disko horietan: "Shanti" eta "Oi-oi! ".

2002ko irailaren 22an, Fernando, bateria jotzailea hil egin zen, garun infartua bat zela eta, taldearentzat kolpe handia izan zen gertaera. Taldeak birak eta kontzertu guztiak bertan behera utzi zituen eta Tripi eta Txiki sartu ziren baterian eta gitarran Fernandito eta Txikiren ordez azken albuma grabatzeko: "El último (el) de la Polla" (Maldito Records, 2003). Diskoa kaleratutakoan taldea desegitea erabaki zuten, eta bi bilduma argitaratu zituzten amaierako agur gisa, "14 años" (Oihuka, 2003) eta zuzenean grabatutako "Vamos Entrando" (Maldito Records, 2004).

Taldea utzi ondoren, Evaristok hainbat talde egin zituen, "The Meas" eta "The Kagas" RIP taldeko kideekin batera eta "Gatillazo" Tripi eta Txikirekin. Gainera, "Por los hijos lo que sea" izenburuko liburua argitaratu zuen, non La Pollaren zein bere hurrengo taldeen (The Kagas, The Meas eta Gatillazo) istorioak, gertaerak eta anekdotak kontatzen dituen. Taldearen abestiak, mugimendu oso baten ikur izateaz gain, mugimendu berrien erreferente ere badira, M15eko kanpaldietan eta alderdi politiko berrietan izan duen eraginean ageri denez.

Diskografia.

Estudioko albumak.

Revolución - 1985.

El Congreso De Los Ratones - 1:34


Carballeda de Valdeorras

Carballeda de Valdeorras Ourenseko udalerria da, Valdeorras eskualdean dagoena.

2008ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 1.906 biztanle zituen.


Lampertice

Lampertice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 376 biztanle ditu eta 5,84 kilometro koadroko azalera. Trutnoveko barrutian dago.

Historia.

Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1351 urtean egin zen.


Trebullett

Trebullett, Ingalaterrako Kornualles konderriko herrixka bat da.


Hemigrammus matei

Hemigrammus matei "Hemigrammus" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.


Balonmano Ciudad Real

Club Balonmano Ciudad Real Ciudad Realgo eskubaloi taldea izan zen 2011 urtean desagertu zen arte. Goren mailan aritu zen Eskubaloi Kluben Munduko Txapelketa bi aldiz irabazi duen talde bakarra izanik.

Historia.

1992an sortu zen "Agrupación Deportiva Cultural Ciudad Real" izenarekin eta 1994an Atlético de Madrilen eskubideak hartu zituen hau desagertu zenean. 2011 artean Espainiako talde indartsuenetakoa bihurtu zen Talant Dujshebaev entrenatzaile zuekla eta 2003 eta 2011 artean Espainiako 17 titulu eta Nazioarteko 6 irabazi zituen. 2011ean taldea desagertu egin zen eta Atlético Madrilek hartu zuen berriz ere honen lekua.


Marigny-l'Église

Marigny-l'Église Frantziako udalerria da, Nièvre departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Marigny-l'Église udalerrian erroldatutako biztanleak 346 ziren. Familiak 166 ziren, horien artean 66 pertsona bakarrekoak ziren (33 bakarrik bizi ziren gizonak eta 33 bakarrik bizi ziren emakumeak), 58 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 38 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 404 etxebizitza zeuden, 170 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 229 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 393 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 170 etxebizitza nagusietatik 151 bere jabearen bizilekua ziren, 14 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 17 etxek bi zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 50 etxek lau zituzten eta 61 etxek bost zituzten. 120 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 76 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 67 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 190 ziren, horien artean 117 aktiboak ziren eta 73 inaktiboak ziren. 117 pertsona aktiboetatik 104 lanean zeuden (55 gizon eta 49 emakume) eta 12 langabezian zeuden (8 gizon eta 4 emakume). 73 pertsona inaktiboetatik 39 erretiraturik zeuden, 11 ikasten zeuden eta 23 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Marigny-l'Église udalerrian 164 unitate fiskal zeuden, 335 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.525 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 15 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 5 eraikuntza enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 1 higiezinen enpresa zen, 3 zerbitzu enpresak ziren, 1 administrazio publikoko enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 7 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 zurgina, 1 iturgina, 2 argiketariak eta 2 jatetxeak.

2000. urtean Marigny-l'Église udalerrian 28 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.500 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Marigny-l'Église

Chalaux (2,6 km)

Quarré-les-Tombes (4,7 km)

Saint-Martin-du-Puy (5,7 km)

Chastellux-sur-Cure (5,9 km)

Saint-Germain-des-Champs (6,3 km)

Saint-André-en-Morvan (7,6 km)


Loboparadisea sericea

Loboparadisea sericea "Loboparadisea" generoko animalia da. Hegaztien barruko Cnemophilidae familian sailkatua dago.


Labeo lunatus

Labeo lunatus "Labeo" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.


Jeju

Jeju edo Jeju probintzia autonomo berezia (Hangul: 제주특별자치도

) Hego Koreako probintzia da, Koreako penintsularen hegoaldean dagoena. Probintziak Jejudo uhartedia barnean hartzen du. 1.848 kilometro koadroko eremua du, eta 2017an 678.772 biztanle zituen. Hiriburua, Jeju Hiria, uhartearen iparraldeko kostaldean dago.

Geografia.

Jejudo Koreako itsasartean dago. Sumendi-jatorriko uharte menditsua da, eta bertan dago herrialdeko mendirik garaiena: Hallasan (1.950 metro). 26 uharte txikik osatzen dute; 1.848 kilometro koadroko eremua hartzen du guztira.

Ekonomia.

Arrantza eta nekazaritza (arroza, kotoia, soia) dira ekonomia-jarduera nagusiak. Industria gutxi garatua dago (janari-industria, ehungintza, industria kimikoa), eta hiri garrantzitsuenetan baizik ez dago.


The Restraint of Beasts

The Restraint of Beasts (euskaraz "Piztien Gordelekua") 1998an Magnus Mills idazle britainiarrak idatzitako eleberria da. Idazle honen lehenbiziko eleberri izan zen, genero tragikomedikoan uztartu daitekeelarik. Gaur egungo lan askoren baldintza kaskarrak eta lan egoera aldakorraren aurkako salaketa edo deskribapena ere bada, gazte eta ez hain gazte direnak sarritan lanetik lanera aldatuz doazen elur bola batean sarturik bizi baitira, behin betiko lan finkorik aurkitu ezinik.

Argudioa.

Soilik "Langileburua" ("The Foreman") ezizenez deituriko narratzaile anonimoak eskoziar hesi jartze enpresa bateko lan bizipenak kontatzen ditu, honen zuzendari nagusia Donald izeneko ustezko "eraginkortasuna" delakoarekin amesten duen tipo bat delarik.

"Langileburua" edo narratzailea Tam eta Richie izeneko gazte eskoziar batzuen arduradun izendatzen dute, eta hiruak baserrietako lursailetan alanbrezko hesiak jartzera Ingalaterrara bidaltzen dituzte. Bi gazteek lan egin beharrean gauzak "patxadaz" hartzea nahiago dute eta langileburuak lana ahal duen bezala eta gazteekin ongi eramanez burutzeko asmo edo xedea du. Horrela istorioa Ingalaterra iparraldeko baserri eta landa giroan zehar garatuko da.

Eleberria aurrera doan heinean dena astiro eta arrunki doala dirudi, baina amaiera ordea, harrigarria eta ezustekoa izango da.


Shunsuke Mori (1994)

Shunsuke Mori (japonieraz: 森 俊介

, 1994ko urriaren 4a - ) Japoniako futbolaria da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Albirex Niigata.


1977ko Bost Nazioen Txapelketa

1977ko Bost Nazioen Txapelketa Errugbi txapelketa honen berrogeita zortzigarren ekitaldia izan zen (guztira 83.a). 1977ko urtarrilaren 15ean hasi eta martxoaren 19an bukatu zen. Frantziak partida guztiak irabazi zituen eta txapelketaz gain haren bigarren Slam Nagusia eskuratu zuen.

Jokaturiko lau partidatan Frantziak ez zuen entsegu bakar bat jaso, hori soilik Ingalaterrak egina zuen 1913ko ekitaldian. Hori guxti balitz 15 jokalari berdinek jokatu zituzten partida guztiak, Slam Nagusiaren garaipen batean inoiz ikusi gabekoa izan zen. Partida gogorrak izan ziren gainera, entseguak 4 puntu balio izan zituen garaian (1972-1992) inoizko puntu kopuru txikiena eskuratu baitzuten frantsesek, 58 puntu.

Frantzia eta Galesen arteko partida oinarri hartu zen "Grand Slam" filma (1978) egiteko. Amaiera berridatzi behar izan zuten gidoilariek, uste denen aurka Gales galtzaile atera baitzen.

Txapelketa.

Puntuazio sistema.

Entseguak lau puntu balio zituen eta gauzatzeak bi puntu gehigarri ematen zituen. Dropak eta zigor kolpeak hiruna puntu balio zituzten.

Txapelketako sailkapenari dagokionez irabazitako partidak bi puntu balio zituen, berdindutakoak bat eta galdutakoak zero.

Palmaresa.

1977 arteko bakarkako garaipenak.


3542 Tanjiazhen

3542 Tanjiazhen asteroide baten izena da. urriaren 9an aurkitu zuen Purple Mountain Behatokia-ek Nanking Behatokitik.

Izendapena.

Hasiera batean asteroideak 1964 TN izena zeraman. Ondoren Tan Jiazhen omentzeko izena eman zitzaion.

Orbitaren ezaugarriak.

3542 Tanjiazhen asteroidearen orbitak batezbeste 2,693 UAko distantzia du Eguzkiarekiko. Hurbilketa maximoa 2,619 distantziara egiten du eta hurruntze maximoa 2,767 distantziara. Eszentrikotasuna 0,027 da, eta makurdura orbitala 7,03ºkoa da.

Ezaugarri fisikoak.

Magnitude absolutoa 12.2 da.


Cappelenita-(Y)

Cappelenita-(Y) silikato motako minerala da.

Ezaugarriak.

Cappelenita-(Y) silikato mineralaren formula kimikoa hau da: <chem>Ba(Y,Ce)6Si3B6O24F2</chem>. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 6 - 6,5 da.


Asthenes harterti

Asthenes harterti "Asthenes" generoko animalia da. Hegaztien barruko Furnariidae familian sailkatua dago.


Hoplunnis sicarius

Hoplunnis sicarius "Hoplunnis" generoko animalia da. Arrainen barruko Nettastomatidae familian sailkatzen da.


Burgos (Sardinia)

Burgos Italiako udalerri bat da. n kokatuta dago, Sardinia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Burgosek honako udalerri hauekin egiten du muga:

Kanpo estekak.

Sardinia · Sassariko probintziako udalerriak


Amasa-Villabonako Abertzaleak

Amasa-Villabonako Abertzaleak Espainiako Alderdien Legea onartu ondoren Villabonan sorturiko plataforma ezkertiar eta abertzalearen izena da. 2003an sortu zen Udal Hauteskundeetan aurkezteko, baina Espainiako Audientzia Nazionalak legez kanpo utzi eta partehartzea debekatu zion, Batasunaren ondorengoa zela argudiatuz.

Plataformak zenbat boto lortu zituen jakitea ezinezkoa da, baliogabetu zirelako. Dena den, baliogabeko botoak zenbatuta gutxi gora-beherako kalkulua egin liteke; horrela, 2003ko hauteskundeetan 842 izan ziren boto nuluak, emandako botoen %26,76.


Mouzens (Tarn)

Mouzens (frantsesez eta ofizialki: "Mouzens

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Tarn departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Mouzens udalerrian erroldatutako biztanleak 121 ziren. Familiak 44 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren emakumeak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 24 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 54 etxebizitza zeuden, 47 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 5 bigarren erresidentzia ziren eta 2 hutsik zeuden. 52 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 47 etxebizitza nagusietatik 37 bere jabearen bizilekua ziren eta 10 alokairuan okupaturik zeuden; 4 etxek hitu gela zituzten, 10 etxek lau zituzten eta 33 etxek bost zituzten. 31 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 13 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 32 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 77 ziren, horien artean 58 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 58 pertsona aktiboetatik 51 lanean zeuden (26 gizon eta 25 emakume) eta 7 langabezian zeuden (5 gizon eta 2 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 4 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren eta 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen.

2000. urtean Mouzens udalerrian 7 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Mouzens

Le Cabanial (1,8 km)

Puéchoursi (2,5 km)

Aguts (2,9 km)

Montgey (4,3 km)

Cuq-Toulza (4,3 km)

Saint-Julia (4,5 km)

Auriac-sur-Vendinelle (4,8 km)

Péchaudier (5,1 km)

Nogaret (5,4 km)


Vallabrix

Vallabrix (frantsesez eta ofizialki: "Vallabrix

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Gard departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Vallabrix udalerrian erroldatutako biztanleak 363 ziren. Familiak 142 ziren, horien artean 36 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 32 bakarrik bizi ziren emakumeak), 45 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 49 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 229 etxebizitza zeuden, 150 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 61 bigarren erresidentzia ziren eta 18 hutsik zeuden. 217 etxeak ziren eta 11 apartamentuak ziren. 150 etxebizitza nagusietatik 107 bere jabearen bizilekua ziren, 36 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 8 etxek bi gela zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 47 etxek lau zituzten eta 73 etxek bost zituzten. 105 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 68 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 74 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 231 ziren, horien artean 171 aktiboak ziren eta 60 inaktiboak ziren. 171 pertsona aktiboetatik 147 lanean zeuden (84 gizon eta 63 emakume) eta 24 langabezian zeuden (11 gizon eta 13 emakume). 60 pertsona inaktiboetatik 25 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Vallabrix udalerrian 156 unitate fiskal zeuden, 371,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.618 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 23 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 janari enpresa zen, 12 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 11 zerbitzu publikoetatik, 6 igeltseroak ziren, 1 margolaria, 2 zurginak, 1 argiketaria eta 1 eraikuntza enpresa.

2000. urtean Vallabrix udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 248 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Vallabrix

Saint-Victor-des-Oules (2,1 km)

Saint-Hippolyte-de-Montaigu (3,2 km)

Saint-Quentin-la-Poterie (3,5 km)

La Bastide-d'Engras (3,8 km)

Pougnadoresse (4,2 km)

La Capelle-et-Masmolène (4,5 km)

Flaux (4,8 km)

Saint-Siffret (4,8 km)

Saint-Laurent-la-Vernède (5,3 km)

Le Pin (5,9 km)


Cochrane (Txile)

Cochrane Txileko hegoaldeko komuna eta hiria da. Aisén eskualdeko Capitán Prat probintziako hiriburua da, mendebaldeko Patagonian. 2002ko erroldaren arabera 2.867 biztanle ditu.


Perquenco

Perquenco Txileko hegoaldeko komuna eta hiri bat da. Araucanía eskualdeko Cautín probintzian kokatuta dago. 2002ko erroldan, 6.450 biztanle zituen.

Toponimia.

Perquenco hitzak Mapudungunez "ur sendagarria" esan nahi du.


Calodactylodes aureus

Calodactylodes aureus "Calodactylodes" generoko animalia da. Narrastien barruko Gekkonidae familian sailkatuta dago.


Tropidurus callathelys

Tropidurus callathelys "Tropidurus" generoko animalia da. Narrastien barruko Tropiduridae familian sailkatuta dago.


Tetum

Tetum ("Lia-Tetun") Timor uhartean mintzatzen den hizkuntza da. Ekialdeko Timorren hizkuntza ofiziala eta Mendebaldeko Timorren gutxitua da. Portugesetiko mailegu asko ditu.


Rohovládova Bělá

Rohovládova Bělá Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 600 biztanle ditu eta 4,43 kilometro koadroko azalera. Pardubiceko barrutian dago.

Historia.

Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1407 urtean egin zen.


Hidehito Shirao

Hidehito Shirao (japonieraz: 白尾 秀人

, 1980ko irailaren 30a - ) Japoniako futbolari ohia da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Ventforet Kofu.


Port-sur-Seille

Port-sur-Seille Frantziako udalerri bat da, Meurthe eta Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Port-sur-Seille udalerrian erroldatutako biztanleak 225 ziren. Familiak 79 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 24 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 39 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 85 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 2 hutsik zeuden. 80 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 84 etxebizitza nagusietatik 70 bere jabearen bizilekua ziren, 12 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 8 etxek hiru zituzten, 13 etxek lau zituzten eta 61 etxek bost zituzten. 69 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 32 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 48 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 155 ziren, horien artean 114 aktiboak ziren eta 41 inaktiboak ziren. 114 pertsona aktiboetatik 109 lanean zeuden (62 gizon eta 47 emakume) eta 5 langabezian zeuden (2 gizon eta 3 emakume). 41 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 20 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Port-sur-Seille udalerrian 82 unitate fiskal zeuden, 224 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 23.538 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra argiketaria zen.

2000. urtean Port-sur-Seille udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 704 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Port-sur-Seille

Morville-sur-Seille (1,7 km)

Clémery (1,9 km)

Éply (2,2 km)

Rouves (3,1 km)

Nomeny (4,7 km)

Raucourt (4,8 km)

Sainte-Geneviève (5,1 km)

Cheminot (5,3 km)

Lesménils (5,6 km)

Atton (5,6 km)


Jožef Stefan

Jožef Stefan (Saint Peter, Austriar Inperioa, 1835ko martxoaren 24a - Viena, 1893ko urtarrilaren 7a) esloveniar jatorriko fisikaria izan zen.

Biografia.

Vienako unibertsitateko irakasle izan zen. Gasen teoria zinetikoari eta erradiazioari buruzko lanak egin zituen, eta "Stefan-Boltzmanen legea" azaldu zuen. "Stefan-Boltzmannen legea" gorputz beltz baten gainazal banakoak denbora banakoan igortzen duen energia bere tenperatura absolutuaren ("T") laugarren potentziaren araberakoa da: E = s"T"4. s Stefan-Boltzmannen konstantea da, eta hau da bere balioa: 5,6697 x 10-8 W m-2K-4.

Gasen zabaltze-gertaeren teoria bat ere azaldu zuen, eta gasen eroankortasun termikoa aztertu zuen.


Michel-Jean Sedaine

Michel-Jean Sedaine (Paris, Frantzia, 1719ko ekainaren 2a – 1797ko maiatzaren 17a) dramagilea izan zen.

Bizitza.

Hargin lanak egin zituen gaztetan, eta 1752an poema bilduma bat argitaratu zuen. 1756an hasi zen antzerki-munduan lanean, eta opera komikoak idatzi zituen ("Rose et Colas", 1764). Baina antzerki-lan serio batek eman zion ospea, "Le philosophe sans le savoir" (1765, "Filosofoa jakin gabe") obrak.


Suge berde-hori

Suge berde-horia ("Hierophis viridiflavus") Espainia ipar-ekialdeko muturra, Frantzia (iparraldean izan ezik), ekialdetik Luxenburgo, Suitza hegoalde eta Jugoslavia ohiko ipar-mendebalderaino hedatzen den sugea da. Hegoaldetik Sizilia eta Maltaraino iristen da. Mediterraneoko Korsika, Sardinia eta zenbait irla txikietan badago. Euskal Herrian ere aurki daiteke.

Itxura.

Suge hauek tamaina 150 cm izatera irits daitekeen arren, ale batzuk 200 cm-tara iristen dira. Gorpuzkera lerdeneko suge handi honek buru txikia eta ondo definitua, ezkata leunak, begi irtena eta begi-nini bertikalak ditu.

Koloreari dagokionez, atzealdea hori-berdexka da, pigmentu beltza edo berde ilunaz goibelduta aurreko atalean zeharkako barrak eginez. Gainerako gorputzean orban horiz egindako marra edo ilarak besterik ez dira gelditzen. Isatsaren marka hauek ikusgai dira sugea ezkutatzera joaten denean. Sabelaldea horixka edo berdexka, batzuetan puntu ilun txikiekin. Zonaldeko ipar-ekialdeko aleak (Italia hegoaldean, Sizilia eta zenbait uhartetan)zeharo beltzak dira. Gazteak gris argia edo oliba kolorekoak dira eta buruan nabarmena den marrazki bat dute.

Ohiturak.

Oso suge azkar eta bizkor hau egunekoa da gehienbat.Lurrekoa da batik bat baina zuhaitzetan eta harkaitzen artean gora egiteko abilezia du. 1500m-raino aurkitzen dugun sugea da. Normalean habitat idorretan egoten da hala nola, baso idorrak eta eguzkitsuak, sastrakadi ,baso irekiak, hegal menditsu, zuhaixka-erako zonalde eta harrizko horma zaharretan; batzuetan ere, zelai hezeetan dago. Sarritan oso ugaria da zonalde mugatu batzuetan. Oso ehiztari trebea da eta agerian ehizatzen du. Bere ehizakiak mikrougaztun (arratoi, sagu, satitsu, muxar, hegazti (habian harrapatzen dituzte), eta bestelako narrastiak ( sugegorri,sugandila eta muskerrak bereziki) dira. Euren ehizakiak ahoaz eutsi, eta konstrikzioz akabatzen dituzte irentsi aurretik. Ale gazteek, batez ere sugandilak eta matxinsalto handiak harrapatzen dituzte.

Ugalketa.

Suge berde-horiak obiparoak dira eta maiatzaren azkenetan, edota ekainaren hasieran araldia izaten dute. Emeak 5-15 arrautza erruten ditu.


46. Oscar Sariak

46. Oscar Sarien ekitaldia 1974ko apirilaren 2an Los Angeleseko Dorothy Chandler Pavilion aretoan egin zuten 1973. urtean zinemagintzan egindako lanik onenak saritzeko. Aurkezleak Burt Reynolds, Diana Ross, John Huston eta David Niven izan ziren eta Estatu Batuetan NBC telebistak eman zuen.

Izendapen eta Sariak.

Garaileak letra lodian agertzen dira.

Kanpo estekak.

<br clear="all" (>

Oscar Sariak


Phyllomedusa tetraploidea

Phyllomedusa tetraploidea "Phyllomedusa" generoko animalia da. Anfibioen barruko Hylidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Épieds (Eure)

Épieds Frantziako udalerria da, Eure departamenduan dagoena, Normandia Garaia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Épieds udalerrian erroldatutako biztanleak 349 ziren. Familiak 146 ziren, horien artean 40 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 45 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 49 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 175 etxebizitza zeuden, 143 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 27 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 169 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 143 etxebizitza nagusietatik 111 bere jabearen bizilekua ziren, 26 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 12 etxek bi zituzten, 35 etxek hiru zituzten, 41 etxek lau zituzten eta 54 etxek bost zituzten. 109 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 62 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 67 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 227 ziren, horien artean 168 aktiboak ziren eta 59 inaktiboak ziren. 168 pertsona aktiboetatik 149 lanean zeuden (84 gizon eta 65 emakume) eta 19 langabezian zeuden (11 gizon eta 8 emakume). 59 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 20 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Épieds udalerrian 144 unitate fiskal zeuden, 365 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.221 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 3 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 eraikuntza enpresa eta 2 ile apaindegiak.

2000. urtean Épieds udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 348 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Épieds

Neuilly (1,9 km)

La Boissière (2,4 km)

Serez (2,5 km)

Merey (3,4 km)

Bueil (3,6 km)

Bretagnolles (3,7 km)

Breuilpont (3,7 km)

<br clear=left>


Leiopython biakensis

Leiopython biakensis "Leiopython" generoko animalia da. Narrastien barruko Pythonidae familian sailkatuta dago.


Billigheim-Ingenheim

Billigheim-Ingenheim Alemaniako udalerria da. Renania-Palatinatua estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Oropesa

Oropesa Toledoko udalerria da, Campana de Oropesa eskualdean dagoena.

2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 2.937 biztanle zituen.


Tonny Bruins Slot

Tonny Bruins Slot (Amsterdam, Herbehereak, 1947ko apirilaren 1a - Waverveen, 2020ko azaroaren 1a) herbehereetar futbol entrenatzailea izan zen. Partiden eta aurkarien inguruan egiten zituen analisiengatik ezaguna zen.

1985ean Amsterdamgo Ajaxen lehen entrenatzailea izan zen une batez, denboraldi horretako azken 5 partidak zuzenduz eta Eredivisie liga txapelketa irabaziz. 1990eko hamarkadan Johan Cruyffen entrenatzaile-laguntzailea izan zen Bartzelona Futbol Klubean.


Astroscopus sexspinosus

Astroscopus sexspinosus "Astroscopus" generoko animalia da. Arrainen barruko Uranoscopidae familian sailkatzen da.


Cortinarius nanceiensis

Cortinarius nanceiensis "Cortinariaceae " familiako onddo espezie bat da.

Deskribapena.

Kapela: 6 eta 9 cm bitarteko diametrokoa, lehenengo ganbila, baina berehala erdian hondoratu egiten da eta ertzak altxatu egiten zaizkio. Kapelaren azala likatsua da, pitzadura erradialetan apurtua eta ale batzuetan erdian ezkatatxo txikiekin, hori-berdexka kolorekoa edo hori-sulfurineoa, gero erditik aurrera gaztaina kolorera edo marroi-gorrixkara pasatzen da eta ertzak argiagoak geratzen dira.

Orriak: Finak eta ugari, hasieran eskotatuak eta gero dekurrente samarrak kapelaren ertzak altxatzean, nahiko estuak, hasieran hori-berdexkak, ondoren, kanela kolorekoak esporengatik.

Orri eskotatuak: Oinera iritsi baino lehentxeago eskote txiki bat duten orriak.

Orri dekurrenteak: Hanka ukitzeaz gain, beherantz jarraitzen duten orriak.

Hanka: Zilindrikoa eta sendoa. 7 cm inguruko garaierakoa eta 17mm inguruko diametrokoa, erraboil borra formako biribildu eta marjitatu gabeko baten amaitua. Gainazal lehorra, horia eta ale gazteak, errezel orokorreko hondakin iheskorren azpian estalita agertzen dira, fibrila gisa eta gris-lila antzeko koloreko ezkatatxo gisa, gero, dena okre kolorez tindatzen da esporengatik.

Haragia: Trinkoa, hori argi kolorekoa kapelarena, eta hori-limoi kolorekoa oinarena, argi eta garbi bereizitako bihotz zuri batekin. Usain eta zapore nabarmenik gabe. Sosa eta potasaren base fuerteak, gorri-purpura kolorea ematen diote, eta amoniakoak apur bat arinagoa, arrosa argi kolore iheskorra.

Etimologia: "Cortinarius" hitza, gortinatik dator, gortina eta guzti, errezelaren hondakin bereizgarriak direla eta.

Jangarritasuna.

Interes gastronomikorik gabea.

Sasoia eta lekua.

Espezie oso urria da, artedietan (carrascal) baino ez dira bildu.

Banaketa eremua.

Kanada, Ameriketako Estatu Batuak, Europa.


Dettey

Dettey Frantziako udalerria da, Saona eta Loira departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Dettey udalerrian erroldatutako biztanleak 99 ziren. Familiak 40 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 66 etxebizitza zeuden, 42 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 19 bigarren erresidentzia ziren eta 5 hutsik zeuden. 62 etxeak ziren eta 3 apartamentuak ziren. 42 etxebizitza nagusietatik 26 bere jabearen bizilekua ziren, 15 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 5 etxek hiru zituzten, 17 etxek lau zituzten eta 18 etxek bost zituzten. 30 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 17 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 63 ziren, horien artean 46 aktiboak ziren eta 17 inaktiboak ziren. 46 pertsona aktiboetatik 45 lanean zeuden (29 gizon eta 16 emakume) eta 1 langabezian (1 emakume eta 1 emakume). 17 pertsona inaktiboetatik 8 erretiraturik zeuden, 1 ikasten zegoen eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 2 komertzioetatik, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 higiezinen enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra jatetxe zen.

2000. urtean Dettey udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Dettey

Saint-Eugène (3,1 km)

La Tagnière (3,8 km)

La Boulaye (4,7 km)

Saint-Nizier-sur-Arroux (5,6 km)

Charbonnat (5,8 km)

Montmort (7,6 km)

Uchon (7,7 km)

Thil-sur-Arroux (8,0 km)


Pietro Ruta

Pietro Ruta (Gravedona ed Uniti, 1987ko abuztuaren 6a) italiar arraunlaria da. Hiru Udako Olinpiar jokotan esku hartu zuen. Londres 2012an Londres 7. izan zen skull arin bikoitzean; Rio 2016an (Rio de Janeiro) 4. lemazain gabeko arinean, eta Tokio 2020an (Tokio) brontzezko domina lortu zun skull arin bikoitza kategorian Stefano Opporekin batera.

Kanpo estekak.


Léon Terrier

Léon-Albert Terrier (La Balme-de-Sillingy, 1893ko uztailaren 6a - 1957ko maiatzaren 12a) Frantziako apezpikua izan zen, Baionako apezpikua izandakoa.

Biografia.

1922ko ekainaren 10ean ordenatu zen apaiz. 1938an Tarentaiseko apezpiku izendatua zen. 1944ko uztailaren 24an Baionako apezpiku bihurtu zen eta Baionan egon zen hil arte.

Kanpo estekak.

1944 - 1957


Abersychan

Abersychan, Galesko Pontypool udalerriaren auzunea eta komunitate bat da, Torfaen lurraldean.


Alvarães (Amazonas)

Alvarães Brasilgo udalerri bat da, Amazonaseko estatuan kokatua. biztanle ditu km²ko eremuan.


Goniurosaurus luii

Goniurosaurus luii "Goniurosaurus" generoko animalia da. Narrastien barruko Eublepharidae familian sailkatuta dago.


Ichthyostega

Ichthyostega tetrapodo goiztiarren genero bat izan zen, Devoniarren amaieran bizi zena.


Leporinus ecuadorensis

Leporinus ecuadorensis "Leporinus" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Anostomidae familian.


Paradisaea apoda

Paradisaea apoda "Paradisaea" generoko animalia da. Hegaztien barruko Paradisaeidae familian sailkatua dago.


Sainte-Colome

Sainte-Colome (okzitanieraz "Senta Coloma") Frantziako Pirinio Atlantikoak departamenduan dagoen udalerria da.


Schistura defectiva

Schistura defectiva "Schistura" generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.


Slovenský Grob

Slovenský Grob Eslovakiako udalerri bat da, Pezinokeko barrutian kokatuta. 10,17 km²ko azalera du eta 3177 biztanle 2017ko datuen arabera.

Historia.

Idatzizko lehen aipamena 1214. urtekoa da.


Pierre Lemarchand

Pierre Lemarchand (Tourlaville, 1926ko irailaren 25a - 2008ko abenduaren 30a) Frantziako abokatua eta diputatua izan zen.

Défense de la France (Frantziaren Defentsa) Erresistentzia taldeko kide izan zen Bigarren Mundu Gerra garaian. RPF alderdiko arduraduna izan zen gero. Hark bultzatu zuen Kooperaziorako Mugimendua (MPC), OAS erakundearen kontrako erasoak egiteaz arduratzen zena, Aljeriako gerra garaian.

“Jeneralaren barbouze-a” zen haren izengoitia, hura baitzen Charles De Gaulle-ekiko leialak ziren hirurehun lagun bildu zituena, OASren kontrako borroka egiteko. Hots, “barbouze”-en buruzagia zen.

Pierre Lemarchand-en izena berriz entzun zen Mehdi Ben Barka auziaren garaian. Bahiketa haren berri bazeukala salatu zuen bahitzaileetako batek. Lemarchand-ek ukatu zuen. Ez zuten epaitu.


Lestradea perspicax

Lestradea perspicax "Lestradea" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cichlidae familian.


Gatteville-le-Phare

Gatteville-le-Phare Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Gatteville-le-Phare udalerrian erroldatutako biztanleak 519 ziren. Familiak 232 ziren, horien artean 80 pertsona bakarrekoak ziren (32 bakarrik bizi ziren gizonak eta 48 bakarrik bizi ziren emakumeak), 80 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 52 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 20 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 413 etxebizitza zeuden, 240 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 156 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 396 etxeak ziren eta 12 apartamentuak ziren. 240 etxebizitza nagusietatik 198 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 14 doan lagata zeuden; 4 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 31 etxek hiru zituzten, 58 etxek lau zituzten eta 133 etxek bost zituzten. 198 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 130 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 83 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 273 ziren, horien artean 174 aktiboak ziren eta 99 inaktiboak ziren. 174 pertsona aktiboetatik 158 lanean zeuden (96 gizon eta 62 emakume) eta 15 langabezian zeuden (5 gizon eta 10 emakume). 99 pertsona inaktiboetatik 42 erretiraturik zeuden, 19 ikasten zeuden eta 38 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Gatteville-le-Phare udalerrian 235 unitate fiskal zeuden, 511 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 18.351 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 10 komertzioetatik, 4 janari enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 3 zerbitzu enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 margolaria zen eta 1 zurgina.

2009an zeuden 4 establezimendu komertzialetatik, 3 okindegiak eta 1 harategia zen.

2000. urtean Gatteville-le-Phare udalerrian 34 nekazaritza-ustiategi zeuden, 768 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Gatteville-le-Phare

Barfleur (2,3 km)

Gouberville (2,8 km)

Montfarville (3,8 km)

Sainte-Geneviève (3,9 km)

Néville-sur-Mer (4,0 km)

Tocqueville (4,2 km)

Réthoville (5,5 km)

Anneville-en-Saire (5,7 km)

Valcanville (5,8 km)

Le Vicel (5,9 km)


Dzilam González (udalerria)

Dzilam González Mexikoko udalerri bat da. Yucatán estatuan kokatua dago. 2010ean biztanle zituen km²ko azaleran. Herriburua Dzilam González da.


Paysandú departamendua

Paysandú departamendua Uruguai osatzen duten departamenduetako bat da, mendebaldean kokatutakoa. Hiriburua izen bereko hiria da.

Bertan 113.244 pertsona bizi ziren 2004an 13.922 kilometro koadroko azaleran.


Orkestra Gorria

Orkestra Gorria edota Kapera Gorria (alemanez: "Die Rote Kapelle"

) Bigarren Mundu Gerran zehar Naziek Okupatutako Europan eta Suitzan ezarritako nazien aurkako espioitza sare komunista bat izan zen. Espioi batzuk alemaniar komunistak edo ezkertiarrak izan arren, beste asko soilik nazien aurka zeuden hiritar arruntak ziren.

1939an SESBko Inteligentzia Zerbitzuko Leopold Trepper judu-poloniar espioiaren eskutik osatzen hasi zen. Sarearen helburu nagusia Herbehereak, Frantzia, Suitza eta Alemanian ahal bezainbeste informazio biltzea zen. Espioi erakunde honek hiru adar nagusi zituen: frantziar, belgikar eta herbeheretar sarea; Berlingo sarea; eta "Lucy" sarea, azken hau Suitzako eremu seguru eta neutralean jarduten zuen. Japoniar sarea ere egon zen.

Alemanek erakunde honetako kideei "piano-joleak" ezizenez deitzen zieten, beren mezuak telegrafoaren gailua eskuz sakatuz eta pianoak bailiran igortzen baitzituzten. Sareak nagusiki Sobietar Batasunari zerbitzua eman zion, baina Erresuma Batuko aliatuekin ere elkarbanatu zuen.

Bigarren Mundu Gerran zehar Berlingo sarearen garrantzia ezinbestekoa izan zen, Stalingradeko guduan alemaniarren estrategia ezeztatzea ahalbideratu baitzuen (Orkestra Gorriak Ekialdeko Frontean gudulekuko xehetasun estrategikoak bereganatu eta sobietarrei gorriz gutxienez Ardatzeko 250.000 soldaduen heriotza eragin zuen, eta alemaniarren V1 eta V2 suzirien ekoizpenari buruzko informazioa ere igorri zuen).

Jakitez, Alemaniak Sobietar Batasuna zein egun zehatzetan erasotuko zuen data ere jakin zuen, baina Stalini informazioa igortzean ez zuen sinistu nahi izan. Alemaniarrek 1941. urtearen amaiera aldera sarea nahigabean eta Belgikan topatu zuten, ondorengo ikerketak alemaniarrei Aliatuek zuten espioitza sare zabal eta sakonena zela adierazi zien.

Alemaniar kontrainteligentziak Orkestra Gorriaren hirurogeita hamalau irrati estazio topatzera iritsi ziren, gerora bostehun baino gehiago zirela ikusi zuten. Nagusienak, honakoak: Lieja, Gante, Brusela, Istanbul, Atenas, Belgrad, Genova, Viena, Erroma, Paris, Amsterdam, Berlin, Neuchâtel, Madril, Bartzelona, Anberes, Stockholm, Kopenhage, Trondheim, Lyon, Marseilla eta Lille. Parisen bakarrik hogeitamarren bat estazio zeuden.


Lasiurus blossevillii

Lasiurus blossevillii Lasiurus generoko animalia da. Chiropteraren barruko Vespertilioninae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago


Sintesi kengarri

Sintesi kengarria soinu sintesiaren bitartez eduki harmonikoa ateratzeko metodo bat da; soinu seinaleari iragazki bat ezarriz lortzen da. Esate baterako, zerra-hortz uhin baten irteera hartuz, eta behe-paseko iragazki bat erabiliz beraren partzial altuak amatatzeko, arku-instrumentu baten soinu naturalago bat lortzen da bakarrik zerra-hortz uhina erabilita baino. Tipikoki, jatorrizko seinalaren konplexutasuna eta iragazkiaren ebaketa-frekuentzia eta erresonantzia kontrolatzen dira instrumentu jakin baten tinbrea imitatzeko.

Kontuan hartuta iturri seinalerik arruntenak (uhin koadroak, zerra-hortz uhinak, pultso-uhinak, triangelu uhinak) sortzeko behar diren zirkuito sinpleak, sintesi kengarria historikoki lotuta dago tentsioaren bitartez kontrolatutako sintetizadore analogikoekin, Moog sintetizadorea bezala. Sintetizadore moderno digitalak eta software bidezko sintetizadoreak uhin konplexuagoak eskaini ditzakete edo aukera eman erabiltzaileari nahi duen uhin mota sartzeko.


Pteronotropis hypselopterus

Pteronotropis hypselopterus "Pteronotropis" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.


Markarfljót

Markarfljót hegoaldeko Islandiako ibaia da, Suðurland eskualdekoa.

Rauðafossafjöll mendizerran jaioa, iparraldeko bidea hartzen du Eyjafjallajökulleko mendebaldean itsasoratu arte. Krossá bere ibaiadar nagusienetariko bat da.


Beni eta Marini

Beni eta Marini Euskal Telebistarako sortutako 1992ko umorezko telesaila da, Aizpea Goenaga eta Elena Iruretak zuzendua eta idatzia.

Sarrerako abestia Fernando San Josék moldatu zuen, Kike Amonarrizen hitzen lagunduta.

Sinopsia.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Telebista eta antzerki munduan ibilitako bi andre, helduagoak direnean ETBra bueltatzen dira eta bertako istorioak kontatzen dira.


Teresa Eguibar

Teresa Eguibar Galarza (Madril, 1940ko uztailaren 5a - Ibídem, 2000ko urtarrilaren 26a) espainiar eskultorea izan zen.

Ibilbidea.

Eguibar kultur arloarekin lotutako familia batean jaio zen. Batxilergoko ikasketak Madrilen egin zituen kantu ikasketekin batera. Marrazketa eta pintura praktikatzen hasi zen, eta zeramika eta esmaltearen eremuan zenbait saio egin ostean, eskultura lanetara bideratu zituen ahaleginak. 1955etik 1957ra Madrilen eta Parisen bere kabuz ikasi ondoren, 1958an Lorenzo Frechilla eskultorearen estudiora jo zuen eta harekin harreman erromantikoa hasi zuen. Gerora, berarekin ezkontzeaz gain, bikote profesionala ere izan ziren, lana eta zirkulu artistikoak partekatuz.

60ko hamarkadan Parisera joan ziren, eta ekialde-mendebalde taldeko kide izan ziren.Talde hori hainbat herrialdetako artistek osatzen zuten. Une horretatik aurrera, artista sarritan hasi zen erakusketak egiten nazioarteko erakusketetan, kritika aldetik arrakasta handia lortuz. Etapa honetan lehen sariak jasotzen ere hasi zen. Bere piezak hasiera batean figurazio espresionistaren barruan kokatzen ziren, baina estilo hori alde batera utzi eta abstrakzioan murgildu zen.

1969an, Madrilgo Unibertsitateko Kalkulu Zentroko ikastaroetara joan zen. Bertan, zientzia konputazionala modu esperimentalean aplikatzen ari ziren hainbat arlotan, besteak beste, arte plastikoetan.Eguibarrek eskultura esperimentaleko zirriborroak egin zituen ordenagailu batekin, nahiz eta laster utzi zituen proba zibernetiko horiek. Hala eta guztiz ere, 1971. urtean ospatu zen Madrilgo Palacio de Exposiciones y Congresos Arte Informatikoko Erakusketan parte hartu zuen. 70 eta 80. hamarkadetan talde eta banakako erakusketetan parte hartzen jarraitu zuen, hainbat sari jasoz.

1990ean, Frechilla-Eguibar bikoteak erakusketa bateratua planifikatu zuten beren alaba Karlarekin, Madrilen jaioa 1974an eta margolaria lanbidez. Baina Lorenzo Frechilla bat-batean hil zen 1990eko abuztuaren 9an. Bikotekidea galtzeak eragin handia izan zuen artistaren bizitzan eta lanean, bere jarduera artistikoa eta erakusketetan parte hartzea murriztuz.

1999an, Eguibar erabat erretiratuta zegoen eskulturatik, endekapenezko gaixotasun baten ondorioz eta 2000ko urtarrilaren 26an hil zen, Madrilen.

Lana.

Etapa desberdinak ezarri dira Eguibarren lanean. 1958tik 1968ra, lehenengo garai figuratiboa Emilio Greco, Marino Marini edo Giacomettiren eragin posibleekin. Etapa hau bi zatitan banatuta dago, bata izaera naturalistakoa, prestakuntza ere deitua eta bestea eskematikoagoa eta espresionistagoa.1963tik 1980ra, eskultura abstraktu garai bat gertatu zitzaion, non bere eskulturak kokatzen diren: "Forma trinkoak", oro har brontze leundukoak, eta "forma hedakorrak", altzairuzko xaflazkoak. Eguibar Espainiako abstrakzio informalaren adierazle nabarmentzat jotzen da. 1980tik 1990era, neopop arteari edo neo art-déco arteari lotutako etapa esperimental batez hitz egiten da; azken aldi hau Frechillaren forma geometrikoekin erlazionatu da. Azkenean, 1990tik 1999ra, "hedadura polikromatuak" daude.

Bere lanak biltzen dituen museo nagusiak Coruñako Museoa, Madrilgo Arte Garaikideko Espainiako Museoa, Villafamésko Arte Garaikideko Museoa Castellonen, Tenerifeko Artearentzako Espazioa, Tenerifen IBM Huarte Fundazioa eta Eskultura Informatikoa, bai Madrilen, Suediako Svendorg Museoa, Kopenhageko Struer Museoa, Helsinkiko Arte Garaikidearen Museoa, Finlandiako Arte Garaikidearen Museoa eta Budapesteko Arte Ederren Museoa.


Indiaren banaketa administratiboa

Indiak 28 estatu, 6 Batasun Lurralde eta Nazioaren Hiriburuko Lurralde bat banatutako federazioa da.


Hodge (Louisiana)

Hodge Louisianaeko herri bat da. Jackson parrokian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Barstowita

Barstowita haluro motako minerala da.

Ezaugarriak.

Barstowita haluro mineralaren formula kimikoa hau da: <chem>Pb4Cl6(CO3) * H2O</chem>. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 3 da.


Inverness Caledonian Thistle FC

Inverness Caledonian Thistle FC Eskoziako futbol talde bat da, Inverness hirikoa. 1994an sortu zen eta Eskoziako Txapelketa jokatzen du. Eskoziako Kopa bat eskuratu du.

Historia.

Historia laburra du taldeak, izan ere 1994an sortu baitzen "Caledonian FC" (1885) eta "Inverness Thistle FC" (1885) taldeak elkartzean. 2004an lehen mailara igo zen eta orduti bertan mantendu da, 2009-10 denboraldian ezik. Emaitzarik onenak 2015ean lortu ditu, ligan hirugarren egin baitu eta Kopa irabazi baitu. Kopako finalean Falkirk FC garaitu zuen 2-1 emaitzaz.


Cowlington (Oklahoma)

Cowlington Oklahomako herri bat da. Le Flore konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


José Amador de los Ríos

José Amador de los Ríos y Serrano (Baena, 1816ko urtarrilaren 1a - Sevilla, 1878ko otsailaren 17a) historialari, literatura-kritikari eta arkeologo espainiarra izan zen.

Biografia.

José Amador de los Ríos y Serrano 1816ko urtarrilaren 1ean jaio zen Baenan, María del Carmen Serranoren eta José de los Ríos eskultorearen semea. Klase ertaineko eta oso kultura handiko familia batean hazi zen. Anaia gazteena Demetrio de los Ríos izan zen, arkitekto eta arkeologoa, Blanca de los Ríosen eta Nostenchen aita, idazle ezaguna.

Kordoban, Humanitateak eta Filosofia ikasi zituen Asunción ikastetxean eta San Pelagioko Kontziliar mintegian.

1832an, aita Errege Lekuen eskultore gisa erabili zuten, eta familia Madrilera joan zen bizitzera. San Isidroko Errege Ikasketetan segitzen du eta San Fernandoko Arte Ederren Errege Akademian matrikulatzen da Federico de Madrazorekin pintura ikasteko. Orduan poesia idazten du eta Espainiako kronikak eta Juan de Marianaren "Historia" irakurtzen ditu. Frantziako eta Italiako hizkuntzak eta literatura aztertzen ditu Madrilgo Ateneoan, José Madrazorekin eta Alberto Listarekin. Antzerkiari buruzko 1836-37 ikasturteko eskoletan, "Espainiako Literaturaren Historia" bat egiteko ideia bururatu zitzaion, 1841-42an argitaratu zuen iSimonde de Sismondi "suitzarraren Histoire de la Littérature du" Midiren (Paris 1813) zati espainiarra itzuliz eta zabalduz.

Fernando vii.a 1833an hil zenean, haren aita, gizon geldiezina, berrogeita zazpi urterekin hasi eta Bide laguntzaile karrera amaitu zuena, berriro joan behar izan zen 1837an Sevillara. Hiri horretan, José Amadorrek Colombina Liburutegiaren funtsak aztertu zituen, era guztietako kodize historiko eta literarioak ikertuz. Era berean, hizketaldietan parte hartu zuen eta Manuel María del Mármol Sevillako maisu eta aholkulariari esker, Sevillako Errege Letra Onen Akademiaren ohorezko akademiko izendatu zuten 1839an. Urte hartan bertan argitaratu zuen bere lehen liburua, Poeta hautatuen bilduma, Juan José Buenorekin.

1840an María Juana Fernández de Villaltarekin ezkondu zen. Harekin lau seme-alaba eta alaba bat zituen, Isabel Matilde, Francisco Fernández eta Gonzálezekin ezkondua, Madrilgo Unibertsitate Zentraleko eruditua eta errektorea. Beste laurak Alfontso dira; Gonzalo, Ramiro Rodrigo, idazlea, historialaria, orientalista, abokatua, akademikoa, Museo Arkeologikoko zuzendaria, Zuzenbide Fakultateko eta Jurisprudentzia Akademiako irakaslea.

1842an Baenako Adiskideen Elkarteko bazkide izendatu zuten eta Kordobako Errege Elkarte Patriotikoak bazkide gisa hartu zuen 1844an. Urte horretan "Sevilla pintoresca" argitaratu zuen, hiriko monumentu garrantzitsuenak biltzen dituena, eta "Empeños de amor y honra" komedia estreinatu zuen. 1845ean "Toledo pintoresca" eta Ikasketa Planeko Zuzendaritzako lehen ofizial gisa argitaratu zituen, Espainiako probintzia guztietan bigarren hezkuntzako institutuak sortzea bultzatuz.

José Amadorrek 1848an hasi zuen irakasle-karrera. Urte horretan Madrilgo Unibertsitate Zentraleko Filosofia eta Letren Fakultateko Literatura Katedra lortu zuen, eta han Antonio Cánovas del Castillo, Emilio Castelar, José Canalejas, Leopoldo Alas "Clarín" edo Marcelino Menéndez Pelayo izan zituen ikasle.

1848an Espainiako juduei buruzko azterlan historiko, politiko eta literarioak argitaratu zituen, eta hainbat hizkuntzatara itzuli zen. Historiako Errege Akademiako euskaltzain oso hautatua da. Pedro José Pidal (1800-1865), Gobernazio ministroa, bere lagun eta babeslea den Angel de Saavedra, Rivas dukearen laguntzarekin, Monumentuen Batzorde Nagusiko idazkari izendatu zuten. Idazkariarekin batera, berrogeita sei liburuki luze argitaratu zituen. Juan Valerarekin adiskidetu egiten da, baita Alberto Lista, Alejandro Dumas, Alejandro Herculano eta Prosper Meriméerekin.

Literaturan doktore 1850ean, 1851n, Historiako Errege Akademiak Indietako, uharteetako eta Oviedoko Gonzalo Fernández de Oviedoren Ozeanoko itsasoko lurralde irmoaren historia orokorra eta naturala argitaratzeko agindu zion. 1856an amaitu zuen. Horrez gain, Santillanako Markes "Iñigo López de" Mendozaren lanak argitaratu zituen, lau liburukitan biografia, ohar eta iruzkinekin, eta 1855ean argitaratu zituen. 1853an, Grazia eta Justizia Ministerioak atzerriko literaturako katedradun izendatu zuen, eta 1856an, antzokien zentsore izendatu zuten. Kargu hori dohainik bete zuen bost urtez, 1861 arte.

Unibertsitate Zentraleko dekano izendatu zuten 1857an, eta hori aprobetxatu zuen artxibo eta liburutegi nazionaletatik eta atzerrikoetatik bidaia batzuk egiteko. 1867an errektoreorde eta 1868an errektore hautatu zuten. Denbora gutxian "La Gloriosa"k kargutik kendu zuen, bi urte pasata bere katedra berreskuratu zuen. Instrukzio Publikoaren ikuskatzaile orokorra ere izan zen 1856 eta 1861 artean. Azken urte horretan, "Historia crítica de la literatura española" lanaren lehen liburukia argitaratu zuen, literatura latinoari eta bisigodoaren garaiko poesiari eskainia eta Isabel ii.a erreginak ordaindua, harekin audientzia ugari zituen-eta. 1859an, San Fernandoko Arte Ederren Errege Akademian sartu zen, "De la arquitectura mudéjar" hitzaldiarekin; horretan lehen aldiz erabili zen terminoa bere "Toledo pintoreskoan" (1845) aipatzen zuen arte-mota bat sailkatzeko.

1860an "Historia de la Villa y Corte de Madrid" lau liburukitan hasi zen, 1864ko azkena, Juan de Dios de la Rada y Delgado eta Cayetano Rosellekin batera.

Union Liberaleko kidea, politika aktiboan parte hartu zuen: Gorteetako diputatu izan zen 1863an, baina urtebete baino gutxiago jardun zuen horretan.

1868an Espainiako Museo Arkeologiko Nazionaleko zuzendari hautatu zuten, baina "La Gloriosa"ren ondoren dimisioa eman zuen, abenduaren 4an Unibertsitateko errektore kargutik kendu zutelako; haren seme Rodrigo postu horretan egongo zen gero. Aprobetxatu zuen Espainian eta Portugalen juduen gizarte-, politika- eta erlijio-historiaz liburua hasteko. 1875-76 urteetan argitaratu zen, hiru liburukitan. 1870ean bere katedrara itzuli zen Juan Valera erakunde publikoetako zuzendariari esker. 1874an Instrukzio Publikoaren ikuskatzaile Orokor izendatu zuten. 1876an Alfonso eta Gonzalo seme-alabak hil ziren. Madrileko Elkarte Geografikoan bazkide fundatzaile gisa parte hartzen du, baina bere osasuna oso makal dago eta medikuak neurrigabeko lana uzteko agindu dio; Madril utzi eta Kordoba, Malaga eta Sevillara joan zen. Otsailaren 17ko goizean hil zen eta Unibertsitate Hispalenseko kaperan lurperatu zuten.

Gizon polifazetikoa izan zen (poeta nahiko kaskarra, hiru drama historiko idatzi zituen, itzultzailea), baina antzinako literatura hispanikoaren historialaria, artearen historialaria eta arkeologoa izateagatik izan zen ezagunago. Pintore amateurra ere izan zen.

"Espainiako literaturaren historia kritikoa" zazpi liburukitan argitaratuak (1861-1865), Espainian jaiotako autore latindarretatik Errege Katolikoen garairaino aztertzen zituen. Metodologia positibista bati jarraituz, datuak, dokumentuak eta testuak biltzen ditu, baita iritzi kritikoak ere. Marcelino Menéndez Pelayok erabili zuen batez ere. Sarrera batean idazten du Espainiako literatura-historia baten existentziari dagokionez hutsune nabarmena zuela hasi zuela lan hori, eta une hartan diziplina horren Europako korronte nagusiak laburbiltzen dituela.


Quixaba (Pernambuco)

Quixaba Brasilgo udalerri bat da, Pernambuco estatuan kokatua. biztanle ditu km²ko eremuan.


Emleben

Emleben Alemaniako udalerria da. Turingia estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Cox (Alacant)

Cox (valentzieraz "Coix") Valentziako Erkidegoko udalerria da, Baix Segura/Vega Baja eskualdean eta Alacanteko probintzian kokatua.

2009ko urtarrilaren 1eko erroldaren arabera 6.826 biztanle zituen.


NGC 569

NGC 569 galaxia espiral bat da, Pisces konstelazioan. Albert Marthek aurkitu zuen n.


Anas melleri

Anas melleri "Anas" generoko animalia da. Hegaztien barruko Anatidae familian sailkatua dago.


Munster (Mosela)

Munster Frantziako udalerri bat da, Mosela departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Munster udalerrian erroldatutako biztanleak 212 ziren. Familiak 91 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 43 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 102 etxebizitza zeuden, 92 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 1 bigarren erresidentzia bat zen eta 9 hutsik zeuden. 83 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 92 etxebizitza nagusietatik 69 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 2 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 8 etxek hiru zituzten, 20 etxek lau zituzten eta 61 etxek bost zituzten. 82 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 39 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 41 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 134 ziren, horien artean 95 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 95 pertsona aktiboetatik 83 lanean zeuden (49 gizon eta 34 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 17 erretiraturik zeuden, 10 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Munster udalerrian 85 unitate fiskal zeuden, 203 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 16.716 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 10 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 2 janari enpresak ziren, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 banku bulegoa zen eta 1 eraikuntza enpresa.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.

2000. urtean Munster udalerrian 4 nekazaritza-ustiategi zeuden, 352 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Munster

Givrycourt (1,3 km)

Vibersviller (2,8 km)

Insviller (3,2 km)

Lhor (4,1 km)

Albestroff (4,2 km)

Torcheville (4,2 km)

Vittersbourg (4,3 km)

Honskirch (4,6 km)

Insming (5,1 km)

Altwiller (5,6 km)

Réning (5,8 km)

Hazembourg (6,0 km)


Chapeau

Chapeau Frantziako udalerri bat da Allier departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Chapeau udalerrian erroldatutako biztanleak 221 ziren. Familiak 94 ziren, horien artean 28 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 27 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 35 seme-alabarik gabeko bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 122 etxebizitza zeuden, 94 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 6 bigarren erresidentzia ziren eta 21 hutsik zeuden. 121 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 94 etxebizitza nagusietatik 63 bere jabearen bizilekua ziren, 28 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 43 etxek lau zituzten eta 29 etxek bost zituzten. 84 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 30 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 54 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 124 ziren, horien artean 97 aktiboak ziren eta 27 inaktiboak ziren. 97 pertsona aktiboetatik 92 lanean zeuden (52 gizon eta 40 emakume) eta 5 langabezian zeuden (1 gizon eta 4 emakume). 27 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 3 ikasten zeuden eta 10 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Chapeau udalerrian 94 unitate fiskal zeuden, 229 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 15.981 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 5 zerbitzu enpresak ziren eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 3 zerbitzu publikoak albaitaria ziren.

2000. urtean Chapeau udalerrian 15 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Chapeau

Mercy (3,1 km)

Montbeugny (5,2 km)

Thiel-sur-Acolin (5,8 km)

Neuilly-le-Réal (7,5 km)

Saint-Pourçain-sur-Besbre (8,9 km)

Saint-Voir (9,0 km)

Vaumas (9,5 km)


Malá Lhota

Malá Lhota Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 144 biztanle ditu eta 2,63 kilometro koadroko azalera. Blanskoko barrutian dago.

Historia.

Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1374 urtean egin zen.


Tetraodon baileyi

Tetraodon baileyi "Tetraodon" generoko animalia da. Arrainen barruko Tetraodontidae familian sailkatzen da.


Alhazen

Abu Ali al-Hasan Ibn al-Haitham —arabieraz: أبو علي الحسن بن الهيثم

, Mendebaldean Alhazen izenaz ezaguna— (965eko uztailaren 1a -1040ko martxoaren 6a) arabiar fisikari bat izan zen. Astronomia eta matematikarekin ere ikusiko dugu lotuta bere izena. XVII. mendera iritsi arte eragin itzela izan zuen. Argia eguzkitik edo bestelako argi-iturrietatik datorrela zioen, gero objektu argiztatuetan islatu eta handik gure begietara iritsiz.

Ikusmen-organoa zehaztasun handiz deskribatu zuen, islapena eta errefrakzioa aztertu zituen eta hainbat esperimentu egin zituen leiar eta ispiluak erabiliz. Beraren lanaren ondoren, beste sei mende pasatu ziren optikaren arloan aurrerapen berriak egin arte.


Fernando Egidazu

Fernando Egidazu Palacios (Bilbo, ) bizkaitar ekonomialaria da, Espainiako Bankuan lan egiten duena.


Pedro Berro

Pedro Francisco Berro Etxebarne (Uztarroze, - Montevideo, ) nafar enpresaburu eta politikaria izan zen. 1790ean jada Uruguain zegoen non ontzi-enpresa bat izan zuen.


Trust

Trusta enpresa askoren arteko finantza elkartea da. Horizontala izan daiteke, elkartutako enpresek helburu bera dutenean, ala bertikala, helburu osagarriak dituztenean. Trustak monopolioa sortu nahi du merkatuan, produkzioa hobeto antolatuz eta kostuaren prezioa gutxituz irabazi handiagoak eskuratzeko. Indar handia hartu eta gehiegizko eragina izan dezake; horregatik ia herrialde guztiek trustaren aurkako legeak dituzte. Badu abantailarik ere, hala nola espezializazioa, antolamendu hobea, prezioak jaistea, berrikuntzak, etab.


Centrolene ballux

Centrolene ballux "Centrolene" generoko animalia da. Anfibioen barruko Centrolenidae familian sailkatuta dago, Anura ordenan.


Karaktere-komedia

Karaktere-komedia edo karakterezko komedia azpigenero dramatiko komiko bat da. Barre-algara eragiten duen ezaugarri psikologiko edo moralen bat gehiegikeriaz menderatzen duen pertsonaiaren batean oinarritzen da, "normalak" diren beste guztien aldean.

Pertsonaia nagusiak mania bat du, ezaugarri bat, obsesio bat, beste pertsonaiei kontrajartzen diena. Akats berezi hori salatu egiten da; gizarte-ingurune batean barik pertsonaia batean ardaztutako komedia den heinean, ohitura-komediaren aurka egiten du.

Komedia genero honetan Plauto erromatarra ("Aulularia", "Miles gloriosus"), Juan Ruiz de Alarcón mexikarra ("La verdad sospechosa"), Guillén de Castro ("El narciso en su opinión") eta Agustín Moreto ("El lindo don Diego") espainiarrak eta Molière frantsesa ("L'Avare", "Le Misanthrope", "Tartufo"...) nabarmendu ziren. Ez da nahastu behar Espainiako barrokoaren txingote-komedia delakoarekin, karaktere-komedian pertsonaia unibertsala delako, baina txingote-komedia barregarri utzitako pertsonaia pintoreskismo erregionalekoa izan daiteke (kapare asturiarra, adibidez), nahiz eta ezaugarri komunak izan.

Oro har, ezaugarri psikologiko edo moral baten gehiegikeria satiraren bidez akats moral edo sozialen bat kritikatzeko interesaren ondorio da.


Miguel Antonio Checa Eguiguren

Miguel Antonio Checa Eguiguren Peruko lur-jabe, abokatu eta politikaria izan zen .

Peruko Piuran jaio zen, 1889ko azaroaren 5ean, Miguel Checa y Checa eta Victoria Eguiguren Escuderoren bigarren semea izanik. Liman ezkondu zen 1913ko irailaren 14an María Luisa Solari Sánchez-Concharekin eta lau seme-alaba izan zituen. San Markoseko Unibertsitatean Jurisprudentzia ikasi.

1918an Chorrillos barrutiko kargua bete zuen. Geroago, Leguía-ren hamaikagarren urtean Piura probintziako diputatu hautatu zuten 1919an , 1924 eta 1929an . Gobernu horren azken urteetan Peruko enbaxadore eta ministro ahalguztidun izendatu zuten Argentinan.

Limako Barranco barrutiko bizilekua eraikitzeko enkargua eman zion Ricardo de Jaxa Malachowski arkitekto entzutetsuari. Gaur egun, etxea Espainiako enbaxadoreen bizilekua da.

1939an hil zen Txileko Viña del Mar-en .


Bulgarograsso

Bulgarograsso Italiako udalerri bat da. Comoko probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Bulgarograssok honako udalerri hauekin egiten du muga:


Ronald Opus

Ronald Opus fikziozko istorio baten pertsonaia nagusia da. Don Harper Mills forentse amerikarrak 1987 urtean asmatu egin zuen. Lehenengo aldiz Amerikar Forentseen Akademian, Harper bere presidentea izanda, jendaurreko hitzaldi batean azaldu zuen kasua, erakusteko nola gertakizun txikiak eragipen juridikoak asko aldatu ahal dituzten.

Istorioa oso famatua egin da Estatu Batuetan, bereziki interneten argitaratu ostean. Bestalde, fikziozko kasu honi buruz filmak egin dira, hala nola, 1999 Magnolia, Paul Thomas Anderson zuzendariarena.

Kasua.

Auzitegiko mediku bati bati berrogei bat urteren gizon baten gorpua heldu zaio gorputegira. Gorpua Ronald Opusena zen eta forentseak autopsian eskopeta tiro batek hil zuela adierazi du.

Baina gakoa zertan datza: Opusen gorpua leiho garbitzaile batzuen segurtasun sareen aurkitu zutela, gizona hamargarren pisu batetik salto egin zuelako, bere buruaz beste egiteko. Bederatzigarren pisuan, baina, tiro batez jo zuten, gela horretako leihoak hautsiz.

Nahiz eta, Opusen helburua beteta egon, hilda egotea, forentseak espedientean homizidio bat izan zela esan zuen. Horregatik, polizia kasua aztertzen hasi behar.

Bederatzigarren pisuko leiho hautsien gelan bi adineko bizi ziren, agure eta atso bikotea. Hauek oso eztabaida larria izan zuten eta gizonak bere eskopeta zaharrarekin bere emakumearengana apuntatu eta tiro egin zion, baina perdigoiak desbideratu, leihoa hautsi eta Opusen buruan jo zuten. Hala ere, zaharrek esaten zuten ez zekitela eskopeta kargatuta zegoenik eta askotan eztabaidetan gizonak emakumea mehatxatzen zuela bere eskopeta zaharrarekin, baina beti kargatu gabe. Horregatik, poliziak kasua aldatu zuen, aldez aurretik pentsatutako hilketa izatetik, homizidio zuhurtziagabera.

Hala ere, kasua oraindik ere korapilatsuagoa bihurtuko zen. Bikote horretako agurea eta atsoa Opusen gurasoak zirela jakitean. Gainera, Opusen lagun batek aitortu zuen Opusek kontatu ziola bere aitaren eskopeta zaharra kargatu zuela bere amak oinordetza utziko ez ziolako eta horrela, bere aitak eztabaidaren batean bere ama hilko zuen, testamentua egin baino lehen.

Azkenean, polizia kasua berriro ere aldatu zuen: suizidiora.


Andra Mari Abesbatza

Andra Mari Abesbatza 1966an Jose Luis Ansorenak sortutako Errenteriako abesbatza bat da. Eskarmentu handiko abesbatza honek Euskal Herrian eta Espainiako musika zirkuituetan ohikoak dira; Argentinan eta Europan ere emanaldi girak egin dituzte.

Historia.

1966an Fatimako Andra Mari elizaren inauguraziorako parrokiako korua sortu zuen Donostiatik etorri berri zen Jose Luis Ansorena apaizak. 1966ko azaroan eskeini zuten lehen kontzertua inaugurazio egunean izan zen. Handik urtebetara, Errenteriako Alameda Zineman, "Fatimako Andra Mari Abesbatza" izenarekin aurkeztu zen korua baina, urte hartako abenduan, "Andra Mari Abesbatza" hartu zuten behin betikotzat.

Beste koru eta jarduerak.

Andra Mari Abesbatzak beste bi abesbatza garatu ditu bere baitan:

Haur txikienentzako Andra Mari Abesbatzak badu:

Musika utzi gabe, beste alor batean, Andra Mari Abesbatzak honakoak sortu ditu:


Stefan Brennsteiner

Stefan Brennsteiner (Zell am See, Salzburgo, Austria, 1991ko urriaren 3a) austriar eskiatzaile alpinoa da. 2017az geroztik, Austriako Eski Elkarteko A selekzioko partaide da, eta, eslalom erraldoiaren diziplina teknikoan dago espezializatuta. 2015/2016 denboraldian, eslalom erraldoiko sailkapena irabazi zuen Europako Kopan.

Biografia.

Stefan Brennsteiner Oberpinzgauko Niedernsill-etik dator, eta bere herriko klubean hasi zen. Aurretik FIS lasterketetan parte hartuta, 2011ko urtarrilaren 15ean, Kirchberg-eko eslalom erraldoian debutatu zuen Europako Kopan. Hurrengo denboraldian, bere lehen puntuak Trysil-eko eslalomean irabazi zituen, 23. amaitu zuenean. Lau urte beranduago, 2015eko abenduan, lehen aldiz lasterketa batean, podiumean amaitu ahal izan zuen, eslalom erraldoian bigarren postuarekin Sailk. berean. Val-d'Isèren, beste podium batekin jarraitu zuen. 2015/2016 denboraldiaren amaieran, eslalom erraldoiko sailkapen orokorrean, garaipena lortu zuen lasterketarik irabazi gabe, eta, horrela, hasierako postu finko bat lortu zuen hurrengo Munduko Kopako negurako.

Brennsteinerrek 2012ko apirilaren 28an egin zuen debuta Munduko Kopan, Söldeneko eslalom erraldoian. 2014ko otsailean, puntuak lortu zituen lehen aldiz, 23. postuarekin San Moritzen. Bi urte beranduago, 26. postuarekin Kranjska Gora 2016an, bermatu ahal izan zuen Sailk. bat Munduko Kopako sailkapenerako. Ordurarte, eslalom erraldoietan bakarrik aritua zen. 2016ko urriaren 23an, Söldenen, Munduko Kopa hastear zegoela, ezker belauneko lotailu gurutzatua eta erdiko lotailu bat hautsi zituen. 2017ko abenduan, itzultze denboraldian, bere emaitzarik onena lortu zuen Munduko Kopako lasterketa batean, Gran Risa-ko 13. postuarekin. Adelbodenen, berriz ere, hura gainditzeko gai izan zen hamabigarren postuarekin.

Lorpen horiekin, Pyeongchang-eko Neguko Olinpiar Jokoetarako sailkatu zen. Otsailaren 18an, eslalom erraldoian aritu zen, eta 14. postuan amaitu zuen lehen lasterketaren ostean. Bigarren txandan, azken zati bikain baten ondoren, erori egin zen, eta eskuin belauneko aurreko lotailu gurutzatua hautsi zuen. Itzuli eta gutxira, bederatzigarren sailkatu zen Alta Badiako eslalom erraldoi paraleloan, lehen aldiz Munduko Kopako lasterketa bateko lehen hamarren artean. Emaitza hori bera lortu zuen bere lehen Munduko Txapelketan, Åren. Urtebete geroago, Europako Kopako bi garaipen ospatu zituen Kirchbergen, baina, hiru aste geroago, ezker belauneko kanpoko menisko eta kartilagoan, lesio bat izan zuen Munduko Kopako eslalom erraldoi paraleloan, Chamonixen.

2020ko abenduan, Brennstein lehen hamarren artean amaitu zuen Gran Risako eslalom erraldoi batean. Cortina d'Ampezzoko Munduko Txapelketako bigarren itzulian kanporatua izan ostean, bere lehen podiuma lortu zuen Munduko Kopan, Banskoko hirugarren postuarekin otsailaren amaieran. Egun bat geroago, bosgarren egin zuen Banskoko bigarren eslalom erraldoian, emaitza hura baieztatuz. Martxoan, bigarren podiuma lortu zuen Kranjska Gorako eslalom erraldoiko hirugarren postuarekin. Olinpiar Jokoetan, lehen itzuliaren ostean, bigarren zen eslalom erraldoian, baina, erretiratu egin zen finalean. Taldekako lehiaketan, urrezko domina lortu zuen Katharina Huber, Katharina Liensberger, Michael Matt, Johannes Strolz eta Katharina Trupperekin batera.


Leioa Waterpolo

Leioa Waterpolo Leioan 1998an sortutako waterpolo kluba da.

Historia.

Lehenengo entrenatzailea Javier Vidal izan zuen.

Emakumezkoen taldea 2009an lehenengo mailara igo zen. Guztira lau aldiz izan da maila gorenean.


Saint-Pardoux-et-Vielvic

Saint-Pardoux-et-Vielvic (frantsesez eta ofizialki: "Saint-Pardoux-et-Vielvic

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Saint-Pardoux-et-Vielvic udalerrian erroldatutako biztanleak 184 ziren. Familiak 72 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (8 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 20 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 28 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 110 etxebizitza zeuden, 82 familiaren etxebizitza nagusia ziren eta 27 bigarren erresidentzia ziren. 109 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 82 etxebizitza nagusietatik 57 bere jabearen bizilekua ziren, 21 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 1ek bi gela zituen, 10 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 53 etxek bost zituzten. 81 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 36 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 39 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 116 ziren, horien artean 77 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 77 pertsona aktiboetatik 65 lanean zeuden (37 gizon eta 28 emakume) eta 12 langabezian zeuden (6 gizon eta 6 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 18 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 17 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Saint-Pardoux-et-Vielvic udalerrian 66 unitate fiskal zeuden, 144,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.193 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 5 komertzioetatik, 2 eraikuntza enpresak ziren, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 administrazio publikoko enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 zurgina zen eta 1 iturgina.

2000. urtean Saint-Pardoux-et-Vielvic udalerrian 10 nekazaritza-ustiategi zeuden, 224 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Pardoux-et-Vielvic

Belvès (2,2 km)

Monplaisant (2,5 km)

Sagelat (3,3 km)

Larzac (3,5 km)

Saint-Amand-de-Belvès (4,7 km)

Bouillac (4,9 km)

Urval (5,1 km)

Siorac-en-Périgord (5,6 km)


Poecilia hondurensis

Poecilia hondurensis "Poecilia" generoko animalia da. Arrainen barruko Poeciliidae familian sailkatzen da.


NGC 1858

NGC 1858 izar kumulu bat da, Dorado konstelazioan. James Dunlopek aurkitu zuen n.


Kiss Me Deadly

Kiss Me Deadly (euskaraz "Musu Hilgarria") 1955eko Robert Aldrich estatubatuar zinema zuzendariak zuzendutako film beltz bat da. Mickey Spillane idazlearen Mike Hammer detektibe ospetsua eta "Kiss Me, Deadly" eleberrian oinarritua dago. Ralph Meeker, Albert Dekker, Paul Stewart eta Juano Hernandez aktoreek antzeztu zuten.

Argumentua.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Mike Hammer detektibeak (Ralph Meeker), gauez eta errepidean autoz doala, arrisku hilgarri batetik ihesi dabilen Christina (Cloris Leachman) izeneko neska bat jasoko du. Handik gutxira, haren atzetik dabiltzan jarraitzaileak agertuko dira, gupidarik gabeko kankailuak, neska torturatu eta hil eta detektibe gogorra jipoitu ondoren, Hammer eta neskaren gorpua autoan sartu eta hamildegi batetik botako dute. Halere, detektibeak bizirik ateratzea lortu eta kasu misteriotsu hau ikertzeari ekingo dio.


Sousa teuszii

Sousa teuszii Sousa generoko animalia da. Artiodaktiloen barruko Delphinidae familian sailkatuta dago.


Parmenion

Parmenion (antzinako grezieraz: Παρμενίων

Biografia.

Filotasen aita eta mazedoniar noble bat izan zen. Filipo II.aren erregealdian garaipen handia lortu zuen iliriarren aurka K.a. 356an. K.a. 346an Atenasekin bakea sinatzeko bidalitako mazedoniar ordezkaritzaren kide, ondoren, armada baten buru bidali zuten Eubeara, mazedoniar eragina ziurtatzeko, K.a. 342an.

K.a. 336an, Amintas eta Atalorekin batera Asia konkistatzeko agindua zuen 10.000 soldaduko armada bat zuzendu zuen. Alexandro Handiaren armadako aginteko bigarrena bihurtu zen Alexandroren aita zen Filipo II.a hil zenean. Armadaren ezkerraldeko hegala zuzendu zuen Graniko, Issos eta Gaugamelako guduetan.

Drangiana konkistatu ondoren, Alexandrori, Parmenionen semea zen Filotas bera hiltzeko asmoa zuen konspirazio baten kide zela esan zioten. Filotas mazedoniar askeen biltzarrak zigortu eta exekutatu zuen. Garai hartan, Mazedonian, errudunaren gizonezko senide guztiak ere hiltzea zen. Ez zegoen Parmenionek konspirazio horretan parte hartu izanaren frogarik, baina ez zuen defendatzeko aukerarik izan.

Bere soldaduak, jeneral zaharraren heriotzaren berri izatean, ia altxatu egin ziren. Alabaina, Alexandro Handiak gutun bat bidali zuen Parmenionen agintepean zeuden soldaduei irakurria izateko, non euren komandantearen exekuzioaren arrazoiak eta Filotasen traizioa azaltzen zizkien, honek matxinada eragotzi zuelarik, soldaduek, Parmenion bere seme nagusia eta bizirik zuen bakarraren (beste biak hil egin baitziren) exekuzioarekin lasai ez zela geratuko ulertu baitzuten, hala, euren haserrea baretu eta erregearenganako konfiantza indartuz.

Jeneral honen hilketak, Filipo II.a Mazedoniakoaren armakidea, interpretazio ugari eta oso ezberdinak sorrarazi ditu. Izatez, Parmenion Alexandro Handiaren armadaren atzeguardian zegoen hornitzeko ardurarekin. Beraz, bere semea hila izan zela jakindakoan Alexandro ataka batean utziko zuen Parmenionek zuzendutako altxamendu bat gerta izan zitekeen. Hala ere, jeneral honek hain berri garratzaren aurrean izango zuen erreakzioa sekula ez da jakingo.


Vespadelus vulturnus

Vespadelus vulturnus Vespadelus generoko animalia da. Chiropteraren barruko Vespertilioninae azpifamilia eta Vespertilionidae familian sailkatuta dago


Andrés Narvarte

Andrés Narvarte Pimentel (1781 - 1853) Venezuelako presidentea izan zen behin-behineko kontseilari gisa (1836-1837).

Biografia.

Lehen aldia (1835).

Errepublikako presidenteordea izanik, Andrés Navartek gobernua bere gain hartu zuen 1835eko urtarrilaren 20aren (Batzar Legegile berria amaitu zenean) eta 1835eko otsailaren 9aren (José María Vargas lehendakari hautatu zutenean) bitartean.

Bigarren aldia (1836-1837).

55 urteko jurista, Jose Maria Vargasek dimisioa eman ondoren, boterera itzuli zen, eta presidenteordea izanik, 1836ko apirilaren 24aren eta 1837ko urtarrilaren 20aren bitartean (guztira, bederatzi hilabete) gobernu burua izan zen.


Tanner (Washington)

Tanner Ameriketako Estatu Batuetako erroldak esleitutako leku bat da. King konderrian dago, Washington estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Blood Diamond

Blood Diamond (euskaraz "Odolezko Diamantea") 2006ko Edward Zwick estatubatuar zinema zuzendariaren drama thriller filma bat da. Leonardo DiCaprio, Jennifer Connelly, Djimon Hounsou, Michael Sheen eta Arnold Vosloo aktoreek antzeztu zuten.

Izenburuak ongi adierazten duen gisa, "odolezko diamanteei" buruzko filma da, hots, 1990eko hamarkada edo XXI. mendearen hasieran Mendebaldeko Afrikako esklabotzan edo erdiesklabotzan jarduten zuten pertsonen izerdiaz topatutako diamanteak, diamante hauen salmentek eskualde horretako gerrak finantziatzen zituzten.

Bost Oscar Sarietarako izendapenak jaso zituen. Urrezko Globo Sariaren izendapen bat ere jaso zuen.

Argumentua.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

1999, Sierra Leona, herrialdea gerra zibil (1991-2002) batean murgildurik dago. Danny Archer (Leonardo DiCaprio) harribitxien salmentan espezializatua dagoen kontrabandista bat da, bere salmenten diru etekinak matxinatuak nahiz gobernua finantzatzeko balio dute. Behinola, Fronte Iraultzaile Batuko matxinatuen esklabo gisa lanean ari zela diamante handi bat topatu eta ezkutatu zuen Solomon Vandy (Djimon Gaston Hounsou) izeneko arrantzale bat ezagutuko du.


Čierna

Čierna Eslovakiako udalerri bat da, Trebišoveko barrutian kokatuta. 4,24 km²ko azalera du eta 466 biztanle 2017ko datuen arabera.

Historia.

Idatzizko lehen aipamena 1214. urtekoa da.


Biarritzeko herriko etxeko geltokia

Biarritzeko herriko etxea Lapurdiko autobus geltoki bat da, Biarritz udalerriko hiri barnean kokatuta dagoena.

Geltokia 2019ko irailaren 2an ireki zen.

Historia.

Geltokia 2019ko irailaren 2an ireki zen jendearentzat, Tram'Busaren T1 linearen trazatuaren zati gisa.

Lehenago "Continental" eta "Biarritz-Mairie" bezala ezagutzen zen.


Aurano

Aurano Italiako udalerri bat da. Verbano-Cusio-Ossolako probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Auranok honako udalerri hauekin egiten du muga:


Villechien

Villechien Frantziako udalerria da, Mantxa (departamendua)Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Villechien udalerrian erroldatutako biztanleak 205 ziren. Familiak 78 ziren, horien artean 20 pertsona bakarrekoak ziren (16 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 23 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 27 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 99 etxebizitza zeuden, 85 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 8 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 99etxeak ziren. 85 etxebizitza nagusietatik 57 bere jabearen bizilekua ziren, 27 alokairuan okupaturik zeuden eta 1 doan lagata zegoen; 2 etxek gela bat zuten, 4 etxek bi zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 19 etxek lau zituzten eta 45 etxek bost zituzten. 65 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 54 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 23 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 116 ziren, horien artean 91 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 91 pertsona aktiboetatik 85 lanean zeuden (51 gizon eta 34 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 11 erretiraturik zeuden, 7 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Villechien udalerrian 82 unitate fiskal zeuden, 198,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 13.475 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen eta 1 finantziazio enpresa zen.

2000. urtean Villechien udalerrian 51 nekazaritza-ustiategi zeuden, 1.222 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Villechien

Lapenty (1,5 km)

Notre-Dame-du-Touchet (2,2 km)

Milly (3,5 km)

Saint-Symphorien-des-Monts (4,2 km)

Ferrières (4,5 km)

Moulines (5,1 km)

Chèvreville (5,9 km)


Saint-Loup (Mantxa)

Saint-Loup Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Saint-Loup udalerrian erroldatutako biztanleak 600 ziren. Familiak 211 ziren, horien artean 25 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 75 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 100 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 11 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 239 etxebizitza zeuden, 214 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 12 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 237 etxeak ziren eta 1apartamentu bat zen. 214 etxebizitza nagusietatik 195 bere jabearen bizilekua ziren, 17 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 16 etxek hiru zituzten, 45 etxek lau zituzten eta 151 etxek bost zituzten. 183 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 64 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 143 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 377 ziren, horien artean 299 aktiboak ziren eta 78 inaktiboak ziren. 299 pertsona aktiboetatik 286 lanean zeuden (148 gizon eta 138 emakume) eta 12 langabezian zeuden (4 gizon eta 8 emakume). 78 pertsona inaktiboetatik 30 erretiraturik zeuden, 33 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Saint-Loup udalerrian 240 unitate fiskal zeuden, 678 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 19.161 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 6 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 zerbitzu enpresa zen eta 2 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 4 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 2 zurginak eta 1 iturgina.

2000. urtean Saint-Loup udalerrian 32 nekazaritza-ustiategi zeuden, 470 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Loup

La Godefroy (2,3 km)

Saint-Martin-des-Champs (2,6 km)

Saint-Ovin (2,8 km)

Saint-Quentin-sur-le-Homme (2,9 km)

Saint-Senier-sous-Avranches (3,1 km)

Saint-Brice (3,4 km)

Marcilly (3,9 km)


Hermeville

Hermeville Frantziako udalerria da, Itsas Sena departamenduan dagoena, eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Hermeville udalerrian erroldatutako biztanleak 359 ziren. Familiak 132 ziren, horien artean 24 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 12 bakarrik bizi ziren emakumeak), 46 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 54 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 150 etxebizitza zeuden, 136 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 140 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 136 etxebizitza nagusietatik 124 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 3 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 38 etxek lau zituzten eta 85 etxek bost zituzten. 118 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 52 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 80 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 238 ziren, horien artean 164 aktiboak ziren eta 74 inaktiboak ziren. 164 pertsona aktiboetatik 154 lanean zeuden (83 gizon eta 71 emakume) eta 10 langabezian zeuden (5 gizon eta 5 emakume). 74 pertsona inaktiboetatik 35 erretiraturik zeuden, 23 ikasten zeuden eta 16 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Hermeville udalerrian 138 unitate fiskal zeuden, 376 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 24.292 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 garraio enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen eta 3 zerbitzu enpresak ziren.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra argiketaria zen.

2000. urtean Hermeville udalerrian 9 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an inguruko herriekin osatutako barreiatutako lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Hermeville

Angerville-l'Orcher (1,7 km)

Turretot (2,3 km)

Vergetot (2,7 km)

Saint-Sauveur-d'Émalleville (3,4 km)

Manéglise (3,5 km)

Notre-Dame-du-Bec (3,7 km)

Saint-Martin-du-Bec (3,9 km)


Lurrama

Lurrama 2006tik urtero EHLGk antolatzen duen azoka da. Ipar Euskal Herriko laborariak, bere ekoizpenak eta amalurrarekiko atxikimendua hirira (kasu honetan BAB eta kostaldera batez ere) hurbiltzeko xedez pentsatuta dago. Lehen edizioak Baionan ospatu eta gero, 2011n Biarritzen antolatu zen estreinakoz.

Datu nagusiak.

Kalitatezko laborantza bat garatzearen garrantziaz hiritar oro jabetzea du helburu. Adituez gain kontzientzia hartzea guztion lana delakoan ekoizpenak erakustearekin batera eztabaidak sustatzen dira eta informazioa zabaltzen da. Hitzaldiek, filmek, erakusketek eta tailerrek osatzen dute programa, herri-bazkariak ere burutzen direlarik. Horren guztiaren bidez kontsumitzaile eta ekoizleen arteko zuzeneko harremana errazten da. Adin guztietakoei zuzendutako ekintza pedagokikoez gain euskarak ere badu leku zabala eta hainbeste partaide izan ditu, instituzionalak, pribatuak edo hedabideak.

2011 aurreko edizio guztiak Baionan burutu dira, bai Xaho-Pelletier kaian (2007, 2008) bai Glaineko Elkarteen Etxean (2006, 2009, 2010). 2009ko edizioaren gaia ura izan zen. Antolakuntza lan oro ehunka bolondresek (700 batek 2008an) egiten dute.

Hasieratik arrakastatsua izan da (2006an 31.000 bat bisitari lau egunez, 2007an 35.000 bat hiru egunez). Nekazaritza eredu alternatibo batek eta EHLGk lortzen zuten irudi onarekin kezkatuta departamenduko Nekazaritza Ganbera ofizialak "La ferme en ville" ("etxaldea hirian") azoka antolatzeari ekin zion 2008an leku berean; operazioa begi bistakoa izan zen eta erantzuna ere jaso zuen "La ferme en vrille" ("etxaldea peko errekara" itzul daitekeena) webgune ironikoaren bidez.

2011n Lurrama Biarrizko Irati Erakustazokara lekualdatu zen, kokapen goxoagoa delakoan. 25.000 bat lagun bildu zituen.


Tokikom

Tokikom, tokiko komunikabideen bateragunea, 2012an sortutako irabazi asmorik gabeko sozietate mugatua da, euskarazko tokiko hedabideak sustatzea helburu duena.

Jatorria eta bazkideak.

Tokikomen sortzaileak Topagunean federatutako toki komunikabideak dira. Krisi ekonomikoak komunikabideon zeukan eragin negatiboa, erakundeekiko harremanak bizkortu beharra, eta garaian sortze prozesuan aro zen Hekimen, euskal hedabideen elkartearen sorrera prozesua ere erraztu eta bizkortu beharra ikusita, Euskaltzaleen Topaguneak eta haren hedabide saila osatzen zuten 20 bazkidek, sail horri ahots eta izaera juridiko propioa ematea erabaki zuten.

Horrela, Tokikom elkarte mugatua eratu zuten, 2012ko martxoan, aipatutako 20 hedabideak eta Topagunea bera bazkide zituela. Sorrera fasean Topagunearekiko lotura bermatzeko, artean haren presidentea zen Mikel Irizar izendatu zuten Tokikomeko presidente. Kargu hori Urko Aristi kazetariak hartu zuen 2014an, Araitz-Beteluko Mailope hilabetekariaren ordezkari gisa, eta Jone Guenetxeak 2017an, Durangaldeko Anboto astekariaren izenean.

Toki komunikabideak.

Hauek dira Tokikom sareko toki komunikabideak:


Craterocephalus honoriae

Craterocephalus honoriae "Craterocephalus" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Atherinidae familian.


Nizhnevartovsk

Nizhnevartovsk (errusieraz: Нижневартовск

) Errusiako hiri bat da, Khanty-Mansi okrug-yugra autonomoan. 1960eko hamarkadan Mendebaldeko Siberiako petrolioaren booma eman zenetik asko hazi zen hiria, Samotlor eremuan zuen kokapenaren eta Ob ibaiaren alboan zuen izaera estrategikoa dela eta. Petrolioaren industriak bertan duen presentziak Errusiako hiririk aberatsenetako bat egin du.

Nizhnevartovsk da bere subjektu federalaren hiriburuaren populazioa gainditzen duen hiri bakarrenetako bat. 2010eko zentsuan 251.694 biztanle zituen.


Areria (argipena)

Areria izenak zenbait adiera ditu:


Aprigliano

Aprigliano Italiako udalerri bat da. Cosenzako probintzian kokatuta dago, Calabria eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Apriglianok honako udalerri hauekin egiten du muga:


Saqqaq kultura

Saqqaq kultura Groenlandian ezagutzen dugun bigarren zibilizazio zaharrena da. Artiar Mikrolitiko Tradizioa-tik etortzen den migrazio handi bat da. Hego Groenladiatik hedatu den zibilizazio hau, J.-K. aintzin 2500 eta 800 urte artean uhartearen mendebaldean kokatzen da.

Saqqaq-ekoek oihanak ezagutzen dituzte, ehizean ibiltzen dira arku eta geziekin. Karibuak eta itsas txakurrak (harpoiekin ehizatuak) jaten dituzte. Txoriak, erbiak, azeriak eta batzuetan mortsak ere harrapatzen dituzte eta sare handien bidez edo harpoiekin arrantzatzen dute.

2400 eta 1300 urte artean, Saqqaq kulturak "Independentzia I" iparraldeko kulturarekin bizi behar izan du. Saqqaq-aren desagerketa ondotik beste bi kulturak hedatu dira: "Independentzia II" Iparrran eta Dorset Mendebaldean.


Bizkaiko Aizkolari Txapelketa

Bizkaiko Aizkolari Txapelketa Bizkaiko aizkolarien artean jokatzen den txapelketa nagusia da. Txapelketaren antolatzaile nagusia Bizkaiko Herri Kirol Federazioa da.

Egitura.

Txapelketa honetan Bizkaiko 6 aizkolari onenek hartzen dute parte. Azken postuan gelditzen den aizkolaria Bigarren mailara pasatzen delarik. Era Berean Bizkaiko Bigarren Mailako Aizkolari Txapelketako Txapeldunak lehen mailako txapelketarako txartela lortzen du.

Palmaresa.

2007 arteko txapelketak falta dira.


Rasbora philippina

Rasbora philippina "Rasbora" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.