Elo

"Artikulu hau Nafarroako udalerriari buruzkoa da; jokalari eta kirol-taldeen sailkapen-metodoa gaitzat duena beste hau da: «Elo sailkapen»"

Elo Euskal Herriko udalerri bat da, Nafarroa Garaia lurraldean kokatuta. Zangozako merindadean eta Pirinioaurrea eskualdean dago, Iruñea hiriburutik 18,7 kilometrora. Altuera 486 eta 1286 metro artekoa da, eta 22,61 km²-ko azalera hartzen du.  biztanle zituen.

Ibargoitin dagoen herri txiki bat da, Iruñea eta Zangoza arteko korridorea. Erdi Aroan garrantzi handia izan zuen, bai estrategikoa bai hiribildua. Higa, Eloko mendi nagusia, Iruñerriko gailur nabarmenetako bat da. Erdi Aroko hiria herriko tontorrearen inguruan dago. Bertan, Eloko gaztelua zegoen, urbanizazio berrien eta Elortz ibaiaren artean. Bertan, Donejakue bidea zeharkatzen duen Erdi Aroko zubia nabarmentzen da.

Ibargoiti ibarrena zen administratiboki 1149ra, udalerri independente batean sortu zenetik. Elo Nafarroako Gorteetan jarlekudun hiria izan zen. Bertako biztanleak "eloarrak" dira.

Izena.

Elo beste hizkuntza batzuetan ere ezagutzen da, hala nola:

Gainera, toponimoa hainbat modutan agertu da historian zehar:

Etimologia.

Lekuizen horrek azalpen zaila du. Lekukotasun dezente daude horren fede ematen dutenak. Josef Moretek bere liburuan idatzi zuen "Elo" herri honen jatorrizko izen baskoia zela. XVI. mendean dokumentatuta dago, halaber, Tebastik Elora zihoan bideak "Elobidea" ("Elorako bidea") izena zuela. Horrek ez du ofizialtasunik izan beti, eta XIX. mendearen lehen erdian euskara erabiltzeari utzi zitzaionean ere euskara erabiltzeari utzi zitzaion. Hala ere, beti izan da herriaren antzinako euskal izena zelako kontzientzia eta horregatik Euskaltzaindiak XX. mendearen bigarren erdian hartu zuen herriaren euskarazko izen formaltzat. Gaur egun Nafarroa Garaian dagoen zonakatze linguistikoaren arabera, Elo gaur egun Nafarroako zonalde mixtoan geratzen da, non euskararen gorakada nabarmena dagoen, Iruñerriko gainerako eremuetan bezala.

"Elo" toponimoa etimologia enigmatikokoa da. Batzuek "elorri" hitzarekin lotu dute. Julio Caro Barojak, hala ere, "Eilo" edo "Elo" izeneko antroponimotzat jo zuen, Erdi Aroko Araban ohikoa. Caro Barojak "Elo Bellacoz" izeneko emakume bat, Mena Haranekoa, "Eylon" delako bat, Arabako kondea izandakoa, eta "Ele" akitaniar jainkoa aipatu zituen bere lanetan, Elo herriarekin lotura izan zezaketen izen gisa.

Toponimo erromantzeari dagokionez (okzitanieraz/gaskoiz eta nafar erromantzez, Nafarroako Erresumako beste bi hizkuntzak), "Erregearen mendia" esan nahi du. Herri honi buruz idatzitako lehen erreferentziak forma desberdinetakoak dira: "Mone Real", "Monrreal", "Mont Real", "Monte Real", "Monte Realle", "Monte Regale"... Gero, azkenean, "Monreal" forma apokopatua nagusitu zen, Aro Modernoan Nafarroa Garaiera iritsi aurreko formak gaztelaniaz hartu ondoren.

Hainbat teoria daude Eloren ordezko eta ondorengo izendapen horren sorrerari buruz. Josef Moretek idatzita utzi zuen izena gehitu eta gazteluz gotortzeagatik zela, erregeren baten ordenako gorentasun batean. Hiribilduaren izenari eman zaion beste azalpen tradizionalak dio Alaizko gailurretatik hegoalderantz mendiak errealengokoak zirela. ehizarako erabili zituzten mendi horiek.

Ezaugarriak.

Armarria.

Eloko armarriak honako blasoi hau du:

Bandera.

Eloko banderak Eloko armarria dauka hondo gorri baten gainean.

Geografia.

Elo Ibargoiti ibarran dago, baina udalerri independente da.

Inguru naturala eta kokapena.

Udal-administrazio apartekoa badu ere, ibar aldetik Ibargoitiren zati da, Elortz ibaiko ibarraren goiko zatiarena alegia.

Higa mendia, batzuetan herriaren izenean oinarrituta "Elomendi" izenaz ere ezaguna dena oso-osorik udalerri honetan dugu; 1289 metrorekin Alaizko mendilerroaren tontor nagusia dena.

Bertzela, herria Nafarroa erdialde-ekialdean kokatuta dago. N-240 errepidetik gertu Jakako norabidean.

Klima eta landaredia.

Elok klima azpimediterraneoa dauka, eta urteko batez besteko tenperatura aldakorra da, 12 gradu herrigunean eta 10 herriko gunerik menditsuenetan. Prezipitazioak nahiko urriak dira udan baina ugariak gainontzeko urtaroetan, guztira 950mm inguru jausten dira urtero 110 egunetan.

Udalerriko landarediaren erdia baino gehiago ameztiek osatzen dute. Duela mende asko, Elo gehiena estaltzen zuten arren, gizakiaren eraginez asko murriztu da. Birlandatutako zuhaitzak 229 hektarea osatzen dituzte. Horrez gain, Izaga haitzaren inguruetan pagadiren bat aurki daiteke.

Estazio meteorologikoak.

Elon dagoen, itsasoaren mailatik 528 metrora, Nafarroako Gobernuak 1929n jarritako estazio meteorologikoa dago. Udalerriko adierazgarriena da, haran berean baitago, 4 kilometro eskasera.

Historia.

Amaieran, Brontze Aroko 26 tresna leundu aurkitu dira, bai eta aire zabaleko eta Eneolitiko-Brontze garaiko ebidentziak dituzten harkaitzen babeseko hainbat kokaleku ere; eta Higa mendiaren hegaletan, bi hilobi aurkitu dira, garai berekoak.

Erdi Aroa.

1149an Gartzia V.a Ramiritz, , Lizarrako forua eman zien Eloko biztanleei. 1271n Henrike I.ak berretsi zuen; foruak, zintzotasunak, pribilegioak eta ohiturak berresteaz gain, Antso VII.a Azkarrak, Tibalt I.ak eta Tibalt II.ak egindako "indarrak" desegingo zituela agindu zuen, eta txanponari eusteko konpromisoa hartu zuen. Hiribildu on gisa, Nafarroako Erresumako Gorteetan esertzeko eskubidea izan zuen beti. Erdi Aroan juduen gutxiengo txiki bat bizi izan zen bertan.

1276ko maiatzaren 5ean, Eloko kontzejuak leialtasun eta obedientzia zin egin zien Joanes I.ari eta Eustache de Beaumarchais gobernadoreari. 1276an hitzarmen batzuk sinatu ziren Elon Gillen Hunalt Lantarrekoa, Gartzea Martinitz Urizkoa eta Semen Sotetze zaldunen artean, Eustache de Beaumarchais, Nafarroako gobernadorearen izenean, alde batetik, eta Errolan Peritz Erantsusikoa, Eloko gazteluko alkaidearen. Akordio horren arabera, alkaideak ez lieke gaztelu horretan sartzen utziko eta bertako jendeari, ez Gontzalo Ibainitz Baztangoa, Joan Gontzalitz, haren seme Gartzea Almorabide eta Joan Bidaurrekoari, ez eta Nafarroako erreginaren etsai den inori ere.

1307ko urriaren 20an, Lizarran, Luis I.a Hutinek foruak gorde eta kontraforuak desegingo zituela agindu zuen, txanponik ez "aldatzeko" promesa errepikatuz.

Jose Yanguas Mirandak jasotzen duenez, Eloko bizilagunek 1344ko udal-lege bat zuten ("paramendu" izenekoa). Lege horren arabera, eloar batek beste eloar bat hiltzen bazuen, hil egin behar zuen. Hala ere, hildako pertsona ez bazen eloarra, ez zen arau hori bete behar. Hala, Martin Gartziari Pedro Martinitzen heriotza leporatzen ziotenean, eta heriotza zigorra jasotzeko beldurrez, alkatearengana eta zinpekoengana jo zuen, Pedro Martinitz zena Iruñeko elizako priore eta kabildoaren lepoko petxeroa zela esanez, hau da, bizilaguna, baina ez eloarra; eta alkateak eta zinpekoek hala adierazi zuten. 1361ean, Karlos II.ak Elo hiribilduari eman zion alkateak eta epaimahaiek herrikoak muga zitzatela, liskarren bat edo borrokaren bat gertatzen zenean, su-etenak eman nahi ez zitzaten, eta, mugatu ondoren, su-etenak eman arte preso eduki zitzaten.

Gerra Zibilean beaumontarren eta agaramontarren arteko borroketan zehar, Eloko gaztelua Bianako printzeari leial izan zitzaion, eta herria, agaramontarra, Joan II.aren alde jarri zen. 1452an, gotorlekua borrokarako prestatu zen, eta erregeak hartu zuen. Urte bereko Konkordiaren ondoren, Bianako Printzeak berriro setiatu zuen Elo 1453-1454 bitartean, 1456an behin betiko garaitua izan zen arte. Gerraren ondoren, Elok bere etxeen kopurua heren bat murriztu zuen, Karlos Bianakoaren setioan izandako artilleria-suaren ondorioz.

1466an, Leonor I.a erreginak, merkatu egun bat eman zion, ostiralean, Elori, herriak Joan II.a bere aitari Bianako printzearen aurka zion leialtasunaren ordainetan.

Aro Modernoa.

Fernando Katolikoak 1512an Nafarroa konkistatu zuenean, abuztuaren hasieran Albako dukearen armada gaztelarraren aurrean kapitula zuen Elok, Iruñeko eta Nafarroako beste gotorleku batzuetako ereduari jarraituz. Urte horretatik aurrera, Elo eta beste plaza batzuk gotortzeko agindu zen, Frantziak lagundutako Albreteko etxea legitimoa berrezartzeko saiakera bat saihesteko. 1514an, Fernando Katolikoak Karlos Gongorari Eloko alkatetza eta gotorlekua eman zizkion, Nafarroako konkistan emandako laguntzaren sari gisa.

Nafarroako Gorteetan Eloko diputatuak esertzen ziren, Iruñea, Lizarra, Tutera, Zangoza, Erriberri, Agoitz, Biana, Tafalla, Aguilar, Kaseda, Uharte, Atarrabia, Mendigorria, Torralba, Lesaka, Corella, Zuñiga eta Lakuntza hirietako diputatuekin batera, eta eliz eta militar besoetako ordezkariekin batera, Florentzio Idoatek dioenez. Batzuetan, Gorteek beren eserlekua ukatu zieten abade eta apezpiku batzuei, atzerritarrak zirelako; horixe izan zen Iratxeko abadearen kasua 1546. urtean, non ez zuten onartu, Filipe II.a erregearen nahia gorabehera. 1561ean, Nafarroako Gorteetan eserlekua zuten hirien eta hiribilduen arteko liskarrak sortu ziren, kokapen-ordenari buruz, eta Elori postu bat eman zitzaion Bianaren atzean eta Tafalla eta Irunberriren aurrean.

Aro Garaikidea.

Iberiar Penintsulako Gerran, frantziarrek Elo gotortu zuten, Nafarroako beste herri batzuekin batera, Erresuma osoan zebiltzan gerrillarien partiden aurkako neurri gisa. 1809ko urrian, gerrillarien partida bat, Xabier Minaren agindupean, Irunberrira etorri zen frantziarren komunikazioak zailtzeko asmoz. Mina, 200 frantziarrek Tafallarako bidea hartu zutela jakinik, bila irten zitzaien. Baina frantziarrek begien bistan ihes egin zuten, gerrarako materiala zeukan gurdi bat geratuz gerrillarien esku. 1810eko abuztuaren erdialdean, Frantzisko Espotz Minaren irteera Elotik igaro zen, atzetik zetozkien frantziar indar talde indartsuetatik ihesi. Untzutik abiatu eta Oibar eta Leatxerantz jarraitu zuten, bi herri horietan atseden hartzeko asmoz. Hilabete horretan bertan, espedizio bera Elotik igaro zen, beti etsaien tropengandik ihesi, Leatxetik etorrita eta Gareserantz abiatuz.

1810eko irailaren zazpian, Frantziako zutabe bat kokatu zen Elon, Frantzisko Espotz Minaren gerrillariak hartzeko asmoz. Aurreko gauean Alaitz mendilerroan babestu behar izan zuen, frantziarrak atzetik zituela. Gerrillariak hilaren zazpian hurbildu ziren Elora, eta herria okupatuta aurkitu zutenez, mendilerroan sartu ziren berriro. Azkenean Elon zegoen zutabe frantziarrari erasotzea erabaki zuen, baina erasora jo behar zutenean, frantziarrak, txosten faltsuen biktima, Leatxera abiatu zirela ikusi zuten. Elotik gerrillariak Agoitzera abiatu ziren. 1810eko urriaren 21ean, Custodio Fontellasek zuzendutako zazpiehun gizoneko partida batek ehun jendarme eta hogeita hamar zaldizko frantziarri eraso zien Elon, ihesean jarriz eta hirurogei baja baino gehiago eraginez.

Eloko gudua 1810eko abenduan gertatu zen. Reille jeneral frantsesak Espotz Mina bere batailoiekin Irunberritik gertu zegoela jakin zuenean, 1500 infantez eta 300 zaldiz osatutako zutabe bat Tafallatik Oibarrera joatea erabaki zuen, bera Irunberrira Elotik zihoan bitartean. Espotz Mina abenduaren 23an elkartu ziren. Infanteriaren apustua egin zuen Getze eta Idotzin hirietan, eta hamabi bat zaldirekin irten zen, etsaia zelatan jartzeko. Frantziarrak atzetik irten ziren Getze atzean utzita. Idotzinera hurbiltzen ari zirela, Espotz amorratu eta aurrez aurre jarri zen, atzekoz aurrera Getzen zeuden gizonek erasotzen zieten bitartean. Frantziarrak lehian zebiltzan Elora iristeko, baina, inguraturik, laurogei inguru baino ez zituzten egin.

1811ko urriaren amaieran, Espotz Mina dibisioa Elotik igaro zen, Zangozatik zetorrela eta Gipuzkoarako norabidean, Aragoin preso hartutako preso frantziar ugari gidatuz. 1811ko azaroaren hasieran, Frantzisko Espotz Mina jaunaren banaketa Elotik igaro zen, Santikurutze Kanpezutik eta Gipuzkoatik etorria. Gerrillariak Zangozarantz zihoazen, zeren Espotz Minak Blake jeneralaren ofizio bat jaso baitzuen, Aragoiko lurretan ahal zituen eraso guztiak egiteko aginduz. 1812ko martxoan, Frantziako tropen talde handiak Elon eta Nafarroako beste hiri batzuetan kokatu ziren, Espotz Mina gerrillarien dibisioaren aurka lan egiteko urtzearen zain, garai hartan Erronkaribarran baitzegoen.

1847an, Elok eskola bat zuen, 2600 erreal zituena, eta berezko funtsetik, horretarako zegoen fundazio batetik eta ikasleen ordainsarietatik ordaintzen ziren. Eliza bikario batek eta hiru onuradunek zerbitzatzen zuten. Higaren beraren oinean, sendabelar bat ezagutzen zen. Hiribilduak bide ona zuen, Iruñetik Zangozara, besteak izaera lokal hutsekoak ziren. Hiribilduarena zen irin-errota batek funtzionatzen zuen.

1855eko maiatzaren 1eko desamortizazio-legea betez, irin-errota bat, bi finka eta teileria bat saldu ziren herri horretan 1862an.

Bigarren Karlistadan Karlos Maria Borboi Austria-Estekoaren aldekoek Santa Barbara baselizan indarra hartu zuten.

1920ko hamarkadan bi eskola zeuden, txokolate-fabrika bat eta irin-elkartea.

Demografia.

 biztanle zituen Elok.

Ekonomia.

Eloko biztanleria batez ere adinekoa da, eta horregatik gehienak erretiratuta daude. Gainerako biztanleek nekazaritzan lan egiten dute ia erabat, batez ere hegoalderago dagoen ibarrean, non landu daitekeen azalera handiagoa den. Horrez gain, Iruñerria edo Irunberri bezalako industrialdeetatik hurbil daudenez, bertako biztanleetako batzuk egunero joaten dira hara lan egitera eta bailaran bizitzera.

Politika.

Eloko udaletxea Karrika Nagusian dago. Udalbatza udalerriko alkateak eta sei zinegotzik osatzen dute. Egungo alkatea Jose Manuel Garcia Arostegui da, "Elkarrekin Elotik" hautagai gisa aurkeztu zena.

Hauteskundeak.

Foru hauteskundeak.

Hauek dira Nafarroako Parlamenturako hauteskundeen azken bi deialdiak:

Udala.

Udalaren egoitza eta udaletxea hirigunean dago.

Egungo banaketa.

Eloko Udala zinegotzik eta alkateak osatzen dute, demokratikoki hautatuak. Alkatea Jose Manuel Garcia Arostegui da, "Elkarrekin Elotikoa". Zinegotziak 6 daude:

Batzordeak.

Eloko Udalan 4 batzorde ditu:

Alkateak.

1979tik, Elok 4 alkate izan ditu:

Garraioa.

La Tafallesa izeneko autobus konpainiak Uztarroze eta Iruñea batzen dituen linea ustiatzen du. Lineak bi zerbitzu dauzka norabide bakoitzean, eta honako ibilbidea:

Bestalde, La Veloz Sangüesina edo "Zangozar Azkarra" izeneko autobus konpainiak Elo Zangoza, Iruñea eta inguruko herriekin batzen ditu. Linea nagusiak honakoak dira:

Kultura.

Euskara.

Luis Luziano Bonapartek, 1869an, Elo ez-euskal-eremuan sailkatu zen, non euskarak hain atzerakada handia izan duen, non bertako hiztunik apenas geratzen den.

Koldo Zuazok, 2010ean, Elo ez-euskal-eremuan sailkatu zen.

Udalerri honetan, euskara izan da irakas-hizkuntza nagusia XIX. mendean desagertu zen arte. Gaur egun, hizkuntzaren erabilerak gora egiten du. Nafarroako Gobernuak onartutako Euskararen Foru Legearen arabera Elo eremu ez-euskalduneko udalerria da, eta hori dela eta, hizkuntza ofizial bakarra gaztelania da. 2001eko erroldaren arabera, herritarren %3,15ek zekien euskaraz hitz egiten, %6,30 2018koan.

2008an Nafarroako Ezker Batuak eta Nafarroa Baik Euskararen Foru Legea aldatu eta gune mistoan udalerri gehiago sartzeko (horien artean Elo) proposamena aurkeztu zuten Nafarroako Parlamentuan. UPN ez beste talde guztien baiezko botoarekin proposamena aurrera aterako zela zirudienean, PSN alderdiaren ustegabeko jarrera aldaketak, atzera bota zuen gune mistoaren hedapena.

Ondarea.

Ondasun nabarmenak.

Ikus zerrenda: «»


Cyanocorax cyanopogon

Cyanocorax cyanopogon "Cyanocorax" generoko animalia da. Hegaztien barruko Corvidae familian sailkatua dago.


Major Izidoro

Major Izidoro Brasilgo udalerri bat da, Alagoas estatuan kokatua. biztanle ditu km²ko eremuan.


Oxirrinko

Oxirrinko, "Per-Medyed"en greziartutako izena da, Goi Egiptoko XIX. nomoko antzinako hiri bat, egugno El-Bahnasa (Minia probintzia), Kairotik 160 kilometro inguru hegomendebaldera dagoena, Bahr-Yusef edo Joseren Kanalaren ezkerraldeko ertzean.

Inguru honetan, aztarnategi arkeologiko garrantzitsu bat dago, hasieran Vivant Denonek identifikatua, Napoleonekin batera, Egiptora, jeneralaren espedizio militar eta zientifikoan joan zen adituetako bat (1799-1802)

Historia.

Garai helenistikoan, eskualde hiriburu garrantzitsu bat zen, Egiptoko hirugarren hiririk handiena. Egipto kristautua izan ondoren, bere eliza eta monasterio ugariengatik ospetsu izatera iritsi zen. Hiriak, nabarmena izaten jarraitzen zuen erromatar eta bizantziar garaian, pixkana-pixkana gainbehera joan zen arren. Arabiarrek Egipto inbaditu ondoren, 641ean, hiria, utzia izan zen, bere beharra zuen kanalaren zaintza faltaren ondorioz.

Aztarnategi arkeologikoa.

Vivant Denonek, hondakinen marrazkiak argitaratu zituen, ohorezko zutabe baten ikuspegia nabarmenduz (Denon 1802). Aztarnategia, ez zen berriz esploratu 1897 arte, S. P. Grenfellek eta S. Huntek, papiro bila indusketa kanpaina bat hasi zuten arte, horietako milaka eta milaka aurkitu zirelarik (gehienak grezieraz idatziak) eta Ingalaterrara eramanak, Oxyrrinchus Papyri bezala argitaratu zirelarik.

Aztarnategia, 1920ko hamarkadan industu zuen Flinders Petriek, antzokia eta hilobiren batzuk aurkituz, Fokas bizantziar enperadoreari eskaintza bat zeraman ohorezko zutabe bat eta kolomadi bat dokumentatu zituen. Aztarnategiaren kokapen planoa ere egin zuen.

Oxirrinkoko aztarnategiaren suntsipena, geroz eta azkarrago zihoan: ateratako harriak, zatituak eta kare bihurtuak ziren, papiroak eta beste objektu artistiko eta balio arkeologikoko batzuk, antigoaleko gauzen azokan salduak ziren (Petrie. 1925).

1930eko hamarkadan, Evaristo Brecciak, indusketa berriak egin zituen Alexandriako Museoarentzat. Ondoren, aztarnategi arkeologikoa, ia erabat utzia geratu zen, eta, urte askotan zehar, legez kanpoko espoliatzaileek eginiko aurkikuntzei buruzko berriak baino ez daude.

1992an, "Egiptoko Antigoaleko Gauzen Zerbitzua"k eta Bartzelonako Unibertsitateak, Oxirrinkon lan arkeologikoak egiteko elkarlanean aritzea adostu zuten, Josep Padrók zuzenduak izan zirelarik, elkarzuzendari bezala, Mahmud Hanza aritu zelarik.

Oxirrinko arraina.

Egiptoar tradizioaren arabera, oxirrinko arraina, hiri honekin lotua zegoen. El-Fayumen, animalia sakratutzat hartzen zen. Uste zenez, Osirisen zaurietatik sortu zen. Heliopoliseko teologiaren arabera, oxirrinko arraina izan zen Osirisen zakila jan zuena, bere anaia Sethek Osirisi zakila moztu ondoren. Honela, grekoerromatar garaian, jainkoarenganako errespetuagatik, ez zen arrainik jan behar. Behi adar, uraeus eta eguzki diska batek osatutako buruko batekin irudikatzen zen.

Dokumentazioa.

Padró, Josep: "Excavaciones en Oxirrinco" (Oxirrinkoko Kataluniar-Egiptoar misio bateratuaren zuzendaria)


Naoki Sanda

Naoki Sanda (japonieraz: 三田 尚希, Sanda Naoki, 1992ko abuztuaren 16a -)

Japoniako futbolaria da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Vanraure Hachinohe.


Xerox

|qualifier =P580 |qualifier2=P582 |colformat1=Y |colformat2=Y

|qualifier3=P1083 or P115/P1083

|rowsubformat3= $3

|qualifier4=P131 or P115/P131 |rowsubformat4=: $4 |case4=locationcontext

|separator= | tablesort=1

e_izenburua =Etxean|

e_gorputza =ffffff|

e_g_eredua =_unknown|

e_prakak =ffffff|

e_p_eredua =|

k_izenburua =Kanpoan|

k_gorputza =eeeeee|

k_g_eredua =_unknown|

k_prakak =eeeeee|

k_p_eredua =|

3_izenburua =Alternate|

3_gorputza =|

3_g_eredua =_unknown|

3_prakak =|

3_p_eredua =|

Xerox Corporation, dokumentu-kudeaketa, industrian lider global bat, dokumentu prozesatzeko sistemak eskaintzen portfolio bai kolorea eta zuri-beltzean eta merkatu zabalagoa lotutako hornikuntza, bai eta aholkularitza kudeaketa outsourcing Edozein tamainako enpresa dokumentala.


Canthigaster ocellicincta

Canthigaster ocellicincta "Canthigaster" generoko animalia da. Arrainen barruko Tetraodontidae familian sailkatzen da.


Tarentola caboverdianus

Tarentola caboverdianus "Tarentola" generoko animalia da. Narrastien barruko Phyllodactylidae familian sailkatuta dago.


Askov (Minnesota)

Askov Minnesotako hiri bat da. Pine konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


EDHEC Business School

|qualifier =P580 |qualifier2=P582 |colformat1=Y |colformat2=Y

|qualifier3=P1083 or P115/P1083

|rowsubformat3= $3

|qualifier4=P131 or P115/P131 |rowsubformat4=: $4 |case4=locationcontext

|separator= | tablesort=1

e_izenburua =Etxean|

e_gorputza =ffffff|

e_g_eredua =_unknown|

e_prakak =ffffff|

e_p_eredua =|

k_izenburua =Kanpoan|

k_gorputza =eeeeee|

k_g_eredua =_unknown|

k_prakak =eeeeee|

k_p_eredua =|

3_izenburua =Alternate|

3_gorputza =|

3_g_eredua =_unknown|

3_prakak =|

3_p_eredua =|

EDHEC Business School Paris, Londres, Lille, Niza eta Singapur hirietan campusak dituen Europako enpresa eskola da. 1906an sortu zen. 2015an, Financial Times egunkari britainiarrak EDHEC, Europako 25 enpresa eskola hoberenen artean sailkatu zuen. Bere Executive MBA ere munduko 94. lekuan kokatzen da. Horrez gain, EDHEC-ek doktoretza programa bat eskaintzen du, baita marketin, finantza eta negoziogintza bezalako master programa bereziak ere. Bere programek nazioarteko hiru akreditazio dituzte: AMBA, EQUIS eta AACSB. 30.000 ikasle ohi enpresa munduan eta politikagintzan aritzen dira, hala nola, Delphine Arnault (Louis Vuitton taldeko zuzendaria) eta Jean-Jacques Goldman (abeslaria).


Adja

Adja herria mendebaldeko Afrikako talde etnolinguistikoa da. hego-mendebaldeko Beninen eta hego-ekialdeko Togon bizi dena. Adjera da haien hizkuntza.


Stanfieldita

Stanfieldita fosfato motako minerala da.

Ezaugarriak.

Stanfieldita fosfato mineralaren formula kimikoa hau da: <chem>Ca4Mg5(PO4)6</chem>. Sistema monoklinikoaren arabera sortzen ditu kristalak. Mohs eskalaren arabera duen gogortasunaren balioa 4 - 5 da.


Tirante-zubi

Tirante-zubia dorre bati edo gehiagori diagonal zuzenak eratuz lotutako hainbat kableren bidez sostengatzen den taula duen zubia da. Zubi esekietatik bereizten da, horietan kable nagusiak pilaz pila daudelako, taulari bigarren mailako kable bertikalen bidez eusten diotelako, eta zubi esekiak nagusiki trakzioan lan egiten dutelako, eta tirante-zubiek trakzioan lan egiten duten zatiak dituztelako, eta beste batzuk konpresioan.

Aurretik diseinuak baziren ere, eraikitako lehen tirante-zubia 1784koa da eta Carl Imanuel Löscher alemaniarrak diseinatu zuen. 12 metroko luzera du eta metalez eta egurrez egina dago. Munduko tirante-zubirik luzeena Ruski zubia da (Vladivostok, Errusia, 2012), 1.104 m luze.


Hyphessobrycon nicolasi

Hyphessobrycon nicolasi "Hyphessobrycon" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Characidae familian.


Stawiski udalerria

Stawiski Poloniako Podlasiako voivoderriko landa-hiri udalerri bat da, Kolno barrutian kokatuta. 165,55 km²ko azalera du eta 2017ko datuen arabera 6263 biztanle zituen.


Xivray-et-Marvoisin

Xivray-et-Marvoisin Frantziako udalerria da, Meuse departamenduan dagoena, Ekialde Handia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Xivray-et-Marvoisin udalerrian erroldatutako biztanleak 80 ziren. Familiak 37 ziren, horien artean 11 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 7 bakarrik bizi ziren emakumeak), 15 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 7 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 49 etxebizitza zeuden, 37 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 9 bigarren erresidentzia ziren eta 4 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 48etxeak ziren. 37 etxebizitza nagusietatik 33 bere jabearen bizilekua ziren eta 4 alokairuan okupaturik zeuden; 1ek bi gela zituen, 3 etxek hiru zituzten, 10 etxek lau zituzten eta 22 etxek bost zituzten. 33 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 22 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 13 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 47 ziren, horien artean 37 aktiboak ziren eta 10 inaktiboak ziren. 37 pertsona aktiboetatik 31 lanean zeuden (20 gizon eta 11 emakume) eta 6 langabezian zeuden (2 gizon eta 4 emakume). 10 pertsona inaktiboetatik 1 erretiraturik zegoen, 3 ikasten zeuden eta 6 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 4 komertzioetatik, 2 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresak ziren eta 2 zerbitzu enpresak ziren.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen.

2000. urtean Xivray-et-Marvoisin udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden, 792 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Xivray-et-Marvoisin

Richecourt (2,1 km)

Rambucourt (2,5 km)

Bouconville-sur-Madt (3,0 km)

Montsec (3,4 km)

Seicheprey (3,5 km)

Beaumont (3,5 km)

Lahayville (3,8 km)


Xenentodon canciloides

Xenentodon canciloides "Xenentodon" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Belonidae familian.


Lerro-diagrama

Lerro diagrama gehienetan denboran zehar jasotako datuak irudikatzeko diagrama da. Ardatz horizontalean denboran eta ardatz bertikalean datuak puntuz irudikatuz eta zuzen batez lotuz lortzen da, datuek erakusten duten bilakaera argiago ikuzteko. Ohikoa da diagrama berean datu multzo bat baino gehiago irudikatzea, dagozkien bilakaerak alderatzeko.

Historia.

Historiako lerro-diagrama zaharrenetako batzuk Francis Hauksbee, Nicolaus Samuel Cruquius, Johann Heinrich Lambert eta William Playfairrek egindakoak dira.

Adibidea.

Zientzia esperimentaletan, esperimentuetan jasotako datuak grafiko batean ikusten dira maiz. Adibidez, denboraren une jakin batzuetan objektu batek duen abiadurari buruzko datuak jasotzen badira, datuak datu-taula batean bistara daitezke:

Datu-taularen irudikapen hori balio zehatzak erakusteko modu oso egokia da, baina balioetan ereduak aurkitzea eta ulertzea eragotz dezake. Gainera, askotan uste izaten da datu bilketa edo biltegiratze objektibo neutroa dela (eta, alde horretatik, datuak berak bezala ere har daitezke oker), eta, berez, datuak ikusteko aukera bat baino ez da.

Taulako datuek deskribatzen duten prozesua ulertzeko, abiadura-lerroen grafikoa edo grafikoa "versus" denbora sortzen da. Bistaratze hori eskuineko irudian ageri da. Bistaratze horri esker, ikusleak azkar uler dezake prozesu osoa begi hutsez.

Hala ere, bisualizazio hori gaizki uler daiteke, batez ere formula_1 abiadura (mendeko aldagaia) formula_2 denboraren arabera adierazten duen formula_3 funtzio matematikoa nola erakutsi adierazten denean. Hori gaizki uler daiteke abiadura denboraren araberako aldagaia dela erakusten duenean. Hala ere, hutsean jardungo duen indar konstante batek bakarrik jardungo balu soilik izango litzateke hori.

A izeneko zerbaiten matematika-kontzeptuaren gaizki-ulertu hori, B izeneko zerbaiten funtzio bat izatea, kausa-erlazio bat adieraztea, hala ere, komuna da pertsona arrunten artean (eta "mendeko aldagai" terminoak indartuta), eta ez dago lineako grafiko batean irudikatzearen mende.

Ongien egokitutako funtzioa.

Grafikoek, askotan, gainjarritako funtzio matematiko bat izaten dute, sakabanatutako datuak hobeto doitzeko joera adierazten duena. Geruza horri ongien egokitutako funtzioa deritzo, eta geruza hori duen grafikoari, sarritan, lerro-grafikoa deitzen zaio.

Erraza da "hobeto doitzeko" marra bat eraikitzea, ondoko datu-puntuak lotzen dituzten lerro-segmentuz osatua; hala ere, "hobeto doitzeko" hori ez da azpiko sakabanatze-datuen joeraren irudikapen ideala, arrazoi hauengatik:

Nolanahi ere, geruzarik egokienak datuen joerak adieraz ditzake. Gainera, gradientea edo kurbaren azpiko azalera bezalako neurketak bisualki egin daitezke, eta ondorio edo emaitza gehiago atera daitezke datu-taulatik.

Egiazko doitze oneneko funtzio batek funtzio matematiko jarraitu bat adierazi behar du. Funtzio horren parametroak zehazteko, erroreak minimizatzeko eskema egokia erabili behar da, datu-errorea behar bezala ponderatzen duena. Kurbak doitzeko funtzionalitate hori grafikoen edo kalkulu-orrien softwarean egoten da maiz. Doitze hobereneko kurbak ekuazio lineal sinpleetatik kurba koadratiko, polinomial, esponentzial eta periodiko konplexuagoetara alda daitezke.


Incerta glòria (filma)

Incerta glòria 2017ko Agustí Villaronga mallorcar zinema zuzendariaren filma da, Joan Salesen izen bereko eleberrian oinarrituta.

Sinopsia.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Aragoiko frontea, 1937. Lluís ofizial errepublikanoa aldi baterako jarduerarik ez duen postu batean dago. Carlana alargun enigmatikoa ezagutu, eta harekin maiteminduko da. Carlanak ofiziala engainatuko du, eskualdeko Andere bihurtzeko behar duen ziurtagiria faltsifikatu dezan.


Bartolome Arribairekoa

Bartolome Arribairekoa (frantsesez: "Barthélémy de La Rivière"

) okzitaniar apaiz katolikoa izan zen. Baionako apezpikua (1382-1392) izan zen.


Artamus cinereus

Artamus cinereus "Artamus" generoko animalia da. Hegaztien barruko Artamidae familian sailkatua dago.


Tapiola

Tapiola (Hagalund suedieraz Finlandiako hegoaldeko kostaldean, Helsinkitik mendebaldera dagoen Espoo hiriko barruti bat da. Tapiola, biztanle aldetik Espooko hirugarren barrutia da, Leppävaara eta Espoonlahtiren ondoren. Bere biztanleria, 2006ko abenduak 31n eginiko erroldaren arabera, 41905 biztanlekoa da.

Tapiola izena Tapiotik dator, finlandiar mitologiako basoetako jainko edo izpiritua dena, Finlandiako epopeia nazionala den Kalevalan adierazten den bezala.

Tapiola, hirigintzaren ikuspuntutik, 1960ko hamarkadan handitua izan zen, eta ordutik "lorategi-hiri" izena jaso zuen. Espooko kulturgunea eta EMMA arte modernoaren museoa dauden tokia da.


Uropterygius inornatus

Uropterygius inornatus "Uropterygius" generoko animalia da. Arrainen barruko Muraenidae familian sailkatzen da.


Uztai (abeltzaintza)

<templatestyles src="Argitzeko/styles.css" />

"Artikulu hau abereentzako lepokoari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Uztai (argipena)»."

Uztai edo joaltea zurezko lepoko bat da abereekin erabiltzen dena, bereziki ardiei eta ganaduari zintzarria lotzeko azpitik.

Lanketa.

Uztaiak egiteko zumitz egokienak, Euskal Herriko artzainek egindakoen kasuan, gaztainondotik edo pagotik atera ohi dira, eta ohiturak dio ilbetean ateratako zura hobea dela. Lepokoaren forma eman aurretik zurak hilabete batzuk egin behar ditue lastoz estalita, simaurrarekin nahasian ahal dela.

Euskal Herriko eta inguruko uztaietan zumitzaren bi muturrak elkartu egiten dira, koska bat eginez eta alanbre bat erabiliz loturarako eta zintzarria jartzeko. Zintzarri handiak darabiltzatenean, itxitura errazagoa komeni zen: esate baterako aker eta aker zikiratuen kasuan artaldea mugitzean zintzarria txandaka eramatea izan ohi zen ohitura, eta animalia batetik bestera zintzarria aldatzeko, uztaiak lotzen ziren torloju berezi batzuekin, ezpelaren zurez zizelkatutako piezak. Lana amaitzeko, uztai batzuk dotoretzen ziren grabatuekin.

Uztaiaren zurak itxitura osoa ez duen ereduak ere badira, esate baterako Norvegian "kuklave" deitzen duten lepokoaren forman. Kasu honetan uztaiaren beheko partea metalezko beste pieza batzek osatzen du, eta handik dago zintzilik uztarria.


Bay City (Oregon)

Bay City Oregongo hiri bat da. Tillamook konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Arditurri, Meatze-aztarnategi Arkeologiko Erromatarra


NGC 255

NGC 255 galaxia espiral bat da, Cetus konstelazioan. William Herschelek aurkitu zuen n.


La Baie des Anges

La Baie des Anges 1963ko Jacques Demy frantziar zinema zuzendariaren filma da.

Argumentua.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Jean Fournier paristar gazteari Caron bere lagunak jokoan irakatsiko dio. Zortea lagun duenez, oporraldia Nizan ematea erabakiko du, apustuan. Han Jackie Demaistre ezagutuko du, jokoak eraginda bere senarra eta semea bazter batean utzi dituen jokalari konpultsiboa.


Bad Zurzach

Bad Zurzach Suitzako udalerria da. Argovia kantonamenduan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.

Mugakideak.

Honako udalerri hauekin egiten du muga:


Forestburgh (New York)

Forestburgh Ameriketako Estatu Batuetako inkorporatutako herri bat da. Sullivan konderrian kokatuta dago, New York estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Ekuazio aljebraiko

Matematikan, bereziki goi mailako aljebran, goi mailako ekuazio aljebraikoa P(x)= 0 formaren ekuazio bat da, non P(x) ez 0 ez konstantea den polinomio bat da, zenbaki osoen koefizienteekin eta bere gradua n ≥ 2 denean. Ekuazioa betetzen duen edozein zenbaki, erro deritzo; ekuazio bat ebazteko arazoak bere erro guztiak aurkitzea esan nahi du. Polinomioaren maila n denean, dagokion ekuazioa n mailakoa dela esaten da.

Esate baterako, koefiziente osoak dituen polinomio hau:

formula_1

P(x)=0 zehazten du. Hau da: formula_2. Ekuazio honen emaitzek ekuazioaren erroak zehazten ditu, geometrikoki honela interpretatzen dira.

Funtzio polinomioaren grafikoa y=P(x) kurba bat da non polinomioaren zeroak


Hodi deferente

Hodi deferentea edo deferens hodia gizonezkoen bide genitalean aurkitzen den hodia da, epididimo-hodian hasi eta hodi isurleraino hedatzen dena. Azpilean sartu ondoren, maskurira iritsi, ureterra gurutzatu, eta, prostataren oinaldean, semen-besikularen (hazi guruina) hodiarekin elkartzen da.

Anatomia.

Luzetara 35-40cm neurtzen ditu eta 3-3,5mm-ko zabalera du. Epididymisaren buztanetik bideratzen da lapranki, eta maskuriaren hondoraino iritsiko da. Hazi guruinarekin lotu baino lehen zabalgune bat izango du: Deferens hodiaren anpulua. Deferens hodiak, hodi isurlearen bidez, uretraren zati prostatikoan isurtzen du.

Zatiak.

Eskrotoko zatia.

Lehenengo zatia eskrotoko zatia izango da. Hau epididymis buztanetik iztai kanalaren azaleko iztai eraztuneraino luzatuko da.

Iztaiko zatia.

Bigarren zatia iztaiko zatia izango da, iztai kanalaren azaleko eraztunetik iztai kanalaren sakoneko eraztunera luzatuko da. Iztaiko kanalean eratzen den zatia laburrena izango da beste bi zatiekin alderatuz.

Azpileko zatia.

Azkenengo zatia azpileko zatia da. Iztai kanalaren sakoneko eraztunetik maskuriaren atzealdera luzatzen da. Bertan hazi guruinaren hodiekin bat egingo du, prostataren barruan isurtze hodia sortzeko.

Barne morfologia.

Hiru geruza desberdin izango ditu. Lehenengo geruza, hodiaren argia inguratzen duen mukosa geruza izango da. Mukosa geruza hau epitelio zilindrikoz eta guruinez osatuta dago. Bigarren geruza, muskulu leun geruza izango da eta bi azpigeruzaz dago osatuta: barneko luzetarako geruza eta kanpoko geruza biribila. Azkenik geruza adbentizia izango dugu.

Odoleztapena.

Deferens hodiaren arteriak burutuko du hodi deferentearen odoleztapena. Barruko ilion arteriaren lehenengo adarra den zilbor arteriak, bi adar emango ditu: goiko maskuri arteria eta deferens hodiaren arteria. Deferens hodiaren arteria azpilera sartu, deferens hodiari atxikitu eta bere ibilbidea jarraituko du iztai kanalean eta hazi folikuluan zehar.

Zain itzulia plexu pampiniformetik sortzen den hodi deferentearen zainaren bitartez burutuko da. Honek barruko ilion zainera drainatzen du.

Inerbazioa.

Nerbio sistema autonomoak burutuko du hodi deferentearen inerbazioa. Zehazki, sistema sinpatikoak inerbatuko du. Bi bide desberdinetatik jasoko du inerbazio sinpatiko hau:

Inerbazio sinpatiko honek hodi deferentearen muskulu leunezko geruza uzkurtzea eragingo du, honela espermatozoideak hodietan zehar garraiatuko dira.

Sistema linfatikoa.

Hodi deferentearen atal proximalaren linfa, barrabiletako hodi linfatikoekin batera gerriko gongoil linfatikoetara bideratuko da. Atal distaleko linfa, ordea, kanpoko gongoil iliakoek jasoko dute.

Funtzioa.

Barrabiletan heldu eta metatu diren espermatozoideak garraiatzen ditu epididimoaren buztanetik (eskrotoan), barrunbe pelbikoan aurkitzen den isurtze hodietaraino. Isurketa gertatzeko, tutu lauak uzkurtzen dira, hazia isurtze hodietara bidaliz eta, ondoren, uretrara, kanporako bidea hartzeko. Espermatozoide garraio prozesu hau gertatu ahal izateko, hodi deferentearen muskulu leunezko geruzaren uzkurketa gertatzea ezinbestekoa izango da.

Gaixotasunak.

Hidrozele.

Garapen enbrioanarioan sortzen den akatsa da. Kordoi espermatikoa ixten ez denean gertatzen da. Horrela, likidoz betetako kiste bat izango dugu kordoian zehar. Honen ondorioz etorkizunean iztai hernia zuzena garatzeko arriskua handitzen da.

Iztai hernia zuzena.

Hesselbach triangeluan sortzen den hernia da. Kasu honetan iztai hodiaren gune ahuletik protusio bat sortzen da, barrunbe abdominalerantz jotzen duena. Asintomatikoa izan daiteke batzuetan, eta arazoa konpontzeko kirurgia beharrezkoa da.

Basektomia.

Hodi deferenteak moztuz lortzen den esterilizazio prozesu kirurgikoari basektomia deritzo.

Hodi deferenteen loturan eta ebaketan oinarritzen da. Kirurgia honen ondorioz, pazientearen antzutasuna lortuko da. Izan ere, isuritako haziak ez du espermatozoiderik izango. Gizonezkoen metodo antikontzeptibo bezala definitzen da.

Kirugia burutzeko pazientea anestesiatu behar da. Hodi deferenteak duen muskulu leunezko geruzari esker, erraz nabaritu daitezke hodiak kordoi espermatikoaren barnean. Horrela zirujauak mozketa txiki bat egingo du eskrotoaren aurreko zatian, hodiak aterako ditu haien zati txiki bat mozteko eta bata bestearekin lotzeko. Ondoren berriro sartuko dira eskrotoaren barnean eta hasieran egindako mozketa itxiko da.


Mutriku

Mutriku Gipuzkoako ipar-mendebaldeko erpinean, Bizkaiarekiko mugan dagoen kostaldeko udalerria da, Debabarrena eskualdekoa. 5.333 biztanle zituen 2019. urtean.

Mutrikun itsas tradizioa, arrantza eta nekazaritza nagusi izan dira, baina gaur egun industria da hango ekonomiaren oinarri. Mutrikuko herrigune liluragarria ausarki mailakatuta dago, Mutrikuko portura iritsi arte. Lur azpia tuparri kretazeoz eta hareharriz osatua dago; hala ere, Saturraran hondartzan flysch beltza azaleratzen da, karbono ugarikoa.

Izena.

Zenbait historialariren aburuz, Mutriku izena bat dator I. mendeko Ponponio Mela erromatar geografoak "De situ orbis" bidaia‑liburuan aipatutako "Tritium Tuboricum" herriarekin.

Deba ibaiaren ertzeko leku hori Astigarribiako San Andresko ibai‑mehegunea da. Herriko eliza, portua, larreak eta

sagastiak aipatzen dira Alfontso VI.a Gaztelakoak 1081ean Errioxako San Millan de la Cogolla monasterioari egindako emaitzaren agirian.

Geografia.

Ingurune naturala.

Hainbat hondartza daude udalerrian, hauek dira ekialdetik mendebaldera zerrendaturik:

Udalerri mugakideak.

Iparraldean Bizkaiko golkoa; hegoaldean Mendaro; ekialdean Deba; eta mendebaldean Ondarroa, Berriatua eta Markina (Bizkaia) ditu mugakide.

Historia.

Mutrikun giza aztarna zaharrenak Jentiletxea II, Langatxo eta Iruroin kobazuloetan aurkitu dira, Goi Paleolito garaikoak.

Ikerlari batzuek bertan kokatzen zela uste izan dute erromatar idazleek aipatutako "Tritium Tuboricum" barduliar herrixka, handik etorriko zelarik Mutriku izena. Beste batzuek berriz, erromatarrek herrixka hura itsas baztarrean ez baino ibai baten bazterrean zegoela esaten omen zutela eta, Astigarribia auzoan kokatzen dute aipatutako Tritium Tuboricum hori. Dena den, ez dago ezer ziurrik.

Mutriku lehenbiziko aldiz idatzizko dokumentu batean "Motrico" gisa agertzen da, 1200. urteko abenduak 31ko Latinezko textu batean, bertan Alfontso VIII.a Gaztelakoak "Mutrikuko gizonek" ("homines de Motrico") urtero Erregeari eman behar zioten balea Santiagoko Ordenari ematea erabakitzen zuela ipintzen du.

Hiribildu bezala Mutrikuren sorrera 1209. urtean izan zela uste izan da, aipatu errege gaztelauak Hiri-Gutuna ematean. Gaur egun desagertuak dauden zenbait dokumentu ikusteko aukera izan zituen Esteban Garibai historialariak berriz, Alfonso VIII.ak urte hartan herria eta bere harresiak berreraikitzeko agindua ere eman zuela gaineratu zuen 1571. urtean argitaratutako bere "Compendio Historial-"ean.

Egia esan, zalantza asko daude Mutrikuren sorrerari buruz. Lehenik eta behin kontutan hartu behar da Gipuzkoa 1200. urte arte Nafarroako erreinuaren barruan egon zela eta badirudiela Gaztelak militarki konkistatu zuela, hori dela eta, zenbait historialariren ustez, aipatu bale hori Alfonso VIII.ak Santiagoko Ordenari ematea Gipuzkoaren konkistan egindako zerbitzuak ordaintzeko modu bat izan zitekeen, Santiagoko Ordena militarra baitzen. Bestalde, beste zenbait historialariren arabera ez du zentzurik hiri-gutuna eman aurretik mutrikuarrek Erregeari zerga hori ordaindu behar izatea.

Azkenik, Esteban Garibaik Alfonso VIII.ak Mutrikurekin batera Getaria ere berreraikitzeko eta bertako harresiak konpontzeko agindu zuela ere badio. Jakinik Getaria Antso VI.a Nafarroakoak sortu zuela, baliteke Mutrikuren kasua ere berdina izatea eta errege berak sortua izatea 1200. urtea baino lehen. Beti ere hipotesien arlotik atera gabe, Getarian bezalaxe, berreraikuntzak berriz hiribildua armaz konkistatua - eta ondorioz suntsitua - izan zela esan nahiko omen luke.

Edonola ere, lehendik bazen monasterio esanguratsu bat Astigarribia auzoan, gaur egun San Andres eliza dagoen lekuan. Berau aipatzen duen dokumenturik zaharrena 1080 urte ingurukoa da eta bertan Lope Íñiguez kondeak tenplu hau Donemiliaga-Kukulako monasterioari ematen dio. Dokumentuak honela dio: "«[...] monasterio S. Andree apostoli et vocato Stigarrivia, inter Vizcaya et Ipuzcua sito, qui est ex parte regis [...]

»". Honek, bestalde, bitxikeria gisa erakusten digu garai hartan gerora Mutriku izango zen eremua Bizkaia barruan zegoela eta lurralde hau Deba ibairaino heltzen zela.

1553ko irailaren 18ko suteak egurrezko 700 etxebizitza kiskali zituen, eta Sulengua dorretxe gotikoak soilik iraun

zuen, bertakoek eta kanpotarrek miretsia.

1983ko uztailean Mutrikuren eremu geografikoa txikiagotu egin zen; izan ere, Azpilgoeta‑Mendaro auzoa, Arno mendiaren beste magalekoa, banandu egin zen, udalerri berria sortzeko.

2014ko azaroaren 10ean jakin zenez, Mutrikun galdeketa egingo zuten zaborra biltzeko zein eredu erabili aukeratzeko. Abenduaren 1ean, mutrikuarrek edukiontzi bidezko hondakin bilketa sistema aukeratu zuten bozketan.

Ondasun nabarmenak.

Sakontzeko, irakurri: «Mutrikuko Alde Zaharra»

Herria kaiaren gainean dago, desnibelean, eta hiriguneak Erdi Aroan muinoetan egiten ziren herrien trazaketa berbera dauka. Ardatz nagusia Erdiko Kalea da. Kale hori Beheko Plazatik hasten da, iparraldean, eta herri osoa gurutzatzen du, Txurruka Plazaraino iritsi arte. Gainerako kaleak Erdiko Kalearen ekialde-mendebalde norabidean daude. Beste kale estu batzuk gurutzatzen dituzte kale horiek, malda biziak dira, arrapalez eta eskailerez hornituak.

Mutrikuko Hirigune Historikoak lur zatiketa gotikoa gordetzen du hein batean, eta XVI., XVII. eta XVIII. mendeetako balio historiko-artistiko handiko jauregi eta etxeak daude bertan.

Hauek dira aipatzekoak diren eraikinak, hirigunekoak eta kanpokoak:

Beste eraikin batzuk.

1995eko abenduaren 29an, Eusko Jaurlaritzak kultura ondasun izendatu zuen hirigune historikoa, "monumentu-multzo" sailkapenarekin.

Herrigunea.

Sakontzeko, irakurri: «Mutrikuko Alde Zaharra»

Kaleetan barrena Tranpa kale hautatuko dugu, Mutrikun zokomiran hasteko. Oso gertu dugu Berriatua dorretxea, Sulengua ere esaten diotena. Izan ere, 1553an hiribildua erabat erre zuen sutearen ostean etxe hori soilik geratu zen zutik. Forma gotikoak dituzten hainbat ate eta leihok eraikinaren antzinakotasuna adierazten dute. Gorago, kale berean, Ibero azpeitiarraren beste proiektu bat: Montalibet jauregia. Halaber, ikustekoa da Olazarra etxe dotorea, armarri bikaina eta aleroi landuak dituena.

Pilotalekua oso gertu daukagu. Berebizikoa da, zorua hain malkartsua dela aintzat hartuta. Mundu osoan goraipatutako

zesta‑puntako pilotariek (Estanislao Maiztegi, Piston eta Egurbide) hemen eman zituzten lehen pilotakadak. Kantxatik

gertu dauden etxeetako teilatuetan makina bat pilota geratuko zen!

Beko Plazatik joan gaitezen Atxukalera (atsoen kalera), eta eraikin bat zeharkatzen duen tunelean ere pasatuko gara.

Hirigintza‑eredu original horren erdian begiratoki aparta aurkituko dugu portua ikusteko.

Itzultzeko, Erdiko kale aldapatsua hartuko dugu, beheko eta goiko plaza lotzen baititu. Kale horretako etxe bakartu

bakarra Zabiel jauregia da. Hareharrizko harlanduz egindako fatxada dotorea du, aleroi bikaina, eta Errenazimentu

garaiko portada, zutabez, balkoi irtenez eta atariz apaindua. 1987ko ekainaren 26an Zabiel

jauregian kultura‑etxea jarri zuten. Plaza nagusian Kosme Damian Txurrukaren estatua daukate, Trafalgarko guduan nabarmendu zen Mutrikuko itsasgizona. Carrarako marmol zuriaz egin zuen Martzial Agirre bergararrak.

Galdona etxearen fatxada bikainak dotoretzen du udaletxearen eta Jasokunde Ama Birjinaren parrokia‑elizaren arteko esparru laukizuzena. Eliza XIX. mendearen hasierakoa da, ilustrazio garaiko Silvestre Perez arkitektoak proiektatua, monumentu heleniko baten antzera. Neoklasizismoaren adibide argiena eta osoena da Euskal Herriko erlijio‑arkitektura guztian. Zutabez egindako eliz atarira sartzeko igo behar den mailadi zabala tribuna bezala ere erabiltzen dute, plazan egiten dituzten herri‑ikuskizun guztietarako. Ibarburu kalonjeak, Mutrikun jaioak, Zurbaranen olio baliotsu bat oparitu zion parrokiari: Kristo Gurutzatuaren irudia; eta herrikideek eliza horretan gurtzen dute.

Goiko kalen ibiliko gara; haren izenak adierazi bezala, hiri malkartsuaren goialdean. Hiruzpalau aldiz Erdiko kalerekin

elkartzen da, eta eskailerak daude bien arteko gorabehera gainditzeko. Antonio Gastañeta almirantearen (1656‑1728) jaiotetxea ikusiko dugu. Ontzizain trebea zen Gaztañeta, eta itsas arkitekturan goren mailakoa. Txurruka jauregiko atetzarrak harrituko gaitu: eraikin barrokoaren izkinak, ate eta leihoen inguruak, inpostak eta armarriak inguruko Arno mendiko harrobitik ateratako kareharri gris ilunez eginak dira. Kale horren goialdeko bista ederrez gozatzeko, kalean gora egingo dugu, Buenos Aires esaten dioten zatiraino (egoki jarritako izena). Gero Murumendira jarraituko dugu, itsasoak gogor erasotako tonbolora.

Portua.

Sakontzeko, irakurri: «Mutrikuko portua»

Mutrikuk arrantza bere‑berea izan du. Udalerriaren armarrian ere arpoiz jotako balea ageri da, zauriturik portura eraman zutena gogoan hartuta agian. Gaur egun udalerriak kirol-portua du.

Demografia.

XX. mendean zehar hazkunde handirik izan ez duen herria da Mutriku. 1900ean 3.687 biztanleko herri garrantzitsua bazen ere, 100 urte geroago 1.000 biztanle berri baino ez zituen. 1980ko hamarkadan 5.200 biztanle inguru iritsi zituen,baina 1970eko hamarkadan hasitako krisialdiaren ondoren, populazioak behera egin zuen.

1990eko hamarkadan berriro gora ekin zion populazioak, eta hazkundeari eutsi zion XXI. mendearen lehen hamarkadan.

2019an 5.334 biztanle zituen. Horietatik %20,38ak 65 urte edo gehiago zituen. Eta atzerrian jaiotakoak %9,02 ziren.

Politika.

2011ko maiatzaren 22ko hauteskundeetako emaitzen ondorioz, Bildu koalizioko Joseba Palenzuela hautatu zuten alkate. Hauteskunde horietan Bilduk zortzi zinegotzi lortu zituen, EAJk lau eta Mutrikuko Berdeek bat.

2015eko udal hauteskundeetan, Eusko Alderdi Jeltzaleak bi zinegotzi gehiago lortu zituen, eta Bilduren ondorengoa zen Euskal Herria Bilduk bi galdu zituen. Mutrikuko Berdeen taldeak bere zinegotzia mantendu zuen. Emaitza horiekin, EAJ taldeko Jose Angel Lizardik eskuratu zuen alkatetza (nahiz eta botorik gehien ez eskuratu), Mutrikuko Berdeen zinegotziak haren alde egin baitzuen.

2019ko udal hauteskundeetan hauek izan ziren emaitzak: EH Bilduk 1.396 boto (7 zinegotzi). EAJk 1.076 boto (5 zinegotzi). Mutrikuko Berde eta independenteek 262 boto (zinegotzi 1). PSE-EEk 87 boto. EH Bildu koalizioko Joseba Palenzuela Arrieta aukeratu zuten alkate berriro.

Ekonomia.

2017an honela banatzen ziren sektore ekonomikoak: Lehen sektorea %2,5. Bigarren sektorea 23,1. Hirugarren sektorea %67,6. Eraikuntza %6,8.

Kultura.

Euskara.

Mutrikuko euskara Debabarreneko euskaran kokatzen da. Deba eskualdeko hainbat herrik osatzen dute Debabarreneko hizkera. Administrazioz Gipuzkoa izateak hizkuntzaz ere Gipuzkoara hurreratzea ekarri du eta, oro har, Debabarreneko hizkerak mendebaleko euskararen eta erdialdekoaren arteko zubi lana egiten duela esan dezakegu. Elgoibar, Mendaro eta Mutriku herrietako hizkerak tarteko hizkeratzat hartzen dira, ezin baitira ez mendebaleko euskalkian ez erdialdekoan sartu erabat. Deban eta Itziarren are handiagoa da euskara giputzaren eragina eta erdialdeko euskaran sartu daiteke bertako hizkera.

2016an euskaldunen kopurua %81,08 zen.

Jaiak eta ospakizunak.

Mutrikuko festa nagusiak uztailaren 22an ospatzen dira, Santa Maria Magdalena: zezen boladunak, herri‑kirolak eta gau‑festak. Oso antzinakoa eta oso kartsua da Kalbario eguna, irailaren 14an. Herri guztia igotzen da Kalbarioko ermitan egiten

diren elizkizunetara. Tradizioa da arrantza‑ontzi bakoitzeko eskifaiak meza bat eskaintzea, eskerrak emateko. Festa‑giroak herrian goizaldera arte jarraitzen du.

Kirola.

Mutriku Futbol Taldeak San Migel futbol zelaian etxeko partiduak jokatu ohi ditu.

Bestalde, Mutrikuko kirol-portuan itsas kiroletan jardun daiteke.


Saint-Romain-d'Ay

Saint-Romain-d'Ay Frantziako udalerri bat da Ardeche departamenduan dagoena, Auvernia-Rodano-Alpeak eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Saint-Romain-d'Ay udalerrian erroldatutako biztanleak 959 ziren. Familiak 366 ziren, horien artean 73 pertsona bakarrekoak ziren (49 bakarrik bizi ziren gizonak eta 24 bakarrik bizi ziren emakumeak), 114 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 155 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 24 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 417 etxebizitza zeuden, 371 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 33 bigarren erresidentzia ziren eta 13 hutsik zeuden. 398 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 371 etxebizitza nagusietatik 283 bere jabearen bizilekua ziren, 81 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 14 etxek bi gela zituzten, 56 etxek hiru zituzten, 112 etxek lau zituzten eta 188 etxek bost zituzten. 292 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 121 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 224 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 616 ziren, horien artean 481 aktiboak ziren eta 135 inaktiboak ziren. 481 pertsona aktiboetatik 434 lanean zeuden (240 gizon eta 194 emakume) eta 47 langabezian zeuden (19 gizon eta 28 emakume). 135 pertsona inaktiboetatik 42 erretiraturik zeuden, 53 ikasten zeuden eta 40 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Saint-Romain-d'Ay udalerrian 386 unitate fiskal zeuden, 1.039,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.592 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 33 komertzioetatik, 1 erauzte enpresa zen, 1 material elektrikoaren fabrikazioko enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 10 eraikuntza enpresak ziren, 6 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 4 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren, 3 higiezinen enpresak ziren, 3 zerbitzu enpresak ziren eta 3 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 13 zerbitzu publikoetatik, 2 igeltseroak ziren, 1 margolaria, 1 zurgina, 1 iturgina, 3 argiketariak, 1 ile apaindegia, 2 jatetxeak, 1 higiezinen agentzia eta 1 apaindegia.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra 120 m2 baino gutxiagoko denda bat zen.

2000. urtean Saint-Romain-d'Ay udalerrian 31 nekazaritza-ustiategi zeuden, 344 hektarea erabiltzen.

Hezkuntza eta osasun ekipamenduak.

2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Saint-Romain-d'Ay

Préaux (2,7 km)

Quintenas (2,9 km)

Saint-Alban-d'Ay (3,1 km)

Saint-Jeure-d'Ay (3,9 km)

Satillieu (4,5 km)

Ardoix (5,9 km)


Tonalita

Tonalita arroka igneo plutoniko feltsiko faneritiko bat da. Feldespatoak agertzen dira, batez ere andesina eta oligoklasa eran. Kuartzoa %20tik gora agertzen da eta feldespato potasikoak erresidualak dira.

Anfibolak eta piroxenoak akzesorioak dira, baina ohikoak.

Klasifikazio zaharretan tonalita kuartzoa %5etik gora zuten, baina gaur egungo sailkapenetan %5etik %20ra doazenak kuartzo diorita gisa sailkatzen dira.

Orokorrean biotita izaten dute, eta hau ez denean agertzen trondhjemita izango dugu, tonalita argi bat.


Arkitektura historizista

Arkitektura historizista edo historizismoa, nagusiki XIX. mendean eta XX. mendearen hasieran garatu zen, eta, bere ahalegin guztiak, iragan garaietako arkitektura berreskuratzeko ziren. Beste garai batzuetako arkitektura estiloak imitatzean zetzan, mende horretako ezaugarri kultural batzuk gehituz, arkitektura eklektikoak, zerbait berria sortzeko estiloak nahasten zituen bitartean. Joera ezberdinak nabarmen daitezke, neobizantziarra, neomudejarra, neobarrokoa... kasu.

Europan.

Ospetsuen egin zena eta indar gehien hartu zuen estiloa, Britainiar Uharteetan praktikatu zen arkitektura neogotikoa izan zen arren, bere izenak dioen bezala, gotiko berri berpiztu batean oinarritzen zena. Estilo honetan eginiko eraikinen artean, Britainiar Legebiltzarra edo Westminsterreko Jauregia nabarmendu behar da, August Pugin eta Charles Barryk proiektatua. Ekialdeko aldaera batzuk ere garrantzia izan zuten, neogotiko indiarrak kasu, honen barnean, Brightoneko Royal Pavilion deritzona nabarmen daitekeelarik, John Nashek egina.

Espainian, neomudejar eta neoherreriar estiloak nabarmendu ziren, estilo propio eta nazional baten adierazpen bezala.

Euskal Herrian.

Euskal Herrian beste hainbat estiloz gain (neogotikoa, neoklasikoa, neobarrokoa eta Espainia-Frantzietako eskualde estilo ugari), berezko arkitektura historizista garatu zen: euskal estiloko arkitektura eta honen aldaerak (neolapurtarra, neogipuzkoarra, euskal neobarrokoa...).

Latinoamerikan.

Erromantizismoak kalera atera zuen nazionalismo horren ondorioz, XIX. mendeko arte iberoamerikarretan, "nortasun nazionala" aurkitzeko grina ikus daiteke. Arkitekturari dagokionez, honek, bere isla izan zuen historizismoari esker. Arkitektura historizista, Iberoamerikan, espainiarrak iritsi aurreko arkitektura imitatzen eta garaiko ereduen arabera berrinterpretatzen saiatu zuen.


Mystacoleucus ectypus

Mystacoleucus ectypus "Mystacoleucus" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Cyprinidae familian.


Faustino Amiano

Faustino Amiano Calvo (Donostia, 1944ko otsailaren 15a - 2020ko abenduaren 1a) euskal arraunlaria izan zen.

Donostiako Ur Kirolak izan zuen kluba 1958 eta 1967 artean. Beste garaipenen artean, 1960an Espainiako zortziko (8+) txapelketa irabazi zuen ontziko kide izan zen. Ur-Kirolakeko 8+ horrek Espainiako selekzio gisa parte hartu zuen 1960ko Erromako Olinpiar Jokoetan. 3 aldiz izan zen Espainiako txapelduna.


542

"Daturen bat gaineratzen baduzu, egunaren lotura segi dezakezu han ere sartzeko. Eskerrik asko!"

Gertaerak.

Maiatza - Justinianoren Izurria Konstantinoplara iritsi zen eta lau hilabetetan 300.000 hildako eragin zituen, hau da, populazioaren %40-50.


Namdalseid

Namdalseid Norvegiako udalerria da. Nord-Trøndelag konderrian kokatua dago. 769.55 km² ditu eta biztanle ditu.

Mugakideak.

Honako udalerri hauekin egiten du muga:


Preston (Kansas)

Preston Kansasko hiri bat da. Pratt konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Piliocolobus tholloni

Piliocolobus tholloni Piliocolobus generoko animalia da. Primateen barruko Colobinae azpifamilia eta Cercopithecidae familian sailkatuta dago


Sânmihaiu Almașului

Sânmihaiu Almașului Errumaniako udalerri bat da, Sălaj konderrian. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Herriak.

Udalerrian honako herriak daude:


Sabine Weiss

Sabine Weiss (Sabine Weber da bere benetako izena) (Saint-Gingolph, 1924ko uztailaren 23a - Paris, 2021eko abenduaren 28a) jatorri suitzarreko argazkilari frantses naturalizatua izan zen, eta argazkilaritza humanistaren korrontean sar daiteke.

Biografia.

Oso gaztetatik erakarri zuen argazkigintzak, eta hamabi urterekin hasi zen argazkiak egiten bere ordainsariaren diruarekin lortu zuen tresna batekin. Aitak bere zaletasunean lagundu zion eta geroago argazkigintzako teknika ikasi zuen, 1942 eta 1945 artean, Genevako estudioko argazkilari baten ondoan: Frédéric Boissonnas.

Argazkigintzako diploma lortu zuen eta bere lokal pertsonala ireki zuen 1946an Parisera behin betiko joan aurretik. Orduan, 22 urterekin, eta lagun batek gomendatuta, Willy Maywald moda-argazkilari ospetsuaren laguntzaile bihurtu zen; harekin baldintza ezin hobeetan lan egin zuen. Aldi berean, argi naturalak emozio-iturri gisa duen garrantzia ulertu zuen.

Hainbat argazki-estilo landu zituen orduan: musikaren zale amorratua, musikako pertsonaia handien erretratuak egin zituen (Igor Stravinski, Benjamin Britten, Pablo Casals, Stan Getz…), baita literaturaren eta artearen erretratuak ere (Francis Scott Fitzgerald, Fernand Léger, Jean Pougny, Alberto Giacometti, Robert Rauschenberg, Jan Voss, Jean Dubuffet...). Gainera, munduan zehar ibili zen prentsa-argazkilari lanetan.

1950az geroztik, "Rapho" agentzia izan zen ordezkari. Frantziako lehen prentsa-agentzia da, eta, gainera, Robert Doisneauren ("Vogueko" zuzendariaren bulegoan aurkitu ondoren agentzian sartzea proposatu zuena), Willy Ronis-en, Édouard Boubaten eta abarren lanaren administratzailea da.

Urte horretan bertan ezkondu zen Sabine Hugh Weiss margolari estatubatuarrarekin, Italiara lehenago egindako bidaia batean ezagutu baitzuen, eta ingurune artistikoko pertsona ospetsuen lagun egin zen, hala nola Jean Cocteau, Maurice Utrillo, Georges Rouault eta Jacques Henri Lartigue. Azken horrekin, gizateriarekiko maitasuna eta bizitzaren barne-irudiekiko gustua partekatzen zituen.

Arrakasta izan arren eta "Sabine Weissen 100 argazki pour la liberté de" la presse por RSF (2007) filmeko monografikoa argitaratu arren, Sabine Weiss nortasun diskretua izan zuen, eta publiko handiak ez zuen oso ezagun.

Sabine Weiss "Ordre des Arts et des Lettres-en" "ofiziala" izan zen 1999tik ("Chevalier", 1987).

Sabine Weiss, argazkigintza humanista frantseseko azken ordezkaria, 2021eko abenduaren 28an hil zen 97 urte zituela Parisko etxean.

Bere lanaren azterketa.

Bere lan pertsonala eguneroko bizitzarekin, emozioekin eta jendearekin lotuta dago. Poesia eta gizarte-behaketa trebeki nahasi zituen, eta, beraz, bere lana «humanista» izeneko argazkiaren korrontean sartu zen; berak adierazi zuen bere argazkiek nolabaiteko maitasun pertsonala adierazten dutela bizitzarekiko.

Sabine Weissek, Bernard Plossu argazkilariak bezala, baztertu egin zuen artistaren estatutua; haren ustez, haren funtzioa testigantza ematea zen, sortzea baino. Alde horretatik, uste zuen argazki batek giza izaeraren berezitasuna erakutsi behar zuela, baita bidegabekeriak salatzeko ere.

Weiss-ek zuri-beltza erabili zuen funtsean, eta zehatz-mehatz zaintzen zituen enkoadraketa, argiaren kalitatea, inguruneak, etab.

Parisko kaleak aztertu zituen, askotan gauez, askotariko subjektuen bila, baina giza itxura unibertsaltasunean erakusten dutenak: kaleko eszenak, bakardadeak, haurrak, sinesmenak, giza irudiak lainoan, emozioen iheskortasuna, etab. Haurrak, zaharrak eta izarren irribarreak ohikoak dira bere lanean, eta hori guztia espontaneotasunaren eta sinpletasunaren ezaugarri komunarekin lotuta dago.

Bildumak.

Haren argazkiak mundu osoko bilduma entzutetsuetan daude:

1955ean, Edward Steichen-ek hiru argazki aukeratu zituen The Family of Man erakusketarako.

2005eko enkante batean, bere argazkietako bat, « "La sortie du metro" », 11500 euroan esleitu zen.


Pura Velarde

Pura Velarde (Don Benito, Extremadura, 1947- ) Kataluniako militante feminista bat da, estremadurar jatorrikoa. Cornellà de Llobregat eta Baix Llobregateko elkarteetan 1970eko hamarkadatik aurrera izan duen paperagatik da ezaguna. Cornellà de Lllobregateko bizilagunen elkartearen (katalanez: "Federació d'Associació de Veïns de Cornellà de Llobregat"

2003an Cornellàko Acció Cívica saria jaso zuen eta 2018an herrietako jaietako pregoilaria izan zen.


Ruten Liburua

Ruten liburua Bibliako Itun Zaharreko liburuetako bat da, zaharrenetakoa. Grekozko eta latinezko itzulpenek Epaileen liburuaren ondoren dakarte, liburuaren hasiera-hasieran daukan aipamenagatik (Rt 1,1: "Epaileen garaian gosetea izan zen Israel herrian"). Liburuko pertsonaietako baten izena darama: Rut emakume atzerritarra.

Egilea eta garaia.

Liburuaren egilea ezezaguna, eta ez dago jakiterik zehatz-mehatz noiz idatzi zen; gaian eta estiloaren xehetasun batzuei erreparaturik, aditu batzuek uste dute Babiloniako gatibualdiaren ondoren idatzia dela. Oso garai ezberdinak proposatu izan dira, David eta Salomonen garaitik Esdras eta Nehemiasen garairaino; azken hori izan liteke, agian, liburuaren kokagune egokiena, garai horretan lege zorrotzak aldarrikatu baitziren atzerritarrekin ezkontzearen aurka. Liburu osoan Salomon ezertarako aipatzen ez denez, aditu askok uste dute Salomonen erregealdia baino lehenagokoa izan behar duela

Ezaugarriak.

Rut Betleemdik etorkin gisa Moabera joandako gizon batekin ezkondu zen, baina alargundu egin zen seme-alabarik izan gabe. Senarra hil ondoren, Judara jo zuen bere amaginarreba Noemirekin, eta hildako senarraren ahaide zen Boozekin ezkondu zen. Rut eta Boozengandik Obed jaio zen, David erregearen aitona.

Liburuan hainbat balio erlijioso eta etiko azpimarratzen dira: Jainkoarenganako konfiantza eta fedearen unibertsaltasuna, leialtasuna, zintzotasuna eta eskuzabaltasuna. Rut liburu laburra hebrearren kontatzeko artearen maisulantzat jo daiteke.

Egitura.

Egitura argia du: Sarreraren (1,1-5: Elimelek eta bere familia Moaben) eta konklusioaren (4,13-17:Boozen ondorengoak) artean, lau ekitaldik osatzen dute liburua: 1,6-22 (Noemi Belenera itzuli Rutekin), 2,1-23 (Rut Boozen soroetan), 3,1-18 (Rutek senarra aurkitu) eta 4,1-12 (Booz Rutekin ezkondu). Liburua Daviden genealogia ematen duen eranskin batez bukatzen da (4,13-18: "Hona hemen Peretzengandik Davidenganainoko arbaso-zerrenda: Peretzek Hetzron sortu zuen, honek Ram, honek Aminadab, honek Nahxon, honek Salmon, honek Booz, honek Obed, honek Jese eta honek David").


Callionymus brevianalis

Callionymus brevianalis "Callionymus" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Callionymidae familian.


NGC 6313

NGC 6313 galaxia bat da, Hercules konstelazioan. Lewis A. Swiftek aurkitu zuen n.


Offenbach-Hundheim

Offenbach-Hundheim Alemaniako udalerria da. Renania-Palatinatua estatuan kokatuta dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Una MM... lligada amb un cordill

"Una MM... lligada amb un cordill" Albert Pla abeslari kataluniarrak 1991an kaleratutako disko bikoitza da.


Mirko Petrović-Njegoš

Mirko Petrović-Njegoš (serbieraz: Мирко Петровић-Његош

) Montenegroko komandante militar, politikari, poeta eta "vojvoda" izan zen, Petrović-Njegoš dinastiakoa, Danilo Petrović-Njegoš-en anai txikia. Grahovoko "veliki vojvoda" (Duke Handia) titulua eman zioten , eta, beraz, Vojvoda Mirko (Mirko Dukea) izenez ere ezagutzen da. Nikolas-en aita izan zen, etorkizuneko Montenegroko agintaria.

Lana.

Bere idatzien artean, Washington DCko Kongresuko Liburutegiak duen poesia liburu hau dago:

"Junački spomenik (1951; 185 or.) LCCN: 55037918 Dei-zenbakia: PG1418.P53 J8"


Jewett (Texas)

Jewett Texasko hiri bat da. Leon konderrian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Neblinichthys roraima

Neblinichthys roraima "Neblinichthys" generoko animalia da. Arrainen barruko Actinopterygii klasean sailkatzen da, Loricariidae familian.


Hodei Iruretagoiena

Hodei Iruretagoiena, ezizenez Izeta IV.a (Zarautz, Gipuzkoa, 1985) gipuzkoar harri-jasotzaile bat da, Joxerramon Iruretagoiena "Izeta II.a"-ren semea.


Trumbull konderria (Ohio)

Trumbull konderria (ingelesez: "Trumbull County"

) Ohioko konderri bat da, Ameriketako Estatu Batuetan. Hiriburua Warren da. 2010eko zentsuaren arabera biztanle zituen, kilometro koadroko azaleran.

Geografia.

Trumbull konderriak kilometro koadro ditu. Horietatik ura dira. Beste lurra dira. Biztanleria dentsitatea 127,56 da.

Demografia.

2010eko zentsoan bizi ziren pertsonetatik txuriak edo hispanoak dira. Horietatik "hispano edo latino" kategorian dira. beltzak edo afroamerikarrak. amerikar natiboak ziren eta Hawaii edo Pazifikoko irletako natiboak. asiarrak ziren. "Bestelako arraza bat" kategorian biztanle daude. Bukatzeko euren burua arraza bat baino gehiagotan pertsonek kokatzen zuten.


Ganzhi zaldi

Ganzhi zaldia, (txinera sinplifikatuaz: "甘孜马"; Txinera tradizionalez : "甘孜馬" ; pinyinez : "Gānzī mǎ"), Tibeteko bertako zaldi arraza bat da Bere tamaina zein gainontzeko ezaugarriengatik ponien sailkapen taldean sartzen da.

Arrazaren jatorria Garzê Tibetar Prefektura autonomoan zein Ngawa Tibetar eta Qiang Prefektura autonomoan kokatzen da, egun Txinako Herri Errepublikan.

Tibeteko poniaren aldaera bat da eta egun bere kopurua zabaltzean ari da, nahiz eta hau ohikoa ez izan bertako ponien arrazetan.


Chérencé-le-Roussel

Chérencé-le-Roussel Frantziako udalerria da, Mantxa departamenduan dagoena, Normandia eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Chérencé-le-Roussel udalerrian erroldatutako biztanleak 342 ziren. Familiak 150 ziren, horien artean 48 pertsona bakarrekoak ziren (20 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 57 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 45 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 207 etxebizitza zeuden, 151 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 44 bigarren erresidentzia ziren eta 12 hutsik zeuden. 199 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 151 etxebizitza nagusietatik 96 bere jabearen bizilekua ziren, 51 alokairuan okupaturik zeuden eta 4 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 12 etxek bi zituzten, 41 etxek hiru zituzten, 37 etxek lau zituzten eta 58 etxek bost zituzten. 58 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 93 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 36 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 199 ziren, horien artean 131 aktiboak ziren eta 68 inaktiboak ziren. 131 pertsona aktiboetatik 121 lanean zeuden (75 gizon eta 46 emakume) eta 10 langabezian zeuden (4 gizon eta 6 emakume). 68 pertsona inaktiboetatik 27 erretiraturik zeuden, 17 ikasten zeuden eta 24 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Chérencé-le-Roussel udalerrian 143 unitate fiskal zeuden, 311 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.115 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 9 komertzioetatik, 2 janari enpresak ziren, 2 eraikuntza enpresak ziren, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 2 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoak zurgina ziren.

2009an zegoen establezimendu komertzial bakarra okindegi bat zen.

2000. urtean Chérencé-le-Roussel udalerrian 54 nekazaritza-ustiategi zeuden, 760 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Chérencé-le-Roussel

Le Mesnil-Tôve (0,9 km)

Lingeard (3,4 km)

Le Mesnil-Gilbert (3,5 km)

Juvigny-le-Tertre (3,6 km)

Perriers-en-Beauficel (3,6 km)

Bellefontaine (3,9 km)

Brouains (3,9 km)


Frantziako errugbi txapelketako 1981-1982 denboraldia

Frantziako txapelketa da Frantzia mailan errugbian egiten den kluben arteko lehiaketa nagusia.

Parte hartzaileak.

Lehen mailan 40 talde daude, tartean 3 Euskal Herrikoak.

Taldeak 4 multzotan banatuak dira.

Multzo bakoitzetik lehenbiziko 2 taldeak sailkatuak dira final-zortzietarako.

Hurrengo 4 taldeak sailkatuak dira final-hamaseietarako.

Hots, titulua erabakitzen da 24 talderen artean.

Baionako urtea.

Baionako taldeak denboraldi oso ona egiten du.

Sailkatze fasean multzoko lehena gelditzen da.

Eta aspaldiko partez fase finala bikaina osatzen du, finalaraino iritsiz.

Horrelakorik ez zen gertatu euskal talde batentzat 1944etik (38 urte! ).

Zoritxarrez Avironek ez du lortzen bere jokoa egiten finalean eta Agenek titulua eskuratzen du.


La Chapelle-Grésignac

La Chapelle-Grésignac (frantsesez eta ofizialki: "La Chapelle-Grésignac

") Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Dordoina departamenduan dago, Akitania Berria eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an La Chapelle-Grésignac udalerrian erroldatutako biztanleak 139 ziren. Familiak 56 ziren, horien artean 17 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 13 bakarrik bizi ziren emakumeak), 9 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 17 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 13 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 87 etxebizitza zeuden, 58 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 25 bigarren erresidentzia ziren eta 3 hutsik zeuden. 82 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 58 etxebizitza nagusietatik 45 bere jabearen bizilekua ziren, 11 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 9 etxek hiru zituzten, 18 etxek lau zituzten eta 28 etxek bost zituzten. 52 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 27 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 26 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 68 ziren, horien artean 49 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 49 pertsona aktiboetatik 47 lanean zeuden (27 gizon eta 20 emakume) eta 2 langabezian zeuden (1 gizon eta 1 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 5 erretiraturik zeuden, 2 ikasten zeuden eta 12 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an La Chapelle-Grésignac udalerrian 51 unitate fiskal zeuden, 109 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 11.220 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 7 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren eta 3 zerbitzu enpresak ziren.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia zen.

2000. urtean La Chapelle-Grésignac udalerrian 13 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

La Chapelle-Grésignac

Cherval (2,9 km)

Vendoire (3,5 km)

Champagne-et-Fontaine (3,5 km)

Nanteuil-Auriac-de-Bourzac (3,8 km)

Saint-Martial-Viveyrol (4,1 km)

Gout-Rossignol (4,2 km)

Verteillac (5,6 km)


Mónica García Prieto

Mónica García Prieto (Badajoz, Extremadura, 1974) kazetaria da, Espainiako zenbait hedabidetarako nazioarteko kazetaria. Hogei urte baino gehiagoan korrespontsala izan da Erroman, Moskun, Jerusalemen, Beiruten, Bangkoken eta Shanghain, eta mundu osoan zehar ibili da erreportari. Gerra-garaian giza eskubideen aurkako abusuak salatzen eta zibilen defentsan aritzen da. Kazetaritza-sari garrantzitsuak jaso ditu.

Bizitza.

García Prietok Informazio Zientziak ikasi zituen, Kazetaritzaren arloan, Madrilgo Complutense Unibertsitatean.

Ibilbidea.

Chiapasen altxamendu zapatistarekin ekin zion bere ibilbideari, azken hamarkadetan izan dituen gatazka ugarietako lehena. Hainbat konflagraziori buruzko informazioa eman du, hala nola Txetxeniako bigarren gerra, Georgiako gerra, Mazedoniako gatazka, Afganistango eta Irakeko inbasioak eta ondorengo Irakeko gerra zibila, Gazako gerra edo Arabiar Udaberriko gerra.

Ekialde Hurbilean, Erdialdeko Asian eta Asiako hego-ekialdean egin du lan. Bere karrera "El Mundo" egunkariko orrialdeetan garatu da nagusiki, hasieran plantillako kazetari gisa eta ondoren freelance edo autonomo gisa. Freelance kazetari gisa, besteak beste, "Giza Kazetaritza", "Cuartopoder", "Revista 5W, La Marea," Cadena SER eta ABCn lan egin du.

2019an Espainiara itzuli zenetik, nazioarteko kazetari gisa duen jarduera eta Espainiako errealitate sozialari buruzko erreportaje sakonak konbinatzen ditu. Joe Biden presidenteak AEBn duen inbestiduraren berri eman zuen. AEBk behin baino gehiagotan bidaiatu du Ukrainako gerraren informazioa jasotzera, eta hilabete baino gehiago eman du Open Arms ontzian, errefuxiatuen erreskateak kontatzen.

Espainian, Covid 19-ren krisiaren edo errefuxiatuek Frantziara Bidasoa ibaian zehar (Irun) egindako pasabide arriskutsuaren berri eman zuen. Ordukoan podcast-era jo zuen, eta formatu hori erreportaje idatziekin eta saiakerekin txandakatzen jarraitu du.

2001eko Afganistanen inbasioan hil zuten Julio Fuentes (1954-2001) gerrako erreportariarekin ezkondu zen. Gero (2018), bere bikotekidea Javier Espinosa da, Sirian sei hilabetetan baino gehiagotan bahituta egon zen kazetaria. Elkarrekin "Siria, el país de las almas rotas" liburua argitaratu zuten 2016. urtean. "De la revolución al califato del ISIS" "Iraultzatik ISIS" eta urtebete geroago, "La semilla del odio. De la invasión de Irak al surgimiento del ISIS", biak Debate egunkariak argitaratuak.

Beste liburu batzuetan ere parte hartu du, hala nola "Todas, crónicas de la violencia contra las mujeres" Libur.com argitaletxearena, edo "Contarlo", Maruja Torresekin batera, Colección Voces de Revista 5W aldizkariak argitaratua, eta antzerkira eraman du Miguel Rellán aktore eta zuzendariak. 2023an, R"umbo al Ecocidio" liburua argitaratu zuen, José Esquinas FAOko gose-adituarekin lankidetzan idatzia ( Espasa argitaletxea).


Mario Kart DS

Mario Kart DS (japonieraz: マリオカートDS, Mario Kāto Dī Esu)

2005eko Nintendoren lasterketa bideo-joko bat da, Nintendo DS bideo-kontsolarako espresuki eginda.

Joko honetan, Mario eta bere lagunak Txanpiñoi Erresumako lasterketa zoro, dibertigarri eta jendetsuetan lehiatzen dira.


Donaldsonville (Louisiana)

Donaldsonville Louisianaeko hiri bat da. Ascension parrokian kokatua dago. 2010ean biztanle zituen, kilometro koadrotan banatuta.


Oravský Podzámok

Oravský Podzámok Eslovakiako udalerri bat da, Dolný Kubíngo barrutian kokatuta. 35,25 km²ko azalera du eta 1372 biztanle 2017ko datuen arabera.

Historia.

Idatzizko lehen aipamena 1267. urtekoa da.


Golianovo

Golianovo Eslovakiako udalerri bat da, Nitrako barrutian kokatuta. 10,70 km²ko azalera du eta 1668 biztanle 2017ko datuen arabera.

Historia.

Idatzizko lehen aipamena 1156. urtekoa da.


Farasmanes I.a Iberiakoa

Farasmanes I.a Iberiakoa (?-58), Iberiako (Kartli, egungo Georgiako ekialdea) errege bat izan zen. Funtsezko paper bat izan zuen Tazitok eginiko Erromaren ekialdeko politikari buruzko zerrendan eta Tiberio, Klaudio eta Neronen kanpainetan. Cyril Toumanoffen arabera, K. a. 1etik 58rarte gobernatu zuen eta Pharnavaziar dinastiako kidea izan zen.

Farasmanesek, Erromaren aliatu bezala, Armenia inbaditu eta Artaxata hiriburua hartu zuen 35ean. Bere anaia Mitridates jarri zuen, eta Partiako printzea zen Orodes, bere berriki konkistaturiko erresumari eransten saiatu zenean, Farasmanesek armada handi batekin aurre egin zion, honekin, partiarrak erabat garaitu zituelarik gudu batean. Handik denbora gutxira, 52an, bere seme Radamistus konbentzitu zuen, izaera anbiziotsu eta latzekoa zena, bere osaba Mitridatesen aurka gerra egiteko, eta gerra honetan lagundu zion, baina, Radamistus horretarako prest zegoenean, Partiarrek kanporatu egin zuten, erregealdi labur baten ondoren, 55 arte, eta, berriz, bere aitaren lurretan bilatu zuen babesa, Erromatarren mesedea lortzekotan, nortzuk Radamistusek erabilitako prozedurak gaizki ikusi zituzten, bere semea hiltzera derrigortuz. Dirudienez, Farasmanesen oinordekoa, bere seme Mitridates I.a Iberiakoa izan zen.

Tourmanoffek iradoki duenez, Farasmanes, Aderkirekin identifikatuko litzateke Erdi Aroko georgiar kroniketan, bere erregealdia, esaten denez, Georgian lehen elkarte kristauak agertu ziren garaiarekin bat zetorrela, baita judutarrak Miskhetatik Jerusalemera eginiko bidaiarekin ere, Jesusen gurutziltzaketa eta Tunika Santua Iberiara eramatearen lekuko izan zirenak. Georgiar kroniken arabera, Aderkik, bere erresuma, bere bi semeen artean banatu zuen, Kartam eta Bartom izenekoak, Iberian diarkia abiaraziz, bost belaunaldiz iraungo zuena. Egungo ikasle askok, diarkiaren existentziaz zalantza egiten dute, garai hartako iturri atzerritarrek, errege bakarra aipatzen baitute.


Lilit Teryan

Lilit Teryan edo Liliet Teryan (1930eko abenduaren 31 - 2019ko martxoaren 7a) Irango jatorri armeniarreko eskultorea izan zen. Teheranen debekatuta zegoenean eskultura irakasteari utzi behar izan zion. 2008an hasi zen erakusketak egiten eta gero berriro irakasten. Irango eskulturaren Ama deitu izan diote.

Biografia.

Teryan Teheranen jaio zen 1930ean. Hiriko Naderi inguruan jaio zen. Bere gurasoak Armeniakoak ziren. Bere ama Frantzian artista gisa trebatu zen eta aita Teherango Bankuan lan egiten zuen. Amak bere alabari gaitasun artistikoak trebatzen lagundu zion.

Parisen arte formakuntza formala egin zuen Beaux Art Academy-n.

Eskultura irakasteko trebatu zen eta Iranen irakasten lehenetariko bat izan zen. Teherango Unibertsitateko Arte Dekorazioen Fakultatean irakatsi zuen. Iraultzaren ostean eskulturaren irakaskuntza legez kanpokoa bihurtu zen eta irakaskuntza ezkutuan jarraitu behar izan zuen.

Teheranen bere lana lehen aldiz ikusi zuten Teheran Silver Publishing-eko erakusketa batean 2008an. Handik denbora batera eskultura irakasten hasi zen berriro Azad Unibertsitatean. Irango eskulturaren Ama deitu izan diote.

Armeniako alfabetoaren sortzailea den Mesrop Mashtots eta Yeprem Khan Irango heroi nazionalaren estatua bat sortu du. Estatua Teherango Santa Maria elizan dago.

Teryan 2019an hil zen bere jaioterrian eskailera batzuetatik erori ostean.


Pristurus gallagheri

Pristurus gallagheri "Pristurus" generoko animalia da. Narrastien barruko Sphaerodactylidae familian sailkatuta dago.


Jackson udalerria, Crawford konderria (Ohio)

Jackson udalerria Ameriketako Estatu Batuetako Ohio estatuko udalerri bat da, Crawford konderrian. Azken zentsuaren arabera biztanle zituen, eremuan.

Ekonomia.

2020ko zentsuaren arabera, Jackson udalerriak 147 etxebizitza zeuden. Per capita diru-sarrerak estatubatuar dolar ziren.


Betta ideii

Betta ideii "Betta" generoko animalia da. Arrainen barruko Osphronemidae familian sailkatzen da.


Las cartas de Alou

Las cartas de Alou 1990. urtean Montxo Armendarizek eginiko filma da.

Sinopsia.

Oharra: "Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du. "

Itsas-bidaia ikaragarri latza egin ondoren, afrikar talde bat Espainiako itsasertzeraino iritsi da, ezkutuan. Haien artean Alou dago, 28 urteko senegaldarra. Aspalditik Katalunian bizi den Mulai lagunak migratzeko adoretu du, lan on baten aukera eskainiz.


Lepilemur ahmansoni

Lepilemur ahmansoni "Lepilemur" primate Strepsirrhini generoko espezieetako bat da. Lemuriformes guztiak bezala Madagaskarreko endemikoa da. Baso lehorretan bizi dira.


Luigi Federico Menabrea

Luigi Federico Menabrea, Menabrea 1. kondea eta Valdorako 1. markesa (Chambéry, 1809ko irailaren 4a - Saint-Cassin, 1896ko maiatzaren 24a) italiar jeneral, politikari eta matematikaria izan zen. Italiako lehen ministroa izan zen 1867tik 1869ra.

Ingeniaritza eta matematikako doktoretza ikasi zituen Turingo Unibertsitatean. 1831n Cavour ordezkatu zuen ingeniarien armaren ofizial gisa Bardeko gotorlekuan. Mekanika eta eraikuntza irakasle izan zen Akademia militarrean eta Turingo Unibertsitatean.

Karlos Alberto Sardiniakoa erregeak Parmaren eta Modenaren Sardiniarekiko atxikimendua ziurtatzeko agindu zion. Piemonteko Parlamentuan sartu zen eta Gerra eta Kanpo Arazoetako Ministerioan lan egin zuen.

1859ko Lombardiako kanpainan austriarren aurka ingeniarien arma zuzendu zuen eta Palestra eta Solferinoko guduetan esku hartu zuen. 1860an teniente jeneral mailara igo zen eta Gaetako setioa zuzendu zuen.

1861etik aurrera, ministro izan zen hainbat gobernutan. 1866an Pragako Ituna negoziatzeko eta Venezia Italiari eransteko italiar ordezkaria izan zen. 1867an lehen ministro izendatu zuten. Menabreak aurre egin behar izan zien Aita Santuen Lurraldeen inbasioari eta Mentanako hondamendiari. Ez zuen babestu Garibaldik zuzendutako inbasioa baina frantsesen aurrean Erroman esku hartzeko eskubide italiarra aldarrikatu zuen.

1869an Giovanni Lanzak ordezkatu zuen lehen ministro karguan, Londresera enbaxadore bidali eta gero Parisera bidali zuena.


Aynor (Hego Carolina)

Aynor Ameriketako Estatu Batuetako herri bat da. Horry konderrian dago, Hego Carolina estatuan. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.


Darío Grandinetti

Dario Grandinetti (Rosario, Argentina, 1959ko martxoaren 5a) aktore argentinarra da. Hainbat antzerki, telesail eta filmetan parte hartu du, Alejandro Doria, Pedro Almodovar edo Damián Szifron bezalako zuzendarien gidaritzapean. 2018an Donostiako Zinemaldiko aktore onenaren Zilarrezko Maskorra jaso zuen, "Rojo" filmean egindako paperarengatik.


Bassa Mawem

Bassa Mawem (1984ko azaroaren 9an jaioa) Frantziako abiadura eskalatzailea da. 2020ko Udako Olinpiar Jokoetarako sailkatu zeen.

2021eko abuztuaren 3an, Mawemek 5,45 segundoko lehen errekor olinpikoa ezarri zuen abiadura-kalifikazioetan, baina lesio baten ondorioz ezin izan zuen finalean parte hartu.

Mickaël anaia txikia ere eskalatzaile profesionala da.'


Lurais

Lurais Frantziako udalerria da, Indre departamenduan dagoena, Erdialdea-Loira Harana eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Lurais udalerrian erroldatutako biztanleak 239 ziren. Familiak 122 ziren, horien artean 39 pertsona bakarrekoak ziren (23 bakarrik bizi ziren gizonak eta 16 bakarrik bizi ziren emakumeak), 51 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 20 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 12 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

Etxebizitza.

2007an 208 etxebizitza zeuden, 122 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 76 bigarren erresidentzia ziren eta 10 hutsik zeuden. 202 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 122 etxebizitza nagusietatik 99 bere jabearen bizilekua ziren, 19 alokairuan okupaturik zeuden eta 5 doan lagata zeuden; 3 etxek gela bat zuten, 14 etxek bi zituzten, 22 etxek hiru zituzten, 22 etxek lau zituzten eta 60 etxek bost zituzten. 93 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 59 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 46 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 148 ziren, horien artean 109 aktiboak ziren eta 39 inaktiboak ziren. 109 pertsona aktiboetatik 101 lanean zeuden (59 gizon eta 42 emakume) eta 8 langabezian zeuden (4 gizon eta 4 emakume). 39 pertsona inaktiboetatik 16 erretiraturik zeuden, 8 ikasten zeuden eta 15 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Diru sarrerak.

2009an Lurais udalerrian 119 unitate fiskal zeuden, 242 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 17.195,5 euro zen.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 12 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 4 eraikuntza enpresak ziren, 1 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 informazio eta komunikazio enpresa zen, 1 higiezinen enpresa zen, 2 zerbitzu enpresak ziren eta 1 «beste zerbitzu jarduera batzuk» multzoan sailkatutako enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen, 1 zurgina, 2 argiketariak eta 1 jatetxe.

2000. urtean Lurais udalerrian 17 nekazaritza-ustiategi zeuden, 850 hektarea erabiltzen.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Lurais

Preuilly-la-Ville (1,6 km)

Tournon-Saint-Martin (3,3 km)

Tournon-Saint-Pierre (3,7 km)

Fontgombault (4,5 km)

Néons-sur-Creuse (4,9 km)

Angles-sur-l'Anglin (5,2 km)


Downen Sindromearen Nazioarteko Eguna

<templatestyles src="Infobox event/styles.css" />

Downen Sindromearen Nazioarteko Eguna urtero martxoaren 21an ospatzen da. Egun hau 2012tik Nazio Batuen Erakundearen laguntzaz egiten da, nahiz eta ekimena Downen sindromearen ikerketan aritzen diren taldeek 2006an sortua izan.

Historia.

Egun honen antolaketak oso helburu garbia du: gaixotasun horren inguruko kontzientzia zabaltzea. Downen sindromea 1959 lehene aldiz definitu zen eta bere jatorria kromosomatikoa da. Estatistikoki 733 haurtxoetatik bat gaixotasun horrekin jaiotzen da. Estatu Batuetan gutxienez 400.000 pertsonak sindrome hau pairatzen dute.

Egunaren aukeraketa Down Syndrome International erakundeak adostu zuen eta data gaixotasunarekin lotura zuzena du, hogeitabatgarren kromosomak hirugarren hilabetearen 21.egunean hirukoizten baita. Egunaren jatorrizko ideiak Suitzan lan egiten duen mediku batek sortu zuen, Stylianos E. Antonarakis, eta bere pazienteen taldeak proposamena behehala jaso zuen. Horrela 2006an Genevan lehenengo aktibitateak antolatu ziren.

2011an NBEren Batzar nagusiak errebindikazio A/RES/66/149 erresoluzioan jaso zuen eta martxoaren 21 gaixotasun horren aurka borrokatzeko eguna izendatu zuen, 2012an lehenengo aldiz ospatuz.


Carcasona-2 kantonamendua

Carcasona-2 kantonamendua Frantziako kantonamendu bat da. departamenduan dago, eskualdean. Guztira 9 udalerri ditu eta da bere hiriburua.


Harsum

Harsum Alemaniako udalerria da. estatuan dago, barrutian. 2014an biztanle zituen kilometro koadrotan banatuta.


Wuyang Herri Berria

Wuyang Herri Berria (txineraz: 五羊新城), Txinako Herri Errepublikako Guangdong probintziako Guangzhou hirian eraikitzen ari den finantza barrutia da. Zhujiang Herri Berriaren iparraldean dago Yuexiu Barrutian.

Tianhe Barrutiko finantza barrutia da.

Garraioa.

Guangzhouko metroak geltokia dauka finantza barrutian "Wuyangcun geltokia".


Volevčice (Most barrutia)

Volevčice Txekiar Errepublikako udalerri bat da. 101 biztanle ditu eta 5,13 kilometro koadroko azalera. Most barrutian dago.

Historia.

Udalerriaren lehen aipamen idatzia 1333 urtean egin zen.


Greeley udalerria, Shelby konderria (Iowa)

Greeley udalerria Ameriketako Estatu Batuetako Iowa estatuko udalerri bat da, Shelby konderrian. Azken zentsuaren arabera biztanle zituen.

Ekonomia.

2020ko zentsuaren arabera, Greeley udalerriak 85 etxebizitza zeuden. Per capita diru-sarrerak estatubatuar dolar ziren.


Torrazzo

Torrazzo Italiako udalerri bat da. Biellako probintzian kokatuta dago, Piemonte eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Torrazzok honako udalerri hauekin egiten du muga:


Hoplolatilus fronticinctus

Hoplolatilus fronticinctus "Hoplolatilus" generoko animalia da. Arrainen barruko Malacanthidae familian sailkatzen da.


Usotegieta

Usotegieta, Bizkaia probintzian topa dezakegun euskal mendia da.

Usotegieta mendia, Usategieta bezala ere ezagutua, 1188 altuera duen eta Bizkaia probintzian topatzen den mendi bat da.

Kokapen zehatza 43.043961 eta -2.821068 da.

Mendi hontara ondorengo igoera puntuetatik igo daiteke: Baranbio, Ibarra, Zeanuri.

Kanpo estekak.

Usotegieta, "http://www.euskal-herria.org/".


Vadão

Oswaldo Fumeiro Alvarez Vadão (1956ko abuztuaren 21a - 2020ko maiatzaren 25a) brasildar futbolaria eta entrenatzailea izan zen.

Entrenatzaile gisa Mogi Mirim, Guarani, Atlético Paranaense, Corinthians, São Paulo, São Caetano eta Portuguesa taldeak zuzendu zituen.


Retiro (Txile)

Retiro Txileko erdialdeko komuna eta hiri bat da. Maule eskualdeko Linares probintzian dago. 2002ko erroldan, 18.235 biztanle zituen.


Eiji Hirata

Eiji Hirata (japonieraz: 平田 英治

, 1966ko maiatzaren 16a - ) Japoniako futbolari ohia da.

Hainbat futbol taldetan jokatu du, esaterako Sanfrecce Hiroshima.


Sericulus aureus

Sericulus aureus "Sericulus" generoko animalia da. Hegaztien barruko Ptilonorhynchidae familian sailkatua dago.


Sei Nazioen Txapelketa

Sei Nazioen Txapelketa Europako errugbi txapelketarik ezagunena da. Urtero jokatzen da otsaila eta martxoan, eta Ipar Hemisferioko talde nazionalik onenek hartzen dute parte.

1883 urtean izan zuen lehen ekitaldia. 1940tik 1999 arte, "Bost Nazioen Txapelketa" izena izan zuen, Britainiar uharteetako lau taldeez gain, Frantziak ere parte hartzen baitzuen. 2000 urtean Italia gehitu zitzaien eta geroztik sei naziok jokatzen dute txapelketa: Ingalaterrak, Eskoziak, Irlandak, Galesek, Frantziak eta Italiak. Irlandako selekzioan Ipar eta Hegoaldeko jokalariek batera jokatzen dute, horregatik, taldearen ikurra lau probintzia bateratuen bandera da.

Gizonezkoen Sei Nazioen Txapelketaz gain, emakumezkoen eta gazteen (20 urtez azpitik) txapelketak ere daude, geroago sortu zirenak. Emakumezkoen artean Espainiak jokatu zituen lehen ekitaldiak baina 2007tik aurrera Italiak haren tokia hartu zuen.

Formatua.

Txapelketa urtero jokatzen da eta talde bakoitzak behin bakarrik jokatzen du gainontzekoen aurka. Garai batean garaipen bakoitzeko bi puntu eskuratzen ziren, berdinketa bakoitzeko puntu bat eta porrot bakoitzeko bat ere ez. 2017tik aurrera ordea hobari edo plusak gehitzen zaizkienez, puntuaketa sistema erabat aldatu da: 4 puntu garaipen bakoitzeko, 2 berdinketa bakoitzeko, 4 edo entsegu gehiago lortuz gero hobari puntu 1 (erasoko bonusa) eta 7 puntuz edo gutxiagoz galdu ezkero beste puntu 1 (defentsako bonusa).

Partida guztietan garaipena lortuz gero Slam nagusia saria jasotzen da. Bi urtetan etxeko eta kanpoko partida guztiak jokatuz (bi urte behar dira, etxeko eta kanpoko partidak urte batetik bestera txandakatuz baitoaz) Slam Nagusia bi aldiz jarraian lortzea bost alditan bakarrik gertatu da: Galesek 1908+1909 urteetan, Ingalaterrak 1913+1914, 1923+1924 eta 1991+1992an eta Frantziak 1997+1998an. Ingalaterra da denera Slam Nagusi gehien irabazi dituen taldea.

Historian zehar sarritan puntu berdinekin amaitu izan zuten taldeek eta txapelketa elkarbanatu egiten zuten, bientzat izaten zen garaipena beraz. 1973an bost parte hartzaileen berdinduta amaitu zuten eta bostak izan ziren garaile. 1994tik aurrera berdinketa hausteko partidetan lorturiko puntuen kopurua hartu izan da kontutan, eta berdinketak jarraitzekotan egoera horretan zeuden taldeen arteko partiden emaitzak hartu dira kontutan.. Ez da beste irizpideren beharrik izan orain artean.

Historia.

Sei Nazioen Txapelketak Bost Nazioen Txapelketaren oinordekoa da, hau halaber "Home Nations"-en (Lau herrialdeen arteko txapelketa) ondorengoa izan zen. 1996tik aurrera, Txapelketak ofizialki (ordura arte izenez bakarrik) Europako Errugbi Txapeldunaren titulua ematen hasi zen.

Home Nations.

1883an izan zuen lehen ekitaldia. 1882ko abenduaren 16an hasi zen Gales eta Ingalaterraren arteko partidarekin. Ingelesak 0-2 nagusitu ziren (entseguaren ondorengo konbertsio kopurua hartzen zen kontutan). Lehenengo txapelketa hura 1883ko martxoan bukatu zen eta Ingalaterrak 3 partida irabazi zituen Eskoziak bi eta Irlanda eta Galesek bat ere ez. Koroa Hirukoitza ere ingelesek eskuratu zuten talde guztiei irabazi ondoren. 1883an jarri zen jokoan lehen aldiz Kalkuta Kopa, Ingalaterra eta Eskoziaren arteko partidaren irabazlearentzako saria. 1884ko ekitaldian ere ingelesak nagusi izan ziren. 1885eko ekitaldia abiatu zen baina aurreko urtean Ingalaterra eta Eskoziaren arteko partidan istiluak izan zirenez talde biek elkarren kontra jokatzeari uko egin zioten eta ez zen txapelketa amaitu.

1888an Ingalaterrak ez zuen Nazioarteko Errugbi Elkartean sartu nahi izan eta bi urtez txapelketatik kanporatua izan zen. 1890 urtean itzuli zen eta Eskoziarekin elkarbanatu zuen garaipena. 1897 eta 1988an ere ezin izan zen txapelketa amaitu.

Hasierako hamarkada hauetan Eskozia izan zen nagusi eta 11 garaipen lortu zituen. Galesek zortzi lortu zituen eta Irlandak eta Ingalaterrak bosna.

1908ko ekitaldian Slam Nagusia saria ematen hasi ziren partida guztiak irabazten zituenari. Lehenengo bi ekitaldiak Galesek irabazi zituen.

Bost Nazioak.

1910 ekitaldian Frantzia sartu zen txapelketan. Ingalaterra izan zen hurrengo bi hamarkadetan nagusi. 1915 eta 1919 artean ez zen txapelketarik jokatu Lehen Mundu Gerraren erruz baina 1920an berriz ekin zioten lehiari. 1931 urteko ekitaldia amaitzerakoan Frantziari jokalari profesionala izatea egotzi zioten eta txapelketatik kanporatua izan zen. Zortzi ekitalditan berriz ere lau herrialde britainiarrak izan ziren lehian. 1940 eta 1946 artean bigarren etenaldia izan zen, oraingoan Bigarren Mundu Gerra zela eta.

1947an berrekin zioten txapelketari, berriz ere Frantzia barruan zela. Hurrengo urteetan Irlanda eta Gales nagusitu ziren. 1954an iritsi zen Frantziarren lehen garaipena, Ingalaterra eta Galesekin elkarbanatua izan bazen ere. 1960, 1970 eta 1980 hamarkadetan frantsesek eta galestarrek lortu zituzten garaipen gehienak, 1990 hamarkadan ordea ingelesen pizkundea etorri zen.

Ipar Irlandako gatazkak bete betean jo zuen txapelketa. 1972ko Derryko Sarraskiaren ondoren Dublinen jokatu beharreko errugbi partida aurreko taldeen aurkezpenetan "God Save the Queen" ereserkia jotzeari uko egitea erabaki zen, neurri hau mende laurden batez egon zen indarrean. Ingelesak haserretu ez zitezen Frantziak Dublinen jokatu behar zituen partiden aurretik "Marseillesa" ereserkia ere ez jotzea erabaki zen. Era berean Irlandarren ereserkia ere kanpoko partidetan ez jotzea erabaki zen. 1973. urtea bitxia izan zen, bost taldeek elkarbanatu baitzuten garaipena, bakoitzak bi partida irabazi eta hiru galduta.

1989an Kalkuta Koparen antzeko bi txapelketa abiatu ziren, Millennium Trophy Ingalaterra eta Irlandaren artean eta Centenary Quaich Irlanda eta Eskoziaren artean. 1990an Edinburghen Kalkuta Kopa jokatu zenean Ingalaterra zen faborito argia baina eskoziarrek O Flower of Scotland ereserkia abestu zuten partidaren hasieran eta garaipena lortu zuten. Hori gutxi balitz urte hartako txapelketako partida guztiak irabazi zituen. Ordutik aurrera selekzioak jokatzen dituen partida guztien hasieratan abesten dute.

1996 urtetik aurrera ofizialki Europako Errugbi Txapelketa izena hartu zuen eta beraz garaile bakarra behar zuen txapelketak. Partidetan lorturiko puntuak eta jasotakoak hasi ziren kontuan hartzen.

Sei Nazioak.

Azken aldaketa nabarmena 2000 ekitaldian izan zen, Italia sartu baitzen txapelketan. Sorpresa handia eman zuen gainera, estraineko partidan aurreko ekitaldiko txapelduna zen Eskozia 34-20 emaitzaz garaitu baitzuen Erroman. Galtzailearen zurezko koilara jasotzea egokitu zitzaion ordea.

Bi sari berri jarri ziren abian, Giuseppe Garibaldi Trophy Frantzia eta Italiaren atean eta Eurostar Trophy Frantzia eta Ingalaterraren artean. 2000 hamarkadan Frantziak 5 garaipen lortu zituen. Hurrengo urteetan Irlanda, Gales eta Ingalaterrak lortu dituzte garaipenak.

2020ko ekitaldian COVID-19 pandemiak txapelketa eten zuen laugarren jardunaldia eta martxoan jokatu beharreko partidak urrian jokatu ziren. 2021. urteko partidak ikuslerik gabe jokatu dira eta emakumezkoen eta 20 urtez azpikoen partidak garaiz kanpo jokatuko dira.

Errugbi estadioak.

Txapelketak bere historian izan duen ikusle kopuru handiena 1975ko martxoaren 1ean izan zen Murrayfield Stadiumean, 104.000 ikuslerekin, Eskozia eta Gales arteko norgehiagoka batean.

Emakumezkoen Sei Nazioen Txapelketa.

Sakontzeko, irakurri: «Emakumezkoen Sei Nazioen Txapelketa»

Emakumezkoen Sei Nazioen Txapelketa Eskozia, Frantzia, Ingalaterra, Irlanda, Italia eta Galesko taldeen artean jokatzen den errugbi lehiaketa da. 2002 eta 2006 artean Espainiak jokatu zuen eta 2007an haren lekua hartu zuen Italiak.

Gaztetxoen Sei Nazioen Txapelketa.

Gaztetxoen Sei Nazioen Txapelketa edo "6 Nations Junior" delakoa 20 urtez azpiko jokalariek jokatu ohi dute eta talde partehartzaileak hauek dira: Eskozia, Frantzia, Ingalaterra, Irlanda, Italia eta Gales.

Historia.

Txapelketa hau 2008. urtean sortu zen 21 eta 19 urtez azpiko bi lehiaketen batasuna lortzeko xedeaz. Ingelesek lortu zuten lehendabiziko urteko Slam Nagusia eta txapelketa gehien lortu duen taldea izan da.


Lycodon liuchengchaoi

Lycodon liuchengchaoi "Lycodon" generoko animalia da. Narrastien barruko Colubridae familian sailkatuta dago.


Ponti sul Mincio

Ponti sul Mincio Italiako udalerri bat da. Mantuako probintzian kokatuta dago, Lombardia eskualdean. biztanle ditu, kilometro koadroko azaleran banatuta.

Mugakideak.

Ponti sul Minciok honako udalerri hauekin egiten du muga:


Ambiévillers

Ambiévillers Frantziako udalerria da, Saona Garaia departamenduan dagoena, Borgoina-Franche-Comté eskualdean. 2013an biztanle zituen.

Demografia.

Biztanleria.

2007an Ambiévillers udalerrian erroldatutako biztanleak 86 ziren. Familiak 40 ziren, horien artean 12 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 8 bakarrik bizi ziren emakumeak), 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

"Erroldatutako biztanleak"

<noinclude>

Etxebizitza.

2007an 78 etxebizitza zeuden, 41 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 29 bigarren erresidentzia ziren eta 8 hutsik zeuden. Etxebizitza guzti hauek 78etxeak ziren. 41 etxebizitza nagusietatik 38 bere jabearen bizilekua ziren, 1 alokairuan okupaturik zegoen eta 2 doan lagata zeuden; 3 etxek hitu gela zituzten, 8 etxek lau zituzten eta 30 etxek bost zituzten. 30 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 23 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 12 etxetan bat baino gehiago zituzten.

Biztanleria-piramidea.

2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

Ekonomia.

2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 50 ziren, horien artean 31 aktiboak ziren eta 19 inaktiboak ziren. 31 pertsona aktiboetatik 29 lanean zeuden (16 gizon eta 13 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 emakume eta 2 emakume). 19 pertsona inaktiboetatik 6 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 8 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

Ekonomia jarduerak.

2007an zeuden 3 komertzioetatik, 1 eraikuntza enpresa zen eta 2 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 iturgina.

2000. urtean Ambiévillers udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.

Gertuen dauden herriak.

Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

Ambiévillers

Montmotier (1,5 km)

Le Magny (1,9 km)

Pont-du-Bois (2,5 km)

Fontenoy-le-Château (3,2 km)

Fontenois-la-Ville (4,8 km)

Selles (5,4 km)

Alaincourt (5,6 km)


Schistura afasciata

Schistura afasciata "Schistura" generoko animalia da. Arrainen barruko Nemacheilidae familian sailkatzen da.