Bere unerik onenean, aita santuek eta kardinalek lidergo moralak eta pertsuasioak ordeztu zuten konkista militarra; bere unerik okerrenean, botere politikoaren eta aberastasun mundutarraren gose bera erakuts zezaketen edozein utzikeriek edo duke handiak.
Unerik onenean, aita santuek eta kardinalek ez zuten ezer hondatu, eta, unerik txarrenean, haurrak gogaitzen zituzten.