Egoera Vespasianoarekin egonkortu zen, eta II. mendeko A.D. inperioaren urrezko arotzat hartzen da maiz (Gibbonek berak dio Marcus Aureliusen garaia, II. mendearen amaieran, historiako guztiengandik bizitzeko unerik onena izan zela).
Gibbonek Marcus Aureliusen garaia aitortzen du, historian guztiengandik bizitzeko unerik onena dela, inperioan denek baitzituzten baliabideak.