Garai horretan, ekialdeko kostaldeko estatuek oparotasun lasai samarra izan zuten; Terengganuk nabarmen egin zuen aurrera ehungintzaren industrian, eta piper eta urrez merkaturatu zituen thailandiar, kanbodiar eta txinatarrekin.
Ekialdeko kostaldeko estatu gehienak baketsuak eta oparoak ziren, Terengganu batez ere.