Keats-ek irudi margotuak eta zuhaitzak begiratzen dituenean kutxa grecianoan (Ode-n, kutxa greciano baten gainean), pozik dago agerpen horiek inoiz ez direlako desagertuko, artea direlako eta, beraz, iraunkorra; pozik dago inoiz bizi izan ez dutelako, Ah izan ez direlako, freskagarri zoriontsuak eta zoriontsuak!
Greziar kutxa bati buruzko Oda liburuan, Keats-ek zorionez margotutako objektuak begiratzen ditu, sekula ez zirelako iritsi bizitzara, eta iraunkorrak izango direlako, arte-irudi gisa, baina kritikari batzuek iritzi desberdina dute interpretazio horri buruz.