Garai horretan, ekialdeko kostaldeko estatuek oparotasun lasai samarra izan zuten; Terengganuk nabarmen egin zuen aurrera ehungintzaren industrian, eta piper eta urrez merkaturatu zituen thailandiar, kanbodiar eta txinatarrekin.
Terengganuko ehungintzak bizilagunek ez zuten abantaila bat eman zion Estatuari.