Peugeot 404
 Το 404 παρουσιάστηκε επίσημα στον Τύπο αυτοκινήτου στις 9 Μαΐου 1960 και μπήκε στη μαζική παραγωγή μόλις 1 ημέρα μετά, ενώ κυκλοφόρησε στην αγορά σχεδόν αμέσως. Όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχό του, το Peugeot 403, το 404 είχε σχεδιαστεί επίσης από τον οίκο Μπαττίστα Πινινφαρίνα και ιστορικά ήταν η δεύτερη συνεργασία της Peugeot με τον σχεδιαστικό αυτό οίκο. Η εξωτερική αισθητική του Peugeot 404 είχε ακολουθήσει τις νεότερες σχεδιαστικές τάσεις των αμερικανικών αυτοκινήτων της τότε εποχής, καθώς έφερε καμπυλωτό παρμπρίζ, μεγάλα εμπρός και πίσω φτερά, έντονες γωνίες και μυτερά πίσω φώτα, σε αντίθεση με το πιο καμπυλωτό εμπρός και πίσω άκρο του 403. Μάλιστα η γενικότερη εμφάνιση του 404 είχε εμφανείς ομοιότητες με αυτήν των Austin A55 Cambridge / Morris Oxford και του Fiat 1800 / 2100 του 1959, επίσης σε ντιζάιν του οίκου Pininfarina. Αρχικά, το 404 προσφερόταν αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν, ενώ τον Οκτώβριο του 1961, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, προστέθηκαν δύο 5-πορτες εκδόσεις station wagon, με τις ονομασίες Peugeot 404 Familiale και Peugeot 404 Commerciale, και γνώρισαν επίσης μεγάλη απήχηση. Το Familiale έφερε στάνταρ τρίτη σειρά καθισμάτων και διαφημιζόταν ως 7-θέσιο / 8-θέσιο. Αντιθέτως, το Commerciale είχε ένα κοινό 5-θέσιο σαλόνι. Το πολυτελέστερο 2-πορτο καμπριολέ παρουσιάστηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 1961, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, και το 2-πορτο κουπέ τον Οκτώβριο του 1962. Οι εκδοχές coupé και cabriolet είχαν επίσης και σημαντικές αισθητικές αναβαθμίσεις, πλην όμως κατασκευάστηκαν σε περιορισμένα αντίτυπα και μόνο για λίγα χρόνια, καθώς η παραγωγή τους έληξε ταυτόχρονα τον Σεπτέμβριο του 1968. Ως αποτέλεσμα, και οι δύο σήμερα είναι οι πλέον δυσεύρετες και συλλεκτικές, με ιδιαίτερα υψηλές τιμές πώλησης. Η παλέτα συμπληρώθηκε τον Ιούλιο του 1967, με το 2-πορτο 404 pick-up, έκδοση που γνώρισε υψηλή δημοτικότητα κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ο συνηθέστερος κινητήρας των 404 ήταν ένας 4-κύλινδρος σε σειρά βενζίνης με καρμπυρατέρ, ο οποίος είχε προέλθει από τον προκάτοχο Peugeot 403, αλλά με αύξηση του κυβισμού από 1.468 cm³ σε 1.618 cm³. Ωστόσο, και ο παλαιότερος κινητήρας 1.468 cm³ διατέθηκε και στο 404 Commerciale (5-θέσιο station wagon). Επίσης, λόγω της διακοπής της παραγωγής του 403, τον Νοέμβριο του 1966, η Peugeot κυκλοφόρησε αμέσως μετά την φθηνότερη έκδοση 404-8, που έφερε τον κινητήρα 1.468 cm³ του 403 και παρήχθη από το 1967 έως το 1969. Η ονομασία της υποδήλωνε ότι ανήκε στην φορολογική τάξη 8CV υποδηλώνοντας τους 8 φορολογήσιμους ίππους (καθώς CV = Cheval Vapeur, φορολογήσιμοι ίπποι), σε αντιδιαστολή με την τάξη 9CV του στάνταρ 1.618 cm³, καθώς η φορολογία των αυτοκινήτων στη Γαλλία βασιζόταν τότε στον κυβισμό του κινητήρα. Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1961 παρουσιάστηκε μία εκδοχή injection του κινητήρα 1.618 cm³ και τελικώς μπήκε στην παραγωγή το 1962. Έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία γαλλικό σεντάν με ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου. Τον Οκτώβριο του 1962, προστέθηκε ο πετρελαιοκινητήρας 1.816 cm³ του 403 και ένα έτος μετά ο κυβισμός του στο 404 αυξήθηκε στα 1.948 cm³. Όπως και στο 403, όλοι οι κινητήρες του 404 ήταν 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4). Αρχικά συνδυάζονταν μόνο με 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, με πλήρη συγχρονισμό σε όλες τις σχέσεις, ενώ το 1966 εμφανίστηκε και προαιρετικό 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο της εταιρείας ZF. Στα πρώτα στάδια εξέλιξης του μοντέλου, είχε εξεταστεί και το σενάριο της κατασκευής ενός κινητήρα V8, αλλά σύντομα ακυρώθηκε για οικονομικούς λόγους. Ο διάδοχος του Peugeot 404 έφτασε τον Σεπτέμβριο του 1968 και ήταν το πολύ πιο σύγχρονο αισθητικά Peugeot 504, στο οποίο και καταργήθηκαν τα αναχρονιστικά πλέον μπροστινά και πίσω πτερύγια. Ωστόσο, λόγω της άριστης αξιοπιστίας του 404 για την τότε εποχή και της τεράστιας απήχησης που διατηρούσε στο ευρύ κοινό, το 404 παρέμεινε στη γαλλική παραγωγή ως μία φθηνότερη εναλλακτική λύση έως τον Μάιο του 1975. Δεδομένης της καλής σχέσης τιμής / αξιοπιστίας και της ευρυχωρίας του, συνέχισε έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970 να αποτελεί μία ελκυστική ευκαιρία στις ευρωπαϊκές αγορές για όσους δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την μόδα αισθητικής της εξωτερικής εμφάνισης. Στη συνέχεια όμως, η ζήτηση του 404 στην Ευρώπη μειώθηκε ραγδαία, καθώς άρχισε να δείχνει υπερβολικά έντονα την ηλικία του. Το 1973, ο δείκτης θερμοκρασίας νερού στον πίνακα οργάνων αντικαταστάθηκε από ένα σκέτο προειδοποιητικό λαμπάκι υπερθέρμανσης, ίσως από υπερβολική σιγουριά για την αξιοπιστία του μοντέλου, ενώ ταυτόχρονα το 404 υπέστη και ένα λίφτινγκ στη μπροστινή γρίλια. Στα τέλη του 1974, το προαιρετικό αυτόματο κιβώτιο διακόπηκε, λόγω της διαρκούς μείωσης της ζήτησης για το 404 και τελικώς η παραγωγή του στη Γαλλία έληξε οριστικά τον Μάιο του 1975, καθώς οι Ευρωπαίοι αγοραστές έως τότε είχε στραφεί συντριπτικά προς το Peugeot 504. Ενδεικτικώς, τους 5 πρώτους μήνες τους 1975 κατασκευάστηκαν μόλις 15.780 αντίτυπα όλων των εκδοχών αμαξώματος του 404. Εκτός από τις εγκαταστάσεις της εταιρείας στη Γαλλία, το Peugeot 404 κατασκευάστηκε και σε πολλές άλλες χώρες, ιδίως αναπτυσσόμενες, όπου και γνώρισε επίσης μεγάλη δημοτικότητα. Κατά την παραγωγή του στην Αργεντινή, που διήρκησε μεταξύ του 1962 και του 1980, συναρμολογήθηκαν 162.583 αντίτυπα όλων των εκδόσεων του 404. Επίσης, το μοντέλο κατασκευαζόταν και σε τρεις αφρικανικές χώρες, στην Μομπάσα, Κένυα, καθώς και στην Καντούνα, Νιγηρία, και στην Natalspruit, Τράνσβααλ, Νότια Αφρική. Το εργοστάσιο στην Κένυα ήταν και το τελευταίο που κατασκεύασε το 404 και μάλιστα υπάρχουν αντιφατικές αναφορές ως προς το έτος λήξης της παραγωγής του. Σύμφωνα με τον Γαλλικό τύπο αυτοκινήτου, η έκδοση pick-up αποσύρθηκε από την παραγωγή το 1988, ενώ η έκδοση σεντάν το 1989. Ωστόσο, κάποιες άλλες πηγές αναφέρουν ως χρονολογία οριστικής λήξης το 1991, επίσης στο ίδιο εργοστάσιο. Συνολικά, το 404 συμπλήρωσε 29 ή 31 έτη παραγωγής σε παγκόσμια κλίμακα, ανάλογα με το ακριβές έτος που το τελευταίο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής. Σημειωτέον ότι για αρκετές δεκαετίες σχεδόν όλα τα ταξί της Δυτικής Αφρικής ήταν Peugeot 404 και υπήρχαν έως και πρόσφατα αρκετά σε χρήση. Το Peugeot 404 γνώρισε μεγάλη απήχηση και ως αυτοκίνητο ράλλυ, πετυχαίνοντας πολλές νίκες σε αρκετούς αγώνες διεθνώς. Μάλιστα κέρδισε το «Rally Safari» της Αφρικής το 1963, το 1966, το 1967 και το 1968. Ακολουθούν τα νούμερα παραγωγής της κάθε εκδοχής αμαξώματος του 404. Ακολουθεί ένας κατάλογος φωτογραφιών όλων των εκδοχών αμαξώματος του 404. Guide Peugeot 1970-1990, François Allain, éditions E.P.A., 1996. ISBN 2-85120-493-9. Dominique Pagneux, «La 404 de mon père», éditions E.T.A.I., 2000. ISBN 2-7268-8499-7. Renaud Siry, «Peugeot 404 de mon enfance», éditions E.T.A.I., 2016. ISBN 979-10-283-0129-3. Αναλυτικό αφιέρωμα στο Peugeot 404 (στα αγγλικά) Le site des fanas de 404 (στα γαλλικά) Τεχνικά στοιχεία του Peugeot 404 (στα γαλλικά) Phil Seed's Virtual Car Museum – Peugeot 404 Αρχειοθετήθηκε 2012-04-13 στο Wayback Machine. Coche Argentino – Peugeot 404
Το Peugeot 404 ήταν μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, από τις 10 Μαΐου 1960 έως τον Μάιο του 1975 στη Γαλλία, αν και η παραγωγή της έκδοσης pick-up (που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στην αγορά μόλις τον Ιούλιο του 1967) συνεχίστηκε στο ίδιο εργοστάσιο έως τον Οκτώβριο του 1978. Συνολικά παρήχθησαν 1.847.568 αντίτυπα όλων των εκδοχών του 404 στη Γαλλία, ενώ υπήρξε συναρμολόγηση και σε εργοστάσια άλλων ηπείρων, ιδίως σε κάποια κράτη της Αφρικής. Σε παγκόσμια κλίμακα, η λήξη της παραγωγής έλαβε χώρα μόλις το 1989 στην Κένυα, αν και κάποιες άλλες πηγές αναφέρουν ως χρονολογία οριστικής λήξης το 1991 στο ίδιο εργοστάσιο, με συνολικά 2.885.374 αντίτυπα σειράς 404 να έχουν κατασκευαστεί παγκοσμίως. Αντικατέστησε το Peugeot 403 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1968 από το Peugeot 504. Για ολόκληρη τη δεκαετία του 1960, το 404 έγινε το πιο επιτυχημένο μοντέλο της γαλλικής φίρμας, έως τότε, και απέκτησε άκρως θετική φήμη ενός αυτοκινήτου ευρύχωρου, αξιόπιστου, ανθεκτικού στα δύσκολα και με άριστο value for money. Ως αποτέλεσμα, γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα ως ταξί, τόσο στη Γαλλία, όσο και σε άλλες χώρες, εντός και εκτός Ευρώπης, και ιδίως στη Δυτική Αφρική, στην οποία διατήρησε υψηλή δημοτικότητα για αρκετές δεκαετίες ακόμα, μέχρι και πρόσφατα.