Σταυρός της Ανδρείας (Πολωνία)
 Το μετάλλιο εισήχθη το 1920 στο απόγειο του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, λίγο πριν από την κρίσιμη Μάχη της Βαρσοβίας. Αρχικά δεν είχε Συμβούλιο Τάγματος και απονέμοταν προσωπικά από τον Ανώτατο Διοικητή του Πολωνικού Στρατού. Αργότερα προστέθηκε η επιλογή της ανάθεσης της απονομής του μεταλλίου στους διοικητές του μετώπου και των τμημάτων. Μέχρι τις 29 Μαΐου 1923, όταν απονεμήθηκε το τελευταίο μετάλλιο για τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, ο Σταυρός της Ανδρείας είχε απονεμηθεί σε περίπου 60.000 στρατιώτες. Εκτός από άτομα που συμμετείχαν στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο, το μετάλλιο έχει επίσης απονεμηθεί αναδρομικά σε ορισμένους στρατιώτες των Πολωνικών Λεγεώνων, των στρατιωτικών μονάδων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των σιλεσικών εξεγέρσεων, της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919) και σε μέλη της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης. Έχει απονεμηθεί, επίσης, σε βετεράνους της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863 και στην πόλη Πουότσκ. Τον Ιανουάριο του 1940, ο Πολωνός Ανώτατος Διοικητής, Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, εξέδωσε μια διαταγή για την επανεισαγωγή του Σταυρού της Ανδρείας. Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Πρόεδρος της Πολωνίας συμφώνησε να απονείμει το μετάλλιο σε άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις και τα οποία είχαν ήδη απονεμηθεί τέσσερις φορές κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου. Το 1943, μετά τη Μάχη του Λένινο, ο Στρατηγός Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ, διοικητής του υποστηριζόμενου από τη Σοβιετική Ένωση Πρώτου Πολωνικού Στρατού (1944-1945), απένειμε τον Σταυρό της Ανδρείας σε αρκετούς στρατιώτες. Το ίδιο το μετάλλιο εγκρίθηκε ως στρατιωτικό παράσημο με εντολή του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου στις 22 Δεκεμβρίου 1944. Μέχρι το 1947, περίπου 40.000 από τα μετάλλια είχαν απονεμηθεί σε Πολωνούς στρατιώτες που πολεμούσαν δίπλα στον Κόκκινο Στρατό. Ζντζίσουαφ Π. Βεσολόφσκι, Πολωνικά Τάγματα, Μετάλλια, Σήματα και διακριτικά: Στρατιωτικές και Πολιτικές Διακοσμήσεις, 1705–1985, Μαϊάμι, 1986.
Ο Σταυρός της Ανδρείας (πολωνικά: Krzyż Walecznych‎) είναι πολωνικό στρατιωτικό παράσημο. Εισήχθη για πρώτη φορά από το Συμβούλιο Εθνικής Άμυνας στις 11 Αυγούστου 1920. Απονέμεται σε άτομο που «έχει επιδείξει πράξεις ανδρείας και θάρρους στο πεδίο της μάχης». Μπορεί να απονεμηθεί στο ίδιο άτομο έως και τέσσερις φορές. Το μετάλλιο δίνεται μόνο σε καιρό πολέμου ή λίγο μετά.