Μανώλης Παπαγεωργίου
 Από ηλικία 6 με 7 ετών άρχιζε να παίζει φλογέρα που δύσκολα αποχωριζόταν. Στα 16 του χρόνια, αυτοδίδακτος, ακολουθεί το επάγγελμα του οργανοπαίκτη παίζοντας κλαρίνο σε γάμους και πανηγύρια της γύρω περιοχής και δεν άργησε να γίνει γνωστός σε όλη την Ελλάδα. Τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε στη Βέροια, όπου έγινε μέλος της μουσικής μπάντας του στρατού. Εκει έλαβε μουσική εκαπίδευση. Έμαθε να γράφει αλλά και να διαβάζει νότες, τις κλίμακες της ευρωπαϊκής μουσικής και πολλούς σκοπούς που ως τότε δεν γνώριζε καθώς η εκμάθηση τους ήταν υποχρεωτική. Το γεγονός αυτό ήταν πολύ σημαντικό και τον βοήθησε στο παίξιμο του κλαρίνου, καθώς του έδωσε σημαντικές βάσεις και του άνοιξε νέους ορίζοντες για την περαιτέρω εξέλιξη στη μουσική. Το 1954 συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό σταθμό του Βόλου και τους Θεοχάρη Παντίδη και Θανάση Παύλου, οι οποίοι τον βοήθησαν να γίνει ακόμη πιο γνωστός και να βγάλει δίσκους γραμμόφωνου με τα τραγούδια του. Η συνεισφορά του είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και σήμερα διασώζονται ηχογραφήσεις πολλών ιστορικών και παραδοσιακών τραγουδιών από την Ε.Ρ.Α Βόλου. Το 1956 γνωρίστηκε με τον Υποστράτηγο Καραγιάννη και τον Πρύτανη Μιχαιλίδη και τον διευθυντή του κρατικού ραδιοφώνου Μακεδονίας Μαρινάκη, μαζί με τον Λαογράφο Τάκη Σαμαρά και με τη βοήθεια του Μιχαιλίδη συναντούν τον Υπουργό Πολιτισμού και Θρησκευμάτων Λεβαντή, ιδιοκτήτη του Ελληνικού Βορρά, ο οποίος του έδωσε εντολή να συγκεντρώσει τραγούδια και να τα καταγράψει. Έτσι, με τον λαογράφο Τάκη Σαμαρά επισκέπτονται σχεδόν όλα τα χωριά της Μακεδονίας καταγράφοντας μουσικές και τραγούδια. Η συνεργασία αυτή κράτησε σχεδόν 20 χρόνια, σε αυτό το διάστημα ανέσυραν από την αφάνεια χιλιάδες τραγούδια που κοσμούν το αρχείο του Ραδιοφωνικού σταθμού Μακεδονία, ο αριθμός των τραγουδιών που διασώθηκαν αγγίζει τα 1500. Το 1965β συμμετέχει στο Βαλκανικό Φεστιβάλ μουσικής που έγινε στη Βουλγαρία, το συγκρότημα του μαζί με το χορευτικό του τμήμα κέρδισε το πρώτο βραβείο. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1971 προβαίνει μαζί με τον Γιάννη Κάκαλο στην ηχογράφηση των τραγουδιών της Σκοτίνας. Το 1975, μετά από πρόσκληση των Θεσσαλών του Καναδά, ο "Ρήγας Φεραίος" περιόδευσε για ένα μήνα στο Τορόντο και το Μόντρεαλ. Ο Μανώλης και το κλαρίνο του με τον παραπάνω τίτλο γνώρισαν οι κάτοικοι της Σκοτίνας Πιερίας τον ξακουστό κλαριντζή και συμπατριώτη τους Μανόλη Παπαγεωργίου. Πριν τον Εμφύλιο τον έζησαν στην «απαλνή» Σκοτίνα (Άνω Σκοτίνα). Μετά τον Εμφύλιο, στην «ακατνή» (Κάτω Σκοτίνα). Στον «Πλάτανο» 1 χόρευε ο κόσμος και γλεντούσε όταν το επέτρεπαν οι περιστάσεις. Ο ευρύτερος κύκλος, Ελλάδα 2 και εξωτερικό, τον αναγνώρισε ως τον καλύτερο μαέστρο στο είδος του κλαρίνου. Αναγνώρισε το προσωπικό του ταλέντο και την πλούσια κοινωνική προσφορά. Απομένει στη γενέτειρα να αποδώσει την πρέπουσα τιμή. Σίγουρα οι μελλούμενες γενιές δε θα παραλείψουν να το κάνουν πράξη. Ο Μανώλης πέθανε σε ηλικία 72 ετών. Σπυριδάκης Γεώργιος - Περιστέρης Σπυρίδων, Ελληνικά δημοτικά τραγούδια τόμος Γ' μουσική εκλογή 1968 Αθήνα Ακαδημίας Αθηνών Κυριακίδης Στίλπων, Το δημοτικό τραγούδι συναγωγή μελετών 1990 Αθήνα εκδόσεις Ερμής Κάβουρας Παύλος, Η βιογραφία ενός λαικού οργανοπαίχτη 1999 Αθήνα Απαλνή Σκοτίνα, Ιωάννης Καλιαμπός, Κατερίνη 2002. Δημοτικό τραγούδι, Ιωάννης Καλιαμπός, Κατερίνη 2004. Εμμανουηλίδης Κώστας - Βασδέκης Σταύρος, Το κλαρίνο στην ελληνική δημοτική μουσική Θεσσαλονίκη 2005 Καβακόπουλος Παντελής, Σκοποί και χοροί της Βορειοδυτικής Μακεδονίας Αθήνα 2005 Ινστιτούτο έρευνας, μουσικής και ακουστικής Μπόρας Παναγιώτης, Το μακεδονικό κλαρίνο του Μανώλη Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκη 2011
Ο Μανώλης Παπαγεωργίου ήταν Έλληνας μουσικός οργανοπαίκτης και μουσικοσυνθέτης. Γεννήθηκε στην Αυλώνα της Αττικής το 1917. Η μητέρα του είχε πεθάνει από γρίπη το 1918 και έτσι ο πατέρας του τον πήγε στην αδελφή του που έμενε στη Λάρισα. Σε ηλικία 2 ετών υιοθετήθηκε από το ζεύγος Βασίλη και Μαρία Παπαγεωργίου το γένος Μητσιάνη από τη Σκοτίνα Πιερίας. Ο Μανώλης την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του τελείωσε στη Δημοτική Σχολή της Άνω Σκοτίνας έχοντας ως διδάσκαλο τον Αθανάσιο Βλέτση.