Stelarc
 Οι ιδιοσυγκρατικές παραστάσεις του Stelarc συχνά περιλαμβάνουν ρομποτική ή σχετική σύγχρονη τεχνολογία, που προσαρμόζεται στο σώμα του. Σε 26 διαφορετικές παραστάσεις έχει επεκτείνει τον εαυτό του με την εισαγωγή άγκιστρων στο δέρμα του, συχνά με μια από τις ρομποτικές του εφευρέσεις ενσωματωμένη πάνω του. Η τελευταία παράσταση με άγκιστρα έλαβε χώρα στην Μελβούρνη τον Μάρτιο του 2012. Σε άλλη παράσταση επέτρεψε στο σώμα του να ελέγχεται με απομακρυσμένο τρόπο, από ηλετρονικούς διεγέρτες μυών που ήταν συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο. Έχει κάνει επίσης παράσταση με έναν ρομποτικό τρίτο ώμο αλλά και με ένα μηχάνημα που είχε έξι πόδια και έμοιαζε με αράχνη, μηχάνημα στο οποίο ο χρήστης κάθεται στο κέντρο των ποδιών του και ελέγχει το μηχάνημα μέσω των κινήσεων των χεριών. Το 2007 ο Stelarc υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση εισαγωγής ενός τρίτου αφτιού στο αριστερό χέρι του. Η μακρόχρονη συνεργάτριά του, η Αυστραλή καλλιτέχνης Nina Sellars, φωτογράφησε αυτή την σωματική αλλαγή για το έργο της Oblique: Images from Stelarc's Extra Ear Surgery. Έργα των δυο καλλιτεχνών συμπεριλήφθηκαν σε μια συλλογική έκθεση η οποία φιλοξενήθηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMJ. Το 2005 το MIT Press δημοσίευσε το έργο Stelarc: The Monograph, που είναι η πρώτη εκτενής μελέτη του έργου του Stelarc. Περιλαμβάνει φωτογραφίες από τις παραστάσεις και συνεντεύξεις με αρκετούς συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο William Gibson, ο οποίος αναφέρεται στις συναντήσεις του με τον Stelarc. Το 2016 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο Robots and Art, στο οποίο αντανακλάται το προσωπικό έργο του Stelarc, σε ένα κεφάλαιο με τίτλο "Encounters, Anecdotes and Insights—Prosthetics, Robotics and Art". Το 1995 ο Stelarc βραβεύτηκε με μια τριετή συνεργασία από το Australia Council for the Arts. Το 1997 το Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon τον έκανε Επίτιμο Διδάκτορα Τεχνών και Ρομποτικής. Το 1998 ο Stelarc ήταν artist-in-residence για το Αμβούργο της Γερμανίας. Το 2000 το Πανεπιστήμιο Monash τον βράβευσε με το Honorary Degree of Laws. Τον Μάρτιο του 2003, στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, ολοκλήρωσε ένα πρόγραμμα artist-in-residence. Το 2008 έγινε ερευνητής και Artist-in-Residence στο MARCS Auditory Laboratories, στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Σίδνεϋ της Αυστραλίας. Το 2010 ο Stelarc έλαβε το βραβείο Ars Electronica Golden Nica στην κατηγορία "Υβριδική Τέχνη" ("Hybrid Art"), στο Linz της Αυστρίας. Carter, S. (10 August 2011). "The emergence of art-science". BMJ. 343 (aug10 3): d5133–d5133 Smith, Marquard and Clarke, Julie Joy (2005) Stelarc: The Monograph. MIT Press Herath, D. and Kroos, C., 2016. Robots and Art: Exploring an Unlikely Symbiosis. Springer Donnarumma, Marco. “Fractal Flesh — Alternate Anatomical Architectures: Interview with Stelarc.” eContact! 14.2 — Biotechnological Performance Practice / Pratiques de performance biotechnologique (July 2012). Montréal: CEC. Stelarc. “[Gallery] Stelarc.” eContact! 14.2 — Biotechnological Performance Practice / Pratiques de performance biotechnologique (July 2012). Montréal: CEC. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Stelarc στο Wikimedia Commons
O Stelarc (γεννημένος ως Στέλιος Αρκαδίου στην Λευκωσία το 1946, άλλαξε το όνομά του το 1972) είναι καλλιτέχνης κυπριακής καταγωγής που μεγάλωσε στην Μελβούρνη με έργα του επικεντρώνονται κυρίως στο να επεκτείνουν τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Τα περισσότερα έργα του επικεντρώνονται στην πεποίθησή του ότι "το ανθρώπινο σώμα είναι παρωχημένο". Μέχρι το 2007 κατείχε την θέση του κύριου ερευνητή στο εργαστήριο των Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Νότινγχαμ. Πλέον είναι ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Curtin στην Δυτική Αυστραλία.