Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο νεότερος
 Ο Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο νεότερος γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς του πρεσβύτερου και της Παουλίνα Όιτ ντεν Έικχαουτ (Paulina Uyt den Eeckhout). Ο πατέρας του ήταν εξέχων ζωγράφος νεκρών φύσεων. Σπούδασε με τον πατέρα του και από την τάξη το 1665-1666 εγγράφηκε επίσημα στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως μαθητής του κορυφαίου ζωγράφου της Αμβέρσας, Γιόρις φαν Σον (Joris van Son), ο οποίος ήταν επίσης καλός φίλος του πατέρα του. Ο Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο νεότερος έγινε Δάσκαλος της συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως γιος μέλους της Συντεχνίας το έτος 1673-1674 Την ίδια χρονιά ο Πέτερ Ματάις Χϊλλεμανς (Peter Mathys Gillemans) έγινε επίσης Δάσκαλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως γιος μέλους. Πιστεύεται ότι αυτός ο Πέτερ Ματάις, που έγινε επιτυχημένος ζωγράφος λουλουδιών, ήταν ο αδερφός του Γιαν Πάουβελ. Ο Χίλλεμανς εργάστηκε στο Μίντελμπουρχ της Ολλανδικής Δημοκρατίας το 1675. Εκείνη τη χρονιά του επιβλήθηκε πρόστιμο επειδή εργάστηκε ως καλλιτέχνης χωρίς να εγγραφεί στην τοπική Συντεχνία της πόλης. Πιστεύεται ότι εργάστηκε στο Λονδίνο το 1678, όπως μπορεί να συναχθεί από την επιγραφή «Londini» στη <i id="mwKw">νεκρή φύση με φρούτα πλάι σε σιντριβάνι σε τοπίο</i> με ημερομηνία 1673 ή 1678 (Με έμπορο τέχνης Hoogsteder & Hoogsteder, Χάγη το 2004, έργο τέχνης αρ. 59038). Ο Χίλλεμανς επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1680. Νυμφεύτηκε αργά στη ζωή στις 3 Μαρτίου 1693. Η σύζυγός του ήταν η Ισαμπέλλα Μαρία φαν ντεν Έυντε (Isabella Maria van den Eynde), κόρη του τοπικού γλύπτη Νόρμπερτ φαν ντεν Έυντε . Ένας γιος γεννήθηκε από τον γάμο τους το 1695. Η γυναίκα του πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 1697. Όχι πολύ καιρό μετά, στις 22 Μαρτίου 1698 ξαναπαντρεύτηκε την πλούσια χήρα Γιοάννα φαν Χέλλεφορτ (Joanna van Hellefort) με την οποία απέκτησε δύο ακόμη γιους. Το 1696 ο Χίλλεμανς εξελέγη πρύτανης της συντεχνίας, αλλά εξαγόρασε τα καθήκοντά του με αμοιβή. Το 1702 ο καλλιτέχνης καταγράφεται πίσω στο Μίντελμπουρχ όπου έγινε μέλος της τοπικής συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Στη συνέχεια καταγράφεται στο Άμστερνταμ όπου πέθανε το 1704. Το εάν πέθανε ή όχι πνιγμένος στα κανάλια του Άμστερνταμ, αφού έπινε πάρα πολύ, όπως δήλωσε ο πρώιμος βιογράφος Γιάκομπ Κάμπο Βέιερμαν (Jacob Campo Weyerman) στο The Lives of Dutch painters and paintresses (τρίτος τόμος, 1729 - 1739) είναι ασαφές. Τα ανέκδοτα του Βέιερμαν είναι συχνά φανταστικά. Ο Χίλλεμανς ήταν ζωγράφος νεκρών φύσεων με φρούτα και λουλούδια. Τα πρώτα του έργα είχαν ύφος νεκρών φύσεων από δεξιώσεις. Αργότερα, οι μεγάλες συνθέσεις του με φρούτα ζωντανεύουν σε εξωτερικούς χώρους συχνά περιελάμβαναν σκηνές ζώων, putti ή μυθολογικές μορφές και δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με ζωγράφους μορφών. Μπορεί επίσης να έχει ζωγραφίσει πίνακες με γιρλάντες. Τα πρώτα του έργα είναι παραπλήσια με εκείνα του πατέρα του και συνήθως απεικονίζουν νεκρές φύσεις διαφόρων αντικειμένων τοποθετημένων πάνω σε τραπέζι ή προεξοχή σε ουδέτερο φόντο. Αυτός ο τύπος ζωγραφικής ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στους ζωγράφους της Αμβέρσας, οι οποίοι είχαν τεθεί υπό την επιρροή του Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ , Ολλανδού ζωγράφου νεκρών φύσεων που δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα από τα μέσα της δεκαετίας του 1630. Ο πατέρας του Γιαν Πάουβελ και ο Γιόρις φαν Σον που ήταν Δάσκαλοί του, δημιούργησαν και οι δύο παρόμοια έργα. Σε γενικές γραμμές, τα έργα του Γιαν Πάουβελ είχαν πιο διακοσμητικό χαρακτήρα από αυτά του πατέρα του, ο οποίος είχε μια πιο περιορισμένη χρωματική παλέτα. Το έργο του εξελίχθηκε απομακρυνόμενο από το υφος του πατέρα του προς πιο διακοσμητικό ύφος, μια τάση που είναι κοινή στη φλαμανδική ζωγραφική νεκρών φύσεων στις τελευταίες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Υπό την επίδραση του γαλλικού κλασικού κινήματος, ο δραματικός ρεαλισμός του πρώιμου μπαρόκ αντικαταστάθηκε από ένα εξιδανικευμένο, διακοσμητικό όραμα της φύσης και της πραγματικότητας. Αυτές οι συνθέσεις προσπάθησαν να προκαλέσουν ένα "Αρκαδικό" όραμα ενός παρθένου και αρμονικού χαρακτήρα, χωρίς αλλοιώσεις από τον πολιτισμό. Χαρακτηριστικό για το έργο του είναι ο χρυσαφένιος φωτισμός των χρωμάτων καθώς και η λεπτομερής αναπαραγωγή των διαφόρων ποικιλιών φρούτων. Ο Γιαν Πάουβελ τοποθέτησε τακτικά τα μεγάλα φρούτα του σε τοπίο ή αρχιτεκτονικό περιβάλλον με κίονες και σιντριβάνια. Για μερικούς από αυτούς τους πίνακες συνεργάστηκε με ειδικούς όπως ο Πίτερ Ραισμπρεκ (Pieter Rijsbraeck) που ήταν ζωγράφος τοπίων και ο Πέτερ Άικενς που ήταν ζωγράφος μορφών. Η ταυτότητα των συνεργατών στους πίνακες του είναι συχνά άγνωστη. Ο Χίλλεμανς ήταν σε θέση να ζωγραφίσει τα τοπία του φόντου για τις νεκρές του φύσεις. Όταν το έκανε, ζωγράφιζε τα δέντρα, το φύλλωμα και τον ουρανό με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον Ράισμπρεκ. Δεν είναι σαφές εάν, όπως και ο πατέρας του, ο Χίλλεμανςο νεότερος δημιούργησε επίσης «πίνακες γιρλάντας», τον τύπο της νεκρής φύσης που επινοήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα στην Αμβέρσα από τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο Οι πίνακες σε αυτό το είδος εμφανίζουν συνήθως γιρλάντα από λουλούδια ή, λιγότερο συχνά, γιρλάντα φρούτων γύρω από μια λατρευτική εικόνα ή πορτρέτο. Οι πίνακες γιρλάντας ήταν συνήθως συνεργασίες μεταξύ ενός ζωγράφου νεκρής φύσης και ενός ζωγράφου μορφών. Ο ζωγράφος μορφών θα φρόντιζε τις μορφές του πίνακα, ενώ ο ζωγράφος νεκρών φυσεων ήταν υπεύθυνος για τη γιρλάντα λουλουδιών ή φρούτων. Ένα ζευγάρι από δύο πίνακες γιρλάντας σε χαλκό έχουν αποδοθεί στον Χίλλεμανς τον νεότερο: η πέτρινη εσοχή διακοσμημένη με φρούτα και λουλούδια με έντομα που περιβάλλουν την Παναγία και το Βρέφος και η πέτρινη εσοχή διακοσμημένη με φρούτα και λουλούδια με έντομα που περιβάλλουν την Αγία Οικογένεια (At Mercier & Cie, Lille (Γαλλία) στις 26 Ιουνίου 2016, παρτίδα 210). Ενώ αυτοί οι πίνακες είναι παρόμοιοι με τα έργα του πατέρα του σε αυτό το είδος, έχουν αποδοθεί στον γιο Γιαν Πάουβελ επειδή εμφανίζουν τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά του έργου του στις πολύχρωμες και διακοσμητικές πτυχές τους. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Pauwel Gillemans (II) στο Wikimedia Commons
Ο Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς ο νεότερος (Jan Pauwel Gillemans the Younger (Αμβέρσα, βαπτίσθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1651 - Αμβέρσα, τάφηκε στις 20 Μαρτίου 1704) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος. Εργάσθηκε σε μια σειρά ειδών νεκρής φύσης, όπως νεκρές φύσεις λουλουδιών και φρούτων, νεκρές φύσεις συμποσίων, pronkstillevens (φαντεχτερές σκηνές) και κυνηγιού. Συνεργάστηκε με ζωγράφους για να δημιουργήσει τοπία που συνδύαζαν μυθολογική ή αλληγορική σκηνή με νεκρή φύση. Εργάστηκε και έζησε στην Αμβέρσα, στο Μίντελμπουρχ, στο Λονδίνο και στο Άμστερνταμ.