Ντέιβιντ Τζούλιους
 Ο Τζούλιους γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια στο Μπράιτον Μπιτς, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης . Πήρε το πτυχίο του από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης το 1977. Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ, το 1984, υπό την κοινή επίβλεψη των Τζέρεμι Θόρνερ και Ράντι Σέκμαν, όπου προσδιόρισε την Kex2 ως το θεμελιώδες μέλος των πρωτεϊνικών μετατροπών που μοιάζουν με φουρίνη. Το 1989, ολοκλήρωσε τη μεταδιδακτορική του έρευνα με τον Ρίτσαρντ Άξελ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου κλωνοποίησε και χαρακτήρισε τον υποδοχέα σεροτονίνης 1c. Ενώ ήταν στο Μπέρκλεϊ και το Κολούμπια, ο Τζούλιους ενδιαφέρθηκε για το πώς λειτουργούν τα μανιτάρια ψυλοκυβίνης και το LSD, γεγονός που τον οδήγησε να εξετάσει ευρύτερα τον τρόπο με τον οποίο πράγματα από τη φύση αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπινους υποδοχείς. Ξεκίνησε την καριέρα του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Φρανσίσκο το 1989. Το 1997, το εργαστήριο του Τζούλιους κλωνοποίησε και χαρακτήρισε το TRPV1 που είναι ο υποδοχέας που ανιχνεύει την καψαϊκίνη, τη χημική ουσία στις πιπεριές τσίλι που τις κάνει «καυτές». Διαπίστωσαν ότι το TRPV1 ανιχνεύει επίσης επιβλαβή θερμότητα (θερμοαντίληψη). Το TRPV1 είναι μέρος μιας μεγάλης οικογένειας δομικά σχετιζόμενων TRP (παροδικού δυναμικού υποδοχέα) κατιόντων καναλιών. Τα ζώα που στερούνται TRPV1 (χρησιμοποιώντας γενετικά νοκάουτ της πρωτεΐνης) χάνουν την ευαισθησία τους στην επιβλαβή θερμότητα και την καψαϊκίνη.Το εργαστήριο του Τζούλιους έχει επίσης κλωνοποιήσει και χαρακτηρίσει τα TRPM8 (CMR1) και TRPA1, και τα δύο μέλη της υπεροικογένειας TRP. Έδειξαν ότι το TRPM8 ανιχνεύει μενθόλη και ψυχρότερες θερμοκρασίες, και το TRPA1 ανιχνεύει λάδι μουστάρδας (ισοθειοκυανικό αλλύλιο). Αυτές οι παρατηρήσεις πρότειναν ότι τα κανάλια TRP ανιχνεύουν ένα εύρος θερμοκρασιών και χημικών. Το εργαστήριο του Ντέιβιντ Τζούλιους συνέβαλε επίσης στη μελέτη της αλγαισθησίας, ανακαλύπτοντας τοξίνες που ρυθμίζουν αυτά τα κανάλια, περιγράφοντας μοναδικές προσαρμογές των καναλιών σε διάφορα είδη και λύνοντας τις cryo-EM δομές πολλών καναλιών. Από το 2007–2020 ο Τζούλιους υπηρέτησε ως επιμελητής του έγκριτου περιοδικού Annual Review of Physiology. Το 2000, ο Τζούλιους τιμήθηκε με το εναρκτήριο βραβείο Perl-UNC Neuroscience Prize για το έργο του στην κλωνοποίηση του υποδοχέα της καψαϊκίνης. Το 2010, κέρδισε το βραβείο Shaw για το έργο του που αναγνώρισε τα κανάλια ιόντων που εμπλέκονται σε διάφορες πτυχές της αλγαισθησίας. Το 2014, τιμήθηκε από την Johnson & Johnson με το βραβείο Dr. Paul Janssen για Βιοϊατρική Έρευνα για την ανακάλυψη της μοριακής βάσης για τον πόνο και τη θερμοευαισθησία. Το 2017, κέρδισε το Διεθνές Βραβείο του Ιδρύματος Gairdner και το Βραβείο HFSP Nakasone . Του απονεμήθηκε επίσης το Βραβείο Prince of Asturias 2010 για Τεχνική και Επιστημονική Έρευνα, το Βραβείο Πρωτοπορίας 2020 στις Επιστήμες της Ζωής, και το Βραβείο Kavli 2020 στη Νευροεπιστήμη (μαζί με τον Αρδέμ Παταπουτιάν) και το 2020 Βραβείο BBVA Foundation Σύνορα της Γνώσης . Το 2021, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής από κοινού με τον Αρδέμ Παταπουτιάν για τις ανακαλύψεις υποδοχέων θερμοκρασίας και αφής. Ιστοσελίδα στο UCSF Προφίλ UCSF - David Julius
Ο Ντέιβιντ Τζέι Τζούλιους (David Jay Julius, γεννημένος στις 4 Νοεμβρίου 1955) είναι Αμερικανός φυσιολόγος και βραβευμένος με Νόμπελ, γνωστός για το έργο του στους μοριακούς μηχανισμούς της αίσθησης του πόνου και της θερμότητας, συμπεριλαμβανομένου του χαρακτηρισμού των υποδοχέων TRPV1 και TRPM8 που ανιχνεύουν την καψαϊκίνη, τη μενθόλη και τη θερμοκρασία. Είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Φρανσίσκο . Ο Τζούλιους κέρδισε το βραβείο Shaw 2010 για την βιοεπιστήμη και την ιατρική και το Βραβείο Πρωτοπορείας 2020 στις βιοεπιστήμες. Του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 2021 από κοινού με τον Αρδέμ Παταπουτιάν .