Ερρίκος της Βιγιένα
 Ήταν ο τρίτος γιος τού Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης τού Σάντσο-Αλφόνσου 1ου κόμη τού Αλμπουρκέρκε. Η μητέρα του έγινε 3η κόμισσα τού Αλμπουρκέρκε. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας, η Μαρία και ο Ιωάννης. Οι γονείς του τού άφησαν ιδιοκτησίες στην Καστίλη. Από νέος εισήλθε στην Αυλή της Καστίλης, όπου ο θείος του Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης τού εξασφάλισε μία θέση στο βασ. Συμβούλιο τού γιού του Ιωάννη Β΄. Το 1409 απεβίωσε ο Λορένθο Σουάρεθ δε Φιγουερόα μεγάλος Μαγίστρου τού Τάγματος τού Σαντιάγκο. Αν και ο Ερρίκος ήταν 9 ετών, τον διαδέχθηκε. Το 1418 απεβίωσε η Αικατερίνη των Ανζού-Λάνκαστερ, σύζυγος τού Ερρίκου Γ΄ και ο νεαρός Ερρίκος φιλοδόξησε να επηρεάσει τον 13ετή εξάδελφό του Ιωάννη Β΄ και να λάβει μέρος στην εξουσία της Καστίλης. Ο Ερρίκος νυμφεύτηκε την Αικατερίνη, αδελφή τού Ιωάννη Β΄. Ο γάμος ήταν μέρος συμφωνίας, όπου η αδελφή του Ερρίκου, η Μαρία παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ και ο αδελφός του Αλφόνσος Ε΄ νυμφεύτηκε τη Μαρία (αδελφή τού Ιωάννη Β΄). Ο γάμος του αύξησε τη δύναμή του και ο Ιωάννης Β΄, που ένοιωθε πως απειλείται από αυτήν, ζήτησε την υποστήριξη τού Άλβαρο δε Λούνα δούκα τού Τρουχίγιο. Το 1420 με τη βοήθεια ευγενών πολιόρκησε το κάστρο πού διέμενε ο Ιωάννης Β΄, ισχυριζόμενος ότι ο Άλβαρο δε Λούνα απήγαγε τον βασιλιά, τού οποίου ζήτησε την παράδοση. Όμως ο Ερρίκος συνελήφθη και κατηγορήθηκε για προδοσία. Φυλακίστηκε στο κάστρο Μόρα και με τις προσπάθειες τού Αλφόνσου Ε΄ ελευθερώθηκε και εξορίστηκε. Το 1427 ο Άλβαρο δε Λούνα έπεσε σε δυσμένεια και ο Ερρίκος ανέλαβε κάποια από την πρότερη δύναμή του. Αυτός και η σύζυγός του επέστρεψαν στην Καστίλη, διεκδίκησαν το δουκάτο της συζύγου του, αυτό της Βιγιένα και το έλαβαν καθώς και την υπόλοιπη προίκα της. Το 1429 ο Αλφόνσος Ε΄ και ο αδελφός του Ιωάννης, σύζυγος της βασίλισσας της Ναβάρρας, κήρυξαν τον πόλεμο στην Καστίλη· ο Ερρίκος τους υποστήριξε. Όμως με τις προσπάθειες της αδελφής τους Μαρίας, η ρήξη αποσοβήθηκε. Τότε ο Ερρίκος έπρεπε να διαφύγει πάλι και ζήτησε καταφύγιο στη Νάπολη, της οποίας ο Αλφόνσος Ε΄ διεκδικούσε το στέμμα. Το 1435 τα δύο αδέλφια πολέμησαν μαζί, αλλά φυλακίστηκαν· χάρη στις προσπάθειες της αδελφής τους Μαρίας, ελευθερώθηκαν. Όταν το 1435 απεβίωσε η μητέρα του, ο Ερρίκος κληρονόμησε την κομητεία τού Αλμπουρκέρκε & Αμπούριας. Μετά από μία εξέγερση των ευγενών στην Καστίλη, επέστρεψε εκεί το 1438 για να λάβει μέρος και συγκρούστηκε ένοπλα με τον Ιωάννη Β΄. Το 1439 απεβίωσε η σύζυγος τού Ερρίκου και ο Ιωάννης Β΄ κατέλαβε το δουκάτο της Βιγιένα. Το 1445 ο Ερρίκος συνέδραμε τον αδελφό του Ιωάννη στον πόλεμο εναντίον τού Ιωάννη Β΄ και έλαβε μέρος στη μάχη τού Ολμέδο. Υπάρχει η άποψη ότι ο Ιωάννης θα κατακτούσε τη νότια Καστίλη και θα έκανε εκεί βασιλιά τον Ερρίκο. Όμως ο τελευταίος πληγώθηκε θανάσιμα. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1418 την εξαδέλφη του Αικατερίνη των Τραστάμαρα, κόρη τού Ερρίκου Γ΄ της Καστίλης. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Αικατερίνη, κατά τη γέννηση ενός θνησιγενούς τέκνου της, απεβίωσε το 1439. Σύντομα μετά ο Ερρίκος έκανε δεύτερο γάμο με τη Βεατρίκη δε Πιμέντελ και είχε τέκνο: Ερρίκος 1445-1522, κόμης τού Αμπούριες, 1ος δούκας της Σεγόρβε.
Ο Ερρίκος, ισπαν. Villena (1400 - 15 Ιουνίου 1445) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν 1ος δούκας της Βιγιένα (συζυγικώ δικαιώματι, jure auxoris), 4ος κόμης τού Αλμπουρκέρκε, κόμης τού Αμπούριας και μεγάλος Μάγιστρος τού Τάγματος τού Σαντιάγκο.