Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Ο Φρειδερίκος Τιρς κλήθηκε από τον πρόεδρο της Αντιβασιλείας κόμη Άρμανσμπεργ να υποβάλει υπόμνημα για την οργάνωση της Παιδείας. Για την ανώτερη βαθμίδα προέβλεπε τη δημιουργία πανεπιστημίου με τέσσερις σχολές εκ των οποίων η μία Θεολογική. Στην συνέχεια την άνοιξη του 1833 συστήθηκε επιτροπή για την εκπόνηση σχεδίου προτάσεων για την εκπάιδευση. Στην Τρίτη βαθμίδα ο Γιόχαν Φραντς, ένας εκ των μελών της, προέβλεπε την καλλιέργεια και της θεολογίας, της ‘’του θείου επιστήμης’’ Το 1834 ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής σύμβουλος στο υπουργείο Παιδείας πρότεινε με υπόμνημά του τη δημιουργία πανεπιστημίου με πέντε σχολές εκ των οποίων μια εκείνη της θεολογικής. Με το διάταγμα της 6ης Ιουλίου 1849 καθορίσθηκε η σφραγίδα της σχολής η οποία έχει έμβλημα το συμπλεκόμενο μονόγραμμα του Χ και του Ρ , εκατέρωθεν με τα γράμματα Α και Ω και σε κύκλο αρχικώς την επιγραφή ‘’Θεολογική Σχολή του Οθωνείου Πανεπιστημίου’’ (Διάταγμα 6/7/1849) , αργότερα ‘’Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου’’ (Νόμος 17/07/1911) Το πρώτο πλήρες ακαδημαϊκό έτος η Θεολογική στελεχώθηκε με 3 καθηγητές. Δύο τακτικοί και ένας έκτακτος. Οι διορισμοί του πρώτου διδακτικού προσωπικού της σχολής έγιναν χωρίς προσδιορισμό του διδακτικού αντικειμένου. Ως προς την ηλικιακή σύνθεση διαθέτει τον νεώτερο καθηγητή, τον ηλικίας εικοσιπέντε ετών Κωνσταντίνο Κοντογόνη. Οι τρεις πρώτοι δεν αντικαταστάθηκαν μέχρι το 1860, ενώ όσοι διορίστηκαν μετά το 1837 ατύπως, ουσιαστικά διαδέχθηκαν τους πρώτους.Όλοι οι καθηγητές που διορίστηκαν στην Θεολογική Σχολή, μετά τους τρεις πρώτους, σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ένας εξ αυτών συνδεόταν με οικογενειακούς δεσμούς με άλλον καθηγητή: ο Νικόλαος Σαρίπολος ήταν σύζυγος της Αριάδνης Κουσκολέκα ανεψιάς του καθηγητή της Θεολογικής Μισαήλ Αποστολίδη. Στην πρώτη περίοδο λειτουργίας της σχολής (μέχρι το τέλος του 19ου αι.) οι 9 από τους 15 καθηγητές της ανήλθαν από τη βαθμίδα του υφηγητή. Το μεγαλύτερο ποσοστό των καθηγητών της Σχολής (μέχρι και σήμερα) αποτελείτο από λαϊκούς θεολόγους καθηγητές, κάτι που «μείωνε το κύρος των παραδοσιακών διανοουμένων (του κλήρου)» Η δυσκολία συνδυασμού της θρησκευτικής πίστης με την επιστήμη, η απόρριψη των αντίστοιχων σχολών της Δύσης ως χώρων σπουδής της θεολογίας από τους Ορθόδοξους κληρικούς και αντίθετα η προτίμηση πατριαρχικών και άλλων ιερατικών σχολών καθόρισαν την αργή συγκρότηση προγράμματος σπουδών, την ονομασία των εδρών και το κεντρικό αντικείμενο της διδασκαλίας τους. Έτσι υπήρχε ελλειμματική αντιστοιχία με τα διδακτικά αντικείμενα. Οι αποδοχές τους-600 δραχμές- δεν ήταν αρκετές ώστε να αναγκάζονται να διδάσκουν και σε άλλες πανεπιστημιακές και μη Σχολές με αποτέλεσμα να μην έχουν διαθέσιμο χρόνο για την επιστημονική και ερευνητική εργασίας τους. Ο σκοπός της λειτουργίας της Σχολής ήταν εξ αρχής συνδεδεμένος με την Εκκλησία. Καθώς η Ιερά Σύνοδος δεν την διοικούσε κλήθηκε να αποφανθεί επί του σχεδίου των μαθημάτων της Σχολής, το οποίο συντασσόταν όμως από τους καθηγητές της. Είναι χαρακτηριστική η απουσία του επισκόπου Αττικής από την τελετή της επετείου του ιδρύματος για τα τρία χρόνια λειτουργίας του. Όταν αργότερα ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος,καθηγητής όντας της Σχολής ανήλθε στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο Αθηνών «επιχειρήθηκε η πανεπιστημιακή θρησκευτική διανόηση να επανέλθει στην εκκλησιαστική της βάση και να υπηρετήσει την Εκκλησία » Η διάσταση μεταξύ της ακαδημαϊκής θεολογίας και της ποιμένουσας Εκκλησίας οδήγησε την Ιερά Σύνοδο να ιδρύσει Εκκλησιαστική Θεολογική Ακαδημία, για να αναλάβει η ίδια τη θρησκευτική μόρφωση του λαού , επειδή η Θεολογική Σχολή Αθηνών δεν ήταν εκκλησιαστική. Στα πλαίσια της προεισαγωγικής δημοσίευσης μιας καθηγητικής διατριβής που ενθάρρυνε ο τότε Πρύτανης Κωνσταντίνος Σχινάς η θεολογική θα έχει μια πρωτιά με τη δημοσίευση από τον Μισαήλ Αποστολίδη της εργασίας του ‘’Ο βίος και τα συγγράμματα του εν Αγίοις Ιωάννου του Δαμασκηνού’’ (1838) Το 1875 το Υπουργείο Παιδείας ζητάει από τη Θεολογική Σχολή να αποφανθεί αν ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών είχε το δικαίωμα να απαγορεύσει ανάγλυφες παραστάσεις σε ναό των Αθηνών που είχε τοποθετήσει η εκκλησιαστική επιτροπή. Η Θεολογική αποφάνθηκε πως δεν απαγορευόταν η χρήση ανάγλυφων παραστάσεων. Την ίδια χρονιά, επίσης, το Υπουργείο ζητά από τη Θεολογική να αποφανθεί για την τρόπο που πρέπει να γίνονται αποδεκτοί οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη θρησκεία. Μετά κυρίως τους Βαλκανικούς αρχίζει να αυξάνει το κύρος της σχολής όταν αρχίζουν να μεταφράζονται σε άλλες γλώσσες τα βιβλία των διδασκόντων σε αυτή, όταν συμμετέχουν καθηγητές της σε διεθνείς συναντήσεις , π.χ Α’ Συνέδριο της Ορθόδοξης Θεολογίας το 1936 και στα πλαίσια της Οικουμενικής κίνησης όπου έρχονται σε επαφή με αλλόδοξους θεολόγους. . Καθηγητές της Θεολογικής καταλαμβάνουν θέσεις πρυτάνεως, γεγονός που αντανακλά «την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό της σύνολης πανεπιστημιακής κοινότητας του Πανεπιστημίου Αθηνών στο αποκτηθέν κεφάλαιο των πανεπιστημιακών θεολόγων» κάτι που οφειλόταν λιγότερο στο ισχυρό επιστημονικό κεφάλαιο και πιο πολύ στην ικανότητα διαχείρισης των πανεπιστημιακών ζητημάτων. Έτσι το 1850 ενώ το Πανεπιστήμιο εξέλεξε για πρύτανή του τον Ιωάννη Βενθύλο το Υπουργείο προτίμησε τον Μισαήλ Αποστολίδη, ο οποίος είχε έντονη παρουσία στα θρησκευτικά πράγματα της εποχής. Επίσης εντοπίζουμε καθηγητές της Σχολής ως μέλη του Συμβουλίου Εκκλησιαστική Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, της Επιτροπής Εκκλησιών του Υπουργείου Εξωτερικών, Διευθυντές θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας , Υπουργούς Παιδείας, Βασιλικούς Επιτρόπους στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Κωνσταντίνος Σχινάς στον πρυτανικό λόγο του μετά το πέρας του πρώτης χρονιάς λειτουργίας ο συνολικός αριθμός τους ανέρχεται στους 8 Από την αρχή της λειτουργίας της σχολής γίνεται ένας χώρος προς αποφυγή, διότι δεν παρουσιάζει καμία επαγγελματική εξασφάλιση από την απόκτηση του πτυχίου. Είναι χαρακτηριστικό πως στην πρώτη εκατονταετία του ιδρύματος ενώ σε όλο γράφτηκαν 87.179 φοιτητές στη Θεολογική ήταν μόνο 2182 ,δηλαδή το 2,5% και από αυτούς πήραν πτυχίο οι μισοί (1034) Η Θεοδώρα Παρασκευοπούλου ήταν η πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη σπουδάστρια στη Σχολή. Εγγράφτηκε το ακαδημαϊκό έτος 1919-1920, αλλά τελικά μετεγγράφεται το 1921-1922 στη Νομική Σχολή Αθηνών. Τελικά το 1924 οι πρώτες φοιτήτριες κάνουν την εμφάνισή τους στη σχολή. Η Θεολογική Σχολή Αθηνών λόγω της αυξημένης αριθμητικά παρουσίας γυναικών στις τάξεις των φοιτητών της Σχολής, προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και πέτυχε την έγκριση της αλλαγής ποσόστωσης μεταξύ ανδρών και γυναικών: 50 άνδρες και 25 γυναίκες. Ενδεικτικό είναι πως στο διάστημα 1984-1999 μόνο οκτώ γυναίκες έλαβαν διδακτορικό σε αντίθεση με σαράντα οκτώ άνδρες. Στις 4 Νοεμβρίου 1881 εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών ο Άγιος Νεκτάριος (Νεκτάριος Κεφάλας) φέροντας τον αύξοντα αριθμό στο Μητρώον 1042. Στο δεύτερο έτος αιτήθηκε υποτροφίας από από το κληροδότημα Παπαδάκη που την έλαβε μετά από εξετάσεις. Το 1885 ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Από το 1885 οι καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών είχαν εκφράσει την άποψη πως η Θεολογική Σχολή της Χάλκης δεν είναι αναγνωρισμένη ως Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου αλλά είναι επιπέδου γυμνασίου και οι απόφοιτοί της εγγράφονται μόνο ως φοιτητές στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Τελικά το 1930 αποδέχθηκε τους αποφοίτους της Χάλκης ως ικανούς να διοριστούν στην Μέση Εκπαίδευση και στο Πανεπιστήμιο, στην πράξη όμως δεν αποδεχόταν τους διδάκτορες της Χάλκης ως υποψήφιους για θέση καθηγητών στη Σχολή. Έτσι η Θεολογική Σχολή Αθηνών έκανε το 1912 τον Χρήστο Ανδρούτσο και το 1924 τον Βασίλειο Στεφανίδη καθηγητές της χάρη στο γερμανικό διδακτορικό δίπλωμα φιλοσοφίας κι όχι στο δίπλωμα της Χάλκης. Το ίδιο έγινε και με τον Βασίλειο Ιωαννίδη ο οποίος απόφοιτος της Χάλκης όντας ήλθε με μεταπτυχιακό δίπλωμα από την Οξφόρδη που δεν το αναγνώρισε ως διδακτορικό η Θεολογική Αθηνών, με αποτέλεσμα να υποβάλλει την υποβληθείσα ως μεταπτυχιακή εργασία στην Αγγλία ως διδακτορική στην Θεολογική Αθηνών το 1937 προκειμένου να μπορέσει να γίνει υφηγητής της Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης. Αναγκαία προϋπόθεση για τη συμμετοχή στις εξετάσεις ήταν η προηγούμενη τριετής φοίτηση . Το διδακτορικό αξίωμα δινόταν μόνο σε κληρικούς και αν δεν είναι κάποιος κληρικός και πετύχει στις εξετάσεις θα λάμβανε ένα προσωρινό αποδεικτικό μέχρι να γίνει κληρικός. Η θεολογική σχολή έδινε δίπλωμα προλύτη. Το διδακτορικό δινόταν τιμητικά μόνο σε διαπρεπείς θεολόγους. Πράγματι μετά από σχετική σύσταση του τότε Πρύτανη Πέτρου Παπαρρηγόπουλου η Θεολογική το 1863 αποφάσισε να δίδεται ο τίτλος του διδάκτορος μόνο σε όσους είχαν φοιτήσει τέσσερα έτη (όπως και για την απόκτηση του διπλώματος του προλύτου Ο πρώτος προλύτης αναδείχθηκε το 1857 Ήταν ένας ρώσος ο Π. Νιτσίνσκι. Ο πρώτος αριστούχος προλύτης της Θεολογικής ήταν μετέπειτα καθηγητής της σχολής Φίλιππος Παπαδόπουλος από την Βάρνα της Μαύρης Θάλασσας. Από την αρχή της λειτουργίας της στεγάστηκε στο κτήριο του παλαιού Πανεπιστημίου. Το 1976 μεταφέρθηκε στον χώρο της Πανεπιστημιούπολης του δήμου Ζωγράφου, κι έγινε η πρώτη Σχολή που μετοίκισε στον συγκεκριμένο χώρο. Ένας από τους σκοπούς της Θεολογικής σχολής ήταν και η στελέχωση της μέσης παιδείας με δασκάλους της θρησκευτικής αγωγής. Όμως ο μικρός αριθμός φοιτητών και η μη χορήγηση διδακτορικού διπλώματος σε λαϊκούς δεν ευνόησαν την στροφή θεολόγων προς τη δημόσια εκπαίδευση. Έτσι αρκετοί λαϊκοί ή κληρικοί εγγράφονταν ή μετεγγράφονταν στη Φιλοσοφική Αθηνών προς απόκτηση του διδακτορικού τίτλου για διορισμό τους στην εκπαίδευση. Ο Μισαήλ Αποστολίδης συμβάλει στην εξέλιξη της σχολικής θρησκευτικής αγωγής με τη συγγραφή δύο σχολικών εγχειριδίων του μαθήματος των Θρησκευτικών. Ο Αναστάσιος Διομίδης Κυριακός ήταν ο δεύτερος πανεπιστημιακός θεολόγος που εισήγαγε στη μέση εκπαίδευση τη διδασκαλία της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Έτσι εγκαινιάστηκε η μακρά παράδοση συμμετοχής πανεπιστημιακών θεολόγων στη σχεδίαση Αναλυτικών προγραμμάτων, συγγραφής ή κρίσης σχολικών εγχειριδίων. Άλλοι καθηγητές που στη διάρκεια του 19ου αιώνα συνέγραψαν διδακτικά εγχειρίδια ήταν οι Παναγιώτης Ρομπότης, Γεώργιος Δέρβος, Ιωάννης Μεσολωράς, και Ιγνάτιος Μοσχάκης Δεν ήταν λίγα πάντως τα σχολικά εγχειρίδια με συντάκτες καθηγητές της σχολής που απορρίφθηκαν κάτι που έδειχνε πως απουσίαζε από αυτούς «κάθε σοβαρή ενασχόληση (θεολογική και παιδαγωγική) με θέματα σχολικής θρησκευτικής αγωγής» Τις περισσότερες αντιδράσεις από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της θα δεχθεί η Θεολογική. Η εφημερίδα ‘’Αθήνα’’ θα επικρίνει την υπερβολική βαρύτητα που δόθηκε στην θεωρητική παιδεία και την υποστελέχωση των μαθηματικοφυσικών επιστημών, «Παρατηρούμεν τρεις καθηγητάς διά την θεολογίαν […] δια τας μαθηματικοφυσικάς επιστήμας ,[…] δύο καθηγητάς» Η ίδια εφημερίδα θα επισημάνει την ανάπηρη και ατελή λειτουργίας της. Οι κληρικοί έδειχναν αδιαφορία για να παρακολουθήσουν τις παραδόσεις. Αίτιο της αδιαφορίας ήταν οι ‘’φαρμακερές ραδιουργίες’’ που εκπορεύονταν από ‘’κάποιους κύκλους’’ και στην αλαζονική αντίληψη πως για τους κληρικούς αρκεί το απολυτήριο γυμνασίου. Μάλιστα ο συντάκτης της εφημερίδας ζητάει να απειληθούν με διακοπή της μισθοδοσίας τους αν δεν φοιτήσουν στη Θεολογική σχολή. Η εφημερίδα ‘’Αιών’’ υπογράμμιζε τη σπουδαιότητα της σχολής αλλά διαφοροποιείται από την Αθηνά ως προς την μόρφωση των κληρικών που μπορεί να γίνει και από ένα ‘’Φροντιστήριο’’. Ο Κωνσταντίνος Οικονόμος δεν θεωρούσε τη θεολογική σχολή ικανή να μορφώσει τους φοιτητές στην εκκλησιαστική πράξη. Ο σχολάρχης της Σχολής Μισαήλ Αποστολίδης κατηγορήθηκε ότι δίδασκε τους μελλοντικούς θεολόγους ‘’δι’ αποκρύφων της Θεολογίας τετραδίων’’ Αλλά και απλοί άνθρωποι ανεπισήμως επικρίνουν το καθηγητικό προσωπικό της σχολής-εν προκειμένω τον Μισαήλ Αποστολίδη- όπως ο εκπαιδευτικός από το Μεσολόγγι Δημήτριος Παλαμάς στην αλληλογραφία του με τον μητροπολίτη Αθηνών Θεόφιλο μιλώντας για ‘’γερμανοπαιδευθέντες ‘’ και ‘’ξενοφρονούντες’’ Φιλορθόδοξοι κύκλοι προσκείμενοι πολιτικά στο ρωσικό κόμμα με επικαφαλής τον Κωνσταντίνο Οικονόμο δεν κρύβουν την ανησυχία τους για τη στελέχωση του Πανεπιστημίου από προσωπικό με φιλελεύθερες θρησκευτικές απόψεις, θα κατηγορήσουν τον Αποστολίδη για εξύβριση του κλήρου. Τις κατηγορίες περί αθεϊσμού που προάγει το πανεπιστήμιο θα αντικρούσει ο ένας μη θεολόγος διδάσκων του ιδρύματος επικαλούμενος ότι το Πανεπιστήμιο διδάσκει την ‘’πλέον υψηλή Θεολογίαν’’ Το πρώτο φροντιστήριο που συστήνεται είναι εκείνο της Ομιλητικής το 1860 με διδάσκοντα τον Αλέξανδρο Λυκούργο. Άλλα φροντιστήρια που συστήνονται είναι το της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του Γεώργιου Δέρβου, της Δογματικής Θεολογίας, της Πατρολογίας, το Ερμηνευτικό και της Εβραϊκής γλώσσας. Τη διδασκαλία σε αυτά τα φροντιστήρια αναλαμβάνουν υφηγητές λόγω του μικρού αριθμού των διδασκόντων σε αυτήν. Πέραν της φροντιστηριακής εκπαίδευσης διοργανώθηκαν και εκπαιδευτικές εκδρομές των φοιτητών της σχολής με προορισμούς τον Μυστρά (1928), το Άγιον Όρος (1929), τα Μετέωρα (1930), το Μέγα Σπήλαιο και την Αγία Λαύρα(1931), τους Δελφούς (1932), την Κρήτη (1933) Στον μεσοπόλεμο ο δικτάτορας Πάγκαλος σχεδίαζε να μεταφέρει τη Θεολογική Αθηνών (και τη Φιλοσοφική) μαζί με τους καθηγητές της στη Θεσσαλονίκη. Τελικά υποχώρησε μπροστά στη σφοδρή αντίδραση των συγκλητικών του ιδρύματος. Η προοπτική ίδρυσης δεύτερης Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης δημιουργούσε έντονο σκεπτικισμό στους διδάσκοντες της Θεολογικής Αθηνών. Ο καθηγητής Αμίλκας Αλιβιζάτος επιχειρηματολογούσε κατά της ίδρυσης λέγοντας πως θα αύξανε τον υπερπληθυσμό των λαϊκών θεολόγων που λόγω της χαμηλής απορροφητικότητάς τους στην εκπαίδευση και της απροθυμίας τους να ενταχθούν στον κλήρο θα διόγκωνε την ανεργία τους. Οι ερευνητές έχουν επισημάνει τις γερμανικές καταβολές του πρώτου πανεπιστημίου της Ελλάδος. Από αυτόν τον κανόνα δεν εξαιρείται και η Θεολογική Σχολή Αθηνών. Όλοι οι υφηγητές της θεολογικής σχολής που διορίστηκαν πριν το 1870 ήταν διδάκτορες φιλοσοφίας γερμανικών Πανεπιστημίων Συγκεκριμένα από τους τριαντατρείς καθηγητές της πρώτης εκατονταετίας (1837-1937), οι είκοσιεπτά είχαν εκπαιδευθεί στη Γερμανία. Σημαντική ήταν η εμπλοκή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών στα Ευαγγελικά. Στις 29 Οκτωβρίου 1901 συνεδρίασε και με υπόμνημά της καταδίκασε τη μετάφραση . Την επομένη οι εφημερίδες Ακρόπολις και Άστυ ειρωνεύτηκαν το υπόμνημα κάτι που προκάλεσε την αντίδραση των φοιτητών που μετά από πρωτοβουλία των φοιτητών της Θεολογικής συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια και διαδήλωσαν στα γραφεία των δύο εφημερίδων προξενώντας σε αυτές καταστροφές. «Είναι χαρακτηριστική η δυναμική παρουσία της Θεολογικής Σχολής στις συγκρούσεις του 1901 , με την οποία αναβαθμιζόταν η θέση της εντός του πανεπιστημίου και παράλληλα της δινόταν η ευκαιρία να τοποθετηθεί με βαρύνοντα λόγο σε ζητήματα σχέσεων κράτους εκκλησίας» Η κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη προβαίνει στην διά νόμου ΄΄εκκαθάριση του Πανεπιστημίου’’ αλλά από τη Θεολογική δεν απομακρύνεται κανένας καθηγητής Το Μεταξικό καθεστώς θέσπισε νέο όριο ηλικίας και νέα καθηγητική βαθμίδα, των επικουρικών καθηγητών με απώτερο σκοπό τον έλεγχο του καθηγητικού σώματος. Η Θεολογική Σχολή, που από το καθεστώς θεωρείτο η λιγότερο επικίνδυνη για το ίδιο, επηρεάστηκε ελάχιστα. Ο πρύτανης του ακαδημαϊκού έτους 1936 -1937 Γρηγόριος Παπαμιχαήλ και καθηγητής της Θεολογικής Σχολής στον εναρκτήριο λόγο του παρουσιάζεται ως υποστηρικτής του καθεστώτος και ως φερέφωνο της ιδεολογίας του καθεστώτος. «Τα κίνητρά του δεν μπορούν εύκολα να διαπιστωθούν, αν δηλαδή ένιωθε ιδεολογική συγγένεια με το καθεστώς ή ασκούσε καιροσκοπική πολιτική απλώς για να είναι αρεστός» Σημαντική ήταν και η εκπροσώπηση των σπουδαστών της Θεολογικής στις διεκδικήσεις για το 15% για την παιδεία. Αυτοί συνδυάστηκαν και με θέματα που αφορούσαν τις εργασιακές προοπτικές των αποφοίτων των θεολογικών σχολών. Μάλιστα ο καθηγητής της Θεολογικής Αθηνών Παναγιώτης Μπρατσιώτης παραιτήθηκε από άμισθος σύμβουλος του Ανώτατου Συμβουλίου Εκπαιδευτικού Προγραμματισμού επείδη εκφράσθηκε σε αυτό γνώμη για μείωση των ωρών διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών. Ο Καθηγητής της θεολογικής σχολής Αθανάσιος Χαστούπης ήταν Πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Όπως σημείωνε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του ο καθηγητής της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας Δημήτρης Σαβράμης ,«Το ότι ένας Πρύτανις ελληνικού πανεπιστημίου ανήκει πλέον στην ιστορία με τον τίτλο ο Πρύτανις των τανκς», και είναι τακτικός καθηγητής ελληνικής Θεολογικής Σχολής, αρκεί σαν απόδειξη του ότι οι Θεολογικές μας Σχολές απογοήτευσαν πολύ τον Ελληνικό Λαό» Τον Φεβρουάριο του 1973 έχουμε εξέγερση των φοιτητών και κατάληψη της Νομικής. Το παρόν δίνει μεταξύ άλλων ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής και τότε Επίσκοπος Ανδρούσης Αναστάσιος Γιαννουλάτος που επιχειρεί να εισέλθει στην υπό κατάληψη σχολή κρύβοντας στα ράσα του τρόφιμα. Μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας στα πλαίσια της αποχουντοποίησης των Α.Ε.Ι. από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών τιμωρήθηκαν οι Αθανάσιος Δεληκωστόπουλος με την ποινή της οριστικής απόλυσης και ο Ηλίας Οικονόμου με την ποινή της τριετούς απόλυσης.Ο τελευταίος επανήλθε το 1980 ως τακτικός καθηγητής Η Θεολογική σχολή ήταν μέσα στις τέσσερις πρώτες σχολές του νεοσυσταθέντος πανεπιστημίου και η προτεραιότητα της ένταξής της αυτής οφειλόταν σύμφωνα με τον ιστορικό Γιώργο Δερτιλή, «[...]για να στελεχώσει την Εκκλησία που,για το κράτος, ήταν δυνάμει πηγή νομιμότητας αλλά και αμφισβητήσεων και απειλών και για την κοινωνία, ήταν ενοποιητικό συνεκτικό στοιχείο, αλλά και θεσμός τον οποίο σεβόταν και υπάκουε το ποίμνιο, δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού[...]» Οι εκπρόσωποι της Ελλαδικής ακαδημαϊκής θεολογίας και ιδιαίτερα του Αθήνησι πανεπιστημίου συμβάλουν στον προσδιορισμό της επίσημης θρησκευτικο-πολιτικής ιδεολογίας μέσα από τον χρηματισμό τους σε κυβερνητικές θέσεις του Υπουργείου Παιδείας: ο Αμίλκας Αλιβιζάτος ήταν τμηματάρχης του τμήματος εκκλησιαστικών του Υπουργείου Εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαιδεύσεως (1917-1923) και τρεις φορές κυβερνητικός επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο. Ο Κωνσταντίνος Δυοβουνιώτης υπήρξε διευθυντής θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας (1927-1930). Ο Δημήτρης Μπαλάνος διετέλεσε Υπουργός Παιδείας της Κυβέρνησης Δεμερτζή.Ο Νικόλαος Λούβαρης γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1926-1928 και 1935),ενώ το 1936 Υπουργός Παιδείας. Ο Χρήστος Ανδρούτσος προϊστάμενος της Διεύθυνσης Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας επί κυβερνήσεως Πάγκαλου (1925), καθώς και ο Λεωνίδας Φιλιππίδης (1930-1939) Ο Βλάσιος Φειδάς από το 1974 μέχρι το 1979 υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας. Τον Μάρτιο του 1912 η σχολή αναγορεύει ως επίτιμους διδάκτορες τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ, Αλεξανδρείας Φώτιο, Αντιοχείας Γρηγόριο και Ιεροσολύμων Δαμιανό. Ήταν μια ξεκάθαρη συμβολική πράξη, η οποία συνέδεε τους εκκλησιαστικούς ηγέτες των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής με το εθνικό μητροπολιτικό κέντρο, πράξη που υλοποιήθηκε με τη συνεργασία και του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών. Δεν είναι τυχαίο πως στη Σχολή αυτή εκπονήθηκε διατριβή με θέμα Ο Χριστιανισμός και τα Σοσιαλιστικά Συστήματα στα πλαίσια μιας προσπάθειας επιστημονικής κατανόησης της ηθικής και πνευματικής διαφοράς του χριστιανισμού από τον υλιστικό σοσιαλισμό, ενισχύοντας την εντύπωση πως η Σχολή στήριζε το υπάρχον κοινωνικό σύστημα. Σύγχρονη έρευνα κατέδειξε ότι πενιχρές είναι οι αναφορές σε διαγραφές ή αποκλεισμούς θεολόγων σπουδαστών στην περίοδο 1938-1974 λόγω αριστερών φρονημάτων κάτι που καταδεικνύει ότι λειτούργησε ως μηχανισμός ιδεολογικής αναπαραγωγής της κρατούσας αντικομμουνιστικής ιδεολογίας. Όπως επισημαίνει ο Σάββας Αγουρίδης, «Το κράτος μέχρι τώρα ζητάει από τις Θεολογικές Σχολές να εκπαιδεύσουν ιερείς και καθηγητές σημαιοφόρους της κρατούσας ιδεολογίας και ηθικής, καθώς και την ιδιαίτερη συμβολή τους στις εθνικές κρατικές επιλογές ως προς τα συμφέροντα του Ελληνισμού» Στη μεταπολίτευση η Θεολογική σχολή ενέταξε τους φοιτητές κληρικούς που είχαν εισαχθεί χωρίς εξετάσεις στην περίοδο της Δικτατορίας σε ειδικό τμήμα Επιμόρφωσης διετούς διάρκειας. Οι απόφοιτοι ελάμβαναν ειδικό δίπλωμα κατατασσόμενοι στην Ά μισθολογική κατηγορία. Υπό την πίεση που άσκησαν με σκοπό να λάβουν πτυχίο ΑΕΙ το Επιμορφωτικό Τμήμα επί Υπουργείας Παιδείας Ταλιαδούρου ονομάστηκαν ‘’Ποιμαντικά’’ και απέκτησαν ισοτιμία με τη Θεολογική. Σχολές και Τμήματα Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεολογική Σχολή Αθηνών Αφιέρωμα στη Θεολογική Σχολή
Η Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι μια από τις εννέα σχολές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και μία από τις τέσσερις, η πρώτη κατά σειρά, που περιλάμβανε από την ίδρυση του (1837) το ΕΚΠΑ.