Οι Δύο Ληστές
 Η ταινία περιγράφει την αληθινή ιστορία του ληστή Μπουτς Κάσιντι και του συνεργάτη του, τον Σάντανς Κιντ που έδρασαν κατα τα τέλη του 1800 στην Αμερική. Οι δύο αυτοί ληστές, ετοιμάζονται με τη συμμορία τους να ληστέψουν ένα τραίνο που μεταφέρει πολλά λεφτά. Τη ληστεία όμως τους χαλάει ένα απόσπασμα που τους καταδιώκει συνεχώς. Βλέποντας πως δεν μπορούν να τους χάσουν, ο Μπουτς και ο Σάντανς κατευθύνονται στη Βολιβία, συνοδευόμενοι από τη φιλενάδα του Σάντανς, Έτα Πλέις, με την ελπίδα να ξεφορτωθούν τους διώκτες τους. Πωλ Νιούμαν ως Μπουτς Κάσιντι Ρόμπερτ Ρέντφορντ ως Σάντανς Κιντ Κάθριν Ρος ως Έτα Πλέις Στρόδερ Μάρτιν ως Πέρσι Γκάρις Χένρι Τζόουνς ως Πωλητής Τζεφ Κόρεϊ ως Σερίφης Μπλάντσο Τζορτζ Φερθ ως Γούντκοκ Κλόρις Λέχμαν ως Άγκνες Τεντ Κάσιντι ως Χάρβεϊ Λόγκαν Κένεθ Μαρς ως Μάρσαλ Ντόνελυ Ρόουντς ως Μέικον Σαμ Έλιοτ ως χαρτοπαίκτης Ο Γουίλιαμ Γκόλντμαν διάβασε για πρώτη φορά την ιστορία του Butch Cassidy στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και έκανε έρευνα κατά διαστήματα για οκτώ χρόνια πριν αρχίσει να γράφει το σενάριο. Ο Γκόλντμαν ανέφερε ότι έγραψε την ιστορία ως πρωτότυπο σενάριο επειδή δεν ήθελε να κάνει την έρευνα για να την κάνει τόσο αυθεντική όσο ένα μυθιστόρημα. Ο Γκόλντμαν δήλωσε αργότερα: Ο λόγος που έγραψα το... πράγμα, είναι αυτή η περίφημη φράση που έγραψε ο Σκοτ Φιτζέραλντ, ο οποίος ήταν ένας από τους ήρωές μου, «Δεν υπάρχουν δεύτερες πράξεις στις ζωές των Αμερικανών». Όταν διάβασα για τον Κάσιντυ και τον Longabaugh και το απόσπασμα που έρχεται μετά από αυτούς - καταλάβα ότι αυτό είναι εκπληκτικό υλικό. Διέφυγαν στη Νότια Αμερική και έζησαν εκεί για οκτώ χρόνια και αυτό ήταν που με ενθουσίασε: είχαν μια δεύτερη δράση. Ήταν πιο θρυλικοί στη Νότια Αμερική από ό,τι στην παλιά Δύση... Είναι μια μεγάλη ιστορία. Αυτοί οι δύο τύποι και αυτό το όμορφο κορίτσι που πηγαίνουν στη Νότια Αμερική και όλα αυτά. Απλώς μου φαίνεται ότι είναι ένα υπέροχο κομμάτι υλικού. Η φυγή των χαρακτήρων στη Νότια Αμερική έκανε ένα στέλεχος να απορρίψει το σενάριο, καθώς τότε ήταν ασυνήθιστο στις ταινίες γουέστερν να φύγουν οι πρωταγωνιστές. Σύμφωνα με τον Γκόλντμαν, όταν έγραψε για πρώτη φορά το σενάριο και το έστειλε για εξέταση, μόνο ένα στούντιο ήθελε να το αγοράσει - και αυτό με την προϋπόθεση ότι οι δύο πρωταγωνιστές δεν θα διέφυγαν στη Νότια Αμερική. Όταν ο Γκόλντμαν διαμαρτυρήθηκε ότι αυτό συνέβη, ο επικεφαλής του στούντιο απάντησε: «Δεν δίνω τίποτα». Ο Γκόλντμαν ξαναέγραψε το σενάριο, «δεν το άλλαξε περισσότερο από μερικές σελίδες και στη συνέχεια διαπίστωσε ότι κάθε στούντιο το ήθελε». Ο ρόλος του Σάντανς προσφέρθηκε στον Τζακ Λέμον, του οποίου η εταιρεία παραγωγής, JML, είχε την παραγωγή της ταινίας Cool Hand Luke (1967) με πρωταγωνιστή τον Νιούμαν. Ο Λέμον, ωστόσο, απέρριψε τον ρόλο επειδή δεν του άρεσε να ιππεύει άλογα και ένιωθε ότι είχε ήδη παίξει πάρα πολλές πτυχές του χαρακτήρα του Σάντανς Κιντ στο παρελθόν. Άλλοι ηθοποιοί που εξετάστηκαν για τον ρόλο του Σάντανς ήταν ο Στηβ ΜακΚουήν και ο Γουόρεν Μπίτι, οι οποίοι και οι δύο τον απέρριψαν, με τον Μπίτι να ισχυρίζεται ότι η ταινία ήταν πολύ παρόμοια με την Μπόνι και Κλάιντ . Σύμφωνα με τον Γκόλντμαν ο Μακουήν και ο Νιούμαν διάβασαν τα σενάρια ταυτόχρονα και συμφώνησαν να κάνουν την ταινία. Ο Μακουήν τελικά αποχώρησε από την ταινία λόγω διαφωνιών με τον Νιούμαν. Οι δύο ηθοποιοί θα συνεργαστούν τελικά στην ταινία καταστροφής του 1974 Ο πύργος της κολάσεως . Η Ζακλίν Μπισέ ήταν φαβορί για τον ρόλο της Έτα Πλέις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Butch Cassidy and the Sundance Kid στο Wikimedia Commons Οι Δύο Ληστές στην IMDb Ten Things You Didn't Know About Butch Cassidy and the Sundance Kid from the American Movie Classics "Future of Classic" blog
Οι Δυο Ληστές (Πρωτότυπος τίτλος: Butch Cassidy and the Sundance Kid) είναι αμερικανικό γουέστερν παραγωγής 1969 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόι Χιλ με πρωταγωνιστές τους Πολ Νιούμαν, Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε με 4, μεταξύ των οποίων και για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου. Το 2003 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.