Πάολο Κόντε
 Ο Πάολο Κόντε γεννήθηκε στο Άστι του Πιεμόντε. Οι γονείς του ήταν ένθερμοι θαυμαστές της τζαζ και ο Κόντε και ο μικρότερος αδερφός του Τζόρτζιο πέρασαν τα πρώτα τους χρόνια ακούγοντας πολλές ηχογραφήσεις τζαζ και μπλουζ. Μετά την απόκτηση πτυχίου νομικής στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας, ο Κόντε άρχισε να εργάζεται ως ασκούμενος δικηγόρος με τον πατέρα του, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε τις μουσικές του σπουδές. Έμαθε να παίζει τρομπόνι, βιμπράφωνο και πιάνο και δημιούργησε ένα τζαζ συγκρότημα με τον αδερφό του στην κιθάρα. Η ικανότητα του Κόντε στη μουσική σύνθεση και τις πρωτότυπες διασκευές έγινε αντιληπτή από τον μουσικό παραγωγό Λίλι Γκρέκο, ο οποίος έφερε τον Κόντε σε επαφή με τον στιχουργό Βίτο Παλαβιτσίνι. Οι δυο τους έγραψαν τραγούδια για τους Αντριάνο Τσελεντάνο ("Azzurro", 1968), Κατερίνα Καζέλλι ("Insieme a te non ci sto più", 1968), Φάουστο Λεάλι ("Deborah", 1968) και Έντσο Τζανάκι ("Messico e nuvole", 1970 ). Το 1974 ο Κόντε ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Paolo Conte. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε άλλο ένα ομώνυμο άλμπουμ. Μετά από μια σειρά εμφανίσεων μπροστά σε ευρύ κοινό στο κλαμπ Tenco στο Σανρέμο το 1976 και την εμπορική επιτυχία του τρίτου άλμπουμ του με τίτλο Un gelato al limon, ο Κόντε επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη σόλο καριέρα του. Τη δεκαετία του 1980, ο Κόντε συνεργάστηκε με τη Χάρι Αλεξίου, μια συνεργασία που αποτυπώθηκε στο ζωντανό άλμπουμ του 1990 με τίτλο Πάολο Κόντε - Χάρις Αλεξίου. Τραγούδια του Κόντε ερμηνευμένα από την Αλεξίου είναι το "Λάμπει" και το " Χρόνια" σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Μερικά από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Κόντε έχουν χρησιμοποιηθεί ως σάουντρακ ταινιών, όπως το "Come Di" στην Ιστορία του Ντέιβιντ (I Am David, 2003) και το Παντρεμένος με τη μαφία (Mickey Blue Eyes, 1999), το "Via con me" στο Ερωτικό φιλί (French Kiss, 1995), το Mάρθα (Mostly Martha, 2001) και στα Σαΐνια του Κόλινγουντ (Welcome to Collinwood, 2002). Επιπλέον, το τραγούδι του Κόντε "L'orchestrina" εμφανίζεται στους τίτλους τέλους στα επεισόδια 3 και 4 της τηλεοπτικής σειράς The New Pope (2020) . Το 1997 ο Κόντε κέρδισε βραβείο Nastro d'Argento καλύτερης μουσικής για την ταινία La freccia azzurra (1996). Στις 24 Μαρτίου 1999, ο Πάολο Κόντε τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας από τον Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο για τα «εξαιρετικά πολιτιστικά του επιτεύγματα». Στις 15 Μαΐου 2001, η Γαλλία αναγόρευσε τον Πάολο Κόντε Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων. Το 2015, ο Κόντε τιμήθηκε με το βραβείο Premio Galileo σύγχρονης μουσικής στην Πάντοβα. Έχει επίσης αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας σε πολλά πανεπιστήμια. Το 2020, κυκλοφόρησε το ιταλικό ντοκιμαντέρ Πάολο Κόντε (Paolo Conte, via con me) σε σκηνοθεσία του Τζόρτζιο Βερντέλι με θέμα το έργο του μουσικού. Paolo Conte (1974) Paolo Conte (1975) Un gelato al limon (1979) Paris milonga (1981) Appunti di viaggio (1982) Paolo Conte (1984) Aguaplano (1987, διπλό άλμπουμ) Parole d'amore scritte a macchina (1990) 900 (1992) Una faccia in prestito (1995) Razmataz (2000) Elegia (2004) Psiche (2008) Nelson (2010) Snob (2014) Amazing Game (2016) Concerti (1985) Paolo Conte Live (1988) Πάολο Κόντε - Χάρις Αλεξίου (1990) Tournée (1993) Tournée 2 (1998) Paolo Conte Live Arena di Verona (2005) Live in Caracalla – 50 Years of Azzurro (2018) Come Di (1986, γαλλική κυκλοφορία) Collezione (1988) Boogie (1990) Wanda, stai seria con la faccia ma però (1992) The Best of Paolo Conte (1996) Reveries (2003) Wonderful (2006) Gong-oh (2011) The Platinum Collection (2014) Ο ιστότοπος του Πάολο Κόντε (ιταλικά) Βιογραφία του Paolo Conte στο Swonderful.net
Ο Πάολο Κόντε (ιταλικά: Paolo Conte, γεν. 6 Ιανουαρίου 1937) είναι Ιταλός τραγουδιστής, πιανίστας, τραγουδοποιός και δικηγόρος, γνωστός για την ευδιάκριτη, ηχηρή φωνή του. Οι συνθέσεις του συνδυάζουν ιταλικούς και μεσογειακούς ήχους με τζαζ, μπούγκι με στοιχεία του γαλλικού σανσόν και λατινοαμερικανικούς ρυθμούς.