Ο πατέρας της οικογένειας (Ντιντερό)
 Ο Σαιντ-Αλμπέν, ένας νεαρός άνδρας καλής οικογένειας, ερωτεύεται τη Σοφί, μια ταπεινή εργάτρια άγνωστης καταγωγής. Ο πατέρας του, ο χαρακτήρας του τίτλου, αντιτίθεται σ'αυτόν τον γάμο και ο θείος του, διοικητής της περιοχής και πολύ συντηρητικός, προσπαθεί να κλείσει τη Σοφί στο μοναστήρι. Για να βοηθήσει το ζευγάρι, η Σεσίλ, αδερφή του Σαιντ-Αλμπέν, κρύβει τη Σοφί στο σπίτι τους κατόπιν συνεννόησης με τον Ζερμέιγ, γιο ενός φίλου της οικογένειας με τον οποίο έχει δεσμό.Όταν ο πατέρας ανακαλύπτει την ανυπακοή των παιδιών του, τρομάζει. Η όλη κατάσταση επιδεινώνεται από τον κακοπροαίρετο θείο. Όταν όμως ο θείος έρχεται αντιμέτωπος με τη νεαρή γυναίκα αυτοπροσώπως, συνειδητοποιεί ότι είναι ανιψιά του. Με το ζήτημα της καταγωγής της λυμένο, ο νεαρός είναι ελεύθερος να παντρευτεί τη Σοφί, η Σεσίλ είναι ελεύθερη να παντρευτεί τον Ζερμέιγ και ο πατέρας καλωσορίζει τα παιδιά του με ανοιχτές αγκάλες.Το 1761 και το 1763, εκδόθηκαν δύο παρωδίες του έργου από τους θεατρικούς συγγραφείς Αντουάν-Αλεξάντρ-Ανρί Πουανσινέ και Ζαν Νουγκαρέ. Με τον Πατέρα της οικογένειας, που ήταν το δεύτερο θεατρικό έργο του Ντιντερό μετά το Ο νόθος γιος του 1757, ο συγγραφέας προσδοκούσε να αναγεννήσει το θέατρο της εποχής του με σκοπό τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. Έτσι, όπως και οι Συνομιλίες για τον Νόθο γιό που συνόδευσαν το πρώτο του έργο, ο Πατέρας της οικογένειας εκδόθηκε με μια πραγματεία για το θέατρο με τίτλο Λόγος για τη Δραματική Ποίηση, όπου εισάγει το είδος του αστικού δράματος.
Ο πατέρας της οικογένειας (γαλλικός τίτλος: Le Père de Famille) είναι πεντάπρακτο αστικό δράμα σε πεζό του Ντενί Ντιντερό που γράφτηκε το 1758 και παρουσιάστηκε στο Παρίσι στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1761. Η αρχική έκδοση του έργου συνοδεύτηκε από τον Λόγο για τη Δραματική Ποίηση, ένα δοκίμιο του Ντιντερό για το θέατρο.Η πρώτη παράσταση του έργου σηματοδοτεί την είσοδο του αστικού δράματος στη γαλλική σκηνή. Ο Ντιντερό δεν έκρυψε τις μεγάλες ελπίδες που είχε στο έργο. Ο πατέρας της οικογένειας «έπρεπε να δημιουργήσει ένα νέο είδος, το οποίο θα ήταν ευρύτερο, πιο γόνιμο, το μόνο αληθινό και σοβαρό θεατρικό είδος», με στόχο του τη διδαχή του κοινού μέσα από τη συγκίνηση και τη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. Ο Ντιντερό ανέφερε ότι το έργο περιέχει μερικώς αυτοβιογραφικά στοιχεία, ο χαρακτήρας του Σαιντ-Αλμπέν αναφέρεται στην ιστορία του πάθους του ίδιου για τη σύζυγό του πριν την παντρευτεί.