Λουίς Καρέρο Μπλάνκο
 Γιος αξιωματικού του στρατού και ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, ο Λουίς αποφοίτησε από την Ισπανική Ναυτική Ακαδημία του San Fernando στο Cadiz και ακολούθως, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Rif (Μαρόκο, 1921-1926). Το 1929 νυμφεύτηκε τη Maria del Carmen, με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου στοχοποιήθηκε από τους Δημοκρατικούς (ο αδελφός του Jose και ο πατέρας του δολοφονήθηκαν) και αναγκάστηκε να διαφύγει στη Γαλλία, από όπου επανήλθε τον Ιούνιο του 1937. Μετά την επικράτηση των Εθνικιστών, διορίστηκε από το Φρανσίσκο Φράνκο ως επικεφαλής του Ναυτικού, τον Αύγουστο του 1939. Τα επόμενα χρόνια ο Καρέρο Μπλάνκο ανέβηκε, σταδιακά στην ιεραρχία του Ναυτικού, αναδεικνυόμενος σαν ένας από τους πιο πιστούς αξιωματούχους του καθεστώτος και προσωπικά έμπιστος του Φράνκο και το 1967 διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός. Στις 8 Ιουνίου του 1973 ο ίδιος ο Φράνκο τον έχρισε πρωθυπουργό της Ισπανίας, βάσει του «Οργανικού Νόμου της Πολιτείας» που είχε θεσπιστεί το 1967. Έξι μόλις μήνες από την ανάρρησή του στο κορυφαίο πολιτικό αξίωμα, ο Μπλάνκο δολοφονήθηκε στη Μαδρίτη, στις 20 Δεκεμβρίου 1973, από τέσσερα μέλη της αυτονομιστικής οργάνωσης των Βάσκων, ETA. Τα μέλη της ETA πυροδότησαν έναν εκρηκτικό μηχανισμό κοντά στην εκκλησία του San Francisco de Borja, ενώ το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε διερχόταν από το συγκεκριμένο σημείο στο Calle de Serrano. Στην ανακοίνωσή της, που εκδόθηκε αργότερα, η οργάνωση εξηγούσε τους λόγους της δολοφονίας του, χαρακτηρίζοντάς τον ως «πρόσωπο κλειδί» της δικτατορίας.
Ο Λουίς Καρέρο Μπλάνκο (Luis Carrero Blanco, Santona, Santander, 4 Μαρτίου 1904 – Μαδρίτη, 20 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Ισπανός στρατιωτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας του από τον Ιούνιο του 1973 έως τη δολοφονία του, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους.