Interpretatio graeca
 Ιστορικά παραδείγματα αποτελούν οι περιγραφές του Ηροδότου για την αιγυπτιακή θρησκεία με όρους αντίστοιχους με τις ελληνικές θεότητες (Άμων / Ζευς, Όσιρις / Διόνυσος, Πτα / Ήφαιστος), καθώς και οι περιγραφές του ρωμαϊκού κόσμου από τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα και τον Πλούταρχο. Ο όρος χρησιμοποιείται και αντίστροφα ως εργαλείο συσχετισμού μεταξύ ονομασιών του ξένου πολιτισμού με την αρχική ελληνική ετυμολογία τους όπως έκανα οι Ρωμαίοι με τη υιοθέτηση της ελληνικής μυθολογίας -ακολούθως το Interpretatio romana σχετίζεται με τα ρωμαϊκά πρότυπα και ονομασίες σε σχέση με π.χ. τις κελτικές ονομασίες-. Η μεθοδολογία αυτή αποτελούσε συχνή πρακτική κατά την ελληνιστική περίοδο -ιδιαίτερα στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο και τις σελευκιδικές κτήσεις στην Ασία και τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.Η Interpretatio graeaca συναντάται συχνότερα σε σχέση με την αρχαία ελληνική θρησκεία και αυτές της Αιγύπτου, Μεσοποταμίας καθώς και της Ινδίας (Ελληνοβουδισμός, Ινδοελληνικό βασίλειο, Ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής, ωστόσο διασώζονται πολύ λίγες πληροφορίες), και της Interpretatio romana συχνότερα σε σχέση με αυτές των Κελτών, Γερμανικών φύλων, και Σλάβων. Άλλες παρόμοιες πρακτικές πέρα από την Interpretatio graeaca και την αντίστοιχη Romana για τη Ρώμη είναι η Interpretatio Christiana για τον χριστιανισμό, και Interpretatio Germanica των γερμανικών φύλων. Παραδείγματα σύνθεσης χαρακτηριστικών και συνδυασμού θεοτήτων από διαφορετικές θρησκείες: Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία η αντιστοιχία είναι σχεδόν πάντα 1 προς 1 ως είδος interpretatio graeca. Σε άλλες περιπτώσεις απλώς παρατίθεται η θεότητα της κάθε μυθολογίας ανάλογα με το πεδίο στο οποίο είχε εξουσία. Michael Jordan, Encyclopedia of Gods: Over 2,500 Deities of the World, Facts on File 1993, 978-0816029099.
Ο λατινικός όρος Interpretatio graeca (μτφρ.: Ελληνική ερμηνεία) περιγράφει την αρχαιοελληνική πρακτική της απόδοσης και του συσχετισμού διάφορων ονομασιών και εννοιών άλλων γλωσσών ξένων πολιτισμών με τις ελληνικές. Κατά αυτόν τον τρόπο επίσης αποτελεί μια συγκριτική μεθοδολογία για τις ομοιότητες μεταξύ των αρχαίων θρησκειών και μυθολογιών.