Ετσμιαντζίν
 Η Αρμενία απόλαυσε μια σύντομη περίοδο ανεξαρτησίας μεταξύ 1918 και 1920 προτού γίνει μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1925, το νέο σχέδιο ανοικοδόμησης της σύγχρονης πόλης εισήχθη από τον αρχιτέκτονα Αλεξάντερ Ταμανιάν και ολοκληρώθηκε μεταξύ 1939 και 1943. Το 1945, η πόλη Βαγκαρσαπάτ μετονομάστηκε επίσημα σε Ετσμιατζίν από τη σοβιετική κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, η πόλη γνώρισε ένα τεράστιο κύμα κατασκευών, συμπεριλαμβανομένων κτιρίων κατοικιών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, τα ιστορικά μνημεία της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του θρησκευτικού συγκροτήματος της Μητέρας Έδρας του Αγίου Ετσμιατζίν, της Εκκλησίας της Αγίας Χριψίμης, της Εκκλησίας του Αγίου Γκαγιανέ και της γύρω περιοχής του καθεδρικού ναού Ζβαρτνότς, ανακαινίστηκαν πλήρως. Μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας, και πιο συγκεκριμένα το 1995, η πόλη μετονομάστηκε επίσημα σε Βαγαρσαπάτ. Ωστόσο, η πόλη εξακολουθεί να είναι ευρέως γνωστή ακόμη και σήμερα ως Ετσμιατζίν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vagharshapat στο Wikimedia Commons
Το Βαγαρσαπάτ (Αρμενικά: Վաղարշապատ), γνωστό και ως Ετσμιατζίν (Αρμενικά: Էջմիածին) είναι η τέταρτη σε μέγεθος πόλη της Αρμενίας και το πνευματικό κέντρο των απανταχού Αρμενίων, καθώς αποτελεί την έδρα του Καθολικού (Πατριάρχη) Καρεκίν Β΄, επικεφαλής της Αρμενικής Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αποτελεί την πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της επαρχίας Αρμαβίρ, περίπου 18 χλμ. δυτικά του Ερεβάν και μόλις 10 χλμ. βόρεια των τουρκοαρμενικών συνόρων. Η απογραφή του 2011 υπολόγισε τους κατοίκους της σε 46.540.