Πάουλ Λάνγκερχανς
 Νησίδια του Langerhans - Παγκρεατικά κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη . Ο Langerhans ανακάλυψε αυτά τα κύτταρα κατά τη διάρκεια των σπουδών του για το διδακτορικό του στο Παθολογικό Ινστιτούτο του Βερολίνου το 1869. Κύτταρα Langerhans - Κύτταρα δέρματος που ασχολούνται με την ανοσοαπόκριση και τα οποία μερικές φορές περιέχουν κόκκους Langerhans. Το 1868, ο Langerhans χρησιμοποίησε την τεχνική που του δίδαξε ο Julius Friedrich Cohnheim για να χρωματίσει ένα δείγμα ανθρώπινου δέρματος με χλωριούχο χρυσό και αναγνώρισε τα κύτταρα που φέρουν το όνομά του . Από την εμφάνισή τους, ο Langerhans πίστευε ότι ήταν νευρικά κύτταρα. Ωστόσο, είναι μια μορφή δενδριτικών κυττάρων . Στιβάδα του Langerhans - Στην ίδια εργασία με την οποία περιέγραψε τα κύτταρα Langerhans (δενδριτικά κύτταρα), περιέγραψε τα κοκκώδη κύτταρα στο εξωτερικό τμήμα της στιβάδας της μαλπιγγιανής στιβάδας της επιδερμίδας, το κοκκώδες στρώμα γνωστό ως στιβάδα του Λάνγκερχανς. Λανγκερίνη (Cluster of Differentiation 207- CD207): Η λανγκερίνη είναι μια πρωτεΐνη η οποία στον άνθρωπο κωδικοποιείται από το γονίδιο CD207. Εκφράζεται στους κόκκους Birbeck των κυττάρων Langerhans. Ο Langerhans γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 25 Ιουλίου 1847, γιος ενός γιατρού . Αργότερα μπήκε στο διάσημο Graues Kloster στην ίδια πόλη. Λόγω της εξαιρετικής απόδοσής του, εξαιρέθηκε από τις τελικές προφορικές εξετάσεις. Ξεκίνησε τις ιατρικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Ιένας και τις ολοκλήρωσε στο Βερολίνο. Τον Φεβρουάριο του 1869, παρουσίασε τη διατριβή του με τίτλο «Συνεισφορές στη μικροσκοπική ανατομία του παγκρέατος», στην οποία αναφέρεται σε νησιά διαυγών κυττάρων σε όλο τον αδένα, που χρώννυνται διαφορετικά από τον περιβάλλοντα ιστό. Παρατήρησε ότι αυτές οι περιοχές ήταν πιο πλούσιες, αλλά δεν μπορούσε να προτείνει τη λειτουργία τους, εκτός από τη λανθασμένη υπόθεση ότι μπορεί να είναι λεμφαδένες . Ένα χρόνο πριν, ακόμα ως προπτυχιακός, ανέλυσε τα επιδερμικά κύτταρα του δέρματος ως τμήμα ανοιχτού διαγωνισμού που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου . Τα διακλαδισμένα δερματικά κύτταρα που μοιάζουν με νευρώνες, που περιγράφονται στο άρθρο του με τίτλο «Στα νεύρα του ανθρώπινου δέρματος», παρέμειναν ένα αίνιγμα για πάνω από έναν αιώνα πριν αναγνωριστεί η ανοσολογική τους λειτουργία και σημασία. Μετά την αποφοίτησή του, συνόδευσε τον γεωγράφο Richard Kiepert στη Συρία, την Παλαιστίνη και τη δυτική Ιορδανία, αλλά επέστρεψε στην Ευρώπη κατά το ξέσπασμα του γαλλο-πρωσικού πολέμου και αργότερα υπηρέτησε σε μονάδα ασθενοφόρων στη Γαλλία . Το 1871, ο Ρούντολφ Βίρχοβ κανόνισε μια θέση γι' αυτόν ως παρασκευαστή ανατομών στην έδρα παθολογικής ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ και μέσα σε δύο χρόνια έγινε κανονικός καθηγητής. Βρισκόταν εκεί το 1874 όταν προσβλήθηκε από φυματίωση, πολύ πιθανό λόγω της εργασίας του στην αίθουσα ανατομίας. Αναζητώντας θεραπεία, ταξίδεψε στη Νάπολη, στο Παλέρμο, στο νησί Κάπρι και υποβλήθηκε σε θεραπείες στο Νταβός και τη Σιλβαπλάνα στην Ελβετία, αλλά όλα μάταια: αναγκάστηκε να υποβάλει αίτηση παραίτησης από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα. Τον Οκτώβριο του 1875 ξεκίνησε για το Φουντσάλ στο νησί της Μαδέρας, όπου πέτυχε μερική ανάκαμψη και ξεκίνησε νέα σταδιοδρομία με αμείωτη ενέργεια. Άρχισε να μελετά θαλάσσιους σκώληκες, κάνοντας τακτικά ταξίδια στο λιμάνι για να εξετάσει τα δίχτυα των ψαράδων. Οι δημοσιεύσεις του, που περιγράφουν και ταξινομούν θαλάσσια ασπόνδυλα, αξίζουν να κατατάσσονται ως η τρίτη συμβολή του στην επιστήμη. Το 1887, έδωσε διάλεξη για αυτά τα θέματα στη Βασιλική Ακαδημία στο Βερολίνο. Εξάσκησε το επάγγελμα του ιατρού στο Φουντσάλ, θεραπεύοντας κυρίως τους πάσχοντες από φυματίωση και δημοσίευσε επιστημονικές εργασίες για την κατάσταση στο αρχείο του Βίρχοβ. Δεν έμεινε ικανοποιημένος με αυτό, συνέγραψε επίσης ένα εγχειρίδιο για ταξιδιώτες στο νησί και συνέχισε σπουδές στη μετεωρολογία . Το 1885, παντρεύτηκε τη Μεργκερέτε Έμπαρτ (Margarethe Ebart), χήρα ενός από τους ασθενείς του. Ταξίδεψαν στο Βερολίνο για τον γάμο και συνάντησε τον πατέρα του, τις αδελφές και τα δύο αδέλφια του για τελευταία φορά. Οι νεόνυμφοι ενοικίασαν την Quinta Lambert, γνωστή ως την πιο όμορφη βίλα στο Φουντσάλ, σήμερα Επίσημη Κατοικία του Προέδρου της Περιφερειακής Κυβέρνησης . Σύμφωνα με τη σύζυγό του, ακολούθησαν «τρία απερίγραπτα ευτυχισμένα χρόνια». Το φθινόπωρο του 1887, η προοδευτική νεφρική ανεπάρκεια τερμάτισε τις ιατρικές του δραστηριότητες. Ανέπτυξε οίδημα στα πόδια, αναπηρία, πονοκεφάλους και παροδική απώλεια μνήμης. Μερικές φορές σταματούσε στη μέση μιας πρότασης και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Πέθανε από ουραιμία στις 20 Ιουλίου 1888, πέντε ημέρες πριν από τα 41α γενέθλιά του. Είναι θαμμένος στο Βρετανικό Νεκροταφείο του Φουντσάλ στη Μαδέρα, ένα μέρος που είχε επιλέξει, περιγράφοντάς το ως «πραγματικό νεκροταφείο, απομονωμένο και ήσυχο, ένα καλό μέρος για ξεκούραση». Hausen BM (1988). Die Inseln des Paul Langerhans. Eine Biographie in Bildern und Dokumenten (στα Γερμανικά). Vienna: Ueberrreuter Wissenschaft. Hausen BM (2005). «Paul Langerhans (1847–1888)». Diabetologiaurl=http://www.diabetologia-journal.org/webpages/covers/2005/february.html 48 (2): cover. Firkin, B.G., επιμ. (1987). Dictionary of Medical Eponyms. Parthenon. ISBN 1-85070-333-7. Medvei VC (1993). The history of clinical endocrinology: a comprehensive account of endocrinology from earliest times to the present day. History of Medicine Series. Parthenon. ISBN 978-1-85070-427-0. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paul Langerhans στο Wikimedia Commons
Ο Πάουλ Λάνγκερχανς (Paul Langerhans, 25 Ιουλίου 1847 - 20 Ιουλίου 1888) ήταν Γερμανός παθολόγος, φυσιολόγος και βιολόγος, που ανακάλυψε, μεταξύ άλλων, τα κύτταρα που εκκρίνουν την ινσουλίνη, που ονομάστηκαν νησίδια του Λάνγκερχανς.