Άνω Φράγκα Αχαΐας
 Ο παλιός οικισμός της Φράγκας έχει ονομασία που πιθανόν είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο οικογένειας Φράγκου. Το παλιό ορεινό χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1689 και είχε 67 κατοίκους (23 άνδρες, 19 μειράκια, 22 γυναίκες, 3 κορασίδες). Με την ονομασία Franga εμφανίζεται το 1700 στη βενετική απογραφή «Grimani», όπου βρέθηκε να έχει πληθυσμό 50 κατοίκους απαρτιζόμενο από 11 οικογένειες και αποτελούσε οικισμό του Τερριτορίου της Βοστίτσας. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 20/04/1835 και υπήχθη στο Δήμο Μεγανήτιδος. Την 01/07/1841 αποσπάστηκε από το Δήμο Μεγανήτιδος, που καταργήθηκε, και υπήχθη στον τότε Δήμο Αιγίου. Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 καταργήθηκε ως οικισμός. Ως οικισμός του Ελληνικού κράτους απογράφηκε μόνο το 1835, όταν βρέθηκε να έχει πληθυσμό 195 κατοίκους απαρτιζόμενο από 35 οικογένειες. Τελευταία εμφάνιση του ορεινού Φράγκα ως οικισμός είναι στις απογραφές της περιόδου 1848-1851 όπου αναφέρεται ως οικισμός νοτιοδυτικά του Αιγίου χωρίς πληθυσμό. Παλαιότερα, μετά την Επανάσταση του 1821, κάτοικοι προερχόμενοι από το ορεινό Φράγκα δημιούργησαν το σύγχρονο χωριό της Φράγκας στα πεδινά της Δυτικής Αχαΐας. Με τη δημιουργία του πεδινού Φράγκα οι κάτοικοι συνέχιζαν για αρκετό χρονικό διάστημα να μετακινούνται εποχιακά από τα πεδινό χωριό στο ορεινό και τανάπαλιν, όπως μπορεί να διαπιστωθεί λ.χ. στη μεγάλη δημογραφική απόκλιση του πεδινού χωριού μεταξύ των εθνικών απογραφών του 1889, 1896 και 1907. Οι αρχικοί κάτοικοι του πεδινού Φράγκα, όπως προφανώς και του ορεινού, μιλούσαν τα αρβανίτικα. Για αντιδιαστολή με το ορεινό χωριό, οι κάτοικοι αποκαλούσαν αρχικά το πεδινό χωριό ως «Κάτω Φράγκα», ονομασία που προϊόντος του χρόνου τελικά εγκαταλείφθηκε. Στη θέση του οικισμού, που για δεκαετίες παρέμενε εγκαταλελειμμένος, υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες δημιουργία διάσπαρτων παραθεριστικών οικιών. Στην περιφέρεια του χωριού βρίσκονται ξωκλήσια αφιερωμένα στην Παναγία και στην Αγία Μαρίνα. Α.Ι. Κλάδου, Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το Έτος 1837, Εκ της Βασιλικής Τυπογραφίας και Λιθογραφίας, Εν Αθήναις 1837. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Φράγκα. Η Άνω Φράγκα στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 28/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Φράγκας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Μεγανήτιδος. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κρήνης Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/06/2018.
Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Φράγκα. Η Φράγκα, ευρύτερα γνωστή ως Άνω Φράγκα, είναι μικρή ορεινή οικιστική θέση του Νομού Αχαΐας, που ανήκει ως θέση και γειτονιά στην περιφέρεια της Τοπικής Κοινότητας Κρήνης Αιγιαλείας. Βρίσκεται κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 1.070 μέτρων, στις ανατολικές πλαγιές του Παναχαϊκού, και συγκεκριμένα στις πλαγιές του βουνού Παπαρίτσα, και οδηγούν εκεί δύσβατοι χωματόδρομοι από τα χωριά Κουνινά, Κρήνη Αιγιαλείας, Μικρόνι, Οβρυόκαμπος, Παρασκευή καθώς και από την οικιστική θέση της Ρακίτας η οποία βρίσκεται πολύ κοντά της. Πολύ κοντά στην τοποθεσία της Άνω Φράγκας, παραπλεύρως του δρόμου που οδηγεί στη Ρακίτα, βρίσκονται τα αρχαιολογικά κατάλοιπα αρχαιοελληνικού ναού της Γεωμετρικής εποχής αφιερωμένου στη θεά Άρτεμη.