Κινητήρας ντίζελ
 Οι πετρελαιοκινητήρες φέρουν πολλές ομοιότητες με τους αντίστοιχους βενζινοκινητήρες, ωστόσο οι διαφορές τους δεν είναι τόσο εμφανείς, αλλά περισσότερο στην λειτουργία τους. Για την ακρίβεια, αυτές είναι: ο τρόπος ανάφλεξης ο τρόπος ανάμειξης καυσίμου-οξυγόνουΕξ αιτίας των μετάλλων που έχουν και μεγαλύτερο όγκο και βάρος από αυτούς της βενζίνης, υπάρχει μεγαλύτερη μόνωση θερμικής ενέργειας με αποτέλεσμα την εξέλιξη της σε κινητική, άρα στην πιο εύστροφη εκκίνηση του. Κατά συνέπεια, παρατηρείται η απουσία του καρμπυρατέρ και του συστήματος ανάφλεξης. Χάρη σε αυτό, ο Ντίζελ ανακάλυψε την εφεύρεση και μπορεί να αποκαλεστεί και αλλιώς ως ένας ακόμη νέου τύπου κινητήρας. Τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που έχουν θεωρηθεί εδώ και δεκαετίες ότι έχει ένας πετρελαιοκινητήρας απέναντι σε έναν βενζινοκινητήρα είναι τα εξής: Πλεονεκτήματα Μεγαλύτερη ροπή κινητήρα ιδιαίτερα στις χαμηλές στροφές Μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου (κατανάλωση) λόγω καλύτερης καύσης του μίγματος Μεγαλύτερη αντοχή εξωτερικών θερμοκρασιών Οικονομικότερη συντήρηση όσον αφορά την συχνότητα της. Μεγαλύτερη αξιοπιστία σε βάθος ετών και πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής του. Φιλικότερος προς το φυσικό περιβάλλον Μειονεκτήματα Μειωμένη ιπποδύναμη λόγω της αδυναμίας του στις υψηλές στροφές άρα μειωμένη τελική ταχύτητα. Βέβαια, με την εφαρμογή νέων τεχνολογιών στην κατασκευή των κινητήρων, το μειονέκτημα αυτό τείνει να εκλείψει, όπως άλλωστε οι κραδασμοί και ο συνεπαγόμενος αυξημένος θόρυβος των πετρελαιοκινητήρων. Μεγαλύτερο βάρος λόγω των εξαρτημάτων που τον αποτελούν Ακριβότερο κόστος εξαρτημάτων λόγω του ενισχυμένου υλικού Μεγαλύτερο κόστος απόκτησης του σε οποιαδήποτε χρήση Ο Ρούντολφ Ντίζελ έχοντας από μικρό παιδί την επιθυμία του να γίνει μηχανολόγος-μηχανικός, μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης εισήλθε το 1873 στην βιομηχανική σχολή του Άουσμπουργκ. Ωστόσο, μετά κλήθηκε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο του Μονάχου και έτσι πράγματι έγινε. Μετά τις σπουδές του, αποφάσισε να αφοσιωθεί στην κατασκευή ενός κινητήρα όπου θα είχε μεν την ιδιότητα της ατμομηχανής χωρίς όμως να υπάρξουν απώλειες θερμότητας και έτσι άνοιξε την επιχείρηση του στο Παρίσι το 1885 και ασχολήθηκε πάνω στο θέμα για 13 χρόνια. Ο κινητήρας που εφεύρε είχε την μέγιστη απόδοση των 20 ίππων και την περιστροφή των τροχαλιών 172 φορές το λεπτό. Μέχρι και το 1923 το μοντέλο που κατασκευάστηκε από τα χέρια του Γερμανού, είχε μείνει στην παραγωγή έπειτα από διάφορες βελτιώσεις. Ο κινητήρας Ντίζελ απέκτησε μεγάλη φήμη και αντικαταστάθηκε από τους κινητήρες ατμού από το 1910 στα πλεούμενα και στα οχήματα από το 1922. Από την δεκαετία του 1930 η τοποθέτηση των πετρελαιοκινητήρων είχε γίνει συχνότερη και αυτό οδήγησε στα πρόθυρα της πετρελαϊκής κρίσης του 1973. Ο Ντίζελ είχε προβλέψει το γεγονός ότι η σπατάλη προήλθε από τις απανωτές ποσότητες που απαιτούσαν οι ατμομηχανές των πλοίων. Οι πετρελαιοκινητήρες έχουν λιγότερο βλαπτικές ουσίες από αυτούς της βενζίνης, όμως οι έρευνες δείχνουν ακριβώς το αντίστροφο. Κύριος λόγος φαίνονται να είναι τα οξείδια του αζώτου όπου είναι αρκετά βλαπτικά προς την ατμόσφαιρα και τους ζωντανούς οργανισμούς με τον ετήσιο θάνατο των τριών εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως να προέρχονται κατά μεγάλο ποσοστό στην ένωση αυτή. Το εντυπωσιακό είναι πως αυτά τα μέτρα πρόκειται να παρθούν για αρχή στα επιβατικά οχήματα με την σταδιακή κατάργηση των κινητήρων μικρού κυβισμού μέχρι το 2030 και την αποκλειστική κατασκευή τους μόνο σε μεγάλα οχήματα και η ανάκαμψη στους ηλεκτροκινητήρες. Ηλίας Ε. Δημόπουλος - Μηχανές Diesel: Συγκρότηση-Λειτουργία-Συντήρηση-Έλεγχοι-Επισκευές (1987).
Ο Πετρελαιοκινητήρας (ή Ντιζελοκινητήρας ή παλαιότερα Δηζελοκινητήρας) είναι τύπος μηχανής εσωτερικής καύσης όπου ως κύριος εφευρέτης είναι ο Γερμανός μηχανικός Ρούντολφ Ντίζελ. Ένας κινητήρας ντίζελ, για να αποδώσει στο μέγιστο, χρειάζεται για καύσιμο το πετρέλαιο, εξαιτίας των επιπλέον συστατικών που περιέχονται εντός αυτού. Οι πετρελαιοκινητήρες απέκτησαν μεγάλη σημασία κυρίως στα οχήματα βαρέος τύπου, λόγω της μεγαλύτερης ανταπόκρισης σε σχέση με τους βενζινοκινητήρες, οι οποίοι πλέον δεν εγκαθίστανται σε τέτοια οχήματα. Κινητήρα ντίζελ φέρουν ακόμη και σήμερα τα λεωφορεία, τα χωματουργικά και αγροτικά μηχανήματα, τα πλοία, τα τρένα, οι βιομηχανίες και τέλος τα επιβατικά οχήματα που για αρκετές δεκαετίες στο παρελθόν είχαν τοποθετημένους μόνο βενζινοκινητήρες κάτω από τα καπό τους εξαιτίας του υψηλού κόστους που έχουν οι κινητήρες πετρελαίου.