Ύφαλος
 Η μορφολογία των υφάλων όπως και οι αντίστοιχες ονομασίες που τους δίνουν οι ναυτικοί ποικίλλουν: Ύφαλος που έχει διαλυθεί αλλά η υπόστασή του καθίσταται αμφίβολη ονομάζεται σκεπή. Η όποια έξαρση του βυθού σε μεγάλη όμως επιφάνεια ονομάζεται στήθος, κοινώς μπάγκος και είναι συχνά χώρος με πολλά θαλάσσια ζώα. Η κινητή αμμώδης έξαρση του βυθού που μεταβάλλει σχήμα υπό την επήρεια θαλασσίων ρευμάτων ονομάζεται σύρτις, ή αμμοσύρτης και είναι διαδεδομένοι σε αβαθείς περιοχές. Τέτοιος βυθός είναι των κόλπων της Μεγάλης και Μικρής Σύρτεως στη Λιβύη, ενώ τέτοιος βυθός χαρακτηρίζεται και ανατολικά της Χαλκιδικής στην Ελλάδα. Ο ύφαλος που αποτελείται από χαλίκια ονομάζεται έρμα ή σαβούρα. Υφαλογενής ή υφαλογενή χαρακτηρίζεται ο βυθός ή η θαλάσσια έκταση όπου παρατηρείται συστάδα υφάλων, όπως τα μερμήγκια. Οι ύφαλοι μέχρι πλεύσιμου βάθους αποτελούν μόνιμους κινδύνους στη ναυσιπλοΐα για τον λόγο αυτό επισημαίνονται ιδιαίτερα στους ναυτικούς χάρτες ή και φέρονται επ' αυτών μόνιμοι αναλάμποντες φανοί. Γι αυτό τον λόγο αποτελεί ναυτικό έθιμο να λαμβάνουν ονομασία εκείνου που πρώτος τους εντοπίζει και γνωστοποιεί αρμόδια τις ναυτικές αρχές. Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος Υφαλοκρηπίδα
Ύφαλος (αγγλ. reef) ή (blind rock) (εκ των αρχαίων: υπό + αλς) ονομάζεται η οποιαδήποτε βραχώδης ή και ακόμα κοραλλιογενής απόφυση του πυθμένα της θάλασσας (ή λίμνης) που δεν εξέχει της επιφάνειας και έχει μικρή έκταση. Μεγάλη οικολογική σημασία έχουν οι κοραλλιογενείς ύφαλοι, γύρω από τους οποίους διατηρούνται μερικά από τα πιο ποικιλόμορφα και πλούσια οικοσυστήματα του θαλάσσιου περιβάλλοντος.