Semovente da 75/34
 Έπειτα από την επιτυχημένη χρήση των Semovente da 75/18, ελήφθη η απόφαση ανάπτυξης αυτοκινούμενου πυροβόλου με καλύτερο κύριο οπλισμό προκειμένου να ενισχυθούν οι αντιαρματικές ικανότητες του όλου συστήματος. Αναπτύχθηκαν κάποια πρωτότυπα με βάση το σασί του άρματος M14/41 και το πυροβόλο L/32 των 75 mm, όμως η παραγωγή νέων αυτοκινούμενων πυροβόλων ξεκίνησε μόλις την άνοιξη του 1943, με το πυροβόλο L/34 των 75 mm (ίδιο με του άρματος Carro Armato P 40) και βάση το σασί του M15/42. Περίπου 60 ολοκληρώθηκαν πριν από την ιταλική συνθηκολόγηση το 1943.Παρόλο που ο σχεδιασμός του οχήματος έγινε με βάση την εμπειρία από το προηγούμενο Semovente, υπήρχαν ορισμένες διαφορές: η εμπρόσθια θωράκιση αποτελούνταν από μία πλάκα πάχους 42 mm αντί για δύο ενωμένες των 21 mm, ενώ είχαν γίνει και κατάλληλες τροποποιήσεις για την τοποθέτηση του μεγαλύτερου κύριου πυροβόλου. Το Semovente da 75/34 διέθετε τον ίδιο πετρελαιοκινητήρα των 192 HP που αξιοποιούνταν και στο M15/42, χάρη στον οποίο μπορούσε να φτάσει την μέγιστη ταχύτητα των 38,4 km/h. Η χρήση των πυροβόλων από τον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό ήταν βραχύβια και περιορίστηκε στην αποτυχημένη άμυνα της Ρώμης (8–10 Σεπτεμβρίου 1943). Μετά από την συνθηκολόγηση οι Γερμανοί κατέλαβαν και αξιοποίησαν τα περισσότερα Semovente στην Ιταλία και τα Βαλκάνια, ενώ υπό την εποπτεία τους ολοκληρώθηκαν 80 ακόμη οχήματα.
Το Semovente da 75/34 ήταν ιταλικό αυτοκινούμενο πυροβόλο το οποίο αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε επιχειρησιακά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασιζόταν στο σασί του μέσου άρματος μάχης M15/42 και ήταν οπλισμένο με πυροβόλο L/34 των 75 mm. Τα 75/34 χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα της Ρώμης το 1943 και αργότερα από τους Γερμανούς στην βόρεια Ιταλία και τα Βαλκάνια. Συνολικά κατασκευάστηκαν 141 οχήματα.