Ιεράρχηση αναγκών κατά Μάσλοου
 Η ιεράρχηση των αναγκών κατά Μάσλοου συχνά απεικονίζεται ως πυραμίδα, με τις μεγαλύτερες, πιο θεμελιώδεις ανάγκες στο κάτω μέρος και την ανάγκη για αυτοπραγμάτωση και υπέρβαση στην κορυφή. Με άλλα λόγια, η ιδέα είναι ότι οι πιο βασικές ανάγκες των ατόμων πρέπει να ικανοποιούνται προτού παρακινηθούν να επιτύχουν ανάγκες υψηλότερου επιπέδου. Ωστόσο, έχει επισημανθεί ότι, αν και οι ιδέες πίσω από την ιεράρχηση είναι του Μάσλοου, η ίδια η πυραμίδα δεν υπάρχει πουθενά στο πρωτότυπο έργο του Μάσλοου.Τα πιο θεμελιώδη τέσσερα στρώματα της πυραμίδας περιέχουν αυτό που ο Μάσλοου ονόμασε «ανάγκες ανεπάρκειας»: εκτίμηση, φιλία και αγάπη, ασφάλεια και σωματικές ανάγκες. Εάν αυτές οι «ανάγκες ανεπάρκειας» δεν ικανοποιηθούν –εκτός από τις πιο θεμελιώδες (φυσιολογικές/βιολογικές) ανάγκες– μπορεί να μην υπάρχει φυσική ένδειξη, αλλά το άτομο θα αισθάνεται άγχος και ένταση. Η στέρηση είναι αυτό που προκαλεί ανεπάρκεια, οπότε όταν κάποιος έχει ανεκπλήρωτες ανάγκες, αυτό τον παρακινεί να εκπληρώσει αυτό που του αρνούνται. Η ιδέα του Μάσλοου προτείνει ότι το πιο βασικό επίπεδο αναγκών πρέπει να ικανοποιηθεί προτού το άτομο επιθυμήσει έντονα (ή επικεντρωθεί σε) τις δευτερεύουσες ή υψηλότερου επιπέδου ανάγκες. Ο Μάσλοου επινόησε επίσης τον όρο «μετακίνητρο» για να περιγράψει τα κίνητρα των ανθρώπων που υπερβαίνουν το πεδίο των βασικών αναγκών και προσπαθούν για συνεχή βελτίωση.Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα πολύπλοκο σύστημα και έχει παράλληλες διαδικασίες που εκτελούνται ταυτόχρονα, επομένως πολλά διαφορετικά κίνητρα από διάφορα επίπεδα της ιεράρχησης του Μάσλοου μπορούν να συμβούν ταυτόχρονα. Ο Μάσλοου μίλησε ξεκάθαρα για αυτά τα επίπεδα και την ικανοποίησή τους με όρους όπως «σχετικό», «γενικό» και «πρωταρχικό». Αντί να δηλώσει ότι το άτομο εστιάζει σε μια συγκεκριμένη ανάγκη ανά πάσα στιγμή, ο Μάσλοου δήλωσε ότι μια συγκεκριμένη ανάγκη «κυριαρχεί» στον ανθρώπινο οργανισμό. Έτσι ο Μάσλοου αναγνώρισε την πιθανότητα ότι τα διαφορετικά επίπεδα κινήτρων θα μπορούσαν να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή στον ανθρώπινο νου, αλλά εστίασε στον εντοπισμό των βασικών τύπων κινήτρων και της σειράς με την οποία θα έτειναν να εκπληρωθούν. Οι βιολογικές/φυσιολογικές ανάγκες είναι η βάση της ιεραρχίας. Αυτές οι ανάγκες είναι το βιολογικό συστατικό για την ανθρώπινη επιβίωση. Σύμφωνα με την ιεράρχηση αναγκών του Μάσλοου, οι βιολογικές ανάγκες συνυπολογίζονται στα εσωτερικά κίνητρα. Σύμφωνα με τη θεωρία του Μάσλοου, οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να ικανοποιούν πρώτα τις φυσιολογικές ανάγκες προκειμένου να επιδιώξουν υψηλότερα επίπεδα ενδογενούς ικανοποίησης. Για να προωθηθούν οι ανάγκες υψηλότερου επιπέδου στην ιεραρχία του Μάσλοου, πρέπει πρώτα να ικανοποιηθούν οι φυσιολογικές ανάγκες. Αυτό σημαίνει ότι εάν ένα άτομο αγωνίζεται να καλύψει τις βιολογικές του ανάγκες, δεν είναι πρόθυμο να αναζητήσει την ασφάλεια, το ανήκειν, την εκτίμηση και την αυτοπραγμάτωση μόνο του. Οι φυσιολογικές ανάγκες περιλαμβάνουν: Αέρας Νερό Τροφή Σεξουαλική επαφή Υπνος Ρούχα ΚαταφύγιοΑυτές οι φυσιολογικές ανάγκες πρέπει να καλυφθούν για να παραμείνει το ανθρώπινο σώμα σε ομοιόσταση. Ο αέρας, για παράδειγμα, είναι μια φυσιολογική ανάγκη. ένας άνθρωπος χρειάζεται αέρα πιο επειγόντως από τις ανάγκες υψηλότερου επιπέδου, όπως η αίσθηση του κοινωνικού ανήκειν. Οι φυσιολογικές ανάγκες είναι κρίσιμες για να «... ανταποκριθούν στα πολύ βασικά στοιχεία της ζωής..." Αυτό επιτρέπει σε πόθους όπως η πείνα και η δίψα να ικανοποιηθούν και να μην διαταράξουν τη ρύθμιση του σώματος. Μόλις ικανοποιηθούν οι βιολογικές ανάγκες ενός ατόμου, οι ανάγκες ασφάλειάς του υπερισχύουν και κυριαρχούν στη συμπεριφορά. Ελλείψει σωματικής ασφάλειας – λόγω πολέμου, φυσικής καταστροφής, οικογενειακής βίας, παιδικής κακοποίησης κ.λπ. ή/και απουσίας οικονομικής ασφάλειας – (λόγω οικονομικής κρίσης και έλλειψης ευκαιριών εργασίας), αυτές οι ανάγκες ασφάλειας εκδηλώνονται σε τρόπους όπως η προτίμηση για την ασφάλεια της εργασίας, διαδικασίες παραπόνων για την προστασία του ατόμου από μονομερή εξουσία, λογαριασμοί ταμιευτηρίου, ασφαλιστήρια συμβόλαια, καταλύματα αναπηρίας κ.λπ. Αυτό το επίπεδο είναι πιο πιθανό να κυριαρχεί στα παιδιά, καθώς έχουν γενικά μεγαλύτερη ανάγκη να αισθάνονται ασφαλή - ειδικά τα παιδιά που έχουν αναπηρίες. Οι ενήλικες επηρεάζονται επίσης από αυτό, συνήθως σε οικονομικά ζητήματα, «... οι ενήλικες δεν είναι άτρωτοι στην ανάγκη ασφάλειας». Περιλαμβάνει καταφύγιο, ασφάλεια εργασίας, υγεία και ασφαλή περιβάλλοντα. Εάν ένα άτομο δεν αισθάνεται ασφαλές σε ένα περιβάλλον, θα αναζητήσει ασφάλεια πριν επιχειρήσει να καλύψει οποιοδήποτε υψηλότερο επίπεδο επιβίωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο «... στόχος της συνεχούς κάλυψης της ανάγκης για ασφάλεια είναι να υπάρχει σταθερότητα στη ζωή κάποιου», η σταθερότητα επαναφέρει την έννοια της ομοιόστασης για τους ανθρώπους που χρειάζεται το σώμα μας. Οι ανάγκες ασφαλείας περιλαμβάνουν: Υγεία Προσωπική ασφάλεια Συναισθηματική ασφάλεια Οικονομική ασφάλεια Μετά την εκπλήρωση των βιολογικών αναγκών και των αναγκών ασφάλειας, το τρίτο επίπεδο των ανθρώπινων αναγκών είναι διαπροσωπικό και περιλαμβάνει αισθήματα ανήκειν. Σύμφωνα με τον Μάσλοου, οι άνθρωποι έχουν μια αποτελεσματική ανάγκη για αίσθηση του ανήκειν και της αποδοχής σε κοινωνικές ομάδες, ανεξάρτητα από το αν αυτές οι ομάδες είναι μεγάλες ή μικρές. Το να είσαι μέλος μιας ομάδας είναι ζωτικής σημασίας, ανεξάρτητα από το αν είναι δουλειά, αθλητισμός, φίλοι ή οικογένεια. Η αίσθηση του ανήκειν είναι «να είσαι άνετος και η σύνδεση με τους άλλους που προκύπτει από τη λήψη αποδοχής, σεβασμού και αγάπης». Για παράδειγμα, ορισμένες μεγάλες κοινωνικές ομάδες μπορεί να περιλαμβάνουν συλλόγους, συναδέλφους, θρησκευτικές ομάδες, επαγγελματικές οργανώσεις, αθλητικές ομάδες, συμμορίες και διαδικτυακές κοινότητες. Μερικά παραδείγματα μικρών κοινωνικών σχέσεων περιλαμβάνουν μέλη της οικογένειας, στενούς συνεργάτες, μέντορες, συναδέλφους και έμπιστους. Οι άνθρωποι πρέπει να αγαπούν και να αγαπιούνται –τόσο σεξουαλικά όσο και μη- από τους άλλους. Πολλοί άνθρωποι γίνονται επιρρεπείς στη μοναξιά, το κοινωνικό άγχος και την κλινική κατάθλιψη απουσία αυτού του στοιχείου αγάπης ή συμμετοχής. Αυτή η ανάγκη είναι ιδιαίτερα έντονη στην παιδική ηλικία και μπορεί να παρακάμψει την ανάγκη για ασφάλεια όπως μαρτυρείται σε παιδιά που προσκολλώνται σε κακοποιητικούς γονείς. Οι ελλείψεις λόγω νοσηλείας, παραμέλησης, αποφυγής, εξοστρακισμού κ.λπ. μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την ικανότητα του ατόμου να σχηματίζει και να διατηρεί συναισθηματικά σημαντικές σχέσεις γενικά. Η ψυχική υγεία μπορεί να είναι έχει τεράστιο ρόλο όταν πρόκειται για τις ανάγκες και την ανάπτυξη ενός ατόμου. Όταν οι ανάγκες ενός ατόμου δεν ικανοποιούνται, μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη κατά την εφηβεία. Όταν ένα άτομο μεγαλώνει σε μια οικογένεια υψηλότερου εισοδήματος, είναι πολύ πιο πιθανό να έχει χαμηλότερο ποσοστό κατάθλιψης. Αυτό συμβαίνει γιατί ικανοποιούνται όλες οι βασικές τους ανάγκες. Μελέτες έχουν δείξει ότι όταν μια οικογένεια βιώνει οικονομικό στρες για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, τα ποσοστά κατάθλιψης είναι υψηλότερα, όχι μόνο επειδή δεν ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες της, αλλά επειδή αυτό το άγχος επιβαρύνει τη σχέση γονέα-παιδιού. Ο(οι) γονέας(-είς) αγχώνεται για την παροχή υπηρεσιών στα παιδιά τους και είναι επίσης πιθανό να περνούν λιγότερο χρόνο στο σπίτι επειδή εργάζονται περισσότερο για να βγάλουν περισσότερα χρήματα και να εξασφαλίσουν την οικογένειά τους.Οι ανάγκες κοινωνικής συμμετοχής περιλαμβάνουν: Οικογένεια Φιλία Οικειότητα Εμπιστοσύνη Αποδοχή Λαμβάνοντας και δίνοντας αγάπη και στοργήΑυτή η ανάγκη για συμμετοχή μπορεί να ξεπεράσει τις φυσιολογικές ανάγκες και τις ανάγκες ασφάλειας, ανάλογα με τη δύναμη της πίεσης που δέχεται από τους άλλους. Αντίθετα, για ορισμένα άτομα, η ανάγκη για αυτοεκτίμηση είναι πιο σημαντική από την ανάγκη να ανήκουν και για άλλους, η ανάγκη για δημιουργική εκπλήρωση μπορεί να αντικαταστήσει ακόμη και τις πιο βασικές ανάγκες. Η εκτίμηση είναι ο σεβασμός και ο θαυμασμός ενός ανθρώπου, αλλά και «... αυτοσεβασμός και σεβασμός από τους άλλους». Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την ανάγκη για μια σταθερή εκτίμηση, που σημαίνει ότι βασίζεται καλά στην πραγματική ικανότητα ή επίτευγμα. Ο Μάσλοου σημείωσε δύο εκδοχές των αναγκών εκτίμησης. Η «κατώτερη» εκδοχή της εκτίμησης είναι η ανάγκη για σεβασμό από τους άλλους και μπορεί να περιλαμβάνει την ανάγκη για θέση, αναγνώριση, φήμη, κύρος και προσοχή. Η «υψηλότερη» εκδοχή της εκτίμησης είναι η ανάγκη για αυτοσεβασμό και μπορεί να περιλαμβάνει την ανάγκη για δύναμη, ικανότητα, κυριαρχία, αυτοπεποίθηση, ανεξαρτησία και ελευθερία. Αυτή η «ανώτερη« εκδοχή λαμβάνει κατευθυντήριες γραμμές, οι «ιεραρχίες είναι αλληλένδετες και όχι έντονα διαχωρισμένες». Αυτό σημαίνει ότι η εκτίμηση και τα επόμενα επίπεδα δεν διαχωρίζονται αυστηρά. Αντίθετα, τα επίπεδα συνδέονται στενά. Η εκτίμηση έρχεται από καθημερινές εμπειρίες, που παρέχουν μια ευκαιρία μάθησης που μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι απίστευτα σημαντικό στα παιδιά, γι' αυτό δίνοντάς τους «...την ευκαιρία να ανακαλύψουν ότι είναι ικανοί μαθητές». Για να τονωθεί αυτό, οι ενήλικες πρέπει να παρέχουν ευκαιρίες στα παιδιά να έχουν επιτυχημένες και θετικές εμπειρίες για να δώσουν στα παιδιά μια μεγαλύτερη «... αίσθηση του εαυτού τους». Οι ενήλικες, ιδιαίτερα οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δημιουργήσουν και να εξασφαλίσουν για τα παιδιά ένα υποστηρικτικό περιβάλλον και να τους παρέχει ευκαιρίες που «βοηθά τα παιδιά να βλέπουν τον εαυτό τους ως αξιοσέβαστα, ικανά άτομα». Μπορεί επίσης να βρεθεί ότι «ο Μάσλοου ανέφερε ότι η ανάγκη για σεβασμό ή φήμη είναι πιο σημαντική για τα παιδιά... και προηγείται της πραγματικής αυτοεκτίμησης ή αξιοπρέπειας,» που αντανακλά τις δύο πτυχές της εκτίμησης: για τον εαυτό και για τους άλλους. Μετά τις ανάγκες εκτίμησης, ακολουθούν οι γνωστικές ανάγκες στην ιεράρχηση των αναγκών. Οι άνθρωποι έχουν γνωστικές ανάγκες όπως η δημιουργικότητα, η προνοητικότητα, η περιέργεια και το νόημα. Τα άτομα που απολαμβάνουν δραστηριότητες που απαιτούν σκέψη και καταιγισμό ιδεών έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για γνώση. Τα άτομα που δεν έχουν κίνητρο να συμμετάσχουν στη δραστηριότητα, από την άλλη πλευρά, έχουν χαμηλή ζήτηση για γνωστικές ικανότητες. Έχει ειπωθεί ότι η ιεράρχηση αναγκών κατά Μάσλοου μπορεί να επεκταθεί μετά τις ανάγκες εκτίμησης σε δύο ακόμη κατηγορίες: τις γνωστικές ανάγκες και τις αισθητικές ανάγκες. Οι γνωστικές ανάγκες ποθούν νόημα, πληροφορίες, κατανόηση και περιέργεια - αυτό δημιουργεί τη θέληση για μάθηση και απόκτηση γνώσης. Από εκπαιδευτική άποψη, ο Μάσλοου ήθελε οι άνθρωποι να έχουν εγγενή κίνητρα για να γίνουν μορφωμένοι άνθρωποι. Αφού καλύψει τις γνωστικές του ανάγκες, θα προχωρούσε σε αισθητικές ανάγκες, για να ομορφύνει τη ζωή του. Αυτό θα συνίστατο στο να έχουν την ικανότητα να εκτιμούν την ομορφιά του κόσμου γύρω από τον εαυτό τους, σε καθημερινή βάση. Σύμφωνα με τις θεωρίες του Μάσλοου, για να προχωρήσουν προς την Αυτοπραγμάτωση, οι άνθρωποι χρειάζονται όμορφες εικόνες ή νέες και αισθητικά ευχάριστες εμπειρίες. Οι άνθρωποι πρέπει να βυθιστούν στη μεγαλοπρέπεια της φύσης δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή και παρατηρώντας το περιβάλλον τους για να αποσπάσουν την ομορφιά του κόσμου. Αυτό το υψηλότερο επίπεδο ανάγκης για σύνδεση με τη φύση έχει ως αποτέλεσμα μια ελκυστική αίσθηση οικειότητας με τη φύση και ό,τι είναι αξιαγάπητο. Αφού καλύψει τις γνωστικές του ανάγκες, θα προχωρούσε σε αισθητικές ανάγκες, για να ομορφύνει τον εαυτό του. Αυτό θα συνίστατο στη βελτίωση της φυσικής εμφάνισής του για να διασφαλιστεί η ομορφιά του για να ισορροπήσει το υπόλοιπο σώμα. «Ό,τι μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, πρέπει να είναι». Αυτή η παράθεση αποτελεί τη βάση της αντιληπτής ανάγκης για αυτοπραγμάτωση. Αυτό το επίπεδο ανάγκης αναφέρεται στην αξιοποίηση του πλήρους δυναμικού κάποιου. Ο Μάσλοου το περιγράφει αυτό ως την επιθυμία να πετύχει κανείς ό,τι μπορεί, να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερο. Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν μια έντονη, ιδιαίτερη επιθυμία να γίνουν ιδανικός γονιός, να πετύχουν αθλητικά ή να δημιουργήσουν πίνακες ζωγραφικής, εικόνες ή εφευρέσεις. Για να κατανοήσει αυτό το επίπεδο ανάγκης, ένα άτομο πρέπει όχι μόνο να επιτύχει στις προηγούμενες ανάγκες αλλά και να τις κυριαρχήσει. Η αυτοπραγμάτωση μπορεί να περιγραφεί ως ένα σύστημα που βασίζεται στην αξία όταν συζητείται ο ρόλος του στα κίνητρα. Η αυτοπραγμάτωση νοείται ως ο στόχος ή το ρητό κίνητρο και τα προηγούμενα στάδια στην ιεραρχία του Μάσλοου ευθυγραμμίζονται ώστε να γίνουν η βήμα προς βήμα διαδικασία μέσω της οποίας η αυτοπραγμάτωση είναι εφικτή. Ένα ρητό κίνητρο είναι ο στόχος ενός συστήματος που βασίζεται σε ανταμοιβές που χρησιμοποιείται για να οδηγήσει εγγενώς την ολοκλήρωση ορισμένων αξιών ή στόχων. Τα άτομα που έχουν κίνητρο να επιδιώξουν αυτόν τον στόχο αναζητούν και κατανοούν πώς οι ανάγκες, οι σχέσεις και η αίσθηση του εαυτού τους εκφράζονται μέσω της συμπεριφοράς τους. Οι ανάγκες αυτοπραγμάτωσης περιλαμβάνουν: Εξαγορά συνεργάτη Γονείς Αξιοποίηση και ανάπτυξη ταλέντων και ικανοτήτων Επιδίωξη στόχων Ο Μάσλοου αργότερα υποδιαίρεσε την κορυφή του τριγώνου για να συμπεριλάβει την υπέρβαση του εαυτού, γνωστή και ως πνευματικές ανάγκες. Οι πνευματικές ανάγκες διαφέρουν από άλλους τύπους αναγκών στο ότι μπορούν να καλυφθούν σε πολλαπλά επίπεδα. Όταν ικανοποιηθεί αυτή η ανάγκη, δημιουργεί αισθήματα ακεραιότητας και ανεβάζει το άτομο σε ένα υψηλότερο επίπεδο ύπαρξης. Στα τελευταία του χρόνια, ο Μάσλοου διερεύνησε μια περαιτέρω διάσταση κινήτρων, ενώ επέκρινε το αρχικό του όραμα για την αυτοπραγμάτωση. Με αυτές τις μεταγενέστερες ιδέες, βρίσκει κανείς την πληρέστερη συνειδητοποίηση να παραδώσει τον εαυτό του σε κάτι πέρα από τον εαυτό του - για παράδειγμα, στον αλτρουισμό ή την πνευματικότητα. Το ταύτισε αυτό με την επιθυμία να φτάσει στο άπειρο. «Η υπέρβαση αναφέρεται στα υψηλότερα και πιο περιεκτικά ή ολιστικά επίπεδα της ανθρώπινης συνείδησης, που συμπεριφέρονται και σχετίζονται, ως στόχοι και όχι ως μέσα, με τον εαυτό μας, με σημαντικούς άλλους, με τα ανθρώπινα όντα γενικά, με άλλα είδη, με τη φύση και το κόσμος.» Η ιεράρχηση αναγκών κατά Μάσλοου ασκεί ευρεία επιρροή έξω από τον ακαδημαϊκό χώρο, ίσως επειδή εξηγεί πράγματα «που οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν αμέσως στον εαυτό τους και στους άλλους». Ωστόσο, ακαδημαϊκά, η ιδέα του Μάσλοου αμφισβητείται έντονα. Αν και πρόσφατες έρευνες φαίνεται να επικυρώνει την ύπαρξη πανανθρώπινων αναγκών, καθώς και την κοινή ταξινόμηση του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι αναζητούν και ικανοποιούν τις ανάγκες, η ακριβής ιεράρχηση που πρότεινε ο Μάσλοου έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Ο Μάσλοου μελέτησε αυτό που ονόμασε την κυρίαρχη φυλή ανθρώπων όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, η Τζέιν Άνταμς, η Έλινορ Ρούζβελτ και ο Φρέντερικ Ντάγκλας και όχι οι ψυχικά ασθενείς ή οι νευρωτικοί άνθρωποι, γράφοντας ότι «η μελέτη ανάπηρων, ανώμαλων, ανώριμων και ανθυγιεινών δειγμάτων μπορεί να αποφέρει μόνο μια ψυχολογία αναπήρων και μια ανάπηρη φιλοσοφία». Ο Μάσλοου μελέτησε το πιο υγιές 1% του πληθυσμού των φοιτητών. Στην εκτενή ανασκόπηση της έρευνας που βασίστηκε στην ιεράρχηση του Μάσλου, οι Γουάμπα και Μπρίντγουελ βρήκαν ελάχιστα στοιχεία για την κατάταξη των αναγκών που περιέγραψε ο Μάσλοου ή για την ύπαρξη μιας συγκεκριμένης ιεραρχίας.Η σειρά με την οποία έγινε η ιεράρχηση έχει επικριθεί ως εθνοκεντρική από τον Γκερτ Χόφστεντε. Με τη σειρά του, το έργο του Χόφστεντε έχει επικριθεί από άλλους. Η ιεράρχηση αναγκών κατά Μάσλοου αποτυγχάνει να απεικονίσει και να επεκταθεί στη διαφορά μεταξύ των κοινωνικών και πνευματικών αναγκών όσων γεννώνται σε ατομικιστικές κοινωνίες και εκείνων που εγείρονται σε κολεκτιβιστικές κοινωνίες. Οι ανάγκες και οι ορμές εκείνων σε ατομικιστικές κοινωνίες τείνουν να είναι πιο εγωκεντρικές από εκείνες στις κολεκτιβιστικές κοινωνίες, εστιάζοντας στη βελτίωση του εαυτού, με την αυτοπραγμάτωση να είναι η κορυφή της αυτοβελτίωσης. Στις κολεκτιβιστικές κοινωνίες, οι ανάγκες αποδοχής και κοινότητας θα υπερισχύουν των αναγκών για ελευθερία και ατομικότητα.Η θέση και η αξία του σεξ στην πυραμίδα ήταν επίσης πηγή κριτικής σχετικά με την ιεράρχηση του Μάσλοου. Η ιεράρχηση του Μάσλοου τοποθετεί το σεξ στην κατηγορία των αναγκών (παραπάνω) μαζί με το φαγητό και την αναπνοή, κατατάσσοντας το σεξ αποκλειστικά από μια ατομικιστική προοπτική. Για παράδειγμα, το σεξ τοποθετείται με άλλες φυσιολογικές ανάγκες που πρέπει να ικανοποιηθούν προτού ένα άτομο σκεφτεί «υψηλότερα» επίπεδα κινήτρων. Μερικοί κριτικοί πιστεύουν ότι αυτή η τοποθέτηση του σεξ παραμελεί τις συναισθηματικές, οικογενειακές και εξελικτικές επιπτώσεις του σεξ εντός της κοινότητας, αν και άλλοι επισημαίνουν ότι αυτό ισχύει για όλες τις βασικές ανάγκες. Επιπλέον και σε πλήρη αντίθεση με τις άλλες αναφερόμενες ανάγκες, είναι σαφές ότι το σεξ δεν είναι καθολική ανάγκη. Αυτό είναι εμφανές στα παιδιά, και ακόμη και οι ενήλικες μπορούν να επιλέξουν να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους χωρίς αυτό, ωστόσο μπορούν να έχουν υψηλότερες ανάγκες. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τις άλλες αναγραφόμενες ανάγκες. "A Theory of Human Motivation", η πρωτότυπη δημοσίευση του 1943 από τον Μάσλοου
Η ιεράρχηση αναγκών κατά Μάσλοου είναι μια ιδέα στην ψυχολογία που προτάθηκε από τον Αμερικανό Αβραάμ Μάσλοου στην εργασία του το 1943 "A Theory of Human Motivation" («Μία θεωρεία στα ανθρώπινα κίνητρα») στο περιοδικό Psychological Review. Ο Μάσλοου στη συνέχεια επέκτεινε την ιδέα για να συμπεριλάβει τις παρατηρήσεις του για την έμφυτη περιέργεια των ανθρώπων. Οι θεωρίες του παραλληλίζονται με πολλές άλλες θεωρίες της ανθρώπινης αναπτυξιακής ψυχολογίας, μερικές από τις οποίες επικεντρώνονται στην περιγραφή των σταδίων ανάπτυξης στον άνθρωπο. Στη συνέχεια δημιούργησε ένα σύστημα ταξινόμησης που αντανακλούσε τις παγκόσμιες ανάγκες της κοινωνίας ως βάση της και στη συνέχεια προχώρησε σε πιο επίκτητα συναισθήματα. Μερικοί ακαδημαϊκοί έχουν υποθέσει ότι οι θεωρίες του, συμπεριλαμβανομένης της ιεραρχίας, μπορεί να επηρεάστηκαν από τις διδασκαλίες και τη φιλοσοφία της φυλής των Μαυροπόδαρων, όπου πέρασε αρκετές εβδομάδες κάνοντας επιτόπια εργασία το 1938. Ωστόσο, ενώ αυτή η ιδέα έχει κερδίσει την προσοχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι δανείστηκε ή έκλεψε ιδέες για την ιεραρχία των αναγκών του, την οποία δημοσίευσε για πρώτη φορά το 1943 Η ιεράρχηση των αναγκών χωρίζεται μεταξύ των αναγκών ανεπάρκειας και των αναγκών ανάπτυξης. Ενώ η θεωρία εμφανίζεται συνήθως ως πυραμίδα σε εικονογραφήσεις, ο ίδιος ο Μάσλοου δεν δημιούργησε ποτέ μια πυραμίδα για να αντιπροσωπεύει την ιεραρχία των αναγκών.Η ιεράρχηση των αναγκών είναι μια ψυχολογική έννοια αλλά και ένα «... πολύτιμο εργαλείο αξιολόγησης...». Αυτό το εργαλείο χρησιμοποιείται σε πολλούς τομείς που περιλαμβάνουν την εργασία και τη φροντίδα ανθρώπων, όπως ενδεικτικά: εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, εκπαιδευτικοί, κοινωνικοί λειτουργοί, προπονητές δεξιοτήτων ζωής και πολλοί άλλοι. Η πυραμίδα της ιεράρχησης κατά Μάσλοου χρησιμοποιείται συχνά επειδή απεικονίζει τις ανάγκες που πρέπει να έχει κανείς για να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση. Αυτή η ιδέα δημιουργήθηκε καθώς ο Μάσλοου «μελέτησε και παρατήρησε πιθήκους... παρατηρώντας το ασυνήθιστο μοτίβο συμπεριφοράς τους που αντιμετώπιζε προτεραιότητες με βάση τις ατομικές ανάγκες». Τα δύο βασικά στοιχεία που εμπλέκονται σε αυτή τη θεωρία είναι το άτομο και η προτεραιότητα, που τα συνδέει με τα εγγενή συμπεριφορικά κίνητρα. Η ιεράρχηση αναγκών κατά Μάσλοου χρησιμοποιείται για να μελετήσει πώς οι άνθρωποι συμμετέχουν εγγενώς στα συμπεριφορικά κίνητρα. Ο Μάσλοου χρησιμοποίησε τους όρους «φυσιολογία», «ασφάλεια», «ανήκειν και αγάπη», «κοινωνικές ανάγκες» ή «εκτίμηση» και « αυτοπραγμάτωση » για να περιγράψουν το μοτίβο μέσω του οποίου κινούνται γενικά τα ανθρώπινα κίνητρα. Αυτό σημαίνει ότι για να προκύψει κίνητρο του επομένου σταδίου, κάθε στάδιο πρέπει να ικανοποιείται μέσα στο ίδιο το άτομο. Επιπλέον, αυτή η ιεραρχία είναι μια κύρια βάση για να γνωρίζουμε πώς συσχετίζονται η προσπάθεια και τα κίνητρα όταν μελετάται η ανθρώπινη συμπεριφορά. Κάθε ένα από αυτά τα επιμέρους επίπεδα περιέχει ορισμένη ποσότητα εσωτερικής αίσθησης που πρέπει να εκπληρωθεί προκειμένου ένα άτομο να ολοκληρώσει την ιεράρχησή τους. Ο στόχος στην ιεράρχηση κατά Μάσλοου είναι να φτάσει στο πέμπτο επίπεδο ή στάδιο: την αυτοπραγμάτωση.Η ιδέα του Μάσλοου εκφράστηκε πλήρως στο βιβλίο του Motivation and Personality το 1954. Η ιεράρχηση παραμένει ένα πολύ δημοφιλές πλαίσιο στην κοινωνιολογική έρευνα, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης διαχείρισης και της ανώτερης διδασκαλίας ψυχολογίας. Η ταξινόμηση του Μάσλοου έχει αναθεωρηθεί με την πάροδο του χρόνου. Η αρχική ιεράρχηση δηλώνει ότι ένα χαμηλότερο επίπεδο πρέπει να ικανοποιηθεί πλήρως και να εκπληρωθεί πριν προχωρήσουμε σε μια υψηλότερη επιδίωξη. Ωστόσο, σήμερα οι μελετητές προτιμούν να θεωρούν ότι αυτά τα επίπεδα αλληλοεπικαλύπτονται συνεχώς. Αυτό σημαίνει ότι τα χαμηλότερα επίπεδα ενδέχεται να υπερισχύουν έναντι των άλλων επιπέδων ανά πάσα στιγμή.