Αγριόγατος του Ζοφρουά
 Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, έχει περίπου το μέγεθος μιας κατοικίδιας γάτας, με μήκος περίπου 60 εκ. και με μια σχετικά μικρή ουρά, μήκους 31 εκ. Αυτό το αιλουροειδές, ζυγίζει από 2 έως 5 κιλά, αν και έχουν αναφερθεί άτομα που ζυγίζουν 7,8 κιλά. Σε γενικές γραμμές, τα ζώα που βρίσκονται στο νότιο τμήμα της επικράτειάς τους, είναι μεγαλύτερα από αυτά που ζουν στο βόρειο. Τα αρσενικά, είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Η γούνα τους, έχει πολλά μελανά στίγματα, αλλά το χρώμα τους ποικίλλει ανά περιοχή. Στα βόρεια, η γούνα τους έχει χρώμα καφέ - κίτρινο, ενώ στα νότια, έχει χρώμα γκριζωπό. Όπως τα περισσότερα αιλουροειδή, η κοιλιά τους, έχει χρώμα ανοιχτό, κρεμώδες ή λευκό. Υπάρχουν μαύρες ρίγες στην ουρά, στα άκρα, στα μάγουλα, στον λαιμό και στο κεφάλι. Τα αυτιά τους, είναι μαύρα με λευκές κηλίδες. Ο μελανισμός, είναι κοινός τόσο στην άγρια φύση όσο στην αιχμαλωσία. Σπανιότερα, οι Αγριόγατες του Ζοφρουά, έχουν παρατηρηθεί να στέκονται στα πίσω πόδια τους για να επεξεργάζονται τον γύρω χώρο, στηριζόμενες στην ουρά τους, όπως οι νυφίτσες, οι σουρικάτες και άλλα ζώα, πράγμα σπάνιο, όμως για τα αιλουροειδή. Οι Αγριόγατοι του Ζοφρουά, ζουν στις Άνδεις, στις Πάμπας και στο Γκραν Τσάκο. Επιπλέον, ζουν στη νότια Βολιβία, στα Στενά του Μαγγελάνου, σε υψόμετρο που φτάνει τα 3.300 μέτρα. Προτιμούν τα ανοιχτά δάση ή θαμνώδεις περιοχές, αλλά συνήθως εμφανίζονται σε λιβάδια και ελώδεις περιοχές. Παρά το γεγονός ότι είναι σε θέση να αναρριχηθούν σε δέντρα, σπανίως το κάνουν, ενώ συνηθίζουν να οριοθετούν την περιοχή τους με κόπρανα και ούρα. Παρά το γεγονός ότι είναι πολύ συνηθισμένο σε κεντρικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Βολιβίας, όπου είναι η δεύτερη πιο συνηθισμένη γάτα, μετά τον Οσελότο, θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο σε περιοχές της νότιας Χιλής, λόγω της υποβάθμισης των οικοτόπων της. Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, είναι νυκτόβιο ζώο και τρέφεται κυρίως με τρωκτικά, λαγούς, μικρές σαύρες, έντομα και σπανιότερα με βατράχια και ψάρια, που βρίσκονται στο πάνω μέρος της διατροφικής τους πυραμίδας. Όπως και οι άλλες μικρές γάτες, είναι μοναχικός κυνηγός και επικοινωνεί με άλλες αγριόγατες μόνο την περίοδο του ζευγαρώματος. Τα θηλυκά, ζουν σε μια έκταση από 2 έως 6 τετ. χιλιομέτρων, ενώ η περιοχή των αρσενικών, φτάνει τα 12 τετ. χιλιόμετρα. Η αναπαραγωγική περίοδος του Αγριόγατου του Ζοφρουά, διαρκεί από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το θηλυκό, έρχεται σε οίστρο για 12, εκτός από έναν μήνα. Το ζευγάρωμα, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είναι σύντομο και συχνό. Οι εγκυμονούσες θηλυκές, διαλέγουν και διαμορφώνουν τον χώρο όπου θα γεννήσουν τα μικρά τους. Συνήθως, γεννούν 1 έως 4 γατάκια. Η κύηση διαρκεί 72 με 78 ημέρες, με τις περισσότερες γεννήσεις να πραγματοποιούνται μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου. Τα γατάκια, γεννιούνται τυφλά και ανήμπορα. Τα νεογέννητα, ζυγίζουν 65 με 95 γρ. Τα μικρά, ανοίγουν τα μάτια τους στις 8 με 19 μέρες, ενώ αρχίζουν να τρώνε στερεή τροφή στις 6 ή 7 εβδομάδες. Τα μικρά, ανεξαρτητοποιούνται στους 8 μήνες, αλλά δεν είναι σεξουαλικά ώριμα μέχρι τους 18 μήνες για τα θηλυκά και τους 24 μήνες για τα αρσενικά. Οι αγριόγατοι, μπορούν να ζήσουν σε αιχμαλωσία μέχρι και 20 χρόνια. Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, έχει 5 υποείδη: Leopardus geoffroyi geoffroyi - κεντρική Αργεντινή Leopardus geoffroyi euxantha - βόρεια Αργεντινή, δυτική Βολιβία Leopardus geoffroyi leucobapta - Παταγονία Leopardus geoffroyi paraguae - Παραγουάη, νοτιοανατολική Βραζιλία, Ουρουγουάη, βόρεια Αργεντινή Leopardus geoffroyi salinarum - βορειοδυτική και κεντρική ΑργεντινήΓενετικές μελέτες έδειξαν ότι ο Αγριόγατος του Ζοφρουά, είναι στενά συνδεδεμένος με το Κοντκόντ (Leopardus guigna). Παλαιότερα, ανήκε στο γένος Ονσιφέλις (Oncifelis), αλλά τώρα κατατάσσεται στο γένος Λεόπαρδος (Leopardus), ένα μεγαλύτερο γένος μικρών αιλουροειδών της Νότιας Αμερικής, που περιλαμβάνει επίσης τον Οσελότο
Ο Αγριόγατος του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi), είναι μία αγριόγατα, που απαντάται στις νότιες και κεντρικές περιοχές της Νότιας Αμερικής.Έχει περίπου το μέγεθος της κατοικίδιας γάτας. Το είδος αυτό, έχει ταξινομηθεί από την IUCN ως «Ελαχίστης ανησυχίας», αφού είναι ευρέως διαδεδομένο στο μεγαλύτερο μέρος του φάσματός του.