Ραμίρο Γκαρθές της Καλαόρρα
 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα και της Στεφανίας των Φουά. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα καταστατικό τού 1052 ως πρίγκιπας (infante) και συνέχισε να αναφέρεται ως τέτοιος κατά τη βασιλεία τού μεγαλύτερου αδελφού του Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα. Επικύρωσε ένα καταστατικό το 1055 και ένα άλλο, μία χορηγία τού Γκομεσάνο επισκόπου της Καλαόρρα το 1058. Το 1062 δώρισε ιδιοκτησία στη μονή τού Σαν Μαρτίνο ντε Αλβέλδα, που επικυρώθηκε από τον Φορτούν Γκαρθές κύριο της Καλαόρρας. Στη διαθήκη της η βασίλισσα Στεφανία (1066) τού κληροδοτεί κάποια ιδιοκτησία, για την οποία ονομάζεται κύριος του Σάνκτο Στέφανο σε καταστατικό τού Σάντσο Δ΄ (1072). Αργότερα αναμείχθηκε στα πολιτικά δρώμενα της Αραγωνίας. Εκεί σε ένα καταστατικό αναφέρεται ως επίσκοπος της Αραγωνίας· εισήγαγε τον κανόνα του Αγ. Αυγουστίνου στον καθεδρικό του Σαν Πέδρο της Χάκας. Barton, Simon. 1997. The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile. Cambridge: Cambridge University Press. Barton, Simon and Richard A. Fletcher, edd. 2000. The World of El Cid: Chronicles of the Spanish Reconquest. Manchester: Manchester University Press. ISBN 0-7190-5226-2. Catalán, Diego. 1966. "Sobre el «Ihante» que quemó la mezquita de Elvira y la crisis de Navarra en el siglo XI". Al-Andalus, 31(1): 209–35.
Ο Ραμίρο Γκαρθές, ισπαν. Ramiro Garcés (απεβ. 6 Ιανουαρίου 1083) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κύριος της Καλαόρρας (Calahorra). Έγινε ισχυρός ευγενής στην περιοχή γύρω από τη Νάχερα και την Καλαόρρα και μία μεγάλη μορφή στις Αυλές της Παμπλόνας και της Καστίλης. Κατά την Ανακατάκτηση προσπάθησε να αποκτήσει το κάστρο Ρουέδα ντε Χαλόν, αλλά έπεσε σε ενέδρα και σκοτώθηκε.