Καρβαζόλιο
 Μια κλασική εργαστηριακή σύνθεση του καρβαζολίου είναι η κυκλοποίηση Borsche–Drechsel. Το πρώτο στάδιο αποτελείται από συμπύκνωση φαινυλυδραζίνης με κυκλοεξανόνη προς την αντίστοιχη ιμίνη. Το δεύτερο στάδιο είναι μια αντίδραση μετάθεσης που καταλύεται από υδροχλωρικό οξύ και καταλήγει σε κυκλοποίηση προς τετραϋδροκαρβαζόλιο. Μια παραλλαγή της αντίδρασης είναι η πραγματοποίηση και των δύο σταδίων σε ένα μόνο βήμα, εφόσον η αντίδραση πραγματοποιηθεί σε οξικό οξύ. Τέλος, το τετραϋδροκαρβαζόλιο οξειδώνεται προς καρβαζόλιο με χρήση ερυθρού μολύβδου. Μια άλλη παραδοσιακή μέθοδος σύνθεσης καρβαζολίου είναι η σύνθεση Bucherer, η οποία βασίζεται στην αντίδραση ναφθόλης και φανυλυδραζίνης με υδροθειώδες νάτριο (NaHSO3): Μια τρίτη μέθοδος σύνθεσης είναι η αντίδραση Graebe–Ullmann, η οποία περιλαμβάνει σχηματισμό ενδιάμεσου διαζωνιακού άλατος που μετατρέπεται αμέσως σε 1,2,3-τριαζόλιο. Το τριαζόλιο όμως είναι ασταθές και με αύξηση της θερμοκρασίας μετατρέπεται σε καρβαζόλιο με έκλυση αερίου αζώτου. Το καρβαζόλιο χρησιμοποιείται στην παραγωγή χρωστικών και στη βιομηχανία πολυμερών. Ινδόλιο Ινδολίνη Φλουορένιο Πυρρόλιο
Το καρβαζόλιο είναι μια αρωματική ετεροκυκλική οργανική χημική ένωση. Η δομή του είναι τρικυκλική, με δυο βενζολικούς δακτυλίους συμπυκνωμένους εκατέρωθεν ενός πενταμελούς αζωτούχου δακτυλίου. Μπορεί να θεωρηθεί ότι η δομή του προέρχεται από το δικυκλικό μόριο του ινδολίου, στο οποίο ένας επιπλέον δακτύλιος βενζολίου έχει συμπυκνωθεί στον δεσμό 2-3 του πενταμελούς ινδολικού δακτυλίου.