Η Ζωή του Πι (ταινία)
 Ένας συγγραφέας έχει έρθει για να μιλήσει στον Πι Πατέλ, έναν μεσήλικα Ινδό μετανάστη από το Ποντιτσέρι, που ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά. Ο πατέρας του Πι τον ονόμασε Πισίνα Μόλιτορ από μια πισίνα της Γαλλίας. Ως παιδί άλλαξε το όνομά του σε "Πι" (το μαθηματικό σύμβολο π) επειδή είχε κουραστεί να τον φωνάζουν "Pissing Patel" (Κατρουλιάρης Πατέλ). Η οικογένειά του είχε έναν ζωολογικό κήπο και ο Πι έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον στα ζώα και ιδιαίτερα σε μια τίγρη της Βεγγάλης, που την έλεγαν Ρίτσαρντ Πάρκερ. Όταν ο Πι προσπαθεί να ταΐσει την τίγρη από περιέργεια, ο πατέρας του τρέχει γρήγορα και θυμωμένος του λέει ότι η τίγρης είναι επικίνδυνη. Αναγκάζει τον Πι να παρακολουθήσει την τίγρη να σκοτώνει μια κατσίκα για να καταλάβει τι εννοεί. Ο Πι μεγαλώνει ως Ινδουιστής και χορτοφάγος, αλλά όταν γίνεται δώδεκα χρονών γνωρίζει το χριστιανισμό και μετέπειτα τον ισλαμισμό και αρχίζει να πιστεύει και στις τρεις θρησκείες αλλά ο πατέρας του προσπαθεί να τον μετατρέψει σε ορθολογιστή, όπως είναι και ο ίδιος. Όταν ο Πι είναι δεκαέξι χρονών, ο πατέρας του αποφασίζει να μετακομίσουν στο Γουίνιπεγκ του Καναδά όπου και σκοπεύει να εγκατασταθεί και να πουλήσει τα ζώα του ζωολογικού κήπου. Θα ταξιδέψουν με ένα ιαπωνικό καράβι. Μια νύχτα, μια ισχυρή καταιγίδα πλήττει τον Ειρηνικό και το πλοίο αρχίζει να βουλιάζει ενώ ο Πι βρίσκεται στο κατάστρωμα. Προσπαθεί να βρει την οικογένειά του αλλά ένας άνδρας από το πλήρωμα του πλοίου τον πετάει στη σωσίβια λέμβο. Ο Πι παρακολουθεί αβοήθητος το πλοίο να βουλιάζει και μαζί του να πεθαίνει και η οικογένειά του. Μετά την καταιγίδα, ο Πι βρίσκεται στη λέμβο μαζί με μια τραυματισμένη ζέβρα, ένα ουρακοτάγκο και μια ύαινα. Η ύαινα σκοτώνει τη ζέβρα και τον ουρακοτάγκο. Ξαφνικά η τίγρης Ρίτσαρντ Πάρκερ πετάγεται από τη λέμβο και σκοτώνει την ύαινα. Ο Ρίτσαρντ Πάρκερ αργότερα προσπαθεί να επιτεθεί στον Πι πολλές φορές, με αποτέλεσμα ο Πι να πηδήξει από τη βάρκα. Ο Πι βρίσκει μπισκότα, νερό και ένα τσεκούρι μέσα στη βάρκα και κατασκευάζει μια μικρή σχεδία ώστε να μένει εκεί, ασφαλής από την τίγρη. Ο Πι ξεκινά να ψαρεύει και καταφέρνει να ταΐζει την τίγρη. Επίσης συλλέγει νερό της βροχής για να πίνουν και οι δύο. Όταν η τίγρης πηδάει από τη βάρκα για να κυνηγήσει ένα ψάρι, ο Πι αρχικά σκέφτεται να αφήσει τον Ρίτσαρντ Πάρκερ να πνιγεί αλλά το ξανασκέφτεται και τον βοηθάει να ανεβεί στη βάρκα. Ένα βράδυ, ο Πι έρχεται αντιμέτωπος με μια φάλαινα και ο Πι χάνει αρκετές από τις προμήθειές του. Μετά από πολλές μέρες στη θάλασσα, ο Πι εκπαιδεύει τον Ρίτσαρντ Πάρκερ να τον δεχτεί στη βάρκα. Συνειδητοποιεί έτσι ότι με το να νοιάζεται για την τίγρη κρατάει τον ίδιο ζωντανό. Εβδομάδες αργότερα και μισοπεθαμένος, φτάνουν σε ένα μυστηριώδες νησί με φαγώσιμα φυτά, πόσιμο νερό και με χιλιάδες ζώα. Τόσο ο Πι όσο και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ τρώνε και πίνουν άφθονα. Τη νύχτα όμως το νησί μετατρέπεται σε εχθρικό περιβάλλον. Το νερό γίνεται όξινο και τα φυτά γίνονται σαρκοβόρα. Ο Πι ανακαλύπτει τα μυστικά του νησιού όταν βρίσκει ένα ανθρώπινο δόντι. Την επόμενη μέρα ο Πι και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ φεύγουν από το νησί. Η βάρκα φτάνει τελικά στις ακτές του Μεξικό. Ο Πι συνθλίβεται που ο Ρίτσαρντ Πάρκερ δεν τον αναγνωρίζει πριν εξαφανιστεί μέσα στη ζούγκλα. Ο Πι διασώζεται και μεταφέρεται στο νοσοκομείο, κλαίγοντας. Πράκτορες της ασφαλιστικής εταιρείας του πλοίου έρχονται να του μιλήσουν. Δεν πιστεύουν την ιστορία του και τον ρωτάνε να τους πει τι "πραγματικά" συνέβη. Οπότε τους λέει μια εναλλακτική ιστορία ανθρώπινης κτηνωδίας, στην οποία ο Πι κατάφερε να μπει στη σωσίβια λέμβο μαζί με τη μητέρα του, έναν βουδιστή ναύτη με σπασμένο πόδι και τον μάγειρα του πλοίου, ο οποίος είχε μιλήσει άσχημα στη μητέρα του πριν βυθιστεί το πλοίο. Ο μάγειρας σκοτώνει το ναύτη για να τον φάει και να τον χρησιμοποιήσει ως δόλωμα. Σε έναν καυγά που ακολουθεί, η μητέρα του Πι, τον σπρώχνει σε μια σχεδία για να είναι ασφαλής και ο μάγειρας τη μαχαιρώνει και την πετάει από τη βάρκα. Αργότερα, ο Πι επιστρέφει και σκοτώνει με το μαχαίρι τον μάγειρα. Στην παρούσα ημέρα ο συγγραφέας, παρατηρεί τους παραλληλισμούς των δύο ιστοριών: ο ουρακοτάγκος αντιπροσωπεύει τη μητέρα του Πι, η ζέβρα τον ναύτη, η ύαινα τον μάγειρα και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ (ο τίγρης) τον Πι. Ο Πι ρωτά τον συγγραφέα ποια ιστορία προτιμάει και ο συγγραφέας διαλέγει αυτή με τον τίγρη καθώς "είναι η καλύτερη ιστορία" στο οποίο ο Πι απαντά: "Σε ευχαριστώ. Το ίδιο είναι και για τον Θεό." Ο συγγραφέας κοιτάει το αντίγραφο της έκθεσης των ασφαλιστών. Διαβάζει ότι οι ασφαλιστές έγραψαν ότι ο Πι με κάποιο τρόπο επέζησε 227 μέρες στη θάλασσα με μία τίγρη: οι ασφαλιστές επέλεξαν επίσης την απίθανη ιστορία. Ο συγγραφέας μένει για δείπνο με τον Πι και την οικογένεια του. Η τελευταία σκηνή της ταινίας δείχνει τον Ρίτσαρντ Πάρκερ σαν τίγρη να απομακρύνεται μέσα στη ζούγκλα και να μην κοιτά πίσω τον Πι. Σουράτζ Σάρμα στο ρόλο του Πι, 16 ετών Ίρφαν Καν στο ρόλο του ενήλικου Πι Ταμπού στο ρόλο της Γκίτα Πατέλ, μητέρα του Πι Αντίλ Χουσέιν στο ρόλο του Σάντος Πατέλ, πατέρας του Πι Βίμπις Σιβακουμάρ στο ρόλο του Ράβι Πατέλ, αδερφός του Πι Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του Σεφ Πο-Τσι Γουάνγκ στο ρόλο του Ναύτη Ρέιφ Σπολ στο ρόλο του Συγγραφέα (Γιαν Μαρτέλ) Σραβάντι Σάιναθ στο ρόλο της Αναντί, κοπέλα του Πι Άντρια ντι Στέφανο στο ρόλο του Ιερέα Την ταινία Η Ζωή του Πι σκηνοθέτησε ο Ανγκ Λι και το σενάριο έγραψε ο Ντέιβιντ Μαγκί και είναι βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ. Πριν αναλάβει τη σκηνοθεσία ο Λι, αρκετοί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι αναμείχθηκαν στο πρότζεκτ. Το στέλεχος της Fox 2000 Pictures, Ελίζαμπεθ Γκάμπλερ, αγόρασε το Φεβρουάριο του 2003 τα δικαιώματα του μυθιστορήματος ώστε να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη. Προσέλαβε το σεναριογράφο Ντιν Γεωργάρης να γράψει το σενάριο. Τον επόμενο Οκτώβριο η Fox 2000 Pictures ανακοίνωσε πως την ταινία θα σκηνοθετήσει ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν. Ο Σιάμαλαν αντικατέστησε και τον Γεωργάρη, γράφοντας ο ίδιος το σενάριο. Τελικά, ο Σιάμαλαν προτίμησε να σκηνοθετήσει την ταινία Lady in the Water (2006) και το στούντιο αποφάσισε να βρει άλλο σκηνοθέτη. Το Μάρτιο του 2006, μπήκε σε διαπραγματεύσεις με τον Αλφόνσο Κουαρόν. Ο Κουαρόν όμως αποφάσισε να σκηνοθέτησει την ταινία Παιδιά των Ανθρώπων (Children of Men, 2006) και τον Οκτώβριο του 2005, η Fox 2000 Pictures προσέλαβε τον Ζαν-Πιερ Ζενέ να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Ο Ζενέ ξεκίνησε να γράφει το σενάριο μαζί με τον Γκιγιόμ Κανέ και τα γυρίσματα είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στα μέσα του 2006. Ο Ζενέ τελικά αποχώρησε από το πρότζεκτ και το Φεβρουάριο του 2009, η Fox 2000 Pictures προσέλαβε τον Ανγκ Λι. Το Μάιο του 2010, ο Λι και παραγωγός Γκιλ Νέτερ πρότειναν ο προϋπολογισμός της ταινίας να είναι στα 70.000.000 δολάρια, κάτι το οποίο ανάγκασε το στούντιο να αναβάλει το πρότζεκτ για μικρό χρονικό διάστημα. Ο Ντέβιντ Μαγκί προσελήφθη να γράψει το σενάριο και ο Λι ξόδεψε αρκετούς μήνες να βρει κάποιον να υποδυθεί τον Πι. Ο Λι έδωσε το ρόλο στον 17χρονο και πρωτομεφανιζόμενο ηθοποιό Σουράτζ Σάρμα. Με προϋπολογισμό 120.000.000 δολάρια, η ταινία Η Ζωή του Πι έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 22,4 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 124,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 484 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 609 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Η Ζωή του Πι στο IMDb
Η Ζωή του Πι (αγγλικά: Life of Pi) είναι αμερικανική δραματική περιπέτεια παραγωγής 2012 σε μορφή 3D, σε σκηνοθεσία Ανγκ Λι και σε σενάριο του Ντέιβιντ Μαγκί. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιαν Μαρτέλ και διηγείται την ιστορία του Πι, ενός δεκαεξάχρονου αγοριού, ο οποίος είναι ο μόνος που επιζεί από το ναυάγιο ενός πλοίου. Ο ίδιος βρίσκεται σε μια σωσίβια λέμβο μαζί με έναν ουρακοτάγκο, μία ύαινα, μια τραυματισμένη ζέβρα και μια τίγρη της Βεγγάλης. Πρωταγωνιστούν οι Σουράτζ Σάρμα, Ταμπού, Αντίλ Χουσέιν, Ίρφαν Καν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Ρέιφ Σπολ. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 21 Νοεμβρίου 2012 και απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας συνολικά 609 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, έλαβε 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων για Καλύτερη Ταινία και κέρδισε τέσσερα συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου Σκηνοθεσίας. Βραβεύτηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής.