Ζαν ντε Λα Φονταίν
 Ο Λα Φονταίν ήταν από ευκατάστατη αστική οικογένεια άρχισε θεολογικές σπουδές τις οποίες εγκατέλειψε χάριν της νομικής. Έγινε δικηγόρος αλλά το πάθος του ήταν η λογοτεχνία. Παντρεύτηκε και χώρισε πολύ γρήγορα και προσκολλήθηκε μετά στον πανίσχυρο υπουργό του Λουδοβίκου ΙΔ΄ Νικολά Φουκέ, για τον οποίο έγραφε υμνητικά ποιήματα. Μετά την πτώση του Φουκέ, ο ονειροπόλος, αφηρημένος και επιπόλαιος Λα Φονταίν έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του ως παράσιτος σε μέγαρα φιλόμουσων ευγενών (είκοσι χρόνια, σχεδόν ως τον θάνατό του, στο μέγαρο της μαντάμ ντε Σαμπλιέρ). Το 1684 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και πήρε μέρος στη "Διαμάχη των Αρχαίων και των Συγχρόνων" (Querelle des Anciens et des Modernes) τασσόμενος με το μέρος των «Αρχαίων». Οφείλει τη δόξα του στους Μύθους του. Αντλούσε τα θέματά του από παντού, κυρίως όμως από τον Αίσωπο, τα μεταμόρφωνε με αξιοθαύμαστη τέχνη με ποικιλία ύφους και ψυχολογικό βάθος και κατέληγε σε ηθικό δίδαγμα απεικονίζοντας όλους τους χαρακτήρες και καταστάσεις. Σπουδαιότερα έργα του είναι η συλλογή διηγημάτων Contes (1665) και προ πάντων οι Μύθοι (1668) με απειράριθμες επανεκδόσεις.
Ο Ζαν ντε Λα Φονταίν - και Λαφονταίν απλώς στην ελληνική βιβλιογραφία (γαλλικά: Jean de La Fontaine, 8 Ιουλίου 1621 - 13 Απριλίου 1695), ήταν Γάλλος ποιητής, περίφημος για το έργου του Μύθοι.