Μιναρές
 Στις αρχές του 9ου αιώνα, οι πρώτοι μιναρέδες τοποθετήθηκαν απέναντι από το τείχος Κίμπλα. Συχνά, αυτή η τοποθέτηση δεν ήταν επωφελής για την επικοινωνία με την κοινότητα για την πρόσκληση σε προσευχή. Χρησίμευαν ως υπενθύμιση ότι η περιοχή ήταν ισλαμική και βοήθησε να διακρίνει τα τζαμιά από τη γύρω αρχιτεκτονική.Εκτός από την παροχή οπτικής ένδειξης σε μια μουσουλμανική κοινότητα, η άλλη λειτουργία είναι να παρέχει ένα πλεονεκτικό σημείο από το οποίο γίνεται η πρόσκληση για προσευχή, το αδδάν. Η πρόσκληση για προσευχή εκδίδεται πέντε φορές κάθε μέρα: αυγή, μεσημέρι, απόγευμα, ηλιοβασίλεμα και νύχτα. Στα περισσότερα σύγχρονα τζαμιά, το αδδάν καλείται από την αίθουσα προσευχής μέσω μικροφώνου σε ένα σύστημα ηχείων στον μιναρέ. Η βασική μορφή του μιναρέ αποτελείται από τέσσερα μέρη: μια βάση, τον κορμό, τη σκεπή και την κορυφή. Οι μιναρέδες μπορεί να είναι κωνικοί, τετράγωνοι, κυλινδρικοί ή πολυγωνικοί (πολύπλευροι). Σκάλες περιβάλλουν τον κορμό αριστερόστροφα, παρέχοντας την απαραίτητη δομική στήριξη στον υψηλά επιμήκη κορμό. Ο εξώστης είναι ένα μπαλκόνι που περικυκλώνει τα ανώτερα τμήματα από τα οποία ο μουεζίνης μπορεί να κάνει την πρόσκληση για προσευχή. Καλύπτεται από ένα σκεπαστό κουβούκλιο και είναι διακοσμημένο με διακοσμητικά τούβλα και κεραμίδια, γύψινα, καμάρες και επιγραφές, με τη μετάβαση από τον κορμό στον εξώστη να εμφανίζει συνήθως μούκαρνας. Τα παλαιότερα τζαμιά δεν διέθεταν μιναρέδες, και η πρόσκληση για προσευχή γινόταν συχνά από μικρότερους πύργους. Οι Χαντίθ αναφέρουν ότι η πρώιμη μουσουλμανική κοινότητα της Μεδίνα έδινε έκκληση για προσευχή από την οροφή του σπιτιού του Μωάμεθ, το οποίο λειτουργούσε και ως χώρος για προσευχή. Τα επιστημονικά ευρήματα εντοπίζουν την προέλευση των μιναρέδων στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και εξηγούν ότι αυτοί οι μιναρέδες ήταν ένα αντίγραφο των εκκλησιαστικών καμπαναριών που βρέθηκαν στη Συρία εκείνη την εποχή. Οι πρώτοι μιναρέδες προέρχονται αρχιτεκτονικά από τον συριακό εκκλησιαστικό πύργο. Άλλες αναφορές δείχνουν ότι οι πύργοι στη Συρία προέρχονταν από ζιγκουράτ των Βαβυλωνιακών και των Ασσυρίων ιερών της Μεσοποταμίας.Οι πρώτοι γνωστοί μιναρέδες εμφανίστηκαν στις αρχές του 9ου αιώνα υπό την κυριαρχία των Αββασιδών και δεν χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μέχρι τον 11ο αιώνα. Αυτές οι πρώιμες μορφές μιναρέδων τοποθετήθηκαν αρχικά στη μέση του τείχους απέναντι από τον τοίχο Κίμπλα. Αυτοί οι πύργοι χτίστηκαν σε όλη την αυτοκρατορία σε αναλογία ύψους προς πλάτος 3:1. Ο παλαιότερος μιναρές είναι το Μεγάλο Τζαμί της Καϊραουάν στην Τυνησία και κατά συνέπεια είναι ο παλαιότερος μιναρές που εξακολουθεί να στέκεται. Η κατασκευή του Μεγάλου Τζαμιού της Καϊραουάν χρονολογείται στο 836. Το τζαμί αποτελείται από τρία επίπεδα μειωμένου πλάτους που φτάνουν τα 31,5 μέτρα ύψος. Οι μιναρέδες είχαν διάφορες μορφές (γενικά στρογγυλοί, τετράγωνοι, σπειροειδείς ή οκτάγωνοι) υπό το φως της αρχιτεκτονικής τους χρήσης. Οι μιναρέδες είναι κατασκευασμένοι από οποιοδήποτε υλικό είναι άμεσα διαθέσιμο και συχνά αλλάζει από περιοχή σε περιοχή.. Ο αριθμός των μιναρέδων σύμφωνα με τα τζαμιά δεν είναι καθορισμένος, καθώς αρχικά ένας μιναρές συνοδεύει κάθε τζαμί, όμως ο κάθε οικοδόμος θα μπορούσε να κατασκευάσει αρκετά περισσότερα. Τζόναθαν Μ. Μπλουμ (1989), Minaret, symbol of Islam, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.(ISBN 978-0-19-728013-3) , ISBN 978-0-19-728013-3 «Ο Μιναρές, Σύμβολο Πολιτισμού» «Minaret». New International Encyclopedia. 1905.
Ο μιναρές (περσικά: گل‌دسته‎ - γκολνταστέχ, αζερικά: minarə‎, τουρκικά: minare, από το αραβικό: منارة‎ - μανάραχ) είναι ένας τύπος πύργου που είναι συνήθως χτισμένος μέσα ή δίπλα σε τζαμιά. Οι μιναρέδες εξυπηρετούν πολλαπλούς σκοπούς. Ενώ παρέχουν ένα οπτικό σημείο εστίασης, χρησιμοποιούνται γενικά για την μουσουλμανική πρόσκληση σε προσευχή (αδδάν). Η βασική μορφή ενός μιναρέ περιλαμβάνει τη βάση, τον κορμό, τη σκεπή και την κορυφή. Είναι γενικά ψηλοί πυργίσκοι με κωνική ή στρογγυλή κορυφή.