Δόβηρος
 Η πρώτη γραπτή αναφορά της ύπαρξης της πόλης γίνεται από τον Θουκυδίδη που αναφέρει ότι την κατέκτησε ο βασιλιάς της Θράκης Σιτάλκης το 429 π.Χ. Αναφέρει ακόμη ότι ο στρατός του Σιτάλκη, στην πορεία του προς την Μακεδονία και την Δόβηρο, πέρασε από την οροσειρά της Κερκίνης, που βρίσκονταν ανάμεσα από τους Σίντιους και τους Παίονες. Η ακριβή της θέση παραμένει άγνωστη αλλά μπορεί να εντοπιστεί ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις Ιδομένη και Αστραίο της Παιονίας (εντοπίζεται από πολλούς κοντά στη Στρώμνιτσα), στα δυτικά του όρους Κερκίνη με άμεση φυσική πρόσβαση στην Κάτω Μακεδονία και σε κοντινή απόσταση από την κοιλάδα του μέσου ρου του Αξιού ποταμού.Στην ελληνιστική περίοδο, ήταν πόλη του Μακεδονικού Βασιλείου και της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας. Μετά την λεηλασία της από τους Γότθους το 268, η Δόβηρος γίνεται έδρα επισκόπου. Στην ύστερη αρχαιότητα, τα ίχνη της πόλης χάνονται και αναφέρεται απλώς ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.
Η Δόβηρος (λατινικά: Doberus) ήταν αρχαία πόλη της ιστορικής περιοχής της Παιονίας. Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, αναφέρεται με την ονομασία Δήβορος και από άλλους αρχαίους συγγραφείς ως Διάβορος και Δούβηρος.