Η μικρή κυρία της Λίμνης Πανασόφσκι
 Στις 19 Φεβρουαρίου του 1971, δύο έφηβοι ανακάλυψαν μια μερικώς βυθισμένη φιγούρα να επιπλέει στη λίμνη Πανασόφσκι της Φλόριντα στο ύψος μια διάβασης πεζών. H νεκρή γυναικά φορούσε πράσινη μπλούζα, πράσινο καρό παντελόνι και πράσινο φλοράλ πόντσο. Επίσης βρέθηκαν ένα λευκόχρυσο ρολόι και ένα χρυσό κολιέ. Στο δάχτυλο της υπήρχε ένα χρυσό δαχτυλίδι με μια διάφανη πέτρα, που υποδηλώνει ότι μπορεί να ήταν παντρεμένη. Μια ιατροδικαστική εξέταση των λειψάνων διεξήχθη από τον Δρ Γουίλιαμ Σάτζ, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το θύμα είχε πεθάνει περίπου 30 ημέρες πριν ανακαλυφθεί το σώμα της. Μια αντρική ζώνη ήταν δεμένη γύρω από το λαιμό της, υποδεικνύοντας έντονα τον στραγγαλισμό ως αιτία θανάτου. Τον Φεβρουάριο του 1986 έγινε εκταφή της σορού για περαιτέρω ιατροδικαστική εξέταση. Η γυναίκα προσδιορίστηκε ότι ήταν μεταξύ 17 και 24 ετών όταν πέθανε, είχε περίπου ύψος 1.52 με 1.65 και ζύγιζε περίπου 50 με 55 κιλά. Είχε καστανά ίσια μαλλιά και εμφανή ζυγωματικά. Επιπλέον, είχε λάβει εκτεταμένες οδοντιατρικές εργασίες, συμπεριλαμβανομένων πολλών ασημένιων σφραγισμάτων. Είχε μια πορσελάνινη κορώνα σε ένα από τα πάνω δεξιά δόντια της. Διαπιστώθηκε ότι είχε γεννήσει τουλάχιστον δύο παιδιά πριν από το θάνατό της. Ένα από τα πλευρά της είχε σπάσει τη στιγμή του θανάτου, με αποτέλεσμα οι ερευνητές να υποθέσουν ότι ο δολοφόνος πιθανότατα γονάτισε πάνω της ενώ την έπνιγε με τη ζώνη. Οι ερευνητές αρχικά πίστευαν ότι η γυναίκα προερχόταν από την Ευρώπη ή ήταν ιθαγενής αμερικανικής καταγωγής. Μια περαιτέρω εκταφή και εξέταση των λειψάνων, που διεξήχθη το 2012, διαπίστωσε ότι ήταν τελικά ευρωπαϊκής καταγωγής. Μια εξέταση των οστών του θύματος έδειξε ότι μια ασθένεια ή η κακή διατροφή είχε σταματήσει για λίγο την ανάπτυξη της στην παιδική ηλικία. Εξετάζοντας τα ισότοπα μολύβδου στα δόντια του θύματος, ο γεωχημικός επιστήμονας Τζορτζ Κάμενοβ συμπέρανε ότι το θύμα είχε αναμφίβολα περάσει την παιδική του ηλικία και την εφηβεία του στη νότια Ευρώπη κοντά στη θάλασσα, και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Λαυρίου στην Ελλάδα. Δεδομένου ότι υπάρχει μεγάλος ελληνοαμερικανικός πληθυσμός στο Τάρπον Σπρινγκς (περίπου 117χλ από τη λίμνη Πανασόφσκι), και ότι το θύμα ήταν νεκρό για περίπου 30 ημέρες σε συνδυασμό με την πιθανότατα ότι ζούσε στην Ελλάδα, ίσως η γυναικά είχε ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συναντήσει συγγενείς και φίλους και να παραστεί στον εορτασμό των Θεοφανείων.Η θεωρία αυτή βασίστηκε στην ιατροδικαστική εξέταση των μαλλιών, η οποία φανέρωσε ότι βρισκόταν στη Φλόριντα για λιγότερο από δύο μήνες πριν από το θάνατό της. Μια ορθοπαιδική χειρουργική επέμβαση, γνωστή ως τεχνική «Watson-Jones», είχε πραγματοποιηθεί στον δεξιό αστράγαλο της όταν ήταν περίπου 16 ετών. Αυτή η επέμβαση - η οποία περιλάμβανε τέντωμα του τένοντα με βίδες που είχαν τρυπηθεί στο οστό - προφανώς έγινε για να διορθωθεί μια χρόνια κατάσταση που πιθανότατα προκαλούσε κατά διαστήματα αστάθεια στον αστράγαλο της γυναίκας πριν από την επέμβαση. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι το θύμα υπέφερε από περιοστίτιδα. Μια περαιτέρω εξέλιξη με την υπόθεση σημειώθηκε μέσα από την εκπομπή Φως Στο Τούνελ. Συγκεκριμένα, μια τηλεθεάτρια ισχυρίστηκε τηλεφωνικά ότι ένα από τα σκίτσα της γυναίκας έμοιαζε εκπληκτικά με μία κοπέλα που γνώριζε και ονομαζόταν Κωνσταντίνα. Μαζί με την Κωνσταντίνα έλαβαν εκπαίδευση οικιακών γνώσεων σε μια σχολή που χρηματοδοτήθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης με σκοπό την μετανάστευση στις αρχές της δεκαετίας του 70 ως μέρος μιας διετούς σύμβασης εργασίας. Μετά την ολοκλήρωση των μαθημάτων, η τηλεθεατρια υποστήριξε ότι έχασε κάθε επαφή με την φίλη της, καθώς την Κωνσταντίνα την έστειλαν στην Αμερική και τη γυναίκα στην Αυστραλία. Είναι ενδιαφέρον ότι η Κωνσταντίνα έφτασε στην Αμερική ακριβώς την ίδια εποχή με το θύμα όπως έδειξε και η ιατροδικαστική εξέταση. Μια συλλογή από ιατροδικαστικές ανακατασκευές προσώπου έγιναν τη δεκαετία του 1980 για να δείξουν πώς μπορεί να έμοιαζε η μικρή κυρία της λίμνης Πανασόφσκι σε διάφορα ηλικιακά στάδια της ζωής της. Το 2012 δημιουργήθηκε ένα άλλο σύνθετο σκίτσων, οπτικά διαφορετικό από τα προηγούμενα. Αυτό εκτός από την ανακατασκευή του προσώπου περιλάμβανε ρεαλιστική απεικόνιση της ένδυσης του θύματος. Evans, Colin (1996). The Casebook of Forensic Detection: How Science Solved 100 of the World's Most Baffling Crimes. New York: John Wiley & Sons Inc. ISBN 0-471-07650-3. Halber, Deborah (2015). The Skeleton Crew: How Amateur Sleuths Are Solving America's Coldest Cases. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-1-451-65758-6. Innes, Brian (2000). Bodies of Evidence: The Fascinating World of Forensic Science and How it Helped Solve More than 100 True Crimes. Leicester: Amber Books Ltd. ISBN 1-856-05623-6. Latham, Krista E.· Bartelink, Eric J. (2017). New Perspectives in Forensic Human Skeletal Identification. San Diego: Academic Press. ISBN 978-0-128-05429-1. Murray, Elizabeth A. (2012). Forensic Identification: Putting a Name and Face on Death. Minneapolis: Twenty-First Century Books. ISBN 978-1-467-70139-6. Newton, Michael (2004). The Encyclopedia of Unsolved Crimes. New York: Facts on File. ISBN 978-0-816-07818-9. Pettem, Silvia (2009). Someone's Daughter: In Search of Justice for Jane Doe. Plymouth: Taylor Trade Publishing. ISBN 978-1-589-79420-7. Pettem, Silvia (2017). The Long Term Missing: Hope and Help for Families. Maryland: Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-442-25680-4. Ubelaker, Douglas H.· Scamell, Henry (1992). Bones: A Forensic Detective's Casebook. New York: M. Evans and Company Inc. ISBN 978-1-283-61515-0. Taylor, Karen T. (2000). Forensic Art and Illustration. New York: CRC Press. ISBN 978-0-849-38118-8.
Η μικρή κυρία της λίμνης Πανασόφσκι ή αλλιώς η μικρή κυρία της Πανασόφσκι, είναι τα ψευδώνυμα που δόθηκαν σε μια άγνωστης ταυτότητας νεαρή γυναίκα που βρέθηκε δολοφονημένη στις 19 Φεβρουαρίου 1971, στη λίμνη Πανασόφσκι, της Φλόριντα, των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα στοιχεία της παραμένουν άγνωστα εδώ και 52 χρόνια. Η δολοφονία δεν κατάφερε να εξιχνιαστεί παρά τις βαθιές έρευνες και την δημιουργία πολλών ιατροδικαστικών ανακατασκευών του προσώπου του θύματος (σκίτσων) κατά καιρούς όλα αυτά τα χρόνια. Αν και η υπόθεση παρουσιάστηκε στην Αμερικάνικη εκπομπή Unsolved Mysteries στις 14 Οκτωβρίου του 1992, καθώς και στην Ελληνική εκπομπή Φως στο τούνελ, την 1 Δεκεμβρίου του 2012, δεν υπήρξε σημαντική πρόοδος στις έρευνες.