Chevrolet Advance Design
 1947: Ρεζερβουάρ βενζίνης στην πλευρά της καρότσας του συνοδηγού. Δεν υπάρχουν παράθυρα εξαερισμού στις πόρτες. Τα πλαϊνά εμβλήματα της κουκούλας γράφουν "Chevrolet" με "Thriftmaster" ή "Loadmaster" από κάτω. Αριθμοί σειράς: EP1⁄2 τόνου, ER3⁄4 τόνου, & ES 1 τόνου. Τα ραδιόφωνα ήταν αρχικά διαθέσιμα στα φορτηγά Chevrolet ως επιλογή "in dash" στο στυλ αμαξώματος "Advance-Design". 1948: Το χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων τοποθετείται πλέον στην κολόνα αντί στο δάπεδο. Κωδικοί σειριακών αριθμών: FP1⁄2 τόνος, FR3⁄4 τόνος και FS 1 τόνος. 1949: Το ρεζερβουάρ βενζίνης είναι τώρα τοποθετημένο όρθιο πίσω από το κάθισμα στην καμπίνα. Νέοι κωδικοί σειράς: GP1⁄2 τόνος, GR3⁄4 τόνος και GS 1 τόνος. 1950: Τα τηλεσκοπικά αμορτισέρ αντικαθιστούν τον τύπο μοχλού δράσης. Αυτήν είναι η τελευταία χρονιά για τον εξαερισμό του καπακιού από την πλευρά του οδηγού, η λαβή του είναι πλέον επίπεδη από χάλυβα, όχι καφέ πόμολο όπως τα προηγούμενα χρόνια. Κωδικοί νέου σειριακού αριθμού: HP1⁄2 τόνων, HR3⁄4 τόνων και HS 1 τόνου. 1951: Οι πόρτες έχουν πλέον παράθυρα εξαερισμού. Αλλαγή στα μέσα του έτους από κρεβάτι 9 ατόμων σε 8 σανίδες ανά κρεβάτι. Ήταν η τελευταία σεζόν για το ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 80 μίλια την ώρα (129 χιλιόμετρα την ώρα), τα χρωμιωμένα πόμολα λαβής παραθύρων και το χρωμιωμένο κουμπί των υαλοκαθαριστήρων. Νέοι κωδικοί σειριακού αριθμού: JP1⁄2 τόνος, JR3⁄4 τόνος και JS 1 τόνος. 1952: Οι εξωτερικές χειρολαβές των θυρών είναι πλέον τύπου κουμπιού, σε αντίθεση με το προηγούμενο στιλ στροφής προς τα κάτω. Νέο ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 90 μίλια την ώρα (145 χιλιόμετρα την ώρα) και η επένδυση του ταμπλό είναι πλέον βαμμένη αντί για επένδυση με χρώμιο. Στα μέσα του έτους, η Chevrolet σταματά να χρησιμοποιεί την ονομασία 3100-6400 στο καπό και αλλάζει σε βυσσινί τα πόμολα των παραθύρων και το κουμπί των υαλοκαθαριστήρων. Κωδικοί νέου σειριακού αριθμού: KP1⁄2 τόνος, KR3⁄4 τόνος, & KS 1 τόνος. 1953: Η τελευταία σεζόν (model year) για τον εξακύλινδρο κινητήρα 216. Τα εμβλήματα στο πλάι του καπό τώρα έχουν μόνο 3100, 3600, 3800, 4400 ή 6400 με μεγάλα γράμματα. Πινακίδα ταυτότητας πόλων πόρτας τώρα μπλε με ασημί γράμματα (τα προηγούμενα μοντέλα χρησιμοποιούσαν μαύρη πινακίδα με ασημί γράμματα). Την προηγούμενη σεζόν χρησιμοποιήθηκαν ξύλινα μπλοκ ως στηρίγματα κρεβατιού. Νέοι κωδικοί σειράς: H1⁄2 τόνος, J3⁄4 τόνος, & L 1 τόνος. 1954: Η μοναδική σεζόν που έλαβαν χώρα σημαντικές αλλαγές στο σχεδιασμό. Το παρμπρίζ είναι τώρα κυρτό μονοκόμματο γυαλί χωρίς κεντρική κάθετη διαχωριστική λωρίδα. Αναθεωρημένο τιμόνι. Αναθεωρημένος πίνακας ελέγχου. Τα κάγκελα καρότσας φορτίου, παλαιότερα υπό γωνία, τώρα οριζόντια. Πίσω φώτα στρογγυλά αντί για ορθογώνια. Η μπροστινή γρίλια άλλαξε από πέντε οριζόντιες ράβδους σε σχέδιο εγκάρσιας ράβδου που συνήθως αναφέρεται ως μάσκα «μύτης ταύρου», παρόμοια με τη σύγχρονη γρίλια των φορτηγών της Dodge. Καθιερώνεται ο κινητήρας 235, σταθερά 6-κύλινδρος σε σειρά (I6). Οι κωδικοί σειριακού αριθμού παρέμειναν αμετάβλητοι από το 1953. Το 4-τάχυτο υδραυλικό αυτόματο κιβώτιο Hydramatic διατίθεται για πρώτη φορά ως επιλογή, με έξτρα χρέωση (προηγουμένως προσφέρονταν μόνο χειροκίνητα κιβώτια). 1955: Παρόμοιο με τη σεζόν του 1954, εκτός από τα επανασχεδιασμένα εμβλήματα στο καπό και τον σύγχρονο ανοιχτό άξονα μετάδοσης κίνησης στη θέση του κλειστού σωλήνα ροπής. Οι κωδικοί σειριακού αριθμού αμετάβλητοι από το 1953 και το 1954. Η GM επίσης παρήγαγε βαριές εκδόσεις των φορτηγών Chevrolet Advance Design, τη "μουρωτή" GMC HC σειρά φορτηγών και τη "χωρίς μούρη" GMC HF σειρά φορτηγών. Αυτά τα φορτηγά χρησιμοποιούνταν κυρίως ως νταλίκες αλλά παράχθηκαν επίσης και φορτηγά πλατφόρμας. Τα φορτηγό είχαν στενότερο καπό και φτερά σε σύγκριση με τα ελαφρύτερα αντίστοιχά τους. Το HF κέρδισε το παρατσούκλι "Cannonball", λόγω του σχεδιασμού του και επειδή έπαιρνε μέρος σε μια παλιά Αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά. Τα φορτηγά μπορούσαν να κουβαλήσουν από 11 μέχρι 19 τόνους. Η παραγωγή αυτών των φορτηγών συνέχισε μέχρι το 1959, όταν αντικαταστάθηκαν από το GMC Crackerbox. Αυτά τα φορτηγά επίσης προσφέρονταν στην Ευρώπη, με μέτρια επιτυχία. Ο διάδοχός τους όμως δεν προσφέρθηκε στην Ευρώπη, αλλά το GMC Astro εξάχθηκε σε αυτές τις αγορές μαζί με το παρόμοιο White Road Commander. Μετά από αυτό, το τμήμα βαρέων φορτηγών της GM αγοράστηκε από την Volvo, που ήδη παρήγαγε τα δικά της ξεχωριστά φορτηγά στην Ευρώπη με περισσότερη επιτυχία. "Directory Index: GM Trucks and Vans/1948 Trucks and Vans/1948 Chevrolet Trucks Brochure"
Το Chevrolet Advance-Design είναι μια σειρά ελαφρών και μεσαίων φορτηγών της Chevrolet, ο πρώτος σημαντικός επανασχεδιασμός μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το αντίστοιχο συγγενικό μοντέλο της GMC ήταν το GMC New Design. Χαρακτηρίστηκε ως ένα μεγαλύτερο, ισχυρότερο και πιο κομψό φορτηγό σε σύγκριση με την προηγούμενη σειρά AK. Τα φορτηγά έφτασαν στην αγορά το Σάββατο 28 Ιουνίου 1947 και πωλήθηκαν με διάφορες μικρές αλλαγές με την πάροδο των ετών έως και τις 25 Μαρτίου 1955, όταν τα φορτηγά της σειράς Task Force αντικατέστησαν το μοντέλο Advance-Design. Ο ίδιος βασικός σχεδιασμός χρησιμοποιήθηκε για όλα τα φορτηγά στον όμιλο της General Motors τότε, συμπεριλαμβανομένου του Suburban, των πάνελ φορτηγών, των canopy express και των cab over (φορτηγών «χωρίς μούρη»). Τα cab over χρησιμοποιούσαν την ίδια βασική διαμόρφωση καμπίνας και παρόμοια μπροστινή γρίλια, αλλά επίσης χρησιμοποιούσαν ένα πιο κοντό και ψηλότερο καπό και διαφορετικά φτερά. Η μοναδική καμπίνα πάνω από τα φτερά και το καπό απαιτούσε μια προσαρμοσμένη περιοχή καλύμματος που καθιστά τα φορτηγά cab-over και τις καμπίνες των μουρωτών φορτηγών ασυμβίβαστες μεταξύ τους, ενώ όλες οι καμπίνες φορτηγών όλων των βαρών εναλλάσσονται. Από το 1947 έως το 1955, τα φορτηγά Chevrolet ήταν τα νούμερο ένα σε πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις εκδόσεις που είχαν αλλάξει επωνυμία που πωλούνταν στα σημεία της GMC. Στην Ευρώπη, η καμπίνα του χρησιμοποιήθηκε για το μεταπολεμικό Opel Blitz, και στην Βρετανία το φορτηγό έγινε η βάση για το Bedford TA και Bedford S-Type. Αυτά τα φορτηγά ήταν μερικώς μεγαλύτερα από το αμερικάνικο φορτηγό, αλλά για πρακτικούς λόγους χρησιμοποιούσαν πιο οικονομικούς κινητήρες, καταλληλότερους για τις ανάγκες της ευρωπαϊκής αγοράς, αντί για τους αμερικανικούς 6-κύλινδρους σε σειρά (I6).Κάποιες βαρύτερες εκδοχές του φορτηγού παράχθηκαν έως το 1959, αν και ειδικότερα η παραγωγή στη Βραζιλία συνέχισε έως το 1964.Το στυλ του Advance Design έγινε η έμπνευση για 2 ρετρό σχεδίασης οχήματα της σύγχρονης ιστορίας, το Chevrolet SSR και το Chevrolet HHR.