Παγκόσμια ειρήνη
 Πολλές θεωρίες για το πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί η παγκόσμια ειρήνη έχουν προταθεί. Αρκετές από αυτές παρατίθενται παρακάτω. Η καπιταλιστική, ή εμπορική ειρήνη, σχηματίζει μια από τις τρεις σανίδες της καντιανιστικής ειρήνης, μαζί με τη δημοκρατική θεωρία της ειρήνης και τα θεσμικά επιχειρήματα υπέρ της ειρήνης. Αν και τα στοιχεία δεν είναι πειστικά, διάφοροι μελετητές έχουν υποστηρίξει την καπιταλιστική ειρήνη. Για παράδειγμα, στο δοκίμιό της, «The Roots of War», η Άυν Ραντ υποστήριξε ότι οι μεγάλοι πόλεμοι της ιστορίας ξεκίνησαν από τις πιο ελεγχόμενες οικονομίες της εποχής ενάντια στις πιο ελεύθερες και ότι ο καπιταλισμός έδωσε στην ανθρωπότητα τη μεγαλύτερη περίοδο ειρήνης στην ιστορία, περίοδος κατά την οποία δεν υπήρξαν πόλεμοι που να αφορούσαν ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο—από το τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων το 1815 έως το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, με εξαίρεση τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο (1870), τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο (1898) και τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1861–1865). Οι υποστηρικτές του Κομπντενισμού ισχυρίζονται ότι με την κατάργηση των δασμών και τη δημιουργία διεθνούς ελεύθερου εμπορίου, οι πόλεμοι θα καταστούν αδύνατοι επειδή το ελεύθερο εμπόριο εμποδίζει ένα έθνος να γίνει αυτάρκης, κάτι που είναι προϋπόθεση για μακροχρόνιους πολέμους. Ωστόσο, το ελεύθερο εμπόριο δεν εμποδίζει ένα έθνος να θεσπίσει κάποιου είδους σχέδιο έκτακτης ανάγκης για να γίνει προσωρινά αυτάρκης σε περίπτωση πολέμου ή ότι ένα έθνος θα μπορούσε απλώς να αποκτήσει αυτό που χρειάζεται από ένα διαφορετικό έθνος. Ένα καλό παράδειγμα αυτού είναι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, κατά τον οποίο τόσο η Βρετανία όσο και η Γερμανία έγιναν μερικώς αυτάρκεις. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί η Γερμανία δεν είχε σχέδιο για τη δημιουργία μιας οικονομίας πολέμου. Οι υποστηρικτές της θεωρίας της δημοκρατικής ειρήνης, που αναπτύχθηκε κυρίως στη δεκαετία του 1960, βασιζόμενοι εν μέρει στην καντιανιστική θεωρία του 18ου αιώνα, η οποία συχνά υποστηρίζεται από δυτικούς πολιτικούς, ισχυρίζονται ότι υπάρχουν ισχυρές εμπειρικές αποδείξεις ότι οι δημοκρατίες ποτέ ή σπάνια διεξάγουν πόλεμο μεταξύ τους. Ωστόσο, πολλοί πόλεμοι μεταξύ δημοκρατιών έχουν λάβει χώρα, ιστορικά, όπως ο Πόλεμος του Κάργκιλ. Τα σχετικά ζητήματα συζήτησης περιλαμβάνουν εάν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να αποδειχθεί στατιστικά η θεωρία και εάν η ειρήνη καταλήγει στη δημοκρατία (εδαφική θεωρία ειρήνης) ή το αντίστροφο. Η θεωρία των οικονομικών κανόνων του Μαικλ Μούσο συνδέει τις οικονομικές συνθήκες με θεσμούς διακυβέρνησης και σύγκρουσης, διακρίνοντας τις προσωπικές πελατειακές οικονομίες από τις απρόσωπες προσανατολισμένες στην αγορά, ταυτίζοντας τις τελευταίες με μόνιμη ειρήνη εντός και μεταξύ των εθνών.Σε όλο το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, οι κοινωνίες βασίστηκαν σε προσωπικές σχέσεις: τα άτομα σε ομάδες γνωρίζονται μεταξύ τους και ανταλλάσσουν χάρες. Σήμερα, στις περισσότερες κοινωνίες με χαμηλότερο εισόδημα, ιεραρχίες ομάδων διανέμουν τον πλούτο με βάση τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηγετών των ομάδων, μια διαδικασία που συχνά συνδέεται με πελατειακό χαρακτήρα και διαφθορά. Ο Μαικλ Μούσο υποστηρίζει ότι σε αυτό το είδος κοινωνικο-οικονομικής σύγκρουσης είναι πάντα παρούσα, λανθάνουσα ή φανερή, επειδή τα άτομα εξαρτώνται από τις ομάδες τους για φυσική και οικονομική ασφάλεια και έτσι είναι πιστά στις ομάδες τους και όχι στα κράτη τους και επειδή οι ομάδες βρίσκονται σε μια σταθερή κατάσταση σύγκρουσης για την πρόσβαση στα κρατικά ταμεία. Μέσα από διαδικασίες περιορισμένου ορθολογισμού, οι άνθρωποι εξαρτώνται από ισχυρές ταυτότητες εντός της ομάδας και παρασύρονται εύκολα στο να φοβούνται τους ξένους, τις ψυχολογικές προδιαθέσεις που καθιστούν δυνατή τη σεχταριστική βία, τη γενοκτονία και την τρομοκρατία.Τα κοινωνικοοικονομικά προσανατολισμένα στην αγορά ενσωματώνονται όχι με προσωπικούς δεσμούς αλλά με την απρόσωπη δύναμη της αγοράς όπου τα περισσότερα άτομα εξαρτώνται οικονομικά από την εμπιστοσύνη σε ξένους στις συμβάσεις που επιβάλλει το κράτος. Αυτό δημιουργεί πίστη σε ένα κράτος που επιβάλλει το κράτος δικαίου και συνάπτει συμβάσεις αμερόληπτα και αξιόπιστα και παρέχει ίση προστασία στην ελευθερία σύναψης συμβάσεων – δηλαδή στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Πόλεμοι δεν μπορούν να συμβούν εντός ή μεταξύ εθνών με οικονομίες ενσωματωμένες στην αγορά, επειδή ο πόλεμος απαιτεί τη βλάβη των άλλων και σε αυτού του είδους τις οικονομίες, όλοι είναι πάντα οικονομικά καλύτερα όταν και άλλοι στην αγορά είναι επίσης καλύτερα, όχι χειρότερα. Αντί να πολεμούν, οι πολίτες σε κοινωνικές οικονομίες προσανατολισμένες στην αγορά ενδιαφέρονται βαθιά για τα δικαιώματα και την ευημερία όλων, επομένως απαιτούν οικονομική ανάπτυξη στο εσωτερικό και οικονομική συνεργασία και ανθρώπινα δικαιώματα στο εξωτερικό. Έθνη με κοινωνικοοικονομίες προσανατολισμένες στην αγορά τείνουν να συμφωνούν σε παγκόσμια ζητήματα και δεν έχει συμβεί ούτε ένα θανατηφόρο φαινόμενο σε οποιαδήποτε διαφωνία μεταξύ τους.Η θεωρία των οικονομικών κανόνων δεν πρέπει να συγχέεται με την κλασική φιλελεύθερη θεωρία. Η τελευταία υποθέτει ότι οι αγορές είναι φυσικές και ότι οι πιο ελεύθερες αγορές προωθούν τον πλούτο. Αντίθετα, η θεωρία των οικονομικών κανόνων δείχνει πώς η σύναψη συμβάσεων αγοράς είναι ένας μαθημένος κανόνας και οι κρατικές δαπάνες, η ρύθμιση και η αναδιανομή είναι απαραίτητες για να διασφαλιστεί ότι σχεδόν όλοι μπορούν να συμμετέχουν στην οικονομία της «κοινωνικής αγοράς», η οποία είναι προς το συμφέρον όλων. Σύμφωνα με τη διαλεκτική υλιστική θεωρία του Καρλ Μαρξ, η ανθρωπότητα στον καπιταλισμό χωρίζεται σε δύο μόνο τάξεις: το προλεταριάτο —που δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής και τη μπουρζουαζία που κατέχει τα μέσα παραγωγής. Μόλις συμβεί η κομμουνιστική επανάσταση και κατά συνέπεια καταργηθεί η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, η ανθρωπότητα δεν θα διαιρεθεί και η ένταση που δημιουργείται μεταξύ αυτών των δύο τάξεων θα πάψει να υπάρχει. Η αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή είναι ένα δόγμα στρατιωτικής στρατηγικής που βασίζεται στην ορθολογική αποτροπή, στην οποία μια πλήρης χρήση πυρηνικών όπλων από δύο αντίπαλες πλευρές θα είχε ουσιαστικά ως αποτέλεσμα την καταστροφή και των δύο εμπόλεμων πλευρών. Οι υποστηρικτές αυτής της πολιτικής, η οποία ως όρος επινοήθηκε το 1962 κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το απέδωσαν στην αύξηση της φονικότητας του πολέμου σε σημείο που δεν προσφέρει πλέον τη δυνατότητα καθαρού κέρδους για καμία πλευρά (μια μορφή της ισορροπίας Νας), καθιστώντας έτσι τους πολέμους άσκοπους. Ο όρος ανάγεται στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό (βασίλευσε CE 117 - 138), αλλά η έννοια είναι παλαιότερη. Στο ινδικό έπος Ραμαγιάνα (7ος έως 4ος αιώνες π.Χ.) ο Λόρδος Ράμα αναφέρεται να λέει «Bhay Bin Hoye na Preet», που σημαίνει ότι όταν οι προσευχές για ειρήνη αποτύχουν, μπορεί να χρειαστεί να ενσταλάξει το φόβο για να φέρει ειρήνη. Το 1943, στην κορύφωση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιδρυτής της Πανευρωπαϊκής Ένωσης, Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι, υποστήριξε ότι μετά τον πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) ήταν υποχρεωμένες να λάβουν «την εντολή των ουρανών» για να εξασφαλίσουν την διαρκή παγκόσμια ειρήνη: Αλλά η έναρξη ενός τόσο ένδοξου αιώνα ειρήνης απαιτεί από εμάς να εγκαταλείψουμε τις παλιές αντιλήψεις περί ειρήνης. Ο νέος Άγγελος της Ειρήνης δεν πρέπει πλέον να απεικονίζεται ως μια γοητευτική αλλά αβοήθητη κυρία με ένα κλαδί ελιάς στο χέρι, αλλά σαν τη Θεά της Δικαιοσύνης με μια ισορροπία στα αριστερά και ένα σπαθί στα δεξιά ή σαν τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, με ένα πύρινο σπαθί και φτερά από χάλυβα, πολεμώντας τον διάβολο για να αποκαταστήσει και να προστατεύσει την ειρήνη του ουρανού. Μάλιστα, κοντά στην είσοδο της έδρας της Στρατηγικής Αεροπορικής Διοίκησης των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Όφατ στέκεται μια μεγάλη πινακίδα με έμβλημα της ΣΑΔ και το σύνθημά της: «Η ειρήνη είναι το επάγγελμά μας». Το σύνθημα «ήταν ένα συγκλονιστικό παράδοξο που ήταν επίσης απόλυτα ακριβές». Ένα βομβαρδιστικό της ΣΑΔ — Convair B-36 — ονομάζεται Peacemaker και ένας διηπειρωτικός πύραυλος, ο LGM-118 - επίσης ονομάζεται Peaceekeeper. Το 2016, ο πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ας Κάρτερ, οραματίστηκε ότι η επανεξισορρόπηση στην περιοχής Ασίας-Ειρηνικού θα καταστήσει την περιοχή «ειρηνική» μέσω της «δύναμης»: Εσείς και οι συνάδελφοί σας στρατιώτες, ναύτες, αεροπόροι και πεζοναύτες θα στερεώσετε την επανεξισορρόπηση, θα κάνετε αυτό το δίκτυο να λειτουργήσει και θα βοηθήσετε την Ασία-Ειρηνικό... να πραγματοποιήσει ένα μέλλον με αρχές, ειρηνικό και ευημερούν. Και παίξε τον ρόλο που μπορεί να παίξει μόνο η Αμερική... Θα το κάνετε με δύναμη. Η εισαγωγή στις Στρατηγικές Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας των ΗΠΑ του 2018 αναφέρει: Η στάση της αμερικανικής δύναμης σε συνδυασμό με τους συμμάχους θα «διατηρήσει την ειρήνη μέσω της δύναμης». Το έγγραφο προχωρά στη λεπτομερή περιγραφή του τι απαιτεί «η επίτευξη ειρήνης μέσω της δύναμης». Οι υποστηρικτές της θεωρίας της εδαφικής ειρήνης ισχυρίζονται ότι οι χώρες με σταθερά σύνορα είναι πιθανό να αναπτύξουν τη δημοκρατία, ενώ οι πόλεμοι και οι εδαφικές απειλές ενθαρρύνουν αυταρχικές συμπεριφορές και περιφρόνηση της δημοκρατίας. Έχει δοθεί αυξανόμενη προσοχή στη θεωρία από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 και έχει ολοένα και περισσότερο πληροφορήσει τη δημοκρατική θεωρία της ειρήνης και έχει υιοθετηθεί στην υπόθεση της οικοδόμησης της ειρήνης και των διεθνών σχέσεων. Οι υποστηρικτές της θεωρίας της δημοκρατικής ειρήνης ανταλλάσσουν το επιχείρημα ότι σταθερά σύνορα που προκύπτουν από διαιτησία ή διαπραγμάτευση διαφορών αντί για επιβολή μέσω απολυταρχίας είναι πιο πιθανό να αποκτηθούν από τα δημοκρατικά κράτη. Γίνονται προσπάθειες για τη σύνθεση των δύο θεωριών. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για να «σώσουν διαδοχικές γενιές από τη μάστιγα του πολέμου που δύο φορές στη ζωή μας έφερε ανείπωτη θλίψη στην ανθρωπότητα» (Προοίμιο). Το Προοίμιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών αποσκοπεί επίσης στην προώθηση της υιοθέτησης των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στον σεβασμό των υποχρεώσεων έναντι των πηγών του διεθνούς δικαίου, καθώς και στη συνένωση της δύναμης των ανεξάρτητων χωρών για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Όλες οι συνθήκες για το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφέρονται ή θεωρούν «τις αρχές που διακηρύσσονται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η αναγνώριση της εγγενούς αξιοπρέπειας και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων όλων των μελών της ανθρώπινης οικογένειας είναι το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και «παγκόσμια ειρήνη». Η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Σεπτεμβρίου. Είναι αφιερωμένο στην ειρήνη και συγκεκριμένα στην απουσία πολέμου και βίας και μπορεί να εορταστεί με μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός σε μια ζώνη μάχης. Η Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης καθιερώθηκε το 1981 από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Δύο δεκαετίες αργότερα, το 2001, η Γενική Συνέλευση ψήφισε ομόφωνα να ορίσει την ημέρα ως ημέρα πρόληψης της βίας και κατάπαυσης του πυρός. Ο εορτασμός αυτής της ημέρας αναγνωρίζεται από πολλά έθνη και λαούς. Το 2013, για πρώτη φορά, η ημέρα αφιερώθηκε στην εκπαίδευση για την ειρήνη, δηλαδή με τα βασικά προληπτικά μέσα για τη βιώσιμη μείωση του πολέμου. Πολλές θρησκείες και θρησκευτικοί ηγέτες έχουν εκφράσει την επιθυμία να σταματήσει η βία. Ο κεντρικός στόχος της Πίστης Μπαχάι είναι η εγκαθίδρυση της ενότητας των λαών του κόσμου. Ο Μπαχαολλά, ο ιδρυτής της Πίστης Μπαχάι, δήλωσε χωρίς αβεβαιότητα, «ο θεμελιώδης σκοπός που εμψυχώνει την Πίστη του Θεού και τη Θρησκεία Του είναι η διαφύλαξη των συμφερόντων και η προώθηση της ενότητας της ανθρώπινης φυλής..». Στα κείμενά του, ο Μπαχαολλά περιέγραψε δύο διακριτά στάδια παγκόσμιας ειρήνης – μια μικρότερη ειρήνη και μια αίσθηση μεγαλύτερης ειρήνης. Η μικρότερη ειρήνη είναι ουσιαστικά μια συλλογική σύμβαση ασφάλειας μεταξύ των εθνών του κόσμου. Σε αυτή τη ρύθμιση, τα έθνη συμφωνούν να προστατεύουν το ένα το άλλο αντιστεκόμενα σε ένα έθνος επιτιθέμενο, εάν αυτό επιδιώξει τον σφετερισμό εδάφους ή την καταστροφή των γειτόνων του. Η μικρότερη ειρήνη είναι περιορισμένης εμβέλειας και αφορά την εγκαθίδρυση της βασικής τάξης και την καθολική αναγνώριση των εθνικών συνόρων και της κυριαρχίας των εθνών. Οι Μπαχάι πιστεύουν ότι η μικρότερη ειρήνη λαμβάνει χώρα σε μεγάλο βαθμό μέσω της λειτουργίας της Θείας Θέλησης και ότι η επιρροή των Μπαχάι στη διαδικασία είναι σχετικά μικρή. Η μεγαλύτερη ειρήνη είναι ο τελικός στόχος της μικρότερης ειρήνης και οραματίζεται ως μια εποχή πνευματικής και κοινωνικής ενότητας – μια εποχή όπου οι λαοί του κόσμου ταυτίζονται αληθινά και νοιάζονται ο ένας με τον άλλον, αντί απλώς να ανέχονται ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Οι Μπαχάι θεωρούν αυτή τη διαδικασία ότι λαμβάνει χώρα σε μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα της διάδοσης των Μπαχάι διδασκαλιών, αρχών και πρακτικών σε όλο τον κόσμο. Η ευρύτερη παγκόσμια ειρηνευτική διαδικασία και τα θεμελιώδη στοιχεία της εξετάζονται στο έγγραφο Η υπόσχεση της παγκόσμιας ειρήνης, που γράφτηκε από τον Οικουμενικό Οίκο Δικαιοσύνης. Πολλοί Βουδιστές πιστεύουν ότι η παγκόσμια ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν τα άτομα εγκαθιδρύσουν ειρήνη στο μυαλό τους πρώτα. Οι διδασκαλίες του Βούδα τονίζουν ότι ο θυμός και άλλες αρνητικές καταστάσεις του νου είναι η αιτία των πολέμων και των συγκρούσεων. Οι Βουδιστές πιστεύουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν σε ειρήνη και αρμονία μόνο εάν εγκαταλείψουν αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός και καλλιεργήσουν θετικά συναισθήματα όπως η στοργική καλοσύνη και η ευσπλαχνία. Όπως συμβαίνει με όλες τις Δαρμικές θρησκείες (Ινδουισμός, Τζαϊνισμός, Βουδισμός και Σιχισμός), το αχίσμα (αποφυγή της βίας) είναι μια κεντρική έννοια. Το μίσος δεν κατευνάζεται ποτέ με μίσος σε αυτόν τον κόσμο. Μόνο με το μη μίσος κατευνάζεται το μίσος. Αυτός είναι νόμος αιώνιος. Οι παγόδες της ειρήνης είναι μνημεία που κατασκευάστηκαν για να συμβολίσουν και να εμπνεύσουν την παγκόσμια ειρήνη και ήταν κεντρικά στο κίνημα της ειρήνης όλα αυτά τα χρόνια. Αυτά είναι τυπικά βουδιστικής προέλευσης, που κατασκευάστηκαν από την ιαπωνική βουδιστική οργάνωση Νιπόνζαν-Μιόχοτζι-Νταϊσάνγκα. Υπάρχουν σε όλο τον κόσμο σε πόλεις όπως το Λονδίνο, η Βιέννη, το Νέο Δελχί, το Τόκιο και το Λούμπινι. Το βασικό χριστιανικό ιδεώδες προσδιορίζει ότι η ειρήνη μπορεί να έρθει μόνο με τον Λόγο και την αγάπη του Θεού, η οποία αποδεικνύεται τέλεια στη ζωή του Χριστού: Ειρήνη αφήνω μαζί σου, την ειρήνη μου σου δίνω. Δεν σου δίνω όπως δίνει ο κόσμος. Μην ταράξεις τις καρδιές σου και μη φοβάσαι. Όπως χριστολογικά ερμηνεύεται από το Κατά Ησαΐα 2, οπότε ο «Λόγος του Κυρίου» εγκαθιδρύεται στη γη, το υλικό ανθρώπινο-πολιτικό αποτέλεσμα θα είναι «έθνος που δεν θα σηκώσει το ξίφος εναντίον του έθνους, ούτε θα προετοιμάζονται πια για πόλεμο». Η χριστιανική παγκόσμια ειρήνη απαιτεί τη διαβίωση μιας ενεργητικής ζωής γεμάτη με όλα τα καλά έργα έμμεσο φως του Λόγου του Θεού. Οι λεπτομέρειες μιας τέτοιας ζωής μπορούν να παρατηρηθούν στα Ευαγγέλια, ιδιαίτερα στην ιστορικά φημισμένη Επί του Όρους Ομιλία, όπου μεταξύ άλλων ευσεβών εντολών πρεσβεύεται η συγχώρεση όσων κάνουν λάθος πράγματα εναντίον του εαυτού μας. Ωστόσο, δεν περιμένουν όλοι οι Χριστιανοί μια διαρκή παγκόσμια ειρήνη σε αυτή τη γη: Μην υποθέσετε ότι ήρθα για να φέρω ειρήνη στη γη. Δεν ήρθα για να φέρω ειρήνη, αλλά σπαθί. Διότι ήρθα να στρέψω έναν άνθρωπο εναντίον του πατέρα του, μια κόρη ενάντια στη μητέρα της, μια νύφη ενάντια στην πεθερά της—εχθροί του ανθρώπου θα είναι τα μέλη του σπιτιού του. Πολλοί Χριστιανοί πιστεύουν ότι η παγκόσμια ειρήνη αναμένεται να εκδηλωθεί στη «νέα γη» που υπόσχεται η χριστιανική γραφή. Η Ρωμαιοκαθολική θρησκευτική αντίληψη της «Καθαγιασμού της Ρωσίας», που σχετίζεται με τις εμφανίσεις της Παναγίας Φατίμα Μαριανής, ως υψηλής προτεραιότητας της Εκκλησίας, υπόσχεται μια προσωρινή παγκόσμια ειρήνη ως αποτέλεσμα της εκπλήρωσης αυτής της διαδικασίας, αν και πριν από την έλευση του Αντίχριστου. Αυτή η περίοδος προσωρινής ειρήνης ονομάζεται θρίαμβος της αμόλυντης καρδιάς. Οι ειρηνιστικές θρησκευτικές ομάδες που σχετίζονται με τον Χριστιανισμό περιλαμβάνουν τους Κουάκερους, τους Άμις και τους Μενονίτες. Αυτές οι ομάδες είναι γνωστές για την υποστήριξη της θρησκευτικής μη βίας και οι υποστηρικτές τους είναι συχνά αντιρρησίες συνείδησης. Παραδοσιακά, ο Ινδουισμός έχει υιοθετήσει μια αρχαία σανσκριτική φράση, την Vasudhaiva kutumbakam, που μεταφράζεται ως «Ο κόσμος είναι μια οικογένεια». Η ουσία αυτής της έννοιας είναι η παρατήρηση ότι μόνο τα απλοϊκά μυαλά βλέπουν διχοτομίες και διαιρέσεις. Όσο περισσότερο αναζητούμε τη σοφία, τόσο περισσότερο γινόμαστε περιεκτικοί και απελευθερώνουμε το εσωτερικό μας πνεύμα από τις κοσμικές ψευδαισθήσεις. Ως εκ τούτου, η παγκόσμια ειρήνη επιτυγχάνεται μόνο με εσωτερικά μέσα - απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από τεχνητά όρια που μας χωρίζουν όλους. Όπως συμβαίνει με όλες τις Δαρμικές Θρησκείες (Ινδουισμός, Τζαϊνισμός, Βουδισμός και Σιχισμός), το αχίσμα (αποφυγή της βίας) είναι μια κεντρική έννοια. Σύμφωνα με την ισλαμική εσχατολογία, ολόκληρος ο κόσμος θα ενωθεί υπό την ηγεσία του ιμάμη Μαχντί. Εκείνη την ώρα η αγάπη, η δικαιοσύνη και η ειρήνη θα είναι τόσο άφθονα που ο κόσμος θα μοιάζει με παράδεισο. Ο Ιουδαϊσμός δεν είναι μια ειρηνιστική θρησκεία. Ωστόσο, η έννοια του Tikkun olam (Επισκευάζοντας τον κόσμο) είναι κεντρική στον σύγχρονο Ραβινικό Ιουδαϊσμό. Το Tikkun Olam επιτυγχάνεται με διάφορα μέσα, όπως η τελετουργική εκτέλεση των εντολών του Θεού, η φιλανθρωπία και η κοινωνική δικαιοσύνη, καθώς και μέσω του παραδείγματος πείθοντας τον υπόλοιπο κόσμο να συμπεριφέρεται ηθικά. Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, το Tikkun Olam θα προέκυπτε στην αρχή της Μεσσιανικής Εποχής. Έχει ειπωθεί ότι σε κάθε γενιά, ένα άτομο γεννιέται με τη δυνατότητα να είναι ο πνευματικός Μεσσίας. Εάν είναι η κατάλληλη στιγμή για τη Μεσσιανική Εποχή κατά τη διάρκεια της ζωής αυτού του ατόμου, τότε αυτό το άτομο θα είναι ο Μεσσίας. Αλλά αν αυτό το άτομο πεθάνει πριν ολοκληρώσει την αποστολή του Μεσσία, τότε αυτό το άτομο δεν είναι ο Μεσσίας (Μασιάχ).Συγκεκριμένα, στον εβραϊκό μεσσιανισμό θεωρείται ότι σε κάποια μελλοντική στιγμή ένας Μεσσίας (κυριολεκτικά «ένας χρισμένος Βασιλιάς διορισμένος από τον Θεό») θα εγερθεί για να φέρει όλους τους Εβραίους πίσω στη Γη του Ισραήλ και να ιδρύσει την Τορά του Θεού, ακολουθούμενη από αιώνια παγκόσμια ειρήνη και ευημερία. Αυτή η ιδέα προέρχεται από αποσπάσματα της Εβραϊκής Βίβλου και του Ταλμούδ. Η συμπόνια για όλη τη ζωή, ανθρώπινη και μη, είναι κεντρική στον Τζαϊνισμό. Έχουν υιοθετήσει τις διατυπώσεις του Λόρδου Μαχαρίβα Τζίγιο Τζίνο Ντο. Η ανθρώπινη ζωή εκτιμάται ως μια μοναδική, σπάνια ευκαιρία να φτάσει κανείς στη φώτιση. Το να σκοτώσει κάποιος οποιοδήποτε άτομο, ανεξάρτητα από το έγκλημα που μπορεί να έχει διαπράξει, θεωρείται αφάνταστα απεχθές. Είναι μια θρησκεία που απαιτεί από μοναχούς και λαϊκούς, από όλες τις αιρέσεις και τις παραδόσεις της, να είναι χορτοφάγοι. Ορισμένες περιοχές της Ινδίας, όπως το Γκουτζαράτ, έχουν επηρεαστεί έντονα από τους Τζαϊνιστές και συχνά η πλειοψηφία των ντόπιων Ινδουιστών κάθε δόγματος έχει γίνει επίσης χορτοφάγος. Ένα διάσημο απόφθεγμα για την παγκόσμια ειρήνη σύμφωνα με τον Τζαϊνισμό από έναν ινδικό θρύλο του 19ου αιώνα, τον Βίρτσαντ Γκάντι, είναι: «Είθε η ειρήνη να κυβερνά το σύμπαν, να κυριαρχεί η ειρήνη σε βασίλεια και αυτοκρατορίες, να κυριαρχεί η ειρήνη στα κράτη και στις χώρες των ισχυρών στο σπίτι των φίλων και είθε η ειρήνη να κυριαρχεί και στο σπίτι των εχθρών». Όπως συμβαίνει με όλες τις Δαρμικές θρησκείες (Ινδουισμός, Τζαϊνισμός, Βουδισμός και Σιχισμός), η αχίμσα (αποφυγή βίας) είναι μια κεντρική έννοια. Η θρησκεία των Σιχ κηρύττει ότι η ειρήνη προέρχεται από τον Θεό. Ωστόσο, ο ειρηνισμός δεν είναι απόλυτος στη θρησκεία των Σιχ και οι Σιχ έχουν αναλάβει στρατιωτική δράση κατά της καταπίεσης.Οι άνθρωποι των Σιχ πιστεύουν ότι ο διαλογισμός, το μέσο επικοινωνίας με τον Θεό, είναι άκαρπος χωρίς τον ευγενή χαρακτήρα του πιστού, καθώς δεν μπορεί να υπάρξει λατρεία χωρίς να κάνεις καλές πράξεις. Ο Γκουρού Νανάκ τόνισε τώρα το Κιράτ Κάρο: ότι ένας Σιχ πρέπει να εξισορροπεί την εργασία, τη λατρεία και τη φιλανθρωπία και πρέπει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα όλων των πλασμάτων και ιδιαίτερα των συνανθρώπων. Ενθαρρύνονται να έχουν μια Τσαρντί Κάλα, ή αισιόδοξη – ανθεκτική, άποψη για τη ζωή. Οι διδασκαλίες των Σιχ τονίζουν επίσης την έννοια του μοιράσματος μέσω της διανομής δωρεάν φαγητού σε κοινοτική κουζίνα (λάνγκαρ), της παροχής φιλανθρωπικών δωρεών και της εργασίας για το καλό της κοινότητας και άλλων. Οι Σιχ πιστεύουν ότι ανεξάρτητα από τη φυλή, το φύλο ή τη θρησκεία, όλοι είναι ίσοι στα μάτια του Θεού. Άνδρες και γυναίκες είναι ίσοι και μοιράζονται τα ίδια δικαιώματα και οι γυναίκες μπορούν να καθοδηγούν τις προσευχές. Όπως συμβαίνει με όλες τις Δαρμικές θρησκείες (Ινδουισμός, Τζαϊνισμός, Βουδισμός και Σιχισμός), η αχίμσα (αποφυγή της βίας) είναι μια κεντρική έννοια. Μια έκθεση τον Ιούνιο του 2015 σχετικά με τον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης τόνισε ότι ο αντίκτυπος της βίας στην παγκόσμια οικονομία έφτασε τα 14,3 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Η έκθεση διαπίστωσε επίσης ότι το οικονομικό κόστος της βίας είναι 13,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ίσο με τη συνολική οικονομική παραγωγή της Βραζιλίας, του Καναδά, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου μαζί. Σύλλογος Bernadette Strebel για την Παγκόσμια Ειρήνη Παγκόσμια Ένωση Επιστημόνων για την Ειρήνη Το Παγκόσμιο Κέντρο Ειρήνης Mount Zion Αρχειοθετήθηκε 2022-11-30 στο Wayback Machine. Ομάδα Παγκόσμια Ειρήνη Τα Ψηφίσματα Ψήφισμα του ΟΗΕ για: Φτώχεια Ινστιτούτο Ειρήνης των ΗΠΑ Ειρήνη Παγκόσμια Ομάδα Ειρήνης Αρχειοθετήθηκε 2022-11-30 στο Wayback Machine. Παγκόσμια Ειρήνη σε εξέλιξη Παγκόσμιος Μαραθώνιος Ειρήνης Παγκόσμια Συμφωνία Ειρήνης Γραφές Παγκόσμιας Ειρήνης Belno M. Whelden Letter on World Trusteeship of Life and Means of Life Manuscript (1945) στη Βιβλιοθήκη του Κολεγίου Ντάρτμουθ
Η παγκόσμια ειρήνη, ή ειρήνη στη Γη, είναι η έννοια μιας ιδεώδους κατάστασης ειρήνης μεταξύ όλων των ανθρώπων και των εθνών στον πλανήτη Γη. Διαφορετικοί πολιτισμοί, θρησκείες, φιλοσοφίες και οργανισμοί έχουν διαφορετικές έννοιες για το πώς θα προέκυπτε μια τέτοια κατάσταση. Διάφορες θρησκευτικές και κοσμικές οργανώσεις έχουν τον διακηρυγμένο στόχο της επίτευξης της παγκόσμιας ειρήνης μέσω της αντιμετώπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της τεχνολογίας, της εκπαίδευσης, της μηχανικής, της ιατρικής ή της διπλωματίας, που χρησιμοποιούνται ως τέλος σε όλες τις μορφές μάχης. Από το 1945, τα Ηνωμένα Έθνη και τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας τους (Κίνα, Γαλλία, Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες) λειτουργούν με στόχο την επίλυση συγκρούσεων χωρίς πόλεμο. Ωστόσο, τα έθνη έχουν εισέλθει σε πολυάριθμες στρατιωτικές συγκρούσεις από τότε.