Υδατογενής κνίδωση
 Το κύριο σύμπτωμα της υδατογενούς κνίδωσης είναι η ανάπτυξη φυσικών κυψελών, που μπορεί να προκαλούν φαγούρα ή μπορεί και όχι. Ο κνησμός μετά από επαφή με νερό, χωρίς την εμφάνιση φυσικών κυψελών, είναι γνωστός ως υδατογενής κνησμός. Οι κυψέλες που σχετίζονται με την υδατογενής κνίδωση είναι συνήθως μικρές (περίπου 1-3 χιλιοστά), κόκκινες ή σε μώλωπες στο χρώμα του δέρματος με σαφώς καθορισμένες άκρες. Συχνά αναπτύσσονται στον αυχένα, στον άνω κορμό και στα χέρια, αν και μπορεί να εμφανιστούν οπουδήποτε στο σώμα. Μόλις αφαιρεθεί το νερό, τα εξανθήματα γενικά εξασθενούν μέσα σε 30 έως 60 λεπτά.Το νερό σε όλες τις μορφές, όπως το νερό της βρύσης, το νερό της θάλασσας, το νερό της πισίνας, ο ιδρώτας, τα δάκρυα και το σάλιο μπορούν να προκαλέσουν δερματικές βλάβες. Η αιτία της υδατογενούς κνίδωσης δεν είναι πλήρως κατανοητή. Ωστόσο, έχουν προταθεί διάφοροι μηχανισμοί. Έχει προταθεί η αλληλεπίδραση μεταξύ νερού και ενός συστατικού μέσα ή πάνω στο δέρμα ή στον σμηγματογόνο αδένα. Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι μια ουσία σχηματίζεται από αυτήν την αλληλεπίδραση, η απορρόφηση της οποίας προκαλεί αποκοκκοποίηση περιφερικών μαστοκυττάρων με απελευθέρωση ισταμίνης. Η διάγνωση της υδατογενούς κνίδωσης ξεκινά με κλινικό ιστορικό και δοκιμή πρόκλησης νερού. Η δοκιμή πρόκλησης νερού συνίσταται στην εφαρμογή επιθέματος νερού 35° C στο πάνω μέρος του σώματος για 30 λεπτά. Το νερό οποιασδήποτε θερμοκρασίας μπορεί να προκαλέσει υδατογενής κνίδωση. Ωστόσο, διατηρώντας το επίθεμα σε θερμοκρασία παρόμοια με εκείνη του ανθρώπινου σώματος (37° C) αποφεύγεται η σύγχυση με την κνίδωση εκ ψύχους ή την χολινεργική κνίδωση. Επιπλέον, ένα αντιβράχιο ή ένα χέρι μπορεί να βυθιστεί σε νερό διαφόρων θερμοκρασιών για να προσδιορίσει εάν η θερμοκρασία είναι ένας παράγοντας στην κατάσταση του ασθενούς. Η υδατογενής κνίδωση διαφέρει από τον υδατογενή κνησμό, στον οποίο η επαφή με το νερό προκαλεί έντονο κνησμό χωρίς ορατές κυψέλες ή εξανθήματα.Η υδατογενής κνίδωση κάποτε ήταν γνωστή ως ξεχωριστή, σπάνια ασθένεια, όμως πλέον θεωρείται ένας υπότυπος της γενικής κνίδωσης. Η πρώτη περίπτωση αναφέρθηκε από τον Ουόλτερ Μπ. Σίλεϊ το 1964. Η κατάσταση είναι πιο συχνή στις γυναίκες από τους άνδρες και συνήθως εμφανίζεται για πρώτη φορά κατά την εφηβεία. Η γενετική μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο και η κατάσταση μπορεί να σχετίζεται με άλλες ευαισθησίες, όπως η δυσανεξία στη λακτόζη. Η απευαισθητοποίηση δεν φαίνεται να λειτουργεί για την υδατογενής κνίδωση. Ένας ασθενής θα συνεχίσει να αντιδρά στο νερό, ανεξάρτητα από το πόσο σταδιακά ή συχνά έρχεται σε επαφή. Η τοπική εφαρμογή αντιισταμινικών, όπως 1% διφαινυδραμίνη, πριν από την έκθεση στο νερό αναφέρεται ότι μειώνει τις κυψέλες. Οι κρέμες γαλακτώματος λαδιού σε νερό ή γέλη πετρελαίου (π.χ. βαζελίνη), που εφαρμόζονται ως παράγοντες φραγμού πριν από το ντους ή το λουτρό μπορεί να ελέγξουν τα συμπτώματα. Η θεραπευτική αποτελεσματικότητα διαφόρων κατηγοριών φαρμάκων διαφέρει κατά περίπτωση. Προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία που να θεραπεύει μόνιμα την πάθηση. Η αποφυγή του νερού συνιστάται ως πρώτη γραμμή άμυνας και οι περισσότερες θεραπείες είναι ανακουφιστικής φύσης και όχι θεραπευτικές. Στοματικό ή τοπικό αντιισταμινικό Τοπικά κορτικοστεροειδή: ειδικά η στανοζολόλη Φωτοθεραπεία Κρέμα φραγμού Υδατογενής κνησμός Χολινεργική κνίδωση Ηλιακή κνίδωση
Η υδατογενής κνίδωση, επίσης γνωστή ως αλλεργία στο νερό και υδατική κνίδωση, είναι μια σπάνια μορφή φυσικής κνίδωσης στην οποία αναπτύσσονται κυψέλες στο δέρμα μετά από επαφή με το νερό, ανεξάρτητα από τη θερμοκρασία του. Μερικές φορές περιγράφεται ως αλλεργία, αν και δεν είναι μια πραγματική αλλεργική αντίδραση που απελευθερώνει ισταμίνη, όπως κάποιες άλλες μορφές κνίδωσης. Η κατάσταση συνήθως προκύπτει από επαφή με νερό οποιουδήποτε τύπου, θερμοκρασίας ή σώρευσης.