Κονσταντίν Ντανίλ
 Σύμφωνα με τον Φίληξ Κάνιτζ, γεννήθηκε σε μια σερβική οικογένεια ως Ντανίλο Πετρόβιτς. Άλλες πηγές δηλώνουν ότι η καταγωγή και η γενέτειρά του είναι ασαφής. Γεννήθηκε είτε στο Λούγκοτζ είτε στην Έτσκα. Στην ηλικία των δεκατριών, έφυγε από το Λούγκοτζ για την Τιμισοάρα, ​​όπου πραγματοποίησε ένα σχέδιο που εξασφάλισε την είσοδό του στη Σχολή του Αρσενίτζε Τεοντορόβιτς. Ο Τεοντορόβιτς ήταν διευθυντής μιας σχολής ζωγραφικής, και μέσω αυτού επηρεάστηκε μια ολόκληρη νέα γενιά νεότερων καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένων μερικών που τον ανταγωνίστηκαν. Ένας από αυτούς ήταν ο Κονσταντίν Ντανίλ. Εκεί ο Κονσταντίν Ντανίλ μελέτησε για αρκετά χρόνια και παρήγαγε, μεταξύ άλλων έργων, μια εικόνα του Αγίου Σάββα που προσέλκυσε μεγάλη προσοχή. Ο Σέρβος δάσκαλος έδωσε κάθε ενθάρρυνση στον νεαρό Κονσταντίν Ντανίλ για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Οι καλλιτέχνες είχαν ήδη αρχίσει να καλούν τον Κονσταντίν Ντανίλ Γκριγκορόβιτς, ο οποίος σχεδίαζε διαρκώς κάθε είδους αντικείμενα στην τέχνη και στη φύση, με το όνομα του πατέρα του, Ντανίλ. Ο Κονσταντίν Ντανίλ μέχρι στιγμής είχε αποκτήσει τόση γνώση της τεχνικής ζωγραφικής που οι δημιουργίες του ήταν σχεδόν διακριτές από τις δημιουργίες του Τεοντορόβιτς. Στην ηλικία των δεκαεπτά, έφυγε από τον Τεοντορόβιτς και πήγε στο ατελιέ ενός από τους τρεις Βιεννέζους ακαδημαϊκούς και στη συνέχεια εργαζόταν στη Τιμισοάρα. Ο Ντανίλ πήρε επίσης μαθήματα από πλανόδιους ζωγράφους και στη συνέχεια εισήλθε ως φοιτητής στην Ακαδημία Τεχνών στη Βιέννη και στο Μόναχο. Ήταν στη Βιέννη και στο Μόναχο, όπου επηρεάστηκε για λίγο από τα έργα των κλασικών γερμανών ζωγράφων Άσμους Τζέικομπ Κάρστενς, Γιοακίμ Κρίστιαν Ράινχαρτ, Πίτερ Φέντι, Τζόζεφ Άντον Κοχ, Γκότλιμπ Σικ και Μποναβεντούρα Τζενέλι. Ταξίδεψε και ζωγράφισε σε ολόκληρο το Βανάτο και τη Ερντέλτζ (σημερινή Τρανσυλβανία). Ο Ντανίλ είχε δοκιμάσει την ικανότητά του σε κάθε είδος, όπως πορτραίτα, τοπίο, ζωγραφική λουλουδιών, σκηνές της σύγχρονης ζωής. Από το Μόναχο, ο Ντανίλ επέστρεψε στη Βέλικι Μπέτσκερεκ (σύγχρονη Ζρένιανιν), όπου επανέλαβε το ύφος του Τεοντορόβιτς, και λίγο αργότερα η Βέλικι Μπέτσκερεκ έγινε η πόλη μόνιμης κατοικίας του.Παντρεύτηκε τη Γερμανίδα ευγενή Σοφία Ντελί το 1827. Ο Ντανίλ ζωγράφισε τον τοπικό ευγενή Καρακσόνι, και όταν ο Καρακσόνι έγινε αντιβασιλέας του Βανάτου, η δημοτικότητα του Ντανίλ αυξήθηκε.Έχοντας περάσει πολύ χρόνο στα στρατιωτικά σύνορα, και έχοντας υπάρξει μαζί με τα αυστριακά στρατεύματα σε πραγματικό πόλεμο, ανέλαβε να ζωγραφίσει τους στρατιωτικούς στα σύνορα, αξιωματικούς και συνοριακούς. Ταυτόχρονα, δημιούργησε μια σειρά σχεδίων της ιστορίας της Παλαιάς Διαθήκης. Από το 1834 έως το 1873 ο Ντανίλ έριξε τον εαυτό του στην Μπίντερμαϊερ και στην ιερή ζωγραφική της Ναζαρηνής Σχολής που βασίστηκε στη Σχολή της Βιέννης και έγινε ένας από τους περιφερειακούς ηγέτες της. Δούλεψε στο δικό του ατελιέ στην οδό Τσαρ Ντουτσάν 37 στη Βέλικι Μπέτσκερεκ, όπου μαθήτευσαν αρκετοί Σέρβοι καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του ποιητή-ζωγράφου Ντούρα Τζακσίκ και του καλλιτέχνη Λαζάρ Νικόλιτς, ο οποίος έγραψε μια βιογραφία του δασκάλου του.Ο Ντανίλ ήταν Σέρβος Ορθόδοξος Χριστιανός. Το 1872, η σύζυγός του, η Σοφία Ντέλι, πέθανε, και ένα χρόνο αργότερα (1873), ο Ντανίλ πέθανε στη Βέλικι Μπέτσκερεκ (Ζρένιανιν) στις 13 Μαΐου. Οι κυριότερες εικόνες του είναι η Μαντόνα, το Πορτραίτο Αρσενικού, η Νεκρή Ζωή, ο Στάνκι Ντέλι (ο πεθερός του), ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, η κα Βέγκλινγκ, η κα Τετεσί και πιο γνωστά έργα από όλα, τα Στρατηγός Στεβάν Κνιτσάνιν και Πορτρέτο της Μαρίας (1872). Τα πορτρέτα της συζύγου του Σοφία Ντέλι (1840), Πέταρ Τζάγκοντι και Μία Κυρία με Έναν Σταυρό είναι από τα καλύτερα επιτεύγματά του σε αυτήν την κλάση. Ο Ντανίλ ζωγράφισε διάφορα πορτρέτα της πλούσιας οικογένειας Γιάγκοντιτς.Το πορτρέτο του καπετάνιου Κλτζουνόβιτς και της συζύγου του εντυπωσίασε έναν Σέρβο Ορθόδοξο ιερέα με το όνομα Αρσένοβιτς, ο οποίος επέλεξε τον Ντανίλ για να διακοσμήσει τους τοίχους, τον τρούλο και το τέμπλο μιας νέας Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Πάντσεβο με μορφές αγίων. Με την ολοκλήρωση της δουλειάς του το 1833 ο Ντανίλ έλαβε τιμητήριο 4.000 ασημένιων φλωρινιών. Οι εικόνες που ζωγράφισε ο Ντανίλ μπορούν επίσης να βρεθούν στις Τιμισοάρα, Ούζντιν, Ντόμπρικα και Τζάρκοβακ. Το έργο του βρίσκεται στις ακόλουθες δημόσιες συλλογές: Εθνικό Μουσείο της Σερβίας Πινακοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα Μουσείο Τέχνης της Τιμισοάρα Εθνικό Μουσείο του Πάντσεβο Εθνικό Μουσείο του Ζρένιανιν Πολλές δουλειές του βρίσκονταν σε ιδιωτικές συλλογές Ο Ντανίλ έχει μείνει στην ιστορία ως «αφέντης τεχνικής» και τα πορτρέτα του αποκαλύπτουν μια εξαιρετική μελέτη για τους χαρακτήρες των θεμάτων του. Ωστόσο, για αρκετό καιρό μετά το θάνατό του το όνομά του ξεχάστηκε σχεδόν από το κοινό, και μόνο τον 20ο αιώνα του παραχωρήθηκε η θέση μεταξύ των δασκάλων της σύγχρονης Σερβικής Σχολής. Βάσει του πρώτου έργου τέχνης του στην Τεμισοάρα, ο Κονσταντίν Ντάνιλ διεκδικείται επίσης από τρία άλλα έθνη, τη Ρουμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία.Συμπεριλαμβάνεται στους 100 πιο εξέχοντες Σέρβους. Euphrosine, Nemzeti Újság, 1840 Pesti Hirlap, Temesvarer Wochenblatt (1841), 45, 1845. 49); Lazar Nikolić, Srpski slikari, 1895 Dr. István Berkeszi, Temišvarski slikari, 1909 Sendrej-Sentivany, Leksikon ugarskih likovnih umjetnika, 1915 Petrović, Veljko (1927). «Konstantin Danil». Narodna enciklopedija. Zagreb: Bibliografski zavod. Adrian Negru, Constantin Daniel, Libertatea, Panciova;, 1996 Adrijan Negru, Slikarske radionice u Banatu u XVIII i XIX veku, Viša škola za obrazovanje vaspitača, Vršac, 2003
Ο Κονσταντίν Ντανίλ (σερβικά κυριλλικά: Константин Данил‎, 1798-1873) ήταν Σέρβος ζωγράφος του 19ου αιώνα. Είναι πιο γνωστός για τα πορτρέτα και τη θρησκευτική ζωγραφική του. Ο Ντανίλ θεωρείται ο σημαντικότερος Σέρβος ζωγράφος της Μπίντερμαϊερ (μια χρονική περίοδος στην Κεντρική Ευρώπη μεταξύ 1815 και 1848 κατά τη διάρκεια της οποίας η μεσαία τάξη μεγάλωσε σε αριθμό και οι τέχνες έκαναν έκκληση σε κοινές ευαισθησίες).