Σαμ Κουκ
 Ο Κουκ γεννήθηκε ως Σάμιουελ Κουκ στο Κλάρκσνεϊλ του Μισισίπι το 1931 (πρόσθεσε το "e" στο επώνυμό του το 1957 για να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή στη ζωή του). Ήταν το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά του σεβασμιότατου Τσαρλς Κουκ, ιερέα στην Εκκλησία του Χριστού και της συζύγου του, Άννυ Μέι. Ένας από τους μικρότερους αδελφούς του, ο Ελ Σι (1932–2017), αργότερα έγινε μέλος του doo-wop συγκροτήματος Johnny Keyes and the Magnificents. Η οικογένεια μετακόμισε στο Σικάγο το 1933. Ο Κουκ φοίτησε στο γυμνάσιο Doolittle Elementary και στη Wendell Phillips Academy στο Σικάγο, το ίδιο σχολείο στο οποίο είχε πάει ο Νατ Κινγκ Κόουλ λίγα χρόνια νωρίτερα. Ο Κουκ ξεκίνησε την καριέρα του με τα αδέρφια του σε ένα συγκρότημα με το όνομα Singing Children όταν ήταν έξι ετών. Έγινε για πρώτη φορά γνωστός ως τραγουδιστής όταν ήταν έφηβος με το συγκρότημα γκόσπελ The Highway Q.C.'s, όπου εντάχθηκε στην ηλικία των 14. Το 1950, ο Κουκ αντικατέστησε τον τενόρο γκόσπελ Αρ Έτις Χάρις ως τραγουδιστής του γκόσπελ γκρουπ Soul Stirrers, που ιδρύθηκε από τον Χάρις, ο οποίος είχε υπογράψει συμβόλαιο με τη δισκογραφική Specialty Records. Η πρώτη τους ηχογράφηση υπό την ηγεσία του Κουκ ήταν το τραγούδι Jesus Gave Me Water το 1951. Ηχογράφησαν επίσης τα γκόσπελ τραγούδια Peace in the Valley, How Far Am I from Canaan?, το Jesus Paid the Debt και το One More River, μεταξύ πολλών άλλων, μερικά από τα οποία έγραψε. Λέγεται ότι ο Κουκ έφερε τη μουσική των γκόσπελ πιο κοντά στους νεότερους ακροατές, κυρίως σε κορίτσια που ορμούσαν στη σκηνή όταν έβγαιναν οι Soul Stirrers μόνο και μόνο για χάρη του Κουκ. Η λίστα των επιτυχιών Billboard για το 2015 με τους "35 καλύτερους καλλιτέχνες R&B όλων των εποχών" περιλαμβάνει τον Κουκ, "ο οποίος άνοιξε το έδαφος το 1957 με την επιτυχία R&B/pop You Send Me. Ο ακτιβισμός του στο μέτωπο των πολιτικών δικαιωμάτων είχε ως αποτέλεσμα το ήσυχο τραγούδι διαμαρτυρίας A Change Is Gonna Come. Ο Κουκ έκανε 30 κορυφαία χιτ στις ΗΠΑ μεταξύ 1957 και 1964, συν άλλα τρία μετά θάνατον. Σημαντικές επιτυχίες όπως τα You Send Me, A Change Is Gonna Come, Cupid, Cain Gang, Wonderful World, Another Saturday Night, και Twistin' the Night Away είναι μερικά από τις καλύτερά του δημοφιλή τραγούδια. Το Twistin' the Night Away ήταν ένα από τα άλμπουμ του με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Ο Κουκ ήταν επίσης από τους πρώτους σύγχρονους μαύρους ερμηνευτές και συνθέτες που ασχολήθηκαν με την επιχειρηματική πλευρά της μουσικής. Ίδρυσε τόσο δισκογραφική όσο και εκδοτική εταιρεία ως προέκταση της καριέρας του ως τραγουδιστής και συνθέτης. Έλαβε επίσης ενεργό μέρος στο Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων. Το πρώτο του ποπ/σόουλ σινγκλ ήταν το Lovable (1956), μια διασκευή του γκόσπελ τραγουδιού Wonderful. Κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Dale Cook για να μην αποξενώσει τους γκόσπελ θαυμαστές του, καθώς υπήρχε ένα σημαντικό στίγμα ενάντια στους τραγουδιστές των γκόσπελ που ερμήνευαν κοσμική μουσική. Ωστόσο, δεν ξεγέλασε κανέναν — τα μοναδικά και ξεχωριστά φωνητικά του Κουκ αναγνωρίστηκαν εύκολα. Ο Αρτ Ρουπ, επικεφαλής της Specialty Records, της δισκογραφικής των Soul Stirrers, συναίνεσε στο να ηχογραφήσει ο Κουκ κοσμική μουσική με το πραγματικό του όνομα, αλλά ήταν δυσαρεστημένος με το είδος της μουσικής που έφτιαχναν ο Κουκ και ο παραγωγός Μπαμς Μπάκγουελ. Ο Ρουπ περίμενε ότι η κοσμική μουσική του Κουκ θα ήταν παρόμοια με εκείνη ενός άλλου καλλιτέχνη της Specialty Records, του Λιτλ Ρίτσαρντ. Όταν ο Ρουπ μπήκε σε μια ηχογράφηση και άκουσε τον Κουκ να παίζει Τζορτζ Γκέρσουιν αναστατώθηκε πολύ. Μετά από μια διαμάχη μεταξύ Ρουπ και Μπάκγουελ, ο Κουκ και ο Μπάκγουελ αποχώρησαν από την εταιρεία. Το "Lovable" δεν έκνε ποτέ επιτυχία, αλλά έδειξε τις μελλοντικές δυνατότητες του Κουκ. Ενώ το γκόσπελ ήταν δημοφιλές, ο Κουκ είδε ότι οι θαυμαστές περιορίζονταν ως επί το πλείστον σε χαμηλού εισοδήματος, αγροτικές περιοχές της χώρας και προσπάθησε να επεκταθεί. Ο Κουκ παραδέχτηκε αργότερα ότι πήρε έγκριση για καριέρα στην ποπ μουσική από τον λιγότερο πιθανό άνθρωπο, τον πάστορα πατέρα του. Παίρνοντας το όνομα Σαμ Κουκ, αναζήτησε μια νέα αρχή στην ποπ. Το 1957, ο Κουκ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή τουABC The Guy Mitchell Show. Την ίδια χρονιά, υπέγραψε συμβόλαιο με την Keen Records. Η πρώτη του επιτυχία, You Send Me, που κυκλοφόρησε στην πίσω πλευρά του Summertime, έμεινε έξι εβδομάδες στο Νο. 1 στο Billboard R&B. Το τραγούδι έμεινε επίσης τρεις εβδομάδες στο Νο 1 και στο ποπ Billboard Hot 100. Τον ανέβασε από τα 200 δολάρια την εβδομάδα σε πάνω από 5.000 δολάρια την εβδομάδα. Το 1958, ο Κουκ εμφανίστηκε στη διάσημη συναυλία Cavalcade of Jazz σε παραγωγή του Λέον Χάφλιν του πρεσβύτερου που πραγματοποιήθηκε στο Shrine Auditorium στις 3 Αυγούστου. Οι άλλοι τίτλοι συμμετέχοντες ήταν οι Λιτλ Γουίλι Τζον, Ρέι Τσαρλς, Έρνο Φρίμαν και Μπο Ράμπο. Ο Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ ήταν εκεί για να στέψει τη νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Miss Cavalcade of Jazz. Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι τέσσερις κορυφαίοι διακεκριμένοι ντιτζέι του Λος Άντζελες. Ο Κουκ υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία RCA Victor τον Ιανουάριο του 1960, έχοντας εγγυημένη προσφορά 100.000 δολαρίων από τους παραγωγούς της εταιρείας Hugo & Luigi. Ένα από τα πρώτα σινγκλ του RCA Victor ήταν το Chain Gang, το οποίο έφτασε στο Νο. 2 στο Billboard pop chart. Ακολούθησαν περισσότερες επιτυχίες, όπως τα Sad Mood, Cupid, Bring It On Home to Me (με τον Λου Ρόουλς στα φωνητικά), Another Saturday Night και Twistin' the Night Away. Το 1961, ο Κουκ ξεκίνησε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, τη SAR Records, με τον Τζέιν Αλεξάντερ και τον μάνατζέρ του, Ρόι Κρέιν. Η δισκογραφική σύντομα περιελάμβανε τους Simms Twins, τους Valentinos (που ήταν ο Μπόμπι Γούμακ και τα αδέρφια του), τον Μελ Κάρτερ και τον Τζόνι Τέιλρο. Στη συνέχεια, ο Κουκ δημιούργησε μια εταιρεία εκδόσεων και διαχείρισης με το όνομα Kags. Όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες R&B της εποχής του, ο Κουκ επικεντρώθηκε στα σινγκλ. Συνολικά, είχε 29 κορυφαίες 40 επιτυχίες στα τσαρτ ποπ και περισσότερες στα τσαρτ R&B. Ήταν παραγωγικός τραγουδοποιός και έγραψε ο ίδιος τα περισσότερα τραγούδια που ηχογράφησε. Είχε επίσης ρόλο στην επίβλεψη ορισμένων διασκευών τραγουδιών. Παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησε ως επί το πλείστον σινγκλ, κυκλοφόρησε ένα μπλουζ LP με μεγάλη αποδοχή το 1963, το Night Beat, και το στούντιο άλμπουμ του με το πιο αναγνωρισμένο από τους κριτικούς, Ain't That Good News, το οποίο περιείχε πέντε σινγκλ, το 1964. Το 1963, ο Κουκ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον Άλεν Κλάιν για να διαχειριστεί την Kags Music και τη SAR Records και τον έκανε μάνατζέρ του. Ο Κουκ παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την τραγουδίστρια-χορεύτρια Ντολόρες Ελίζαμπεθ Μίλιγκαν Κουκ, η οποία πήρε το καλλιτεχνικό όνομα "Dee Dee Mohawk" το 1953. Χώρισαν το 1958. Εκείνη σκοτώθηκε σε σύγκρουση αυτοκινήτων στο Φρέσνο της Καλιφόρνιας το 1959. Αν και είχαν χωρίσει, ο Κουκ πλήρωσε τα έξοδα κηδείας της πρώην συζύγου του, η οποία άφησε πίσω έναν γιο, τον Τζόι. Το 1958, ο Κουκ παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Μπάρμπαρα Κάμπελ (1935–2021), στο Σικάγο, σε μια τελετή που έκανε ο πατέρας του. Απέκτησαν τρία παιδιά, τη Λίντα (γεν. 1953), την Τρέισι (γεν. 1960) και τον Βίνσεντ (1961–1963), ο οποίος πνίγηκε στην πισίνα της οικογένειας. Λιγότερο από τρεις μήνες μετά το θάνατο του Κουκ, η χήρα του, Μπάρμπαρα, παντρεύτηκε τον φίλο του, Μπόμπι Γούμακ. Ο Γούμακ κακοποίησε σεξουαλικά την κόρη του Κουκ, Λίντα, η οποία παντρεύτηκε τον αδελφό του Γούμακ, Σέσιλ Γούμακ και έγιναν το δίδυμο Womack & Womack. Ο Κουκ απέκτησε και τουλάχιστον άλλα τρία παιδιά εκτός γάμου. Το 1958, μια γυναίκα στη Φιλαδέλφεια, η Κόνι Μπόλινγκ, ισχυρίστηκε ότι ο Κουκ ήταν ο πατέρας του γιου της. Ο Κουκ της κατέβαλε εξωδικαστικά περίπου 5.000 δολάρια. Τον Νοέμβριο του 1958, ο Κουκ ενεπλάκη σε τροχαία ατύχημα καθ' οδόν από το Σεντ Λούις προς το Γκρίνβιλ. Ο οδηγός του, Έντουαρντ Κάνιγχαμ, σκοτώθηκε, ενώ ο Κουκ, ο κιθαρίστας Κλιφ Γουάιτ και ο τραγουδιστής Λου Ρόουλς νοσηλεύτηκαν. Ο Κουκ σκοτώθηκε σε ηλικία 33 ετών, στις 11 Δεκεμβρίου 1964, στο μοτέλ Hacienda, στο νοτιοκεντρικό Λος Άντζελες, της Καλιφόρνιας. Απαντώντας σε ξεχωριστές καταγγελίες για πυροβολισμούς και απαγωγή στο μοτέλ, η αστυνομία βρήκε το σώμα του Κουκ. Είχε υποστεί ένα τραύμα από πυροβόλο όπλο στο στήθος, το οποίο αργότερα διαπιστώθηκε ότι είχε διαπεράσει την καρδιά του. Η διευθύντρια του μοτέλ, Μπέρθα Φράνκλιν, ισχυρίστηκε ότι τον πυροβόλησε ενώ βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Ο ισχυρισμός της αμφισβητήθηκε αμέσως από γνωστούς του Κουκ. Η ιδιοκτήτρια του μοτέλ, Έβελιν Καρ, είπε ότι ήταν στο τηλέφωνο με τη Φράνκλιν τη στιγμή του συμβάντος. Η Καρ είπε ότι άκουσε τον Κουκ να μπαίνει, τη σύγκρουση και τον πυροβολισμό που ακολούθησαν και κάλεσε την αστυνομία. Τα αστυνομικά αρχεία αναφέρουν ότι η Φράνκλιν πυροβόλησε θανάσιμα τον Κουκ, ο οποίος είχε πιάσει δωμάτιο στο μοτέλ νωρίτερα το ίδιο βράδυ. Η Φράνκλιν είπε ότι ο Κουκ είχε χτυπήσει την πόρτα του γραφείου της, φωνάζοντας "Πού είναι το κορίτσι;!", αναφερόμενος στην Ελάιζα Μπόγιερ, που είχε συνοδεύσει τον Κουκ στο μοτέλ και που είχε καλέσει την αστυνομία εκείνο το βράδυ από έναν τηλεφωνικό θάλαμο, κοντά στο μοτέλ λίγα λεπτά πριν από την Καρ. Η Φράνκλιν φώναξε ότι δεν υπήρχε κανένας στο γραφείο της εκτός από την ίδια, αλλά ο εξαγριωμένος Κουκ δεν την πίστεψε και μπήκε με το ζόρι στο γραφείο, φορώντας μόνο ένα παπούτσι και ένα αθλητικό μπουφάν. Την άρπαξε, ζητώντας ξανά να μάθει πού βρισκόταν η γυναίκα. Σύμφωνα με τη Φράνκλιν, τσακώθηκε με τον Κουκ, οι δυο τους έπεσαν στο πάτωμα και στη συνέχεια εκείνη σηκώθηκε και έτρεξε να βρει ένα όπλο. Είπε ότι στη συνέχεια πυροβόλησε τον Κουκ σε αυτοάμυνα επειδή φοβόταν για τη ζωή της. Ο Κουκ χτυπήθηκε μία φορά στον κορμό . Σύμφωνα με τη Φράνκλιν, αναφώνησε: «Κυρά μου, με πυροβόλησες», με έναν τόνο που έδειχνε περισσότερο αμηχανία παρά θυμό και ύστερα της ξαναεπιτέθηκε. Είπε ακόμη ότι τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα σκουπόξυλο προτού τελικά αυτός πέσει στο πάτωμα και πεθάνει. Διατάχθηκε ιατροδικαστική έρευνα για να διερευνήσει το περιστατικό. Η Μπόγιερ είπε στην αστυνομία ότι είχε γνωρίσει τον Cooke το ίδιο βράδυ και είχε περάσει το βράδυ μαζί του. Είπε ακόμη ότι, αφότου έφυγαν μαζί από ένα τοπικό νυχτερινό κέντρο, εκείνη του είχε ζητήσει επανειλημμένα να την πάρει σπίτι, αλλά αυτός την πήγε παρά τη θέλησή της στο μοτέλ, όπου την έριξε στο κρεβάτι και μετά την έγδυσε, ενώ εκείνη ήταν σίγουρη ότι επρόκειτο να τη βιάσει. Ο Κουκ της επέτρεψε να χρησιμοποιήσει το μπάνιο, από το οποίο επιχείρησε να διαφύγει αλλά διαπίστωσε ότι το παράθυρο ήταν καλά κλεισμένο. Σύμφωνα με την Μπόγιερ, επέστρεψε στο δωμάτιο, όπου ο Κουκ συνέχισε να την κακοποιεί. Όταν αυτός πήγε να στο μπάνιο, εκείνη άρπαξε γρήγορα τα ρούχα της και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο. Είπε ότι στη βιασύνη της, είχε μαζέψει και τα περισσότερα ρούχα του Κουκ κατά λάθος. Είπε ότι έτρεξε πρώτα στο γραφείο της διεύθυνσης και χτύπησε την πόρτα ζητώντας βοήθεια. Ωστόσο, είπε ότι η διευθύντρια αργούσε να απαντήσει, γι' αυτό, φοβούμενη ότι ο Κουκ θα την ακολουθούσε σύντομα, έφυγε από το μοτέλ πριν ανοίξει την πόρτα η διευθύντρια. Είπε ότι στη συνέχεια φόρεσε ξανά τα ρούχα της, έκρυψε τα ρούχα του Κουκ, πήγε σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και κάλεσε την αστυνομία. Η ιστορία της Μπόγιερ είναι η μόνη αφήγηση για το τι συνέβη μεταξύ εκείνης και του Κουκ εκείνο το βράδυ. Ωστόσο, η ιστορία της έχει αμφισβητηθεί εδώ και καιρό. Οι ασυνέπειες μεταξύ της εκδοχής της για τα γεγονότα και των λεπτομερειών που αναφέρθηκαν από τους πελάτες στο εστιατόριο Martoni's, όπου δείπνησε νωρίτερα το ίδιο βράδυ ο Κουκ, υποδηλώνουν ότι η Μπόγιερ μπορεί να πήγε πρόθυμα στο μοτέλ με τον Κουκ και μετά βγήκε από το δωμάτιο με τα ρούχα του για να τον ληστέψει, και όχι για να γλιτώσει από απόπειρα βιασμού. Σύμφωνα με υπαλλήλους του εστιατορίου, ο Κουκ είχε μαζί του μεγάλο χρηματικό ποσό. Ωστόσο, μια έρευνα στο πορτοφόλι της Μπόγιερ από την αστυνομία δεν αποκάλυψε τίποτα εκτός από ένα χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων και μια έρευνα στη Ferrari του Μπόγιερ ανέσυρε μόνο 108 δολάρια και μερικά κέρματα. Ωστόσο, οι ερωτήσεις σχετικά με τον ρόλο της Μπόγιερ ξεπερνούσαν το πεδίο της έρευνας, σκοπός της οποίας ήταν μόνο να διαπιστωθούν οι συνθήκες του ρόλου της Φράνκλιν στο συμβάν. Η έξοδος της Μπόγιερ από το δωμάτιο του μοτέλ με σχεδόν όλα τα ρούχα του Κουκ και το γεγονός ότι η νεκροψία έδειξε ότι ο Κουκ ήταν μεθυσμένος εκείνη τη στιγμή, παρείχε μια εύλογη εξήγηση στους ενόρκους για την περίεργη συμπεριφορά και τη γύμνια του Κουκ. Επιπλέον, επειδή η μαρτυρία του της Καρ επιβεβαίωσε την εκδοχή της Φράνκλιν για τα συμβάντα και επειδή τόσο η Μπόγιερ όσο και η Φράνκλιν πέρασαν αργότερα από ανιχνευτή ψεύδους η ιατροδικαστική έκθεση αποδέχθηκε τελικά την εξήγηση της Φράνκλιν και κατέληξε σε ετυμηγορία δικαιολογημένης ανθρωποκτονίας. Με αυτή την ετυμηγορία, οι αρχές έκλεισαν επίσημα την υπόθεση για τον θάνατο του Κουκ. Ορισμένοι από την οικογένεια και τους υποστηρικτές του Κουκ, ωστόσο, έχουν απορρίψει την εκδοχή της Μπόγιερ, καθώς και αυτές των Φράνκλιν και Καρ. Πιστεύουν ότι υπήρξε συνωμοσία για τη δολοφονία του Κουκ και ότι η δολοφονία έλαβε χώρα με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τις τρεις αυτές καταθέσεις. Η τραγουδίστρια Έτα Τζέιμς είδε το σώμα του Cooke πριν από την κηδεία του και αμφισβήτησε την ακρίβεια της επίσημης εκδοχής των γεγονότων. Έγραψε ότι τα τραύματα που παρατήρησε ήταν υπερβολικά και ότι ο Κουκ δεν μπορεί να είχε συμπλακεί μόνο με τη Φράνκλιν. Η Τζέιμς έγραψε ότι ο Κουκ χτυπήθηκε τόσο άσχημα που το κεφάλι του είχε σχεδόν αποκολληθεί από τους ώμους του, τα χέρια του ήταν σπασμένα και διαλυμένα και η μύτη του μπερδεμένη. Κάποιοι εικάζουν ότι ο μάνατζερ του Κουκ, Άλεν Κλάιν, είχε κάποιο ρόλο στον θάνατό του. Ο Κλάιν ήταν ιδιοκτήτης της Tracey Ltd, στην οποία περιήλθαν τελικά όλα τα δικαιώματα για τις ηχογραφήσεις του Κουκ. Δεν έχουν παρουσιαστεί συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν την εκδοχή της εγκληματικής συνωμοσίας. Η πρώτη κηδεία του Κουκ πραγματοποιήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1964, στο Σικάγο. 200.000 θαυμαστές παρατάχθηκαν σε περισσότερα από τέσσερα τετράγωνα της πόλης για να δουν τη σορό του. Στη συνέχεια, η σορός του μεταφέρθηκε πίσω στο Λος Άντζελες για μια δεύτερη λειτουργία, στην Εκκλησία Βαπτιστών του Όρους Σινά στις 19 Δεκεμβρίου, που περιελάμβανε μια πολυαναμενόμενη ερμηνεία του The Angels Keep Watching Over Me από τον Ρέι Τσαρλς, ο οποίος αντικατέστηκε τη βαρυπενθούσα Μπέσι Γκρίφιν. Ο Κουκ ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Forest Lawn Memorial Park στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνιας. Δύο σινγκλ και ένα άλμπουμ κυκλοφόρησαν τον μήνα μετά τον θάνατό του. Ένα από τα σινγκλ, το Shake, έφτασε στην πρώτη δεκάδα τόσο των ποπ όσο και των R&B charts. Το σινγκλ της δεύτερης πλευράς A Change Is Gonna Come, θεωρείται κλασικό τραγούδι διαμαρτυρίας από την εποχή του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα. Έγινε top 40 pop και top 10 R&B επιτυχία. Το άλμπουμ, με τίτλο Shake, έφτασε στην πρώτη θέση R&B άλμπουμ. Η Μπέρθα Φράνκλιν είπε ότι δέχθηκε πολλές απειλές για τη ζωή της αφότου πυροβόλησε τον Κουκ. Άφησε τη θέση της στο μοτέλ Hacienda και δεν αποκάλυψε δημοσίως πού είχε μετακομίσει. Αφού έλαβε άδεια από το δικαστήριο, άσκησε αγωγή στους κληρονόμους του Κουκ, επικαλούμενη σωματικούς τραυματισμούς και ψυχική οδύνη που υπέστη ως αποτέλεσμα της επίθεσης του Κουκ. Με την αγωγή της ζητούσε 200.000 δολάρια αποζημίωση. Η Μπάρμπαρα Γούμακ άσκησε επίσης στην Φράνκλιν αγωγή εκ μέρους των κληρονόμων, ζητώντας της 7.000 δολάρια αποζημίωση για την κάλυψη των εξόδων κηδείας του Κουκ. Η Ελάιζα Μπόγιερ κατέθεσε υπέρ της Φράνκλιν στην υπόθεση. Το 1967, το δικαστήριο αποφάσισε υπέρ της Φράνκλιν και για τις δύο κατηγορίες, επιδικάζοντάς της 30.000 δολάρια αποζημίωση. Ο Κουκ ενσαρκώθηκε από τον Πολ Μούνεϊ στο The Buddy Holly Story, μια αμερικανική βιογραφική ταινία του 1978 που αφηγείται την ιστορία της ζωής του μουσικού του ροκ εντ ρολ Μπάντι Χόλι. Στο θεατρικό έργο One Night in Miami, που ανέβηκε για πρώτη φορά το 2013, τον Κουκ υποδήθηκε ο Αρινζέ Κιν. Στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου το 2020, τον υποδύεται ο Λέσλι Όντομ Τζούνιορ, ο οποίος ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του. Στην τηλεταινία ReMastered: The Two Killings of Sam Cooke του 2019 διερευνείται η υπόθεση του θανάτου του και περιέχεται υλικό αρχείου με τον ίδιο και στενούς του συνεργάτες. Το 1986, ο Κουκ μπήκε στο Rock and Roll Hall of Fame. Το 1987, ο Κουκ μπήκε στο Songwriters Hall of Fame. Το 1989, ο Κουκ μπήκε για δεύτερη φορά στο Rock and Roll Hall of Fame όταν μπήκαν οι Soul Stirrers. Την 1η Φεβρουαρίου 1994, ο Κουκ έλαβε ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ για τη συνεισφορά του στη μουσική βιομηχανία, που βρίσκεται στη λεωφόρο Hollywood Boulevard 7051. Αν και ο Κουκ δεν κέρδισε ποτέ βραβείο Γκράμι, έλαβε το Βραβείο Γκράμι για Συνολική Προσφορά το 1999. Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τον Κουκ στη 16η θέση στον κατάλογο με τους 100 καλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών. Το 2008, ο Κουκ ονομάστηκε ο τέταρτος "Μεγαλύτερος τραγουδιστής όλων των εποχών" από το περιοδικό Rolling Stone. Το 2008, ο Κουκ έλαβε την πρώτη πλακέτα στο Clarksdale Walk of Fame, που βρίσκεται στο θέατρο New Roxy. Το 2009, ο Κουκ τιμήθηκε με πινακίδα από το Mississippi Blues Trail στο Κλάρκσντεϊλ. Τον Ιούνιο του 2011, η πόλη του Σικάγο μετονόμασε ένα τμήμα της οδού East 36th "Sam Cooke Way" για προς τιμή του τραγουδιστή κοντά σε μια γωνία όπου τραγουδούσε ως έφηβος. Το 2013, ο Κουκ μπήκε στο National Rhythm and Blues Music Hall of Fame στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Ο ιδρυτής του National Rhythm & Blues Hall of Fame Museum, Λαμόντ Ρόμπινσον, είπε ότι ήταν ο καλύτερος τραγουδιστής που τραγούδησε ποτέ. Οι λέξεις A change is gonna come από το ομώνυμο τραγούδι του Σαμ Κουκ βρίσκονται σε έναν τοίχο του Contemplative Court, ενός χώρου προβληματισμού στο Εθνικό Μουσείο Αφροαμερικανικής Ιστορίας και Πολιτισμού του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν. Ο Κουκ μπήκε στο Hall of Fame των Μουσικών του Μισισιπή. Το 2020, ο Dion κυκλοφόρησε ένα τραγούδι και ένα μουσικό βίντεο ως φόρο τιμής στον Κουκ με τίτλο Song for Sam Cooke (Here in America) (συμμετέχει ο Πολ Σάιμον) στο άλμπουμ του Blues with Friends. Sam Cooke (1958) Encore (1958) Tribute to the Lady (1959) Cooke's Tour (1960) Hits of the 50's (1960) The Wonderful World of Sam Cooke (1960) Swing Low (1961) My Kind of Blues (1961) Twistin' the Night Away (1962) Mr. Soul (1963) Night Beat (1963) Ain't That Good News (1964) Sam Cooke at the Copa (1964) Live at the Harlem Square Club, 1963 (1985) Sam Cooke (Ιστοσελίδα ABKCO) Sam Cooke στο Allmusic Δισκογραφία Σαμ Κουκ στο Discogs Σαμ Κουκ στην IMDb
Ο Σάμιουελ Κουκ (αγγλικά: Samuel Cook, 22 Ιανουαρίου 1931 – 11 Δεκεμβρίου 1964), γνωστός επαγγελματικά ως Σαμ Κουκ, ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και επιχειρηματίας. Ως πρωτοπόρος και ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες σόουλ όλων των εποχών, ο Κουκ αναφέρεται συνήθως ως ο «Βασιλιάς της Σόουλ» για τα ιδιαίτερα φωνητικά του, την αξιοσημείωτη συνεισφορά του στο είδος και την εξέχουσα θέση του στην ποπ μουσική. Ο Κουκ γεννήθηκε στο Μισισίπι και αργότερα μετακόμισε στο Σικάγο με την οικογένειά του σε νεαρή ηλικία, όπου άρχισε να τραγουδά ως παιδί. Εντάχθηκε στους Soul Stirrers ως τραγουδιστής τη δεκαετία του 1950. Το 1957, ο Κουκ κυκλοφόρησε μόνος του μια σειρά από επιτυχημένα τραγούδια, όπως You Send Me, A Change Is Gonna Come, Cupid, Wonderful World, Chain Gang, Twistin' the Night Away, Bring It On Home to Me και Good Times. Κατά τη διάρκεια της οκταετούς καριέρας του, ο Κουκ κυκλοφόρησε 29 σινγκλ που ανέβηκαν στο Top 40 του Billboard Hot 100, καθώς και 20 σινγκλ στο Top 10 του Billboard μαύρης μουσικής. Το 1964, ο Κουκ σκοτώθηκε αφού τον πυροβόλησε η διευθύντρια ενός μοτέλ στο Λος Άντζελες. Μετά από έρευνα, τα δικαστήρια έκριναν ότι ο θάνατος του Κουκ ήταν δικαιολογημένη ανθρωποκτονία. Η οικογένειά του έκτοτε έχει αμφισβητήσει τις συνθήκες του θανάτου του. Η πρωτοποριακή συνεισφορά του Κουκ στη σόουλ μουσική συνέβαλε στην άνοδο των Αρίθα Φράνκλιν, Μπόμπι Γούμακ, Αλ Γκριν, Κέρτις Μέιφιλντ, Στίβι Γουόντερ, Μάρβιν Γκέι και Μπίλι Πρέστον και έκανε δημοφιλές το έργο των Ότις Ρένγινγκ και Τζέιμς Μπράουν. Ο βιογράφος της AllMusic, Μπρους Έντερ, έγραψε ότι ο Κουκ ήταν «ο εφευρέτης της σόουλ μουσικής» και διέθετε «απίστευτη φυσική φωνή και ομαλή, αβίαστη ερμηνεία που δεν έχει ξεπεραστεί ποτέ». Ο Κουκ ήταν επίσης κεντρικό μέρος του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων, χρησιμοποιώντας την επιρροή και τη δημοτικότητά του στον λευκό και μαύρο πληθυσμό για να αγωνιστεί. Ήταν καλός φίλος με τον πυγμάχο Μοχάμεντ Άλι, τον ακτιβιστή Μάλκολμ X και τον ποδοσφαιριστή Τζιμ Μπράουν, οι οποίοι μαζί έκαναν μαζί με τον Κουκ εκστρατεία για τη φυλετική ισότητα.