Λίμυρα
 Ήδη άκμασε τη δεύτερη χιλιετία π.Χ.. Η πόλη ήταν μια από τις παλαιότερες και πιο ακμάζουσες στη Λυκία. Σταδιακά έγινε ένα από τα πιο ακμάζοντα εμπορικά κέντρα του ελληνικού κόσμου. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Περικλής, ο δυνάστης της Λυκίας υποστήριξε μια εξέγερση σατραπών στη Μικρά Ασία κατά των κυρίαρχων Περσών και υιοθέτησε τη Λίμυρα ως πρωτεύουσα της Συμμαχίας της Λυκίας και στη συνέχεια τέθηκε υπό τον έλεγχο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Οι Πέρσες ανέκτησαν τελικά την κυριαρχία μέσω του Μαυσώλου, του σατράπη της Καρίας στην Αλικαρνασσό. Αφού ο Μέγας Αλέξανδρος τερμάτισε την περσική κυριαρχία, το μεγαλύτερο μέρος της Λυκίας κυβερνήθηκε από τον Πτολεμαίο Α' τον Σωτήρα. Ο γιος του Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος υποστήριξε τους Λιμυριανούς ενάντια στους εισβολείς Γαλάτες και οι κάτοικοι του αφιέρωσαν ένα μνημείο, το Πτολεμαίον, σε ένδειξη ευχαριστίας. Η Λίμυρα αναφέρεται από τον Στράβωνα (XIV, 666), τον Πτολεμαίο (V, 3, 6) και αρκετούς Λατίνους συγγραφείς. Ο Αύγουστος είχε υιοθετήσει τον εγγονό του Γάιο Καίσαρα το 17 π.Χ. (σε ηλικία 3 ετών) ως διάδοχό του. Το 1 π.Χ. (σε ηλικία 19 ετών) ο Γάιος Καίσαρας στάλθηκε στη Συρία και το 2 μ.Χ πήγε στην Αρμενία, στην οποία είχαν πρόσφατα εισβάλει οι Πάρθοι. Ο Γάιος τοποθέτησε με επιτυχία έναν φιλορωμαϊκό βασιλιά στον αρμενικό θρόνο, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά μετά από εξαπάτηση. Το 4 μ.Χ., κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Γάιος πέθανε από τα τραύματά του στη Λίμυρα. Η κάτω πόλη βρίσκεται στη βάση του λόφου της ακρόπολης και περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές περιτειχισμένες περιοχές. Οι πέντε νεκροπόλεις, που χρονολογούνται από τον 4ο αι. π.Χ. και πριν καταδεικνύουν τη σημασία της πόλης. Το μαυσωλείο του Περικλή είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο για τα ωραία ανάγλυφα και τα εξαίσια γλυπτά του, όπως ο Περσέας που σκότωσε τη Μέδουσα και μια από τις αδερφές της. Μια πύλη στη δυτική πόλη οδηγεί μέσα από μια ελώδη περιοχή προς το κενοτάφιο του Γάιου Καίσαρα, εγγονού και διαδόχου του Αυγούστου, μια τεράστια κατασκευή, που στέκεται σε μια πέτρινη εξέδρα και χρονολογείται γύρω στο 4 μ.Χ. Οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν ένα θέατρο στο λόφο, που χωρούσε 8000 θεατές. Παραγγέλθηκε τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. από έναν σημαντικό Λύκιο ευεργέτη ονόματι Οπραμόα από τη Ροδιάπολη. Επίσης από αυτήν την περίοδο είναι ένα λουτρό με ένα πολύπλοκο σύστημα θέρμανσης και οι δρόμοι με κιονοστοιχίες. Η Ρωμαϊκή Γέφυρα στα Λίμυρα, ανατολικά της πόλης, είναι μια από τις παλαιότερες τοξωτές γέφυρες στον κόσμο. Η πόλη Λίμυρα αναφέρεται ως επισκοπή στο Notitiæ Episcopatuum μέχρι τον 12ο και 13ο αιώνα ως έδρα βοηθού επισκόπου του μητροπολίτη Μύρων. Είναι γνωστοί έξι επίσκοποι: ο Διότιμος, που αναφέρει ο Άγιος Βασίλειος (επ. CCXVIII), ο Lupicinus, παρών στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης, (381), ο Στέφανος, στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451), ο Θεόδωρος, στη Β' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553, ο Λέων, στη Β' Σύνοδο της Νίκαιας το 787, ο Νικηφόρος, στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (879-880). Στο Annuario Pontificio αναφέρεται ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου της ρωμαϊκής επαρχίας της Λυκίας.
Τα Λίμυρα (αρχαία ελληνικά: Λίμυρα) ή Λάμυρα ή Λίμαρος ή Λιμύρα ή Λείμυρα (στη Λυκιακή γλώσσα: 𐊈𐊚𐊎𐊒𐊕𐊁) ήταν μικρή πόλη στην αρχαία Λυκία στη νότια ακτή της Μικράς Ασίας, στον ποταμό Λίμυρο (αρχαία ελληνικά: Λίμυρος).