Δελφικό τοπίο
 Το Δελφικό τοπίο περιλαμβάνει μια έκταση που αρχίζει από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και καταλήγει στην Ιτέα. Στην αρχαιότητα η περιοχή αυτή περιλάμβανε την κοιλάδα όπου κυλούσαν οι ποταμοί Πλειστός και Ύλαιθος, και οι δύο σήμερα χείμαρροι. Στα σημεία όπου οι κοίτες των χειμάρρων αυτών στενεύουν πολύ προκαλούνται υπερχειλίσεις και πλημμύρες. Το βασικό χαρακτηριστικό της χλωρίδας της περιοχής είναι η θαμνώδης βλάστηση. Μεγάλο μέρος όμως, ίσως και η μισή επιφάνεια της έκτασης αυτής, καλύπτεται από ελαιώνες. Τα ελαιόδεντρα έχουν προέλθει από εμβολιασμό αγριελιών και ανήκουν στη γνωστή ποικιλία “Αμφίσσης”. Τα περισσότερα από τα δέντρα αυτά στον επονομαζόμενο "Ελαιώνα" είναι αιωνόβια, γεγονός που τα καθιστά προστατευόμενα. Το “Δελφικό τοπίο” θεωρείται άρρηκτα δεμένο, τόσο αισθητικά όσο και αρχαιολογικά, με τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Για το λόγο αυτό έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή από το 1981 (ΦΕΚ 551/τ.β./15-09-1981) και έχει οριοθετηθεί σε ζώνη προστασίας Α και Β από την αρχαιολογική υπηρεσία με κηρύξεις του 1991 και του 2012. Στη ζώνη προστασίας Α απαγορεύονται οι οικοδομικές και γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες, ενώ για κάθε παρέμβαση απαιτείται άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Δυστυχώς, όμως, η ανακήρυξή του δεν απέτρεψε την καταστροφή μεγάλου μέρους του από πυρκαγιά τον Αύγουστο του 2013. Πενήντα με εξήντα χιλιάδες αιωνόβια δέντρα καταστράφηκαν και το Δελφικό τοπίο επλήγη ανεπανόρθωτα. Πρόσφατα έχει εκπονηθεί σχέδιο διαχείρισης του Δελφικού τοπίου με γνώμονα την αειφόρο ανάπτυξη, αλλά και την προστασία του.
Ως Δελφικό τοπίο χαρακτηρίζεται η περιοχή που εκτείνεται από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών ως την Ιτέα, περιλαμβάνοντας τον ελαιώνα της Άμφισσας και την κοιλάδα του Πλειστού.