Φρειδερίκος Ερρίκος της Πρωσίας
 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου πρίγκιπα της Πρωσίας (1837–1906) και της Μαρίας των Βέττιν (1854–1898), κόρης του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Είχε ύψος πάνω από 1,83 μ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ΄ στη Βόννη. Το 1895 έγινε μέλος της πανεπιστημιακής αδελφότητας "Ένωση Πρωσία Βόννη" και αργότερα έγινε επίτιμο μέλος του νεανικής ένωσης "Βανδαλία Βερολίνο". Μετά το Πανεπιστήμιο ξεκίνησε σταδιοδρομία ως αναπληρωτής αξιωματικός. Άρχισε ως ταγματάρχης στο 1ο Σύνταγμα Δραγόνων Φρουράς "Βασίλισσα Βικτώρια της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας" και στη συνέχεια κλήθηκε στη διοίκηση του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου το 1902. Το 1904 έγινε ο διοικητής του 1ου Συντάγματος Δραγόνων Φρουράς του Βραδεμβούργου Αριθμός 2. Θα γινόταν συνταγματάρχης στις 21 Μαΐου 1906. Απολύθηκε από τη θέση του ως διοικητής του Συντάγματος στις αρχές του 1907 και εκδιώχθηκε από τον Πρωσικό στρατό λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Επιτράπηκε να εγγραφεί εκ νέου στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως ιδιώτης, αλλά του αρνήθηκαν την προαγωγή. Στα τέλη του 1906 κατόπιν επιθυμίας του κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ (ήταν 2ος εξάδελφός του) και ως κληρονόμου του αποθανόντος πατέρα του, ο Φρειδερίκος-Ερρίκος ψηφίστηκε ο Διδάσκαλος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Ωστόσο, λόγω της αυξανόμενης φήμης για την ομοφυλοφιλία του, ο πρίγκιπας Άιτελ-Φρειδερίκος (γιος του Γουλιέλμου Β΄) έγινε ο Διδάσκαλος. Ο δημοσιογράφος Μαξιμίλιαν Χάρντεν δημοσίευσε ένα άρθρο στις 27 Απριλίου 1907 ότι αυτή η αλλαγή στην ηγεσία ήταν, επειδή ο πρίγκιπας "πάσχει από μία κληρονομική εκδοχή της ανεστραμμένης σεξουαλικής επιθυμίας". Αυτό πιθανότατα αναφέρεται στον ομοφυλόφιλο Ερρίκο πρίγκιπα της Πρωσίας (1726-1802), μέλος του Οίκου των Χοεντσόλερν. Σε απάντηση αυτής της δημοσιότητας, ο Φρειδερίκος-Ερρίκος εγκατέλειψε το Βερολίνο, μετά από συμβουλές του καγκελάριου Τέομπαλντ φον Μπέτμαν-Χόλβεγκ. Πέρασε κάποιο διάστημα στη νότια Γαλλία και την Αίγυπτο, πριν επιστρέψει στη Γερμανία, όπου έμενε απομονωμένος στα κτήματά του στη Σιλεσία. Στις αρχές του 1910 παραιτήθηκε από την προεδρία της Ακαδημίας Φιλανθρωπικών Επιστημών στην Ερφούρτη υπέρ του αδελφού του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Πρωσίας. Η κληρονομιά του περιλάμβανε τις πόλεις Κάμεντς και Ζαβίντουφ (Γερμανικά: Ζάιντενμπεργκ) στη νοτιοανατολική περιοχή της επαρχίας Κάτω Σιλεσίας. Οι συνεισφορές του στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής και τη φροντίδα του πληθυσμού τον έκαναν τοπικά δημοφιλή. Με τα δικά του χρήματα ίδρυσε την Ευαγγελική Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στο Βέλφελσγκρουντ το 1911 και την Εκκλησία της Αναστάσεως στο Ζαβίντουφ το 1913, και έφερε διακόνισσες στα τοπικά γηροκομεία. Επίσης προώθησε την τοπική δασοκομία. Δεν νυμφεύτηκε και δεν είχε απογόνους, έτσι εξέλιπε ο κλάδος του πάππου του Αλβέρτου. Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου 1940 στο Ζαβίντουφ και τάφηκε στο μαυσωλείο εκεί. Μετά το τέλος του, ο Βάλντεμαρ, γιος του πρίγκιπα Ερρίκου (αδελφού του Γουλιέλμου Β΄) και εγγονός του Φρειδερίκος Γ΄, κληρονόμησε το κάστρο στο Κάμεντς. Röhl, J. (2014). «Οι βασιλιάδες είναι μόνο ανθρώπινοι». Σκάνδαλα στο γήπεδο Hohenzollern. In S. Bellaigue & R. Bridge (Trans. , Wilhelm II: In the Abyss of War and Exile, 1900–1941 (σελ. 522-544). Cambridge: Cambridge University Press. doi: 10.1017 / CBO9781139046275.022 Χαρακτική του Φρίντριχ Χάινριχ ως παιδί στο Βρετανικό Μουσείο. Carte-de-visite του Friedrich Heinrich και του μικρότερου αδελφού του Joachim, από τη συλλογή της Βασίλισσας Βικτώριας.
Ο Φρειδερίκος-Ερρίκος-Αλβέρτος, γερμ.: Friedrich Heinrich Albrecht von Preußen von Hohenzollern (15 Απριλίου 1874 - 13 Νοεμβρίου 1940) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας, αξιωματικός του στρατού της, που διώχθηκε επειδή ήταν ομοφυλόφιλος.