Μίλοβαν Τσίριτς
 Ευθύς αμέσως, μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ξεκίνησε προπονητική καριέρα με πρώτο σταθμό του, την ομάδα Νέων της Παρτιζάν (1948–51). Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του προπόνησε διαδοχικά: την ΟΦΚ Βελιγραδίου (1951–53),, την Παρτιζάν (1953/54), την Εθνική Γιουγκοσλαβίας (από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο του 1954 υπήρξε μέλος της πενταμελούς επιτροπής εκλεκτόρων μαζί με τους Μπράνκο Πέσιτς, Αλεξάνταρ Τίρνανιτς, Λέο Λέμεσιτς και Φράνιο Βολφλ, καθώς και από τον Δεκέμβριο του 1973 έως τον Ιούλιο του 1974 ως μέλος της πενταμελούς επιτροπής εκλεκτόρων μαζί με τους Μίλαν Μίλιανιτς, Μίλαν Ρίμπαρ, Σουλειμάν Ρέμπατς και Τόμισλαβ Ίβιτς), τον Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου (1954–57, 1975/76), τη Λάτσιο (1957/58), τη Χάιντουκ Σπλιτ (1958–61, 1963/64), ξανά την ΟΦΚ Βελιγραδίου (1961–63, 1964/65), την Εθνική Ισραήλ (1965–68), την Μπεσίκτας (1968/69), τον Άρης Θεσσαλονίκης (1969–71, 1977/78), τη Βαλένθια (1974/75), τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1976), την ΑΠΣ Κόρινθο, (1980-81), την Εθνική Αλγερίας και την Εθνική Ινδίας (1984–85). Θεωρείται ο αρχιτέκτονας της πρώτης μεγάλης ομάδας του Ερυθρού Αστέρα στη δεκαετία του 50 με τον οποίο κατέκτησε δυο πρωταθλήματα (1955/56 και 1956/57) και έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1956/57). Αργότερα, κατέκτησε κι ένα Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας με την ΟΦΚ Βελιγραδίου (1961/62). Χαρακτηριστικό της εκτίμησης που έτρεφαν οι δυο μεγάλες ομάδες του Βελιγραδίου (Ερυθρός Αστέρας και Παρτιζάν) για τις ικανότητές του είναι το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα αποτελεί τον μοναδικό άτομο που μεταπήδησε απευθείας από τον ένα σύλλογο στον άλλο, τόσο ως παίκτης όσο κι ως προπονητής. Το 1956 έφτασε ως πρώτος προπονητής της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων της Μελβούρνης, όπου ηττήθηκε 1-0 από τη Σοβιετική Ένωση ενώ, υπήρξε μέλος του τεχνικού επιτελείου στη χρυσή Ολυμπιάδα του 1960 στη Ρώμη καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Χιλής το 1962, όταν η Γιουγκοσλαβία κατέλαβε την 4η θέση. Η πρώτη του εμπειρία ως προπονητής εκτός Γιουγκοσλαβίας ήταν το 1957 στην Ιταλία, στη Λάτσιο, αλλά σύντομα απολύθηκε λόγω κακών αποτελεσμάτων (στις 3 Φεβρουαρίου 1958). Η Λάτσιο στο πρωτάθλημα της Σέριε A της σεζόν 1957-1958 τερμάτισε μόλις στη δωδέκατη θέση με 30 βαθμούς, ισοβαθμώντας με την Αλεσάντρια, την Τζένοα, τη Σαμπντόρια και τη ΣΠΑΛ. Το καλοκαίρι του 1968 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Μπεσίκτας και παρέμεινε στον πάγκο της ομάδας για μια σεζόν. Η ομάδα πραγματοποίησε μέχρι πορεία και τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος με 38 βαθμούς (14 νίκες, δέκα ισοπαλίες και έξι ήττες), οκτώ λιγότερους από την πρωταθλήτρια Γαλατά Σαράι. Στις 20 Ιουνίου 1969 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Άρη και συνέδεσε το όνομά του με την κατάκτηση του πρώτου και μοναδικού Κυπέλλου Ελλάδας στην ιστορία του συλλόγου (28 Ιουνίου του 1970) και μάλιστα εναντίον του αιώνιου αντιπάλου, του ΠΑΟΚ. Παρά όμως την τεράστια δημοφιλία του στις τάξεις των οπαδών της ομάδας, τον Ιανουάριο του 1971, η διοίκηση του συλλόγου τον απέλυσε με πρόσχημα τα τελευταία ανεπιτυχή αποτελέσματα της ομάδας, αν και η πραγματική αιτία ήταν οι προστριβές που είχε, για αγωνιστικά ζητήματα, με ορισμένους παλαιούς παίκτες της ομάδας και ειδικότερα με τον επιθετικό της ομάδας, Συρόπουλο, ο οποίος αισθάνονταν ότι παραγκωνίζεται διαρκώς από το Τσίριτς.Στον Άρη επέστρεψε το 1977-78 αντικαθιστώντας τον Γερμανό Καρλ Χάινζ Ρουλ, την 10η αγωνιστική (15 Νοεμβρίου 1977). Ωστόσο η σεζόν δεν κρίθηκε ως πετυχημένη αφού ο Άρης τερμάτισε στην 6η θέση και αποκλείστηκε στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδος. Μεταξύ των άλλων, ο Τσίριτς διετέλεσε προπονητής του Ηρακλή από τις 5 Σεπτεμβρίου 1976 έως τις 18 Σεπτεμβρίου 1976. Κάθισε στον πάγκο της ομάδας, μόνο στον αγώνα στο Καυτανζόγλειο στις 15 Σεπτεμβρίου 1976 με αντίπαλο το ΑΠΟΕΛ και τελικό σκορ 0 - 0. Επέστρεψε ξανά στην Ελλάδα τη σεζόν 1980-81, κι ανέλαβε την ΑΠΣ Κόρινθο χωρίς όμως να επιδείξει σημαντικά επιτεύγματα. Milovan Ćirić coach profile at mackolik.com (in τουρκική)
Ο Μίλοβαν Τσίριτς (Σερβικά: Милован Ћирић; 12 Φεβρουαρίου 1918 – 14 Οκτωβρίου 1986) υπήρξε Σέρβος προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής. Διετέλεσε τελευταίος αρχηγός της ΣΚ Γιουγκοσλάβια, πρώτος αρχηγός του νεοσύστατου τότε Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου (1945–47) ενώ παράλληλα ηγήθηκε της Σερβικής ομάδας (πρoκατόχου της Εθνική Σερβίας) που αγωνίστηκε στο τουρνουά του Γιουγκοσλαβικού ποδοσφαίρου του 1945. Αν και αρχηγός του Ερυθρού Αστέρα, δεν δίστασε, τον Ιούνιο του 1947, να μετακομίσει στην άλλη μεγάλη ομάδα της πόλης, την Παρτιζάν (1947–48) με τα χρώματα της οποίας πανηγύρισε το κύπελλο του 1947.