Καμπιά Χίου
 Μέχρι και τη δεκαετία του '50, τα Καμπιά ήταν ένα ζωντανό χωριό, σήμερα έχουν μείνει 35 μόνιμοι κατοικοι οι οποίοι ασχολούνται με την γεωργία είτε είναι συνταξιούχοι. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής είχε 197 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001. Η μετανάστευση (εσωτερική και εξωτερική) έχει ως αποτέλεσμα την πληθυσμιακή συρρίκνωση του χωριού. Οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν μεταναστεύσει σε ΗΠΑ, Αυστραλία και στην Αθήνα. Το κάστρο των Καμπιών βρίσκεται πάνω από τον οικισμό, στην κορυφή υπερυψωμένου βράχου, όπου υπάρχει το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, γι' αυτό και οι ντόπιοι το αποκαλούν «καστράκι της Αγίας Παρασκευής». Δεσπόζει σε ένα από τα ωραιότερα φυσικά τοπία της Χίου, πάνω από το κατάφυτο φαράγγι των Καμπιών. Είναι κτισμένο πάνω σε μία βραχώδη έξαρση του εδάφους και είναι μικρής σχετικά κλίμακας. Είναι ένα χαρακτηριστικό μεσαιωνικό οχυρό που εκμεταλλεύεται με εξαιρετική δεξιοτεχνία τη φυσική οχύρωση του βράχου. Σώζονται στοιχεία από την εξωτερική του οχύρωση, αλλά όχι από τις εσωτερικές του εγκαταστάσεις. Πιθανολογείται ότι υπήρχε κάποιο κεντρικό κτίσμα, του οποίου τη θέση κατέλαβε αργότερα ο ναός της Αγίας Παρασκευής. Ένα μικρό κατάφυτο φαράγγι έχει σχηματιστεί από ένα ορμητικό ρέμα στις πλαγιές του Πελιναίου όρους. Το φαράγγι διασχίζει πεζοπορική διαδρομή, παράλληλα με την κοίτη του ποταμού, που καταλήγει στην παραλία των Καμπιών. Η διαδρομή έχει συνολικό μήκος 3.350 μέτρα και υψομετρική διαφορά 330 μέτρων. Καμπιά Χιου Αρχειοθετήθηκε 2020-06-18 στο Wayback Machine.
Τα Καμπιά είναι ένα χωριό της Βόρειας Χίου. Ανήκει στον Δήμο Καρδαμύλων και απέχει 48 χιλιόμετρα από την πόλη. Είναι ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Πελιναίου όρους, 500 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας έχοντας θέα ένα υπέροχο φαράγγι. Ολόκληρη η περιοχή καλύπτεται από κερασιές, καστανιές και ελαιόδεντρα. Κοντά στο χωριό υπάρχει μια όμορφη παραλία με καθαρά νερά. Αξίζει να επισκεφτείτε το κάστρο των Καμπιών το οποίο αναφέρεται και ως κάστρο της Ωριάς. Οι περιοχές γύρω από τα Καμπιά συνδέονται με τις αρχαίες παραδόσεις, μια από τις οποίες αναφέρει ότι προστατεύονταν πάντοτε από τον θεό του Πελιναίου Δία.