Κάστρο του Όζου
 Τοπικά αρχεία δηλώνουν ότι, μέχρι το 1331, οδοφράγματα και μικρά φρούρια διαπερνούσαν το Τζιζογκατάκε, ένα στρατηγικό ανάχωμα, που προεξέχει από τον ποταμό Hiji (肱川, Hiji-kawa). Το αμυντικό κτηριακό συγκρότημα όπως είναι σήμερα, ωστόσο, δεν ανεγέρθηκε μέχρι το 1585–1617. Οι εκστρατείες ενοποίησης του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου έφεραν συνεχείς αλλαγές στα εν ενεργεία άτομα της επικράτειας Όζου (大洲藩, Ōzu-han), συμπεριλαμβανομένων των πολέμαρχων Wakisaka Yasuharu, Kobayakawa Takakage, Tōdō Takatora και Toda Katsutaka. Μεταξύ αυτών, ο φημισμένος σχεδιαστής κάστρων Τακατόρα πιστεύεται ότι ήταν ο σημαντικότερος συντελεστής στο συνολικό σχέδιο της τρέχουσας κατασκευής. Το 1617, αποβιβαζόμενος από την επαρχία Γιονάγκο, ο Κατό Σανταγιάσου κατέλαβε τον περιοχή Όζου. Η φυλή Κατό διατήρησε τον έλεγχο της περιοχής κατά τη διάρκεια των 13 γενεών, μέχρι την έναρξη της αποκατάστασης Meiji (1868). Κατά τη διάρκεια της εποχής Meiji (1868-1912), εγκαταλελειμμένo και εκτεθειμένo το κάστρο στο έλεος του κακού καιρού και των φυσικών κινδύνων, υπέστη γρήγορη φθορά. Επειδή ήταν επικίνδυνο να καταρρεύσει, το 1888 αποφασίστηκε να κατεδαφιστεί το φρούριο. Παρ 'όλα αυτά, οι δύο πυργίσκοι (櫓 yagura), που το περιέβαλαν, Κόραν Γιαγκούρα και Νταϊντοκόρο Γιαγκούρα, έμειναν άθικτοι. Αυτά τα δύο στοιχεία, που χτίστηκαν στα τέλη της περιόδου Έντο (1603-1868), καθώς και οι πυργίσκοι Οβάτα και Μινάμι Σούμι ανακηρύχθηκαν το 1957 ως σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία από τον Οργανισμό Πολιτιστικών Υποθέσεων της Ιαπωνικής Κυβέρνησης. Το 2004, οι προσπάθειες των τοπικών πολιτών και των αξιωματούχων της πόλης κορυφώθηκαν με την ολοκλήρωση ενός νέου φρουρίου με κόστος 1,6 δισεκατομμυρίων JPY. Παλιές φωτογραφίες, παλιοί χάρτες και η ανακάλυψη ενός παλιού μοντέλου - που απεικόνιζε την αρχική του δομή - επέτρεψε μια πιστή ανακατασκευή. Χρησιμοποιήθηκαν μόνο παραδοσιακές τεχνικές συναρμολόγησης και φυσικά υλικά. Η ιστορική ακρίβεια ευνόησε την άνεση και την ευκολία κατασκευής. Το έργο έφερε νέα ζωή στο επάγγελμα του ξυλουργού, που βρίσκεται σε κρίση, και στην τέχνη του σιδηρουργού. Σε ύψος 19,15 μ., στάθηκε ως η ψηλότερη ξύλινη κατασκευή, που είχε ανεγερθεί από την θέσπιση των πρώτων μεταπολεμικών κανονισμών για τα κτίσματα το 1950, (Νομικές προδιαγραφές κτηρίων) (建築基準法, kenchiku kijun hō). Το κάστρο είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες. Σε μια προσπάθεια αναζωογόνησης της τοπικής οικονομίας μέσω του τουρισμού είναι επίσης δυνατή η διανυκτέρευση. Benesch, Oleg and Ran Zwigenberg (2019). Japan's Castles: Citadels of Modernity in War and Peace. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 374. ISBN 9781108481946. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. σελίδες 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Castlezu Castle （επίσημος | ΕΝ) Κάστρο Ōzu. Διαμονή στο Κάστρο (EN) Οδηγός για ιαπωνικά κάστρα: Castlezu Castle Αρχειοθετήθηκε 2008-07-05 στο Wayback Machine. (in English)
Το κάστρο Όζου (Ōzu Castle) (大洲城, Ōzu-jō), γνωστό επίσης ως κάστρο Τζιζογκατάκε (Jizōgatake Castle) (地蔵ヶ嶽城, Jizō-ga-take-jō), είναι ένα κάστρο, που βρίσκεται στο Όζου, στο νομό Εχίμε, στην Ιαπωνία. Πρώιμες αμυντικές κατασκευές ανάγονται στον 14ο αιώνα από τον Ουτσουνομίγια Τογιοφούσα. Η φθορά του φρουρίου του κάστρου (天守, tenshu) στα 1888 οδήγησε στην κατεδάφισή του, αλλά έγινε ακριβής ανακατασκευή του το 2004.