Νομική Κύρωση του 1549
 Το έγγραφο γράφτηκε στα μεσαιωνικά γαλλικά. Οι ακόλουθες περιοχές, που ονομάζονται συλλογικά nos Pays de pardeçà («τα εδάφη μας εδώ γύρω», που σημαίνει τις Κάτω Χώρες, σε αντίθεση με το nos Pays de par delà, («τα εδάφη μας εκεί πέρα», που σημαίνει την Φρανς-Κοντέ και αρχικά επίσης το δουκάτο της Βουργουνδίας) αναφέρονται στην Πραγματική Κύρωση του 1549: Flandres: η κομητεία της Φλάνδρας (σύγχρονα ολλανδικά: Vlaanderen, σύγχρονα γαλλικά: Flandre). Artois ή Arthois: η κομητεία του Aρτουά (σύγχρονα ολλανδικά: Artesië, σύγχρονα γαλλικά: Artois). Haynau: η κομητεία του Αινώ (σύγχρονα ολλανδικά: Henegouwen, σύγχρονα γαλλικά: Hainaut). Brabant: το δουκάτο της Βραβάντης. Λουξεμβούργο: το δουκάτο του Λουξεμβούργου (σύγχρονα Ολλανδικά/Γερμανικά: Luxemburg, σύγχρονα Λουξεμβουργιανά: Lëtzebuerg). Gueldres: το δουκάτο του Χέλρε (σύγχρονα ολλανδικά: Gelre, προκάτοχος της επαρχίας Χέλντερλαντ). Limbourg, Faulquemont, Daelhem et d'autres nos pays d'Outremeus: το δουκάτο του Λίμπουργκ, η κομητεία Φάλκενμπουργκ (σύγχρονα γαλλικά: Fauquemont), η κομητεία Ντάλχεμ και οι άλλες «δικές μας» [=των Αψβούργων] χώρες Πέραν του Μεύση, δηλαδή στην άλλη πλευρά του ποταμού Μεύση (σύγχρονα ολλανδικά: Landen van Overmaas ή Overmaze). Hollande: η κομητεία της Ολλανδίας. Ναμούρ: η κομητεία του Ναμύρ (σύγχρονα ολλανδικά: Namen). Frize: η κυριότητα της Φρεισίας (σύγχρονα Ολλανδικά: Friesland, σύγχρονη Φρισία: Fryslân). Overyssel et Groeninghe: η κυριότητα του Οβεράισελ και η κυριότητα του Χρόνινχεν. Uytrecht: η κυριότητα της Ουτρέχτης. Lille, Douay et Orchies: η καστελλανία της Λιλ (σύγχρονα ολλανδικά: Rijsel), Ντουαί και Oρσή. Zelande Bewest et Beoisterschelt: η κομητεία της Ζηλανδίας δυτικά και ανατολικά του ποταμού Σκάλδη (σύγχρονα ολλανδικά: Zeeland Bewesten-en Beoostenschelde) Malines: η κυριότητα του Mέχελεν (Μεσελέν). Συνθήκη της Βουργουνδίας του 1548
Η Pragmatica sanctio του 1549 - ήταν διάταγμα διοικητικού χαρακτήρα του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολου Ε΄. Με το διάταγμα επετεύχθη η ενσωμάτωση των λεγόμενων Δεκαεπτά Επαρχιών (της σημερινής Ολλανδίας, του Βελγίου και του Λουξεμβούργου) σε ένα αδιαίρετο έδαφος, διατηρώντας τα υπάρχοντα έθιμα, νόμους και μορφές της κυβέρνησης εντός των επαρχιών. Η νομική κύρωση μετέτρεψε τα εδάφη σε μια ενιαία οντότητα, της οποίας οι Αψβούργοι θα ήταν οι κληρονόμοι. Μετά την παραίτηση του Καρόλου Ε΄ ο 1555, οι Δεκαεπτά Επαρχίες πέρασαν στον γιο του, Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Η νέα πολιτική, που επιβλήθηκε από το εξωτερικό, εξόργισε πολλούς κατοίκους, οι οποίοι έβλεπαν τις επαρχίες τους ως ξεχωριστές οντότητες. Αυτό και άλλες μοναρχικές πράξεις, όπως η δημιουργία επισκοπών και η δημοσίευση νόμων κατά των αιρέσεων, αύξησε τη δυσαρέσκεια, που πυροδότησε την έκρηξη της Ολλανδικής Εξέγερσης.