Μπαμπού
 Είναι φυτά με μεγάλο ύψος, που φθάνει τα 40 μέτρα. Ευδοκιμούν σε βαθιά και γόνιμα εδάφη, που είναι ελεύθερα από ψυχρούς ανέμους. Το καλάμι τους είναι πλήρες ή κοίλο εσωτερικά, όρθιο, αποξυλωμένο και σπάνια ποώδες. Έχει επιμήκη και λογχοειδή φύλλα. Τα άνθη σχηματίζουν ταξιανθία τύπου φόβης και ο αριθμός των στημόνων ποικίλλει. Πολλαπλασιάζονται με σχίσιμο του ριζώματος και πιο σπάνια με σπορά. Ορισμένα είδη ζουν πάνω από αιώνα. Το μπαμπού ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Ο Θεόφραστος το αναφέρει ως «ινδικό κάλαμο» και ο Ηρόδοτος γράφει ότι από το φυτό αυτό κατασκεύαζαν βέλη και από τα δενδρώδη είδη του έφτιαχναν καλαμένια μονόξυλα στην Ινδία. Αρουνδινάρια η ιαπωνική (Arundinaria japonica) Αρουνδινάρια η λαμπρά (Arundinaria nitida) Αρουνδινάρια η μακρόσπερμος (Arundinaria macrosperma) Αρουνδινάρια του Φόρτσιουν (Arundinaria fortunei) Βαμβούσα η κοινή (Bambusa vulgaris), που καλλιεργείται συνήθως σε πάρκα. Βαμβούσα η αρουνδινοειδής (Bambusa arundinacea), με καταγωγή από την Ινδία. Βαμβούσα η πυγμαία (Bambusa pygmaea), ιθαγενής της Ιαπωνίας. Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Φυτολογία, Εκδοτ. Αθηνών, σελ. 206.
Το μπαμπού είναι δεντρο της ομοιογένειας Bambuseae και της οικογένειας των Ποοειδών (Poaceae) ή Αγρωστωδών (Gramineae). Πολλά από αυτά τα δέντρα καλλιεργούνται ως διακοσμητικά. Περιλαμβάνουν γύρω στα 200 είδη, εκ των οποίων τα περισσότερα ανήκουν στα γένη Βαμβούσα (Bambusa) και Αρουνδινάρια (Arundinaria). Ευδοκιμούν στην Ασία, στην Αμερική και στην Αφρική. Χρησιμοποιείται σήμερα κυρίως για την κατασκευή πλοίων και ως οικοδομική ξυλεία. Αποτελεί την κύρια τροφή ζώων, όπως το γιγάντιο πάντα.