Μπέπε Γκρίλο
 Κάτοχος διπλώματος λογιστικής και κωμικός του οποίου το ταλέντο ανακαλύφθηκε, σχεδόν τυχαία, κατά τη διάρκεια μιας πρόβας ενώ αυτοσχεδίαζε ένα μονόλογο. Μετά από δυο εβδομάδες εμφανίζεται για πρώτη φορά στην τηλεόραση, με πρωτοβουλία του Pippo Baudo ο οποίος τον ανακάλυψε και τον προώθησε μεταξύ του 1977 και του 1978, στην πολυθεματική τηλεοπτική εκπομπή Secondo Voi. Το 1979 ακολούθησαν νέες εμφανίσεις στην εκπομπή του Enzo Trapani Luna Park, καθώς επίσης και στο Fantastico. Το 1978 διευθύνει μαζί με τις Stefania Casini, Maria Giovanna Elmi και Vittorio Salvetti, το Φεστιβάλ του Sanremo στο οποίο θα συμμετάσχει αργότερα με την ιδιότητα του κωμικού. Το 1980 καταδικάζεται σε ένα έτος και 3 μήνες κάθειρξης με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια δεδομένου ότι θεωρήθηκε υπαίτιος για το θάνατο 2 ενηλίκων και του παιδιού τους μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η δεκαετία του ’80 σηματοδοτεί το αποκορύφωμα της επιτυχίας του, χάρη στις εκπομπές Te la do io l'America (1981) και Te lo do io il Brasile (1984) κατά τη διάρκεια των οποίον διηγείται τις εμπειρίες των επισκέψεων του στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στη Βραζιλία με ανέκδοτα και «πνευματώδεις λόγους» που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό, τον τρόπο ζωής και τις ομορφιές αυτών των χωρών. Τα επόμενα χρόνια η δημοτικότητα του συνεχίζει να αυξάνεται, με μία ακόμη εκπομπή που βασίζεται πάντα σε προσωπικές του εμπειρίες, την Grillometro (1985) και το 1986 ως πρωταγωνιστής σε ένα διαφημιστικό σποτ γνωστής μάρκας γιαουρτιού. Με την πάροδο του χρόνου οι εμφανίσεις του χαρακτηρίζονται από μια όλο και περισσότερο έντονη δόση σάτιρας, σε μορφή όλο και περισσότερο άμεση και ακανθώδη. Το 1986, κατά τη διάρκεια μιας πολυθεματικής σαββατιάτικης εκπομπής, το Fantastico 7, επιτίθεται με βαρείς υπαινιγμούς στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και τον Μπετίνο Κράξι, την εποχή εκείνη Πρωθυπουργό της Ιταλίας, ενέργεια η οποία του κόστισε την απομάκρυνση του από τη δημόσια τηλεόραση. Μεταξύ του 1982 και του 1988, εργάστηκε ως ηθοποιός σε 3 ταινίες γυρισμένες από το Luigi Comencini, Dino Risi και Francesco Laudadio. Ο δείπνος στην Κίνα… ήταν παρόντες όλοι οι σοσιαλιστές μαζί με την αντιπροσωπεία και έτρωγαν… Σε κάποια στιγμή ο Μαρφέλλι κάνει μια απίστευτη γκάφα…Καλεί τον Κράξι και τoν ρωτάει: «Να σου πω κάτι, αυτή η χώρα έχει ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους και είναι όλοι τους σοσιαλιστές;» Και ο Κράξι του απαντάει: «Ναι, γιατί;», «Ε τότε, εάν είναι όλοι τους σοσιαλιστές, ποιον κλέβουν;». «Όταν ήμουν νεαρός έκανα μια διαφήμιση, αλλά αργότερα κατάλαβα ορισμένα πράγματα γύρω από τις διαφημίσεις. Μετά από λίγα χρονιά τα έβαλα με τους πολιτικούς, διότι τα πράγματα πηγαίνανε άσχημα, αλλά αργότερα κατάλαβα ορισμένα πράγματα γύρω από την πολιτική, και πιο συγκεκριμένα ότι η πολιτική ελέγχεται από την οικονομία. Μετά από λίγα χρόνια ξεκίνησα μια παράσταση καταστρέφοντας έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, αλλά τώρα καταλαβαίνω ορισμένα πράγματα γύρω από το διαδίκτυο, και πιο συγκεκριμένα ότι το διαδίκτυο αποτελεί τη μοναδική μας σωτηρία». Cercasi Gesù (1982), του Λουίτζι Κομεντσίνι Scemo di guerra (1985), του Ντίνο Ρίζι Topo Galileo (1988), του Φραντσέσκο Λαουντάντιο (με την βοήθεια του Στέφανο Μπένι για το σενάριο και την σκηνοθεσία) Secondo voi (1977 - 1978) Luna Park (1979) Fantastico (1979) Te la do io l'America (1981, σε τέσσερα επεισόδια) Te lo do io il Brasile (1984, σε έξι επεισόδια) Grillometro (1985) 1991: Buone Notizie 1995: Energia e Informazione 1997: Cervello 1998: Primo Discorso all'Umanità (με την ευκαιρία της Πρωτοχρονιάς) 1998: Apocalisse morbida 1999: Secondo Discorso all'Umanità (με την ευκαιρία της Πρωτοχρονιάς) 2000: Terzo Discorso all'Umanità (με την ευκαιρία της Πρωτοχρονιάς) 2000: Time Out 2001: Quarto Discorso all'Umanità (με την ευκαιρία της Πρωτοχρονιάς) 2001: La grande trasformazione 2002–2003: Va tutto bene 2003–2004: Black out - Facciamo luce 2004–2005: BeppeGrillo.it 2006: Incantesimi 2007: Reset Το μπλογκ του Μπέπε Γκρίλο
Ο Γκιουζέπε Πιέρο «Μπέπε» Γκρίλο (ιταλικά: Giuseppe Piero "Beppe" Grillo‎, γεννημένος στο Σαβινιόνε, της Γένοβα, 21 Ιουλίου 1948) είναι Ιταλός κωμικός και ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης καθώς επίσης blogger και σχολιαστής. Το 2009 ίδρυσε το λαϊκίστικο (σύμφωνα με δική του περιγραφή) πολιτικό κόμμα Κίνημα Πέντε Αστέρων (MoVimento Cinque Stelle) (συντ. M5S)).