Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας
 Ο σύγχρονος εξοπλισμός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων ήταν εντελώς κληρονομημένος από τον Σοβιετική Ένωση, στην οποία η Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν κράτος-μέλος. Όπως και στις υπόλοιπες σοβιετικές δημοκρατίες, η Ουκρανία, δεν διέθετε δική της ξεχωριστή στρατιωτική διοίκηση, καθώς όλοι οι στρατιωτικοί σχηματισμοί υπάγονταν στην κεντρική διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ.Η Ουκρανία κληρονόμησε μία από τις πιο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα, οι πρώην σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις στην Ουκρανική ΣΣΔ περιελάμβανε μια πυραυλική στρατιά, τέσσερις στρατιές αεροπορίας, μια στρατιά αεράμυνας, τρεις στρατιές τακτικού σώματος, δύο στρατιές τεθωρακισμένων, ένα σώμα στρατού και τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Συγκεντρωτικά το προσωπικό ανερχόταν στους 780.000 άντρες, 6.500 άρματα μάχης, περίπου 7.000 τεθωρακισμένα άρματα μάχης, 1.500 μάχητικά αεροσκάφη και περισσότερα από 350 πλοία.Στις 24 Αυγούστου του 1991, το ουκρανικό κοινοβούλιο με την έκδοση της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, θέσπισε επίσης ένα σύντομο νομοθέτημα "περί στρατιωτικών σχηματισμών στην Ουκρανία". Στις 3 Σεπτεμβρίου 1991 ξεκίνησε επίσημα τις εργασίες του το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας. Στις 22 Οκτωβρίου 1991 οι μονάδες και οι σχηματισμοί των σοβιετικών στρατευμάτων στο έδαφος της Ουκρανίας εθνικοποιήθηκαν. Αυτό ακολουθήθηκε από ένα νόμο, που εγκρίθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο της Ουκρανίας στις 6 Δεκεμβρίου 1991 και από προεδρικό διάταγμα στις 12 Δεκεμβρίου.Όλες οι στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις των σωμάτων ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων ένα μεγάλο αριθμό ανεξάρτητων παραστρατιωτικών οργανώσεων βρίσκονται υπό την αρχηγία του εκάστοτε Προέδρου της Ουκρανίας, και τελούν υπό την επίβλεψη μιας επιτροπής του ουκρανικού κοινοβουλίου. Από το 2014, και μετά την πτώση του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η Ουκρανία επιδιώκει μια πολιτική απεξάρτησης από τη γειτονική Ρωσία και προσχώρησης στις χώρες της Δύσης και το ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία σταδιακά άρχισε να στρατολογεί επαγγελματίες στρατιώτες, αν και σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, ο οπλίτης έπρεπε να έχει υπηρετήσει στις τακτικές στρατιωτικές δυνάμεις. Τον Οκτώβριο του 2013 ο πρόεδρος Γιανούκοβιτς κατήργησε την υποχρεωτική στράτευση στην Ουκρανία, καθώς το 60% του ενστόλου προσωπικού, αποτελούνταν από επαγγελματίες στρατιώτες. Ωστόσο, εξαιτίας της κρίσης με τη Ρωσία το 2014 επανακαθιερώθηκε η υποχρεωτική στρατιωτική, ταυτόχρονα με μια μερική επιστράτευση. Οι γυναίκες δεν υπηρετούν στατιωτική θητεία, μολονότι έχουν το δικαίωμα να υπηρετήσουν εθελοντικά. Η τωρινή γεωστρατηγική πολιτική της Ουκρανίας στρέφεται προς το μέρος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κυβέρνηση προσανατολίζεται στο να γίνει μέλος της ευρωατλαντικής συμμαχίας. Συμμετέχει, επίσης, ενεργά στην Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, καθώς και σε ειρηνευτικές αποστολές στα Βαλκάνια. Ουκρανοί στρατιωτικοί υπηρετούν υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στην Επιχείρηση Ενεργή Προσπάθεια.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας (ουκρανικά: Збройні сили України) αποτελούν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Αυτές οι στρατιωτικές δυνάμεις αποτελούνται από τον Ουκρανικό Στρατό Ξηράς, την Ουκρανική Πολεμική Αεροπορία και το Ουκρανικό Πολεμικό Ναυτικό. Από το Μάρτιο του 2014 έχουν προστεθεί και οι δυνάμεις της Ουκρανικής Εθνικής Φρουράς. Κατά την Κρίση στην Νοτιοανατολική Ουκρανία το 2014, σχηματίστηκαν διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες, οι οποίες έλαβαν κρατική χρηματοδότηση από την ουκρανική κυβέρνηση. Τον Νοέμβριο του 2014 αρκετές από αυτές τις ομάδες εντάχθηκαν στις τακτικές δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς της Ουκρανίας.