Audi 50
 Η αισθητική του Audi 50 διαμορφώθηκε από τον σχεδιαστή Κλάους Λούτε. Μολονότι συχνά αναφέρεται ότι και ο οίκος Μπερτόνε έλαβε μέρος, αυτό συνέβη μόνο στο τελικό στάδιο και ουσιαστικά προσέθεσε μικρές πινελιές σε λίγα επιμέρους στοιχεία, όπως στη σχεδίαση της διακόσμησης χρωμίου στα πλαϊνά του αμαξώματος. Το μοντέλο κατασκευάστηκε από την Audi NSU Auto Union AG στο πρώην εργοστάσιο της NSU στο Νεκαρσούλμ, Γερμανία, καθώς και στο τεράστιο εργοστάσιο Βόλφσμπουργκ της Volkswagen (και τα δύο ανήκαν, έως το 1990, στην τότε Δυτική Γερμανία). Μάλιστα 6 μήνες μετά την επίσημη παρουσίαση του 50, που είχε γίνει την άνοιξη του 1974, κυκλοφόρησε και μία παράλληλη έκδοσή του από την Volkswagen, υπό την ονομασία Volkswagen Polo και με ένα ευρύτερο φάσμα κινητήρων και άλλες επιλογές. Το Polo πρώτης γενιάς λανσαρίστηκε στην εγχώρια αγορά το Σεπτέμβριο του 1974 και λίγους μήνες μετά εμφανίστηκε και σε εξαγωγικές αγορές, μεταξύ των οποίων και στο Ηνωμένο Βασίλειο (σε αυτήν ως δεξιοτίμονο). Ειδικότερα το Audi 50 προσφέρθηκε αποκλειστικά ως 3-πορτο hatchback και αρχικά κυκλοφόρησε με δύο βενζινοκινητήρες, κυβισμού 895 cm³ (ισχύος 40 hp, στις εκδόσεις 50 και 50 L) και 1.093 cm³ (ισχύος 50 hp και 60 hp, στις εκδόσεις 50 LS και 50 GLS αντίστοιχα). Το 1977, η έκδοση 50 GLS υιοθέτησε έναν ακόμα μεγαλύτερο βενζινοκινητήρα 1.272 cm³. Όλα τα μηχανικά του σύνολα ήταν 4-κύλινδρα σε σειρά (Ι4). Το μοντέλο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ευρώπη, τόσο λόγω των αξιοσημείωτων προδιαγραφών για αυτοκίνητο πόλης της τότε εποχής, όσο και λόγω της σχετικά χαμηλής τιμής του. Τα δίδυμα Volkswagen Polo και Audi 50 διατέθηκαν παράλληλα για 4 χρόνια, μέχρι το 1978, αλλά τελικώς το φθηνότερο Volkswagen Polo ξεπέρασε σε πωλήσεις το Audi 50 και η Audi απέσυρε το 50 στα μέσα του 1978, μετά από μια συνολική παραγωγή που έφτασε τα 180.812 αντίτυπα. Αρχικά είχε προετοιμάσει ένα έντονο λίφτινγκ, που θα είχε δώσει στο Audi 50 μια αισθητική πιο κοντά σε αυτήν των Audi 80 και Audi 100. Ωστόσο, δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή, λόγω της τότε απόφασης του ανώτατου Διοικητικού Συμβουλίου της μητρικής Volkswagen ότι η Audi έπρεπε να επικεντρωθεί σε μεγαλύτερα και πιο ακριβά αυτοκίνητα, προκειμένου να εξελιχθεί σε μάρκα πολυτελείας. Ως αποτέλεσμα, το Volkswagen Polo συνέχισε να εξελίσσεται διαρκώς, με πρώτο δείγμα την έκδοση Volkswagen Derby notchback, η οποία μολονότι είχε αναπτυχθεί επίσημα από την Audi στο Ίνγκολσταντ, τελικώς κυκλοφόρησε με το σήμα της Volkswagen, το 1977. Στη συνέχεια, το Volkswagen Polo γνώρισε πολλές διαδοχικές γενιές, πάντα ως supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, και συνεχίζει ως όνομα μέχρι σήμερα. Αντιθέτως, το Audi 50 δεν είχε γνωρίσει κανέναν αντικαταστάτη στην κατηγορία των supermini πριν από την έναρξη των πωλήσεων του σημαντικά μεγαλύτερου Audi A2 μόλις τον Νοέμβριο του 1999, το οποίο επίσης διακόπηκε τον Αύγουστο του 2005. Πρακτικώς μόλις τον Αύγουστο του 2010, με την εισαγωγή στην αγορά του Audi A1 πρώτης γενιάς, εμφανίστηκε ένας πραγματικός διάδοχος του Audi 50. Halwart Schrader: Audi 50, 60, 75, 80, 90, 100. 1965-1980. Motorbuch Verlag, 1996, ISBN 3-613-87152-1. Audi 50, Band 250 von Reparaturanleitung: Auto Querschnitt durch die Motor-Technik, Verlag Bucheli, 1976, ISBN 3-7168-1310-9. Ludwig Kraus, Franz Behles, Ferdinand Piëch: Audi 50 – Ein sparsamer Kompaktwagen mit Komfort. In: Automobiltechnische Zeitschrift, Ausgabe 10/1974. Werner Oswald: Deutsche Autos 1945-1990, vol. 4, ISBN 3-613-02131-5, p. 263. Oldtimer Katalog. Nr. 23. Königswinter: HEEL Verlag GmbH. 2009. pp. Seite 44 u. 358. ISBN 978-3-86852-067-5. «Audi A1 vs Audi 50». http://www.autoexpress.co.uk. Auto Express. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2011. «A History of Audi: The 1970s». audi.co.uk. Audi. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2010.
Το Audi 50 (εσωτερικός κωδικός Typ 86) ήταν ένα 3-πορτο αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi, μεταξύ του 1974 και του 1978, σε 180.812 αντίτυπα. Το μοντέλο διατέθηκε μόνο στην Ευρώπη και εισήχθη 2 ως 3 χρόνια μετά το ιταλικό Fiat 127 και το γαλλικό Renault 5. Κατά την εισαγωγή του, το 50 θεωρήθηκε ως η πρώτη είσοδος των Γερμανών στην ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία των ευρωπαϊκών supermini αυτοκινήτων πόλης της κατηγορίας B.