Fiat Cinquecento
 Το μοντέλο παρουσιάστηκε στη Ρώμη στις 9 Δεκεμβρίου 1991 και κυκλοφόρησε μέσα στον ίδιο μήνα, αν και η μαζική παραγωγή του είχε ξεκινήσει ήδη από τον Ιούνιο του 1991. Αρχικά είχε κυκλοφορήσει στην κατασκευάστρια χώρα, την Πολωνία, ως FSM Cinquecento, από το όνομα του εργοστασίου και της τοπικής εταιρείας FSM (Fabryka Samochodów Małolitrażowych). Τελικώς όμως, στις 28 Μαΐου 1992, στα πλαίσια μιας συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης της Πολωνίας, της FSM και της Fiat Auto SpA, ιδρύθηκαν 3 σχετικές διακρατικές κοινοπραξίες, μεταξύ των οποίων και η Fiat Auto Poland. Ως αποτέλεσμα, από τα τέλη του 1993 το μοντέλο μετονομάστηκε και στην κατασκευάστρια χώρα σε Fiat Cinquecento. Επίσημα, το Cinquecento παρήχθη και διατέθηκε σε έναν μόνο τύπο αμαξώματος, ως 3-πορτο hatchback. Ωστόσο, τον Μάιο του 1997 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι της Βαρκελώνης μια ειδική έκδοση, το επαγγελματικό Cinquecento Van, που διατέθηκε μόνο στην Ισπανία και στην Πολωνία, και σε λίγα αντίτυπα. Σε αντίθεση με τους προκατόχους Fiat 500 και Fiat 126, που είχαν τη διάταξη «κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση», κοινώς «όλα πίσω», το Cinquecento υιοθέτησε τη διάταξη «όλα εμπρός». Μια άλλη ριζική διαφορά, ήταν ότι αντίθετα με την «κυβοειδή» αισθητική του 126, στο Cinquecento είχε δοθεί μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική και ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου ήταν στο 0,33 - νούμερο καλό για μοντέλο της κατηγορίας A ακόμα και σήμερα. Κατά την εισαγωγή του στην αγορά, προσφέρονταν 2 κινητήρες: ένας 2-κύλινδρος σε σειρά (I2) με κυβισμό 704 cm³ και ένας 4-κύλινδρος σε σειρά (I4) με κυβισμό 903 cm³. Ο δικύλινδρος κινητήρας κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην κατασκευάστρια Πολωνία και είχε προέλθει από τον προκάτοχο Fiat 126, ήταν με καρμπυρατέρ και είχε ισχύ 31 hp (23 kW), ενώ στα μοντέλα με καταλύτη απέδιδε 30 hp (22 kW). Επίσης, είχε υποστεί αρκετές δομικές αλλαγές για να γίνει εφικτή η μετακόμισή του από το πίσω στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος. Ο τετρακύλινδρος κινητήρας έφερε τον κωδικό «Tipo 100», είχε προέλθει από αρκετά διαφορετικά παλαιά μοντέλα της Fiat, μεταξύ των οποίων και το Fiat 127, και έφερε ηλεκτρονικό ψεκασμό (injection) μονού σημείου. Τον Μάιο του 1993, σε αρκετές εξαγωγικές αγορές, ο «Tipo 100» υπέστη μια ελαφρά μείωση του κυβισμού του, από τα 903 cm³ στα 899 cm³, με αφαίρεση 1 cm³ από κάθε κύλινδρο μέσω της μείωσης της διαδρομής κατά 0,3 χιλιοστά. Η αλλαγή αυτή έγινε προκειμένου να πέσει κάτω από το όριο των 900 cm³, που ήταν τότε ένα κρίσιμο φορολογικό και ασφαλιστικό όριο σε αρκετά κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Ως αποτέλεσμα, η ισχύς του μειώθηκε ελαφρά από 40 PS (29 kW; 39 hp) σε 39 PS (29 kW; 38 hp). Τον Οκτώβριο του 1994, προστέθηκε στην παλέτα η κορυφαία έκδοση Fiat Cinquecento Sporting 1100, που έφερε τον κινητήρα «FIRE», κυβισμού 1.108 cm³ και ισχύος 54 PS (40 kW; 53 hp) και επίσης 4-κύλινδρο σε σειρά. Ο κινητήρας αυτός είχε προέλθει από την εισαγωγική έκδοση του Fiat Punto πρώτης γενιάς. Άλλες διαφορές του Sporting 1100, ήταν μια μικρή μείωση του ύψους της ανάρτησης, ζάντες 13 ιντσών και ελαφρού κράματος, προφυλακτήρες και καθρέφτες στο χρώμα του αμαξώματος, σπορ καθίσματα, κόκκινες ζώνες ασφαλείας, δερμάτινο τιμόνι και λεβιές ταχυτήτων, ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 180 km/h (στα άλλα μοντέλα, η μέγιστη ένδειξη ήταν 160 km/h) και στροφόμετρο. Όλοι αυτοί οι κινητήρες ήταν βενζίνης, ενώ υπήρξαν και επίσημες αγωνιστικές εκδόσεις ράλλυ, με «αγριότερες» εκδοχές του κορυφαίου κινητήρα. Τον Μάρτιο του 1992, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε και μια αμιγώς ηλεκτροκίνητη έκδοση το Fiat Cinquecento Elettra, που ήταν μάλιστα 2-θέσιο αντί για 4-θέσιο. Έφερε ηλεκτροκινητήρα ισχύος 9,2 kW / 12,5 hp στις 2.500 στροφές το λεπτό, με την ροπή στα 35 N·m και την τελική ταχύτητα στα 85 km/h. Κατασκευάστηκε από το 1992 έως το 1998 σε λίγες χιλιάδες αντίτυπα και διατέθηκε κυρίως σε κρατικές υπηρεσίες. Προσφερόταν σε 2 εκδοχές: Με μπαταρίες μολύβδου. Η αυτονομία έφτανε τα 70 χιλιόμετρα μέσα στην πόλη και τα 100 χιλιόμετρα εκτός πόλης με μέση ταχύτητα 50 km/h. Το συνολικό βάρος του αυτοκινήτου έφτανε τα 1.110 κιλά. Η διάρκεια ζωής της μπαταρίας ήταν 600 κύκλοι επαναφόρτισης. Με μπαταρίες νικελίου - καδμίου, που ήταν 3 φορές πιο ανθεκτικές. Η αυτονομία αυξανόταν στα 100 χιλιόμετρα μέσα στην πόλη και στα 150 χιλιόμετρα εκτός πόλης, ενώ και το συνολικό βάρος του αυτοκινήτου είχε μειωθεί στα 1.020 κιλά. Cinquecento – the Polish Italian. W: Phil Ward: Great Small Fiats. Dorchester, Anglia: Veloce Publishing LTD, 15-08-2007, s. 86-100. ISBN 978-1-845841-33-1. Alessandro Sannia, Il grande libro delle Fiat, Vimodrone, Giorgio Nada Editore, 2008, ISBN 978-88-7911-439-4. Ιστορία του Fiat Cinquecento (στα αγγλικά)
Το Fiat Cinquecento (επίσημος κωδικός: Type 170) ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τον Ιούνιο του 1991 έως τον Σεπτέμβριο του 1998. Η ονομασία Cinquecento (ιταλικά: «πεντακόσια») δόθηκε, καθώς είχε θεωρηθεί τότε ως ο ιδεολογικός απόγονος του κλασικού Fiat 500 του 1957. Αντικατέστησε το εξαιρετικά γηρασμένο πλέον Fiat 126 και αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1998 από το Fiat Seicento. Ταυτόχρονα, τον Μάρτιο του 1998 οι εκδόσεις 900 και 1100 του Cinquecento αποσύρθηκαν από την παραγωγή, ενώ η αποκλειστικά πολωνικής κυκλοφορίας έκδοση 700, η τελευταία που είχε μείνει στην παραγωγή, διακόπηκε οριστικά λίγους μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο του 1998. Ιστορικά, το Fiat Cinquecento ήταν το πρώτο μοντέλο της Fiat που κατασκευάστηκε αποκλειστικά στο εργοστάσιο της εταιρείας στο Τίχι της Πολωνίας. Συνολικά παρήχθησαν 1.107.405 αντίτυπα σειράς Cinquecento και, από αυτά, πάνω από 863.000 είχαν εξαχθεί εκτός Πολωνίας.