Νήσος Εντέρμπουρυ
 Η Νήσος Εντέρμπουρυ ανακαλύφθηκε το 1823 από τον Καπετάνιο Τζέημς Κόφφιν από το Βρετανικό φαλαινοθηρικό πλοίο Τράνζιτ. Αυτός της απέδωσε την ονομασία της από το όνομα του Σάμιουελ Έντερμπυ (1756 - 1829), ιδιοκτήτη μιας φαλαινοθηρικής εταιρείας του Λονδίνου. Η εκδοχή "Εντέρμπουρυ" είναι ένας λάθος συλλαβισμός. Το πρώτο ενδιαφέρον για το Εντέρμπουρυ ήρθε το 1860, με την εξόρυξη για γκουανό. Η Πράξη Νήσων με Γκουανό του 1856 επέτρεπε σε Αμερικανούς να διεκδικούν νησιά που είχαν αποθέματα γκουανό, το Εντέρμπουρυ ήταν ένα από αυτά. Η αρχή ήταν αργή, αλλά η εξόρυξη γκουανό στο Εντέρμπουρυ έφτασε στο αποκορύφωμα της το 1870, υπό την Εταιρεία Γκουανό των Φοίνιξ, όταν 6.000 τόνοι εξορύχτηκαν και στάλθηκαν με πλοία μέσα σε 64 μέρες. Οι Αμερικανοί έφυγαν το 1877, και μια Αγγλική εταιρεία γκουανό ανέλαβε τη δεκαετία του 1880, αν και δεν ήταν εξίσου παραγωγική. Ελάχιστα συνέβησαν στο Εντέρμπουρυ μέχρι το 1938, όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ δήλωσε ότι το Εντέρμπουρυ, μαζί με την κοντινή Νήσο Καντών, είναι υπό τη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτά τα νησιά κρίθηκαν ως ένα καλό στρατηγικό σημείο για ενδιάμεσος σταθμός των πτήσεων της Παναμέρικαν προς την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, αν και το Εντέρμπουρυ ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε για αυτό. Η Βρετανία διεκδικούσε τα νησιά επίσης, και το 1939, υπογράφηκε μια συμφωνία με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία να μοιράζονται τα νησιά σε μια συγκυριαρχία. Τέσσερις άποικοι εγκαταστάθηκαν στο νησί το 1938, για να διατηρείται η Αμερικανική διεκδίκηση ιδιοκτησίας του, αλλά εκκενώθηκε το 1942 κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όλα τα κτίρια καταστράφηκαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν οι Ιάπωνες. Σήμερα το Εντέρμπουρυ είναι το σπίτι πολλών ειδών θαλάσσιων πτηνών που φωλιάζουν εκεί και είναι υπό την κυριαρχία της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι.
Η Νήσος Εντέρμπουρυ (Enderbury Island) είναι μια μικρή, ακατοίκητη ατόλλη 63 χιλ. Α - ΝΑ της Νήσου Καντών στον Ειρηνικό Ωκεανό. Έχει πλάτος περίπου 1,6 χμ και μήκος 4,8 χμ, με τον ύφαλο να εκτείνεται προς τα έξω για περίπου 60 - 200 μέτρα. Το νησί είναι επίπεδο και άγονο, με χαμηλούς θάμνους και λίγα σύδεντρα. Αντίθετα με άλλες ατόλλες, υπάρχει μόνο μια μικρή λιμνοθάλασσα, με το μεγαλύτερο μέρος της ατόλλης να είναι ξηρά.