Ριφιφί στην Τράπεζα Εργασίας
 Σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές άγνωστοι δράστες εισήλθαν στο υπόγειο της τράπεζας όπου βρίσκονταν οι θυρίδες, μέσω ενός τούνελ που είχαν σκάψει από την κοίτη του ποταμού Ιλισσού και έφτανε στο υποκατάστημα περνώντας κάτω από την οδό Καλλιρρόης. Το τούνελ είχε μήκος γύρω στα 25 μέτρα και κατά μήκος της διαδρομής του είχαν τοποθετηθεί υποστυλώματα και ράγες, οι οποίες χρησίμευαν για να κινείται πάνω τους ένα βαγονέτο, με το οποίο οι δράστες έβγαζαν όλα τα μπάζα κατά την εκσκαφή της σήραγγας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αστυνομίας οι δράστες χρειάστηκαν 10 μέρες έως 3 μήνες προκείμενου να σκάψουν όλο το τούνελ. Κατά την είσοδο τους στο υπόγειο χώρο της Τράπεζας οι δράστες παραβίασαν 301 από τις 1.151 θυρίδες και αφαίρεσαν το περιεχόμενό τους. Εκτιμάται ότι η αξία των κλοπιμαίων ανερχόταν σε 5 δισεκατομμύρια δραχμές. Οι πρώτες έρευνες της Ελληνικής Αστυνομίας δεν οδήγησαν κάπου σχετικά με την εξακρίβωση της ταυτότητας των δραστών της ληστείας. Ωστόσο στις 12 Ιανουαρίου του 1993 ανακαλύφτηκαν τυχαία σε μια ερημική τοποθεσία σε παραλία της Βραυρώνας ομόλογα, επιταγές και άλλα έγγραφα που περιέχονταν σε θυρίδες της Τράπεζας. Οι αρχές θεώρησαν τότε ότι πιθανόν οι δράστες να διέφυγαν με τα κλοπιμαία στο εξωτερικό χρησιμοποιώντας κάποιο σκάφος. Τον Ιουλίο του 1994, ο Σύριος κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού Τζουμάχ Χαλίντ υπέδειξε ως δράστες του ριφιφί της Τράπεζας Εργασίας τον υποδιευθυντή του υποκαταστήματος Αναγνώστη Καλαφάτη, τον υπάλληλο των ΕΛΤΑ Λάμπρο Κότσαλο και τους επιχειρηματίες Στέλιο Κολοβό, Διονύση Παπασταμάτο και Μανώλη Σπανουδάκη. Ο Χαλίντ ισχυρίστηκε στην κατάθεση του στις δικαστικές αρχές ότι είχε πάρει μέρος στο ριφιφί και ο ίδιος βοηθώντας στο σκάψιμο του τούνελ και στην τοποθέτηση των υποστυλωμάτων αλλά οι υπόλοιποι δράστες αθέτησαν την υπόσχεση τους να του καταβάλουν 30 εκατομμύρια δραχμές βάσει της συμφωνίας που είχαν κάνει και έτσι ο ίδιος τους κατέδωσε στις αρχές. Ο ανακριτής που είχε αναλάβει την υπόθεση θεώρησε επαρκείς ενδείξεις τους ισχυρισμούς του Χαλίντ και εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τους δράστες, που είχε κατονομάσει ο Χαλίντ. Ο Αναγνώστης Καλαφάτης και ο Διονύσης Παπασταματάτος προφυλακίστηκαν μετά την απολογία τους, ο Λάμπρος Κότσαλος αφέθηκε προσωρινά ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ενώ οι Στέλιος Κολοβός και Μανώλης Σπανουδάκης δεν προσήλθαν να απολογηθούν και ήταν καταζητούμενοι. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους όμως ο Χαλίντ σε μια τηλεοπτική συνέντευξη του αναίρεσε τους ισχυρισμούς του για τους δράστες του ριφιφί και στις 25 Ιανουαρίου του 1995 το επιβεβαίωσε και ενώπιον της Ελληνικής δικαιοσύνης. Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Αναγνώστης Καλαφάτης και ο Διονύσης Παπασταματάτος αποφυλακίστηκαν ενώ τον Απρίλιο συνελήφθη ο Στέλιος Κολοβός, ο οποίος είχε διαφύγει στο εξωτερικό για να συγκεντρώσει στοιχεία, όπως είχε ισχυριστεί που θα αποκάλυπταν ότι δεν είχε καμιά ανάμιξη στη διάρρηξη. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους υπήρξε βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, το οποίο απάλλασσε από όλες τις κατηγορίες και τους πέντε κατηγορούμενους για το ριφιφί της Τράπεζας Εργασίας. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο χωρίς να υπάρξει κάποιο νέο στοιχείο για την ταυτότητα των δραστών που έκαναν το ριφιφί στη Τράπεζα Εργασίας.
Το Ριφιφί της Τράπεζας Εργασίας γνωστό και ως «το μεγάλο ριφιφί του αιώνα», ήταν μια διάρρηξη με την μέθοδο του ριφιφί, στο υποκατάστημα της Τράπεζας Εργασίας, στην οδό Καλλιροής 19, στο Νέο Κόσμο, στην Αθήνα, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 19ης και 20ης Δεκεμβρίου του 1992.