Chevrolet Master
 Το όνομα Master χρησιμοποιήθηκε σε πολλές διαφορετικές εκδόσεις, αν και το όνομα της σειράς άλλαζε κάθε χρόνο. Ένα τετράθυρο ανοιχτό κάμπριο δεν προσφερόταν πλέον από το 1933. Η Σειρά CA του 1933 ξεκίνησε την παραγωγή ως "Eagle", αλλά μετονομάστηκε σε "Master" στα μέσα του έτους μοντέλου, όταν παρουσιάστηκε το μοντέλο Standard 1933 (Series CC). Πολλές αλλαγές έγιναν στο Eagle όταν το όνομα άλλαξε σε Master. Το πιο εύκολο χαρακτηριστικό είναι ο στύλος μεταξύ των παραθύρων της μπροστινής πόρτας και των παραθύρων με κύλιση: στο Eagle το διαχωριστικό χρωμίου μεταξύ αυτών των δύο παραθύρων κατεβαίνει καθώς κατεβαίνει το παράθυρο, ενώ στο Master αυτό το διαχωριστικό παραμένει σταθερό και δεν πηγαίνει κάτω με το παράθυρο. Η Series DA Master προσέφερε αυξημένο μεταξόνιο 112 inches (2,844,8 mm). Αυτό αύξησε τη διαφορά με το φθηνότερο μεταξόνιο Standard σε 5 inches (127,0 mm). Το αυτοκίνητο τροφοδοτείται από μια αναβαθμισμένη έκδοση του 206 cubic inches (3,380 cc) εξακύλινδρου κινητήρα "Stovebolt", που τώρα παρήγαγε 80 ίππους. Η ανεξάρτητη μπροστινή ανάρτηση ήταν κάτι που η GM ονόμασε " Knee-Action " χρησιμοποιώντας συρόμενους βραχίονες και σπειροειδή ελατήρια. Το Master υπεβλήθη σε επανασχεδιασμό, χρησιμοποιώντας μια νέα μέθοδο κατασκευής "Turret Top". Αυτός ο τρόπος αποτελούνταν από χάλυβα που χρησιμοποιήθηκε εξ ολοκλήρου στην κατασκευή του αμαξώματος για να συμπεριλάβει την οροφή και το ξύλο δεν χρησιμοποιήθηκε πλέον στην κατασκευή αμαξώματος ή πλαισίου. Όλα τα Chevrolet απέκτησαν μια αναβαθμισμένη βελτιωμένη εμφάνιση καθώς η Chevrolet προσπάθησε να αποκτήσει μια νέα και μοντέρνα εμφάνιση που ονομαζόταν Art Deco, και τα αμαξώματα μοιράστηκαν με το Pontiac Deluxe. Το Master αντικατέστησε τώρα το χαμηλότερης τιμής Standard Six, ενώ το πιο ακριβό Master Deluxe ανέβασε την γκάμα πιο πάνω στην αγορά. Ενώ η εξωτερική διαφοροποίηση περιοριζόταν στην επένδυση και τον εξοπλισμό, το Master Deluxe εισήγαγε ανεξάρτητη μπροστινή ανάρτηση ενώ το Master διατήρησε έναν μπροστινό άξονα δοκού στα ελατήρια. Τα Master (HB) και Master Deluxe (HA) πούλησαν καλά, με 162,430 και 302,728 αντίστοιχα. Το Master επέστρεψε για το 1939. Το Master Deluxe ήταν πλέον το JA, ενώ το βασικό μοντέλο μετονομάστηκε σε Master 85 (JB). Ένα στέισον βάγκον προσφέρθηκε για πρώτη φορά, αν και η κατασκευή του είχε ανατεθεί με σύμβαση στην Mid States Body Corp. Το Master συνέχισε να είναι διαθέσιμο σε Master 85 (KB) καθώς και στο πιο πολυτελές μοντέλο "Master Deluxe" (KA). Το ακόμα καλύτερα εξοπλισμένο "Special Deluxe" εμφανίστηκε επίσης για το μοντέλο του 1940. Αυτή ήταν η τελευταία σειρά φορτηγών και μεσαίων οχημάτων που μοιράστηκαν την εμφάνιση με τα επιβατικά κουπέ και τα σεντάν της Chevrolet και αντικαταστάθηκαν με τα φορτηγά της σειράς AK. Το πρώτο στυλ αμαξώματος φορτηγού εισήχθη το 1918 ως Chevrolet Series 490 χρησιμοποιώντας την ίδια προσέγγιση που χρησιμοποιούσε το Ford Model TT. Κάθε χρόνο παρουσιάστηκε μια Σειρά Chevrolet, το πλαίσιο ήταν επίσης διαθέσιμο με στιλ αμαξώματος με κρεβάτι φορτίου. 1937 Cadillac Series 70 1937 LaSalle Σειρά 37-50 1937 Oldsmobile L-Series 1937 Buick Series 80 1937 Pontiac Ιστορία Master στο secondchancegarage.com GM Heritage Center 1938 Chevrolet Master
Τα Chevrolet Master και Master Deluxe είναι αμερικανικά επιβατικά οχήματα που κατασκευάστηκαν από τη Chevrolet μεταξύ 1933 και 1942 για να αντικαταστήσουν το Master Eagle του 1933. Ήταν το πιο ακριβό μοντέλο στη σειρά Chevrolet αυτή την εποχή, με το Standard Mercury να παρέχει ένα προσιτό προϊόν μεταξύ 1933 και 1937. Ξεκινώντας από αυτή τη γενιά, όλα τα αυτοκίνητα της GM μοιράζονταν μια εταιρική εμφάνιση ως αποτέλεσμα του Τμήματος Τέχνης και Χρώματος με επικεφαλής τον Harley Earl. Από το 1940 κυκλοφόρησε μια πιο ακριβή έκδοση βασισμένη στο Master Deluxe που ονομάζεται Special Deluxe. Η ενημερωμένη εταιρική εμφάνιση εισήγαγε ένα κρυφό ψυγείο πίσω από μια πρόσοψη με σχάρα. Αυτό ήταν το τελευταίο Chevrolet που εξήχθη στην Ιαπωνία σε κιτ συναρμολόγησης και συναρμολογήθηκε στο εργοστάσιο της εταιρείας στην Οσάκα της Ιαπωνίας πριν το εργοστάσιο ιδιοποιηθεί από την Αυτοκρατορική Ιαπωνική Κυβέρνηση. Όταν η Toyota αποφάσισε να αναπτύξει το δικό της σεντάν που ονομαζόταν Toyota AA, ένα τοπικά κατασκευασμένο Master αποσυναρμολογήθηκε και εξετάστηκε για να καθορίσει πώς η Toyota έπρεπε να κατασκευάσει τα δικά της αυτοκίνητα. Βέβαια, τελικά το Master δεν διαλέχτηκε για να αποτελέσει την βάση για το νέο αυτοκίνητο καθώς αυτός ο ρόλος πήγε στο Chrysler Airflow. Τον Μάιο του 1925, το εργοστάσιο Chevrolet Export Boxing στο Bloomfield του Νιου Τζέρσεϋ επαναχρησιμοποιήθηκε από έναν προηγούμενο ιδιοκτήτη, όπου κιτ συναρμολόγησης για επιβατικά αυτοκίνητα Chevrolet, Pontiac, Oldsmobile, Buick και Cadillac, καθώς και ανταλλακτικά φορτηγών Chevrolet και GMC, φορτώνονταν και αποστέλλονταν σιδηροδρομικώς στις αποβάθρες στο Weehawken του New Jersey για εργοστάσια συναρμολόγησης GM στο εξωτερικό.