ترانه خوان غمگین ما، بیشتر از قبل در مسیر پیشرفت است و با همه ی سختی ها، قطاری را رو به جلو می راند که ایستگاه به ایستگاه، مسافرانی را نیز پیاده می کند! مسافرانی که از آهنگ های عامیانه ، واسوخت وار و همه پسند ابتدایی او سوار بر این قطار شدند و اکنون در مسیر خاص شدن آقای خاص موسیقی ایران به تدریج پیاده می شوند تا به درستی طرفداران هنر ساده اما موثر چاوشی و دوستانش نیز از صافی ها گذشته و آنان نیز خاص (نه در معنای شبه روشنفکری یا تفاخر) باشند و شاید که حتی کمتر از قبل... که سواد و ظرفیت موسیقیایی و فرهنگ آن در زندگی پیچیده اما حاضری خور امروزه ی ایرانی، این را می پذیرد که می طلبد! هیچ ایرادی به این پیاده شدن ها نیست که نتیجه ی تکامل جز این هم نباشد!  این آلبوم با تنظیمی قدرتمندتر به یکی از فراموش نشدنی ترین آلبوم های تاریخ موسیقی نوین ایران تبدیل می شد که باور کنید با کمی اغماض، همین حالا هم هست. همچنان که روزبه بمانی، ماندنی ست و آن چنان که حسین صفا، چه تلخ، باصفاست!  باور دارم مردی که روبروی ما می خواند، بیشتر از یک نوار پرشده است و به هر تقدیر، شکلک درنیاورده و غیر از خودش که واقعیت دارد، هر آن چه که دیدم، همه تزئینی ست!