Ale spokojnie i cicho było na
około, na czystym niebie słońce
tylko przyglądało się swą pogod
ną czerwoną od mrozu twarzą go
nitwie Maćka. I Maciek wprędce
się uspokoił. Biegł już coraz wol
niej i nagle stanął.
Hale mrukną buty pra
wie, że nowe. Popatrzył przy tym
na swoje nędzne chodaczyska, a
pólniej na czerniące w oddali bu
ty, gdy zebrała go znowu trwoga.
Ale już z miejsca nic ruszył, a
mróz szczypał galancic przez liche
obuwie...
Jużci, że drugich tak na dro
dze nie znajdę, a te się zmarnują.
Pomedytował jeszcze chwilkę i
wrócił. Wzdrygnął się cały, gdy
poczuł w dłoniach ciężar na pęcz
niałem od mrozu nóg, ale scho
wał buty pod sukmanę i lak obła
dowany powędrował dalej, przy-
śpieszając kroku, by przed nocą
jeszcze znaleść schronienie. Jakoś
wiotfło się dalej Maćkowi. Prze
szedł jeszcze niewielki kawałek
lasu, a tuż prawie po drugiej stro
nie znalazł wieś. W sam raz bo
słońce schowało już swą czerwo
ną twarz i mrok unosił się nad
ziemią. Ano zdziwiono się we wsi
z Maćkowego przyjścia, bo wieś
była na strasznym pustkowiu,
wśród zapadłych lasów i prędzej
by wilka zobaczył niż obcego
człowieka, Toteż przyjęto Maćka
gościnnie, a gdy na spanie dali
mu piec, by zdania, że i u Jewki
nie było lepiej. Nie wiedział leż
kiedy zmorzył go błogi po cało
dziennej harówce sen, gospoda
rzom tylko oznajmiało gościa po
tężne chrapanie.
