Sanctorum patrum auctoritate necnon et autenticarum scripturarum attestacione indubitanter didicimus altaris sacri ministros, cujuscumque institucionis sint, fidelium laicorum elemosinis debere sustentari, et ecclesiasticas res in necessarios usus congregationum expendendas, facta collatione sub adnotacione testium, ipsa jam consuetudo docet de die in diem amplificari. Hinc et enim Paulus ait: «Si nos vobis spiritalia seminavimus, magnum est ut et nos carnalia vestra metamus». Quapropter successorum nostrorum memorie hujus cartule testimonio insinuare curavimus quod Robertus, filius Widonis de Wainulriaco, moriens, a fratre Hilberto Molismensi priore visitatus sompedem suum, id est dextrarium equum magni precii et mirabiliter bonum, fratribus Molismensis ecclesie pro anima sua donavit. Sed cum donna Beatrix, defuncti Roberti genitrix, conqueri cepisset quod sine magno periculo talis equus a monachis custodiri non posset, (F° lviiij v°) Wido minor filius a matre sua et a predicto priore expetiit quod libentissime eum emeret, et quod suum equum, et vineam quam apud Suncurtem habebat valde bonam, pro illo monachis daret, si ipsa et genitor suus donnus Wido concedere vellent. Dato itaque utriusque parentis assensu predictus Wido equum suum et vineam suam, et pressorium in eadem vinea situm et necessaria vascula monachis tradidit, et equum quem frater suus illis dederat retinuit. Donavit quoque donnus Wido pro anima filii sui Roberti et pro remissione peccatorum suorum Molismensibus monachis duos servos ut ipsius vinee procuratores et putatores essent, quos se restaurare promisit, si vivente illo mori illos contigerit. Predictis quoque monachis donavit idem Wido duos jornales terre juxta predictam vineam, in quibus, si ipsi vellent hospites ponere, libere concessit hospitandi licentiam.