Desiderabilem supernæ consolationis thesaurum in literis vestris, sancte Pater, inueni, quæ super mel  fauum dulces, lætificauerunt spiritum meum: in docendo spiritualem medicum, in operando, cœlestem exprimentes Philosophum: in quibus charitatis affectus, naturæ facundia, gratiæ redundat disciplina. Vos enim diuini, vt credo, non ignarus consilij, tanquam ex Iacob factus Israel,  cogitatis fideliter,  profertis vtiliter,  efficaciter adimpletis. Huius rei gratia, velut vmbram æstuans, fontem sitiens, vestram desidero videre beatitudinem. Iocundatur vultus hilaritate confouendus  dulciloquio, lætatur animus vestro informandus exemplo:  vtriusque hominis status desiderat videre visionem hanc grandem. Sufficit enim mihi vt videam vos, vt vobiscum sim antequam moriar. Vos quidem, vt pace vestra fatear, alter nostri seculi Ioannes videmini, qui doctrinæ fluenta de ipso Dominici pectoris fonte hausistis: vnde his, qui  prope  longe sunt, eructare sufficiatis occulta cœlestium mysteriorum, documenta scripturarum, confutationes hæreticorum: ita vt omnes qui audiunt dicant, Gloria in altissimis Deo, quia Propheta magnus surrexit in nobis. Gaudens igitur gaudeo in Domino, quia religionis vestræ atomata, quæ mihi absenti suauiter,  mirabiliter redolent, oleum effusum nomen vestrum: largiente Domino  oculis inspicere,  vt expressius loquar, manibus merui contrectare. Nomen vestrum mihi mel in ore, in aure melos, in corde iubilus. Nomen vestrum melius est, quam diuitiæ multæ. Vnde festiuam amabilis personæ vestræ reuerentiam, in qua multum Deo complacuit, piæ recordationis amplector desiderio, immo propter indissolubile dilectionis vinculum propriis visceribus alligaui stilo, vt ita dixerim, adamantino. Vos quidem estis vas aureum, vas electionis in domo Domini, speculum  forma viuendi: cuius munda coram Deo conscientia, coram hominibus bona fama, opera recta, verba vtilia. Quod totum Deo spectat ad gloriam, vobis ad coronam, nobis  bonis omnibus ad generalem lætitiam. Cuius seruitio  deuotioni, meipsum, vltra quam credi potest,  expono,  exposui. Ideo autem aliquid in vobis laudare præterimus, ne sermo noster adulationem redolere videatur. Sed cogit nos vestræ religionis integritas, sapientiæ gloria, reuerentia morum, funiculus triplex qui difficile rumpitur: ita vt in religione discretionem, in sapientia humilitatem, in moribus dulcedinem admiremur. Superest quod dignius est laude, inanis gloriæ remotio: quam sic penitus vacuastis, vt in vobis impletum sit quod dicitur, Virtutis fructum sapiens in conscientia ponit, minus perfectus in gloria. Oliuam vberem,  speciosam vocauit nomen vestrum Deus. Et tamen ad vocem loquelæ grandis, ignis non exarsit in ea, nec combusta sunt omnia fructeta eius: quia sic virtutes vestras in occulto mentis absconditis, vt odorem inanis gloriæ fugiatis. Prætereo ego minora bona maioribus obumbrata: virtutes vobis communes,  aliis singulares. In his omnibus, immo in vno horum omnium vulneratis cor meum, nec possunt aquæ multæ hanc extinguere charitatem: quia  si mundani fluminis vnda cor meum circummouet, ignis tamen vestræ charitatis, assidue  memoriter ardens, fluctus inundantes absorbet. Sed insipiens ego, qui præsumo docere Mineruam, qui totus cæcus volo illuminare videntem. Sed hoc facit illa, quæ nescit fucum simulationis, charitas scilicet, quæ iubet me totum exponere vobis. Volo linguam retinere, sed ipsa non permittit: stilum manu dimittere, sed ipsa interdicit. Timeo sermonem prolixum,  incompositum: sed ipsa dicit, Fac quod vis, quia singulari amico singulariter scribis. Mandastis vt vobis rescriberem de Abbate Pontiniacensi vel Episcopo Antisiodorensi, quid de Ordinibus apud Charitatem factis sentiret: vel si sermonem rigidum alicuius consilij malleo domuisset. Dixistis, vos scutum meum esse, quo protectus, aut iacula immissa ab hoste non sentirem: aut sine vobis transfixo, sentire non possem. Volo gratias reddere, sed munus gratiam transcendit,  ideo lingua a gratiarum actione quiescit. Verūtamen homo ille, sicut vos audistis, ante bellum arma deposuit:  qui se sibi leonem reddiderat, ad nos se agnum mansuetissimum destinauit,  ante tempestatem, nauem submergens, quicquid erat querelæ in pace dimisit. Cognouit, quia ratione caret, vt noui antiquis, imperiti magistris, rudes præferantur emeritis. Nullam præbendam esse apertam, manifestis assertionibus declarastis. Magistro Guarino iuxta consilium vestrum præbenda conseruabitur, nisi ab auctore sentētiæ sententia commutetur. Nulli amplius præbendam promittam, quia etsi non lędit promittere, grauat tamen quandoque adimplere. Quod Gebuinum ita feruide conuenistis,  post eum nuncium mittendo, astutiam astutia præuenistis: diuinum fuit consilium,  vestræ sapientiæ certissimum documentum. Eapropter in ore nostro personat gratiarum actio,  vox laudis. De nuncio nostro  vestro, qui nunc venit,  alteri iniuncta iniunxit: laudamus, quoniam aliter fieri non potuisse cognoscimus. Sane expectatur a nobis sicut pluuia in vellus, vt frementium clericorum iram retundat, vt mucrone Apostolicę vindictæ inobedientes coarguat, vt nescientes intelligere faciat, quanti sit ponderis Apostolica præcepta contemnere,  Cluniacensi nomini derogare. Ipsi enim sunt qui nec Deum timent, nec hominem reuerentur: filij alieni, sapientes vt faciant mala, bene autem facere nescierunt: muscæ morientes, quæ perdiderunt omnem suauitatem vnguenti: muscæ Ægypti, a quibus inquietamur, quæ bibunt sanguinem de aqua factum, quorum omnium primogenita moriuntur: ventus turbinis veniens ab Aquilone, nubes execans, ignis inuoluens: mali animo, peiores lingua, pessimi vita. Vos autem, qui cum Domino ascenditis Hierosolymam, clamate ad Dominum clamore cordis altissimo, vt protegat nos sub vmbra alarum suarum, donec transeat iniquitas:  ad nihilum deducat tribulantes nos, qui solus laborem  dolorem considerat. Salutat vos Manasses Rumiliacensis, reuerendus filius noster,  singularis amicus vester. Salutat vos Odo Archidiaconus nepos meus, tam specialiter vester, quam singulariter noster. Salutat vos Nicolaus seruus vester, qui in dilectione vestra nullam ponit mensuram, sed specialius omnibus vestram assidue repræsentat memoriam. Hic adiutor noster est,  vestri gratia præcipue nos diligit,  diligendo nos custodit. De Ascelino vestram paternitatem rogamus, vt eum nobis remittatis: quia ecclesiæ sanctæ Margaritæ super omnes,  necessarius est,  specialis. Rogat hoc mecum Dominus Manasses speciali amore, qui multum vos diligit in veritate.