Anno Domini millesimo trecentesimo vigesimo septimo statuta sunt haec apud Cistercium in Capitulo generali. 1.  In primis, necessitatem sanctissimi in Christo patris domini nostri Summi Pontificis et sollicitudines, quas gerit pro expugnatione hereticorum et inimicorum Ecclesiae sacrosanctae, devote considerans Capitulum generale eidem per modum, qui sequitur, ordinat subsidium faciendum, videlicet quod pro omnibus monasteriis infra regnum Franciae constitutis ac omnibus grangiis ad eadem monasteria pertinentibus, dato quod sint extra regnum, offert idem Capitulum domino nostro Summo Pontifici nomine subsidii decem millia florenorum infra octavas Epiphaniae Domini eidem solvendorum, ita quod dominus Cisterciensis et quatuor primi abbates imponant summas, poenas et terminos abbatibus dicti regni auctoritate Capituli generalis, dummodo quidquid levatum inventum fuerit abbatibus dicti regni circa Capitulum generale anni vicesimi sexti, decuriatur de summa praemissa decem millium florenorum, et omnino cesset quod permissum est. Et quantum ad monasteria extra regnum Franciae situata, ordinat Capitulum generale domino nostro Summo Pontifici sanctissimo subsidium ad unius decimae quantitatem per ipsius mandatum et nuntios colligendos, eo quod principes diversarum provinciarum hoc levare Ordini nec permittant, quod omnes abbates sub poena excommunicationis latae sententiae dictis collectoribus, cum ad eos devenerint, et eos requisierint, infra quindecim dierum spatium solvere teneantur, hoc adhibito moderamine quod si aliis decimas non solverint, eamdem sibi ipsis imponant secundum suas conscientias, servatis papalibus declarationibus super hoc editis, vel alias componantur curialiter cum eisdem, ita tamen quod quidquid iam levatum est ratione dicti subsidii, abbatibus extra regnum Franciae constitutis, decuriatur de summa eos contingente, et quod promissum est et non solutum, ad nihilum deducatur. 2.  Item, cum fraudulentus et nequam sit, qui sibi commissum revelat arcanum, ut huiusmodi vitium in posterum arctius evitetur, statuit Capitulum, ut monachi per abbates ad consilium vocandi ad requisitionem et discretionem abbatis iurare teneantur, quod secretum consilium fideliter tenebunt et illud nullatenus revelabunt. 3.  Item, ut personalitatis vitium a personis Ordinis evitetur, inhibet Capitulum abbatibus et abbatissis et commissariis visitatoribus, ne monialibus cameras concedere praesumant ad inhabitandum absque Capituli licentia speciali ; quae vero aliter habuerint, ipsis carere et eas reddere teneantur. 4.  Item, quoniam non solum vitium ingratitudinis est, imo etiam iniquitatis nota, quod aliqui secundum Ordinem istum professi, cum per gratiosa subsidia Ordinis vel quocumque alio modo ad gradus provecti fuerint altiores, statim volunt Ordini resistere et ab iugo sanctorum statutorum ipsius superbiendo colla demittere, quamquam deberent exemplar fieri totius humilitatis et virtutis ; ideo matura valde deliberatione sani consilii praehabita Capitulum generale ordinat, statuit et diffinit quod baccalaurei in sacra theologia in futurum per generale Capitulum ad prosecutionem sui magisterii domino Cancellario parisiensi praesentandi antequam praesententur, iurare tenebuntur in capitulo Sancti Bernardi praesente provisore ac omnibus scolaribus, et hoc sub poena excommunicationis latae sententiae, quod cum ad magisterium pervenerint, contra instituta, ordinationes, privilegia et libertates Ordinis aliquid in futurum non attentabunt per se vel per alios, nec attentari quocumque doloso colore quaesito procurabunt, seu patientur pro facultate sua procurari. Et est intentio Capituli generalis, quod haec diffinitio se extendat ad quaecumque Ordinis istius studia et quod baccalaurei in illis praesentandi similiter et sub eadem poena in capitulis suorum studiorum iurare tenebuntur. Extendit se etiam ad magistros iam licentiatos, qui, si abbates sint, cum ad sua loca redierint, in suis capitulis iurabunt similia, non abbates in capitulis suorum studiorum. Provisores vero dicti studii, aut magistri aut baccalaurei huiusmodi iuramentum emittant, provideant sibi de notariis publicis et idoneis testibus et de hoc procurent fieri publicum instrumentum et haec eadem intendit per eamdem diffinitionem ad iurandum omnes Ordinem istum professos ad episcopalem dignitatem promovendos. 5.  Item, quoniam frequenter ad tantam procedit temeritatem indocta simplicitas, quod viae, quae ad inferni deducunt profunda, iustae, erronea seducente conscientia, censeantur, quod satis licet experiri in aliquibus personis Ordinis istius et maxime in monialibus, sicut ad aures Capituli delatum est, quae tanti erroris caligine mentes excaecatas habent, ut post emissum voluntariae paupertatis votum, credant aliqua eis propria et in sua libera potestate possidere vivendo licere et de his seu in vita seu moriendo testamentum facere et pro voluntate libera ordinare ; de quibus, qui sic decedunt, vere gemendum est, ne et iam tamquam reprobi deputati sint aeternae damnationis ultioni. Propter quod volens Capitulum generale tantae temeritati viis salubribus obviare statuendo et diffiniendo praecipit personis Ordinis universi, cuiuscumque status extiterint, ne cuiquam permittatur de cetero de rebus quibuscumque et quomodocumque seu quacumque permissione habitis in morte testamentum facere vel quomodolibet pro voluntate libera ordinare, cum in his nihil possit reclamari liberum, sed sint omnia superioribus suis, si sint subditi, vel conventibus, si abbates vel abbatissae fuerint, fideliter resignanda. Quod si contra tam salubre statutum aliqua persona Ordinis transgredi praesumpserit, tamquam excommunicata et proprietaria, honore et fructu, sine quacumque interpellatione, ecclesiastica careat sepultura. 6.  Item, quoniam, prout generali Capitulo relatum est, plures monachi Ordinis ad partes remotas visitandi gratia accedentes, suae commissionis limites excedere et plura rationi dissona facere, quae in religionis vergunt excidium et monasteriorum grave dispendium, committere non verentur ; statuit Capitulum et diffinit quod de cetero patres abbates huiusmodi visitationis officium certis abbatibus providis in commissionis litteris nominatim expresse committant, qui per omnia habeant vices suas ; poterunt tamen dicti abbates monachos ad partes praedictas dirigere, qui praefatae commissionis litteras deferant ad eosdem et una cum ipsis ad dicta visitanda accedant monasteria, ut praefatis patribus status filiarum suarum valeant certitudinaliter et expresse referre. In visitationibus tamen officio nullam prorsus habeant potestatem. 