Hanc suam erga Christum  eius Ecclesiam fidem, maxime illo tempore probauit, quando schismaticus furor, contra vnius columbæ, hoc est eiusdem Ecclesiæ vnitatem altare prophanum erexit. Diuisa erat, immo discissa, Romana prius, dehinc tota Latina Ecclesia,  primo ex magna sui parte, vi  pecunia intrusum Leonis filium sequebatur. Restitit ille cum quibusdam sociis fortiter,  quod non plantauerat pater cœlestis, eradicare totis viribus contendebat. Ea de causa cum Pontifice suo, immo cum cōmuni Papa Innocentio, vrbe expulsus, multaque iustitiæ causa perpessus est. Inde per Tiberim mare ingressus, ad Gallias venit. Vbi primum ab eodem Domino Papa Innocentio, Cluniacēsi noua  maiore consecrata Ecclesia, ac gemino Concilio, alio Claromonti, alio Remis celebrato, totam (excepta parte Aquitaniæ) Galliam, Hispaniam, Angliam, Germaniā, sibi, immo Christo, studio præcipue Matthæi Papa iam dictus vniuit. In quibus partibus diu Matthæus cum ipso cōmoratus, per Alpes ad Italiam Pisas vsque, vbi  prius aliquamdiu māserat, cum eodem regressus est. Occupabat adhuc Sedem Apostolicam Leonis filius Petrus,  Leonini catuli contra partem Catholicam sæuiebāt. Permittebat hoc Christus,  qui Antichristū, Schismaticorum omnium caput, in templo Dei sedere permissurus est,  suos exulare,  sedem Petri a non suis occupari sinebat. Eapropter mansit reliquo vitæ suæ tempore Pisis cum Innocentio Papa Matthæus, nec ei vrbem vel sedem propriam reuisere facultas data est. Quo toto tempore, in nullo retrocedens, semper seipso melior virtutum profectu fiebat,  sacris semper studiis occupatus, quāto fini propinquior, tanto virtutibus exercitatior apparebat.