Pietatis  misericordiæ viscera sanctus Maiolus semper tenuit sollicitudine maxima, illud in se specialiter comprobauit quædam paupercula, quæ erat non solummodo vicinis  parentibus, sed etiam ipsi suo marito pro inueterata infirmitate paralysi despecta. In hac diutissime permanens, vt lapis immobilis permanebat, videndi tamen  audiendi officium non perdiderat: sed manuum tamen  pedum ita perdiderat fortitudinem, quasi numquam illam habuisset benedictionem. Hæc quondam comportalitium instrui sibi facit instrumentum, in quo aliorum manibus ponitur in eleemosyna, non faciente tamen illi marito suo aliquod charitatis officium. Hanc altera quædam bonæ voluntatis mulier suscipit,  in carruca sua cum ipso instrumento eam leuari fecit,  adiunctis bobus, ad sancti Maioli sepulchrum adducere commendauit. Et iam apportata in proximo de carruca illa  de artificioso illo ingenio transportatorio se deponi orauit:  non incedendo, sed etiam reptando ante sancti Maioli sepulchrum accessit. Vbi expectans sanationis  curationis suæ medelam, desideratam inuenit viam, nam prius manuum recepit sanitatem. Die autem alio dum pro illo beneficio reddit gratias Deo, oratque sanctum Maiolum, vt restituat ei sanitatem pedum, orationis fructum recipit, nam redintegratur ei sanitas pedum,  ambulationis recipit aptissimum vsum. Consequuta itaque totius corporis sanitate, per aliquos dies inibi remanet, laudans sancti interuentionem Maioli. Vnde maritus eius sanatam suam audiens mulierem, postea pro ea venit. Et reprehensus quia nullam ei in infirmitate impenderat humanitatem, ad propria eam secum reduxit tamen, lætus  gaudens.