Notum sit omnibus quod Willelmus, comes Nivernensium, colloquium habiturus cum Hugone, duce Burgundionum, Molismum venit; qui a fratribus satis honorifice, ut decebat, susceptus est. Deinde, finito colloquio, cum ad propria vellet remeare, fratrum orationibus humiliter se studuit commendare, in præsenti aliquid suorum reddituum monasterio concedens et in futuro ampliora promittens. Denique quandam consuetudinem quam habebat in vineis eorum de Troncheio, id est quod nos vulgariter Herban dicimus, pro remedio animæ suæ et prædecessorum suorum salute, eidem Molismensi ecclesiæ, jure legitimo, perpetualiter indulsit, et ministris suis, ne ulterius de vineis monachorum Herban acciperent, præcipiendo interdixit, tam de ipsis vineis quas tunc proprias habebant, quam etiam de ipsis quas deinceps in suo dominio quoquomodo acquirere valerent. Sed et hoc adjecit ut quando et quos vellent monachi custodes in vineis suis, sine licentia ministrorum suorum, ponerent. Similiter de vindemia colligenda, in potestate monachorum erit, quod tamen aliis facere non licebit. Concessit quoque prædictus comes Molismensi ecclesiæ rem valde necessariam, tam ipsis quam hominibus eorum, id est, usuarium pascuarum suarum in potestate de Caunaco et de Lannia, vel ubicumque alias fuerunt; et præposito Tornodorensi et cæteris ministris suis præcepit ne ulterius eorum bestiæ de ipsis pascuis deturbarentur, vel expellerentur, neque jam pro hoc monachi, vel homines eorum ab aliquo aliquam violentiam paterentur. Quam rem licet jam altera vice alibi concessisset, hac tamen perfectius confirmavit et coram istis testibus legitime corroboravit. Hugo de Tilio, dapifer comitis; Gosbertus Rufus de Castellione; Milo de Curtiniaco; Bonus-Amicus de Tornodoro; Walterius, senescaldus.