Qvædam rusticarum mulierum inscia, acris ardoribus solis quodā die perusta, inscienter maledixisse radios eiusdem solis se in posterū pœnituit. Nā post finitum eiusdem stultitiæ maledictum,  ipsa lumen perdidit oculorum. In cuius cæcitatis caligine permanens per longum tempus miserrime, licebat ei satis deplorare tam grandem negligentiam. Sed confidens posse se reinluminari per beati Maioli meritum, ad eiusdem sancti se fecit adduci sepulchrum. Vbi deplorans cæcitatis suæ tenebras, eradebat paulatim commissæ negligentiæ causas. Tandem Dominus de cœlo prospiciens, abstulit peccatum illius,  pro meritis sancti Maioli, reddidit illi pristinum lumen oculorum.