Hoc scripto filiorum sancte ecclesie memorie mandamus, quod domnus Bernardus de Ruelee et filii ejus Seguinus et Brutinus, et uxor ejusdem Seguinini, concesserunt monachis sancte Marie de Cistercio, quicquid in fundo Musiacensi, in terris scilicet et silvis ac pratis aquisque hactenus possederant. Hæc omnia pro redemptione animarum suarum libere dederunt, nil sibi inde retinentes. Hoc donum Wido, dominus castri sancti Johannis, a quo predictus Bernardus et filii ejus eumdem fundum Musiacensem tenebant per omnia laudavit. Canonici quidem sancte Marie de Bealniaco castro, cum consensu abbatis sui, domni Stephani illo tempore Eduensis episcopi, terras quas in predicto fundo possidebant, Cisterciensibus monachis concesserunt. Quod idem fecerunt domnus Landricus et frater ejus Johannes, antequam uxores ducerent, et Remundus miles de terris quas apud Musiacum tenebant. Illo quoque tempore Humbertus et fratres ejus Hugo et Henricus, ac Rainaldus, qui omnes Buscerani appellabantur, ac apud Bealnam morabantur, habebant terras et prata in predicta possessione; quas terras et prata seu quicquid aliud inibi habebant antedictis monachis se daturos promiserunt, si monachi illi eis acquirerent terras et prata, ac silvas quas domnus Guido de Troans, et Ogerius de Busse, et fratres ejus, tunc temporis tenebant, quia prius Busceranorum fratrum erat; sed milites predicti eis reddere nolebant, quod Cistercienses monachi fecerunt, terras videlicet predictas et prata ac silvas ementes ab illis militibus, ac coram multis testibus, illis Busceranis fratribus libere testantes. Tunc illi Buscerani, consensu ac voluntate uxoris Humberti primi fratris, qui vocabatur Domna, concesserunt monachis quicquid apud Musiacum habebant, nil inde sibi retinentes. Nam pueri ejusdem Humberti, Landricus scilicet et Wullelmus parvi eo tempore erant, et ideo fari non poterant. Hoc donum predicti fratres super altare sancte Marie Cisterciensis cenobii posuerunt. Et ratum fuit illa die ex parte monachorum et Busceranorum fratrum, coram predicto Guidone de Truans, et Ogerio et fratribus ejus, et aliis multis testibus, ut ab illo tempore nil a monachis Busceranii peterent illi, si forte deinceps de terris illis quas tunc receperant et libere possiderant dampnum aliquod incurrerent. Et sciendum quod uxor predicti Guidonis, et filii ejus et mulier hec omnia laudaverunt. Monachi etiam Divionenses in eadem possessione terras habebant que ad cellam illam pertinebant, quam apud Paluele castrum possidebant, quas terras seu quicquid aliud in illo loco habebant consensu ac voluntate totius capituli sui, monachorumque in predicta cella degentium, domnus Henricus Divionensis abbas monachis Cisterciensibus concessit, pro terris que erant domni Pontii Butelerii et Aaletis uxoris ejus. Nam has terras monachi sancte Marie ab illo Pontio, et uxore ejus, emerunt, ac Divionensibus, sicut dictum est, fratribus dederunt pro omnibus que apud Musiacum habebant, pro illis scilicet omnibus que ad cellam Paluensem pertinebant. Filius vero antedicti Pontii, Walterius nomine, hoc laudavit. Sed fratres ejus infantes, Philippus et Hugo, nondum loqui sciebant. Terre iste monachis Sancti Benigni date propre castrum Paluele sunt. Post hec domnus Rainaldus de villa que Corblanchiaca dicitur, et mulier ejus Regina nomine, ac filius ejusdem mulieris Thebaldus, dederunt monachis Cisterciensibus omne quod apud Musiacum possidebant. Pro qua re domnus HUGO, DUX BURGUNDIE, rogatu monachorum, indulsit illis et heredibus eorum perpetuo, redditus quos mansus ille in quo degebant singulis annis ei debebat, minam scilicet et dimidiam avene et quinque denarios ac duos panes. Dominus vero Pontius senescaldus et Raynaldus manigaldus (sic), qui hos redditus eo tempore recipiebant hoc laudaverunt. Reynerius autem de Muresaut, et conjunx ejus Guberanda, ac filius eorum Hugo clericus, Bernardus quoque miles Lambertus clericusque consanguinei videlicet supradicte mulieris Guberande, concesserunt suprascriptis monachis quicquid in eodem fundo Musiacensi hactenus tenuerant, et hoc fecerunt pro redemptione animarum suarum et omnium parentum suorum. Similiter fecerunt vidua quedam Proema nomine, de villa que dicitur Gurgangust, et filii ejus et Reinaldus soror que eorum Domina nomine et vir ejus Legerius. Avelina quoque soror predicte Prœme et filius ejus Odo, et Dominicus faber de Argelli, et uxor ejus, et filii eorum, pro remedio animarum suarum concedentes prescriptis monachis quicquid apud eumdem fundum habebant, et quicquid in magno prato quod erat Busceranorum, quodque sub villa Mirriacensi jacet, clamabant, nihil sibi inde retinentes. Hoc pratum nunc totum est monachorum. Hec in unum collecta diversis temporibus sunt acta. Et hii sunt testes: Leobaldus, frater Bernardi de Ruelee, Leobaldus de Sancto Gervasio. Renerius de Muresaut, Hugo Frogist, Humbertus famulus de Bealniaco. Arnulphus Cenlitta de Viiliaco et subsequentes sunt de villa Mirrianiaca: Geofredus, Bernardus Rufus, Humbertus Susorius et plures alii. Et sciendum quod omnes hec terre quas Humbertus Busceranus et fratres ejus, ac monachi Divionenses, Rainaldus quoque et Reynerius, viduaque Proema et socii ejus suprascripti apud Musiacum tenuerant, vocabantur terre Busceranorum. Ac terminus illarum ex una parte usque in rivulum qui appellatur vetus Musana descenderit sicuti homines senes et illarum terrarum periti, Radulphus scilicet et Geofridus, ac Humbertus Susorius, in villa Mirriacensi degentes et Arnulphus Cenlitta de Viiliaco, et multi alii vicini monachis Cisterciensibus testificabantur, quique etiam has terras omnes et terras domni Bernardi de Ruelee, coram multis hominibus qui in vicino habitabant monachis determinaverunt. Hoc scripto cunctis sancte ecclesie filiis mandamus quod Musiacensis fundi qui Cisterciensium monachorum constat esse parta decime que pro officio sacerdotali duobus presbiteris, Johanni videlicet et Theobaldo, qui tunc temporis ecclesiam Mirriacensem regebant, debebatur, idem presbiteri voluntate et rogatu venerabilis Stephani Eduensis episcopi et archipresbyteri Humberti concesserunt Cisterciensibus monachis. Nam idem fundus in parrochia est Mirriacensis ecclesie. Domnus vero Leobalde de sancto Gervasio, et Johannes ac Henricus nepotes quidem Leobaldi, Gocerannus quoque de Corbeltaldo, uxorque ejus Musca, necnon Theodericus de Castello Curinciaco, et mulier ejus, pro remedio animarum suarum, dimiserunt reliquam partem decime liberam ad opus monachorum. Et sciendum quod predicte decime partem domnus Theodericus in castro Curensiaco de domno Goceranno Rufo, qui habitabat apud Colbertaldum, tenuerunt, ipseque eam de domno Bernardo de Ruili et filiis ejus, Seguino et Brutino habebat, qui hanc decimam, ut dictum est, monachis dimiserunt hoc laudantibus et confirmantibus prescripto Bernardo de Ruili, et filiis ejus et uxore antedicti Seguini filii Bernardi. Hanc decimam totam Musiacensis fundi predictus Eduensis episcopus, communicato consilio decani et archidiaconorum, totiusque Eduensis ecclesie capituli, dedit prescriptis monachis, jure perpetuo possidendam illam dumtaxat decimam que de labore monachorum, vel conversorum seu carrucarum suarum, sive mercennariorum pervenerit. Item si rustici aliqui terram illam ad opus monachorum coluerint, monachorum erit decima. Sed si alii homines eamdem terram licentia monachorum ad suos prepositos usus exercuerint, illi recipiant decimam cujuscumque juris constat esse. Et sciendum quod domni Stephani epi, totiusque Eduensis ecclesie capituli illo tempore sit de cetero stabilitum, ut nullus presbiter Mirriacensis gubernans ecclesiam, decimam a monachis amplius exigat. Et ideo hanc decimam monachis antedicti antistitis consensu, predicti monachi libere hodie possident. Harum omnium rerum que in hac carta scripta continentur hii sunt testes: Bertrannus, canonicus et decanus Belnensis castri, Humbertus, archipresbiter, Gerardus, Artaldus, Lambertus ejusdem castri canonici, Landricus et Johannes frater ejus, Lambertus et Hugo frater ejus, Renerius de Muresaut, et Hugo Frogiers et plures alii.