AD NOTICIAM OMNIUM FIDELIUM PRESENTIUM PARITER ET FUTURORUM VOLUMUS PERVENIRE quia, cum apud Belnam castrum convenissemus, ego HUMBAUDUS*, Lugdunensis archiepiscopus, et venerabiles fratres nostri episcopi, Stephanus* Heduensis, Jocerannus* Lingonensis, cum pluribus aliis honorabilibus personis ecclesiarum Lugdunensis, Heduensis et Lingonensis, controversiam de jure parrochiali prenominati castri, quę inter canonicos Sanctę Marię et monacos Sancti Step[h]ani, longo ante tempore, multis in locis, ventilata fuerat, audivimus; et cum utraque pars moderationis nostrę dictum se fideliter exsequuturam promisisset ad hunc finem, propiciante Deo, perduximus. Cum enim certum esset parrochiale jus ejusdem castri, cum omni integritate, proprie et legitime ad ecclesiam sanctę Marię, per ecclesiam sancti Baudelii, quę antiquitus prima parrochialis ecclesia fuit et nunc predictę subdita est ecclesię, pertinere, sicut tempore bonę memorię domni HUGONIS* predecessoris nostri, Lugdunensis archiepiscopi, apostolicę sedis legati, in Lugdunensi curia juditio definitum et auctoritatis ejus cyrographo confirmatum est, paci tamen et caritati utriusque ecclesię plenius providere studentes, talem inter eas concordiam determinare curavimus. [I] Statuimus namque ut nulla die, nullo tempore, in monasterio sancti Stephani, nisi in festis ejusdem martyris, parrochialis missa celebretur; sed, si forte monacus aliquis matutinalem missam cantare voluerit, nullus eam laicus, exceptis tribus aut quatuor de propriis famulis ejusdem monasterii, si necesse fuerit, audiat. Propter quod etiam interdiximus ne unquam in eodem monasterio pulsatione signorum, nisi in festis sancti Stephani, plebs ad missam vocetur, et ne in eo aliquando signa pulsentur, nisi illis horis et illis de causis quibus ordo monasticus exigit signa pulsari. Prohibuimus quoque ne unquam aliquem in parrochiali ecclesia interdictum vel excommunicatum monachi in eodem monasterio missam scienter audire permittant. Quod si fecerint, postquam rationabiliter inde convicti fuerint, statuimus ne in eo vel vivente vel mortuo vel in bonis ejus, quem ita deceperint, aliquid juris ulterius habeant. [II] Similiter etiam interdiximus ne liceat monaco ad visitationem alicujus infirmi extra monasterium suum accedere, nisi ab infirmo vocatus fuerit, nec tunc aliter nisi prius parrochialem presbiterum per se vel per legatum suum invitaverit ut, vel secum veniat, vel sibi licentiam accedendi concedat. Cum autem solus vel cum presbitero accesserit, nullatenus nisi permissione presbiteri confessionem infirmi recipiat, nec de peccatis ejus judicare vel communionem ei tribuere quoquo modo presumat, nec eum aliqua spe vana deludat, vel aliquibus blanditiis circumveniat, sed, si voluerit, simpliciter et fideliter, sicut fratrem, de pura confessione et vera penitentia commonefaciat. [III] Precepimus quoque ne, vel presbiter sine monaco, vel monacus sine presbitero, aliquibus modis infirmum de sepultura sua coherceat, sed simpliciter et fideliter alter alterius utilitatem querat. Quod si infirmus se apud monacos sepeliri preceperit et mortuus fuerit, a presbitero, sicut decuerit, monachis sepeliendus tradatur; et, postmodum de his quę mortuus ecclesię sanctę Marię, vel ecclesiis sancti Petri et sancti Martini ad eam pertinentibus, vel monasterio sancti Stephani donaverat vel donari preceperat, prius vadium, id est .XXX. denarii, et infra, quicquid pro vadio datur, a canonicis accipiatur; et postmodum, quicquid reliquum fuerit, inter canonicos et monacos equaliter dividatur, excepta oblatione missę quę pro mortuo nondum sepulto cantatur, cum villoso et linteo qui in lecto mortui fuerint, quę proprie monacorum sint. [IV] Quod si vel infans, ante discretionis annos, mortuus fuerit, vel adultus, morte preoccupatus, intestatus obierit, ubicumque proximis ejus placuerit, sepeliatur. Sed, si apud Sanctum Stephanum sepultus fuerit, eodem modo, quo supra de testato dictum est, bona, quę pro eo data fuerint, inter canonicos et monacos dividantur. [V] Oblationes vero, quę pro memoria defuncti die dominica et secunda feria usque ad anniversariam diem faciendę sunt, in ecclesia parrochiali fiant, in qua per sacerdotem defunctus ad memoriam populi revocatur, a quo populus de eo absolvendo et orationibus Domino commendando admonetur, quod per monacos fieri non posset, cum loquendi in ecclesia nullam habeant potestatem. Liceat tamen monachis, si quis eis, pro anniversali amici sui, quicquam largiri voluerit, accipere. Hęc de his qui apud monasterium sepelientur. [VI] Si quis autem, testatus vel intestatus, vel a se vel ab amicis suis, alicui parrochialium ecclesiarum ad sepeliendum destinatus fuerit, non liceat monachis quicquam de bonis ab eo vel pro eo datis repetere, nisi quod forte sibi noverint destinatum fuisse. Cum igitur, sicut supra jam dictum est parrochiale jus totius castri per ecclesiam sancti Baudelii, quę antiquitus ejusdem castri prima parrochialis ecclesia fuit, ad canonicos Sanctę Marię cognoscatur integerrime pertinere, volumus et auctoritate pontificali sanccimus ut, quicquid secundum determinationis nostrę concordiam monachi Sancti Stephani de beneficio parrochiali perceperint, a canonicis sanctę Marię recognoscant et inde grati eis et benivoli existant, et determinatam pacem nullo modo violare presumant. Quod si presumpserint, et secundo tertiove rationabiliter commoniti infra bis quadraginta dies emendare contempserint, salvo per omnia [399] judicio beatę memorię donni HUGONIS, Ludgunensis archiepiscopi, sedis apostolicę legati, liceat canonicis parrochiam suam in integrum vindicare et jam, non secundum misericordiam sed secundum judicium, adversus monacos agere. Datum apud Belnam per manum Bernardi Lugdunensis ecclesię diaconi, .V°. idus aprilis, indictione tertia decima, anno ab incarnacione Domini .M°.C°.XX°., pontificatus vero donni Humbaudi Lugdunensis archiepiscopi anno secundo.