Ecclesiæ Dei filiis etsi simplicitas auctoritate divina teneri præcipitur, serpentina tamen calliditas eodem præcepto adhibenda cognoscitur; quatinus et innocentes ad malum non festinemus, et ea quæ videntur utilia exercere studeamus. Cum etenim mundus secundum Prophetam ollam succensam, id est, humanam conscientiam, ad faciem extendat Aquilonis, et moderni quam pluribus pro cupiditate mali viciorum inmergantur procellis, justum est, ut Ecclesiastica providentia, et sua innocenter teneat, et sapienter quod tenuerit, in futurum non amittat. Proinde ad excitandam futurorum memoriam, et obstruendam oblivionis nebulam, scripto commendamus Domnum Widonem de Lyseio, cum veniret ad obitum, pro animæ suæ, antecessorumque remedio, Deo et Monachis Besuensibus, in elemosynam dedisse quicquid apud Neronem habebat, et quicquid jure hereditario, vel quolibet alio modo debere esse suum inibi reclamabat. Quæ siquidem elemosyna super altare S. Petri per manum uxoris suæ Chartei, et filii sui Wilenhi posita est, assistentibus fratribus ipsius Widonis Poncio, et Willelmo, qui et ipsi hoc donum fecerunt, audientibus, et videntibus quampluribus approbatis viris, Monachis, Clericis, et Laïcis subscriptis, qui adfuerunt. Dedit etiam tunc querimoniam et reclamationem prati quod tenebat Albricus. Signum Widonis prioris, Alberti subprioris, Alberti Tullensis, Ricardi Monachi.