Pontius primus, filius Comitis Merguliensis, Abbas Cluniacensis septimus, immediatus gloriosissimi Patri Hugonis successor, vir vitæ venerabilis erat,  tam carnis quam mentis nobilitate clarissimus, communique totius sanctæ fraternitatis electione promotus, VII. Idus Maij, a Domno Widone Viennensis Ecclesiæ reuerendo Archiepiscopo consecratus,  in sede sua cum magna totius populi exultatione locatus est:  incepit regere anno Domini 1109. Tempore huius Pontij, anno Domini 1112. VII. Kal. Augusti tabula S. Basilij Episcopi Cæsariensis fuit delata miraculose,  per reuelationem diuinam Cluniacum apportata, quæ continet magnam ligni Dominicæ Crucis portionem. Huius insuper Pontij diebus Capella beatissimæ Virginis Mariæ matris Christi nuncupata Capella Abbatis, dedicata fuit,  altare ipsius consecratum. Anno insuper 1119. apud Cluniacum obiit Gelasius Papa secundus, vt dictū est in iis quæ de cineribus Apostolorum Petri  Pauli scripta sunt. Iste vero Gelasius sepultus est inter crucem  altare, quod post chorum magnæ Basilicæ est Supra scriptus vero Wido Viennensis Archiepiscopus apud Cluniacum in Romanum Pontificem est electus, qui  Calixtus secundus dictus est. Tempore insuper huius Pontij, Papa Calixtus secundus, de quo supra, canonisauit sanctum Hugonem, ipse existens in Cluniaco,  ad laudē  gloriam Domini nostri Iesu Christi, natale tanti Confessoris tot  tantis virtutibus approbauit, festumque fieri decreuit,  obseruari mandauit. Eademque die communi suorum assensu assidentium largitus est Papa idem Calixtus Cluniacensi Ecclesiæ speciali  proprie suæ, vt Abbas Cluniacensis semper  vbique Romani fungatur officio Cardinalis. In cuius signum manu propria ipse Calixtus Papa Pontium Abbatem Cluniacensem annulo suo vestiuit. Anno 1119. Rex Ludouicus promisit seruare Monasterium Cluniacense, vt rem suam propria,  membra eius. Karolus septimus confirmauit anno 1452. Hoc etiam anno Ordo Præmonstratensium inchoauit. Domnus Gelduinus, qui ex nobili stemmate Puteacensium procerum editus extitit, vir magni generis fuit, pro spe regni cœlestis seductoriam seculi pompam deseruit, Monachusque effectus voluntariam Christi paupertatem in Cluniacensi cœnobio arripuit. Pro sua religione in Priorem Luperciaci burgi assumptus fuit,  tandem licentia ab Abbate obtenta, in Abbatem sanctissimi sepulchri Matris Domini de valle Iosaphat assumptus est. Inde cum Rege Hierosolymitano consobrino suo Antiochiam perrexit. Ad hæc tempora huius Pontij floruit Ymarus Tusculanensis Episcopus. Hic apud sanctum Martinum de Campis Parisiis habitum Monachi sub domno Matheo tunc temporis Priore, postea venerabili Albanensi Episcopo, in iuuenili constitutus ætate suscepit. A quo suo Priore Cluniacum ducitur. Et tempore domni Pontij Abbatis professione pariter  benedictione completa monasterialibus sacramentis arctius implicatur. Inde suffragantibus meritis custos Ordinis efficitur. Post ad Prioratum de Charitate præficitur, Abbas postmodum Noui Monasterij Pictauensis ordinatus, vbique strenuus rector, præcipuus Ordinis cultor, suæ religionis  sapientiæ clarissima monimenta reliquit. Succedenti tempore a Domno Innocentio Papa in Patriarchia Lateranensi Cardinalis Pontifex consecratur, coepiscopus  coadiutor Romani Pontificis, in partem sollicitudinis aduocatus, Lauconen.  Tusculanensis Ecclesiæ titulo decoratur. Sub domno quoque Lucio Papa legatione fungens in Angliā transfretauit, vbi vices agens Apostolicas, manus suas excutiens a turpi munere, ad subuertendum iudicium nullis potuit pecuniis expugnari. Tandem sicut in voto semper habuerat in sepulchro patrum suorum collocari,  ad ipsos apponi desiderans, ad nos veniens collegit quicquid habere potuit,  tam in stagno faciēdo, quam in reliquis beneficiis, quæ Conuentui gratanter impendit, amplius xliii. solid. deuotus expendit. Albertus fuit Monachus S. Hugonis, celebri memoria dignus, potissime ab eis qui libenter libros scribunt, vel sibi faciunt. Eius enim gloria in volumine illo maxime ordinat quidem habetur in ingressu librariæ Cluniacensis, quod ipse scripsit cum adiutorio Petri Armarij, qui Chori rector siue cantor dicitur. Est enim illud volumen biblię mirificum, magnum  preciosum, littera,  correctione, ac etiam coopertura, lapidibus berillinis decoratum, quorum eulogium siue commendatio in dicto volumine scribitur in modum qui sequitur. Hunc librum scripsit quidam frater Cluniacensis, antea vero Treuerensis, Albertus nomine, præcepto  impensis dōni Pontij venerandi Abbatis, Petro quoque tunc temporis Armario necessaria quoque secundum officium suum cum gaudio studioque subministrante. Pater autem prædicti fratris Andreas nomine cū ipso Cluniacum venit,  ambo, scilicet pater  filius, sancto Spiritu cooperante,  corda illorum illustrante, a S. Patre Hugone habitum Religionis susceperūt. Sed pater iamiam in Cluniacum obiit in Domino. Prædictus etiam frater adiuncto sibi quodam religioso fratre Opizone nomine, librum hunc auctoritate aliorum librorum cum magna diligentia emendaturum bis ex integro perlegit, bisque correxit. Igitur frater Albertus peccator prouolutus pedibus seniorum Cluniacensium humiliter supplicat, vt sibi patrique suo apud Deum suorum obtineat veniam delictorum. Amen. Simili modo non minori venit commendandus frater Durannus Monachus S. Hugonis, qui plurimum etiam laborauit scribendo libros ad officium Ecclesiæ pertinentes. Cui beatus Hugo pro laboribus plurimis cōcessit duplex officium, scilicet vt fiat pro eo in duplo vbi cæteri Religiosi habent simplex tantum. Iste Durannus commendatur in magno Legendario capellæ Infirmariorum. Anno Domini 1120. fuerunt apportatæ Cluniacum reliquiæ protomartyris S. Stephani per diuinam reuelationem. Anno vero Domini 1122. domnus Pontius pro quibusdam negotiis huius Ecclesiæ agendis Apostolicā sedem adiit, in manu dōni Calixti secundi Papæ Abbatiam Cluniacensem sponte resignauit,  Hierosolymam deuotus petiit. Is rexit annis XIII.  obiit anno Domini 1125. 1111. Idus Ianuarij.