Svscepi literas dilectionis tuæ, charissime frater, Sabbato sancto Dominicæ sepulturæ,  eas quia prius non potui, altari assidens iam officiis inchoatis perlegi. Nec pœnituit tali eas loco  tempore me legisse, cum earum lectionem multum mihi senserim profuisse. Nam inclusionis  solitudinis tuæ recordatus, me mundo expositum medullitus ingemui:  te ei morientem, ne dicam mortuum, gratulans intellexi. Gauisus sum,  de salute tua non mediocriter te esse sollicitum,  mei non fuisse oblitum. Exultaui in Domino, nouellam plantationem spem fructus sequentis festinatis iam floribus anteferre: cui  si incrementum dare non potui, rigationis tamen, licet exiguum, ex bono cordis affectu beneficium impendi. Cumque totius Epistolæ seriem diligenti oculo non semel perlegens, inuenissem me ad scribendum fraternitati tuæ sollicite admoneri, teque quantulamcumque exhortationem meam auidissime esurire: lætatus sum quidem te panis illius, in quo solo viuit spiritualis homo, delectabili esurie cruciari: sed agnoscens a quo hunc peteres: errorem de proposito pietatis nascētem aduerti. Si enim verum est, quod ait Scriptura, sapientiam scribere in tempore ocij:  qui minoratur actu, ipse percipiet eam, quomodo quicquam ad sapientiam pertinens scribere poterit, cui nullum ocium, cui vnum  molestissimum tota vita negocium est? Quomodo percipiet eam, qui non solum actu minime minoratur, sed etiam importunissimis rerum secularium actionibus magis, magisque in dies cumulatur? Quomodo a diuinis delitiis ieiunus quicquam saporum proximis eructabit, cum iuxta vulgare prouerbium, amarum os nunquam mel spuere possit? Quomodo dabo quod non accepi, cum dicat Ioānes Baptista. Non potest homo accipere quicquam, nisi ei datum fuerit decœlo? Tu potius, tu qui omni terreno cares negocio, cælesti abundas ocio, lectione continua reficeris, oratione assidua saginaris, cuius sicut adipe  pinguedine repletur anima: tu, inquam, labiis exultationis deberes esurientem me reficere, sitientem potare, ex superabundante spiritus tui sagina cordis mei ariditatem impinguare. Quia si forte obstinatius, vt cœpisti, instans, etiam inuitum loqui compellis,  pro auribus quas tibi adhibere debueram, os aperire: nescio quid tibi congruentius proponere possim, quam quod a corde tuo nulla vnquam delere queat obliuio, nulla temporum varietas abolere, nulla per Dei gratiam animi mobilitas commutare. Nam quantalibet alia dicta fuerint, labilis memoriæ elapsa complexibus facile euanescent. Hoc tanto difficilius animum fugiet, quanto familiarius ipsis corporis sensibus semper occurret. Cellam itaque, cuius obiectu in medio mundi positus a mundo secerneris, cuius ope, intimos vastarum solitudinum recessus penetrasse videris, cuius inclusione, nec remotissima Ægyptiorum deserta ęmularis: hanc, inquam, Cellam tibi propono, vt secundum antiqui cuiusdam Patris dictum, ipsa sola eloquentius omnibus magistris tacendo te doceat. Hanc certe non audire non poteris, quando eam quotidianum salutis tuæ monitorem habebis. Fuge, ait quidam Patrum, homines,  tace,  saluus eris. Hieronymus. Aut scuto, aut pedibus, mors vitanda est. Et Hieremias. Sedebit solitarius,  tacebit: quia leuabit se super se. Et Dauid. Dedisti, ait, metuentibus te significationem, vt fugiant a facie arcus. Hæc te Cella, dilectissime, a facie diuini iudicij fugientem suscepit: hæc te secundum Esaiam, quasi fossa humo, a facie formidinis Domini venientis percutere terram, abscondit: hæc velut paruula Segor, a Sodomæ, hoc est, mundi incendiis illæsum seruauit. Hæc Heliæ, quondam Achab  Iezabel per deserta fugienti latibulum præbuit: vbi ille constitutus, vocem Dei sibi familiariter loquentis audiuit, vbi non in spiritu, non in commotione, non in igne, sed in sibilo auræ tenuis, hoc est, in subtili  paucis perceptibili, spiritus sui inspiratione hominibus eum adesse cognouit. Hæc Paulum illum, huius quod elegisti propositi caput, sexagenaria occultatione celauit:  multo tempore alimentis cœlestibus pastum, nouissime, teste Antonio, ad panem vitæ perpetuo edendum transmisit. Hæc te mortali huic vitæ, non tantum mortuum, sed etiam sepultum, sui conclusione tibi ipsi assidue repræsentat,  quodammodo tibi, atque Colossensibus Apostolica voce inclamat. Mortui enim estis,  vita vestra abscondita est cum Christo in Deo. Quod licet spiritualiter intellectum, tibi multisque aliis commune sit, si tamen etiam corporaliter cogitetur, tuum pene singulariter hoc tempore fit. Nam etsi plurimi carnalibus actionibus moriuntur, nullus tamen ante carnis mortem, carnis sepulcrum ingreditur. Tu autem, vt vere te mundo ostendas mortuum, ipsum adhuc viuens intrasti sepulcrum. Sed attendendum tibi est, charissime,  omnimodis satagendum: vt quod de te humana opinio existimat, hoc in te diuinus oculus agnoscat. Ingressus es quippe, vt dixi, sepulcrum: ideoque quicquid mundi prius in te vixerat, totum tecum necesse est esse sepultum. Nam nulli sepultura debetur, nisi ei qui iam vita carere probatur. Sicut enim sepulcrum mortuo, sic tantummodo mortuus debetur sepulcro. Alioquin, vt mortuum non sepelire ducitur inhumanum: ita viuentem tumulare agnoscitur perniciosum. Oportet ergo, vt qui Christo commortuus ei consepeliris: nihil in te mundanum spirare patiaris. Habes quidem septum speluncæ tuæ, quæ a te accessus hominum prohibet: sed adhibe  murum, qui solus malignorū impetus spirituum coercet. De quo Esaias. Saluator ponetur in ea murus,  antemurale. Saluator ergo murus sit tibi impenetrabilis, turris sit tibi inexpugnabilis, foramē petræ, cauerna maceriæ: quæ in cruce clauis  lancea perforata, tutissimū tibi contra hostes vniuersos receptaculum, sua vulnera præparauit. In quibus constitutus,  eis per patientiam communicans:  ipse ab hostium incursionibus tutus esse poteris,  eos viriliter propellere valebis. Nam sine hoc munimine, nec solitaria reclusio, nec corporalis afflictio, nec ad longinqua transmigratio quicquam prodesse poterit: sed potius ad concertandum acriore aduersarios stimulo concitabit. Vnde  ipse Dominus, vt non mitigari, sed vehementius instigari solitudine, atque ieiuniis inimicum salutis humanæ demonstraret,  suos ad ei resistendum præpararet: non priusquam in desertum a spiritu duceretur, nec antequam XL. diebus ac noctibus ieiunaret, diabolum ad se tentandum admisit. Testes sunt  Patres antiqui, Antonius, Hylarion, Macharius,  cæteri ob solitariam conuersationem acrioribus aduersarij impugnationibus fatigati. Nam claustralium communiter viuentium cohabitatio, castrorum ad pugnam ordinatorum multitudini videtur comparari: vbi quisque tanto securius aduersus aduersarium dimicat, quanto sibi vicinius adiutorium de cōmilitonis dextera sperat. In illo enim prælio, non solum de sua quilibet præliator virtute præsumit, sed etiam de aliorum dextra, læuaque compugnantium viribus, quandoque magis quam de suis confidit. Laborant ibi singuli,  saluti suæ insidiantes perimere,  coadiutores modis omnibus defensare. Nec minus intelligunt in morte sociorum periculum, quam in vita inimicorum sentiunt detrimentum. At solitudinis singulare certamen tanto periculosius agitur, quanto serius alienum auxilium dimicans præstolatur. Quodque periculo accrescit, non vt in acie fieri solet, multi contra multos, nec vt in duello, vnus contra vnum: sed inusitato præliandi more, solus contra plurimos  numero  virtute præstantes, dubia sub sorte contendit. Idcirco, vt verbis beati illius,  magni Patris Benedicti vtar, illorum est hanc vitam arripere, qui bene instructi fraterna ex acie, ad singularem pugnam eremi sola manu, vel brachio diuinæ tantum virtutis solatio adiuti vtuntur. Et ideo oportet, charissime, vt Scriptura loquitur, sollicitum te ambulare cum Deo tuo, magnoque oneri validos humeros præparare,  illas in partes scutum fidei circumferre, in quas intelligis inimicū tela ignea iaculari. Frustra quippe illud dextro lateri tutando adhibebis, si ipse in læuum spicula intorserit. In cassum pectori antepones, si se ipse in terga conuerterit. Hoc quare dicam, sapienter aduerte. Habet hostis aduersus vnumquodque propositum familiaria tela, nec eisdem contra omnes iaculis vtitur, sed variis contra diuersos armis armatur. Aliis ille laicos, aliis Monachos, aliis subditos, aliis prælatos, aliis ociosos, aliis negociosos insidiis appetit:  multiplici astutia, sed eadem nequitia, aduersus vniuersos desæuit. Inde est, quod proprio solitarios,  maxime reclusos, bello persequitur:  velut ad singulare certamē prouocat9, singulari in eorum interitum sæuitia instigatur. Ingerit eis ex singularitate superbiam, ex ocio desidiam, ex taciturnitate multiloquium, ex paupertatis timore auaritiam. Nam magnum  singulare esse, quod solitariæ reclusionis professionem elegerit, quod aliorum amplas vias fugiendo, angustissimum iter assumpserit, quod eorum tepiditatem multo spiritus feruore euicerit, quod fere nullum huius propositi æmulatorem habeat, solitario laudator dolosus insibilat. Item quia, secundum Scripturam, in desideriis est omnis ociosus, succedente desidia succedunt desideria: totum illud tempus, quod subtractum fuerat occupationibus, vanis noxiisque impenditur cogitationibus. Irruit pręceps agmen multiplicium tentationum,  velut in vacua  in vacante discurreris domo, turba viciorum confusis clamoribus vniuersa perturbat. Concluditur intra Cellulam mundus vniuersus,  angustum septum vix vnius hominis capax, multarum terrarum vrbes, regnaque complectitur. Fit quietissimum ocium, turbulentissimum negotium,  cum nihil corporis sensibus nisi solitudo occurrat, familiari accessu, animæ visibus se mundus cum suis omnibus repræsentat. Nunc sibi iudiciale tribunal magnus eremita vsurpat, nunc episcopalibus infulis caput exornat, nunc multis monachorum millibus pręsidet, nunc quælibet alia ecclesiasticæ dignitatis officia pererrat:  se, cū pluribus prodesse maiore animæ suæ lucro potuerit, ociosum torpere deflens, propositique oblitus, omni labore laboriosius, ipsa sua quiete laborat. Nec innumera alia longe istis deteriora replico, quæ miserum hominem, postquam semel hostibus terga dederit, exerto in eius necem gladio persequuntur: nec ante plerumque absistunt, quam de sanguine eius cruentas manus crudeles homicidę reportent. Sic furentibus intra mentis arcana variarum rerum affectionibus, cum nihil de cogitatis præter vacuam Cellulam anima teneat: præ tædio dormitans, ipsius miserabilis tædij non in Deo, sed in mundo, non in se, sed extra se quærit remedium, pro quo maius incidit detrimentum. Nam quia semel assumptum propositum eremitam deserere pudet, quæritur occasio frequentis alieni colloquij: vt qui multa de se tacens tormenta patitur, aliorum saltem cōfabulationibus releuetur. Aperitur arcta reclusionis fenestra,  velut ad diuinum oraculum confluunt examina populorum. Dat responsa diuinus Propheta omnibus,  quasi de singulis si tacuerit, sit Deo redditurus rationem, vniuersorum causas audit, examinat,  discernit. Ibi plene de diu meditatis animo satisfacit:  sicut post acerbam famem cibo famelicus reficitur, ita ille auidis morsibus confluentium rumoribus satiatur. Obserata quidem est ianua, vel forte lapidibus obturata: sed per angustum fenestrellæ aditum recipit, quicquid per ostij latitudinem non admittit. Non intrant certe ad eum concurrentium corpora, sed penetrat  replet omnia, quæ sola animum a recto proposito auocat, corporum cura. Exundat ab ore copia verborum,  longi stillicidio silentij de cisterna dissipata prorumpit. Cumque de multis millibus singuli eius onustati sermone discedant: solus ille toti, si confluant, orbi, infatigatus leges promulgat. Talibus accidia remediis non curata, sed instigata, fortius ad tempus sopita resurgit:  vt febris acutissima paululum aquæ rigore lenita, demum velut ipsa medela sæuior ad vrendum insurgit. Nec ante quiescere potest, quam ad semel expertum perniciosum remedium redeat:  rursum se sub religionis velamine, tumultuosis verborum occupationibus immisceat. Quia si forte ex sanctitatis reuerentia, vel cōfiteantur homines seruo Dei peccata sua, vel consilium ab eo, quia pœnitentiam dare non potest, requirant, siue se orationibus eius ex deuotione commendent: non solum se iam cœlo dignum esse iudicat, sed etiam deuotorum oblationes suscipere non recusat. In quorum vno, spiritu superbiæ, aliorum se metiens opinione decipitur: in altero per eandem superbiam, quæ initium est omnis peccati, ad auaritiæ idololatriā dolose inducitur. Nam qui penuriam professus fuerat, paulatim opes congregat: nec prius desistit, quā alienis reatibus proprium penu farciat. Simulat ea colligens indigentiæ supplementum, vel si quid suæ necessitati superfuerit, indigentium adiumentum. Vult dispensator fieri alienorum bonorum, qui possessionem abiurauerat propriorum. Hac occasione Dei seruus mammonæ efficitur famulus, vt cum se fingit egenorum vtilitati prospicere, cupiditati suæ liberius valeat inseruire. Ea de causa omnes ad subueniendum pauperibus exhortatur, vt dum Paulus ministrans sanctus esse creditur, Ananias fraudator nullatenus æstimetur. Hoc astu, tugurium pauperis fit regum gazophylacium, solitarij inopia Salomonis opibus antefertur:  de spelunca egestatis Indorum thesauri largissime profunduntur. Post, de cura pauperum, ad culmina transfertur ædificiorum. Inde subiecta omnia curiose perlustrat, fundamenta iacit, perpendiculum extendit, structuræ suæ longitudinem, altitudinem,  latitudinem studiosus geometer dimetitur: ecclesias ædificat, vrbes mœnibus ambit, flumina pontibus obnubit,  se solum destruens, vniuersa cōstruit. Ita solitudinis professor in medio seculi conuersatur, Cellula clausus inter frequentias populorum discurrit, nundinas  angiportus sollicitus mercator oberrat: fit ei requies tormentum sessio labor, silentium pœna, clausura infernus. Sic, sic cæcatus lumine mentis, claususq. tenebroso carcere, rursus ad molam inquietudinis redit: vtque Samson Allophilis fit quondam fortis, dæmonibus eremita ludibrium. Hæc tibi, charissime, pauca de multis, sed quæ vehemētius consimilis propositi homines perturbare solent, breuiter ante cordis tui oculos reduxi: vt contra omnia quidem hostis tentamenta brachium fortitudinis exeras, sed aduersum ista professionis tuæ magis familiaria mala, magis cautus existas. Præmissa enim mūditia, carnisque continentia, de qua vel in modico exhortari te superfluum iudicaui: licet nihil intentatum relinquere Satanas soleat, hac inquam præmissa,  velut in fundamento virtutum firmiter collocata, quam Apostolus vocat sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum, paupertatis  veræ humilitatis tibi est fabrica construenda,  quæ ipsius cœli intima penetrent, altissima fastigia erigenda. Nam, Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnū cœlorum. Hæc in Christo tuo, cuius crucem portas, cuius sepulcrum inhabitas, cuius in te resurrectionem expectas, specialiter effulserunt. Hæc in terris Deus homo ambulans, itineris sui vestigia hominibus dereliquit: per hæc suis gradiendum esse, cœlestis Magister ostendit. Pauper ille fuit, non habens vbi caput reclinaret: nec is per quem mundus factus est, mundum ingrediens propriam domum, in qua nasceretur, inuenit: sed reclinauit eum mater in præsepio, quia non erat ei locus in diuersorio. Pauper ille fuit, qui de censu regibus reddendo consultus, cum nihil apud hominem vnde illum posset reddere inuenisset: ad inexhaustos Deitatis thesauros se contulit,  quod de domestica arca non potuit, de ore piscis hamo Petri Apostoli persoluit. Pauper fuit, qui cum panis esset angelorum, pane sæpe reficiebatur publicanorum. Pauper ille fuit, quem numquam seges propria pauit, numquam vitis ab eo culta potauit, numquam gregis sui vellus protexit, numquam pecunia, quæ vel ex innumeris miraculis congregari potuisset, ditauit: qui nec cœnaculum, vbi vltimum Pascha iam passurus cum discipulis manducaret, habuit, sed a patre familias mutuauit dicens. Vbi est diuersorium, vbi Pascha cum discipulis meis manducem? Sis  tu huius Dominicæ paupertatis amator pariter  imitator, neque te propter aliorum necessitates, quantalibet pecunia implices: qui ne pro tuis indigentiis implicareris, omnes a te talium sollicitudinum nodos explicuisti. Faciant sibi qui te consuluerint, amicos consilio tuo, immo Domini, de mammona iniquitatis: neque te habeant erogatorem suarum pecuniarum, quem esse existimant contemptorem propriarum. Quia si institerint, dent si ita volunt Priori tuo, dent fratribus tuis: vt vel ad proprios vsus ab ipsis retineantur, aut per manus eorum aliis distribuantur. Sed  si ipsi fratres tui institorem talium te esse præceperint,  de paupertate tua sibi negociari, non adquiescas, meamque auctoritatem coactioni eorum obiice: licet in his nullum sit periculum inobedientiæ, in quibus ratio contradicit iustitiæ. Sit Cella tua vacua pecunia, repleta iustitia, indigens opibus, referta virtutibus; vt quia non est conuentio Christi ad Belial, ita exinaniatur rebus terrenis, vt possit in ea cœlestibus locus esse thesauris. Nec ipsius corporis tui te nimium cura sollicitet, ne forte oculum in cœlo defixum, rursum in terras respicere cogat:  semel coruina cupiditate cadaueri inhærens, ad arcam redire contemnat. Præstolare post Deum a Priore tuo sobrium victum,  non superfluum vestitum: quæ iuxta beatum Apostolum ab eo consequens, his esto contentus. Sis pauper,  pauper spiritu, pauperem Dominū tuum sequere: vt non tantum de egestate rerum, quantum de spirit9 paupertate, hoc est humilitate, in ipso Domino glorieris. Noli ambulare in magnis, neque in mirabilibus super te: quia si te mirabilem putaueris, mirabilem in sanctis suis nequaquam admirari poteris. Nam defixa mens in admirationem creaturæ, nullo modo proficere potest ad considerationem rei increatæ. Pondere enim, quo in inferiora demergitur, ad superna respicere prohibetur. Non tibi blandiatur propria solitudo, nec vilescat aliorum multitudo: sed omnibus te inferiorem  viliorem non solum lingua pronuncia, sed etiam intimo cordis crede affectu. Hoc est plane, secundum Domini sententiam, esse mitem  humilem corde. Præpone vitam eorum vitæ tuæ, actus eorum actibus tuis, laborem eorum quieti tuæ, opera eorum ocio tuo: vt dum alienos profectus attendis, de propriis operibus non extollaris. Cogita quanta illis non desint quæ tibi adesse non possunt bonorum operum exercitia, quorum  si affectum habere valeas, effectum tamen vltra assequi nullatenus possis. Es quidem,  tu iumentum Domini: sed clausus stabulo eius, recubas  ruminas pabula eius. Sunt illi equi fortes parati in diem belli, in quibus eques cœlestis residens, fortiter expugnat,  perimit principem mūdi. Aguntur isti freno obedientię, concitantur stimulis disciplinæ: anheli  sæpe latera cruentati viam mandatorum Dei discurrunt, nec, nisi cursu consummato brauium comprehendant, quiescunt. Hi pondus diei  æstus non Cellulis clausi, sed sub diuo constituti tolerant: iugum obedientiæ forti ceruice sustentant, iacula iracundiæ fortiter ab hostibus  proximis intorta, patientiæ scuto repellunt. Qui nihil sibi de mundo, nec seipsos reseruāt:  sicut de simulacris legitur, Oculos habent  non videbunt, aures habent  non audient, manus habent  non palpabunt, pedes habent  non ambulabunt, non clamabunt in gutture suo. Egentes, angustiati, afflicti, quibus interdum virtute obedientiæ, nec ipsa bona operari licet: pro quibus plerumque ac si pro malis operibus pœnas luunt. Super hæc omnia te quiescentem  feriatum mundus adorat, hos laborantes  fatigatos magno contemptus,  amaritudinis calice potat. Hos tibi  omnem cuiuslibet religionis Ordinem antepone: vt cum omnibus te postposueris, omnibus ab inspectore cordium præponi merearis. Nam vocatus es ad nuptias, in quibus si vltimum elegeris locum, audies ab inuitatore. Amice, ascende superius. Sic angelo superbiæ calcato, Christi tui paupertate ditatus, humilitate cœlis altior factus: iam contra præmissum accidię spiritum armare,  eum virili dextera, qua iam dictos prostraueris, elide. Facilis erit eius subiugatio, frequentes de fortioribus hostibus victorias assequuto. Noli eo instante cōfugere ad perniciosa remedia, nec in hac parte morbo morbum curari æstimes: sed ea tibi adhibe medicamina, quæ  lædere nesciant,  festinata salutem efficacia reddant. Oratione ergo primitus quasi primo,  pręcipuo bono tam hoc quam cętera mala propellere consuesce, atque in ea totam mentis intentionē defige. Hac orantis corpore quiescente, vincuntur furentes aeriæ potestates, hac tentationes validissimæ fortissime superantur, hac infestantes cogitationes vt muscæ importunissimæ abiguntur, hac fugantur spissæ Ægyptiorum tenebræ: hac infulget mentibus lumen inuisibile, hac cordis oculus carnali adhuc crassitudine obuelatus cœlestia rimatur, hac ipsum increatum  creantem omnia spiritum, humanus, prout homini licet, spiritus contemplatur. Huic cœlesti theoriæ te amodo victurū deuouisti, propter hanc mundi latitudinem fugiens, angustiis te solitariæ speluncæ coartasti: ne ab hoc intuitu mundanarum rerum te multiplex visio reuocaret, corporeis oculis firmos parietes obiecisti. Inter quos clausus, nec aspectus hominum reformidās: quanto es ab illis remotior, tāto Deo adesto propinquior. Seiunctus ab aliis illi adiungere, vt qui corpore a corporibus segregaris, spiritu spiritibus coniungaris. Ad hanc singularem orandi gratiam hortatur Propheta. Venite, ait, adoremus  procidamusante Deum: ploremus coram Domino qui fecit nos. Et Apostolus. Sine intermissione orate, in omnibus gratias agite. Et ipse Dominus. Vigilate  orate, vt non intretis in tentationem. Et ad cauendas,  ad repellendas tentationes, [...]