Frater quidam montis Thabor, vt dicebat, Monachus, habitu peregrini nuper ad nos veniens, de beatitudine vestra bona plurima nobis retulit:  inter omnes Orientis ecclesiasticas personas, Cluniacensis monasterij vos singularem amicum referens, animos omnium nostrum, ad diligendam  amplectendam reuerentiam vestram magnifice incitauit. Quem enim non incitaret, quem non ex intimis commoueret, non cuiuscunque, sed Bethleemitici Episcopi, in humiles  remotos pauperes Christi, ab eius spiritu excitata dilectio? Bethleemitici inquam Episcopi, præsepis Dominici custodis, illius præsepis ad quod custodiendum vix iustus Ioseph  virgo Maria admissi fuerunt: illius quod æterna maiestas mortali carne induta,  ad humanos oculos prodiens primum elegit,  in quo præ omnibus terræ locis, cæli Rex primitus requiescere voluit, sicut legitur, Reclinauit eū mater in præsepio? Gratias igitur illi, cui nato in Bethleem gloria in altissimis Deo ab Angelis cātatum est, qui inter homines bonæ volūtatis vos computans, charisma pacis illius, quæ omnem sensum exuperat, cordi vestro inspirauit:  vt etiam ad longe positos, charitatis latum mandatum nimis, per immensa terrarum  pelagi spatia extenderetis, animauit. Hoc nos experti sumus, qui in occiduo  pene vltimo orbe, hoc est Cluniaci, positi, Orientalium specierum fragrantiam sensimus  in odore vnguentorum, hoc est, preciosarum virtutum vestrarum, velut adolescentulæ, hoc est infirmiores, currere cœpimus. Curremus ergo, nec nisi comprehenderimus, currendo deficiemus: donec per affectum, quo currimus, ad domum non transeuntem, sed æternam in cœlis, pertingamus: vbi non tantum de inchoata, sed iā de consummata dilectione,  perpetua cohabitatione in Christo lætantes, ei vobiscum sempiterne cohæreamus. Sit ergo sublimis mater Bethleē, Cluniacensi filiæ in sempiternum coniuncta: vt quod corporali nequeunt visione, hoc spirituali  sincera expleant dilectione.