Non possum quantum volo gratias agere, quod non solum per nuncios sæpe a me reuerentiæ vestræ transmissos, sed etiam per alios pro suis negociis maiestatem Apostolicam adeūtes: quid erga me vel vestram Cluniacen. Ecclesiā animi geratis, ostendere non cessatis. Inde multa exempla habeo, quæ nunc proferre supersedeo. Vnum tamē profero, de quo sicut multum amoris vobis debeo: ita vos eius causa, quod filiali præsūptione loquor, cōtra illud vel similia cautū esse exopto. Nouit sapientia vestra,  ex scriptura sancta frequenter recitat, homines in corde  corde loquentes, Qui exacuerunt vt gladium linguas suas:  vt rursus idem qui hæc protulit ait, Acuerūt linguas suas sicut serpentes: venenum aspidum sub labiis eorum. Hos plane, hos tales, magnis hominibus, in magnis occupatis sæpe subripere solere:  pro veris falsa, pro antidoto venenum frequenter ingerere. De talium numero illi fuerunt, qui mentiri non metuentes, auribus sanctitatis vestræ tantum mendacij prodigium infuderunt, vt dicerent,  frequentes ad vos querimonias deferrent: quod Dominus Viennensis Archiepiscopus Cluniacēses monachos nequaquam protegeret, sed impugnaret:  vnde memorabili  amplectendo verbo vestro longe positi supplicamus, quos propensius diligere deberet, nihilominus inquietaret. De his ergo ista vobis suggerentibus quid dicam? Quid dicam, nisi quod Psalmus, cuius sententias supra tetigi, dicit, Vana loquuti sunt, vnusquisque ad prodimū suum, labia dolosa in corde  corde loquuti sunt? Quid dicam, nisi quod  alibi idem horum prolator ait, Mentita est iniquitas sibi? Nouit Pater, vt credo, filij cor: nouit si recordatur, quæ ei Antisiodori, vel apud Barum secreto suggessi: quod pene idem esset, quantum in libro conscientiæ meæ legere poteram, vobis mentiri quod mori. Vnde sciatis me vera dicere,  vobis sicut coram Deo in Christo loqui: quod manus Domini Viennensis in quantum recolere possum, mundæ sunt a sanguine omnium Cluniacensium:  iuxta quod sentio, nisi forte quod non puto sallar, innocens est ab omni Cluniacensi noxa, ex quo Viennensis Patriarcha factus est, non solum opere, sed etiam verbo. Si quis ergo ei derogare voluerit,  aliquid de Apostolici amoris gratia diminuere: quærat alios, quorum prætextu vel occasione hoc faciat, quam nos: quærat alios quam Cluniacenses vestros, neque velamine falsitatis iniquitatem suam palliare contendat. Nam vt ista, de quibus, vt credo, sategi, dimittam: oro Pater, vt tanto homini, tam probato, tantæ vitæ, tanti propositi, qui omnes pene dies suos a puero vsque ad senium immolauit Deo: sicut omnibus bonis facitis, deferatis,  nullum contra ipsum, nisi de re comperta  probatissima audiatis.