VIDI literas vestras,  in eis magnum erga nos affectum animi vestri cōspexi. Aduerti quod facile fuit, falsum in parte esse vulgare prouerbiū, quo dicitur, honoribus mores mutari. Neque enim honor assumptus ab amore nostro semel olim concepto vos in aliquo permutauit: nec in aliud,  aliud, quam quod ante fuerat, deriuauit. Non estis secutus quosdam nostri tēporis homines, qui de congregatione nostra, aut in Abbatias assumpti, aut Episcopatibus decorati, vt corpore, sic  mente a nobis diffugiunt: ab amore suorum statim resiliunt,  velut abiecto graui quantum ad ipsos Monastici Ordinis iugo, exultāt. Ostendunt quo animo, dum humiles viderentur, Deo seruierint: qui data occasione Ecclesiastici regiminis, totos se quantum audent Deo subtrahunt, mundo dedicant:  non sicut serui Dei, sed quasi velamen habentes maliciæ libertatem, effrænes,  precipites, velut iam adepti quod diu optauerant, vbique discurrunt. Suos postponunt, alienos sectantur, nec iam vel quo primū venerint, vel vbi manserint, vel vnde exierint, recordantur. Non sic tu, vt audio, charissime, non sic plane tu facis, qui nostra tuis negotia semper anteponis: qui pro causis Cluniacensibus terminandum huc illucq. discurris,  ad nutum nostrum vel nostrorum, reipublicę nostrę impugnatoribus te vbique audacter opponis. Vnde gratias tibi multas agentes, pro certo noueris, quod plenam vicem dilectionis tibi repēdimus,  locum tibi in recessibus animi nostri optimum conseruamus. Valeas semper in Domino,  sic impositum tibi per Dei gratiam officium exerce: vt sis,  vita carbo ardens,  exemplo lucerna relucens.