QVONIAM res gestas,  maxime religiosas memoriæ commendare semper vtile est: visum est mihi vt ea quæ in Cluniacensibus institutis a viginti quatuor annis, hoc est ex quo officium pastorale indignus suscepi, mutata, aucta,  dempta sunt, scriptura mediante, ad modernorum  posterorum notitiam transmittam. Hoc eo modo facere decreui, vt non solum ea quæ, vt dictum est, mutata, aucta, vel dempta sunt, ponam, sed  qua ratione variata sint subiungam. Horum duorum alterum cognitioni rerum inseruiet, alterum scandalo eorum, qui causam mutationum ignorantes,  moti fuerant, vel moueri poterant, fortasse sufficiet. Nulli enim sapientium noua, inusitata,  mira videri debet vsuum Ecclesiasticorū si necessaria fuerit,  frequens mutatio, quoniam aliud est quod a Domino æterna lege immobiliter tenendum præcipitur, alterum quod ab hominibus vtilitatis cuiuslibet causa ad tempus, non in perpetuum imperatur. Et illud primum quidem idcirco mutandum non est, quia si non seruatur, nec salus æterna vllo modo conseruatur. Hoc vero secundum ideo quandoque mutatur, quia quod aliquando vtile fuerat, aliquando noxium comprobatur. Et vt clarius eloquar, quæ veræ virtutis sunt, nunquam mutanda sunt: quæ vero adiumenta virtutum, pro congruentia rerum, personarum  temporum vtiliter dispensanda sunt. Nec enim præceptum fidei, spei, vel caritatis,  quæ sub ipsa caritate continentur, castitatis, humilitatis, veritatis,  sinceritatis mandata mutari, quolibet dispensante, vel qualibet dispensatione possunt. Ieiunia tamen, vigiliæ, opus manuum, corporalis exercitatio, quę iuxta Apostolum, vtilis quidem, sed ad modicum est,  similia istis, quæ enumerare prolixitas prohibet, nunc minui, nunc augeri, nūc omnino subtrahi, certæ necessitatis vel caritatis causa, Præpositorum magisterio debent. Hanc regulam Apostoli ipsi sequuti sunt, hanc eorū successores Apostolici Pontifices, hanc sancti Monachorum seu Heremitarum Patres, hanc  præcedentes Cluniacensis ordinis magni  egregij fūdatores. Hos si nominare sigillatim necessitas imperaret, ostenderem a primo sancto Odone, vsque ad vltimum sanctitatis titulo insignitum, Hugonem sanctum Patrem, vniuersos de institutis consuetudinibus plurima suis temporibus, vrgente tamen necessitate, vtili semper causa mutasse. Multa enim priores vtiliter instituerunt, quæ sequentes certa interueniente causa vtiliter mutauerunt. Hos ego sequutus quædam in pristinis vsibus, certæ vtilitatis causa monente, mutaui,  idcirco, non vt quidam olim in angulis, ad corrodendas carnes fraternas, semotis locis insusurrabant, me, ista faciēdo, eis prætuli: immo hac sanctorum Patrum mutatione, ab eorum tramite non deuiaui. Feci tamē hoc nō solo meo arbitrio, sed iuxta regulæ præceptum, quorumdam Deū timentium ac sapientiū fratrum consilio. Feci hoc tandem Capituli vniuersalis assensu. Et quia quod prætermittendum erat breuiter prętermissum est, ad ipsa, quorū gratia hæc præcesserunt, iā stilus accedat. Verū quoniam operi Dei nihil præponendum esse Regula præcipit, nec ego ei aliquid in scribēdo præferam: sed ab ipso opere diuino, hoc est Ecclesiastico officio, exordium sumam.