Frater quidam vestræ, vt dicebat, Congregationis, nuper ad partes Gallicas  Hispanas, habitu peregrini, orationis, vt asserebat, causa veniens, per nos transitum fecit;  de statu vestro, qui eousque nobis ignotus fuerat, de ordine, de studio religiosæ conuersationis vestræ, nos, vt dignum erat, non minimum lætificauit. Adauxit multomagis, immo prorsus vniuit sanctitati vestræ affectus cordium nostrorum: quod retulit non solum communi fide, non solum monastica professione, sed insuper Cluniacensis Ordinis sollicita obseruatione, vos corpori nostro moderno tempore esse vnitos. Gauisi ergo sumus in Domino, quod terræ illi sanctæ, a qua salutem fidei,  fidem salutis accepimus, aliquid bonorum studiorum, licet non per nos, per nostros tamen refudimus. Gaudere vero debetis  vos, si de semine, quod seuistis, fruges aliquas, si de virgulto a vobis plantato fructus, quamuis modicos, recipere potuistis. Debet enim, vt ait magnus Apostolus, in spe qui arat arare,  qui triturat, in spe fructus percipiendi. Fuit  hæc gratia superni largitoris, nostræ vestræque Galliæ, nostris vestrisque diebus collata: vt præ cæteris mundi partibus, ante omnes mundi populos  nationes eligeretur: per quam sacra humanæ redemptionis loca, a iugo impiorum eruerentur, libertati restituerentur,  quæ prius quingentis fere annis, perfidis obstantibus, inuia facta fuerant, iam peruia facta, orbis vniuersi populis fidelibus aperirentur. Vos igitur incolæ regionis sanctæ, sancti montis illius inhabitatores, cuius inhabitationem, transfigurato in eo Domino, Princeps Apostolorum Petrus, licet nesciens, quid diceret, concupiuit, cum ait, Domine bonum est nos hic esse, cuius sanctitatem iam mente sanissimus extollens dicit, Hanc vocem nos audiuimus cum essemus cum illo in monte sancto: vos, inquam, charissimi, in monte sancto, sancti esse laborate: quoniam  hoc Sanctus sanctorum admonet,  frequenter iterando replicat,  inculcat dicens, Sancti estote, quoniam ego sanctus sum. Ideo, licet Christianis omnibus generaliter, monachis omnibus specialiter dicatur: vobis tamen quodammodo specialius dicitur, quos non tantum Christiana professio, non tantum monastica deuotio, sed  ipsius, vt dixi, sancti loci inhabitatio, ad omne opus bonum promptiores exhibere, deuotiores reddere,  in his constanter perdurantes beatiores facere debet. Ideo castitati, ideo humilitati, ideo charitati, omnem vos operam impendere conuenit: vt nequaquam saluti vestræ opera vestra obuient,  Saluatorem vestrum saluare vos volentem impediant: quoniam, vt ipsi optime nostis, non sancta loca, sed sancta opera saluant. Et quia aut omnes, aut multi vestrorum, de cismarinis partibus ad transmarinas migrauerunt: considerent animos, videant intentionem, quam hinc illuc transeuntes habuerunt. Attendant  quam nunc habeant, quia iuxta pagani, sed sapientis verbum. Cœlum non animum mutant, qui trans mare currunt. Istud ad hoc infero, vt si mutandos agnoscitis pristinos affectus, in melius commutetis: quia iuxta Dominum, Si oculus simplex fuerit, totum corpus lucidumerit: si autē nequam fuerit, totum corpus tenebrosum erit. Purificate ergo tam recta intentione quam sacris virtutibus oculum cordis, quo Christum in monte suo non iam corporali, vt olim, sed spirituali gloria transformatum, ipsi spirituali immutatione transformati, nunc quidem per spem  amorem, in futuro autem facie ad faciem contemplari mereamini. Nos, ait Apostolus, transformamur a gloria in gloriam, tanquam a Domini spiritu: a gloria scilicet fidei ad gloriam speciei, a gloria virtutum ad gloriam gaudiorum, a gloria meritorum ad gloriam retributionum, tanquam a Domini spiritu: quia spiritualia spiritualibus comparans, docet per Spiritum Dei,  hic dari multiplicitates gratiarum,  ibi conferri immensitatem gloriarum. Præclaro igitur monti,  ipso nomine luminoso (sonat enim in nostram linguam versum Thabor, lumen adueniens) huic certe tam splendido monti opera tenebrarum nullo pacto concordant, quia nulla societas lucis ad tenebras. Omnes enim filij lucis estis,  filij diei, non estis noctis, neque tenebrarum. Non debet excidere a corde vestro, sacri loci vestri tam cœlestis  celebris illustratio; quem omnipotens Pater voce, Filius glorificato corpore, Spiritus sanctus lucida nube dedicare voluit. Tota plane diuinitatis plenitudo locum illum consecrans, præter vniuersalem salutem, quam omnibus inde prouidit, vestros quoque dies  tempora ista nouissima præuidit. Admonuit tantis miraculis, tam sacris reuelationibus, tanti loci inhabitatores, erga sacra vigilantissimos semper esse debere: nec ad præcepta cœlestis Magistri, quibus ab olim subditus est orbis terrarum, surdas aures afferre: de quo in hoc monte vestro, omni humano generi imperatum est, Ipsum audite. Cumque in omnem terram sonus iste exierit,  ipsos remotissimos mundi fines atque extimos angulos penetrauerit: vbi primo sonuit clarius resonare, vbi primo auditus est, debet velocius  diutius exaudiri. Sed noui quia hoc facitis, , iuuante gratia Saluatoris omnium, multo magis facietis. Ea de causa mox vt de vobis audiui, vos mihi rapiens in cor meum charitate plenissima introduxi: rogans, vt quod vobis prior  a nullo inuitatus impendo, hoc vos mihi  fratribus eidem nostro vestroque Domino famulantibus, rependatis. Oretis videlicet pro nobis, orantibus pro vobis: vt fides  charitas, quæ nos hic vobis etiam non visis  remotissimis iungunt, gratia Christi Domini  dono Spiritus eius, in æternum conuicturos  collætaturos coniungat. Amodo enim licet sero cognitis,  affectum quem plene possumus omnibus vobis,  effectū quem poterimus omnibus vestris, vt fratribus iam charissimis impendemus. Gratia spiritus Sancti cum omnibus vobis, Amen.