DIGNE etenim Dominus Deus omnipotēs æquissimus retributor meritorum  operum, beatum Maiolum tantis  innumerabilibus miraculis choruscare facit in terris, quoniam quidem illud promeruit semper bene viuendo,  in stadium præsentis vitæ iuste currendo. Nam quinos sensus corporis sui coercitos semper censura magistrali, aptos  idoneos exhibuit donatiuo cœlestis brauij. Vnde semper se exhibendo hostiam viuam, sanctam, Deo placētem, glorificauit  portauit Dominum Deum in corpore suo. Igitur digne  laudabiliter illum clarificat miraculis, complens in eo illud signaculum benedictæ promissionis. Qui me, inquit, glorificat, glorificabo eum. Nam huius promissionis est immemor, qui super beati Maioli, cui viuere Christus fuit,  mori lucrum, audita vel visa miracula, aliquod incredulitatis posuerit asperum, vel malæ infectionis ruminauerit inuentum. Is etenim quātus fuerit in salute aliorum, testatur illud quadruuium virtutum, in quo semper inuigilauit,  pro recipiendæ beatitudinis præmio,  pro aliorum salutis exemplo. Ab ipso namque prudentiam constantis vitæ, temperantiam discretionis maternæ, fortitudinem victricis palmæ,  iustitiam æquissimi libraminis sumpsit, quicumque sancto eius comitatui veraci fide adhæsit. In his virtutibus se semper exercuit, non autem per speculum  in ænigmate,  his repletus est in suo tempore. Pro his virtutibus se semper comitantibus, peregit in vita sua miraculorum innumerabilia signa,  nunc post fœlicis vitæ suæ cursum, illud centuplicatum reddit gaudium.