HVIVS quoque [Othonis] Imperij tempore egressi audacter Sarraceni, ab Africanis partibus occupauere tutiora Alpium montium loca, ibique aliquamdiu morantes, vastando regionem, in gyro diuerso raptu tempus expleuerunt. Contigit ergo eodem tempore, vt beatus Pater Maiolus ab Italia rediens in artissimis Alpium eosdem Sarracenos obuiaret. Qui arripientes abduxerunt illum cum suis omnibus ad remotiora montis, ipso tamen Patre grauiter in manu vulnerato, dum in ea excepisset vltro ictum iaculi super vnum de suis venientis: dispertitis quoque inter se omnibus, quæ illius fuerant, interrogauerunt eum, si tantæ ei essent in patria facultates rerum, quibus videlicet se suosque valeret redimere de manibus illorum. Tunc vir Dei, vt erat totius affabilitatis dignitate præcipuus, respondit se in hoc mundo nihil proprium possidere, nec peculiaris rei se fieri possessorem velle: sua tamen ditione non negans plures teneri, qui amplorum fundorum  pecuniarum Domini haberētur. Quibus auditis, ipsimet hortabantur illum, vt vnum e suis mitteret, qui suæ suorumque redemptionis pretium illis deferret. Insuper pecuniæ pōdus atque munerum ei determinantes, indixerunt: fiunt enim mille librarum argenti, vt videlicet singulis libra vna in partem proueniret. Misit quoque vir secularis per vnum de suis ad Monasterium scilicet cui præerat, Cluniacense, per paruam Epistolam ita se habentem. Dominis  Fratribus Cluniacensibus frater Maiolus miser,  captus. Torrentes Belial circumdederunt me, præoccupauerunt me laquei mortis. Hunc vero si placet pro me  his, qui mecum sunt capti, redemptionem mittite. Quæ vt delata est, videlicet prædicti Monasterij Fratribus, extitit illis pro vita incomparabilis mœror ac luctus, necnon  totius patriæ pertristis nuncius, distractis quoque ab eisdem fratribus, quæque in omni eiusdem Monasterij ornamentorū erant supellectili præstitum pij Patris, quam totius coadunauere precium. Sed vir secularis, dum interim a Sarracenis captus teneretur, cuius meriti esset, latere non potuit. Nam cum ei hora prandij obtulissent cibos quibus vescebantur, carnes videlicet, panemque admodū asperum,  dicerent, Comede, respondit: Ego vero si esuriero, Domini est me pascere. Ex his tamen non comedam, quia non mihi vsu fuerunt. Cernens enim vnus illorum viri Dei reuerentiam, pietate ductus, exuens brachia simulque abluens,  clypeū, super quem etiam in conspectu venerabilis Maioli satis mūdissime panem confecit. Quem etiam citatissime decoquens ei reuerendissime detulit. Ipse quoque suscipiens illum, atque ex more oratione præmissa, ex eodem reficiēs, Domino gratias egit. Alius quoque Sarracenorum eorumdem cultro deplanans ligni castulam, posuit incunctanter pedem super viri Dei codicem, bibliothecam videlicet, quam ex more secum semper ferre consueuerat. Dumque vir secularis intuens ingemuisset, aliqui minus feroces ex ipsis perspicientes, suum increpuerūt comparare, dicentes non debere magnos Prophetas sic pro nihilo duci, vt illorum dicta pedi substerneret. Siquidem Sarraceni Hebræorum, quin potius Christianorum Prophetas legunt, dicentes etiam completum iam esse in quodam suorum, quem illi Mahomet nuncupant, quicquid de vniuersorum Domino Christo sacri vates prędixere. Sed ad errorem illorum comprobandum, etiam ipsorum genealogiam penes se habent, ad similitudinem videlicet Euangelij Matthęi, qui scilicet ab Abraham narrat Genealogiæ Catalogum, vsque ad Christum per Isaac successionem descendens. In cuius videlicet semine vniuersorum promissa atque prædicta est benedictio illorum, inquiens, Ismael genuit Nabaioth, atque deinceps vsque in erroneum illorum descendens figmentum. Quod scilicet tantum est a veritate alienum, quantum a sacra  Catholica auctoritate extraneum. Præterea, vt beati Maioli sanctitas claresceret, is qui eius volumen pede calcauerat, eodem die pro quauis occasione, revera iudicio Dei, cæteri furiose irruentes in eum, eumdem ei truncauerunt pedem. Plures enim iam ex ipsis erga eum cœperunt mitiores ac reuerentiores existere. Tandem vero quidam de fratribus illuc expeditius remeantes, data eisdem Sarracenis præsignata pecunia, Patrem cum viris tantū, qui cum eo capti fuerunt, in patriam reduxerunt.