In nomine sanctæ et individuœ Trinitatis. Notitiæ præsentium et futurorum commendatum sit qualiter, ego Willelmus, Nivernensis comes, vel quo fine querelas quas habebam adversus S. Germani Autissiodorensis cœnobii ecclesiam per manus Hugonis Autiss. episcopi, cum Gervasio prædicti cœnobii abbate pacificaverim. Calumniabor res latronis in burgis castelli Sancti-Germani capti, et habere cum ipso latrone volebam. Amodo autem latronem habebo sicut habere solebam, res vero ejus quæ in burgis eisdem erunt, nec calumniabor, nec requiram; sed si forte homo meus liber vel servus in latrocinio in burgis castelli Sancti-Germani captus fuerit, et de eo clamor ad præpositum S. Germani venerit, præpositus S. Germani, et qui clamorem fecerit, capitale suum cum rectitudine habere fecerit, et justitiam suam ad præpositum pertinentem inde cœperit. Quod si ego, vel homines mei latronem illum, hominem videlicet meum et res suas habere voluerimus, et a præposito S. Germani petierimus: si præpositus nobis reddiderit suscipiemus; sin autem quomodo non perdamus quæremus. De latrone quoque qui mihi vel hominibus meis redditus fuerit, sic pro posse nostro fideliter providebimus, ne malum inde ecclesiæ S. Germani contingat: mensuras vero annonæ, et vini quas in burgis S. Germani, non tantum in castello, calumniabar in pace S. Germani ecclesia deinceps possidebit, sed mensuræ castelli et burgorum S. Germani mensuris meis æquabuntur, et si postea quam æquatæ fuerint, aliquis eas falsificaverit, sicut supra scriptum est de latrone, ita fiet de earum falsificatore. De infracturis, de assutibus de seditionibus, de inventis, quæ ego calumniabar in burgis castelli S. Germani, sive in viis publicis, quæ in burgis sunt; sicut burgi comprehenduntur domibus, curtilibus, olchis, quam faciebam calumniam dimitto, excepto quod si homini aliquid forisfactum fuerit, homo meus capitale suum cum rectitudine habuerit, et ego meam rectitudine habuerit, et ego meam rectitudinem ad me pertinentem. In placito generali, de hominibus meis qui in burgis castelli S. Germani, vel in terra ejus, quæ est sub muro civitatis habitant, ultra sex denarios monachi de ditiore non accipiant. Consuetudo vero lignarii a singulis a quibus accipitur semel in annos accipiatur, tempore quod monachi elegerint. Quando autem vinum meum per bannum vendi faciam, tribus diebus in castello S. Germani vendere voluerit vendat. Custodes vero banni mei maneant in locis illis in quibus manserunt tempore Willermi consulis avi mei. Guarennam autem leporum quam feceram in perpetuum dimittam. Has autem querelas et calumnias supradictas quas ego adversus ecclesiam S. Germani faciebam juraverunt homines S. Germani decem: Ingelbertus præpositus, et alii novem sequentes, quod Willermur comes, avùs meus, neque per rectitudinem, neque per consuetudinem eas habuerat, et ego eas dimitto. Sciendum quoque quod propter has dimissiones; et has pacificationes, neque ego adversus ecclesiam S. Germani perdo, vel ecclesia S. Germani adversum me perdit hominem, vel fœminam, vel terram, vel usum, vel consuetudinem, exceptis supradictis querelis et calumniis quas ego dimitto. Laudant hoc uxor mea comitissa Adalaïda, et filius meus Guillelmus. Testes hujus rei sunt; Hugo abbas Pontiniacensis, (et alii XII qui scribuntur in carta.) Actum est hoc Autisiodori, anno incarnati Verbi, M. C. XXI indictione XIIII, regnante rege Ludovico, anno regni sui XIIII.