Eo tempore contigit nescio qua Dei voluntate vel permissione ad Cluniacensis congregationis regimen, quod non dupliciter, sed simpliciter profero, me indignissimum assumi,  tantarum numero, tantarum merito ouium Christi curam, inutilem  improuidum prorsus opilionem assumere. Et quia famam huius de quo sermo est, ante hoc officium hauseram,  ea de causa eum iā ex parte notum  familiarem habebam: ad Ordinis adiutorium,  ad impositæ curæ supportandam sarcinam, ipso statim primo vocationis meæ anno Cluniacum euocaui. Astrinxi eum mihi fortiore nec vnquam dissoluendo amoris vinculo, eique statim Ordinis  claustri, cuius vt iam dictum est, feruentissimus erat amator, curam imposui. Succreuerant paulo ante in magno illo  nobili monastici ordinis agro, resecanda vel potius euellenda, vtilibus satis contraria,  quorundam quos nominare nolo, culpa vel desidia, nam ex maiori parte iam vita excesserunt, plurima extirpanda exorta fuerant. Ad huius rei adiutorium magnum hunc  vineæ Christi non segnem operarium, vt iam dixi accersens, insignem vere eum adiutorem expertus sum. Nam noxia vel superflua quæque in cibis, in potibus, in moribus quā maxime persequens, licet ea de causa multa nunc reticenda passus fuerit, ea tamen ad congruum finem, etsi non statim, Deo præcipue, meque cum quibusdam aliis pro viribus iuuante, perduxit. Nec idcirco tamen curam Monasterij iam dicti deposuit, quoniam a me, quia sic res exigebat,  Cluniaci ordinem tenere,  domui iam dictæ prouidere coactus, non obedire non potuit. Erat quippe talis, qui non vnius tantum virtute dexteræ, sed  ipsa sinistra, sicut de quibusdam scriptura sacra refert, pro dextera vti nosset. Et recte: iusti enim hominis est, nunquam sinistram habere, sed semper ea quæ sinistra, hoc est aduersæ partis sunt, in dexteram, hoc est, rectam conuertere. Sic expertam hominis virtutem, non vni tantum, sed gemino oneri portando sufficientem, vtrumque eius humerum supposui, atque vt secundum eam quam in ipso cognoscebam gratiam, fratribus suis aliquantulum abinuicem semotis, labore suo proficeret, prouidi. In hoc statu, aliquanto tempore decurso, postquam certa  vtilis causa exegit, dato ei apud Cluniacum ordinis successore, ad sancti Martini monasterium, vt prius regendum, eum remisi.