Notum fieri volumus tam presentibus quam futuris generationibus quod Odo Burgundie dux, cum zelo divino et xpistianitatis amore accensus Hierosolimam cum ceteris xpisticolis adire vellet, antequam proficisceretur, ea scilicet vice, qua de ipso itinere ultra progredi non valens ad propria cum multis repedavit, Deo et Sancte Marie concessit post obitum suum, ubicumque contigisset, quicquid apud villam Mercennacum jure hereditario proprium possidebat in servis et ancillis, terris cultis et incultis et in omni justicia ver consuetudine, quatinus, sicut ipse eandem villam in vita sua tenuerat et sicut domnus Hugo frater suus, tunc dux invictissimus, postea autem Cluniacensis monachus, eidem Molismensi ecclesie eam concesserat, sic eam fratres post ejus mortem liberam tenerent et ad suos usus jure perpetuo possiderent. Et ut hec firmius stabilia constarent, uxorem suam et duos filios suos ad hec laudanda ammonuit, qui et ipsi devote laudaverunt et predictam donationem sua auctoritate roboraverunt. Preterea peciit predictus Odo dux a domno Roberto fratre suo, Lingonensi episcopo, ut de hoc dono Sancte Marie et ejus servulis fideliter auxilium ferret et, si quis forte de filiis suis post ejus obitum aliquam calumpniam de hac re monachis moliretur inferre, non solum precibus sed etiam pontificali prohiberentur potestate. Ad inditium autem hujusce donationis concessit eisdem Molismensibus monachis ad presens in vita sua forestiam de Mercennacho et uxorem Arduini cum filiis suis et cum omni tenemento suo, omnem etiam consuetudinem et supercaptionem quam habebat in Ansierio de Lagnia. (F° vj r°) Hujus ergo donationis testes plurimi magne nobilitatis et auctoritatis viri existerunt; in primis domnus ipse Robertus Lingonensis episcopus, frater suus, qui non solum testis idoneus sed etiam laudator extitit devotus; deinde Wido de Wangionisrivo, sororius ejus; Rainerius senescalus, Tescelinus li Sors, Landricus de Lanfridicurte; item Achardus senescalcus et Gaufredus prepositus de Maseio.