[Honorius Episcopus servus servorum Dei, dilectis filiis Abbati et conventui Cluniacen. salutem et Apostolicam benedictionem. Religionis vestræ, in qua de die in diem laudabiliter Domino cooperante proficitis, meretur honestas, ut vestris petitionibus à Sede Apostolica favorabiliter annuatur, et illis præcipuè quæ sic pulsant cum moderamine animum præminentis, quod intra exauditionis januam merentur admitti. Vestra sanè petitio nobis exhibita continebat quod cum Monasterium vestrum, quod ejusdem sedis specialiter juris existit, à primo suæ fundationis exordio usque ad moderna tempora multis et diversis Romanorum Pontificum Privilegiis et indulgentiis sit munitum, et dotatum libertatibus ab eisdem, nonnulli Archiepiscopi, et Episcopi, et Officiales eorum, aliique Ecclesiarum Prælati non attendentes quod nobis principaliter injuriari probantur, qui Privilegia Sedis Apostolicæ vel irreverenter impugnant, vel superficialiter eorum verba tenentes contra ipsorum gestiunt intellectum, et privilegiatos Privilegiorum commodis privare conantur; contra eadem Privilegia et indulgentias ad Synodos et conventus Forenses vos ire compellunt, ad Domos vestras causa Ordines celebrandi, causas tractandi, aliquos conventus publicos convocandi, et Missas celebrandi interdùm accedunt, ab Abbate vel priore vestri Monasterii nullatenus invitati: à fratribus etiam Cluniacensis Ordinis obedientiam et reverentiam exigere vel extorquere, ac in ipsos ubilibet commorantes jurisdictionem exercere, interdicti, et excommunicationis sententias proferre: In Prioratibus et cellis ejusdem Ordinis, qui nunc sine Abbate Cluniacensi Monasterio sunt subjecti, Abbates ordinare: infrà Parochias locorum eidem Monasterio subditorum, absque Cluniacensis Abbatis assensu, Ecclesias, et capellas construere, Cimeteria benedicere de vestris Monachis et Monasteriis judicare, ad judicia sua eos invitos protrahere, ac pro controversiis vestris in Parochianos homines, et servientes vestros animadvertere præsumentes: quanquam Archiepiscopi, et Episcopi, in quorum Diœcesibus facultates vestræ consistunt, si contra eadem Monasteria, vel Monachos ipsos aliquid quæstionis habuerint, te (fili Abbas) tuosque successores ex indulto Sedis Apostolicæ debeant appellare, ac, si Lis per vos diffiniri nequiverit, ad eamdem Sedem referri debeat ejus solius judicio terminanda. Cum autem si à prædicta sede statutum, ut omnes Ecclesiæ, Cappellæ, ac Cimeteria vestra et immunia ab omni exactione consistant, et fratres cellarum, seu locorum vestrorum ubilibet positorum, pro interdicto, ac excommunicatione quibuslibet, suspensionem Divinorum officiorum minimè patiantur; et tam Monachi prædictorum locorum, quàm eorum famuli, et qui se Monasticæ professioni devoverint divinæ servitutis Officia celebrent, et debita peragant sepulturæ: iidem Prælati vos uti liberè statutis hujusmodi non permittunt; nec Diœcesani Episcopi, aut Officiales eorum præsentatos sibi à vobis ad Parochiales Ecclesias, quas habetis, Sacerdotes admittant, nec celebrare in eis divina officia patiuntur eosdem, prout vobis est ex Apostolicæ Sedis benignitate concessum, si dicti Episcopi, vel officiales præsentatos eosdem malitiosè non duxerint admittendos. Prætereà cum ex indulgentia Sedis ejusdem Ecclesiarum vestrarum Decimas, quæ à laicis detinentur, si secundùm Deum ab eorum potestate subtrahere vestræ Religionis reverentia poterit, ad vestram et pauperum gubernationem vobis et Ordini vestro liceat retinere, ac laicos et clericos sæculares per loca vestra ad conversionem, sive ad sepulturam suscipere, nisi pro certis criminibus fuerint excommunicationis sententia innodati: iidem super his vobis temerè se opponunt, alium quàm Cluniacensem Ordinem in Parochiis ad jus vestrum spectantibus de novo creare nihilominus præsumentes, licet ab eadem Sede id fieri cuilibet inhibitum sit expressè. Ad hæc, cum vos, et fratres vestri ubilibet commorantes conveniri, vel ultra duas Dietas à Monasteriis vestris ad judicium protrahi, seu ad cujuslibet provisionem compelli per litteras Apostolicas non possitis, nec alicui liceat in fratres ipsos jurisdictionem aliquam exercere, nisi eædem litteræ plenam de Ordine vestro, et indulgentia vobis super iis ab eadem Sede concessa fecerint mentionem; ipsi Prælati, et alii à Sede Apostolica delegati indulgentiam hujusmodi voluntate propria non servantes, super iis vos sæpius aggravant et perturbant. Audivimus prætereà, quod non mediocriter movet nos, nec modicum vestræ derogat libertati, quod aliqui Prælati Ecclesiarum et Officiales eorum, licet in vos, et alios Ordinis Cluniacensis Monachos vel conversos ubilibet commorantes, pro eo quod estis Apostolicæ Sedis Privilegiis et indulgentiis communiti, eis non liceat excommunicationis aut interdicti sententiam promulgare, in molentes tamen in molendinis, et coquentes in furnis vestris, in contrahentes vobiscum quibuscumque contractibus, in servientes et familias vestras, in locantes eis operas suas, in illos etiam qui Missas et horas vestras audiunt, Decimas, redditus, et oblationes, ac alia vobis debita reddunt, seu alias vobis communicant, excommunicationis et interdicti sententias fulminare; ac concessiones, tam ab eorum prædecessoribus, quàm aliis Christi fidelibus liberalitate pia et provida Ordini vestro factas revocare voluntate propria, ne dicamus potius temeritate præsumunt; bona, quæ in eorum continentur Diœcesibus, arrestari vel detineri tamdiu per violentiam facientes, donec super iis eorum voluntati fuerit satisfactum, alias vobis gravamina et injurias multipliciter inferendo; sicque fit ut Exemptio concessa vobis causa solatii et quietis, pariat vobis dispendium et laborem. Quare nobis humiliter supplicastis ut tantis vestris gravaminibus et jacturis providere misericorditer curaremus. Nos itaque adinstar felicis Recordationis Alexandri IV. Vrbani IV. Clementis IV. et Nicolai III. Prædecessorum nostrorum Romanorum Pontificum. Nolentes de cætero tam abusivas enormitates, seu tam enormes abusus non absque Apostolicæ Sedis excogitatos injuria sustinere, hujusmodi excommunicationis et interdicti sententias, et alia supradicta contra ejusdem Sedis indulta in vestrum præjudicium fieri auctoritate præsentium districtius inhibemus. Decernentes irritum et inane, si quid contra inhibitionem hujusmodi super præmissis fuerit attentatum. Nulli ergo, etc. Datum Romæ, apud sanctam Sabinam. Nonis Maii, Pontificatus nostri anno primo.]