In nomine sanctæ et individuæ trinitatis, Hugo atque Robertus gratia Dei reges inclyti, omni nostræ militiæ, nostræ servituti devotæ. Regum benignitas atque excellentia quæ bonorum virorum votis competunt, non modo roborare, verum etiam magnifico debet auxilio supplere, benigno hortari favore; immo totis benevolentiæ viribus proficere. Magnæ siquidem æternæque retributionis participem se noverit, qui hiis quæ Dei sunt, quoquo modo se inseruerit. Verum virtutis auctor, suppletor, fautor, benignissimi Jesu magnificentiæ non expers erit, cum pro se quæ Dei voto sunt, juverit. Omnium enim quæ omnipotentis Dei fiunt amore, idem retributor est maxima benignitate. Ergo regum benignitas, quorum auctoritate ea quæ casis Dei conferuntur, fixa atque permanere debent inconvulsa, clementissima Jesu confisa misericordia, justa præmia æternæ præstolatur vitæ. Quapropter magni atque summo dignissimi honore ducis Burgundiæ, Henrici nomine, sanctæ congratantes voluntati, ea quæ per venerabilem abbatem, cui nomen sit Hilderico, nobis intimavit (digna enim ejus sunt omni ista precata stipulatione præcipua) auctoramus, corroboramus, atque in perpetuum inconcusse firmamus. Idem enim abbas, vir Deo plenus, ab ejus parte ea quæ sunt sancti Benedicti subnixa religione, immo canonum inviolabili auctoritate, petens rogat ut suæ abbatiæ locus honore sancti Germani Autissiodorensi territorio constitutus, perpetuam abbatum electionem habeat secundum sancti Benedicti præceptum. Ergo hujus ducis, nostri scilicet fratris, quoniam justa est, voluntati; atque abbatis, quia recta est, legationi annuentes, precando monemus, monendoque regali imperio præcipimus ut nullus inibi constituatur abbas, nisi quem fratrum omnium cum Dei timore concors elegerit caterva. Cujus abbatiæ tutationem sub manu regum aut forte ducum ejus regni constituimus, ita ut nullus principum eam invadere nec etiam audeat rogare. Adversarum denique consuetudinum sic ab ea avellimus, ut ab hoc nunc usque in sæculum nihil patiatur adversi; sed ab omni libera injuria libere Deo deserviat. Quem locum quoniam dux diligit, (patronum siquidem eum ipsum, scilicet S. Germanum, eligit specialiter habere in cælis apud Deum;) quadam suis abbatiola constructa patrimoniis in honore sancti Leodegarii martyris, nomine Campellis, ipsum eum locum ampliavit; pariterque ei villam Magniacum reddidit: scilicet ut in præfata abbatiola semper octo sint monachi, abbati scilicet præsidenti loco S. Germani subditi. Eis vero monachis a loco S. Germani nec liceat collum excutere, nec quemquam sibi, nisi abbatem S. Germani, præferre. Quia abbas ipsum loculum si sua forte industria, aut bonorum hominum munificentia, plus octo monachorum ampliaverit, pro hujusce beneficii merito gratiam Omnipotentis hic mereaturque in cælo. Igitur ut hujus benefacti mereamur esse participes, hanc nostræ auctoritatis præceptionem sigillo roboravimus inviolabiliter, volumusque observari per cuncta sæcula legaliter. Datum V idus octob. anno regum Hugonis atque Roberti VIII. Actum in Dei nomine [in monasterio] S. Dionysii feliciter.