Sanctus denique Maiolus, sicut infirmitates semper animorum, sic  per diuinam clementiam,  infirmitates sanabat frequenter  corporum. Nam quidam suorum Monachorum nomine Tetbaldus, nimia grauique infirmitate ventris laborabat, quem nec Medicorum, nec specierum medicinalium diuersitas adiuuari poterat. Qua infirmitate, quot dierum grauiter affectus fiduciam euadendi in solo Christo Domino posuerat, securius finem vitæ attendens, quam vt ad sanitatem posset redire. Hunc itaque fratrem sic cotidie deficientem sanctus Pater Maiolus condolens, cognita afflictione filij,  confisus de Dei misericordia, ad requiescendum eum ad tempus ire iubet. Qui iussa præceptoris perficiens, expectabat attentius si pro commendatæ obedientiæ obseruantia, adueniret sibi sanitas desiderata. Vnde nō remansit frustratus salubri expectatione, quia in proximo accepit salutis,  sanitatis commercium desiderabile. Pro eo namque assiduas orationum effundens preces ille Pater Maiolus, interiorum exteriorumque salutaris medicus pristinæ eum sanitati reddidit,  pro consequutæ sanitatis dono, lætiorem effecit,  meliorari eum in virtutibus obedientia,  humilitate ammonuit.