In nomine sancte et individue Trinitatis, amen. Quoniam generatio advenit et generatio preterit, omnisque humana actio authoris privilegio profitetur defectum, ne in eis que utiliter geruntur sibi locum vindicet mortis cognata oblivio, literarum suffragio solet provideri; nos itaque hanc sequentes authoritatem, presenti decrevimus annotare pagina, quod facile posse labi timuimus a memoria humana. Noverint igitur tam presentes quam posteri quod monachi de Charitate habebant quandam prebendam in ecclesia de Castro-Rainardi et per illam investituram totam querelabant ecclesiam. Canonici e contra qui eam tenebant, pro viribus illam defendebant; unde tandem, facta compositione pacis, statutum est ut canonici annuatim solverent centum solidos ejusdem castri monete, monachis Sancti Nicolaï, quadraginta solidos in natale Domini, triginta in nativitate sancti Johannis et ultimos triginta in festo sancti Remigii; insuperque relinquerent predicti canonici monachis omnem decimam liberam et quietam, quam solebant accipere in vineis et in terra monachorum, quas in die compositionis in propria dominicatura tenebant. Si quid vero deinceps monachi acquisierint in canonicorum decimatione consuetam decimam canonicis reddent. Monachi autem et prebendam et totam ecclesie querelam pro pretaxatis centum solidis et acquisitione decime canonicis in perpetuum reliquerunt. Facta est hec pacis compositio Senonis, in presentia Hugonis archipresulis anno ab incarnatione Domini millesimo centesimo quinquagesimo quarto. Hujus rei testes extiterunt Herveus prepositus, Odo decanus, Vuillelmus archidiaconus, Symon thesaurarius, Symon cellerarius, Girardus abbas Sancti Petri vivi, Garnerius abbas Sancti Severini. Hanc conventionem laudavit Fulco abbas totusque conventus, in capitulo beati Johannis, ibidem assistente Rainaldo priore de Charitate et Joel suppriore, atque Simone camerario. Hoc idem laudaverunt in suo capitulo monachi de Charitate presente Vuillelmo priore Sancti Joannis et Rainardo priore de Castro Rainardi, atque Radulfo Normanno canonico. Et ut hec carta inconcussa perseveret, munivit eam suo sigillo Hugo, Senonensis archiepiscopus, Alanus etiam episcopus Autissiodorensis per cujus manum ex precepto apostolico prefata causa tractanda erat, sigilli sui authoritate roboravit. Monachi denique sigillo suo confirmaverunt cartam canonicorum, et canonici similiter suo sigillo cartam monachorum.