IN exordio vigiliarum Apostolicæ solemnitatis illum puerum Citharœdum, Dauid dico Regem potentem,  fortissimum Israeliticæ plebis ducem, qui tanta Dei gratia  prouidentia præditus est, vt ex eius propagine Virgo eligeretur, ex qua Dei filius corpus nostræ redemptionis susciperet, istum tantum ac talem cantantem audistis,  cum eo lætis vocibus  piis affectibus cantastis. Cœli enarrant gloriam Dei,  opera manuum eius annunciat firmamentum. Cœlos audiuimus, firmamentum vidimus. Cœlos gloriam Dei enarrantes, firmamentum annunciās. Quæramus  videamus qui sunt isti cœli,  quomodo enarrant gloriam Dei,  quod est firmamentum,  qualiter opera Dei annunciat. Non enim introduceret sermo Propheticus gloriam Dei enarrantes cœlos, nec opera Dei annuncians firmamentum, nisi spiritualiter vellet intelligi Apostolos  Apostolicos viros super fundamentum  firmamentum fidei immobiliter constitutos. Si vero propheticum sermonem ad literam intelligere volumus, dicamus, quia tunc cœli gloriam Dei enarrant quando Solem  Lunam  stellas in sese compositas, miro ordine suis temporibus repræsentant,  firmamentum opera Dei annuntiat, cum astra cœli in se  lucere  moueri præmonstrat. Non enim consequenter sic, sed magis intelligere spiritaliter debemus. Figuram vero magis cœli ac firmamentum spiritalium Doctorum possunt retinere, quam gloriam Dei  opera manuum eius ad liquidum demōstrare. Sunt enim hæc elementa muta  irrationabilia, sed cœlesti virtute  diuina Sapientia rationabiliter  sapienter disposita. Et quia iam prænuntiati Psalmi sensus noster ad literam quæ occidit dignosci non valet, necesse est Spiritus qui viuificat, vt spiritaliter intelligam9, nos spiritaliter doceat. Apertissime enim patet spiritales cœlos sanctos fuisse  esse Apostolos. Si enim cœlos dicimus quos præstantissimos scimus, in ordine doctorum per diuersa tempora contemporalium suorum, profecto isti sunt cœli cœlorum, isti sunt doctores doctorum, principes populorum, filij excussorum, qui ob meritum magnæ fidei, Abrahæ maximi Patriarchæ effecti sunt filij, de quibus in Psalmo Spiritus sanctus Ecclesiæ loquitur dicens. Pro patribus tuis nati sunt tibi filij: constitues eos Principes super omnem terram. Cum enim Petrum  Paulum cœlos dicimus, non ab illo excelso nomine alios Apostolos excludimus. Omnes ergo Apostoli iure vocantur cœli, per quos mundus agnouit doctrinam veræ fidei. Ergo Petrum  Paulum cœlos dicimus,  vnumquemque illorum firmamentum fatemur. Primum videamus qua auctoritate diuinarum literarum appellantur cœli; qua assertione scripturæ firmamentum dicantur. Deinde quomodo vel qualiter gloriā Dei enarrent, quam alte  profunde opera Dei annuntiēt, non enim immerito cœli vocantur Apostoli, Domino dicente per Esaiam, Cœlum mihi sedes est,  iterū scriptura, Anima iusti sedes est sapientiæ. Etsi anima iusti sedes est Sapientiæ,  cœlum sedes Dei est, anima Petri  anima Pauli, sedes sunt Dei,  sedes sunt Sapientiæ, sicut ipse Paulus asserit, Dominum Christum Dei virtutem Deique sapientiam esse, , si super humilem  quietum  trementem verba sua Dominus requiescere se promittit, proculdubio in istis sedem suæ diuinitatis cōstituit, in quibus sedens  habitans mundum sibi sternit,  per eos fidelibus populis iter salutis ad viam veræ humilitatis ostendit. Cognouimus scriptura testante Petrum  Paulum spiritales esse cœlos; videamus illos enarrantes Dei gloriam, non nostris, sed eorum ipsorum sacratissimis verbis. Nonne enarrabat Petrus gloriam Dei, quando dicebat se speculatorem factum esse cœlestis ac diuinæ magnitudinis,  accepisse Dominum Iesum a Deo patre honorem  gloriam voce delapsa ad eū huiuscemodi a magnifica gloria. Hic est filius meus dilectus in quo mihi complacui. Et, Hanc vocem nos audiuimus de cœlo allatam cum essemus cum ipso in monte sancto. Nonne firmamentum erat Petrus cum dicebat. Obedire oporlet Deo magis quam hominibus? Cum enim deos adloqueretur stans in medio plebis in firmamento veræ fidei dixit. Viri fratres, vos scitis quod factum est verbum per vniuersam Iudæā, incipiens enim a Galilæa post baptismum quod prædicauit Ioannes Iesum a Nazareth, quomodo vnxit eum Deus Spiritu sancto  virtute. Qui pertransiuit benefaciendo  sanando omnes oppressos a Diabolo, quoniam Deus erat cum illo:  non est in alio aliquo salus, nec aliud nomen est sub cœlo datum hominibus, in quo oporteat nos saluos fieri. Paulus etiam nihilominus cœlum aut firmamentum fuisse  esse creditur, cum ab eo dictum fuisse legitur. O altitudo diuitiarum sapientiæ  scientiæ Dei, quam incomprehensibilia sunt iudicia eius,  inuestigabiles viæ eius! Quis enim cognouit sensum Domini, aut quis Consiliarius eius fuit? Quoniam ex ipso,  per ipsum,  in ipso sunt omnia, ipsi honor  gloria in secula seculorum, Amen. Et in alio loco. Quis nos separabit a charitate Christi? Tribulatio, an angustia, an persequutio, an fames, au nuditas, an periculum, angladius? Certus sum enim, quia neque mors, neque vita, neque Angeli, neque Principatus, neque virtutes, neque instantia, neque fortitudo, neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a charitate Dei quæ est in Christo Iesu Domino nostro. Si quis vult scire vera esse quæ breuiter proposuimus, legat studiosius Actus Apostolorū,  Epistolas amborum,  cum eos inuenerit diffusius, abundantius  manifestius gloriam Dei enarrantes,  opera manuum eius annunciantes, credat certissime eos firmamentum fuisse  cœlos. Non est Paulus inferior Petro, quamuis ille Ecclesiæ fundamentum. Nam  hic sapiens Architectus, sciens vestigia credentium fundare populorum. Nec Paulus, inquam, indignus Apostolorum collegio. Cum primo quippe facile conferendus  nulli secundus; nam qui se imparem nescit, Dei præueniente gratia fecit æqualem. Ambo a Christo vocati, ambo in Christo fideliter conuersati, ambo a Christo gloriosissime coronati. Alter vocatus de littore, alter appellatus ab æthere. Ille de piscatione, iste de persecutione,  idcirco duplici sunt digni honore, quia simul laborauerunt in verbo  prædicatione. Cæterum fratres, domini, seniores,  Patres, quorum prædicamus initium piæ conuersionis,  fidei  sanctæ conuersationis prouectum; eorum libet  dicere admirabilem  prædicabilem exitum. Scimus etenim Romam (vt ipsa cum toto orbe sibi subdito gloriatur  prædicat) horum prædicatione edoctam, horum sanguine consecratam, horum meritis  præsentia de variis erroribus in vnitatem fidei permutatam. Fuit in conflictu  congressione sanctorum fides firma, spes certa,  victoriosissima charitas, fuit contra eos impia Neronis crudelitas,  Simonis Magi nefandissima falsitas, horum insectatione Petrus cruci affixus, Paulus capite plexus, alter passus cruce, alter truncatus ense. Idem passionis locus, par  sepulturæ loculus. Meritis fuerunt æquales,  passione pares, cœlestis regni heredes,  Christi coheredes. Qui quos vocauit, vt alter istorum asserit, illos  iustificauit,  quos iustificauit, illos  magnificauit,  quos magnificauit, illos  glorificauit. Quorum iustitiam incitantes,  magnitudinem laudando magnificantes, ad illam gloriam mereamur pertingere, ad quam illos hodierna die prædicamus  credimus peruenisse. Amen.