Miror si in cor tam vnanimis amici ascendere potuit, mutuam dilectionem ita a me posthabitam, vt apices vestros viderim,  eis nihil responderim. Non est a vestra sublimitate hoc de mea humilitate aliquatenus sentiendum: a quo, vt arbitror, ante poterit vita recedere, quam illa, quæ me vobis copulat charitas, in aliquo tepere. Audiui quidem literas illas a quodam allatas fuisse, sed sollicite omnia inuestigans, nec literas videre, nec earum latorem potui reperire. Causa igitur non respondendi, melius imputari potuit negligenter mittenti. Nam si congruenti cautela missæ fuissent, oculum nostrum minime latuissent. Iam quia stultum est sana curare, integra resarcire, non oportet multa pro dilectione inter nos augenda vel conseruanda verba facere: quam  hic crescere, vt æstimo, impossibile est,  quæ a statu suo minui, Dei iuuante gratia, nullatenus potest. Aliorum, quæ postmodum scripsistis, responsionem fratri Hugoni Camerario nostro iniunximus. A quo, quia eum ad partes vestras in præsenti dirigimus, requirite,  audietis.