DOMINICÆ Natiuitatis sacratissimum diem celebrantes, oportet nos, dilectissimi fratres, ad illius diuinam æternitatem,  æternam diuinitatem, , vt ita dicam, ex Deo Patre inimitabilem  ineffabilem aciem mentis dirigere: in cuius temporali ortu, ea quæ in cœlis sunt,  quæ in terris necessario ac singulariter spirituali iubilatione cōstat exultare. Non immerito ea quæ in cœlis  quæ in terris sunt, in aduentu conditoris sui exultare diximus: quia duas ad intelligendum  laudandum se creaturas, Angelicam videlicet  humanam, in primordio Deū fecisse cognoscimus. Eæ vero creaturæ Auctori comparatæ, licet nihil sint, multo tamen præstantius  fœlicius cæteris creaturis subsistunt, quia vt Creatorem suum laudarent  cognoscerent, ab ipso specialiter meruerunt. Cætera vero mundi machina, non per se, sed per nos Deum laudat: dum ipsam considerantes, vel eius pulchritudinem, vel artificis miramur sapientiam. Et dum cuncta quæ creata sunt cernimus, in Creatoris admirationem subleuamur. Nos vero qui ad cognoscendum  conlaudandum Deum, ipsius dono gratiæ, Angelis socij effecti sumus, nato Domino Christo,  cum Angelis, Gloria in excelsis Deo,  in terra pax hominibus bonæ voluntatis, cantemus,  cum Propheta dicamus. Venite exultemus Domino, iubilemus Deo salutari nostro. Ad contemplandum quippe Creatorem suum homo conditus fuerat: vt eius semper speciem quærēdo cerneret,  cernendo quæreret, atque in solemnitate illius amoris, sine defectu permaneret. Postquam enim humanæ naturæ conditio, suadente apostata Angelo, in primo parente lucem inuisibilium perdidit,  totam se in amorem visibilium fudit, tanto est ab interna speculatione cæcata, quanto foris deformiter sparsa:  quæ futura erat, si seruare voluisset præceptum conditoris, carne spiritalis, deserendo auctorem, facta est mente carnalis. Vnde fit vt nulla nouerit nisi ea quæ corporis oculis, vt ita dixerim, palpando cognoscit,  ea sola cogitet, quæ ad animum per imagines corporum trahit. In quibus dum totam se, dilatata mens, prospicit: ab internæ intelligentiæ subtilitate grossescit. Et quia iam erigere ad summa se non valet, cœlesti pulchritudine perdita, in his deformiter libenter iacet. Sed Deus omnipotens qui hominem ad imaginem suam condidit, noluit illum in sua deformitate æternaliter perire, misit filium suum, qui etiam apparuit inter homines speciosus forma præ filiis hominum, vt hominem quem potestate suæ diuinitatis mirabiliter formauerat, humanitatis suæ præsentia misericorditer reformaret,  de informi forma, formosam in formam transformaret. Suscepit Dominus formam serui, vt reconciliaret nos Deo patri. In nostra carne visibilis voluit apparere, vt ad amorem inuisibilium ipso duce possemus redire. O magnæ pietatis indicium! o ineffabile diuinæ misericordię sacramentum! Omnipotens Deus hominem decreuit redimere,  redimendo homini etiam se corporaliter ostendit,  ipse, vt ita dixerim, fugitiui sui vestigia subsequens, ad redimendum quem amiserat hominem, locus venit. Si enim appellari locus nequaquam conditor posset, Deum laudans nequaquam Psalmista dixisset. Filij seruorum tuorum habitabunt ibi. Ibi enim non dicimus, nisi cum specialiter locum designamus. Conditor etenim noster, cum sit omnium rerum locus, sed inlocalis, veniens in mundum, non habuit proprium locum in terris, sicut ipse dixit. Filius autem hominis non habet vbi caput reclinet. Et secundum Lucam Euangelistam, Positus est in præsepio, quia non erat integerrimæ Genitrici eius locus in diuersorio. Quis vidit vnquā tale? Quis audiuit huic simile? Tanta enim erat in assumpta humanitate humilitas, quanta in diuina maiestate sublimitas. Quam sublimis in suis, quam humilis in nostris, in præsepe iacebat, in cœlo residebat. Iacens in sinu matris, sedens in dextera patris. Cum esset Dei Patris ante tempora vnicus: factus est Virginis in tempore filius. Non amittens quod erat: factus est quod non erat. Factus est particeps mortalitatis nostræ, vt nos vitæ suæ participes faceret. Hodie impletum est vaticinium illud Esaiæ Prophetæ dicentis. Egredietur virga de radice Iesse,  flos de radice eius ascendet. Item ipse apertius. Ecce virgo concipiet,  pariet filium. Item idem ipse propheta. Paruulus natus est nobis, filius datus est nobis. Nimis dulce quod natus est: nimium salubre quod datus est. Cum audis Christum tibi natum, gaude. Cum audis etiam tibi datum, multo magis lætare. Sed inter patrem  natum,  inter datorem  datum, secundum diuinam naturam non contingat tibi vllam tibi credere differentiam. Vnius enim substantię sunt secundum deitatis essentiam pater  natus, dator  datus. Tantus est ille qui datus est, quantus  ille a quo datus est. Et qualis est ille qui genitus est, talis est ille a quo genitus est. Non præcessit tempore genitor: non est genitore genitus inferior. Eiusdemque naturæ, potentiæ,  maiestatis creditur,  prædicatur Spiritus sanctus, quo superueniente suscepit verbum Dei sanctissimæ  semper Virginis vterus, cuius singularem partum vniuersus hodie recolit mundus. Tantæ enim rei tamque diuinissimi mysterij  ineffabilis Sacramenti gratia, non solum in terris exultant iusti: sed etiam summæ diuinitatis in excelsis tripudiant ministri. Nos ergo licet propriis excessibus grauati, præoccupemus faciem in confessione Domini:  in psalmis iubilemus ei. Adsistamus ei humili deuotione, vt ipse nobis adsit pia miseratione, vt fidenter dicamus. Adest vtique nobis, qui, vt dictum est, natus  datus est nobis. Aderit procul dubio nobis Dominus, idemque totus vbique secundum diuinam naturam, omnibus habetur in locis. Qui enim secundum incircumscriptam substātiam semper habet esse, non potest nobis famulantibus non adesse, sicut ipse discipulis suis dixit. Ecce ego vobiscum sum, omnibus diebus, vsque ad consummationem seculi. Si omnibus diebus, fidelibus suis se promisit adfuturum, quantomagis die sui natalis nobis erit præsentior, si nostri famulaminis seruitus ei fuerit promptior? Qui per Salomonem loquitur. Ego ex ore Altissimi prodiui, primogenita ante omnem creaturam. Et iterum. Dominus possedit me initio viarum suarum, antequam quicquam faceret a principio, ante secula ordinata sum. Et qui per Esaiam dicit. Cœlum  terram ego impleo, mirabili suæ dispositionis mysterio, natus hodie, ponitur in præsepio. Quem Salomon ostendit ante secula æternaliter extitisse, Esaias affirmat nullo loco deesse. Ille qui semper est  vbique, non potest nobis deesse. Audenter dixi, non potest, potenter hoc non potest. Talis impotentia, est omnipotentia. Ista impossibilitas, est summa possibilitas. Quam sint vera  fidelia antiquorū vatum testimonia de æternitate Christi, eiusque diuina  incircumscripta præsentia: ductilis illa cœlestis magniuoce concrepat tuba. Iesus Christus, inquit, heri  hodie, ipse  in secula. Et in alio loco Dauidico vsus testimonio. Tu autem, inquit, idem ipse es  anni tui non deficient. Et ipse Saluator in Euangelio ad Iudæos. Antequam Abraham fieret ego sum. Sed quia ante Abraham,  vt verius dicam, ante omnem creaturam semper cum Deo patre esse æternaliter habuit, de semine tamen Abrahæ nasci temporaliter voluit. Abrahæ namque a Deo patre dictum est. In semine tuo benedicentur omnes gentes terræ. Huiuscemodi etiam promissionis insigne priuilegium beatus Dauid Patriarcha promeruit, cui Deus pater incerta  occulta sapientiæ suæ manifestando, dixit. De fructu ventris tui ponam super sedem meam. Hoc ipsum Hieremias propheta asseruit vbi dicit. Ecce dies veniunt, dicit Dominus,  suscitabo Dauid germen iustum. Huius enim nobilissimi germinis magnificētiam,  dulcissimi fructus sublimitatem  excellentiam, Esaias propheta considerans, Spiritu sancto præuentus prænuntiabat dicens. In die illa erit germen domus Domini in magnificentia,  fructus terræ sublimis. Hi vero duo qui præ cæteris patribus, de aduentu Saluatoris promissionem apertissime acceperunt, in descriptione Dominicæ generationis, secundum Euangelistam Mathæum, primum  principalem locum digne promeruerunt, cuius exordium tale est. Liber generationis Iesu Christi, filij Dauid, filij Abraham. His sacris Euangelistæ verbis, conueniunt  Prophetarum oracula,  apostolica verba. Quod mediator Dei  hominum ex semine Abrahæ secūdum carnem natus sit, Esaias propheta manifestissime commendare studuit, ex persona Dei patris dicens. Et sic Israel serue meus, Iacob quem elegi, semen Abraham amici mei, in quo apprehendi te. Et egregius prædicator in Epistola ad Hebræos, ita scribit dicens. Nusquam angelos apprehendit, sed semen Abrahæ apprehendit. Et quod de semine Dauid natus sit, ipse doctor egregius, ad Romanos scribens, ita exorsus est, inquiens. Paulus seruus Iesu Christi vocatus Apostolus, segregatus in Euangelium Dei, quod ante promiserat per Prophetas suos in scripturis sanctis de filio suo: qui factus est ei ex semine Dauid secundum carnem. Et ad Timotheum scribens ait. Memor esto Dominum Iesum resurrexisse a mortuis ex semine Dauid, secundum Euangelium meum. Quisquis ignorantiæ tenebris liberatus,  fidei lumine inlustratus, in Euangelio filium Dei, filium Dauid appellauit: non solum spirituale, sed etiam corporale lumen recipere meruit. Vult se Dominus Christus tali nomine vocari, quia scit non esse aliud nomen in quo possit mundus saluari. Nos ergo, dilectissimi fratres, vt ab ipso qui est saluator mereamur saluari, dicamus omnes, dicamus singuli. Domine fili Dauid, miserere nostri. Amen.