Qvia teste B. Gregorio, nullum Deo maius sacrificium, quam zelus animarum, ad ipsarum animarum vberiorem salutem,  ordinis statum prosperiorem, præcipiunt saluberrime statuta Apostolica Abbatibus Cluniacensibus, quod ordinem Cluniacensem, locaque sui ordinis  remotas prouincias eiusdem, per se vel per alium, sicut eis possibile fuerit, studeāt visitare. Ex quibus  subsequentibus clare patet quod Cluniacenses Abbates omnia loca ordinis etiam Ecclesiæ Cluniacensi subiecta immediate sicut facerent Episcopi nisi exempta essent, debebunt  poterunt visitare. Etenim visitatio Episcoporum quam in dictis locis habebant ipsi Episcopi, per exemptionis virtutem  efficaciam in Abbates Cluniacenses, velut in patres principales  caput ordinis est translata. Suntque ipsius exemptionis virtute loco Episcoporum  prælatorum in visitatione huiusmodi subrogati. Nec obstat, si bonæ memoriæ aliqui prædecessorum nostrorum in illis locis non visitauerint; quia contra visitationem præscriptio numquam currit. Abbatibus autem  Prioribus ordinis nostri in visitatione in his locis debita eisdem nullum fit præiudicium propter hoc, quin ibidem possint visitare, prout melius fuerit faciendum. Nec in visitatione huiusmodi ab Abbatibus Cluniacensibus aliud reclamatur, nisi quod vt veri propriique Pastores, exemplo boni Pastoris cognoscant oues suas. Cum enim solis Abbatibus Cluniacensibus, omnibus Prioribus ordinis exclusis, monachi Prioratuum omnium, Decanatuumque ac monasteriorum seu Abbatiarum quarumdam, ore  scripto promittant obedientiam, quę aufert totale dominium sui a promittente, transfertque in illum cui talem obedientiam promittit, tanquam in verum  proprium Pastorem, liquido apparet monachos ipsorum locorum, Abbatum Cluniacensium proprias oues esse, ipsosque Abbates Cluniacenses astringi ad cognoscendum diligēter istos monachos tanquam oues suas,  ad visitandum eos opportune dirigēdumque in viam salutis æternæ, bonis exhortationibus  exemplis. Rursus ad hoc astringuntur ipsi Abbates Cluniacenses, virtute promissionis summis Pontificibus in eorum confirmationibus factæ. Committitur siquidem eisdem Abbatibus, auctoritate Apostolica regimen Ecclesiæ Cluniacensis  totius ordinis. Et licet Abbates  Priores, aliique administratores ordinis, quibus ipsi Abbates Cluniacenses loca regenda spiritualiter  temporaliter committunt, vocentur in partem sollicitudinis, non tamen in plenitudinem potestatis. Sic quippe vices suas eis impertiuntur, vt sibi suam non adimant potestatem,  quamuis sic dicta loca ordinis committendo, Abbates Cluniacenses sua onera partiantur Abbatibus, Prioribus,  administratoribus locorum ordinis, absoluuntur a tanto, non a toto. Et si a quoquam reputetur istud nouum, fœlix  debita hæc nouitas, quæ ad nostrarum salutem ouium ordinatur. Denique zelantibus profectum ouium Christi, minime id debet esse graue seu molestum, quinimo suaue  acceptum: cum in visitatione huiusmodi, in qua vacandum est exhortationi bonorum, correctioni excessuum  reformationi morum, cognoscere de causis subditorum ipsorum Superiorum non intendamus, nisi in casibus nobis Patri  iudici ordinario totius ordinis, successoribusque nostris, de iure  consuetudine competentibus  concessis. Item, quod Abbates Cluniacenses, ad Camerarias seu prouincias Angliæ, Hispaniæ, Lumbardiæ, Alemaniæ,  alias consimiles a Cluniaco remotas ac distantes nequeunt, pluribus  arduis negotiis impediti, sæpe pro visitando personaliter accedere, vt deceret expediretque prosperitati status vtriusque, spiritualis scilicet  temporalis, locorum prouinciarum huiusmodi; propter quod decet  expedit ad dicta loca per Abbates Cluniacenses mitti quandoque visitatores generales pro domibus ordinis Cluniacensis in illis partibus debite visitandis. Nos qui iuxta mandatum  statutum Apostolicum tenemur loca ordinis nostri per nos vel per alios visitare: præcipientes districtius ordinamus, vt omnes  singuli de dicto nostro Clun. ordine in dictis partibus existentes, nobis  Ecclesiæ Cluniacensi immediate aut mediate subiecti, visitatoribus huiusmodi, in visitationis officio, tanquam nobis deuote obediant  intendant, eorumque reformationem  correctionem recipiant patienter. Qui vero talibus visitatorib. inobediens extiterit, si est beneficiarius, beneficium amittat; si non, excommunicationi subiaceat ipso facto. Item, ad parcendum expensis  oneribus locorum nostri ordinis, inhibemus districtius omnibus de nostro ordine, maioribus, mediocribus,  minoribus, ne Abbatem Cluniacensem, qui pro tempore fuerit, dum erit in visitando, passim  indifferenter sequantur, nisi causa seu casus necessitatis immineat euidenter.