Magister Gebuinus Archidiaconus vester, Dominica instantis mediæ Quadragesimæ Cluniacum venit. Interrogatus a me quo tenderet, quæ causa itineris esset: respondit Romam se tendere, causam itineris legationem Lingonensium esse. At ego  vultum nubilum in eo,  Garinum fratrem eius cum eo attendens: intellexi dolos in vulpe latentes, nec dissimulandum ratus, conueni hominem,  nudi manu sermonis cor velatum retexi. Dixi, frustra eum conari contra ictum fluminis, nequicquam vires insumere, posse illum vndarum molibus obrui, non posse indomitam vim fluctuum retrorsum cogi. Cedendum vel ratione religioni, vel necessitate fortiori: subditum a Prælato, clericum ab Episcopo, precibus, non minis; humilitate, non contumacia: vultu supplici, non voce minaci, præbendam vel quidlibet tale extorquere non posse, impetrare valere. Quod si mallet in incœpto persistere, quam consulto acquiescere, sciret addi quantulamcumque virtutem meam viribus vestris: priusquam vtrumque deficere, quam sinerem constanti iustitiæ pertinacem iniustitiam præualere. Hæc audiens, velut telo compunctus, se a me proripuit: nec multum moratus, demum rediit. Dixit se saniorem reuerti quam recessisset, profuisse sibi austera, nihilque mellitum sonantia verba: amarum vere cor a vobis se retulisse, sed iam dulcedine amaritudinem commutasse. Velle se de cætero præcepto vestro, meo consilio subdi: orare vt mediator existens pacatum iam,  obedientem famulum Domino, filium patri, Archidiaconum Episcopo reformarem: daremque operam, vt talem vos ei restituerem, qualem se vobis amico studio comparassem. Necesse sibi esse propter assumptum legationis munus ire quo cœperat, sed fidelem veraciter non phantastice iam factum vobis, non contra vos iturum, fidemque deinceps domi forisque fideliter seruaturum. Cumque se id mihi nondum persuasisse sentiret, apprehensa manu mea, indeque osculo petito, vt mos est, in talibus fidem dedit. Rogauit deinde, vt missis literis, quæ dicta factave fuerant, vobis nota facerem. Sic eo quo venerat die recessit. Sed quoniam iuxta quod dicitur, Fere nusquam tuta fides, cum iam propter præbendæ illius negocium, nuncium ad vrbem præmisissem: ante primi reditum, secundum destinaui, qui iter eius aut anticipet, aut sequatur: vt si data fides forte vacillauerit, infidelem arguat; si permanserit, testimonium ferat. Præter hæc illud rogo,  consulo, vt secundum Domini Papæ mandatum, primam, quæ occurrerit, præbendam Guarino conseruetis:  deinceps nondum habita promittere caueatis. Tutius est enim diu dicenda deliberare, quam post dicta pœnitere. Et ne miremini duas vobis simul epistolas mitti, scitote accidentia rerum ita continuata, vt vix prima elapsa de manibus, causa sequentis succurreret: ac sicut pene simul oportuit scribi, sic simul etiam oportuerit mitti.