Licet regis æterni militiam, quam per te regem terrenum, contra inimicos crucis suæ armare disposuit, ad peregrina euntem comitari non valeam: deuotione tamen, oratione, consilio  auxilio, quali quantoue potero, prosequi concupisco. Nec mirum. Quis enim, vel vltimus Christiano nomine insignitus, ad tantam tamque stupendam exercitus Domini Sabbaoth commotionem non moueatur? Quis ad iuuandam pro modulo suo, totis animi conatibus, cœlestem expeditionem non accingatur? Renouantur iam nostro tempore antiqua secula,  in diebus nouæ gratiæ, vetusti populi miracula reparantur. Processit de Ægypto Moyses, Regesque Amorrhæorum cum subiectis populis deleuit. Successit ei Iosue, regesque Chananæorum cum infinitis gentibus Dei iussu prostrauit, terramque illam extinctis impiis, illi tunc Dei populo sorte diuisit. Egrediens ab vltimis occiduæ plagæ finibus, immo ab ipso Solis occasu, Rex Christianus, Orienti minatur,  nefandam Arabum, vel Persarum gentem, sanctam terram rursum sibi subiugare conantem, cruce Christi armatus aggreditur. Magni quidem,  vitæ sanctitate modernos Principes superantes enituerunt illi Principes Iudæorum: non tamen modo quodam potiores, immo fortassis inferiores videntur hoc Rege Christianorum. Delent illi iussu Dei, vi bellica prophanos populos, terrasque eorum vendicant Deo ac sibi. Delebit  iste nutu, iussuque eiusdem Dei, hostes veræ fidei Sarracenos, terrasque eorum subiugare laborabit Deo, non sibi. Implent illi præcepta diuina, speque terrenæ mercedis ex quadam parte militaribus rebus insudant. Exponit iste,  immolat Deo regnum, opes, vitamque ipsam: non vt aliquid terreni rex magnus in mundo lucretur, sed vt post mortalis regni defectum a Rege regum honore  gloria coronetur. Non destituet ergo certa sublimisque victoria regem, magis cœlestibus quam terrenis armis munitum: nec exercitui Dei viuentis, quantalibet Orientalis Barbaries resistere præualebit. Quis enim eis resistere possit, qui honores, qui diuitias, qui voluptates, qui ipsam cum parentibus patriam etsi omnino relinquentes, Christum suum sequi: ipsi laborare, ipsi pugnare, ipsi mori, ipsi viuere elegerunt? Quis, inquam, potest illius exercitui obsistere in terra, qui dixit de seipso. Data est mihi omnis potestas in cœlo  in terra? Quam potestatem licet in homine, quem causa hominum suscepit, a Deo acceperit: hanc tamen ab æterno vt verus Deus habuit. Sed quid proderit inimicos Christianæ spei, in exteris aut remotis finibus insequi ac persequi: si nequam, blasphemi, longeque Sarracenis deteriores Iudæi, non longe a nobis, sed in medio nostri, tam libere, tam audacter, Christum cunctaque Christiana sacramenta, impune blasphemauerint, conculcauerint, deturpauerint? Quomodo zelus Dei comedet filios Dei, si sic prorsus intacti euaserint, summi Christi ac Christianorum inimici Iudæi? An excidit a mente regis Christianorum, quod olim dictum est a quodam sancto Rege Iudæorum? Nonne, ait, qui oderunt le, Domine, oderam:  super inimicos tuos tabescebam? Perfecto odio oderam illos. Si detestandi sunt Sarraceni, quia quamuis Christum de Virgine vt nos natum fateantur, multaque de ipso nobiscum sentiant: tamen Deum Deique filium, quod maius est, negant, mortemque ipsius ac resurrectionem, in quibus tota summa salutis nostræ est, diffitentur: quantum execrandi  odio habendi sunt Iudæi, qui nihil prorsus de Christo vel fide Christiana sentientes, ipsum virgineum partum, cunctaque redemptionis humanæ sacramenta abiiciunt, blasphemant, subsannant? Nec ad hoc ista dico, vt regalem vel Christianum gladium in necem nefandorum illorum exacuam: quia scriptum de eis in Psalmo diuino recolo, loquente sic in Spiritu Dei Propheta. Deus, inquit, ostendit mihi super inimicos meos, ne occidas eos. Non vult enim Deus prorsus occidi, non omnino extingui: sed ad maius tormentum  maiorem ignominiam, vt fratricidam Cain, vita morte deteriore seruari. Nam cum Cain, post fraterni sanguinis effusionem, Deo diceret: Omnis qui inuenerit me, occidet me: dictum est ei. Non, inquit Deus, vt æstimas morte morieris: sed gemens  profugus eris super terram, quæ aperuit os suum,  suscepit sanguinem fratris tui de manu tua. Sic de damnatis damnandisque Iudæis, ab ipso passionis mortisque Christi tempore, iustissima Dei seueritas facit,  vsque ad ipsius mundi terminum factura est. Qui quoniam Christi sanguinem, vtique iuxta carnem fratris sui fuderunt: serui, miseri, timidi, gementes, ac profugi sunt super terram, quousque iuxta Prophetam, miseræ gentis reliquiæ, iam vocata gentium plenitudine, conuertantur ad Deum:  sic secundum Apostolum, Omnis Israel saluus fiat. Non, inquam, vt occidantur admoneo, sed vt congruente nequitiæ suæ modo puniantur, exhortor. Et quis congruentior ad puniendos illos impios modus, quam ille quo  damnatur iniquitas,  adiuuatur charitas? Quid iustius, quam vt his, quæ fraudulenter lucrati sunt, destituantur: quæ nequiter furati sunt, vt furibus,  quod peius est, hucusque audacibus  impunitis, auferantur? Quod loquor, omnibus notum est. Non enim de simplici agri cultura, non de legali militia, non de quolibet honesto  vtili officio horrea sua frugibus, cellaria vino, marsupia nummis, archas auro siue argento cumulant: quantum de his, quæ, vt dixi, Christicolis dolose subtrahunt, de his quæ furtim a furibus empta, vili precio res charissimas comparant. Si fur nocturnus Christi Ecclesiam fregerit, si sacrilego ausu candelabra, vrceos, thuribula, ipsas etiam sacras cruces, vel consecratos calices asportauerit: cum Christianos fugiat, ad Iudæos confugit,  apud eos damnabili securitate securus, non solum latibula fouet, sed  quæ sacris Ecclesiis furatus fuerit, Satanæ Synagogis vendit. Distrahit vasa corporis ac sanguinis Christi, occisoribus corporis,  effusoribus sanguinis Christi: qui  tunc eum inter mortales conuersantem, quantis potuerunt contumeliis  iniuriis affecerunt:  nunc in maiestate diuinitatis æternæ sedentem, quantis audent verborum blasphemiis lacessere non desistunt. Nec sacra illa vasa, quæ penes ipsos, sicut olim penes Chaldæos, modo quo prædixi captiua tenentur, licet sint insensibilia, iniuriarum expertia sunt. Sentit plane in his, quæ non sentiunt sibi sacratis vasis, Iudaicas adhuc contumelias Christus: quia, vt sæpe a veracibus viris audiui, eis vsibus cœlestia illa vasa ad eiusdem Christi nostrumque dedecus nefandi illi applicant, quos horrendum est cogitare,  detestandum dicere. Insuper, vt tam nefarium furtum, Iudæorumque commercium tutius esset, lex iam vetusta, sed vere diabolica, ab ipsis Christianis Principibus processit: vt si res Ecclesiastica, vel quod deterius, aliquod sacrum vas, apud Iudæum repertum fuerit: nec rem sacrilego furto possessam reddere, nec nequam furem Iudæus prodere compellatur. Manet multum scelus detestabile in Iudæo: quod horrenda morte suspendij punitur in Christiano. Pinguescit inde  deliciis affluit Iudæus, vnde laqueo suspenditur Christianus. Auferatur ergo, vel ex maxima parte imminuatur, Iudaicarum diuitiarum male parta pinguedo,  Christianus exercitus, qui vt Sarracenos expugnet, pecuniis vel terris propriis, Christi Domini sui amore non parcit, Iudæorum thesauris tam pessime adquisitis non parcat. Reseruetur eis vita, auferatur pecunia: vt per dextras Christianorum, adiutas pecuniis blasphemantium Iudæorum, expugnetur infidelium audacia Sarracenorum. Seruiant populis Christianis, etiam ipsis inuitis, diuitiæ Iudæorum: sicut olim cum Deo placerent Patres eorum, Deo iubente, sunt eis ad seruiendum traditæ diuitiæ Ægyptiorum. Hæc tibi, benigne rex, scripsi amore Christi, tuique atque exercitus Christiani: quia  stultum esset, nec offensa, vt arbitror, diuina careret, si sacræ expeditioni, cui iuxta congruentem modum impendendæ sunt res Christianorum, multo amplius non seruirent pecuniæ prophanorum.