STATVTVM est, vt ab omni mellis ac specierum cum vino confectione, quod vulgari nomine pigmentum vocatur, cœna Domini tantum excepta, qua die mel absque speciebus vino mistum antiquitas permisit, omnes Cluniacensis ordinis fratres abstineant. Causa instituti huius fuit aliquod, licet paruū, abstinentiæ incrementum. Et non solum hoc, sed  verba Patris magni Benedicti, de mensura potus Monachorum, vt notum est, loquentis. Licet, inquit, legamus, vinū omnino Monachorum nō esse,  reliqua. Quod si iuxta hæc verba vinum omnino Monachorum non est, quia tamen fragiliores primis Monachis posteriores fuerunt, vix indultum est: qua authoritate, quaue ratione trāsmarina vel orientalis species magno labore quæsita, multo pretio empta, vino pauperum  abstinētium Monachorū postmodū admixta est? Cūq. velut ex magna condescensione infirmo discipulo Apostolus præcipiat, dicens, Modico vino vtere, propter stomachum tuum,  frequentes tuas infirmitates, quid dicent Monachi, non ægri, sed sani, non infirmi, sed robusti: nō paruo, sed multo, nec solum multo, sed  mellito: nec solum mellito, sed  regiis speciebus vino confecto vtentes? Et cum iā dictus ipsis  laicis præcipiat Apostolus, Nolite inebriari vino, in quo est luxuria: quid fiet de Monachis non solum ebrietatem non præcauentibus, sed vt magis eam prouocent, peregrinis saporibus gulam irritantibus?