Ego Hugo, Dei gratia Senonensis archiepiscopus, notum fieri volo, tam presentibus quam futuris, quod Siguinus Infans dedit Sancte-Marie de Scarleiis, post obitum suum perpetuo jure possidendum, quicquid terre et nemoris possidebat inter grangiam cui nomen est Vetus-Scarleia et illud nemus quod dicitur de Fontibus, et inter nemus de Pressi usque ad pratum Engelbaldi de Boolosa, et illam viam que erat antiquitus juxta marzellam que dicitur Pulsus cervorum, usque ad pratum Amalrici de Parneto, retento sibi hominum suorum usu, quandiu nemus adplanatum non fuerit, excepto quod dare vel vendere de nemore non possunt. Hujus rei testes sunt: Josbertus tunc temporis prior de Scarleiis; Adam et Lambertus, monachi; Rainaldus, presbiter de Quidot; Hugo de Paris; Teobaldus, Evrardus, Andreas, Isembardus, Herbertus, Hundebaldus, omnes de Seppols et hii presentes in ipsa demonstratione adfuerunt. Postea vero apud Fertivitatem, presente abbate Landrico ejusdem loci cum suis, et recitatis omnibus his sicut gesta fuerant, laudavit hoc totum Rachel, uxor ejusdem Siguini, cum filiis suis Siguino et Viviano, et filia nomine Damet, coram his testibus: Ansallo, presbitero de Septempilis; Gaufrido, presbitero de Fertivitate; Josberto, monacho de Sancto-Casio; Stephano Albo; Agalone de Pruneto; Odone Malo-Vicino; Hugone Seinello; Galterio Badaran; Galterio de Sancto-Romano, et aliis quampluribus. Ne hoc autem oblivione deleatur, litteris tradere et sigilli nostri auctoritate confirmare precepimus. Anno ab Incarnatione Domini Mº Cº Lº IIº; episcopatus autem nostri, nono.