Mvlta interpositarum terrarum longinquitas, quæ multo spacio nos a vestra paternitate separat, cogit nos prolixiores, quam aures vestræ pati consueuerunt, quandoque literas dirigere. Nam si in proximo vos haberemus, frequens inquietudo negociorum ad vos se sperans habere posse recursum, compendiosior in verbis existeret. Sed quia  multarum spaciis terrarum,  plurimorum, quod magis veretur, interpositionibus gladiorum, se ad vos rursum penetrare posse pene desperat, fit importunior in referendo: magis cogitans quid cura illi debeat paterna conferre, quam quid in sua relatione eam tædeat audire. Ideo venia danda est prolixitati, si quod suum est, non negatur necessitati. Audiui,  in literis Domino Albanensi Episcopo directis legi, sublimitatem vestram eidem mandasse: vt ad vos reditum acceleraret,  suam vobis præsentiam exhiberet. Peruenit hoc  ad aures multorum, de vestra pace  salute non parum sollicitorum: qui omnes eo dilectionis voto, quo vobis astricti sunt, valde mirantur, tale a vestra maiestate processisse decretum, quod si bene perpenditis, vestris vtilitatibus prosit nihil, obsit plurimum. Et vt taceam, quod nisi per inimicorum manus, in eius captionem vel necem vestri causa paratas, ei ad vos iter non sit: quid etiam si peruenire integer posset, in medio bellorum imbellis, quid in medio armatorum facturus est inermis? Magis ille quia sacerdos Dei est, manuum ad Deum cum Moyse extensione, quam alieni sanguinis effusione,  iram Domini auertere,  Amalech superare consueuit. Quod si longe melius Moyses in monte orationis secretum dāte, quam in campo bellis patente hostes populi Dei superare præualuit:  Episcopus vester, vere quicquid hostis insibilet, vester, multomagis  vobis Patri suo,  vniuersæ Christi Ecclesię orationibus  consiliis nobiscū, quam tumultibus  præliis vobiscū prospicere valeret. Videtur hoc non solum insipientiæ meæ, sed  plurimorum sapientum,  religiosorum virorum sapientiæ: de quibus  Dominus Clareuallensis Abbas, qui totum se, vt nostis, negotiis vestris impendit, eidem Domino Albanensi coram Vizeliacensi  Pontiniensi Abbatibus se valde dolere, quod ad partes illas a vobis accersiretur, dixit. Super quo tam ego, quam plures partium nostrarum personæ, sapientiæ vestræ scribere proposuimus: sed ab ipso Domino Albanensi prohibiti, propositum dimisimus. Festinat enim iussionem vestram, in quantum licuerit, totis viribus adimplere. Vnde  diuersos tanti itineris labores, adhuc diutina illa infirmitate satis debilis aggredi,  Italiam magis bellorum tumultibus, quam montium rupibus exasperatam penetrare disposuit. Serenate igitur, obsecro, erga tantum tamque vobis vtilem ac fidelem virum, si quod vel leuiter fuit animi vestri nubilum: talemque vos ei exhibete qualem eum erga vos pro certo cognouimus esse. Et sicut aliis literis fideli ausu admonui, ita  adhuc moneo: vt si quid forte austerius literæ, quas sæpe mittit, in auribus vestris sonuerint, æquo animo accipiatis, magisque dulcem scribentis affectum, quam scriptorum elementorum verba signetis. Meliora sunt enim, vt me melius nostis, vulnera diligentis, quam fraudulenti oscula: salubriorque mordens pietas, quam mulcens iniquitas. Nec magnitudini vestræ indignum est, dicere, quod de vtroque hoc genere hominum maximus ille rex  Propheta dicebat, Oleum peccatoris non impinguet caput meum: sed corripiet iustus in misericordia,  increpabit me. Quod ille quidem non facit, sed morem habens in corde  corde non loqui, pium vobis seruat affectum in mente: sed quod sibi videtur, seueriore demonstrat sermone. Hunc eum loquendi morem habere, longe vobis durius non absens literis, sed præsens verbis sæpe in faciem ipse expertus sum: sed cor vnde illa procedebant cogitans, æquanimiter omnia passus sum. Quis enim non ferat, immo quis non gratias agat: non publice arguenti, sed secreto quasi in cubili cordis commonenti, seu corripienti charitati? Non tamen ille scribens vel loquens, quicquam imperat vt Dominus: sed quæ dicenda sunt humiliter suggerit vt subiectus. Venientem ergo ad vos vel prope vos Episcopum vestrum, eo, quo nostis apud Deum,  apud homines honore dignum, si placet cum honore,  maxime cum illo, quem a vobis promeruit, amore suscipite: vt  illi quod iustum est retribuatis,  alios hoc exemplo magis magisque ad vestrum obsequium accendatis. Sed ne in partibus Italicis hoc tempore, quo in Christi messe pauci sunt operarij, ociose immoretur: oramus, vt si placet eum ad nostras Gallias remittatis, vbi quanto notior, tanto nobis vobisq. poterit esse vtilior. Ibi quantam vestri habuerit auctoritatem, tantam ibi vestram operari poterit vtilitatem.