Ad monasterium sancti Ioannis Angeliacensis, quod in Xantonensi pago situm est, Presbyter quidam Gilbertus nomine ad conuersionem venit, atque ibi per aliquātum temporis quoad vixit, deuote conuersatus est. Contigit autem non multo temporis elapso, eum ex infirmitate quam incurrerat ad extrema venire. Cumque sicut mos Christianorum est,  maxime Monachorum, in substrato cilicio  cinere a fratribus compositus iaceret, atque horam vocationis suæ expectaret, fratres monasterij vt eius exitum orationibus commendarent venerunt,  eum vndique psallēdo circunsteterunt. Qui cum vt defungeretur expectarent: ecce subito resumpto spiritu  apertis oculis, acclamare cœpit professionem fidei quæ quotidie decantatur, hoc est, Quicumque vult saluus esse,  cætera. Et cum prius idiota  imperitus literarum fuisse ab omnibus agnosceretur, ita distincte  aperte singula proferebat, vt a nescientibus si forte adessent, peritissimus in talibus extitisse crederetur. Qua de causa omnes qui astabant stupefacti, euentum rei admirabantur. Qui cum diu admirantes hæsissent, tandē Prior Gregorius nomine, cui præ cæteris hoc incumbebat, vir bonæ religionis, intelligens eum aliquid in occulto vidisse, ad eum se inclinauit,  quæ causa clamoris esset, vel si quicquam quod eos lateret vidisset, interrogauit. Ad quod ille. Vidi, ait, personam reuerendæ formæ, candidi habitus  venerandæ caniciei, paulo ante vas cum aqua afferre, mihique dicere. Noueris causam aduentus mei ad te hanc esse, vt pedes tuos qui inquinati sunt abluam,  eis ablutis totum te mundatum reddam. Cumque admirari me super his quæ dicebat cerneret, adiecit. Non nosti, ait, ad purgationem tui hanc aquam esse necessariam, qui tale quod ipse nosti crimen commisisti, quod de industria celans, nulli hactenus reuelare voluisti? Vnde scias te nullatenus posse saluari, nisi quod perniciose celaueras, salubriter studeas confitendo manifestare. Deus vero multa sua misericordia, neque pro tanto etiam reatu te perire permittens, ad sensus corporeos te redire permittit: vt de tanto crimine confitendo pœnitere,  pœnitendo salutem consequi merearis. Hac igitur de causa  a vobis abfui,  ad vos redire permissus sum. His ita dictis aliis remotis Priorem aduocans, peccatum illud ei confessus est. A quo huius  omnium peccatorum suorum absolutione suscepta, sequenti die, prima hora diei, astantibus  orantibus fratribus, læto vultu, bono fine quieuit. Hoc non ab alio, sed a monacho eiusdem monasterij, Lecto nomine, qui hæc omnia viderat  audierat, agnoui. Hic enim postea Cluniacum gratia deuotionis veniens, scriptor noster  filius in Christo charissimus fuit.