Sicut omnia credere, mentis est præcipitatæ, ita nihil credere, nimium est mentis pertinacissimæ. Cuidam namque mulieri habenti vnicum filium, quædam honestatis persona dormienti apparuit, eamque ammonuit, vt suum illum vnicum filium sancto Maiolo ad seruiendum traderet. Huic visioni non apponens animum, inane credidit  vanum, vt ad mulierem tantæ paupertatis, commendatio illa veniret cœlestis. Hoc primum mandatum tradens obliuioni, secundo ammonetur, vt huic det studium operi, si remanere velit in sanitatis suæ locum. Sed brutum animal, nec primum cœlestis visionis arcanum, nec secūdæ comminationis recepit arcanum. Non paucis postea euolutis diebus ammonetur tertio: vt suum illum filium reddat ad denominatum officium, sed vt inchoatæ incredulitatis permanens adhuc nodo, perdidit virtutem corporis pro neglecto interim mandato. Et ad vltimum deuicta molestia corporis, redidit demandatum infantem ad seruiendum sancto Maiolo. Et sic post nimios cruciatus corporis, rediit ad sanitatem hilaris. Eundem ipsum puerum tradiderunt eiusdem loci fratres literis erudiendum.