De dono monachorum beati Petri Cabilonensis. Statum caritatis deponere, et pro habitu variari fortunarum, naturę defectis est, unde Evę filii venero primę prevaricationis infecti, quę caritatis instinctu, et fraterno affectu sunt gesta, levitatis impulsu conantur plerumque fecere irritata. Censumus namque quę secuntur in presenti scedula posterorum memorię tradere, ne cui liceat fideliter data atque concessa, sinistro latere immitare. Omnibus itaque sanctę matris ęcclesię filiis notificamus, tam futuris quam presentibus, quod domnus Arlebaudus beati Petri Cabilonensis abbas, ejusdemque loci conventus, dederunt Deo et sanctę Marię de Firmitate et monachis ibi in perpetuum Deo famulantibus quicquid habebant infra XXX tesas de bosco in latitudine juxta Graunam, et in longitudine totum ab exartariis quę super boscum sunt, usque ad boscum sanctę Marię de Bellomonte; hoc videlicet retinentes, ut si monachus sancti Martini ad usus domus suę proprios absque magna diminutione de prefato bosco aliquid indiguerit accipiat, et ut prefati monachi Firmitatis ad adaquanda rusticorum animalia oportunum ingressum et egressum aquę constituant. Quod si villam monachi Firmitatis ibi vel in loco ejusdem Firmitatis facere quod absit voluerint, vel preter ipsos aliquis locum incoluerit, decimam et quicquid juri attinet parrochię sancti Martini se reddituros noverint. Hujus rei testes sunt hii : Symon de Til archipresbyter Cabilonensis, Bertrannus de Saldum [retour à la ligne]. Acta sunt ista anno ab Incarnatione domini Mo C XL II indictione V tempore domni pape Innocentii, regnante Ludovico rege Francorum, sub venerabili antistite Cabilonensi Walterio. [Dans le repli, en écriture du 17e siècle :] Donation d’un bois […] […] Layves et lieux voisins. Liasse 2e, cotté 1ere.