Venerabilis frater noster domnus Natalis, Resbacensis Abbas, a paternitate vestra nuper rediens, Cluniacum venit. Qui a nobis, vt decebat, honorifice suscept9, post duos aut tres dies inopinatam nobis voluntatem suam prius coram paucis, dein coram cunctis fratribus nostris aperuit: velle se scilicet Pastorali sollicitudine deposita, nobiscū quietius Deo seruire. Sed nos licet de tanti viri nobiscū cohabitatione valde gauisi, vtilissimā eius prudentiam, ac religionem Cluniacēsi Ecclesiæ esse sciremus: monuimus tamen, vt Ecclesiam, ad quam vocatus fuerat, non desereret, ne forte multiplicia bona, quæ  ipse noueram per eum in domo illa sata  multiplicata, eius absentia deperirent. Cūque hoc  solus  cū sociis sæpe monuissem, sæpe replicassem: animum tamē eius a propositæ quietis desiderio reuocare non potui. Et quia spe  amore æternorū, ad transeūtia oculum mentis, nec ipsa occasione ecclesiasticæ administrationis eū vllo modo velle reflectere prorsus cognoui: oro cum fratribus nostris pietatis vestræ seruis  filiis, vt iam bonæ volūtati eius paterna benignitate adquiescatis, eiusq. spirituale ac beatum ocium, nec a suis monachis, nec a quibuslibet aliis inquietari vlterius permittatis. Sed nec sapientia vestra aliquem, vtilitatem personæ ad eius inquietudinem prætendētem audiat: quoniam licet vestræ Resbacensi Ecclesiæ, sicut ipse non ignoratis, valde vtilis fuerit, Cluniacensi tamen, quæ familiarius vestra est, non inutilis esse poterit. Quia ergo non alibi, quam in sinu vestro, hoc est in Cluniaco requiescere maluit: prouideat ei, vt dixi, pietas paterna quietem, quam iusto ordine post Matthæ meretur habere laborem.