Remissus præcepto Abbatis sui ad Monasterium S. Martini cum per annos septē claustri ordinem feruentissime tenuisset, iussione eiusdem Abbatis successit in Prioratū, Priore suo iam defuncto,  sicut de bono viro spes certa suadet credere, ad beatæ vitæ statum translato. Vbi qualem quantumq. se Deo, subditis,  quibusque proximis ac remotis exhibuerit, vix a me explicatur. Vt quādo hæc tria quæ proposui, sigillatim exequar, exhibebat se Deo ac substernebat vera cordis ac corporis contritione, præteritorū actuum vel negligētiarum pœnitudine, mundi contemptu, plenissimo ac pene singulari, inter multa milia Monachorum, in Deū deuotionis affectu. Morabatur in claustro assidue cū fratribus,  post plurimos mūdi discursus, pene velut ea cui adhærebat claustri colūna, sacræ lectionis intentus studio, immobilis perdurabat. Vix poterat eum cōmissi Prioratus cura, saltem ad horam a fratrum Collegio segregare, vel ab intentione semel in Deum defixa, quolibet mundus occupationis suę vnco retrahere. Cumq. sub ducatu eius fere trecenti fratres, tā intra quā extra Monasterium Domino militarēt, eisq. corporalia subsidia prouidere, vel per se, vel per alios ex officij debito cogeretur: Marthæ quidem importunas exactiones ex toto effugere non valebat, sed tamen toto animi desiderio Mariæ otio inhiabat. Hinc cōmune claustrum (vt dictum est) cōmune oratorium, cōmunes fratrum domos elegerat, in quibus velut Moyses in tabernaculo a Iudęorum lapidibus, sic ipse a mundi tumultibus, tutior permaneret. Et quia cum Propheta hanc vnam a Domino petierat, vt non tantum in cœlis sed etiā in terris habitaret in domo Domini omnibus diebus vitę suæ, quia maluerat abiectus esse in eadē domo Dei, quam habitare in tabernaculis peccatorū; libens morabatur in illa. Ibi frequenti lectione, assidua meditatione, feruētissima oratione, Deo se cōmendans  vniens, si qui fuerāt præteritæ vitæ næuos, fortasse nō multos, expiabat,  piorum studiorum in cœlis thesauros quotidianis virtutum incremētis in dies recondebat. Non relinquebat partē aliquam theoriæ intactam, sed ieiuniis, vigiliis, ciliciisq. asperis corpus edomans, silentio, psalmodia  his quæ dicta sunt studiis, de veteri in nouum hominē totus mutari,  sic a vetustate mundi in nouitatē Christi plenum propemodum transitum facere sategebat. Sacrificiis super omnia diuinis,  sacris cœlestibus totus intētus erat: quæ non frequenter solum, sed quotidie Deo offerens, omnes quidem dignos, sed congregationis propriæ fratres specialiter, sibi vero cōmissos specialius, illo salutari  ineffabili sacramento diuinæ clementiæ per dies singulos commēdabat. Imitabatur sicut in quibusdam aliis, sic  in hac diuini sacrificij quotidiana oblatione, iustum Iob. De quo, cū dictum esset, Consurgēs diluculo offerebat holocausta per singulos, subauditur filios, post modicum additur: Hoc faciebat Iob cunctis diebus. Sic iste cœleste sacrificium,  ea hora qua Iob, hoc est mane quando poterat,  quotidie sicut Iob, pro se, pro subditis, pro vniuersis ad Christi corpus pertinētibus,  hoc remedio indigentibus offerebat. Quis iam explicet bonam illam animam omnium affectuum terrenorum oblitam, carnem ipsam fere excedētem, ad cœlos multa in specie raptā? quis suspiria? quis gemitus? quis nō lachrymas, sed lachrymarum imbres vsq. ad imum quidem terræ descendētes, sed vsque ad summum deitatis fastigium conscendentes? quis plane animam illam Hester vocare beatam, cuius a prima die Monachatus, vsque ad vltimum vitæ exitum, crimina nulla, bona multiplicia  continua, oblatio Agni immaculati, qui tollit peccata mundi, per viginti fere annos quotidiana? Talem quidem se Deo exhibebat. Sed qualem subditis?