Vtinam humilitati meæ talis daretur facultas, qualis ab antiquo iam data est voluntas: vt amplectendam nobis  omnibus bonis personam vestram: vt sacrum  venerabile Ecclesiæ vobis a Deo cōmissæ collegium videre: vt iam dudum habeo, non chartis committere, sed feruētissimum charitatis affectum, quem ad vos ore ad os cōmunicare vobis corā positis possē. Cū enim omnib. Christi Ecclesiis, quæ numerositate sua vnius  Catholicæ Ecclesiæ corpus perficiūt, charitatis cōpagine honorē simul  amorē debeamus: inter omnes Germanorū Ecclesias, hoc vobis quadā familiari pręrogatiua debem9: quorū nō solū amore prouocati, sed etiā frequētib. beneficiis,  permaximis munerib. ad mutuā beniuolentiæ vicissitudinē rependēdam, magnifice inuitati sumus. Et frequēter quidē a magistris Ecclesiæ Dei,  ab innumeris populi Christiani Principib. multa Cluniacēse Monasteriū dona, multa beneficia percepit: sed cū hæc vestris donis, vestris beneficiis, vestris munerib. cōparantur, licet magna sint  preciosa, vilescūt. Suscepit vere Clun. Ecclesia,  sæpe, vt dixi, suscipit multorū,  diuersorū non in terra, sed in cœlo thesaurizantiū gazas: sed vestra xenia tanto aliorū munera superant, quanto homo pecoribus, quāto sapientia cunctis opibus antecellit. Auro igitur,  topazio longe chariora Cluniacus a Leodiensi Ecclesia munera suscepit: quando magnificos viros,  summa cū laude ac dulcedine recolēdos a vobis ad nos veniētes, humili suorū collegio copulauit. Nam vt alios ante nostra tēpora venientes, nobisq. vultu incognitos taceā: quando Leodiensis Ecclesię memoria apud Cluniacum perire poterit, quæ Hezelonē, Tezelinum, Algerum, Canonicos, magnosq. suis temporibus magistros, humilitatis discipulos, , vt ipsi qui vidimus, attestamur, veros monachos fecit? Quorum primus multo tēpore pro Ecclesia, ad quā venerat, laborās, singulari scientia,  prædicabili lingua, non solum audientium mores instruxit: sed corporalem nouæ Ecclesiæ fabricam, quam aliqui vestrorū viderunt, plus cunctis mortalibus post reges Hispanos  Anglos, cōstruxit. Sequens spiritualibus tantum studiis totum suum hominē occupans, in sancto proposito longæuus consenuit:  prius Cluniaci sub sancto Patre Hugone, dehinc Vizeliaci cū domno Rainaldo Abbate eius nepote, ac demū Lugdunensi Archiepiscopo, degens, laudabilem vitam sancto fine conclusit. Tertius, cuius vix memoriam sine lachrymis facio, humilitate, puritate, vitæ totius sinceritate secundum meū iudicium longe præcedentes exuperans: ita meo tempore apud nos vixit, intantum benigne  sancte conuersatus est, vt licet a nobis carne recesserit, spiritu tamen,  memoria singulari nobiscum semper dum viuimus nō esse non possit. Qui  librum de Sacramento Altaris, auctoritatib. sanctorum patrum inuincibiliter cōmunitum, nobis  fidei suæ insigne testimoniū,  cōtra quorumdā modernorum, vel imperitiam, vel errorē, singulare præsidium, dereliquit. Inspiret igitur omnipotens spiritus, qui vbi vult spirat, cordibus vestris: vt sanctorum istorum, quos ante oculos mentis vestræ memorans reduxi, vitam  exēpla imitemini: qui a vobis, vt dixi, venientes,  more magni Patriarchæ de terra, de cognatione, de domo propria egressi, peregrinatione sancta amissam patriam repetierūt,  mundi superbiam in humilitatem, luxum in frugalitatem, diuitias in paupertatem, commutantes, ad eam iam per Dei gratiam peruenerunt. Hac ergo recordatione, charissimi, velut quodam charitatis glutino vobis adhærentes, vosque vicissim nobis adhærere rogantes: vt hæc memoria apud vos sit cōtinua, quæ  apud nos est perpetua, precamur. Hac confidētia fiducialiter vos etiam pro locis Cluniacensibus in Diœcesi vestra constitutis oramus, qua a vobis nos non repelli, sed exaudiri speramus. Specialiter autem pro Domino Gerardo Priore de Bertreis,  domo sibi commissa vestram amicitiam deprecamur: qui non tantum nobilitate generis, qua vobis bene notus est, sed etiā honesta vitæ conuersatione, qua a nobis commendandus est, hoc vt credimus, promeretur.