Gregorius in Romanum pontificem electus Giraldo Ostiensi episcopo et Raimbaldo subdiacono, in legatione Galliæ constitutis, salutem in Domino Jesu Christo. Rumorem obitus domini nostri Alexandri papæ, qui XI kalendas maii spiritum Deo reddidit, et nostræ promotionis famam jam ad vos pervenisse credimus, sed eadem plene vos cognoscere cupientes ad certissima eorum indicia aptiorem hoc dilecto filio et cardinali sanctæ Romanæ ecclesiæ presbytero, qui ambobus interfuit, in partes illas mittendum nostrorum nomine judicavimus. Itaque quid et qualiter de utroque factum sit, per hunc mera veritate percognita, ut orationes ad Deum fieri solicite procuretis caritatem vestram valde rogamus, quatenus et illius animam ad gaudia æterna beatitudinis transferat, et nobis ad ferendum onus impositum auxilium suæ miserationis impendat. Quia vero hunc confratrem nostrum, videlicet Ugonem Candidum, in partes illas dirigi tempus et rerum competentia postulasse videbatur, prudentiam vestram omnino exoratam esse volumus, quatenus Ugonem Cluniacensem abbatem, et totam congregationem fratrum, ita ad pacem et integram hujus dilectionem flectere et conjungere studeatis, ut auxiliante Deo nihil in eorum mentibus, quod invisum, aut dissensionis nube sit obtectum, relinquatis. Nam et hic, abjecto omni arbitrio suo, ad cor nostrum nostraque consilia rediens, in eodem sensu eademque voluntate ac studio nobis est connexus, et ea quæ antehac sibi imposita sunt, vivente adhuc domino nostro papa, ex aliorum magis, quam ex ejus culpa prodiisse cognovimus. Præterea hæc meminisse debetis quod in litteris domini nostri beatæ memoriæ Alexandri, et nostra quoque legatione orati et commoniti fuistis, quatenus causæ Evuli comitis de Roceio per vos, et per antedictum abbatem favorem addere insisteretis; et cognita pactione, quam nobiscum de terra Hispaniæ pepigit in scripto, quod sibi dedimus, una cum consilio abbatis, tales illuc personas dirigi procuraretis, qui et errorem Christianorum qui ibi reperiuntur in spiritualibus corrigere saperent, et in exquirendis causis sancti Petri juxta tenorem pactionis, si res bene procederet, sat idonei forent. Quod si ita factum est, nobis multum placet; sin vero adhuc aliqua occasione prætermissum est, aut etiam si eadem conventio ab aliis quibusdam principibus, quos in eandem partem seorsum ab Evulo suis copiis ituros intelleximus, nondum exquisita est, volumus ut cum vestro consilio, et abbatis, Hugo cardinalis illuc tendat, et æquam ab omnibus ex parte sancti Petri pactionem et debitum exigat. Vos autem ex nostra parte rogate abbatem, ut tales sibi adjungat qui eum comitentur, quorum consilio et adjutorio iter et laborem illum fiducialiter aggredi possit, legatione tamen in eo principaliter posita. Extra Hispaniam vero nullius unquam publici rerum ecclesiasticarum negotii sine vestro consensu, quandiu vos in Gallia fueritis, licentiam sibi dedimus faciendi. Cæterum de mora vestræ reversionis valde miramur, præsertim cum jam redire commoniti, in tanta vestri reditus expectatione ne morarum quidem nobis causas indicastis. Unde dilectionem vestram admonemus, ut quantocius possitis ad nos revertamini, quatenus et quid egeritis cognoscamus, et de cætero consultius, adjuvante Deo, statuere valeamus. Præter hæc jam sæpe memoratum abbatem specialiter commoneri, et plurimum a vobis vice nostra exorari cupimus, quatenus caritatem, quam hactenus in nos habuit, nunc, cum maxime opus est, indefessa exhibitione conferat, et infirmitatem nostram suis et sanctissimæ congregationis suæ orationibus tanto subnixius adjuvare studeat, quanto imbecillitatem nostram sub accumulato pondere gravius premi non ignorat. Data Romæ secundo kalendas maii, indictione undecima.