Omnipotentis Dei misericordia plurimum voluit humani generis decus extollere, dum cuique mortalium largiri dignatur ut ex terrenis cœlestia et ex transitoriis sempiterna valeat lucrari prœmia, dicente Domino per angelicam vocem: «Fiducia magna est coram summo Deo eleemosyna omnibus qui faciunt eam.» Igitur ego, in nomine Domini Salvatoris nostri, Adelelmus, miles, tam magnam misericordissimi redemptoris mei clementiam mente devota considerans modumque meæ vel humanæ fragilitatis attendens ac pavescens diem tremendi judicii, in quo manifesta erunt omnia cordis nostri occulta, promptissima devotione offero Domino Salvatori nostro ejusque eximio confessori patrique monachorum, beato scilicet Benedicto abbati, insignem crucem argenteam vultu Salvatoris nostri, qui pro nostris reatibus in ea impietate Judæorum appensus fuit, insculptam, ea scilicet devotionis meæ voluntate ac desiderio ut qui pro redemptione humani generis et salute in crucis ligno pendens morte sua mortem destruxit et diabolum superavit, meorum criminum pondus obliterare dignetur, et ut eamdem, quam pro meæ hujus oblationis munere ab ipso mundi Salvatore retributionem me percepturum spero et ardenter exopto, omni affectu volo et desidero, Adelelmus ac Burcardus omnesque christiani pro suis absolutionem recipiant culpis, quatenus ipsa crux salutifera et venerabilis sit liberatio ac levamen totius mundi, et cum ipse Dei filius in majestate sua mundum judicare venerit suæque passionis, quam pro mundi piaculis pertulit, stigmata, cum ejusdem crucis ostensione, præsentibus angelis cunctisque astantibus sanctis hominibus, exhibuerit, sit mihi hæc crux sancta omnibusque in crucifixum credentibus solamen et remedium et illud pondus ineffabile quod in ea pependit pro mundi quiete, meorum criminum pondus cunctorumque fidelium christianorum dignetur exonerare et alleviare omnique sæculorum tempore sit mihi et omnibus hominibus commune propitiabile. Quin etiam dono donatumque in perpetuum esse volo ad honorem seu illuminationem ejusdem vivificæ venerandæque crucis nostri Salvatoris et eidem prælibato eximio Christi confessori Benedicto quoddam juris mei prædium in pago Senonico situm, vocabulo Villaris dictum, cum ecclesia honori beatæ Mariæ dicata, cum terris quæsitis vel acquirendis et mancipiis utriusque sexus, silva quoque et pratis, aquis aquarumque meatibus tam pro remedio animæ meæ ac senioris mei inclyti Francorum ducis, Hugonis, quam et pro genitore meo Rotberto et genitrice mea nomine Bertha et pro Burcardo seu etiam cunctis parentibus meis et amicis necnon et pro omni christiano populo; quod de meo jure et potestate in jus et dominationem sæpefati domini confessoris Benedicti ejusque monachorum cedo atque transfundo ad illuminandam scilicet sempiterni regis iconem, ita ut quidquid ab hodierna die et deinceps ex ipsis rebus lucratum fuerit, omni humano postposito usu, solius imaginis Domini, ut præfatum est, servitio deputetur. Si quis vero hanc meæ devotionis oblationem ex parentibus meis seu aliqua aliunde intromissa persona calumniæ suæ sufflaminis obice impedire temptaverit aut ei refragari aut aliquam resultationem inferre conatus fuerit, imprimis offensam cunctipotentis Dei se incurrere sentiat sanctumque ac pretiosum Domini confessorem Benedictum sibi in omnibus impugnatorem habeat, nisi citissime a sua malignitate convertendo resipuerit insuperque quoque partibus sancti Benedicti auri libras decem, regum Francorum et principum judicio coactus, exsolvat, ejusque conatus ad nichilum sit semper redactus. Præterea si quando forte in ulterioribus ævi temporibus evenerit, quod absit, ut ab eodem sancti Benedicti cœnobio aliquis potens tyrannidem exercens seu aliquis apostata cucullatus qui eas meæ piæ donationis res abstrahere quoquo modo nisus fuerit, aut suis aut alterius usibus, non sæpefatæ Christi imagini deputaverit, primo corporaliter judicio Dei se valide mulctandum sentiat atque in die districti examinis maledictionis Ananiæ damnationisque Saphiræ Dathan quoque et Abyron particeps efficiatur, cumque in illa die, ardente mundo, signum crucis in cœlo paruerit neque cum Deo neque cum angelis ejus partem aut societatem habeat sed cum diabolo semper in inferno gehennali incendio æternaliter crucietur. Et ut hæc carta certior habeatur et in posterum inconvulsa teneatur manibus eam propriis subter firmavi ac seniorem meum inclytum ducem Francorum Hugonem ac Burcardum, consobrinum meum, pluresque cœteros nobiles precatus sum corroborare. Actum Parisiis in nobilium conventu publico. Signum Adelelmi et Burcardi qui hanc donationem fecerunt. Signum Hugonis, ducis Francorum. S. Odonis, comitis. S. Alberici. S. Emmonis. S. Droconis. S. Anselmi. S. Gualterii. S. Ervæi. S. Gualterii, et alterius Gualterii. S. Hugonis. S. Corbonis. S. Gauzberti. S. Roterici. S. Adelæ comitissæ. S. Milonis comitis, filii ejus. Datum VI idus septembris, anno XXI gloriosi regis Hlotharii, indictione III.