Carolus gratia Dei rex Francorum et Langobardorum ac patricius Romanorum, omnibus et gentibus nostris tam presentibus quam et futuris, juvante Domino qui nobis in solium regni instituit principale quidem climentie cunctorum decet accomodare aure benigna, precipue que, pro compendio animarum a precedentibus regibus antecessoribus nostris ad loca ecclesiarum probamus esse indultum, devota debemus mente perpendere, et congrua beneficia, ut mereamur ad mercedem esse participes, non negare, sed robustis se majore per nostris oraculis confirmare. Igitur magnificus vir Hucbertus, rector basilici Sancti Marcelli martiris, que ponitur sub oppidum Cabiloninsis urbis, ubi ipse preciosus Domnus in corpore requiescit, nostre celsitudinis intulit suggessionem eo quod antecessores nostri anteriores reges, vel bone memorie domnus et genitor noster Pipinus quondam rex, per eorum preceptiones integras emumitates ad ipso monasterio concessissent, aut in villas aut super terras ipsius monastirii, nullus judex publicus nec nulla judiciaria potestas, ad causas audiendum vel frida exigendum, aut fide jussores tollendum, aut mansiones aut paratas faciendum, nec nullas requisitiones requirendum, ibidem ingredere non deberent. Unde et ipsas preceptiones antecessorum regum, et confirmationes eorum jam dictus Hucbertus, nobis ostendedit ad relegendas, et ipsa beneficia moderno tempore adserit esse conservata. Set, pro firmitatis studium, peciit clementiæ regni nostri ut hoc denuo ad ipso monasterio nostra deberet auctoritas confirmare. Cujus petitione, pro mercedis nostre augmentum, plena et integra gratia visi fuimus concessisse vestra comperiat magnitudo. Propterea ergo jubemus, ut inspectatas ipsas priorum principum auctoritates, ut neque nos neque junioris seu successoris nostri nec nullus quilibet de judiciaria potestate in villas ipsius monasterii, quod presente tempore abere videtur aut in antea a deum timentibus hominibus fuerint conlatas aut conlaturas, nullus judex publicus ad causas audiendas, vel freda exigendas, aut fide jussores tollendum, vel mansionis aut paratas faciendum, nec nullas reddibutiones requirendum, ibidem ingredere non presumatis, nisi integra emunitate. De omnes villas in quas libet adquisieritis simul atque aliquid junctis et bisjunctis redibutionibus, vel ubicumque in regno nostro habere videtur, tam de ingenuis quam et de servientibus cæterisque nationibus distrinjendum, nec nullas reddibutiones requirendum, ibidem ingredere non presumatis, set, sicut precedentium antecessorum nostrorum regum ad jam dicto monasterio usque nunc fuit conservatus, ita et deinceps per nostram auctoritatem generaliter maneat inconvulsum; et si, anteactis temporibus, per aliqua negligentia abbatibus, aut thepiditate rectoribus, aut presumptionum judicum, de ipsas emunitates fuerit minutatum aut raptum evulsumque aut extractum, nostris auctoribus et beneficiis restauretur, et ulterius quod consensimus neque vos neque junioris vestri infrangere nec violare non presumatis. Et si quis autem fuerit dux vel comes, domesticus, vicarius, seu qualiscumque judiciaria potestate succinctus, indulgentiam bonorum aut bonitate impiorum aut christianorum aut regum antecessorum nostrorum, ipsas inrumpere aut violare presumpserit, soledus sexcentus numerum se cognoscat esse culpabilem, ita ut duas partes in archivum ipsius monestirii reddat, et tertia parte ad fisci nostro sacello multa conponat, ut non delectet eis ultro qui rapit antecessores nostri aut boni Christiani concesserunt vel indulserunt ab impiis hominibus lacerare, et quidquid exinde fiscus noster potuerit sperare in luminaribus ipsius ecclesie Sancti Marcelli martiris, pro stabilitate regni nostri seu nostra subsequente progenie, proficiat in augmentum. Et ut hec auctoritas, tam presente quam et futuris temporibus, Deo adjuvante, firma stabilitate debeat perdurare, subter eam signaculis propria mano decrevimus roborare. Signum Caroli gloriossimi regis, Vuigbaldus ad vicem canc[ellarii] scripsit et subscripsit. Data pridie kalendas maias anno undecimo et quinto regni nostri. Actum Haristalio.