Agnoscat hoc vita credentium, quod res nulla melius in factis hominum, quam elemosyna quæ bono fit animo, reddit placabilem Deum, dicente Scriptura: Sicut aqua mortificat ignem, sic elemosyna occidit peccatum. Ergo de hac sententia non surdi, sed fideles auditores fuere duo fratres, Humbertus Rufus et Wido, filii Humberti Fontis-vennæ. Hii in flore juventutis suæ pro remedio suarum animarum, suorumque majorum fidelium, Ecclesias quas de proprio jure retinebant, citra aquam quæ Asmantia dicitur, Deo et sancto Petro, et Besuensi cœnobio concesserunt, ut caritas altius firmaretur, apud Bisonticam civitatem, secus Basilicam sancti Vincentii, in præsentia Hugonis Archiepiscopi, supradictas Ecclesias Stephano Abbati, et Besuensi Ecclesiæ perpetualiter tradiderunt. Licet scire quartam partem Basilicæ sancti Martini de Monasterio, et quicquid habebat Ecclesia sancti Christophori Canlintensis, et quartam partem Ecclesiæ sancti Mauricii de Sivoïo, medietatem Ecclesiæ Fontis vennæ villæ, similiter capellam de Castro, simili modo Ecclesiam de Luvocurte sub tali testimonio. Sig. Hugonis Archiepiscopi, Mainerii Archidiaconi, Bernardi Magistri, Ermuini, Sewini. § In ipsa die prædictus Episcopus annuit Stephano Abbati omnes Ecclesias licenter habere, quas posset aquirere in Diœcesi sua. § Acta sunt hæc anno ab Incarnatione. Domini MXCVIII. Indict. VI. Epact. XV. Urbano Papa præsidente Romæ, Henrico Imperante in Romano imperio.