Notum sit omnibus praesentibus et futuris qualiter Marciniacense monasterium liberatum sit per manum venerandi patris domni Hugonis abbatis in sua praesentia et in praesentia Petri Ostiensis episcopi, apocrisiarii domni papae Alexandri secundi ac domni Adraldi Bremensis abbatis cum aliqua multitudine Cluniacensium monachorum; quidam miles nomine Bernardus de Rocachava infestissimis calumniis insequebatur praedictum monasterium qui conventus et multis placitis appellatus ab habitantibus monachis scilicet domno Duranno praeposito ipsius monasterii cum caeteris fratribus accepit tandem quindecim libras denariorum monetae publicae. In hoc tali tenore reliquit in praesentia supradictorum venerabilium personarum, omnium quaerimoniarum ambages quascumque habebat adversus saepedictum locum, quod, ut plurimum firmum haberetur, crucem Dominicam in ipsa relictione manu tenuit et super majus altare, quod in honore sanctae Trinitatis consecratum est, manu propria hanc notitiam confirmavit. Reliquit ipse et filii sui, Bernardus scilicet, Artaldus et Hugo et ii pariter qui filias ejus in matrimonium habebant, Willelmus et Ildinus. Testes hujus rei sunt Artaldus de Barga, Willelmus de Saron, Gaufredus de Bonanto, Ildinus de Melirenco curte, Wichardus Cavazola, Gaufredus decanus. Actum Marciniaco octavo idus septembris anno millesimo sexagesimo tertio.