Execrabile facinus, puniendum flagitium, inauditum nostris seculis scelus: de nece eorum, qui pro iustitia vsque ad sanguinem restiterunt, ad aures pietatis vestræ credimus peruenisse. Dolendum quidem de morte eorum, quos sacrilega homicidarum crudelitas innocētes peremit: sed multo magis dolendum, quod condignam impietatis suæ pœnam, nec dum illa plusquam belluina crudelitas inuenit. Ecce enim qui a conspectu hominum iam perisse debuerant, cruentis mentibus,  adhuc sanguinem distillantibus manibus de impunitate sibi blandiuntur:  quasi de bello triumphum reportauerint, vnde confundi debuerant, gloriantur. Quorum impunitas arma cęteris ministrat furoris: vt sicut post Aurelianensem Subdecanum ad domnum Thomam Parisiensem, quia Prior inultus remanserat, persecutorum gladius se conuertit: ita etiam post hunc ad alios transeat,  pari sententia Clericos, Canonicos, Monachosque inuoluat. Quoniam igitur regalis gladius in tales nimium obtusus est, rogamus,  omnes legem Dei zelantes nobiscum deprecantur, vt Episcopalis, immo spiritualis gladius, quod est verbum Dei, secundum Apostolum, non sit alligatum: vt eo percussi moriantur peccato, viuant autem Deo. Hac de causa nuper in partibus nostris, Archiepiscoporum, Episcoporum, Abbatum, ac multorum religiosorum  sapientum personæ congregatæ sunt,  consilio habito in huiusmodi sacrilegos seueritatis sententiam protulerunt. Confirmet ergo, si placet, Apostolica auctoritas, quod ab eis bene actum est: suppleat si quid minus seuere decretum est, vt  impij debita vltione puniantur,  ab eorum imitatione cæteri deterreantur. De cætero quam reuerendæ vitæ sit, quamque fidelis Apostolatui vestro domnus Rothomagēsis Archiepiscopus fuerit, quantumque pro pace vestra laborauerit, non est necesse vos instrui, quem plene de his omnibus instructum credimus. Supplicamus igitur paternitati vestræ, vt ita paci eius  iustitiæ prouideatis: quatinus  Deo possit reddere quod Dei est,  Cæsari quod Cæsaris est, vt si fieri potest,  diuinæ censuræ non displiceat,  maiestatem regiam non offendat.