Hinc fuit illud quod cum aliquando frater quidam Ioannes nomine, natione Italicus regularis disciplinæ seueritatem fastidiens, etiam fugere de Monasterio cogitaret: ipse ei diabolus Abbatis specie assumpta se obtulit. Nam duobus dæmonibus in specie Monachorum se comitantibus, fratri in quodam secreto Monasterij loco soli residenti, multaque secum voluenti, opportunum fallendi tempus inuenisse se credens apparuit, eique assidens dixit. Ego frater modo huc hospitandi causa diuerti, sed casu te conspiciens, agnoui multa te sollicitudine laborare, multosque in corde tuo cogitationum æstus versare. Quorum causa licet quibusdam referentibus mihi ex parte nota sit, si tamen eam plenius indicaueris, potero forsitan vtile tibi dare consilium. Vnde quis sis  quare mœstus sis, amico quærenti expone. Cumque frater ille ignoto, vt putabat, homini secreta cordis sui aperire formidaret,  se tantummodo natione Italicum esse respondisset; dæmon qui Monachus videbatur, adiunxit: Et ego ipsius regionis Abbas sum,  tibi bene in omnibus auxiliari possum. Noui enim licet tu reticeas quod Abbas Monasterij huius,  cæteri male te tractant, neque vt dignum esset honorant, insuper multis sæpe iniuriis  contumeliis vexant. Vnde admoneo vt tibi consulas,  locum hunc omnimodis perniciosum derelinquens, mecum recedas. Paratus sum enim te ab his malis eripere,  ad Abbatiam meam, quæ Cripta ferrata dicitur, perductum, omni te ibi honore sublimare. Ad hæc frater respondit. Ego hinc exire nullo modo possum, quia  clausura Monasterij prohibet,  fratrum me multitudo circumdat. Tunc diabolus. Nec ego, inquit, quamdiu hic fueris, te in aliquo iuuare potero. Sed fac qualibet arte, vt septa Monasterij transgrediaris. Quod postquam feceris, ego statim adero, teque ad locum meum, vt dixi, perducam. Sed misericors Deus, qui non permittit nos tentari supra quam ferre possumus, non vltra passus est hostem procedere, sed sicut scriptum est, qui fecit illum applicauit gladium eius. Quando namque hoc agebatur, fratrum conuentus in refectorio ex consuetudine hora cœnandi residebat. Qua expleta, a Priore secundum morem vno ictu scilla percussa est. Quo sono audito, mox dæmon qui Abbatem se fingebat, actus diuina virtute, a fratre cui loquebatur se abripuit,  præcipiti cursu ac maximo impetu ad latrinas quæ proximæ erant tendens, vidente fratre iam dicto in earum se inferiora demersit. Sic plane misericordia Dei,  fratrem a nequissimi hostis tentatione eripuit,  immundum spiritum per condignum eius immunditiæ locum a domo sua expulit.