Scribenti omnino mutus esse non debeo. Siluas incolimus, pertæsi vrbium, rura amamus. Et vt aliquid poeticum addam, --- Iam non mihi turbida Romæ Sed vacuum Tibur placet, ac imbelle Tarentum. Emeriti iam sumus,  iuuenibus, tibi tuisque similibus, bella reliquimus. Armare igitur,  quia per Dei gratiam, vt scripsisti, pes tuus conualuit, ad prælia procede, pugna viriliter, viribus hostes subige:  quia iam totus mundus in arma coniurat, tu quoque armatorum numero adiungere. Nam ea de causa, coheremita noster fieri noluisti. Ego tamen quod imputas otium, non prorsus ociosum esse volui. Et, vt iterum verbis illius cuius supra vtar, Me doctarum hæderæ præmia frontium Diis miscent superis. Me gelidum nemus, taceo reliqua, Secernunt populo. Nosti quantum me pigeant, falsa in Ecclesia Dei cantica, quantumque nugæ canoræ mihi odibiles. Inter quas, (nam plurimæ sunt,) cum nuper in festo magni patris Benedicti, Hymnū præter sententias, metricam legem, seriemque verborum peroptimum,  cantari audirem,  cantare cogerer: nimium, sed non tunc primum ægre tuli,  tanti viri veras laudes mendaciter proferri erubui. Nam præter aptitudinem sententiarum, quę nulla est, ad minus viginti quatuor mendacia, canticum illud citato percurrens animo, in ipso reperi. Non igitur, vt præsumptor, sed vt horum quæ Dei sunt, in hac licet minima parte zelator, sumpta ex magni Gregorij verbis materia, in laude omnipotentis Dei, ipsiusque iam dicti patris, eiusdem metri Hymnum composui, tibique, cui mea qualiacunque sint, frequenter ingero, transmisi. Accipe igitur,  si dignum videtur, cæteris, quæ transcribere soles, adiunge. Nā quod tacere nolo, cum antiquus ille Hymnus de tot tantisque sancti viri miraculis vix vnum attingat: hic præter spirituales eius virtutes, duodecim ipsius miracula breuiter explicat. Et quia semel cœperam de translatione simul, atque illatione eius alterius metri secundum: propter tædium cantantium altero breuiorem edidi. Quem  mitto. Vale in æternum.