Clemens Episcopus servus servorum Dei, dilecto filio Priori Majori Monasterii Cluniac. Matisconensis Diœcesis salutem, et Apostolicam benedictionem. Gravem dilecti filii Iterii Abbatis Monasterii Cluniacensis Matisconensis Diœcesis, et aliarum personarum Cluniacensis Ordinis alios inferiores sub se habentium querelam nuper recepimus continentem quod, licet de antiqua consuetudine bona decedentium personarum Abbati dicti Monasterii, qui est pro tempore, immediatè subjectarum, ad ipsum Abbatem; aliarum verò mediatè ei subjectarum, ad suos immediatos superiores pertinere noscantur: multi tamen Prælati, Barones, et potentes, ac aliæ Regulares, et sæculares personæ aliquando palam, et frequenter occultè ipsa bona rapiunt, distrahunt, et sibi appropriant, in Abbatis et Superiorum prædictorum grande præjudicium, et gravamen non modicum, et ipsorum rapientium periculum animarum. Quare pro parte Abbatis, et Superiorum prædictorum nobis extitit humiliter supplicatum, ut contra Raptores, distractores, appropriatores, et detentores bonorum pr?dictorum congruum adhibere remedium dignaremur. Nos igitur ipsorum Abbatis, et Superiorum supplicationibus inclinati discretioni tuæ, de qua plenam in Domino fiduciam obtinemus, monendi, et inducendi auctoritate nostra Raptores, distractores, appropriatores, et detentores occultos bonorum prædictorum, per te, vel per alium, seu alios, in Ecclesiis coram populo, ut infra terminum peremptorium competentem, à te præfigendum eisdem, bona rapta, distracta, appropriata, et detenta hujusmodi, præfatis Abbati, et superioribus, ad quos illa pertinent, restituant, et revelent, ac de ipsis plenam et debitam satisfactionem impendant: et si id non impleverint, infra alium competentem terminum, quem eis ad hoc præfiges, ex tunc in eos proferendi excommunicationis sententiam generalem, faciendique eam, ubi, et quando expedire videris, usque ad satisfactionem condignam solemniter publicari: Alios verò occupatores, distractores, appropriatores, et detentores publicos bonorum prædictorum, de quibus tibi constiterit, ad restituendum eisdem Abbati, et superioribus hujusmodi bona taliter rapta, distracta, appropriata, et detenta, per censuram Ecclesiasticam, appellatione remota, prout justum fuerit compellendi; contradictores quoque per censuram Ecclesiasticam, appellatione postposita compescendi; Testes quoque, qui fuerint nominati, si se gratia, odio, vel timore subtraxerint, censura simili, appellatione cessante, compellendi, veritati testimonium perhibere, auctoritate prædicta plenam et liberam tenore præsentium concedimus facultatem, Nonobstantibus tam de duabus dietis in Concilio generali, quàm felicis Recordationis Bonifacii Papæ VIII. prædecessoris nostri, in qua inter cætera cavetur, ne aliquis extra suam civitatem et Diœcesim, nisi in certis exceptis casibus, et in illis ultra unam dietam à fine suæ Diœcesis, ad judicium evocetur; dummodo ultra duas dietas aliquis auctoritate præsentium non trahatur; quàm aliis quibuscumque constitutionibus à prædecessoribus nostris Romanis Pontificibus in contrarium editis, quæ tuæ possent in hac parte jurisdictioni, aut potestati, ejusque libero exercitio quomodolibet obviare: seu si aliquibus communiter, vel divisim à Sede Apostolica sit indultum, quod interdici, suspendi, vel excommunicari non possint per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum, de indulto hujusmodi mentionem. Datum Avenioni XIV. Kalendas Maii, Pontificatus nostri anno IV.