Gregorius Episcopus servus servorum Dei, ad perpetuam Rei memoriam. Apostolicæ Sedis providentia circumspecta dubia, quæ in actis seu gestis per Sedem eamdem interdùm insurgunt, dilucidat et declarat, ut exinde dispendia litium inter personas Ecclesiasticas præsertim Religiosas valeant evitari. Sanè dudum felicis recordationis Urbanus Papa V. prædecessor noster, quondam Simonis Abbatis, et dilectorum filiorum conventus Monasterii Cluniacensis, Matisconensis Diœcesis supplicationibus inclinatus, per suas litteras statuit, et etiam ordinavit quod deinceps Prioratus Majoris, Sacristiæ, Decanatus, Eleemosynariæ, et Archidiaconatus Officia in dicto Monasterio consistentia, seu eorum aliqua, cum illa vacare contingeret, per quoscumque Beneficia Ecclesiastica, ac dignitates, personatus, et officia per Monachos ipsius Monasterii gubernari consueta auctoritate litterarum Apostolicarum expectantes, earumdem litterarum sub quacumque forma verborum eis concessarum vigore acceptare non valerent, nec de ipsis Beneficiis posset eis quomodolibet provideri, nisi in eisdem litteris de ipsis Prioratus majoris, sacristiæ, Decanatus, Eleemosynariæ, ac Archidiaconatus Officiis plena, specialis, et expressa mentio haberetur. Quarum quidem litterarum tenor sequitur in hæc verba. Urbanus, etc. ut suprà. Cum igitur, sicut accepimus, ab aliquibus in dubium revocetur an hujusmodi statum et Ordinatio, post dicti prædecessoris obitum, et præsertim propter Clausulas, quæ in litteris, quas à Sede Apostolica quandoque impetrari contingit, apponuntur, perpetua debeant reputari. Nos, ad hujusmodi ambiguitatis tollendum dubium auctoritate Apostolica tenore præsentium volumus præmissa statutum, et Ordinationem, ac litteras fore perpetua, et robur habere debere perpetuæ firmitatis; quodque per litteras qualitercumque à Sede Apostolica impetratas, et inanteà impetrandas, etiamsi in litteris ipsis expressè caveatur, quod nonobstantibus si Abbati et conventui dicti Monasterii, vel quibusvis aliis communiter, vel divisim ab eadem sit Sede indultum, quod ad receptionem, vel provisionem alicujus minimè teneantur, et ad id compelli non possint, quodque de dignitatibus, personatibus, administrationibus, vel Officiis, aut aliis Beneficiis Ecclesiasticis ad eorum collationem, provisionem, præsentationem, electionem, seu aliam dispositionem conjunctim, vel separatim spectantibus nulli debeat provideri per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum, de indulto hujusmodi mentionem; et qualibet alia dictæ Sedis indulgentia generali vel speciali, cujuscumque tenoris existat, per quam præsentibus non expressam, vel totaliter non insertam effectus earum impediri valeat quomodolibet, vel differri, et de qua, cujusque toto tenore habenda sit in litteris mentio specialis. Ipsa Prioratus majoris, Sacristiæ, Decanatus, Eleemosynariæ, et Archidiaconatus Officia, seu eorum aliqua, cum vacabunt, per hujusmodi impetrantes acceptari non valeant, nec de ipsis officiis possit eis quomodolibet provideri, nisi in eisdem litteris de præmissis statuto et ordinatione dicti prædecessoris, et hujusmodi voluntate nostra specialis et expressa, ac de verbo ad verbum habeatur mentio, et insuper irritum decernimus et inane quidquid contra præmissa à quoquam quavis auctoritate scienter, vel ignoranter contigerit attentari. Nulli ergo, etc. Datum Massiliæ VII. Kalendas Octobris, Pontificatus nostri anno VI. Sunt et aliæ tres Bullæ ejusdem Pontificis, una per quam commendat Abbati Cluniacensi quendam Guibertum Abbatem Figiacensem à se institutum, data Avenioni Idibus Februarii, Pontificatus anno VI. altera per quam mandat officiali Matisconensi, ut Provideat domnum Raymundum de Cadoënac Priorem Claustralem Cluniacensis Monasterii de Prioratu majore tunc vacante, per provisionem factam Domno Petro Vincentii anteà Priorem majorem de Prioratu Paterniaci Lausanensis Diœcesis, data etiam Avenioni VI. Idus Maii, Pontificatus anno VI. tertia, per quam confirmat quandam concessionem per Ioannem de Pino Abbatem et conventum Cluniac. factam Domno Raymundo Rabasse Priori Prioratus de Tornaco Nemausensis Diœcesis, Procuratori Ordinis Cluniac. in Curia Romana; quæ quia sunt particulares, non fuerunt hic exscriptæ, de domibus de Valensoliis, Villæ-Dei, et Albarni Regensis Diœcesis ad vitam ipsius, pro pensione annua sexcentorum Florenorum auri. Data item Avenioni Idibus Iunii, Pontificatus anno II.