Quotiens Ecclesiæ sanctæ provenit triumphus, apicibus est scribendus, quatinus in laude Christi, qui caput illius forte dinoscitur plebs christiana soliditatis firmamento vigeat, et ad ejus famulatum excitata devotior convalescat. Ideo cunctorum fidelium notitiæ præsentium atque futurorum litteris pandere decernimus quod Divionensis Abbatia quæ est secus Divionense Castrum in honore præcipui Martyris Christi Benigni constructa, privilegiis Romanorum Pontificum præceptisque Regum Franciæ, intervenientibus sacræ Matris Ecclesiæ Lingonensis Præsulibus, ab omni dominatione alicujus perpetualiter effecta sit libera, bannumque et districtum a torrente Susione, qui utrumque burgum dividit, perpetuo apostolica nec non imperiali atque regali munificentia et largitione possideat: ita ut qui aufferre ab eodem burgo vel claustro aliquid violenter, excepto Abbate vel Monachis ejusdem loci, præsumpserit, vel qui infregerit, vel cum violentia hospitatus fuerit, auctoritate sancti Petri cunctorumque Romanorum Pontificum, Lingonensium quoque atque totius Galliæ episcoporum anathematis vindicta mulctatus excommunicationi perpetuæ damnabiliter subjaceat. Quapropter quid acciderit tempore Roberti Ducis Burgundiæ litteris tradere decrevimus, ut cunctis præsentibus ac venturis hæc ratio innotescat, quod a calumniatoribus hujusmodi confirmationis seditio exorta tali sit contradictione convicta. Quidam igitur Constantius cognomento Rusinus ex servientibus Ducis prædicti in atrio sancti Joannis ædificata domo commanens statutum bannum sancti Benigni in vini venditione infregit, atque suum vinum vendere cœpit, quæ causa ad aures ministrorum jam dicti sancti pervolans, prohibita ab eis est ne furetur: quam prohibitionem graviter ferens cum quibusdam convocans collegium, in atrio atque terra sancti contra homines ipsius seditionem commovit, in qua illis pugnantibus, istis sese defendentibus aut resistentibus, aliqui interierunt ex utraque parte, plures vero vulnerati fuerunt. De qua causa præfatus Dux convocans Abbatem ejusdem loci nomine Adalberonem, cœpit ab eo exigere hujus causæ emendationem, quam nullo modo facere voluit, potius velle se dicens Abbatiam deserere, quam sancti rectitudinem evertere; quod dictum facto comprobans Monachos ejusdem cœnobii in consimili voto perstantes in multa afflictione relinquens præsulum sanctæ Lingonensis ecclesiæ expetiit. A quo cognoscens venerandus Præsul, nomine Rainardus cognomento Hugo, quod actum erat vehementer indoluit, et dato die ac loco in cœnobio sanctorum Apostolorum Petri et Pauli supra fontem Besuæ convocato Hugone Vesonticensi Archiepiscopo, et Aganone Eduorum Antistite, atque Willelmo comite, magnaque procerum ac nobilium virorum multitudine, coram cunctis privilegia atque præcepta lucide peroravit, emendationemque ex banno et ex fractura atriorum, nec non hominum sanguine factæque seditionis, sed et de Priore quem violenter exire de suo monasterio compulit, propria manu in manu ejusdem præsulis posuit, quam suscipiens idem Pontifex jus proprium cum auctoritate suæ demonstrationis corroboratum restituit; quod factum ipse Dux suo ore confirmavit et prædictam Abbatiam liberam ac quietam ab omni dominatione alicujus existere laudavit, quemadmodum trium meliorum antecessorum suorum temporibus extitit; presente Henrico ipsius filio qui hujusmodi placitum ex utraque parte deportavit, et hoc fieri vidit, audivit atque laudavit. Testes hi sunt quorum hæc sunt nomina: Ecclesiæ Lingonensis, Herlegius, Rorgerius, Girardus Archidiaconi. Warnerius Archidiaconus et Abbas sancti Stephani Chrisopolitanæ sedis; Hugo Archiepiscopus. Gotefridus Decanus ejus. Eduensis Ecclesiæ Agano Episcopus, Siguinus præpositus ejus et Gualterius de Monte scotico, Landricus Eduensis Ecclesiæ Archidiaconus. Abbates vero Aldo Flaviniacensis, et Helmuinus Sancti Sequani. Laïci autem: Lucidius Girardus Fontis Vennæ; Humbertus frater ejus; Oddo de Monte Salvio, Aldo de Tilo-Castro, Hugo de Calvomonte, Rainerius de Notgeniaco. Actum Besuæ feria sexta, hebdomada II Quadragesimæ, anno ab incarnatione Domini M. LXVI, epacta XXI. Regnante Philippo Rege Francorum, anno VIImo regni ejus.