Ego Milo Barri comes, divinis preventus monitis, cunctis xpistianitatis lorica, fide nomineque precinctis manifestare cupio his meis presentibus litteris donum quod feci de Juliaco Molismensi ecclesie proprium; ut si quando, tergiversatione callida, tocius bonitatis ignarus contra meum per posteros se erexerit datum, scripto presenti deducto ad medium, veritati cedere sua confusus importunitate perfidus sciat locum. Misericordiam vero Dei de ipsius, queso, perpendite inenarrabili judicio, quo memorati castri, scilicet Juliaci, quondam habitatores, quia hunc eundem locum demoniis quam Deo aptare maluerunt, depopulationi submissi probantur; ac denuo, ut ita dicam, postpositione excoctum longissima per me hoc Dominus possessioni deputat. Providens igitur tam mee quam parentum meorum vivorum ac defunctorum saluti, trado Juliacum castrum, quod fuit antecessoris mei, comitis videlicet Milonis, Deo et Sancte matri ejus Marie Molismensi cum omnibus appendiciis suis, sicut ea continet Sancti Andree parrochia, que dudum desubtus fuerat constituta, laude uxoris mee et filiorum meorum. Nec solum quod de eo in mea manebat dominicatura, sed etiam quicquid de me tenentes dederunt vel daturi sunt ex eo, Molismensi ecclesie laudo et confirmo, ea scilicet ratione et devotione ut isdem (sic) locus religiosis ex integro deserviat feminis, et cuncta ejus data, a me vel ab aliis, ut prediximus, facta, earum utilitatibus et victui deputata permaneant, eedemque mulieres sub ordinatione Molismensis abbatis Deo servire quiete valeant. Quarum victus et conversatio, mea peticione, per donnum Guidonem Molismensem abbatem et ejus conventum sic constituitur, ut de proprio nutrimento et labore boumque suorum cultura et elemosinis fidelium in commune victum vestitumque recipiant: servos vel ancillas, ecclesias aut decimas villasque non habeant. Sed si ab aliquo vel aliqua hec eis data fuerint, Molismensi ecclesie permaneant; aliud sane mobile Juliacenses teneant. Terra etiam, si eis data fuerit alia quam propriis carrucis excolere non queant, Molismensi conceditur cenobio. Quibus, ad regimen sui (F° lvij v°) tam corporum quam animarum, quatuor deputabuntur monachi per Molismensem abbatem, qui eas ab omni peculiaritatis vicio atque vagatione secundum Deum tueantur; quarum si qua obierit, que fratribus ecclesie Molismensis debetur oratio ac beneficium, et pro ipsa persolvetur. Sed et silvatica eis indumenta preter coopertoria in perpetuum prohibentur.