Sed sicut iste licet occulto, districto tamen Dei iudicio, carnis interitum pertulit, ita per eius piam clementiam, mortem animæ simul  corporis alter euasit. Nam quod nunc dicturus sum,  ex relatione iamdicti Cluniacensis Abbatis,  ex ore illius, cui res ipsa contigerat, frequentius audiui. Adolescens quidam erat in finibus Aquitanię, qui cum coæuis suis iuuenculis de animarum suarum cœpit salute tractare. Deliberatione præmissa, tandem statuunt, ac vnanimi inuicem confœderatione proponunt  mundani cultus pompas abiicere,  ad Monasticæ conuersationis ordinem commigrare. Sed dum res adhuc suspensa differtur, dum rerum ordo multiplici varietate concutitur; ipse quoque tener adolescentis animus fixus in suo proposito non tenetur. Quid multa? mutata penitus mente desponsauit vxorem. Cumque per processum temporis mens eius,  memoriam sancti propositi paulatim de se prorsus eraderet,  sub prætextu coniugij, ad explendam carnalis illecebræ voluptatem impatientius ebulliret, diuina super eum vigilante clementia, subito languore percussus est, ac paulo post ad extrema peruenit. Necessariis igitur ac propinquis de iam quasi defuncti disputantibus sepultura, dum in medio positus videretur cadauer exanime, vixque tenuis quidam motus in eius pectore palpitaret, ecce duo teterrimi, ac trucis vultus Æthiopes, vt sibi videbatur, tanquam leones rugientes inuadunt, rapaci ferocitate corripiunt, de corpore violenter euellunt, mox pedes eius  brachia duris alligant nexibus, sicque velut hœdum in phalangam pendulum alter post alterum baiulare cœperunt. Quos autem dolores,  torsiones ipse pertulerit, quantum,  qualia viderit, vel audierit, per quamplurima eum loca vectauerint, perlongum est non tantum stylo digerere, sed simplicibus quoque verbis ex ore per ordinem reserentis audire. Hoc tantum hic inferre sufficiat, quia dum per obscuræ caliginis eum loca portarent, ecce beatus Petrus Apostolus splendidus  coruscans occurrit, eumque deportantium humeris raptum, nexibus, quibus angebatur, absoluit. Illi mox relicta præda, stridentes dentibus,  eiulantes abscedunt, factumque sibi præiudicium flexibiles conqueruntur. Beatus autem Apostolus adolescentem ad CLVNIACI Monasterium secum duxit, eique forinsecus posito, sese, donec reuerteretur, expectare præcepit. Vt, inquit, meum Monasterium ingrediens visito, ac per circuitum cuncta perlustrans, quid agatur, attendo: deinde ad te, consideratis omnibus, redeo. Sel mox vt iste relictus est solus, ecce crudeliores  acriores iidem reuertuntur Æthiopes,  non iam per manus,  pedes, sed per genitalia ipsa corripiunt, eumque sic non sine grauissimo illius dolore suspendunt. Nam velut si rostro passer accipitris, vel aquilinis vnguibus columba rapiatur implumis: sic a reprobis illis spiritibus miser iste corripitur, trahitur libratus, per verenda suspenditur,  quasi recuperata præda, quæ fuerat perdita, longius asportatur, cum ecce beatus Petrus radianti minis, ac terribili splendore conspicuus, se tamquam fulmen iniecit, rapinam suam quasi per impetum violenti spiritus apprehendit:  clauibus, quas manu gestabat, raptores nequissimos acerrime verberauit. Mox illum ad domum propriam vsque perduxit, reddensque spiritum corpori, vtramque saluti substantiam reformauit. Nam ille protinus conualescens, domui suæ sine cunctatione disposuit, atque ad Cluniacense Monasterium properans, sanctæ conuersationis habitum feruida satis deuotione suscepit. Sic itaque diuinæ militiæ transfuga, dum paterni verberis disciplina celerius eruditur, de manu cruenti prædonis eripitur,  ouis oberrans ad proprij Pastoris mapalia reuocatur.