Hugo Monachus Cluniac. in vita S. Hugonis Abbatis Cluniacensis. INTERIM beatus Hugo præsentis vitæ cursum compleuit in Christo. Cui dum eius Patris pij pius filius domnus PONTIVS successit, Cluniacensis Abbas assumptus,  ipse Franciam visitaturus intrauit. Vbi pro sua nobili consuetudine errantes reuocans plurimos secum adduxit, inter quos  me peccatorem,  hunc, de quo loquor [Landricum] iuuenem inuenit, vocauit,  vt sanctus prædixerat, Monachum fecit. Calixtus II. Papa in Diplomate quodam MS. Proinde nos, dilecte in Christo fili, Mathæe Prior, tuis petitionibus annuentes, beati Martini Monasterium, cui authore Deo, ex Venerabilis fratris nostri PONTII Cluniacensis Abbatis institutione præsides, præsentis decreti auctoritate munimus, vt quemadmodum cætera Cluniacensis Cœnobij membra, semper sub Apostolicæ Sedis tutela permaneat,  Datum apud sanctum Dionysium per manum Grisogoni, S. R. E. Diaconi Cardinalis ac Bibliothecarij. V. Kal. Decembr. Indict. XIII. Incarn. Dominicæ anno 1119. Pontificatus autem domni Calixti II. Papæ anno I. Ioannes Taruanensis Episcopus in Charta de Freueuz. Notum sit omnibus futuris  præsentibus, quod ego Ioannes gratia Dei Taruanensis Episcopus, pro amore Dei,  sanctorum Apostolorum Petri  Pauli Ecclesiam de Freueuz ex integro dedi Monasterio sancti Martini de Campis, in manu scilicet domni PONTII Cluniacensis Abbatis, præsentibus quibusdam suis Monachis, quibusdam etiam Clericis nostris, salua subiectione  obedientia, quam prædicta Ecclesia debet mihi,  Ecclesiæ Taruanensi: saluis quoque redditibus consuetudinariis. Hoc autem feci rogatu Eustachij Comitis Boloniæ,  Mariæ vxoris eius,  Factum publice apud sanctum Michaelem de Wasto, anno Dominicæ Incarn. MCXII. regnante Ludouico Rege Francorum. Sigebertus Gemblacensis ad annum 1109. Hoc tempore obiit sanctus Hugo Cluniacensis Abbas, cui successit Pontius. Ordericus Vitalis, Vticensis Lexouiorum Monachus lib. XI. Histor. sui temporis MS. Matisconensis Episcopus ad hanc sanctam Synodum clamorem fecit, quod PONTIVS Cluniacensis Abbas ipsum, Ecclesiamque suam damnis, iniuriisque multis affecerit, Ecclesias, decimasque suas, debitasque subiectiones sibi abstulerit violenter,  cōgruas dignitates, suorumque ordinationes Clericorū denegarit. Sed Cluniacensis Abbas sic respondit. Cluniacensis Ecclesia soli Romanæ Ecclesiæ subdita est,  Papæ propria,  ex quo fundata est, a Rom. P. obtinuit priuilegia, quæ proclamator iste abolere nititur. Notum autem sit vobis, quod Ego,  Fratres nostri, monasticas res, sicut eas venerabilis HVGO, aliique sancti prædecessores nostri habuerūt, seruare cōtendimus. Nulli damna vel iniurias ingessimus, res alienas non diripuimus: Verum res pro amore Dei nobis datas a fidelibus, quia pertinaciter defendimus, a raptoribus inuasores dicimur. Nimia de his ad me sollicitudo non pertinet. Ecclesiam suam Dominus PP. si vult, defendat,  Ecclesiam, decimasque, cum aliis possessionibus, quas ipse mihi commisit, custodiat. Tunc Ioannes Cremensis eloquens Presbyter, qui cum PP. venerat, dixit: Ducenti,  eo amplius anni sunt, ex quo Cluniacensis Ecclesia fundata est,  ab ipso primordio fundationis suæ, Romano Pontifici donata est; a quo vtilibus priuilegiis in Romana Synodo coram multis Arbitris insignita est. Ratum est,  Chartis insertum legentibus liquido patescit, quod G. Aquitanicus Cluniacense Cœnobium in alodio suo construxit,  illud, Romam pergens, Romano Pontifici deuotissime commisit, nec id frustra fieri voluit. Nam ipse tunc XII. aureos Papæ obtulit,  exinde totidem singulis annis dari decreuit. Præfata ergo Ecclesia nulli Principum, seu Præsulum, vsque nunc, nisi Papæ subiacuit,  Conuentus Monachorum secundum Regulam sancti Patris Benedicti Abbatem eligit, electum Papæ cum litteris attestantibus dirigit: quem ipse, secundum Ecclesiasticum morem consecrat, ac benedicit. Igitur cum Cluniacensis Abbatia soli Papæ subiiciatur, Romana auctoritas Cluniacensium priuilegia corroborat,  in virtute Dei omnibus Ecclesiæ filiis imperat, ne quis eos temere pristina libertate priuet, nec possessionibus olim habitis spoliet, nec insolitis exactionibus prægrauet. Chronicon Casinense lib. iiij. cap. 62. Eo etiam tempore dum PONTIVS Cluniacēsis Abbas ad Synodum veniens, Abbatem Abbatum se iactaret, rogatus a Ioanne Cancellario, Cluniacenses a Casinensibus, aut Casinenses a Cluniacensibus Regulam sumpsissent: Respondit non modo Cluniacenses, verum omnes in Romano orbe Monachos Regulam Patris Benedicti a Casinensi accepisse Cœnobio. Ergo, inquit Cancellarius, si a Casinensi Monasterio tanquam a viuo fonte monasticæ Religionis norma manauit: iure a Romanis Pontificibus Casinensi Abbati hæc prærogatiua concessa est, vt ipse solus, qui tanti Legiferi vicarius est, Abbas Abbatum appelletur. Idem Cap. LXXVII. Tvnc etiam PONTIVS Cluniacensis Abbas ob amorem ac reuerentiam sancti Benedicti vna cum XII. fratribus Casinense Monasterium petiit: Abbatisque nostri Gerardi prouolutus vestigiis, dum perlustrasset officinas Monasterij, dixit: Mallem Decanus esse Cassinensis, quam Cluniacensis Abbas. Demum fratrum omnium genibus prouolutus, illorumque orationibus, se intuente, commendans, Hierosolymam profectus est: beato Benedicto spondens post reditum suum, relicta pastorali cura se Deo in hoc Cœnobio deinceps seruiturum. Platina in vita Honorij II. Papæ. Familiaritate præclarorum virorum mirifice delectatus est. Nam Pontium quendam Abbatem Cluniacensem, virum industrium, Romæ retinuit. Ioan. Trithemius in Chronicis Monasterij Hirsaugiensis ad annum 1124. Hic [Honorius II. Papa] Pontium Abbatem Cluniacensem Ordinis nostri Romam ad se vocans, Cardinalem sanctæ Romanæ Ecclesiæ ordinauit, virum vndecumque doctissimum,  non minus sanctitate, quam scientia illustrem. Chronicon rerum Burgundionum, ad an. 1108. Hvgone Mortuo PONTIVS fit Cluniacensis Abbas annis tredecim. Martyrologium Monasticum Benedictinum, ad IV. Calend. Ianuarias. In Monasterio Cluniacensi, depositio sancti Pontij Abbatis, doctrina  sanctitate clari. Kalendarium S. Leonorij Bellimontis. Qvarto Calend. Ianu. depositio domni Pontij Cluniac. Abbatis. Vide Chronicon Cluniacense.