HODIE, dilectissimi fratres, Domino nostro Christo resurgente, atque de subacto tenebrarum Principe triumphum victoriæ referente, spes immortalitatis mundo reddita est,  quod a seculis difficile incredulis ac perfidis impossibile videbatur, ope atque diuina miseratione, in plenam securitatem conuersum est. In lætitiam mentes redeant, quoniam tempestate exitialis pressuræ, ac nube discussa cæcitatis antiquæ, tranquillitas æternæ quietis,  serenitas diuini luminis effulserunt. Dandæ Deo laudes,  beneficia eius ac munera tam grandia, vt grandiora esse non possint, cum gratiarum actione celebranda sunt. Nos etenim fratres, qui Deum corde toto  anima,  virtute diligere debemus, necesse est benedictiones eius,  laudes semper,  vbique cum gloria prædicemus. Sed nunc magis ac magis fieri conuenit, quia exoptatus votis omnium fidelium dies aduenit,  post longę noctis horribilem terræque caliginem, Domini luce radiatus mundus eluxit. Huius enim luminis, perpetuæ videlicet claritatis, aduentum, ipsiusque aduentus sacrosancta mysteria, ab ipso mundi principio, antiquorum Patrum actibus præsignata, ac multiplicibus vaticiniis perorata, verisque attestationibus promissa, eodemque lumine in homine apparente exhibita: sicut nos colimus,  tenemus in re vera, ita  antiqui Patres colebant in spe certa. Ita enim in spe certa, vt etiam de his quæ credebant  prædicabant, quædam sicut erant ventura nuntiabant, quædam iam percepisse, sibique iam aduenisse, gaudebant. Nonne iam Patriarcha Dauid huius diei lætitiam præsentem se habere credebat, qui dicebat. Hæc est dies quam fecit Dominus, exultemus  lætemur in ea? Vnde illi aderat in expectatione huius diei tanta lætitia talisque exultatio? Sciebat enim se per huius diei sacramentum, de valle lachrymarum  planctu antiquæ plorationis, transiturum ad æternæ beatitudinis gaudium. Sciebat præterea se sine dubio in spe resurrectionis Christi, concisso diuturnæ pœnitudinis sacco, vestibus mortalitatis  corruptionis exui, quas primi parentes de pellibus consuerant,  foliis verecundiam suam texuerant,  stola immortalitatis  indumento lætitiæ  iocunditatis indui, quæ sibi eloquia diuina promiserant. Dicebat etiam se post reuelatam Dominicæ resurrectionis gloriam,  resurgente Christo nobis in seculi fine promissa non posse ad vllam tristitiam compungi, sed diuinis cantibus,  confessione cœlestibus plena laudibus, Domino Deo suo æternaliter cum gloria famulari,  idcirco adiuncta personæ suæ omnium fidelium massa exultans,  cantans laudes  gratias referendo Domino dicebat. Conuertisti planctum meum in gaudium mihi, concidisti saccum meum,  circumdedisti me lætitia. Vt cantet tibi gloria mea,  non compungar, Domine Deus meus in æternum confitebor tibi. Hoc igitur genus cōfessionis magis ad prædicandas pertinet misericordias Domini Saluatoris, quam ad detegendas miserias hominis peccatoris, sicut idem Saluator in Euangelio ostendens dicit. Confiteor tibi pater cœli  terræ, id est laudo  glorifico te. Et sanctus in Psalmis. Consitemini Domino quoniam bonus. Huius inæstimabilis bonitatis, Dominus Iesus Christus minister  testis, largitor  monstrator factus est. Minister nascendo, testis moriendo, largitor resurgendo, monstrator ascendendo. Est enim ipse summi,  æterni boni, quod idē ipse est, minister cum nascitur, testis dum patitur, largitor cum de morte reducitur, monstrator cum in dexteram patris assumitur. Hæc sunt quatuor specialia diuini muneris beneficia, ex omnibus Dominicis beneficiis excepta,  per quatuor Euangeliorum libros,  quatuor Euangelicos viros, per quatuor mundi spacia, fidelibus sunt reserata. Hæc cum fideliter credimus,  firmiter retinemus,  digna pro posse veneratione recolimus, quoniam ex his maxime Domini bonitatem cognoscimus, consequens est vt sicut Dauidicus sermo nos ammonet, faciamus. Confitemini Domino quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia eius. Mundus sanguine Christi Deo patri recōciliatus, Ecclesia videlicet Catholica per totum mundum diffusa, in seculum misericordiam eius prædicat, dū ab huius sæculi miseriis eiusdem misericordiæ munere se posse liberari non dubitat. Domini misericordiam in æternum omnium plenitudo fidelium prædicat, dum per Christi resurrectionem, quam hodie singulari veneratione deuotissime celebrat, ad gloriam vēturę resurrectionis,  gaudium æternę beatitudinis peruenire sine dubio sperat,  facie ad faciem gloriam videre sui Redēptoris, hodierna festiuitate de morte resurgentis. Nos ergo confiteamur Domino quoniā bonus est, peccata nostra humiliter accusando, bonitatem illius sublimiter prædicando. Confiteamur quoniā misericors est, misericordias eius sine fine laudādo, vt in hoc seculo sua nos bonitate custodiat,  in æternum sua misericordia simul  præsentia perfrui concedat:  præstet vt sicut in carne, quā assumpsit ex Virgine Matre, intuitu fidei cernimus resurgentem, ita in diuinitate quam habet ex Deo patre, facie ad faciem videamus regnantem, cum eodem Deo Patre,  consubstantiali sibi,  coeterno Spiritu sancto, Per omnia secula seculorum. Amen.