Si in amissione tanti boni aequales nos reddidit tristitia, debilis consolator erit, qui indiget consolatione: amisistis venerabilem Patrem et Rectorem animarum vestrarum: amisi ego non solum Patrem et Rectorem, sed socium, et commilitonem, et in bellis Dei singularem Athletam, quem venerabilis Pater Robertus ab incunabulis religionis, unica domo, singulari doctrina, pari pietate nutriverat. Deest nobis sed non Deo, et si non Deo, nec nobis deerit. Hoc enim peculiare, et proprium sanctorum est, dum a vita discedunt, relinquere corpus amicis, et amicos in mente deferre. Corpusculum et singulare pignus dilectissimi Patris habemus, et ipse nos omnes pio affectu in mente deduxit, et si ipse ductus ad Deum inseparabili amore conjunctus est cum eo; et nos qui in eo sumus similiter conjunxit. Quid amplius dolendum? Felix sors, felicior cui taliter contingit, felicissimi nos ad talem presentiam evecti: nihil enim jucundius eveniri potest Christi Athletis, quam trabea carnis relicta ad eum evolare, pro cujus amore tot perpessi sunt labores. Accepit pugnator bravium, apprehendit cursor praemium, victor assecutus est coronam, possessor nobis postulat palmam, quid igitur dolemus? Quid lugemus gaudentem? Quid tristamur super plaudentem? Quid moestis vocibus queruli coram Domino provolvimur, si evectus ad sidera dolet de hoc (si dolere possunt Beati) ille, qui assiduo desiderio similem nobis deprecatur finem. Non doleamus super militem securum, doleamus super nos constitutos in praelio, et tristes moestasque voces in orationes vertamus, deprecantes triumphatorem Patrem, ne rugientem Leonem et saevum adversarium de nobis triumphare patiatur.