Conquereris me tui oblitum, germanitatis immemorem, nihil tibi ex multo tempore iam scripsisse:  maiestatem meam humilitatem tuam contemptui habuisse. At ego silentij mei ita iustissimas causas reputo, vt vix culpam effugiam, si vel nunc loqui tentauero. Vt enim taceam, quæ optime nosti, mundi tumultus, rerum occupationes, causarum implicationes, quibus me cathenis sæpe constrictum vidisti  gemuisti, quæ satis a scribendo excusare me possunt: illud modo tantum in lite versetur, quod frater ex Deo, quod germanus ex carne, quod intimus ex affectu, a me vt persuga recessisti, vt dolosus euasisti, vt fur matutinus, ne dicam nocturnus, me contempto, inuiso, insalutato fugisti. Fuerat cohabitatio tua mecum fere decennalis: quo toto tēpore, quanta inter nos de diuinis collata, quam feruens de spiritualibus sermo, quam frequens de præsentium contemptu collatio, qualis de æternorum appetitu cohortatio fuerit,  ipse nosti,  ego non in toto oblitus sum. Efferbuerat inter nos eo ardore feruor charitatis, vt qui te solo impulsu naturæ œperam diligere: iam non te nossem nisi ex Deo,  in Deo amare. Erat mihi ad te recursus ab humanis,  a marinis fluctibus, in te velut in portu tutissimo quiescebam:  ruinam mundi assidue minitantem, quasi hostis mei interitum prophetantem, lætus audiebam. Miserias tam meas, quam aliorum deplorantem, , Parce Deus, inclamantem, hilaris  aggaudens auscultabam:  non inani vanitate, sed deuota charitate eadem inclamabam. Erat turris, in qua manebas, mihi turris fortitudinis a facie inimici, de qua in hostium ora frequenter spicula iaculabamur,  nos ipsos ab eorum iaculis valli nostri munimine tutabamur. Hæc  multa his similia rerum spiritualium instrumenta, qui contempsit, qui abiecit, qui calcauit: fidei desertor, amicorum proditor, naturæ contemptor, nunquid literis meis dignus est? numquid epistola mea recreandus est? numquid nuncio meo visitandus est? Est, est, meo iudicio graui pœna dignus,  omni venia indignus. Sed admiscenda est iudicio misericordia,  sic demum danda indulgentia: si is qui a nobis contemptor exiit, satisfacturus redierit. Laudo quidem in te amorem preciosorum martyrum Christi, ad quorum adoranda sepulchra fugisti: quæ ego etsi corpore absens, tamen spiritu pręsens toto mentis affectu, colo, suspicio, adoro. Sed eam charitatem spernere non debuisti: pro qua conseruanda magni illi testes Dei, præfulgida sydera cœli corpora tradiderunt, sanguinem effuderunt, vitam ipsam Creatori omnium impenderunt. Non debuisti, inquam, viuens perdere, quod illi nec mortui perdiderunt. Ne ergo vltra scribas mihi, Dilige diligentem te: sed scribe, Dilige contemnentem te,  ama deserentem,  sequere fugientem. Scripsisti etiam mihi de tunica transmittenda. Ego-ne illi tunicam mittam, qui me non indiget, qui sibi sufficit, qui secundum Apostolum iam diues factus est,  sine me regnat? Cur exigit vestem meam, qui deseruit tectum meum? An illa iniuria merebitur præmium, cui extremum debetur supplicium? Hic, hic plane exclamandum esset, Parce Deus: vbi maxime læditur iustitia eius. Sed mittam, mittam tunicam, ne imputetur auaritiæ, si lex seruetur iustitiæ. Eam tamen volo interponi legem, vt ea suscepta, aut domum (vt dixi) redeas: aut nullam vltra tunicam a me, vel pallium quæras. Et vt me in vltimo non ludo, sed serio loquentem audias, hortor plane vt redeas: quia numquam contraria contrariis, sed semper similia similibus conueniunt. Monachum Monachis, Clericum Clericis, laicum laicis cohabitare, nec ordines proprios confundere decet: ne forte iuxta Poetam, Humano capiti ceruicem pictor equinam, iungere videaris,  mulierem formosam superne in atrum piscem desinere cogas. Nec ego sacros Ecclesiæ ordines, quos vnum vera fides,  sincera charitas facit, sibi contrarios dico: sed propter vestium, ciborum, consuetudinum varietatem, in eadem domo sibi non congruere iudico. Audio etiam Apostolum dicentem. In qua vocatione vocatus es, in ea  permane. De orationibus dominis meis tantis, totque sanctis martyribus pro me a tua charitate exhibitis, gratias plurimas ago:  vt quamdiu ibi fueris,  semper fiat, supplex magis corde, quam voce imploro.