Cvm exundantem erga vos sincerum cordis mei affectum verborū signis explicare pertento, fateor, in ipso conatu deficio. De aliis quibuslibet assidue tractanti, verborum copia affluit: cum vestri amore  memoria tota repleta sit anima mea, se ipsum quærens explicare animus succumbit. Similis fit vasi vsque ad summum quolibet liquore repleto, a quo si subito inditum obicem retraxeris, velut de vacuo nil profluere admirando stupebis. Cumque naturali ordine repletionem exinanitio subsequatur, mirum in modum ipsa repletione exinanitioni exitus denegatur. Sic prorsus mihi vobis sæpe scribere volenti contingit, cum sit nonnulla vel parua dicendi materia: sed, vt dicitur, inopem me copia facit. Additur difficultati studium breuitatis, qua moderni nescio qua innata segnicie delectantur:  conceptus illos breui cogor compendio terminare verborum, quibus vix sufficeret multitudo librorum. Quando enim explicare potero, quomodo a vobis corpore seiunctus, tota vobis mente coniungar: quomodo alibi manens, vobiscum semper maneam, quomodo cum aliis conuersans, intra sacri collegij vestri numerum spirituali cohabitatione conuerser? Quando referre valebo quam grauis mihi sit, teste eo quem fallere non possum, ipsa vestra corporalis absentia: qua si carere possem, non solum miserum quantum ad me nomen Abbatis, sed etiam totum cum suis omnibus, mundum exuere nullo modo dubitarem? Quando vel disertissimi cuiuslibet facultate, etiam si liber sermonibus detur excursus, proferre sufficiam, quanta formidine sub diuini iudicij dubio infelix merito mens mea vacillet: cum imminens maxime ex officio periculum nec manendo sapienter valeam euitare, nec fugiendo liceat declinare? Nec adeo sum cæcus, vt non videam, nec adeo insipiens vt non intelligam, nec adeo infidelis vt non credam, standum mihi in proximo esse ante tribunal Christi: vt referam secundum beatum Apostolum, quæ per corpus gessero, siue bonum, siue malum. Et cum Salomon idem confirmet, dicens. Cuncta quæ fiunt adducet Deus in iudicium pro omni errato, siue bonum siue malum sit: terreor vitæ meæ incerto,  cogitans infinitum aggerem miseriarum mearum, alto cordis dolore actus suspiro. Attendo grauissimam curarum sarcinam, debilibus humeris impositam:  onus cui vix giganteæ possent vires sufficere, cerno pusilli homulluli colla deprimere. Cogor asellus elephantorum castra dorso portare,  cum armis Saulis pro castris Israel contra Goliath puer,  rusticus ad bella procedere. Video draconem de cœlo proiectum, tertiam partem rutilantium stellarum de summis ad ima, cauda trahentem:  aduersum sanctæ mulieris semen acrius solito præliantem. Cumque ille peritissimus perdendi artifex, multiformibus insidiis cœlestia castra infestet: me ignaro, me infirmo, me timido duce nesciente, non valente, non audente resistere, spem sibi victoriæ de Christi militibus glorians repromittit. Contra quem nisi cito Michael missus fuerit, accusator fratrum impius præualebit. Hoc plusquam dicere possim metuens,  horrendum esse incidere in manus Dei viuentis sciens: gemino coartor periculo, dum me mihique commissos attendo. Nam, sicut beatus Gregorius ait, in illo tremendi iudicij examine, vniuscuiusque testimonium vix sibi soli sufficiet, quantominus sibi  proximo? Quomodo ergo tot millibus vbique terrarum diffusis, quos raro vel numquam videre datur, ante Christum viuorum  mortuorum iustum iudicem adero, quando vix mihi adesse potero? Qualiter, secundum beatum Patrem Benedictum, de numero commissorum rationem reddere præualebo: qui de propriæ vitæ studio requisitus, mutus forsitan apparebo? Si astra non sunt munda in conspectu eius, quantomagis homo putredo,  filius hominis vermis? Quod si hoc ab illo dictum est, qui sic conuersabatur, vt diuina sententia homo simplex  rectus  timens Deum, ac recedens a malo diceretur:  qui pro suis ita sollicitabatur, vt quotidianas pro eis hostias immolaret, dicens, ne forte peccauerint filij mei: quid dicet homo dormiens, homo negligens, homo nec sibi nec suis prouidens? Magnum, magnum pastoralis officij periculum, ad quod velut cæci ad præcipitium, lætantes nostri seculi homines currunt:  grauius lædendi, de summis dignitatum gradibus, in profundum inferni corruunt,  antiquorum gladiatorum more, paruo temporis spacio voluptatibus  superbia saginam nutriūt: quam in spectaculo perditorum, diabolo in æternum deuorandam offerunt. Felix  iam beatitudini æternæ participans exoccupatorum ocium, quibus libera  absque impedimento in cœlum via paratur: qui  hic Deo, si non negligant, facile per inuisibilem charitatem iunguntur,  statim post carnis funus eidem per ipsam visionis speciem sociantur. A quorum felici requie  quieta felicitate me seiunctum dedens, inter me  ipsos interpositum caos doleo, sed ad eos transire non valeo. Sed quid dolori meo satisfacere cupiens, aures vestras audiendis, cum Maria, Domini sermonibus occupatas, verborum importunitate repleo? Quis dabit mihi pennas sicut columbæ,  volabo  requiescam? Quantum tamen ad votum animi mei, elongaui fugiens,  mansi vobiscum in solitudine: expectans eum qui saluum me faciat a pusillanimitate spiritus, quæ me his de causis exanimat,  tempestate mundana, quæ quasi suffocandum vndique circumuallat. Miseremini igitur mei, saltem vos amici mei:  sicut ego ista dictando meas vobis lachrymas fudi, ita vos coram piissimo redemptore, vestras pro me dignamini fundere. Misi ad hoc assidue commonendas mentes vestras, secundam cum Saluatoris imagine crucem: vt eum crucifixum pro eo in hoc mundo crucifixi contemplantes, cum illum pro vestra multorumque salute deprecamini, mei quoque in sacris precibus vestris nullo modo obliuiscamini. Sit vobis in signum amicorum, qui stat iuxta Prophetam in signum populorum: vt sicut Domini vestri memoria a pectoris vestri sacrario numquam separatur, ita serui vestri miseria, si fieri potest, a vestris affectibus nullo tempore diuellatur. Misi  vitas sanctorum Nazianzeni  Chrysostomi, sicut mandastis. Misi etiam libellum siue epistolam beati Ambrosij contra relationē Symmachi vrbis Romæ præfecti pagani, qui sub nomine Senatus idololatriā in vrbem reduci ab Imperatoribus postulabat. Qui licet in sua relatione orator acutissimus videatur, ei tamen  prosa  metro tam supradictus venerabilis Pater, quam noster insignis Poeta Prudentius potentissime responderunt. Tractatum autem beati Hilarij super Psalmos ideo non misi, quia eandem in nostro codice quam  in vestro corruptionem inueni. Quod si  talem vultis, remandate,  mittam. Prosperum contra Cassianum, sicut nostis, non habemus, sed pro eo ad sanctum Ioannem Angeliacensem in Aquitania misimus:  iterum si necesse fuerit, mittemus. Mittite  vos nobis si placet, maius volumen Epistolarum sancti patris Augustini: quod in ipso pene initio continet Epistolas eiusdem ad sanctum Hieronymum,  sancti Hieronymi ad ipsum. Nam magnam partem nostrarum, in quadam Obedientia, casu comedit Vrsus. Salutat vos totus Conuentus noster deuoto corde,  quidam, quibus loqui licet, corde simul  ore. Inter quos Frater Petrus notarius noster, se nominatim scribi rogauit. Omnipotens Deus noster Iesus Christus, qui hic nos vniuit spirituali cordium affectione, in regno suo nos vniat sempiterna cohabitatione: non intrans in iudicium cum seruis suis, suppleat per gratiam quod deest meritis nostris.