Cum divinæ nobis scripturæ per Salomonem testetur auctoritas: «Diviciæ viri redemptio animæ ejus», itemque idem ipse asserat: «Protegit sapientia, protegit et pecunia»; denique per se Salvator noster saluberrima nos doctrina instituat: «Facite vobis amicos de Mamona iniquitatis»; omnibus quos aut diviciæ amplificant aut pecuniæ locupletant, sollerti diligentia providendum est, quatinus ita distribuantur ut in salutem animæ proficiant, et quæ possessores suos sæqui morientes non possunt, in actoris obsequium expensa præmittantur. Magna siquidem est hæc conditoris clementiam, cum se pro nobis ipse tradiderit ut redimeremur, nostra non dedignantis suscipere, ut peccatorum veniam consequamur. Has divinæ admonitionis sententias considerantes, ego Wilelmus et uxor mea Adeleida, ob remedium animarum nostrarum et antecessorum nostrorum, de amplitudine preditorum quæ dedit nobis Deus, beatis apostolis ejus Petro et Paulo, ad monasterium Cluniacense, cui venerabilis abba Hugo preesse videtur, donare aliquid statuimus in pago Limagniæ, terram scilicet nomine Caverossum cum continentia sua et finibus suis; ea ratione, ut jus alodiare et quicquid proprietatis aut dominicaturæ in ea possideo, predicto loco et monachis inibi Deo famulantibus, delegem et transfundam perpetualiter obtinendum. Et ut hæc traditionis carta firma et inviolabilis permaneat, nostra auctoritate roboravimus, fidelium nostrorum assensu laudari et astipulari fecimus. S. Wilelmi filii ejus. S. Stephani, fratris ejus.