Carta de alodio Aqualiae et Ruico campo, Rochant. In nomine sanctae et individuae Trinitatis, Patris et Filii et Spiritus sancti, ad cujus titulum specialiter pertinet locus Marciniacensis, angelicarum sororum conversatione mirifica insignis et mulierum virili continentia et agonis monastici constantia illustris, notum sit tam posteris quam modernis qualiter ego Regina, ex prosapia non obscura secundum carnem procreata, sed meritorum generositate nulla, comitis videlicet Cononis filia qui frater extitit Conraldi viri clarissimi in itinere Jerosolimitano defuncti, generi nimirum comitis Pictaviensis, cum videam lenocinia praesentis vitae ad hoc unumquemque substernere et infelici modo meretricandi prostituere, ut anima ad aeternitatem condita demergatur in tartara, ibique luat infinita supplicia, pro mortis omnino devoluta ruere, ad Cluniacensis monasterii cunctis patens azilum eligo applicandum ut, quoniam Omnipotens me maritalis jugi sarcina exoneravit et ad hoc me idoneam reddidit, par fore ac dignum censeo ut sic ejus gratiae respondere debeam quatenus ad ejus suave jugum in Marciniacensi claustro ferendum me cum omni humilitate devoveam et pro ejus amore, qui pro me utero virginali non dedignatus est claudi ut de carcere me educeret originalis peccati, illuc viva quodam modo sepelienda introeam, unde usque ad diem vocationis ultimae non exeam. Forte propitius Deus tali meo placabitur holocausta et, pro angustia claustri propter quam relinquo latitudinem totius mundi et juvenili aetate non tantum fraene castitatis impono, sed et spatium vagandi funditus subtraho, recompensabit mihi, si persevero; sicut, ipso confortante, spero, qui sanat contritos et erigit elisos, amplitudinem coelestis gloriae. Sed quia lex vetus, quam superare jubemur si filii Christianae novitatis esse volumus, praecipit ut vacui non appareamus, quando nos ante conspectum Dei nostri praesentamus, sed offeramus munus aut facultatis, si adest, aut bonae voluntatis, si deest in quo possit illa manifestari et visibiliter exhiberi, quamvis sit pauxillum, tamen ad ipsum tantillum, quod contingit ex parte matris meae maritationis sorte offerendum credo in illa domo in qua habitare eique militare dispono sub regimine Cluniacensis disciplina. Dono igitur liberaliter ac solemniter Deo omnipotenti, trino et uni, cujus nomine dedicatus locus ipse consistit, ad titulum pertinens beatissimi apostolorum principis in coenobio Marciniacensi, praedium mihi competens jure matrimonii, ex parte videlicet matris, quod in sylva Ardenna, territorio Leodiensi, constitum in duo loca dividitur, quorum alterum Aqualis, alterum Rachans dicitur qua nimirum pace et integritate, nulla calumnia oblatrante, illud possidebam, cum eadem in jus praedicti monasterii ancillarum totum transfundens atque transcribens quatenus cum omnibus appendiciis suis, terris, sylvis, aquis, pratis, molendinis, piscariis, mansis cunctisque redditibus sive porcorum sive arietum sive agnorum, lini quoque et lanae, cerae et pecuniae; postremo cum universis consuetudinibus suis sive dictis sive subauditis serviat uterque burgus Marciniacensi coenobio. Quod donum si quis alique modo scienter violare praesumpserit, nisi ablatae rei summam infra quatuordecim dies reddere festinaverit, eum ea remissione quam invenire potuerit apud eum qui procurator hujus possessionis ex parte dominarum Marciniacensium fuerit, in arbitrio sit omnipotentis Dei quali illum animadversione plectat in futuro; caeterum in praesenti, ne impune ferat, in potestatis regiae aut episcopalis judicio consistat, ut, quam voluerit et ille valuerit, pensionem tollat, dummodo caeteros illius exemplo corripiat. Facta est haec carta in praesentia probabilium testium et venerabilium personarum et domni Hugonis abbatis qui praedicti loci fundator extitit, anno incarnacionis Domini millesimo octogesimo octavo, indictione undecima, regnante in pace solo Jesu Christo Domino nostro.