Sicut namque idem beatissimus Maiolus deduxit vitæ suæ gradus per sanctitatis incrementum quotidianum, ita suum commendat memoriale omnibus, pro multiplicatis suis semper virtutibus, bonum exemplar commendans cæteris, vt Deum Deorum possint in Syon videre. Vt hoc nempe consequeretur in fine, in vita sua laborauit intente,  ad hoc pro certo se peruenisse manifestant per cum facta quotidiana miraculorū signa; quæ tanto amabiliora sunt nostro Ordini,  nostro tempori, quanto per virum nostri Ordinis  nostri temporis, nos voluit Dominus excitare ad incremēta meliorationis. Eum fortissimum suum adiutorem inuenit quædam mulier nomen Ermēgardis, de Longa-Exardis-villa. Quæ pro diuino iudicio damnata paralysis vinculo, sibi prodesse non poterat, amicis autem  parentibus aucmentum doloris faciebat. Viuebat qualitercumque poterat, super damnatilia membra: nō requirebat iam alicuius sanitatis emplastra. Sed ille supernæ pietatis oculus, cui cura est de omnibus,  qui miseretur omnium quæ fecit, dissimulans peccata hominum propter pænitentiam, posuit in animo parentum eam diligentiū, vt illam ad sepulchrum sancti Maioli apportarent,  ibi sanitatis eius causas requirerent. Ad hoc faciendum arripiūt viam. Ante autem quam intrarent Ecclesiam, ad honorem Dei,  pro amore sancti Maioli, aliquantas faciunt pro ea candelas. Insistentes autem illi operi, cœpit aliquantulum paralytica meliorari,  quæ adducebatur aliorum vehiculo, cum illis stat in Ecclesiam sustenta interim baculo. Factas autem candelas reddens,  non minoratas omni anno promittēs, integerrimam sanitatem recepit,  cum illis qui eam apportauerant pedestris est reuersa.