HVGONI,  charissimo fratri Almanno, Odilo Presbyter, in Domino salutem. Cum residerem præterito tempore Paschali, in Claustro Romani Monasterij, pridie quam Patris nostri Maioli superueniret solemnitas: vnus e fratribus nomine Ioannes, qui secundum sui nominis congruam interpretationem, Domini gratiæ ditatus est munere, incœpit inquirere in quo volumine eadem nocte lectiones deberet annotare. Ad quem ego. Consequens est vt in huius Patris memoria beatissimi Patris Gregorij recitentur eloquia: quippe quia idem Pater dum aduixit, eadem studiosissime frequenter  audiuit  legit,  cum libuit, de eisdem facundo sermone disseruit. Exempto post modicum vespertinali officio, ac præfinito diurnæ seruitutis tempore, tam ordo quam necessitas inuitabat nos ad stratum accedere. Eram tunc temporis lugens  deflens nō modo damnū rei familiaris, sed  insolitæ calamitatis,  inauditę miserię ingēs periculū,  quod magis vrgebat, totius patriæ  omnium pauperū grande lamentabileq. dispendiū. Tanti vero discriminis, tantique mœroris anxia cogitatio, per plures iam me noctes insomnem reddiderat. Sed eadem denique nocte, cum solito more mordax cogitatio sensibus nostris importune se vellet ingerere, vt mihi a Domino deposceret consolationis auxilium, beatum cœpi exorare Maiolum. Post paululum vero mihi suggerere cœpit, tanti Patris dulcis memoria,  quodammodo promittendo dicere, vt si animum in eius laudibus occupare satagerem, cœlestis consolationis præsidium quantotius proculdubio inuenire possem. Idcirco, dilectissimi seniores  fratres, etsi non secundum magnitudinem sui: tamen secundum paruitatē intellectus nostri, opus subiectum scribere curaui. Qualecunque etenim istud opus sit, ignis spiritualis sensus vestri vt examinet, discernat  corrigat, nostra fraternitas optat  orat.