Nos frater Hugo miseratione divina humilis abbas S. Martini Eduensis totusque ejusdem loci conventus salutem in Domino. Sanctis hominibus divinis officiis mancipatis sic debet ministrari victus temporalis ut his quibus dicitur: «querite primum regnum Dei,» nolint et nequeant esse solliciti quid manducent; sed exultent justi in Domino, scientes quia timentibus Deum nihil deest, nec hiis qui diligunt eum in veritate. Sane generalia et debita omnia que de caseis et ovis debebantur conventui prefati monasterii nos abbas predictus et successores nostri, secundum morem predecessorum abbatum dicti monasterii, de bonis mense nostre ministrare conventui tenebamur; sed quoniam hujusmodi generalia et debita ovorum et caseorum non erant supra certos redditus posita vel assessa, contingebat frequentius indecenter per defectum de hiis factum conventui, «quasi triturantis bovis os ligari.» Et cum fratres dicti conventus pro refectione sua non sumpsissent, «psalmum dare tympanum non bene poterant in psalterio decacordo jucundum cum cithara in psalmis et canticis jubilicis;» sed quasi in Salicibus qui ciborum fructus non afferunt suspendebant organa, cantantes remissius, competenter non refecti. Quapropter, pro utilitate et necessitate dicti monasterii, habito que super hoc diligenti tractatu, ad exemplum felicis recordationis et bone memorie Michaelis, quondam abbatis ejusdem loci, qui, suis temporibus, omnes res et redditus quos habere poterat apud villam de Dignay prope Monetoy et in pertinenciis dicte ville una cum quibusdam rebus aliis voluit assignare et assidere pro dictis ovis et caseis ministrandis, (que quidem villa de Dignay cum suis pertinenciis aliquando concessa extitit nonnullis secularibus clericis et etiam concedi petebatur per preces inoportunas sine evidenti utilitate monasterii supradicti,) quod ab ipso Michaele abbate quondam extitit inchoatum nec perfectum stabiliter decrevimus esse supplendum et perpetua stabilitate firmandum. Statuimus itaque et decrevimus in nostro communi capitulo, de communi voluntate, omnium nostrum utilitate et necessitate suadente ut, parte illa talliarum, decimarum, reddituum dicte ville de Dignay que jam diu est deputata officio elemosyne dicti monasterii S. Martini, et illa parte reddituum dicte ville deputata a nobis predicto conventui pro infirmariis vel alia quacumque de causa salvis et exceptis et in statu suo remanentibus, sicut predicta generalia et debita ovorum et caseorum que conventui dicti monasterii S. Martini debentur et in futurum debebuntur a modo sint posita et assessa supra prefatam villam de Dignay et supra omnes alias res et redditus singulos et quoscumque dicte ville et pertinenciarum ipsius que et qui ad nos abbatem predictum et successores nostros spectabant, spectare et pertinere poterant quoquomodo tam in terris quam in pratis, nemoribus, aquis, ripis, stagnis, molendinis, planis et pascuis, decimis, coustumis et terciis, censibus, laudiis et tondis, usagiis, hominibus, collectis, etc., ad nos et successores nostros olim spectantibus, quocumque nomine censeantur; item et supra denarios reddituales quos pro alectibus de quadragesima conventui ministrandis nobis abbati predicto et successoribus debebat et solvere consueverat prior de S. Salvio, quicumque sit prior pro tempore, nobis abbate predicto et successoribus nostris remanentibus oneratis de debito dictorum alectium, que alectia nos et successores nostri abbates S. Martini in perpetuum annis singulis in quadragesima, ut moris est, nichil omnino conventui tenebimur ministrare, licet ipsos denarios predictos nunquam deinceps recipiamus nec recipere debeamus, cum ipsos denarios supradictos per statutum perpetuum deputaverimus ad usus et sumptus generalium ovorum et caseorum predictorum, volentes nos abbas predictus et in perpetuum statuentes una cum conventu prefato, ut sicut nos tenebamus dictam villam de Dignay et predictos denarios de S. Salvio libere sine onere alectium, ipso onere alectium nobis et successoribus et super nos in perpetuum remanente, predictus conventus et successores sui in perpetuum teneant et habeant, nosque, in predictis nihil omnino retentis, preter onus alectium predictorum, que alectia nos et successores nostri debemus et debebamus prout superius est expressum, devestientes nos et successores nostros abbates de predictis villa, redditibus et rebus prefatis, predictum conventum pro se et suis corporaliter investimus, etc. Datum et actum in nostro communi capitulo anno Domini M CC XCIX, mense januario.