PRIMVM igitur ad terrorē  correctionem malorum Principū, quod Matisconi gestū est, proferatur. Insolita quippe res,  pręter quā tunc omnib. vt puto seculis inaudita, ibidem contigisse, omniū pene indigenarū celebri,  publica relatione narratur. Est autē eadem Matiscus in finibus regni Francorū, quod a Teutonicorum vel Romanorū imperio Arar fluuius a Lotaringia sumēs initium, Rhodanusq. in mare mediterraneum habēs profluxū disterminat. Quæ Matiscus a quibusdā oppidū vocata, a quibusdā vrbis nomine honorata, in primatu Lugdunensi, quintæ sedis obtinet locū. Hæc quantū ad ius Ecclesiasticum, Lugdunensi Primati; quantū ad ius seculare, Francorū Regi subditur. Huius vrbi Principatū quodam tēpore sub nomine Comitis quidā obtinēs super personas,  res Ecclesiasticas execrandā tyrranidē exercebat. Longe enim exuperans aliorū prædonum nequitiam, non solū ex parte Ecclesiarū substantias diripiebat, sed redditus earū omnes cū suis possessionibus, sibi tyrannica violentia subiugabat. Nā Canonicos de Ecclesiis, ipsos etiā Monachos de Monasteriis suis eiiciēs, terras omnes, redditus omnes  quæcunq. eis ad huius vitę subsidiū a maioribus data fuerant, immisericorditer abstulit, iuriq. proprio mācipauit. Ostendūtur adhuc ab incolis antiquarū Ecclesiarum ruinæ, ex quibus ipse sacræ religionis cultores eiiciēs, venerabilia loca, omnipotēti Deo religiose seruientiū multitudine referta, in eremi solitudinē redegit. Ita se totū Deo subtrahens, mundo dedicans, gehennæ  tremendorū Dei iudiciorum oblitus: vt Euangelicus ille iudex, nec Deū timebat, nec hominem verebatur. Cumque diu cōcessa potestate abusus, quotidie se ipso deterior fieret, nullaq. iam spes correctionis eius existeret, iram aduersum se omnipotētis Dei iam non reuocandam cōmouit, atque in se dirissime expertus est scripturæ sacræ sententiā dicentis: Horrendū est incidere in manus Dei viuentis. Et quia nequitia eius non occulta, sed publica, non cū timore, sed cum audacia Deū prouocauerat, nō latenter, sed publice: nō tātum inuisibiliter, sed etiam visibiliter, terribile factus est tyrānis principibus in exemplum. Nam cum solēni die, Matisconi in proprio palatio resedisset, eumque multitudo tā militum quā diuersi ordinis circūstaret, repente ignotus homo equo insidens per ostiū palatij ingressus, omnibus conspicientib.  admirantibus, vsq. ad ipsum equitando peruenit. Cumq. ei astaret, se ei velle colloqui dicēs, vt surgeret ac se sequeretur, nō tam monuit quā imperauit. At ille inuisibili Potentia constrictus, nec iā resistere valēs, surrexit atq. vsq. ad ostium domus processit. Vbi equum paratū inueniens, eumq. ab eo conscēdere iussus, ascendit. Cuius statim habenas ille arripiens, statim cū velocissimo cursu per aera ferri, cunctis conspicientibus cœpit. Cumq. immenso eius clamore ac miserabili eiulatu tota ciuitas cōmota, ad tam inuisum spectaculum concurrisset, tādiu eum per aera currentē attoniti cōspexerunt, quādiu naturali oculorū acie eum subsequi potuerūt. Qui cū eum diu, succurrite ciues, succurrite, vociferantē audirent, nec iuuare valerent, subtractus tandē visibus hominum, æternus, quod meruerat, factus est socius dæmonum. Ab hoc tam horrendo spectaculo vniuersi ad propria recedentes, sicut supradixi, horrendū esse incidere in manus Dei viuentis, exēplo inaudito  miserabili didicerunt. Hoc ita fuisse post cōmunem, vt dixi, omnium famā, quiddam non quidem tā mirabile, sed tamē mirū nostris diebus accidens attestatur. Nā ille, de quo suprascripsi, traditus diabolo comes, dū cum socio maligno de palatio, vti dictum est, egrederetur, post ostium muri palatio illi proximi, transitū habuit. Quod ostium, ciues ob tantæ rei horrorē  memoriam posteris commendandam, lapidibus obturauerūt. Quod nuper Otgerius Wilielmi Comitis Præpositus renouare cupiēs,  propter quædā quæ publico, vel priuato vsui necessaria videbantur, peruium facere volēs, conductis quodam die operariis, obicem lapidum ab ostio remouebat. Erat autem  ipse pro posse suo, acer Ecclesiarum persecutor,  vbi parua occasio occurrebat, res earum nisibus diuersis vexabat. Dum igitur hic operi iam dicto instaret, ecce inuisibiliter a diabolo raptus, ac videntibus qui aderant multo in aera spatio subleuatus, sed confestim dimissus, corruit, eiusque corpore grauiter colliso, brachium quoque illius subita illa ruina confregit. Quod videntes socij, rursus foramen ostij quod aperire cœperant, lapidibus obturauerunt,  ad perennem vtriusque prodigij memoriam, clausura perpetua damnauerunt.