In nomine sanctæ et individuæ trinitatis, Odo misericordia Dei rex. Si petitionibus servorum Dei, quas nobis pro suis utilitatibus insinuaverint, benignum præbemus assensum, regiæ præcellentiæ opera imitamur, et per hoc eternæ beatitudinis gloriam nos adepturos non dubitamus. Itaque notum sit omnibus sanctæ Dei ecclesiæ fidelibus et nostris, præsentibus atque futuris, qualiter fideles nostri monachi Sancti-Germani Autissiodorensis, pro sua religione nobis valde accepti, accedentes ad nostram sublimitatem Parisius, ubi in Dei servitium et regni conveneramus defensionem, inquisiti a nostra mansuetudine super suo statu et conversatione, conquesti sunt nequaquam se digna frui quiete, sed nec regularibus congrue inservire posse cultibus ob quorumdam rabidissimam infestationem, et sæculis inauditam in servos Dei debaccationem, non modo ipsorum invadentes possessiones, quin potius lupina rapacitate in ipsa cibi potusque crassantes direptione. Proclamaverunt quoque sibi nihil juvaminis conferre immunitates et auctoritates a piissimis et serenissimis antecessoribus nostris eis collatas: quoniam a jam dictis invasoribus et direptoribus inutiles ducerentur et vacuæ. Quorum lacrymabilem reclamationem audientes, non modico animus nostræ sublimitatis est mœrore percussus, timentes pro tantorum patrum attritione atque oppressione regni nostri aliquod pati dispendium, justo judicio Dei, qui est ultor suorum fidelium: verentes etiam ne illos, quos studium et misericordia serenissimorum antecessorum nostrorum ad nobile subvexit fastigium, negligentia et incuria nostræ mansuetudinis deducat ad nihilum. Placuit itaque nostræ serenitati denuo jam dicti monasterii monachis totius immunitatis concedere auctoritatem, ipsamque congregationem et locum, cum consilio optimatum et procerum nostrorum, et etiam deprecatione Anscherici venerabilis episcopi, reverendique eorumdem monachorum abbatis nobis valde dilectissimi, cum omnibus suprafati loci rebus, aut infra civitatem aut extra positis, in nostro suspicimus mundeburgio et sub plenissima defensione, ita ut sub nostra plenissima protectione liceat eis omni frui quiete. Præcipientes igitur jubemus et jubentes confirmamus, ut nullus episcopus vel aliquis ex episcopalibus ministris, nec judex publicus, vel aliquis exactor judiciariæ potestatis, neque ullus ex nostris fidelibus, areas eorum quas habere noscuntur in civitate Autisiodorensi, ullo modo præsumat invadere, nec aliquam vim inferre: sed neque in mansionibus ipsorum seu servientium illorum hospitalia contra voluntatem ipsorum exigere audeat, et inquietudinem inferre nullatenus præsumat. Substantias quoque eorum tam indominicato, quam quæ de ipsorum familia, nequaquam attributare liceat: sed sub hujus nostræ præceptionis indulgentia quiete eis vivere ubique concedimus, et absque ullius aliqua infestatione securos decernimus, ut pro nostra vita et pace, regnique nostri statu, iidem liberius exorare valeant. Ut autem præcellentiæ nostræ confirmatio in dies meliorem semper obtineat firmitatem, in Dei nomine manu nostræ humilitatis propria eam subter firmavimus, et anuli nostri impressione subsignari fecimus. Datum V idus julii, indictione VI, anno incarnationis Dominicæ DCCCLXXXIX, anno II regnante domino Odone rege gloriosissimo. Actum Parisius civitate, in Dei nomine feliciter. Amen.