Glaber Rodulphus lib. 3. Historiæ cap. 5. POST hunc [Heymardū] quoque sanctus ac venerabilis eligitur Maiolus. Et lib. 2. cap. 7. Pontifices item in Galliis quique religiosiores a seculo exercuerunt, inter quos etiam bonæ memoriæ sanctus videlicet Maiolus apud Siluiniacum Cœnobium, vitæ præsentis terminum consequutus. Cuius scilicet vitæ honestatem preciosus etiam commendat transitus. Nam ad illius famam sanctitatis confluxere ex vniuerso Romano orbe viri  mulieres vtrorumque ordinum plurimi, exinde referentes diuersarum infirmitatum gratias sanitatis. Desæuiebat eodem tempore clades pessima in hominibus, ignis scilicet occultus, qui quodcumque membrorum arripuisset, exurendo truncabat a corpore. Plerosque etiam in spatio vnius noctis huius ignis consumpsit exustio. Sed cum in plurimis Sanctorum memoriis huius tremendæ pestis sint inuenta remedia, maximus tantum concursus factus est ad trium Sanctorum confessorum Ecclesias, Martini scilicet Turonorum, atque Odolrici Baioariorum, necnon  istius venerabilis Patris Maioli, optatæque salutis inuenta sunt remedia. Ademarus Monachus sancti Martialis Lemouicensis MS. Sanctus Maiolus Abbas Cluniacensis moritur [tempore Ottonis III. Imp.]  ei succedit Odilo virtutibus non dispar. Fragmentum Historiæ Aquitanicæ. His diebus [Ottonis Imp.] sanctus Abbas Maiolus Cluniacensis migrauit ad Dominum. Lambertus Schafnaburgensis in Histor. German. Anno nongentesimo nonagesimo quinto Maiolus Abbas obiit. Sigebertus Gemblac. ad annum 943. Ademarus Cluniacensium Abbas substituit sibi Abbatem Maiolum. Vincentius Bellouacensis lib. 26. Speculi Historialis cap. 67. Hvius [Heymardi] tempore beatus Maiolus Maticensis Archidiaconus nobilibus parentibus ab infantia nobiliter enutritus, spiritalibus litteris imbutus,  virginitatis titulo decoratus ad amorem  obseruantiam Monastici Ordinis est conuersus:  sexto, vt ferunt, anno suæ conuersionis e seculo, ab ipso Heymardo Abbate iam tota corporis valetudine destituto,  oculorum lumine priuato, habito fratrum consilio, in locum Abbatis, licet multum renitens est subrogatus. Erat autem in incessu grauis, voce sublimis, ore facundus, vultu Angelicus, in omni motu vel actu corporis honestus. Erat fide firmus, spe certus, gemina charitate refertus, sapientia clarus, fortitudine robustus. Erat ei honestas in actione, sobrietas in consuetudine, humilitas in prosperitate, patientia in aduersitate. Mansuetis erat affabilis, superbis terribilis, parcus cum debuit, diffusus vt decuit. Non diuersus in habitu, non confusus in actu, quantum ad hominem vnus semper  idem. Deuotus imitator Sanctorum,  intentus auditor eorum. Ita placere studuit hominibus, vt Deo non displiceret. Quam perspicue autem huius, eiusque discipulorum existat in benedictione memoria, respondeant Monasteria ab ipsis alia a fundamentis constructa, alia de corruptione cum incremento virtutum ad meliorem statum redacta. Multi quoque fidelium, vt testatur fidelissima relatio, diuersis infirmitatibus constricti, etiam de vita desperantes, ab eo visitati, per gratiam Dei sanati sunt. Et multi oculorum caligine detersa per meritum eius clarius videre cœperunt. Multi, vt ferunt, a veneno serpentum, a morsibus luporum  canum, ab incursione  illusione dæmonum, per Dominicæ Crucis vexillum dextera eius manu impressum, receperunt salutare remedium. Multi quoque in periculis fluminum, ab ictibus fulgurum,  cæteris incommodis per eum liberati sunt. Aliquando candelæ vel cubicularij negligentia, vel occasione aliqua in noctibus ante lectum eius extinctæ, vt testati sunt qui affuerunt, diuinitus sunt lumini restitutæ. Aliquando cum in Monasterio S. Dionysij esset,  nocte, vt sui moris erat, eiusdem Martyris librum de Principatu cœlesti legeret, graui somno superueniente candela de manu eius super paginam libri defluxit. Et tunc miraculum quoddam  insolitum accidit. Ignis enim naturę suę officium prosequens linum consumpsit  ceram, paginam vero dimisit illæsam. Obiit hic sanctus plenus dierum  sanctitate quinto Idus Maij, feria sexta post celebrationem solemnitatis Dominicæ Ascensionis. Ad cuius sepulchrum multi sanātur infirmi, paralytici eriguntur,  claudi: ibi cæci  a dæmonibus possessi curantur. Et nescio cuius generis igne terribiliter  miserabiliter adusti liberantur. Hæc eadem habet Antoninus Archiepiscopus Florentinus titul. 15. c. 16. §. 2. Summæ Histor. Chronicon Lemouicense MS. Anno Othonis II. Imp. IX. S. Maiolus Cluniacensis Abbas apud Siluiniacum obiit, vbi corpus ipsius honorabiliter conditum requiescit. Chronicon S. Petri Viui. MS. Ademaro sucessit S. Maiolus, vir miræ virtutis, reparator Monasticæ disciplinę. Wernerus Rolewinkius in Fasciculo Temporum, ad annum 954. Maiolus vir sanctus, qui fuit quartus Abbas Cluniacensis, eximij feruoris  abstinentiæ,  reparator Monasticæ disciplinæ claret. Platina in vita Doni II. Papæ. His addit  Richardus scriptor sanctum Maiolum Abbatem, qui in Cluniaco magnum sui apud posteros vita  miraculis exemplum reliquit. Ioannes Trithemius lib. 3. de viris Illustribus Ord. S. Bened. cap. 220. Maiolus quartus Abbas Cluniacensis Cœnobij, vir fide  opere clarissimus, sexto anno conuersionis suæ, Adamaro cedente propter corporis inualetudinem,  visus amissionem, Pastor Dominici gregis constitutus, multis virtutibus  signis enituit. Claruit anno Domini 960. cuius festum quinto Idus Maij colitur. Idem in Chronic. Monasterij Hirsaugiensis. Sanctus quoque Maiolus quartus Cluniacensis Monasterij Ordinis nostri Abbas, iisdem temporibus doctrina  sanctitate clarus habetur, qui sexto anno conuersionis suæ S. Ademaro propter imbecillitatem corporis,  oculorum amissionem cedente, Dominici gregis Pastor constitutus, multis virtutibus clarus enituit, cuius dies festus agitur V. Iduum Maij. Liber vitæ  Miraculorum S. Maioli MS. apud Siluiniacum. Arrepto itaque itinere territorium Aruernense expetiit, ibique in quadam Cella, Siluiniaco scilicet, nunc loco celeberrimo, exerceri ægritudine cœpit,  Dormiuit vero cum Patribus suis V. Iduum Majarum, sepultusque est in basilica beati Petri, vbi eius sanctissimis meritis multa præstantur beneficia. Legendarius Siluiniacensis, in festo S. Maioli. Dormiuit ergo Maiolus, luculenter de seculo triumphans, V. Idus Maij, feria VI. quæ Ascensionem subsequebatur Dominicam, sepultusque est magno procuratus apparatu Siluiniaci, in beati Petri basilica: quo in loco sanctissimis eius meritis fideliter poscentibus, multa modo proueniunt euidenter beneficia. Ibi siquidem immundi spiritus a diu obsessis effugantur corporibus, cęci aliquando illuminantur, obstructæ surdorum aures reserantur. Qualiumcūque febrium grauis intemperies temperatur, paralytici protinus conualescunt, pedes raptorum ad malum prompti torpescunt, indulgentia peccatorum supplicantibus præstatur,  de quacumque inquietudine sine mora leuamen præstatur, præstante Domino nostro Iesu Christo, cui cum Patre,  Spiritu sancto, est honor, virtus,  gloria, per infinita sæculorum sæcula, Amen. Martyrologium Romanum ad V. Id. Maij. Apud Siluiniacum depositio sancti Maioli Abbatis Cluniacensis, cuius vita sanctis meritis fuit præclara. Martyrologium Monasticum Benedictinum, ad V. Idus Maij. Apud Siluiniacum depositio sancti Maioli Abbatis Cluniacensis, cuius vita sanctis meritis fuit pręclara. Qui fastibus Archidiaconi sublimatus, tractu diuino repente mutatus, Monachorum Pater,  multorum Cœnobiorum fundator in pace quieuit.