Licet in præcedenti de reuelationibus defunctorum quæ in Cluniaco vel circa contigerunt, me dicturum promiserim, tamen quia plura alia non minus digna memoria in illo famoso Monasterio nostra ætate prouenisse dicuntur: non incongruum arbitror, si  illa nostro sermone ad vtilitatem legentium proferantur. Vt enim supra tetigi, antiquus hostis non parum illius Cœnobij disciplinam ac diuinorum operum studium semper æmulatus est, multisque indiciis inuidiam suam erga loci ipsius habitatores feruere monstrauit. Quæ si per singula vt ad me peruenire potuerunt enarrare tentarem,  magno volumine legentibus forte vel audientibus tædium incuterem,  ipse longe a proposito deuiarem. Quis enim explicare valeat quanta improbitate cœlestia illa castra semper vel sæpe inuaserit, quam infestus semper Christi militibus sibi repugnantibus fuerit, quam frequentes impetus violenter irrumpere volens dederit? More quippe suo interiorem ciuem, id est spiritum extinguere quærens, quas poterat tentamentorum machinas exterius admouebat,  ab intimis se repulsum dolens quanta valebat extra prælia commouebat. Vnde proprio furore cæcatus, cum semper inuisibiliter omnibus instaret, aliquando quibusdam etiam visibiliter apparebat. Et nesciens quid boni de malo suo Deus facere decreuisset, vnde gregem Domini destruere quærebat, inde inuitus eum multoties ædificabat.