Qvam libenter seruientium sibi, beatus idem Pater Maiolus obedientiam suscipiat, multis virtutibus demonstrat. Vnde enarretur vnum miraculum, satis abundeque in vita sua frequentatum: vt seruientes sibi ad fidem veritatis excitet,  ad meliora de die in diem tendere submoneat. Paucis enim elapsis diebus, postquam beatus Pater Maiolus ad cœli curiam transiit lætus: quidam frater Odo ad beati viri tumulum, inter alios seruitutis obsequium adhibebat. Dum autem vno dierum candela, quæ ante sancti viri tumulum ardebat, fuisset extincta, expauit negligentiam:  pro inertia sui, veritus est aliorum fratrum  circumadstantis populi verecundiam. Sic extinctam arripiens candelam,  ad eam accendēdam aliubi portans, in medio itineris resumpsit candela lumen claritatis. Sicque ammirans prædictus frater lumen cœlitus datum, reuertitur lætus ad beati Maioli nobile Mausolæum. Et laudibus Deum intonat pro viso miraculo, aliosque fratres pariter non modico lætificauit gaudio.