Significavit nobis venerabilis frater noster, archiepiscopus Senon., quod, cum dilectus filius abbas Sancti-Petri-Vivi, olim bona quondam Menardi defuncti hominis ecclesiæ suæ, tanquam res proprias et sibi debitas accepisset, et ipsas ad mandatum maioris et parium Senonensis reddere, vel recredere non curasset, ipsi homines ecclesiæ jam dictæ, auctoritate propria, capere præsumpserunt; et licet postmodum, ad mandatum dilecti filii P., officialis præfati archiepiscopi, restituerint viros illos. Quia tamen, post hæc dicti cives admoniti sæpius recusarunt abbati prædicto injuriam de captione suorum hominum emendare, prout idem officialis per sententiam definivit, excommunicavit officialis eosdem. Propter quod ipsi plusquam duodecim homines ecclesiæ Sancti-Petri capere iterum præsumpserunt, ipsos Senonis in carcerem detrudentes, quos quia pluries requisiti reddere, vel recredere noluerunt; denuo dictus officialis eos excommunicationis pœnæ subjecit, et civitatem Senonensem in qua tenebantur in carcere religati homines ecclesiæ memoratæ, supposuit interdicto. Consequenter, vero, dicti cives propter suam contumaciam manifestam, de qua respondere in Senonensi curia contempserunt, occasionem frivolam præteredendo: et quia noluerunt securos reddere homines ecclesiæ Sancti-Petri, sicut per officialis præfati sententiam fuerat definitum; necnon et quia reddere noluerunt res cujusdam feminæ ipsius ecclesiæ, quas ceperant; iterato per dictum officialem insuper triplici excommunicationis laqueo sunt astricti, sicque tam gravi pœnæ quinquies subjici meruerunt. Postmodum, autem, ad partes illas accedens, dilectus filius R., tituli Sancti-Stephani in Cœlio Monte, presbyter cardinalis, apostolicæ sedis legatus, et coram se utramque partem faciens præsentari, præscriptis maiori et paribus, recepto prius ab ipsis corporaliter juramento, quod mandatis ejus in omnibus, et per omnia obedirent, beneficium absolutionis impendit, præcipiens eis firmiter, in virtute præstiti juramenti, quod ecclesiæ prædictæ captos homines liberarent, et emendas tribuerent, ac insuper de solvendis excommunicationum emendis, nec non et de restituendis integre universis quæ restituenda forent, fidejussores idoneos exhiberent, sicut præsentatæ nobis ipsius legati litteræ continebant. Ipsi, vero, licet homines liberarint, spreta tamen postmodum, in suarum periculum animarum religione præstiti juramenti, mandatum ipsius cardinalis implere de faciendis emendis, et fidejussionibus exhibendis penitus contempserunt, sicut per litteras executorum præfati legati nobis constitit manifeste. Cum, igitur, cardinalis prædictus in negotio crucis dominicæ promovendo multipliciter occupatus, decisioni hujus causæ non valeat absque dispendio interesse; nec velimus tantam contumaciam, totque injurias, quæ asseruntur Christi ecclesiæ irrogatæ, surdis auribus pertransire; volentes etiam dictorum maioris et civium spirituali periculo precavere; discretioni vestræ per apostolica scripta præcipiendo mandamus quatenus, nisi dicti maior et pares emendas fecerint, et de solvendis emendis et restituendis integre universis, quæ propter hæc restituere tenebuntur, fidejussores idoneos dederint archiepiscopo memorato, prout eis dictus cardinalis præcepit sub debito præstiti juramenti, vos ipsos auctoritate nostra in priores excommunicationum sententias, appellatione postposita, reducatis; facientes easdem cum interdicti sententia, usque ad satisfactionem congruam, inviolabiliter observari. Si, vero, præscripti maior et pares prædicta fecerint universa, sicut superius est expressum, audiatis, quæ partes hinc inde contra suprascriptas sententias, vel pro ipsis duxerint proponenda; et si forsan infra certum tempus, quod eis duxeritis præfigendum, legitime, vobis constiterit injuste fuisse latas sententias antedictas, ipsos cives, ac fidejussores eorum ab emendis penitus absolvatis, et faciatis eis congrue satisfieri de injuriis irrogatis. Alioquin, tam ipsos quam fidejussores eorum ad satisfaciendum plenarie de injuriis, et emendis, et restituendum omnia, quæ propter hoc restituere tenebuntur, per censuram ecclesiasticam, appellatione postposita, compellatis. Quod si non omnes, etc. duo vestrum, etc. Tu denique fili abbas, etc. Datum Laterani, Idib. novemb. Pontificatus nostri, anno XVI.