Ad partes Aruernicas tenaci negociorum vnco, paschalibus adhuc feriis instantibus, tractus, nuncium beatitudinis vestræ, quem Cluniaco direxistis, Siluiniaci multis iam diebus me sustinentem inueni. A quo cum literas lætus suscepissem,  in eis me de aduentu vestro, sicut condixeramus, certificari sperarem, subito pro spe desperatio, pro gaudio mæstitia exorta est: cum eum, cui mox occurrere festinabam,  quem iam ad fores meas pulsare credebam, nec dum suæ domus limina excessisse cognoui. Cumque excusationibus subsequentibus animi mei molestiam vtcumque lenire studerem, diu conatus non potui: quia insufficientes, vt saluo amore vestro irasci liceat, ad omnia inueni. Quid enim? Etsi, vt literæ sanctitatis vestræ sonant, præcepto Domini Papæ communis Collecta facta est: si nulli parcere potuit cura exactoris, si propter aridissimam receptorum exiguitatē, in hortum descensum est, si proprij fructus comœsti, hoc est, de proprio quod deerat ærario suppletum: numquid his exactis via exclusa est? aut nusquam postea iter patuit? An quoquam progrediendi nulla deinceps facultas fuit? An omni itinere frequentato, solum Cluniacense iter inuisum,  velut barbaricis gladiis cruentum, fugiendum visum est? Ita plane, ita hoc iter mihi vitare videmini, ac si venienti latro iugulo immineat, leo insidians secus viam lateat: flammiuomo hiatu draco prædam iam iamque rapturus insistat. Sed estote, estote, inquam, securus: nec latro timendus, nec leo metuendus, nec draco, Deo meque comitante, formidandus est. Sed quid rursum persuadere conor? quid iterum exhortari molior? quid demū meam frustra operam insumere nitor? Spes mea, quę me sæpenumero sefellit, ne sperare totiens negata debeam, vehemēter cogit. Sed tamen charitatis, quę nescit extingui, ardore denuo suscitata, adhuc clamare non desinit:  quousque optata consequatur, requiescere nescit. Clamoribus igitur cōtinuis ad ostium amici instare deliberat: vt si non eo quod amicus eius est, propter improbitatem tamen eius surgat,  det ei quotquot habet necessarios. Vnde multo vehementius quam ante institerat, instat:  vt certum aduētus vestri tempus designetis, summopere precatur. Expectat enim vos vestra Cluniacus, quæ nullatenus plene lætabitur: quam præsentibus,  spiritualibus vestris benedictionibus repleatur. Esse nostrum, super quo amicitiam vestram sollicitari cognoui, prosperum esse sciatis: tuncq. nihil cumulo gaudiorum deesse, cum, Dei gratia largiente, vos nobiscum contigerit adesse.