Anno Domini millesimo trecentesimo septuagesimo primo statuta sunt haec, etc. 1.  In primis, cum secundum ordinem rationis parum fuit ordinationes vel statuta condere nisi sit qui eas seu ea studeat adimplere ; certumque est quod a prima Ordinis institutione et deinceps tam textus sanctae regulae quam sanctorum patrum sub iugo ipsius successive degentium, ordinationibus desuper esu carnium et delatione habituum regularium tot et tanta fuerint, praecepta, prohibitiones et statuta quod moderno tempore a plerisque personis regularibus Ordinis utriusque sexus, nedum impedimentum diffinitiones olim sunt latae et decretae, ex tunc eiusmodi contumaces et rebelles merito censentur incidisse sententias contra eos dudum latas ; si vero personae Ordinis non monitae nec prohibitae a suis superioribus, ut praefertur, convicti fuerint de excessibus pro quibus per Capitulum generale de facto sunt denuntiatae vel excommunicatae excessus per se sponte confessae fuerint, decrevit Capitulum generale easdem personas per graviorem et leviorem culpam ac habitus seu gradus vel officiorum privatione ac alias poenas Ordinis ad nutum abbatum et seniorum domus iuxta excessus qualitatem et quantitatem condigna severitate fore plectendas. Quas poenas vel aliquam ipsarum quae se personae Ordinis subire contempserint, vel dictos excessus, quod absit, post peractam poenitentiam reiterare praesumpserint, easdem personas Capitulum carceri mancipari declarat usque ad nutum suorum superiorum. Abbates vero dictis excessibus pro quibus, ut praefertur, sententiae sunt latae, reperti et notati, per Capitulum generale vel patres abbates iuxta modum culpae graviter puniantur. Quod si sic correcti vel puniti ac moniti non emendaverint, exinde sine medio et mora per suos superiores ab officiis deponantur. Sententias vero latas contra abbates non mittentes scolares, et non solventes contributiones debitis terminis, nec visitantes Capitulum generale per se vel procuratores, vult idem Capitulum in suo robore perdurare. 2.  Item, licet de inclusione monialium Ordinis tam per sacros canones quam Ordinis statuta sufficienter sit provisum et ordinatum, dum tamen episcopi et abbates, executores et commissarii ad hoc specialiter deputati, in huiusmodi executionem hucusque negligentes extiterunt ; et dictae moniales, honestatis laxatis habenis et monachali modestia sexusque verecondia imprudenter abiectis, extra sua monasteria nonnumquam per habitacula saecularium et religiosarum personarum discurrere ac balnea naturalia impudenter visitare, et frequenter intra sua monasteria personas suspectas admittere, minime verentur. In illius suam integritatem spontanea voluntate devoverunt gravem offensam et religionis opprobrium et scandalum plurimorum. Quibus malis Capitulum generale obviare cupiens, ordinat, statuit et diffinit ut portae monasteriorum monialium nocte ac die firmiter obfirmentur, et obfirmatae maneant sic quod ulli virorum cuiuscumque conditionis, status vel eminentiae existat ingressus vel accessus pateat ad easdem moniales, principibus dumtaxat et abbatibus exceptis. Et verum etiam, quod est magis dolendum, totaliter contemnunt totius Ordinis dedecus, disciplinae regularis enervationem ac scandalum plurimorum ubique locorum, tam intus quam extra monasteria propria, tam tempore debito quam prohibito ab Ordine, inhonestam et detestabilem corruptelam carnibus abutentes, et contra honestam Ordinis cum mantellis ocreis, sotularostratis et laqueatis, cultellis acuminatis, ceterisque habitibus inhonestis et decurtatis incedentes et multotiens equitantes, tantae abusiones audacia cupiens generale Capitulum totis viribus refrenare, statuit, ordinat et diffinit sub poenis in statutis papalibus et diffinitionibus Ordinis contentis districtissime inhibendo ne de cetero personae regulares Ordinis cuiuscumque status, sexus aut conditionis existat, extra loca ab Ordine esui carnium deputata, uti carnibus praesumant, nec cum mantellis ceteris habitibus inhonestis amplius incedere seu etiam equitare. Quaecumque vero persona regularis statutum huiusmodi transgrediendo reperta fuerit abutens, poena in dictis statutis papalibus contenta irremissibiliter puniatur. Talesque habitus inhonestos temere deferentes, si ter admoniti non emendaverint, priventur habitu regulari. De intentione autem Capituli non est privilegiis et gratiis felicis recordationis domini Innocentii Papae VI et aliis Summis Pontificibus super esu carnium concessis ut in aliquo derogetur. 