[Honorius Episcopus, servus servorum Dei dilecto in Christo filio Petro Cluniacensi Abbati, salutem et Apostolicam benedictionem. Universalis Ecclesiæ sollicitudo nobis à Dispensatore omnium bonorum Deo commissa, mentis intentionem incessanter urgere non desinit, religionis statum inconvulsum servare, et religiosis locis libertatem debitam custodire. Sancta tamen mater Ecclesia, quæ ad tempus ex parte peregrinatur in terris, multarum oppressionum purgatur turbine, et validæ persecutionis examinatur fornace, cœlumque inspiciens gemebunda, suspirat, donec illi cælesti præsentialiter uniatur, quæ de immarcessibilis coronæ remunerata præmio sui Creatoris contemplatione lætatur. Cæterùm navis beati Petri cœlorum clavigeri, cui Christus præsidet Gubernator, quamvis multis collidatur procellis, et horrendis ventorum flatibus agitetur, numquam tamen naufragii damnum incurret; sed ad portum tranquillitatis cum eis qui ei adhærent secura perveniet. Pontius siquidem beati Benedicti inimicus præceptionibus, et Monastici ordinis malleus, qui Cluniacensem Abbatiam in manu prædecessoris nostri felicis memoriæ Papæ Calixti sine spe recuperationis refutaverat, et se perpetuò Jerosolymis victurum voto astrinxerat, contra voluntatem Dei et nostram, Cluniacense Monasterium superba obstinatione, et præsumptione sacrilega occupavit: nitorem verò religionis Cluniacensium fratrum quæ per totam Galliam claruerat, perturbans, corda simplicium veneno suæ pravitatis infecit. Prætereà sacrilegium, et rapacitatis flagitium præteritis superaddens peccatis, vasa sacra et thesaurum Monasterii, qui ex voto fidelium ad pauperum usus, cum foret opportunum, fuerat destinatus, diripuit; et ejus maximam portionem pro retinendis militibus, sagittariis, et balistariis dissipavit. Quia igitur in tanta pertinacia induratus nequaquam resipiscere voluit, venerabilis frater noster Humbaldus, Lugdunensis Archiepiscopus, Apostolicæ Sedis Legatus, in eum excommunicationis sententiam promulgavit. Cæterûm postquam tantum periculum, tantamque religionis stragem Cluniacensi Monasterio imminere veridica relatione cognovimus, dilectum filium nostrum Petrum Diaconum Cardinalem de gremio sanctæ Romanæ Ecclesiæ ad partes illas mittendum duximus, qui præcepto et auctoritate nostra Pontium invasorem, et fautores ejus vinculo anathematis innodavit. Post hæc autem tu, dilecte fili Petre Clun. Abbas et idem Pontius proximis beati Michaëlis octavis, ad nostram venire præsentiam, et de prædicta controversia et excessu, nostro et Romanæ Ecclesiæ obedire judicio statuistis; et, ne super hoc vestrum aliquis falleretur, utrimque obsides in præsentia prænominati dilecti filii Petri Cardinalis Diaconi præbuistis. Statuto itaque termino, nostro te conspectui præsentasti: Pontius verò cum Monachis et Burgensibus nondum tamen cum suis ab excommunicationis vinculo absolutus, ad urbem venit. Ut autem secundùm usum Ecclesiasticum de excessu, pro quo excommunicatus fuerat, satisfaceret, et postmodum, juxta rationis ordinem, ad causam suam permitteretur agendam, à nostris fratribus est sæpenumero requisitus: ipse verò spiritu elationis tumidus in inficiationes, et verborum involucra assueto more linguam extendens, satisfacere nobis et Ecclesiæ Romanæ contempsit: nos siquidem quosdam Monachos, qui cum eo venerant, post acceptam satisfactionem recepimus, et ad causam suam agendam admisimus. Tunc ergo te in Cluniacensem Abbatem canonicè et secundùm beati Benedicti regulam electum, ac per prædecessorem nostrum felicis memoriæ Papam Calixtum, et per nos ipsos confirmatum, modò verò per Pontium invasorem et complices suos infideles Burgenses fuisse expulsum, bona etiam Monasterii et thesaurum fuisse distractum per carissimum filium nostrum Matthæum Priorem sancti Martini de Campis, quem advocatum et causæ tuæ Patronum statueras supplicem, allegasti; et ut tibi de ablatis restitutio, et de irrogata injuria justitia fieret, postulasti. Cæterùm Monachi, qui cum Pontio venerant ex adverso Pastorem suum Pontium sibi fraudulenter ablatum, nec umquam eum Cluniacensis Monasterii regimen dimisisse acclamabant. Qui statim productis Apostolici viri regestorum Papæ Calixti voluminibus, et assertione testium, qui tunc præsentes fuerunt, convicti sunt. Ut igitur verba ipsius ad Pontium directa ponamus, hæc sunt. Tibi præcipimus ut ab hujusmodi levitate desistas, et quam in manu nostra sine recuperationis spe refutasti, Cluniacensem Abbatiam nullatenùs molestare præsumas. Si verò nostri præcepti transgressor extiteris, gratiam beati Petri et nostram amittes; etsi quando ad nos clamaveris, non exaudieris. Idem ad Conventum Cluniacensem, inter cætera. Zelum inter vos et contentiones agitari multorum relatione comperimus, et vehementiùs aggravamur. Pontius enim, qui olim vestro Monasterio præfuit, concordem unitatem vestram dividere, et simplicitatem mentium vestrarum sollicitare non desinit: unde universitati vestræ præcipimus, ut sicut per obedientiam beati Petri salvare animas vestras cupitis, protinùs abjectis omninò schismatibus carissimo filio nostro Petro Cluniacensi Abbati unanimiter et devotè humilitatis subjectionem et obedientiam deferatis; et in Pontio illo, qui in nostris manibus sine spe recuperationis Abbatiam Cluniacensem penitùs refutavit, nullam de cætero spem habeatis; cum quod de eo in causa hac constituimus, nulla prorsus ratione mutabimus. Si quis autem vestrum hujus præcepti nostri temerator extiterit; si Abbatiæ, vel alicujus Prælationis nomine insignitus fuerit, vel ordinis promotionem habuerit, dignitatis et ordinis sui detrimentum sustinebit, et anathematis sententiæ subjacebit. Idem de eodem ad te, Petre fili carissime. Quod autem de Pontio illo, qui olim Abbatiæ Cluniacensi præfuit, quam omninò sine recuperationis spe in manibus nostris refutavit, constituimus; nulla volumus ratione mutare. Quocircà, quemadmodum Judicis postulabat officium, diligentiùs indagato negotio, habito consilio et communi assensu fratrum nostrorum Episcoporum et Cardinalium, Petro Præfecto urbis, et aliis nobilibus Romanis, et Legis peritis collaudantibus, ex sententia de Cluniacensi Abbatia, de Monachorum obedientia, de omnibus tam exterius quàm interius ad eamdem Abbatiam pertinentibus plenariè te per abundantem justitiam investivimus: obsides verò, quos pro executione justitiæ dederas absolventes; illos, quos Pontius et Burgenses pro parte sua obligaverant, alligavimus. Burgenses etiam de thesauro Cluniacensi Monasterio restituendo, et alio damno restaurando in manu tua, ad quem cura spectare cognoscitur, damnavimus; pœna legali adhibita: verùm ipsius pœnæ relaxatio est tuæ discretioni commissa. Prætereà Pontium excommunicatum, invasorem, deprædatorem, sacrilegum, et schismaticum condemnantes, sententiam beatæ recordationis prædecessoris nostri Domni Papæ Calixti in ipsum Pontium datam, ut videlicet nullo tempore Cluniacensem Abbatiam recuperet, Apostolica auctoritate firmavimus. Si quis autem imposterùm hanc nostræ diffinitionis sententiam violare tentaverit laïcus, anathematis gladio feriatur, clericus honoris et officii privatione mulctetur. Ego Honorius Catholicæ Ecclesiæ Episcopus. Ego Petrus Portuensis interfui. Datum Laterani per manum Aymerici sanctæ Romanæ Ecclesiæ Diaconi Cardinalis Cancellarii XIII. Kal. Novembris, indictione III. anno Dominicæ Incarnationis M. C. XXVI. Pontificatus autem Domni Honorii secundi, Papæ secundi.]