Cum gesta et dicta præcedentium patrum ad memoriam reducimus quam devote et salubriter posteros suos, ut divinis cultibus operam darent, exemplo et doctrina monuerint, evidenter cognoscimus. Cum enim, conscientia nobis testimonium perhibente, in multis omnes offendamus et nobis ad salutem nullatenus sufficere valeamus, eorum suffragium necessario nobis est implorandum qui non solum laboris sui fructum percipere, sed et nobis peccaminum nostrorum veniam apud divinam misericordiam juste et pie vivendo obtinere meruerunt. Quorum propitiationem ut nobis comparemus, sacra Deo loca in quibus eorum memoria digne et laudabiliter excolatur, tota devotione construere satagamus, ut de hac valle lacrymarum eorum ope educi et ad consortium illorum pertingentes, tamdem Deum eorum in Sion videre mereamur. Quia ergo beatum Germanum in numero eorum qui in hoc nobis patrocinari possunt non infimum esse sincera sacræ paginæ relatione et miraculorum evidentia didicimus, ego Agano, licet indignus, Eduensis tamen ecclesiæ, utinam non ad detrimentum meum, dictus episcopus, videns olim locum in quo nunc prædicti confessoris ecclesia divino nutu sita est religioni fore congruum ut pote ab omni strepitu populari remotum, quorumdam etiam relatione et sepulcrorum quæ ibi effodiebantur attestatione comperiens Deo quondam esse dicatum, quemdam bonæ vitæ presbyterum Bernardum nomine de religione conveni et ut sub canonicæ vitæ institutis ibi Deo et prænominato confessori deserviret, sæpe eum monens ut tamdem monitis meis adquiesceret obtinui, ea conditione interposita, ut quamdiu mihi vita comes esset, et ex divina misericordia oportunum fieret, ejusdem loci commoditatibus inservirem. Unde postea comperiens a quibusdam presbyteris ingruente avaritia, prædictæ ecclesiæ commoda impediri, et pro exactione eorum, quæ, illi quos presbyteri parochianos suos dicebant, Deo et beato Germano pro remedio animæ suæ dimiserant religiosos viros inquietari, statui auctoritate Patris et Filii et Spiritus sancti et beati Petri Apostolorum principis, beati quoque Nazarii patroni nostri necnon domni Gregorii papæ, domni quoque Hugonis Lugdunensis ecclesiæ archipræsulis et apostolicæ sedis legati et nostra, ut quicumque laicorum ex quacumque parochia Eduensis vel alterius episcopatus, ad ecclesias, vicos et cimiteria B. Germani confugium fecerint et inibi, peracto anni spatio, stationis vel hospicii necessitate inmorati fuerint, ad ecclesiam scilicet B. Johannis Evangelistæ quæ apud Barrum sita est et ecclesiam sancti Saturnini de Planesia et ecclesiam sancti Martini de Dronventico, liceat prædictarum ecclesiarum clericis, quamdiu communiter et sine proprietate vixerint, illos ut proprios parochianos habere et oblationes eorum, quas vivendo seu moriendo pro se obtulerint, suscipere et absque ullius personæ inquietudine retinere. Qui vero se eis prius ut parochianus non junxerit, si tamen in alia parochia moriens aliquid de bonis suis eis vel eorum ecclesiis dimittere, vel apud quamlibet eorum ecclesiam sepulturam habere voluerit, si prius presbytero suo quod placuerit, vel competens obsequium persolverit, præmissa auctoritate firmamus ut hoc quoque nullius calumpnia vel contradictione impediatur. Quicumque igitur sæcularis vel clericus prædictarum ecclesiarum cimiteriis corpora sua sepeliri ad sustentandam pauperum Christi pauperiem concesserint, si viatico corporis et sanguinis Jesu Christi præmuniti, peccatorum confessionem habuerint, quam possumus et debemus absolutionem auctoritate nobis commissa, subcipere mereantur. S. Aganonis episcopi Eduensis. S. Widonis archidiaconi. S. Hugonis archidiaconi. S. Sevini archidiaconi et præpositi. S. Norgaudi archidiaconi et cantoris. S. Ranerii archipresbyteri cardinalis. S. Rotberti archipresbyteri. S. Durandi capellani.