Ego Milo de Curtaone, cum laude uxoris meæ, et fratres mei Yrbertus, et Galo, illam calumpniam quam fatiebamus in molendino Sancti Stephani Divionensis, quod est apud Curtanulfum, matre nostra volente, omnino vulpivimus: et quia injuste vexavimus Ecclesiam sancti Stephani propter, supradictum molendinum, rectum de injuria, in manu domni Herberti abbatis ejusdem Ecclesiæ fecimus. Preterea dedimus canonicis supradictis, et hominibus eorum, morantibus apud Curtembetonis, et alius de eorum familia usuarium in omnibus illis terris, quæ ultra Tylam erant nostre juris, hoc tamen tenore, quod si dampnum ejusdem factum fuerit, dampnum restauretur tantummodo, et postea non fiat inde alia emendatio. Ujus rei testes sunt Theodauricus de Fauveniaco, Vuirricus, Wido de Lambreiaco.