Notum sit totius christianitatis fidelibus tam futuris quam presentibus, discordia que olim fuit inter milites de Cluniaco et ecclesiam Beati Vincentii pacificata modo etiam pacificationis scripto commendatur, duos clericos ex progenie eorum, Willelmum scilicet de precaria et Jotcerannum Vetulum, canonicos factos fuisse qui tempore post longo ad detrimentum matris ecclesie conspirantes et in ecclesia ut filii in matrem sese erigentes, sacrilegium cum perjurio et furto comittentes, cartas supradicte pacificationis modum continentes violenter de libris exoderunt et abcissas detulerunt. Unde occasione sumpta, parentes eorum ipsis contra ecclesiam arma moventes multa et maxima dampna ei intulerunt. Unus tandem ex eis, Hugo nomine, de periculo anime sue metuens et injuriam suam recognoscens, quicquid primum calumpniabat canonicis predicte ecclesie in perpetuum werpivit et pacem tenendam juravit, et obsides istos pro pace tenenda posuit, Achardum de Piarcleria, Petrum de Miolano, Wicardum de Nay. Facta est autem hujusce modi vuerpicio per manum Humberti Lugdunensis archiepiscopi, in prato juxta domum suam Matisconis, istis presentibus testibus: Petro Athanaldo, Bernardo capellano archiepiscopi, Maiolo Rebutino, Amonello filio suo, Bernardo Pagano, Gaufrido de Masiaco, Guigone Nigello, Stephano medico, Guidone dapifero episcopi, Lamberto clerico de Natennis, Bernardo de Melione, Umberto Porcello, Petro de Sancto Albano. Obsides debent redire in obsidio Matiscone, nec inde exire sine licencia episcopi et canonicorum.