Cvm caput albescat, tua Musa senescere nescit: Nec quia tu canes, hinc minus illa canit. Albus es,  cantas: albos imitaris olores, Quorum iuncta magis, voxque nitorque placent. Hinc color obtusus, sonus hinc demulcet  aures. Sic nihil in tota non placet amnis aue. Non norat volucres nutrire Garonna canoras, Littora nunc cuius cantibus implet olor. Fleuerat antiquis viduata Tholosa Poetis: Gaudeat en studium te reparare suum. Scribis Romanas te cernere velle ruinas. Si tentare mihi, tale placeret iter. Dum lego forte tui mirandos pectoris ausus, Obstupui fateor, conticuique diu. Non aliter quam si vires humerosque Tiphonis, Spondeat in lecto febre solutus homo. Nec secus Hispana quam si tellure creato Sese testudo cursibus æquet equo. Nam quis tanta tuæ taceat miracula laudis, Quod iuuenum tentas fortia facta senex? Alpibus horrendis inuicta senecta nequiuit Cedere, vel cœptum iam reuocare gradum. Aeriæ rupes, quæ vincere dura solebant Pectora, virtuti succubuere tuæ. Militis emeriti, te missio iusta decebat, Et pro præteritis actibus alta quies. Sed virtus animi nec cano parcere nouit, Et te plus requie bella cruenta iuuant. Ergo veni Romam, non differo, nolo moreris. Pugnaces animos regna Latina vocant. Roma sata est bellis, lita sanguine, clara triumphis, Quæ sibi per tales subdere cuncta solet. Si te robustum splendenti cinxerit ense, Et te pugnantum fecerit esse ducem. Victrici gladio mox publicus hostis obibit, Et sibi totus adhuc subditus orbis erit. Lusimus,  cantus tecum deduximus æquos, Ne cygnus cunctas rideat orbis aues. Iam decet vt nostris succendant seria ludis, Et Monachi comptus sit grauitate iocus. Si vires, si posse tibi natura ministrat, Nil iter impediet te comitante meum. Non eris ingratus, quem nouit reddere charum Fama frequens, studium, vita, senile caput. Ornabis totam nota probitate cohortem, Virtutumque viris signifer vnus eris. Pulchrior in syluis nusquam frondescit oliua, Dum candore suo deprimit omne virens. Si pia te socium mereatur habere iuuentus, Vt laudent Dominum iunior atque senex. Nuper me Robertus ad hæc dictamina traxit, Per quem misisti carmina multa mihi. Velle quidem mecum te Romam pergere dicens, Vt responderem versibus, admonuit. Ad quæ respondi, tamen ista prioribus addo, Nullam me certam proposuisse viam. Si tamen, vt dixi, fors quod puto fecerit esse, Perpetuus fies ad peregrina comes. Sed non incuses, si quid fortuna sinistri Intulerit: cunctos quæ facit esse pares. Regibus  seruis quod vult iubet illa potestas, Illi subduntur diues inopsque simul. Cantaui monitus, si vis cantabis  ipse, Præter auis morem, suscus  albus olor.