Karolus Dei gratia Francorum rex, etc. Cum post decessum Landrici de Merciaco, quondam prioris prioratus Sancti Augustini, membri monasterii S. Martini Eduensis, certa controversia mota fuisset inter baillivum nostrum de Sancti Petri monasterio ac procuratorem nostrum dicte baillivie pro nobis ex una parte, et religiosos abbatem et conventum dicti monasterii sancti Martini ex altera, ratione certorum bonorum mobilium quondam ad dictum priorem spectantium, presertim ratione mille sexaginta et duodecim florenorum auri vel ........... post decessum dicti prioris in quadam domo quam in dicta villa de Sancti Petri monasterio conduxerat et inhabitabat dictus prior, tempore quo decessit, subtus terram inventorum seu repertorum. Quosquidem florenos sic repertos prefati baillivus et procurator tanquam bona vulgari nomine espaves nuncupata ad nos pertinere dicebant, et occasione hujus pecunie, summam ac temporalitatem dicti monasterii Sancti Martini nec non temporalitates prioratuum de Sancti Petri monasterio ac Sancti Stephani Nivernensis, et facto ad manum nostram posuerant, eo pretextu quod religiosi dictorum prioratuum dictam pecunie summam detinebant ac eisdem baillivo et procuratori reddere recusabant, ut dicebant predicti baillivus et procurator, prefatis religiosis S. Martini ex adverso dicentibus quod omnia bona dicti prioris defuncti, eorum subditi, ad ipsos in solidum pertinebant, atque in domo dicti defuncti prioris dicta pecunie summa subtus terram in quadam pinta stangnea ad signum dicti defuncti prioris signata, in certo loco per eumdem, antequam decederet, suis familiaribus designato et specificato, per eumdem priorem deposita et inventa fuerat, ipsiusque defuncti prioris ancille aliisque suis familiaribus, dum laborabat in extremis, preceperat et injunxerat quatenus statim post ejus decessum dicto abbati Sancti Martini, tanquam suo superiori, ad quem dicta pecunie summa pertinere debebat, premissa notificaverent. Cumque dicti religiosi S. Martini se dicentes ex premissis multipliciter pregravatos ad nostram parlamenti curiam appellassent ac virtute certarum litterarum nostrarum, ipsa appellatione pendente, procuratorem nostrum in dicta baillivia coram dilectis et fidelibus gentibus requestas in nostro palatio regali tenentibus adjornari fecissent, processum de et super contentis in dictis litteris nostris, ut esset rationis. Dicta vero causa coram dictis gentibus, ut predicitur, introducta ad dictam curiam nostram ex ejusdem ordinatione fuerit devoluta prout fertur: Notum facimus quod die dature presentium, in eadem curia nostra constitutis partibus antedictis seu ipsorum procuratoribus ac ipsis auditis, procuratore nostro dicte ballivie ac baillivo memoratis qui super premissis prout dicebant se ad plenum informaverant, prefata curia nostra dictam appellationem adnullavit et adniillat absque emenda cum omnibus inde secutis, et insuper manum nostram in premissis, ut predicitur, apportans levavit atque levat impedimentum etiam predictum a dicta pecunie summa et temporalitatem dictorum religiosorum Sancti Martini de S. Petri monasterio et Sancti Stephani, occasione predicta in pecunia et temporalitate predictis appositam ad utilitatem dictorum religiosorum amovit et amovet per presentes, ac ordinavit et ordinat eamdem pecunie summam debere tradi et ad plenum deliberari religiosis S. Martini prefatis, dictas partes ad ipsarum requestam a curia nostra predicta licenciando. Quocirca prefato baillivo nostro vel ejus tenenti nec non primo parlamenti nostri hostiario aut servienti nostro qui super hoc fuerit requisitus et eorum cuilibet, tenore presentium committimus et mandamus quatenus dicte nostre curie ordinationem in hiis que executionem exigunt debite executioni demandet, cui faciat prefatus baillivus noster executioni debite demandari, quibus et eorum cuilibet, in premissis et ea tangentibus, ab omnibus justiciariis et subditis nostris pareri volumus efficaciter et intendi. Datum Parisiis in parlamento nostro die quarta dedecembris, anno Domini MCCC LXXVIII, et regni nostri XV. Per cameram: JOUVENCE.