CHARISSIMIS amantissimispue fratribus,  filiis filiabusque præsentibus  absentibus, Frater Hugo peccator Abbas; in Domino Iesu sempiternum gaudium. Dilectissimi filij  amici mei, tam præsentes quam futuri, vestræ innotescere charitati dignum duximus, quod benignus Deus, qui vocat quæ non sunt tamquam ea quæ sunt, me quendam peccatorem, reum, multisque lubricitatibus obligatum in iuuentute mea, quam praue expendebam, sola sua misericordia dignatus fuit seculari veste exuere, sanctæque religionis habitu induere, atque intra huius loci gregem aggregare, vbi tunc patres ac fratres nostri meipsum, licet indignum, licet inreligiose atque lasciue viuentem, licet etiam satis reclamantem, huic ouili, Deo ita disponente, opilionem elegerunt, hancque tandem grauissimam sarcinam collo meo imposuerunt. Verumtamen, sicut inpræsentiarum videtur, omnipotens Deus non nostris meritis, sed sua immensa clementia istum satis circumquaque ampliauit locum,  tam fratribus quam possessionibus ditauit. Nec solum in hac nostra regione, verumetiam in Italia, in Lotharingia, in Anglia, Normandia, Francia, Aquitania, Guasconia, Prouincia atque Hispania ipsum dilatauit. Vnde filij charissimi, quanto maior locorum fratrumque habetur numerus, tanto mihi peccatori pro eorum excessibus grauissimus tremor incutitur, nisi magna Dei pietas, animæ meæ, vestris interuenientibus eleemosynis  precibus, misereri dignetur. Cuius namq. sermo quantum reus tenear explicare sufficit, qui cum tot tantisque propriis constrictus existam delictis, de tantorum mihi commissorum negligentiis in conspectu Domini rationem redditurus sum? Alij enim eorum præuenti morte, absque confessione,  corporis sanguinisque Domini perceptione, alij vero, quorum negligentias valde timendas ego cognoscens, emendare sicut dignum esset neglexi, quidam autem præcipitiis obruti, nonnulli etiam aquis siue ignibus suffocati, aut quam pluribus aliis periculis subito intercepti, de hac misera exierunt vita. Et quia tam istos quam etiam cæteros adhuc superstites, aut iam defunctos, non sicut debuissem correxi, eosque in plurimis remissius habui, admonendum timeo ne ipsis ad æternam præmium fiat impedimentum, mihique fortassis ad æternā gloriam reputetur aduersum. In quibus omnibus Deus nobis propitius ac misericors adesse dignetur, vosque pro animæ meæ remedio deprecaturos pius exaudiat,  tam vobis quam omnibus Christianis mei memoriam agentibus, in magni iudicij die indeficientis mercedis recompenset præmium. In hac equidem tam graui obedientia, iam sexaginta annorum cursum  aliquid amplius, vestris, vt credo, suffultus orationibus, vtcumque expleui. Quod si forte aliquotiens corporis infirmitate, siue alio quolibet laboraui incommodo, vestræ mihi non defuerunt orationes, vestræque ad Deum petitiones. Vestram denique erga me bonam,  deuotam charitatem, veramque obedientiam, meus enarrare sermo non sufficit. Quapropter prout Deus administrauerit, vos diligere studui, vos modeste tractaui, vos sicut charos amplexus sum filios. In qua videlicet indulgētia si quid peccaui, ignoscat mihi Deus. Et nunc filij quamdiu in hac caduca vita partim pro vobis omnibus, pro nostris propriis necessitatibus agonizaui, iamque in diebus meis processi, exitus mei ignorans articulum, quandam mihi elegi obedientiunculam, nomine Berziacum, vt cum finis cursus mei euenerit, ex ipsa in perpetuum iuxta temporis oportunitatem, cuncta quæ in cibo vel potu fuerint necessaria, in die anniuersarij mei fratribus in conuentu, seu in domo infirmorum morantibus, mei peccatoris memoriam recolentibus, abunde administrentur. Quam scilicet obedientiam satis pauperem peneque destructam, cuidam filio nostro Domno Seguino reformādam commisimus. Hic vero eam aliquantulum cum quodam fratre Fulcherio, quem sibi ad hoc concesseramus, ædificauit, ibique vineas  terrulas prout potuit adquirere studuit. Qua iam tandem restituta,  tam exterius quam interius restructa, deinceps ad cameram respondebit. Nos ergo volumus ac præcipimus, vt quicumque hanc tenuerit obedientiam, in die Anniuersarij, sicut iam diximus, perpetue plenam Conuentui exsoluat refectionem. Cuidam etiam fratri nostro Domno videlicet Petro Glocensi, qui pro huius loci vtilitate plurimum laborauit, hoc in eadem obedientia concessimus, vt in die Anniuersarij sui plenaria in omnibus administratio ex ipsa fratribus præparetur, vnde a posteris nostris fratribus precario deposcimus, ne ibidem sæpius hospitando, aliave consueta seruitia exinde requirendo, locellus ille deuastetur. Quod enim parum est, vt vulgo dicitur, de paruo dolet. Quod si fratri res suæ super hoc abundauerint, charitatis officia impendere non recuset. Aliud etiam iam olim ordinaueramus, vt scilicet de obedientia S. Hipolyti refectio fratrum Conuentui in Cathedra S. Petri, qui fuit dies consecrationis nostræ, quamdiu viuerem, annuatim pręberetur, sed post decessum Anniuersario nostro deputaretur. Verumtamen quia de hoc iam aliter disposuimus, volumus vt in eadem die, Cathedræ scilicet B. Petri, semper hæc administratio fratribus offeratur. Domnum autem Abbatem successorem nostrum, Patrem ac Dominum meum, quem diuina misericordia ex alto cum grege sibi credito visitet  protegat, gemens deprecor, humiliterque in Deo, ac per Deum,  propter Deum obsecro, quatenus illas Dei famulas mundana pompa exutas, pro suarum salute animarum, ad Dei laudes Marciniaci cōgregatas, ipse fouere, amplecti, sustentare, locumque ipsum cum omni charitate informare dignetur. Licet enim vsque ad nostra tempora feminarum congregatio minime haberetur in huius loci consortio, istas tamen prius quidem non multas, postea vero adeo multiplicatas, nostris diebus ad sacræ religionis habitum suscepimus, locumque ædificauimus; quarum quicumque misertus fuerit, misereatur ei Deus, hic  in futuro. Ipsum etiam Domnum scilicet Abbatem per eundem Deum  Dominum nostrum supplex deprecor, gemens commoneo, vt vos, qui mihi superuixeritis, benigne, paterne, charitatiue tractare,  diligere dignetur, vos autem omnes in Christo filij mei filiæque tam pręsentes quam absentes, quicumque nostris temporibus ad hunc sacrum ordinem venientes, pro vestrarum salute animarum, mihi qualicumque peccatori vos ipsos tradidistis, nostroque arbitrio corpora  animas vestras supposuistis, absoluat vos  nos omnipotens Deus ab omnibus peccatis, præteritis, præsentibus,  futuris. Absoluat vos, inquam, omnipotens Pater, omnipotens Filius, omnipotens Spiritus sanctus, trinus  vnus Deus. Quem ego confiteor,  confessus sum, trinum personaliter, vnum naturaliter, atq. potentialiter. Cui omnipotenti Deo, ego reus  peccator, confiteor me nimis  nimis peccasse in cogitatione, locutione,  opere, Mea culpa. Ipsius misericordiæ vos commendo, eumq. genutenus inuoco vt vos benedicat, vosq. dextera sua protegat,  meritis ac precibus beatissimæ Dei genitricis Mariæ, beatorum Apostolorum Dominorum nostrorum Petri  Pauli, quibus ligandi atque soluendi ius permisit, omniumque sanctorum suorum intercessionibus vos  nos ad vitā perducat æternam. Vbi tandem nos de vobis, vosque de nobis gaudere imperpetuum mereamur. Ipso præstante qui in Trinitate perfecta viuit  gloriatur Deus, Per infinita seculorum secula. Hæc autem scedula Domino futuro Abbati coram Conuentu recitetur, postquam Deo volente, sedem regimenque cum pace susceperit.