Jacobus, Dei et sancte Sedis apostolice gratia, Antissiodori episcopus, omnibus Christi fidelibus presentibus et futuris, salutem in Domino. Notorium est urbem Antissiodorensem, circa annum Domini millesimum quingentesimum sexagesimum septimum, à prædonibus hereticis bonorum omnium hostibus vulgo Huguenotis appelatis, proditorie occupatam et per vim oppressam fuisse, et ecclesias omnes, ædesque in ea sacras miserabiliter direptas, laceratas, omnique sacrilegio contaminatas ab eis fuisse aras, imagines dejectas et confractas, altaria subversa et contaminata et omniaque vasa sacra ornamenta compilata, sanctuaria omni pollutionis genere temerata et quædam etiam impiis flammis exustæ fuisse, inter quas ecclesias cum parochia Sanctæ-Mariæ, vulgo Extra-Muros nuncupata, tumulo gloriosissimi Christi martyris, et quondam nostri in episcopatu Antissiodorensi predecessoris sancti Vigilli nobilitata esset, ejusque corporis ossa et reliqua in feretro honesto quod vulgo capsam vocant super altare majus collocata, fidelis populi venerationi exposita essent, magno et frequenti cum adjumento et auxilio piorum, presertim eorum qui febrium incendio periculose vexabantur a quibus per intercessionem sancti martyris ægrotantes, ejus precibus se commandantes à Domino liberabantur: ea capsa de superiori altaris parte dejecta, pedibus concultata, confracta, et conquassata est a proditoribus illis sicariis videntibus et intra segementibus aliquo fidelibus personis utriusque sexus qui cum mutire non auderent propter armorum terrorem, tamen quod potuerunt ossa beata per totam ecclesiam sparsim dejecta clam collegerunt, et studiose occultata domum suam detulerunt atque honorifico secreto apud se habuerunt donec procelloso illo sicariorum hæreticorum turbine transacto, reddita serenitate et urbe libertati sua reddita, ad religiosum et prudentem virum fratrem Stephanum in monasterio Sancti-Mariani professum parochialis illius ecclesiæ tunc rectorem reportarunt, qui cum nos consuleret quid eis reliquiis agendum foret, nos negotium totum commisimus spectabili viro magistro Petitfou ecclesiæ nostræ archidiacono majori, officialique nostro cujus diligentia postea quam nobis constitit sollicita questione habita et accurato examine, testibus auditis, omni suspicione majoribus non solum de viso, sed de facto suo loquentibus posteaquam nobis luce clarius constitit, ipsamet esse ossa, easdemque reliquias qua prius in vetere capsa fuerant, nos re penitus explorata et comperta ad eandem ecclesiam venimus et capsa nova, solemni ritu, ut mos est, benedicta et sanctificata præfatas sancti martyris Vigilii in ea condidimus et preces nostras ad gloriosum martyrem coram eis venerabundi fudimus et venerandas populo exposuimus, ut glorificetur Deus in sanctis suis et in ecclesia omni errore, falsitate et abusu repurgata tanti patroni et custodis protectione non destituatur. In quorum omnium fidem præsens hoc instrumentum manu propria signavimus, et ab amanuensi nostro subscribi, sigillique nostri appensione muniri jussimus. Datum Antissiodori, die decima julii, anno Domini millesimo quingentesimo octuagesimo octavo. Signatum: Jacobus, episcopus Autiss.; et subsignatum, Martin, cum magno sigillo ceræ rubeæ.