Qvidam in iam perfecta ætate corporis, mutus manebat ab vtero suæ matris: qui nec linguam ad loquendum mouere poterat, nec bene buccam ad tale officium aperiebat. Tali laborans incommodo, exquirebat medicorum medicamina, quæ sibi nihil proficiebant, sed ad incrementum laboris semper illi veniebant. Viuebat mutus cum dolore, necessitatis suæ diuersitates perquirens manuum demonstratione. Hic audiens  videns multos infirmos ad sanitatem redire, beati Maioli interuentione, arripuit baculum,  ad sancti festinat venire sepulchrum. Vbi dum vno dierum diuinum auxilium sibi adesse deprecatur corde, vocem locutionis meruit recipere,  in tali est redditus loquendi virtute, ac si nunquam pro tali laborasset infirmitate.