Gaudentibus  iocundantibus super sancti Maioli virtutes, digna laudationis accrescit semper materia. Nam idem sanctus crebris sibi subditos exhilarans miraculorum signis, illud specialiter in sua sancta solemnitate multiplicat, vnde sanctæ suæ adquisitionis filij gaudeant. Nam sacrosanctæ præceptionis monemur monitu, quo dicitur. Non possunt filij sponsi lugere, quamdiu cum illis est sponsus. Gaudij  exultationis certe accreuit cumulus in solemnitate eius, quibus videre illud sanationis signum donatum est, quo quidam homo nomine Iterius sanari meruit. Hic enim per multos dies genuum contractione damnatus, reptabat semper incuruus,  nimiæ spissitudinis callum portabat in genibus,  in manibus. Ante eiusdem autem loci Monasterium quoddam habebat tuguriolum positum, quo sufferebat miser,  inops vel nimios gelu  imbrium fluctus, vel incendentes caloris,  æstus ignes. Inibi expectabat pertranseuntium eleemosynam, inibi suscipiebat maximam charitatem fratrum Siluiniacensis Monasterij, quorum, vt credimus, merito, super talem miserum se sanctus Pater Maiolus hoc voluit demonstrari signo. Nam ad vigilias festiuitatis eiusdem sancti Maioli, hic idem Iterius, cum cætero populo in Ecclesia residens, super sanandi donum replicabat verba orationis. At in crastino quo festiua solemnitas eiusdem sancti Maioli inlucescebat, aduenientium populorum adiunctus numero venit, redintegratis,  sanatis membris. Apportans autem eleuatis manibus, quibus ire solitus erat, scamellos, ante sepulchrum sancti deposuit,  integerrimam,  perfectissimam sanitatem se interuentu sancti Patris Maioli suscepisse, gaudendo, omnibus, qui ibidem conuenerant, demonstrauit.