(F° j v°). In nomine sancte et individue Trinitatis, Patris et Filii et Spiritus sancti. Quoniam primo patre nostro prevaricante omnes prevaricatores cum eo effecti sumus, quia omnes in eo, quamvis non personaliter, tamen materialitater eramus: ideo, a tocius beatitudinis sublimitate in omnimode infelicitatis abyssum eo detruso, et nos omnes justo Dei juditio detrusi sumus: hinc est enim quod interior et exterior homo noster tot et tam noscuis subjacet passionibus, quod caro nostra tot et tam asperrimis afficitur adversitatibus, quod etiam spiritus noster a carne sibi unita tot et tam graves assultus cotidie patitur, ut vix ei resistere possit et multotiens a carne superetur; huic tam multiplici infirmitati nostre condolens misericors Deus, ne sua periret factura, misit Filium suum ad terras ut formam servi susciperet et usque ad mortem ei obediens esset, per cujus humilitatem superbia nostra periret, et per cujus resurrectionem fidelis quisque a morte peccatorum resurgeret et per cujus preceptorum observationem tandem ad statum proprium remearet: qui etiam cum preceptis vite nobis temporalium bonorum largitatem prebuit et cotidie prebet, ut, hec observando et horum superflua pauperibus erogando, per bona momentanea adquiramus nobis eterna. Quod totum Dei gratia non neglegenter attenderunt Ugo de Merlenniaco et sorores et nepotes et neptes sue cum maritis suis, et Rainaldus de Molismo et Odo Paganus et Wido, et Ugo de Curtiruno et uxor ejus Gersennis cum sorore sua Cacenniacensi et liberis ejus, et Odo de Furviaco et Odo filius Engelbaudi cum uxoribus suis. Recolentes enim puro et sincero rationis oculo se nudos ab utero matris esse egressos, et de hoc mundo in miserabile exilium, nisi bene egerint, exituros: si vero in bono perseveraverint, in patriam celestem redituros; memores etiam dominici precepti quo dicitur: «Date et dabitur vobis», elegerunt hoc sibi utillimum esse, ut de mammona iniquitatis amicos sibi facerent, qui in eterna tabernacula eos quandoque reciperent. Dederunt igitur isti prenominati et, ut breviter concludam, omnes qui quicquam alodii ad Molismum attinentis habebant, illud Molismense alodium (Deo et) Beate Marie et fratribus eis in loco illo servituris, totum ita liberum et ab omnium aliorum dominio solutum ut ipsi obtinebant, et justicias et omnes redditus ejus et omnia consuetudinaria jura, et quicquid ad illud alodium adtinebat, ubicumque esset, sive in campis sive in pratis sive in nemoribus sive in aquis sive in molendinis, nichil sibi vel alicui alii ex [eo] et ex pertinentibus ad illud retinentes, nisi hoc decimationis quod quisque eorum accipiebat ab ecclesia Poliacensi. Quin etiam decimationis partes suas concesserunt Beate Marie et servitoribus suis Rainaldus de Molismo et Odo filius Engelbaldi annuente uxore sua Sarra. Retinuerunt eciam sibi servos suos et mansos suos proprios. Mansos enim Beate Marie quos quasi proprios prius habuerant, dimiserunt ei et monachis ei servituris; nullusque eorum aliud aliquid excepit, excepta Gersenni et sorore sua, que plus quam alii servis suis usuarium nemoris et aque tantummodo, nichilque aliud ex attinentibus toti Molismensi alo-(F° ij r°)-dio, sibi retinuerunt. Facta autem hac largitione, cui nemo rationabiliter contradixit, persuaserunt fratribus ipsi, ut litterarum testimonio eam largitionem confirmarent. Cui testes Achardus miles Castellionensis et Tescelinus Rufus et Ugo Ecclesiolensis et Umbertus filius Wacelini, et Burdinus et frater ejus Wido de Larriaco, et Ugo de Sperviaco et Rainerius de Monte Forti et Walandus et Bernardus cum multis aliis interfuerunt. Facta sunt hec Philippo rege Francorum regnante, Roberto vero ducatui Burgundie presidente, Rainardo autem diocesim Lingonensem gubernante.