Anno Domini millesimo trecentesimo tricesimo septimo statuta sunt haec apud Cistercium in Capitulo generali. 1.  In primis, cum a generali Capitulo dudum fuerit ad laudem gloriosae Virginis diffinitum, quod loco antiphonae *Sancta Dei Genitrix, Regina coeli laetare*, Resurrectionis tempore decantetur ; hinc est quod idem Capitulum ea quae ipsius dignis laudibus conveniunt, quibus potest devotionis affectibus cupiens ampliare, duxit non improvide statuendum quod praedicto tempore, diebus festivis et ferialibus, dicta antiphona in Vesperis per universum Ordinem decantetur. 2.  Item, ad audientiam generalis Capituli plurimorum relatione pervenit, quod quidam abbates et monachi, suae salutis immemores, statutaque domini nostri Summi Pontificis contemnentes, extra loca ab Ordine deputata, in locis monasteriorum monialium Ordinis, et extra alia loca carnes comedere damnabiliter non verentur. Eapropter generale Capitulum tantis nefandis excessibus salubriter obviare cupiens, ordinat, statuit et diffinit quod quicumque in talibus fuerit deprehensus, notorie vel sufficienter convictus, poena a domino nostro Summo Pontifice constituta indispensabiliter percellatur. 3.  Item, cum a prima fundatione nostri Ordinis, non improvide fuerit institutum, quod omnes abbates nostri Ordinis statutis temporibus venire ad generale Capitulum tenebantur, quodque dominus noster Summus Pontifex cupiens unitatem Ordinis observare, hoc idem statuerit in suis statutis, certas poenas non venientibus et se non legitime excusantibus imponendo, plurimique abbates Ordinis statuta papalia contemnentes, venire suis temporibus negligunt et contemnunt ; hinc est quod generale Capitulum, tantae transgressionis excessus nolens relinquere aliqualiter incorrectos domino Cisterciensi et quatuor primis, cuilibet in sua generatione, committit et praecipit quatinus per se vel per alium seu alios viros providos et discretos diligenter inquirant, quibus temporibus et annis abbates suae generationis consueverunt, et tenentur venire, iuxta nostri Ordinis antiqua instituta, et ad sciendam plenius veritatem, dictos abbates et conventus ad iurandum super hoc veritatem dicere auctoritate Capituli, studeant, si necesse viderint, coercere, et prout repererint, Capitulo generali referre clare et lucide in scriptura authentica non postponant, ut, habita informatione plenaria, ad generale Capitulum non venientes nec se rationabiliter excusantes, punire valeat iuxta domini nostri Summi Pontificis instituta. 4.  Item, cum quidam monachi Ordinis et conversi per saeculum, propriae salutis obliti, et disciplinae puritatis monasticae profugata, damnabiliter evagantur in scandalum Ordinis et detrimentum monasticae honestatis, generale Capitulum omnibus abbatibus Ordinis praecipit et committit quatinus dictos apostatas et fugitivos sic per saeculum evagantes ad expensas abbatum propriorum capiant, et captos detineant strictissimis vinculis alligatos, quousque propriis abbatibus eosdem reddere valeant, ad expensas ipsorum ad quarum solutionem dictos abbates obligat rationabiliter Capitulum et astringit ; abbatibus autem Ordinis universi generale Capitulum duxit districtius inhibendum ne de cetero ad cuiusvis intercessionis instantiam, pro quocumque monacho apostata, ad Ordinem redeunte super dispensatione aliqua facienda cum eis per Capitulum praesumat aliqualiter supplicare. 5.  Item, cum frater Ioannes de Machia, monachus Morimundi, per saeculum damnabiliter evagetur, se gerens pro episcopo, et episcopalis dignitatis exercens officium, ut dicitur, victum sibi in Ordinis confusionem et scandalum et episcopalis excellentiae opprobrium taliter mendicando, prout per dominum nostrum Summum Pontificem generali Capitulo extitit nuntiatum ; eapropter generale Capitulum volens et cupiens ipsius tantae temeritatis proterviam quibus potest remediis refrenare, omnibus abbatibus Ordinis praecipit et committit quatinus ipsum cum diligentia, quilibet in sua provincia, perquirere studeat, et inventum capere, et captum ad expensas Ordinis domino nostro Summo Pontifici destinare, vocato ad hoc, si necesse fuerit, auxilio brachii saecularis. Et hoc idem de fratre Ioanne, qui se gerit pro abbate Sancti Sebastiani prope Urbem, seque facit Sedis Apostolicae nuntium, cum realiter non existat, per mundi partes varias discurrendo, et a pluribus personis Ordinis et aliis pecuniam miserabiliter extorquendo, universi Ordinis abbatibus, ut expressum est superius, praecipit et iniungit. 6.  Item, contributionem moderatam in Ordine faciendam pro debitis in romana Curia et alibi persolvendis, et negotiis et agendis Ordinis necessario procurandis, Capitulum domino Cisterciensi et quatuor primis et ceteris Diffinitoribus, ut statuant, et terminos solutionis imponant, poenas taxatas et cetera faciant quae expedire viderint huiusmodi in plena Ordinis potestate. 7.  Item, cum propter personarum in Ordine a retroacto tempore receptarum insufficientiam, Ordo ipse sicut experientia docuit, multipliciter tam in temporalibus quam in spiritualibus hiis diebus sustineat, proh ! dolor detrimentum, divinumque servitium, quod nullatenus sustinendum est, ab *huiusmodi* personis minus idoneis et ineptis, minus competentibus quam deceat, persolvatur ; nec etiam debeat ad sacrificium Domini aliquid deforme seu maculosum quomodolibet applicari, ne tantus defectus in Ordine de cetero pullulet seu succrescat, qui a suae fundationis tempore, honestas et laudabiles personas recipere consuevit, generale Capitulum omnibus abbatibus Ordinis duxit districtius inhibendum ne personam aliquam quae cantare aut legere in grammaticalibus competenter imbuta nesciverit, aut notabilem maculam in suo corpore habuerit, ad habitum regularem recipere audeant seu praesumant. Qui vero contra fecerint, per patres abbates taliter et irremissibiliter puniantur, modo quo expedire viderint, quod ceteris transeat in terrorem. Monachi vero qui receptioni talium consenserint, si officiales fuerint, a suis officiis deponantur, si autem claustrales et absque officiis extiterint, per tres menses continuos ultimi omnium collocentur. 8.  Item, et quoniam solent nonnunquam monachi, prout generali Capitulo fuit veraciter intimatum, personas propter sui insufficientiam emissas iuxta statuta papalia, carnalitatis seu proximitatis vel alio vitio damnabiliter allecti fovere et apud saecularium potentiam procurare fraudulenter, ut talibus de bonis monasterii a quo eiiciuntur sit provisum, quod in ipsorum monasteriorum incommodum fore dignoscitur, generale Capitulum, tantae temeritatis audaciam refrenare et utilitati monasteriorum providere cupiens, statuit, ordinat et diffinit, quod quicumque monachus praedicta quomodolibet procurare seu facere repertus fuerit, ac super hoc notabiliter suspectus habebitur, per annum inhabilis sit ad quaevis Ordinis officia, et per tres menses, ut praemittitur, ultimus omnium collocetur, praesertim cum talis sit apostolicae reformationis salubriter super hoc editae evidentissimus contemptor. Et hoc idem statuit generale Capitulum de conversis. 9.  Item, attendens generale Capitulum, et oculo compassionis intuens multarum monialium nostri Ordinis paupertatem, *decernit* cum eis misericorditer agere quantum potest. Unde et ipsis omnibus cuiuscumque generationis existant, omnes contributiones eis impositas a toto retroacto tempore cum poenis appositis, si quas ob defectum solutionis incurrerint, sententias remittit eis generale Capitulum, diffinitione anno praeterito super hoc edita in suo robore perdurante. Solutionem autem contributionum anni [M.CCC.] XXXV etiam excipit Capitulum generale, de cetero vero ad solutionem contributionum tenebuntur. Abbates autem qui dictas contributiones recipere debuerunt et Ordini solvere, si propter solutionis defectum aliquam forsan sententiam incurrerunt, etiam cum eis dispensat misericorditer Capitulum generale. 10.  Item, quoniam nonnulli et quamplurimi contributiones eis impositas solvere neglexerint, ex quorum neglectu totus Ordo damnum multiplex incurrisse dignoscitur factis debitis usurariis obligatus, ut a dicto damno et usurarum opprobrio, prout erit possibile, relevare valeat, et hii qui bene solverunt merito contentare, universis abbatibus in praesenti generali Capitulo congregatis praecipit idem Capitulum districtius et iniungit quatinus summas contributionum in quibus Ordini sunt affecti, antequam de ipso generali Capitulo discedant receptoribus Ordinis solvere non omittant ; alioquin ipsos auctoritate Summi Pontificis ex nunc prout tunc excommunicat Capitulum generale. Quod si huius excommunicationis sententiam indurato animo usque ad instans dominicae Resurrectionis festum sustinuerint, ipsos etiam ex nunc prout tunc depositos pronuntiat generale Capitulum, et ad electionem novi abbatis procedere poterunt conventus eorumdem. Absentes vero abbates qui etiam non solverunt, nisi infra praenominatum festum satisfecerint, praedictis excommunicationis et depositionis sententiis pariter vult et ordinat generale Capitulum totaliter subiacere. Bursarii autem et cellerarii sint ab officiis depositi, nullum nisi per generale Capitulum officium habituri. 11.  Item, cum nonnulli abbates Ordinis aliqua in salubri reformatione sanctissimi patris nostri Summi Pontificis contenta adducunt in dubium, et illa petierunt declarari, illiusque est interpretari cuius est condere, generale Capitulum ordinat et diffinit quod illi abbates qui super certis articulis declarationem habere cupiunt, illos articulos mittere studeant infra Pascha ut talibus dubiis pariterque congregatis ad Summum Pontificem destinentur. 12.  Item, petitio illustris ac magnifici principis domini ducis Austriae, quod abbatia Vallis Dei iuxta Ybsam per dominum Eberhardum de Waltse vasallum suum noviter fundata et Ordini incorporata, abbati et conventui monasterii Hylariensis subiiciatur, habeatque dictus abbas iurisdictionem ordinariam in eadem, ob sui reverentiam, exauditur. 13.  Henricus de Amelungesborne, Ioannes in Valle Sanctae Mariae, Thidericus in Riddagshusen, Ioannes in Novali Sanctae Mariae abbates referunt Capitulo generali : venditio curiae in Brunswik abbati de Valle Sanctae Mariae non solum propter debita minoranda expediebat, sed etiam quia modicum commodi propter nimiam distantiam ei afferebat. 