[Ioannes Episcopus, servus servorum Dei, omnibus cujuscunque ordinis vel dignitatis tam præsentibus quàm futuris gratiam Dei et copiam Apostolicæ benedictionis. Cœnobium Cluniacense, quod olim à Willelmo Aquitanorum Principe constructum est in partibus Burgundiæ in Comitatu Matisconensi, et nunc videtur esse sub dilectissimi filii nostri Abbatis Odilonis provisione, ita constat Deo et sanctis ejus Apostolis Petro et Paulo, atque Romanæ Ecclesiæ ab eodem Seniore delegatum speciali dono, à prædecessoribus quoque nostris Apostolicæ Sedis Præsulibus, Formoso, Joanne, Benedicto, item Benedicto, Gregorio, Silvestro, meo etiam non modò spirituali patre sed et carnali fratre Benedicto multiplicibus privilegiis Apostolicæ auctoritatis roboratum et confirmatum, ut ad nullum alium respiciat locus ille sive habitatores ejus, nisi ad Deum et sanctum Petrum, et Apostolicæ Sedis Pontificem summum. Quorum sequens exemplum fultus Apostolico vigore ego Joannes Apostolicæ Sedis Præsul, cum cæteris Coëpiscopis meis in Conventu Romæ congregato in præsentia Domini Conradi Regis D. Augusti nuper à Deo et nobis in Imperium Romani orbis electi et coronati statuta, quæ supra memorati Antecessores mei de libertate prædicti loci sanxerunt, et habitatores ipsius per centum et eò ampliùs annos sine alicujus contradictione tenuerunt, laudo et auctoritate Dei, sanctorumque Apostolorum Petri et Pauli perpetuâ stabilitate mansura confirmo. Prætereà pervenit ad nos quod quidam Episcoporum temerè, et sine aliquâ rationabili causâ, consultu pravo excommunicant sibi subjectos non solùm sæculares perversa agentes, sed et Religiosos sobriam et Deo placitam vitam ducere cupientes; quod de Monachis Cluniacensibus omninò fieri prohibemus. Sed, si quælibet querimonia Episcoporum adversùs illos exorta fuerit et aliter finiri non potuerit, Apostolicæ Sedis examini reservetur; ut per ejus judicium, quod justum est, decernatur. Quod si huic nostræ institutioni quilibet cujuscunque ordinis vel dignitatis contraïre voluerit, timeat illud quod meretur, qui contra divinum præceptum Catholicorum Apostolicorum Patrum terminos temerario ausu sive ambitionis transgredi præsumpserit. Si verò Episcopus, aut cujuslibet dignitatis Ecclesiasticæ fuerit, noverit se omninò potestate Ecclesiasticæ auctoritatis carere, qui matri suæ contradicit, Ecclesiæ videlicet Romanæ, à quâ si quam videtur Ecclesiasticam potestatem accepto anathemate Apostolicæ auctoritatis colligatus, et à liminibus sanctæ Ecclesiæ repulsus per perpetuam excommunicationem, nisi resipuerit à societate fidelium, separabitur. Quod si servator et custos extiterit, ipsius gratiæ, Dei, et benedictionis Apostolicæ compos existat. Benè valete. Datæ V. Kalendas Aprilis per manum Petri Episcopi, Prænestinæ Ecclesiæ, et Bibliothecarii sanctæ Apostolicæ Sedis. Anno Pontificatus domni Joannis sanctissimi noni decimi, Papæ tertio, indictione decimâ.]