Qvoniam, prout video, syluæ vestræ non solum, vt dixeram, Heremitas, verum etiam Philosophos  Poetas, copiose redolent:  ego huiusmodi studia quamuis non assecutus, sequi tamen aliquando desideraui: iam valde trahor,  si corpore adhuc debili nequeo, animo tamen,  eo, quo vtcunque possum, confabulationis genere easdem vobiscum syluas incolere. Vnde  aliquid metricum, quod maxime syluis  mōtibus, mihique olim familiare fuit, mittere proposueram: sed cum diuinus ille Philosophus dicat, Musica in luctu importuna narratio, nosque pene quotidie charissimorum funera tractemus, cantare destiti, qui inter tam inscrutabilia Dei iudicia, vix audeo loqui. Hac etenim causa præcipue tamdiu silui, nec dulcibus ac iocundissimis tam vestris quam sociorum venerabilium epistolis, quæ animam meam lætificare non cessant, pro tempore aliquid respondi. Nam pro elegantiæ dignitate, vt de aliorum literatissimis  pulchre ludibundis literis taceam, soli epistolæ vestræ respondere quis poterit? Vere dulcis  pie iocosa epistola, in qua sic vestram de syluestri vel heremitico vocabulo iniuriā vindicatis: vt valde sic me peccasse delectet, qui pro verberibus laudes accipio. De Hymno autem maximi patris heremi quid dicam, qui hucusque Hymnum non habuerat, conuenientemque suis meritis habere dignatus non est: donec ei a sui Ordinis principali magistro, in Cluniacensi heremo factus est? Mihi plane videtur,  si hoc forte non cogitastis: vt fratribus illis, qui corpus eius obseruant, hymni isti mittantur. Credo enim eos libenter cantaturos, proprij loci tam floride descripta miracula, ne solum super aquas currentem Maurum, assidue cantitando, inepto illo  falso, quo iam pertæsi esse possunt, carmine, vlterius crucientur. De talibus quam dulce mihi sit semper vobiscum loqui, non ignoratis. Hinc est quod  modo,  quotienscunque non adestis, solus sum. Et si multi adsint,  totus orbis obstrepat: sine vobis in veritate solum esse me sentio. Sciatis etiam Cluniacum vrbem vestram clarissimam, totam vnanimiter imperialem, ac piissimum vultum vestrum quotidie desiderare: nosque omnes monti  syluæ illi multum inuidere, quæ cum assidue videamus, illis obstantibus desiderium nostrum videre non possumus. Sed rursus dum causam, qua ibi estis, subtilius attendimus: absentiam vestram etsi moleste, tamen æquanimiter toleramus. Sanum  incolumem vos in proximo videamus,  in æternum habeamus, domine Pater sancte. Valeant etiam iterum  vigeant semper vobiscum charissimi socij  conphilosophi vestri, si tamen vel hoc saltem nomine censeri dignentur: qui tantopere heremitarum vocabulum, quo eos venerari studueram, respuerunt, vt non impune tulerim, quod non potius illos Faunos Satyrosque vocaui. Tot enim chartas habeo, totque dictis vrbanis,  ab heremitica simplicitate remotissimis obrutus sum: vt magis ab heremitarum crimine purgare se non potuerint, quam quod tot bene paratas pelles inuenire, tantisque vnum miserum  claudum senem elogiis lacessere, fortes  iuuenes studuerunt. Valeant omnes qui vobiscum sunt in Domino: post hæc quibus anxiam vitam vtcunque releuamus ludicra, etiam serio memores inuicem nostri, in orationibus sanctis. Ignoscite pauperi chartæ  vili scripturæ, quoniam  propter absentiam vestram,  funera frequentia, pedisque mei aliquantulam adhuc debilitatem, vix aliquid facere libet. Rogo etiam vt hæc chartula mea,  alia minor, quæ tanti solatij nobis materiam præbuit, mihi seruetur. Nam  ego epistolas vestras diligentissime amplector  seruo.