Ego M. de Toquino, notum facio universis presentibus et futuris, contentionem fuisse aliquando inter me et monachos de Escharliis, super territorio quod ex dono dominorum de Setpax possident, et maxime super quibusdam brociis que sunt inter Escharlias veteres et forestam de abbatis quas in proprios usus monachi fossatis clauserant; in quibus omnibus ego mihi et hominibus meis de Prissiaco vie trite consuetudinem quam obstruendo transtulerant, usuarium et pastum animalium vendicare contendebam. Cum autem aliquantum temporis durasset ista contentio, tandem, ex consilio curie Senonensis, in dominum abbatem Fontisjohannis et dominum P. de Chanvalum compromisimus. Qui fidelissime querele decidende operam dantes, et pacem reformare cupientes, partibus convocatis, rei veritatem indagantes, utriusque partis testes adhibitos audierunt et, auditis attestationibus, diem proferende sententie mihi et monachis assignaverunt. Interim, ego, cum meis consilium habens, rei veritate diligentissime inquisita et comperta, nichilque mei juris in predictis deprehendens, querele illi perpetuo renuntiavi, et, laudante uxore mea cum liberis, coram multis, eam omnino quitavi. Insuper, et omnes injurias, forefacta et emendationes que usque ad illam diem precesserant, propria voluntate remisi. Quod ut imperpetuum ratum permaneat, presentes litteras sigilli mei munimine roboravi, anno incarnati Verbi Mº CCº Xº.