Christianorum nobilissimus Orator Hieronymus, in quadam sua Epistola, Multa, inquit, in orbe monstra generata sunt. Centauros  Sirenas, Vlulas  Onocritalos in Isaia legimus. Iob Leuiathan  Behemot mystico sermone describit. Cerberum  Cymphalidas, Aprumque Erimantium narrant fabulæ Poetarum. Triformem Gerionem Hispaniæ prodiderunt. Sola Gallia monstra non habuit, sed viris semper fortissimis  eloquentissimis abundauit. At cum tanti viri testimonio expers talium prodigiorum nostra semper a seculis Gallia fuerit: heu! nostris diebus suprascriptis omnibus longe informius monstrum peperit. Felicia priora secula quæ ne tam pessimo fœtu deturparentur, diu sterilia permanserunt. Sed nostra tempora miseranda, quę infanda fœcunditate detestandam sobolem profuderunt. Habuit ætas illa, licet fabulose, Euandrum Caci peremptorem, Herculem Cerberi alligatorem, Hydræ eumdem multorum capitum detruncatorem. Portentum vero nouiter apud nos exortum, sicut non est qui vinciat, ita non est qui extinguat. Ita omnes qui inuisum prodigium, mox vt apparuit, suffocare debuerant, eneruati sunt: vt vel nihil mali actum, vel nihil noui ortum esse, suo silentio fateri videantur. Sola pene in vestro solito iustitiæ zelo, vltima in vestris viribus spes remansit: quas tanto maiores huic negotio adhiberi oportet, quantomagis de vestro auxilio omnium nostrum intentio pudet. Et quia hoc quasi proœmio satis, vt credo, intentum vos reddidi: ne diu suspensum teneam, queror ego, queruntur fratres nostri omnes, ad quos hoc peruenire potuit, queritur totus monachicus ordo,  communem iniuriam pari querela deplorat. Expulsos a sedibus suis Monachos Virdunenses, Clericos pro eis intrusos, sua deseruisse, aliena occupasse: sola vi, nullo iudicio, in messem proximorum falcem misisse,  propriis cultoribus esurientibus eorum auidissime fruges deuorasse. Et quod maius ostentum? Quod detestabilius monstrum? Quod portentuosius prodigium? Solebant Clerici diuersorum ordinum, Canonici diuersarum professionum:  quid de minoribus agam? ipsa Ecclesiæ cacumina, Episcopi dico, consueuerant Pontificalem dignitatem pro abiecta Monachorum vilitate commutare,  de summis Ecclesiasticorum honorum gradibus, ad humilem se huius propositi ordinem inclinare. Nostis  ipse, in quanto apud antiquos Patres Ordo iste honore fuerit: non ignoratis quanto studio eum Apostolica Sedes præ cæteris Ecclesiæ institutionibus coluerit, non latet quantos Deo fructus feracius aliis Christi segetibus protulerit. At nunc nescio quo iudicio præiudicium passus, nec sua retinere iam præualet: cum aliena sua facere in melius commutando soleret. Contemnitur, expellitur, conculcatur:  iam nec laicali consortio dignus habetur. Quodque nec de furibus fit, antequam audiatur, condemnatur: antequam sub iudice de culpa agatur, proscribitur, ante reatum cognitum, vt reus addicitur. Sed vt aduersarij aiunt, fuerint propter mala sua Monachi expulsi, expellendi, arrogauerit sibi fama consentiens iudiciale decretum: quid etiam personis peccantibus sanctus Ordo peccauit? Quid, aliis delinquentibus, iustitia promeruit? Cur cum reis innocentia condemnata est? Cur malis Monachis secundum quosdam expulsis, monastica institutio expulsa est? Vt quid saltem malis illis boni Monachi non succedebant? An quia nusquam tales inueniri poterant? O quam innumerabilis Monachorum turba, per supernam gratiam nostris maxime diebus multiplicata, vniuersa pene Gallica rura operuit, vrbes, castella, oppida impleuit! quam varius vestibus, institutis, Domini Sabaoth exercitus, sub vna fide  charitate, in eiusdem Monastici nominis Sacramenta iurauit! Aut ergo omnes isti pro expulsis introducendi expulsoribus defuerunt: aut tanta multitudine eis in nauseam versa, inopes eos, vt dicitur, copia fecit. Et ne diu Ecclesiasticis negociis occupatas beatitudinis vestræ aures detineam, rogamus instanter,  nobiscum Dominus Catalaunensis Episcopus, ac multæ aliæ nostri ordinis personæ deprecantur: vt detis operam abstergere ab ordine nostro tantæ dedecus ignominiæ, ne reuerentia semper huic professioni ab Apostolica Sede conseruata, vobis Domino Papæ assidentibus depereat: neve tanta, si inulta remanserit, iniuria risum inimicis monastici Ordinis præbeat. Nec miremini me vehementius de ista, quam de propriis sollicitari causis, cum communia bona semper maluerim præferre priuatis.