Memoria tua semper, vt nosti, mihi suauis  grata, dum occurrit, quod pene assidue fit, cor meum spinis curarum dilaniatum, vepribus sollicitudinum exasperatum, vt hausta pigmenta, vt vnguenta fragrantia sic leniunt, sic refouent: vt me iam me non esse sentiam,  eum qui fueram oblitus, in virum alterum me mutatum gaudeam. Quid fiet ergo, quid fiet, charissime, in re illa quam spe felici sustinemus, in vita dico immortali  beata: quando in hac mortali,  misera, plenaque vomituum sordiumque humanis mentibus innasci, hoc adhuc infelicium affectibus inesse potest? Quid fiet, quando anima sanctorum, ignoto illius supernæ dulcedinis pastu, sicut adipe  pinguedine replebitur: quando adhuc ieiuna  squalens macredine, immo iuxta Euangelium, fame male periens, tantopere tantillo gustu lætatur? Quid fiet, quando illi, supra quam felices inebriabuntur ab vbertate domus Dei,  torrente voluptatis eius potabuntur, quoniam apud eum est fons vitæ: si guttula illius abundantiæ huc delapsa hoc operatur? Hæc tamen est, dilectissime, qua te, vt nosti, semper dilexi, semper colui, semper tibi etiam absens adhæsi. Hæc est, quæ magnis spatiis, multis temporibus, a me seiunctum, nunquam ab animo meo auelli passa est, quæ animæ meæ conspectibus te frequenter, immo pene continue, ingerens, nunquam absentem esse permittit. Hæc est, quæ toto hoc anno cor meum assidue stimulans, diuturnæ absentiæ tuæ impatiens, ad scribendum charitati tuæ quotidie inuitat: quæ nisi curarum obice sæpe repulsa fuisset, antequam plures dies cogitata implesset. Facit ergo, etiam nunc vix permissa, quod potest  dilectum absentem requirens, dormientem suscitans, venire differentem inuitans, monet, hortatur:  quia differentem huc vsque sustinuit, etiam ex imperio præcipit, vt vel antequam ad Montem-Pessulanum iter aggrediar, vel postquam reditum cognouerit, statim venire festinet. Et quia nouum casum fratrum Luparciaci morientium audiui: volo vt maturius, immo quam citius poteris, iter acceleres,  vsque ad proximam Dominicam Septuagesimæ, tuam nobis Cluniaci præsentiam exhibere non omittas. Non autem iccirco quod plus solito nunc tibi timeam, aut mori iam te plusquam soleam formidem: maxime cum nec mortem alicubi fugere, vtique mortalis, possis,  longe amplius tibi expectanda, exoptanda, quam fugienda sit: sed vt videam Aaron meum, stantem inter mortuos  viuentes,  istis quidem curæ, illis autem sepulturæ operam impendentem. Veni ergo, veni:  ne te leuiter inuitari æstimes, iterum dico veni.