Illud quoq. quod saluatrici hostiæ, hoc est, sacrosancti corporis  sanguinis Christi sacramēto non paruum nostris diebus testimoniū dat, præcedentibus adiungendum est. Est in Gratianopolitano Episcopatu locus in venis subterraneis plurimum ferri habens, quod multo incolarū  rusticorum sudore assidue eruitur, ac fornacibus coctum  expurgatum, per circumiacentes terras fabris ferrariis, vel quibuslibet pro lucro vēditur. Inde  villa, quam iidē homines incolunt, Ferraria nūcupatur. Solent autē huiusmodi homines, dū terræ abdita fodiendo perscrutātur, spe maioris lucri lōgius procedere,  per subterraneos specus pertinaciter maiorē ferri materiā perscrutari. Huic operi dum quodā tempore quidam rusticus indefessus instaret,  intima terræ viscera fodiendo, acriter rimaretur, repēte maxima moles terræ delapsa, aditū per quē ingressus fuerat, obturauit. Quia tamen fodiendo lōgius processerat,  multum post se spatij exhausta terra inane reliquerat, mortem euasit,  velut in domo clausa ac validis munitionibus vndiq. circumsepta, egredi quidem non potuit, incolumis tamen permāsit. Sed tenebris tā tenebrosi carceris circumseptus spe omni euadendi sublata, ac velut in amplo sepulchro sepultus, mortē ipsam adhuc viuens iam se cernere æstimabat. Quē iam per aliquot dies non apparētem, vxor sua mortuum credēs, ad animā eius spiritualibus beneficiis adiuuandā conuersa est. Vnde per annum integrum omni hebdomada vnā ei Missam celebrari a sacerdotibus faciēs,  pro eo panem  candelā offerens, salutari sacramēto, vt mos est Ecclesię, animę vt putabat defuncti mariti subuenire satagebat. Vna tamē in anno hebdomada extitit, qua mulier aliis intenta negociis, Missā, vt proposuerat, marito prouidere neglexit. Et ecce totius anni pene emenso tēpore, rursum fossores metalli officio assueto irrequieti instantes, ad locū in quo iam dictus rusticus adhuc viuens latebat, paulatim fodiēdo perueniunt. Quorum dum voces,  malleorum sonitus iam appropinquantium, rusticus inclusus audisset, quātis potuit nisibus vociferari cœpit. Cuius illi vocē audientes,  vtpote artis illius periti, hominis subterranei esse cognoscentes, sese inuicē cohortati sunt,  ad eū tandem post multum fossionis laborem peruenerunt. Quem accēsis luminaribus curiose circūspicientes, illum esse quem anno iam pręterito ibidē obrutum esse sciebant, agnouerunt. Admirati,  pene vt dignum erat tantæ rei nouitate stupefacti, quomodo illic tātum viuere potuisset, instantissime inquirebant. At ille respondit. Isto quem non remouistis terræ obice, foramini per quod intraueram obiecto, cū hoc carcere quē videtis retentus fuissem, atq. aliquantis diebus sine cibo  lumine permāsissem, subito mihi iam pene deficiēti cū pane simul  lumine quidā astitit, qui me confortans,  ad cibum capiendum admonēs, tetras tenebras illas candela quam ferebat, clarissime illustrauit. Eo pane per spatium septem aut octo, vt mihi videbatur, dierum refectus, totidē diebus ea cādela illustratus,  famis periculum euadebam,  huius fossæ tenebras euitabam. Post septē vero vel octo dies, rursus ille qui prius cū recenti pane,  renouato lumine adueniebat, eaq. mihi dimittens, confestim recedebat. Hoc per vnius, vt mihi videbatur, anni excursum, æquo pene tēporis interuallo numquam facere destitit, excepto vnius hebdomadæ spatio, quo mihi pręsentiā suam munusque solitū, nescio qua de causa, subtraxit. Quo tempore fame,  tenebris valde excruciatus sum, quousq. rursum benignus ille vitæ meæ cōseruator rediit,  simili subuentione vitam meam iam morti proximā reparauit. Hoc illi ab eo audiētes,  quid pro illo vxor eius per totum illum annum fecerat ad mentē reuocantes, cuncta ei protinus exposuerūt. Deinde hominē de cauernis illis subterraneis educētes, vxori propriæ, vicinis omnib.  populo ad tātum spectaculum vndiq. concurrēti, mirum dictu, post annuam sepulturam incolumem reddiderunt. Qui simul cōgregati,  quod ille de se narrabat subtilius examinantes, eisdem diebus panem quo reficiebatur, candelam qua illustrabatur, ei in illo specu oblata fuisse inuenerunt, quibus mulier pro eius requie  Missam celebrari faciebat,  sacerdoti Missam celebranti, panem simul  candelam offerebat. Glorificātes ergo Dominum,  non minus quam pro mortuo suscitato, vt vere dignum erat, gratias agentes, quantum recta fides Deo placeat, quantum fidelium oblationes, vel sibi, vel aliis prosint, quantam super omnia salutem salutaris hostia Deo oblata dignis operetur, luce clarius agnouerunt.