DOMINIS  in Christo fratribus dilectissimis Salerniensibus, seruus Christi IESV Ioannes. Librum quē doctissimus Palladius, De vita  virtutibus Beatissimorum Heremitarum Patrum, tēporibus Theodosij Imperatoris composuit, semel a vobis coactus scribere non graue pertuli, sed mox subnixo corpore, flexisque articulis scribere curaui,  vestræ vtilitati cōmodius nil me agere aliquid fore censui. Igitur pij operis dum anhelanter ad finem vellem percurrere, stomachi cœpi dolore vehementer affligi. Interea contigit die quadam mecum adesse virum venerabilem domnum Adhelrandum confratrem nostrum, vnaq. cum eo sacri Salernitani Palatij exactorem Ioannem. Qui infirmitatis meæ tolerantiam præuidentes, cœperunt mihi Sanctissimi Patris nostri domni ODONIS, piam  venerabilem eximiamque inserere memoriam, scientes præ omnibus semper mihi pium esse atque dulce, vel aliis aliquid de eo narrare, vel meæ vtilitati quiddam conserre. Ast ego non immemor illius quod scriptum est, Sapientiam Sanctorum narrant populi,  laudem eorum nuntiat Ecclesia; assumpto sermone eius, illis (vt percunctati sunt) cœpi originē exponere. Quo audito indiderunt mihi si eum, vt tunc profitebar, diligerem: prolata verbis sine dilatione, vt bonæ hæreditatis commoda posteris transcripta dimitterem. Itaque corde volutans, horum virorum vehementer præcepta amans, prius (vt moris est Monachorum) conticui ad modicum, veritus ne temerario ore, vitam tanti viri potius narrando dehonestarem, quam digne describerem;  quod nec Grammaticæ artis locutio mea decoraret verba, neque dignus videbar huius Sanctissimi viri narrare vitam: etiamsi eloquendi adesset facultas. Assumpto itaque opere cum medullatis lachrymis, virginis Creatorem  Filium inuocare cœpi, eiusque comparem sanctum Spiritum, tributorem linguarum, distributoremque sermonum; qui aperit os mutorum,  disertas facit linguas infantium, vt qui me dudum voluit frigescere sæculo,  in amorem tanti Patris esse accensum, omni destitutum literarum auxilio, facundum esse suo concedat afflatu. Quapropter, o dilectissimi, quia vestra exhortatione compulsus, tantum opus audacter assumpsi, vt ad finem vsque perducam, vestris orationibus me adiuuare dignamini. Sed si quis forte hoc legerit, vel alio legente audierit, obsecro ne horrescat aut irrideat, vel fictum temerario ore dicere præsumat,  quasi derelicto a Deo mundo, hactenus talem Ecclesia non valet edere virum, cui dudum, inquiens, promisit Christus, Ecce ego vsque ad consummationem sæculi vobiscum sum. Ego tamen Iesum testor, quia multa de eo mihi præter hæc quæ narro, Magister meus Arnulphus iusiurando solitus erat recitare, quibus se testatus est interfuisse. Similiter Hutbertus Tibertinæ Ecclesiæ Episcopus, atque vnus ex nostris fratribus nomine Landricus; e quibus minime curaui scribere,  non ob aliud nisi quia dum inhianter eius non sequebantur viam, eorum nolui sumere testimonia. Quæ videlicet si voluissem describere, sufficere posse arbitror in laudem cuiuslibet antiqui Patris, aut Apostolici viri: ea nimirum mihi scribere bene placuit, quæ quasi de alio narrante ex eius ore sumpsi,  meæ memoriæ commendaui. Deinde quæ domnus Hildebrannus, vir nempe veridicus,  Cluniaci Cœnobij præpositus, in regularibusque disciplinis Præceptor meus, mihi,  multis aliis est professus. Interim deprecor, o Charissimi, vt a me progenitorum suorum cæterorumque Gallorum, cum quibus ipse adoleuit, nomina non requiratis, quos neque vidi, neque facultas videndi aliquando se mihi præbuit. Et quia regularibus disciplinis tunc eram arratus, saltem nec licuit percunctari, præcipueque cum me tellus Italica edidit,  intra septa Ecclesiæ nutriuit.