Tam præsentibus quam future posteritati notificetur, Domni Aldonis de Tilocastro ejusque filii, Oberti tempore, homines de Aqueductu, Humbertum videlicet atque fratrem ejus, Rodulfum nomine, Ecclesiam Sancti Stephani Divionensis in pace, et absque ulla controversia tenuisse, sed postquam Aldo supradicti Aldonis filius in castrum successit, Benecelini canonici et Acharini militis, instinctu supra fatos homines calumpniari cepit, habens hanc inutilem et causam rationem. Fuit inquit, Mulier quædam, Humberti et Rodulfi, Avia Ermengardis nomine, ancilla mei patris, de causamento, episcopi Ligonensis Ecclesiæ. Hac de causa, tandem apud Tilicastrum, placitum constitutum, atque diffinitum est per manum Odonis Ducis Burgondiæ, atque ejus fratris, Episcopi scilicet modo fatæ Ecclesiæ. Quid plura? Ventum est ad placitum, canonici campionem paratum habuerunt, juravit illam Ermengardem, quam domnus Aldo calumpniabatur, et per illam suam sobolem, semper Sancti Stephani ancillam fuisse, non fuit qui jurata contradiceret, armavit se non fuit qui objuraret. Igitur Domnus Aldo Sancto Stephano concessit quod sibi injuste usurpare volebat, malis instigatoribus cum pudore remeantibus ad propria. Hujus rei testes existunt canonici, Galo Arnulfus, Galterus, Vuarnerius, Claudus; et milites Divionenses Domnus Humbertus et Theodoricus frater ejus, Alnardus et de Tilocastro, Olgerius, Robertus, Oldelis, Hugo.