[Innocentius Episcopus servus servorum Dei discreto filio Petro Clun. Abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Liberalitatis laudabile genus est, ut qui se beato Petro, et sanctæ Romanæ Ecclesiæ humili devotione exponunt, majorem familiaritatis prærogativam, et digniora beneficia sortiantur. Quam gratum Deo Cluniacense Monasterium famulatum impendat, et quantum apud homines nitore religionis fulgeat, Ecclesia Dei novit, et vehementer exultat. Æquitatis igitur postulat ratio, ut idem locus Apostolicæ dilectionis privilegio gaudeat, et tam in capite, quàm in membris libertatem obtineat. Nos siquidem Monasterium ipsum, quod specialiter ad jus beati Petri et sanctæ Romanæ spectat Ecclesiæ, per nos ipsos visitavimus, et eodem die, quo revolutis multorum annorum spatiis prædecessor noster felicis memoriæ Papa Urbanus ibidem majus altare consecraverat, cum Archiepiscopis et Episcopis qui nobiscum convenerant, cooperante Spiritus Sancti gratia idem Monasterium solemniter dedicavimus. Devotioni quoque et humilitati fidelium, qui pro amore Dei, et ipsius loci reverentiâ in anniversario dedicationis illuc conveniant, prospicientes, ipsis quadraginta dies pœnitentiæ sibi injunctæ, de gratia Dei confisi, beatorum Apostolorum Petri et Pauli auctoritate remisimus. Statuimus etiam, ut immunitas ejusdem Cœnobii inviolata et integra futuris temporibus conservetur. Et si quis infra terminos banni, qui ab eodem prædecessore nostro circa Cluniacum constituti sunt, scienter homines capere, vulnerare, vel res dicti Cœnobii violenter auferre præsumpserit, excommunicationis sententia sit innodatus, et tamdiu excommunicatus maneat, quousque ablata restituat, et Cluniacensibus Monachis de illata injuria congruè satisfaciat. Ad hæc adjicientes decrevimus, ut quicumque Cluniacenses Monachos vel eorum socios ceperint, aut ea quæ portaverint vel conduxerint, excommunicationi etiam subjaceant. Si verò aliqui absque ipsorum Monachorum præsentia, ea, quæ ad victum vel vestitum fratrum in Cluniacensi Cœnobio Deo servientium pertinent, alicubi depr?dati fuerint; nisi infra decem dies ablata restituerint, eos anathemati ipso facto subjacere præcipimus, et in terra eorum divina prohibemus officia celebrari. Loca quoque in quibus se receperint, quamdiu præsentes fuerint, à divinis officiis, præter infantium Baptisma et morientium Pœnitentias, cessare jubemus. Et nullus eorumdem præsumptorum nisi à solo Romano Pontifice absolvatur. Porro quisquis præfatis fratribus ubicumque manentibus quælibet alia, præter ea, quæ superius enumeravimus, violenter abstulerit, nisi infra decem dies ablata restituerit, excommunicationi subjaceat, nec absolvatur donec capitale reddat, et congruè satisfaciat. Sanè Archiepiscopis et Episcopis, in quorum Parochiis hoc perpetratum fuerit, auctoritate beati Petri et nostra præcipimus, ut postquam clamor ad aures eorum pervenerit, vel malefactum innotuerit, præscriptam excommunicationis sententiam, tepiditate seposita, faciant observari. Ego INNOCENTIUS Catholicæ Ecclesiæ Episcopus. Datum Viennæ per manum Aymerici sanctæ Romanæ Ecclesiæ Diaconi Cardinalis et Cancellarii, Incarnationis Dominicæ, anno M. C. XXXII. indict. X. Pontificatus Domni Innocentii Papæ secundi, anno III. VI. Nonas Martii.]