Defuncto igitur Walcaudo Abbate, Warinus successit. Hujus itaque diebus, quidam homo, Baldricus nomine, pro remedio animæ suæ, et genitoris sui, nomine Romani, reliquorumque antecessorum suorum dedit sancto Petro unum mansum, qui est in Luco superiori, vel in ipsa villa Lucensi, cum omnibus appenditiis suis, et habet terminationes ex uno latere, et de una fronte terram sancti Marcellini, et ex alio latere, et de una fronte, fiscum similiter. De rebus autem suis, quæ sunt sitæ in ipso pago, et in fine Lucensi, seu in ipsa villa Luco, mansum cum supra positis, campis, pratis, curtiferis, sylvis, pascuis, pomiferis, et uno molendino in Busceria, aquis, aquarumque decursibus, exitibus et regressibus, accessibusque omnibus, quicquid de parte genitorum suorum, vel quicquid per instrumenta kartarum conquisivit, totum jure perpetuo, eidem cœnobio tradidit. Post aliquantos autem annos veniens quidam Utlaius nomine, ante Evam dominam suam in campo limito proclamabat, quod partem habere deberet in molendino, quem Josmundus Clericus, et frater suus Baldricus dederant sancto Petro in Luco, absque ullius contradicto. Jussit itaque Eva fidelibus suis, ut irent com prædicto Utlaio, ad Monasterium Besuæ pro tali causa inquirenda. Venit ergo Aldricus a partibus Utlaii cum cæteris quam plurimis, movens rationem de prædicto molendino contra Abbatem, vel Monachos. Itaque Monachi testes habuerunt quam plurimos, e contra Utlaius nullum inde habuit testem, quia omnes eum sciebant esse mendacem. Sicque spe sua fraudatus, quicquid calumpniabatur, totum Monachis dimisit, ac wirpivit. Postea vero Teutbertus Abbas qui supra memorato Warino successerat, ipsum molendinum Utlaio ea ratione recondonavit, ut si in deterius devenisset, XXX solidos persolveret. Habet autem idem molendinum terminationes de ambabus partibus Tilam, et ex una fronte Isaccus et uxor ejus tenent, et de alia fronte est exitus, et regressus, et semita, quæ ad ipsum farinarium pergit.