Notum sit omnibus sancte Dei ecclesie filiis tam presentibus quam futuris quia ego Guigo et germanus meus Guigo, cognomine Discalvati, calumpniam quam postquam domnus Artaldus Matiscensis ecclesie decanus Cluniacensis factus est monachus, super ecclesiam de Floriaco et appendiciis ejus feceramus, tandem recognoscentes eamdem ecclesiam juris esse Matiscensis ecclesie et videntes ad exequendam nobis justitiam paratos esse canonicos, hominum et amicorum nostrorum fulti consilio, per manum domni Berardi Matiscensis episcopi, et Gausceranni cantoris, Artaldi de Maliaco, Petri Rudilli, et Achardi de Piarderia, aliorumque plurimorum canonicorum et militum, trecentos a canonicis supradicte Matiscensis ecclesie Cluniacensis monete accipientes solidos, matre nostra decem perinde habente soldos adhuc innupta, laudantibus ipsam juste vel injuste a nobis factam calumpniam werpivimus et deinceps in eternum sedatam dimisimus. Imo etiam, si aliquam ibi habebamus justitiam, Domino et beato martiri Vincentio et canonicis inibi degentibus reddidimus, donavimus et concessimus in perpetuum; pacem quidem omnibus modis de nobis et heredibus nostris in manu supra nominati episcopi tenere nos inde fideliter promisimus. Insuper vero posuimus fidejussores Artaldum et Petrum superius dictos et Wicardum de Rochia, si pax promissa in nobis falleretur. Hujus autem verpitionis et donationis testes sunt Humbertus archidiaconus, Bernardus archidiaconus, Wicardus de Piseir, Gauscerannus de Balgiaco, Stephanus de Sancto Cirico, Umfredus de Vela, Hugo de Buxeria, Hugo de Miolano, Guigo de Barbareschas, Dalmatius de Cluniaco, cum supranominatis et fidei jussoribus. Hoc vero factum fuit V kalendas novembris, anno ab Incarnatione Domini M C XVI, regnante Ludovico rege Francorum.