Oinfelix sors hominum,  si dici fas esset, fortuna miseranda! Video sæpe inuitis oculis quos videre nollem. Videre non possum saltem per multa secula semel, quos assidue cernere exoptarem. Ad quid istud? Instant  astant mihi sæpe seculares  duri rerum seculariū exactores: quos si possem, vt dixi, summo studio euitarem. Dilectum vero meum illum, illum inquam meum etiā antequam meum, dilectum Abbatem sancti Dionysij,  ante vtriusq. Abbatiam mihi charum,  post de charo charissimum factum, nec post longa tempora videre possum. Retinet eum Francia, nostræque semper illum Burgundiæ inuidet: vt nunquam illum apud Cluniacum nisi semel videre potuerim. De hoc igitur familiarem querelam depono, gratias quas possum agens, quod licet se ipsum nobis subtraxerit, beneficia tamen multimoda exhibere non desinit. Attestantur hoc fratres nostri in vestris partibus commorantes: dicentes in causis  necessitatibus suis, nō modo patrem Monasterij sancti Dionysij, sed  suum Cluniac. in vobis inuenisse Abbatem. Doleo inde tamen, non quia vos semper nobis gratis gratus: sed quia nos nil inuenientes quid rependere possimus, vestris beneficiis semper videmur ingrati. Interim rogo quantum possum  supplico: vt vel Dei, vel amicitiæ, vel regni vestri, in cuius vltimis partibus constituti sumus, occasione, in Cluniaco vestra ante proxime futuram hyemem vos videamus. Credo etsi veneritis, quia, iuxta Prophetiam, non tantum in futura vita, de qua hoc dictum est, sed etiam in præsenti gaudium  lætitiam videbitis,  gaudebitis,  lætabitur cor vestrum.