Peregrinationi vestræ tam longinquæ, tam morosæ anxio corde compatimur:  eo, qui solus abdita cordium nouit, teste, affectu  desiderio pene vobiscum peregrinamur. Licet enim obedientia  legatio Apostolica, ad illas Orientales partes vos transmiserit,  vtilitas populi Christiani vos velut exulem a solo proprio,  a fratribus vestris fecerit: dolemus tamen, quod eum, quem solum ordinis  cordis nostri solatium, post illum magnæ  piæ memoriæ Matthæum Episcopum in Romano palatio habebamus, quasi amisimus: dum tantis regionibus interpositis, tantoque mari comminante, reditum vestrum vix sperare audeamus. Et cum esse satis potuerit, quod vos occidens in finibus suis, Romæ dico retinens, valde a nobis remotum fecerat: nunc tandem vos oriens velut violenter rapiens, remotissimum facit:  non solum nuncium, sed nec tenuem de tam intimo fratre  amico famam ad nos saltem per aera volare permisit. Literas tamen, quas in discessu vestro nobis ab vrbe direxistis, suscepi, legi, relegi,  in Capitulo omnibus conuocatis fratribus, ipse recitaui. Et licet nihil certi exinde de statu vestro audierim,  tunc quando a vobis missæ illæ literæ susceptæ sunt,  postmodum frequenter dulcem  commendabilem vestri memoriam eidem commendaui. Quod ipsi semper benigne accipiunt, verbisque  precibus quibus possunt, iter vestrum deuotissime comitantur:  vt dilectum, vt patrem, vt Dominum Christus Dominus sibi restituat, continue deprecantur. Et vt sicut surgente Domino de sepulchro, gauisi sunt Discipuli eo viso: ita vobis redeunte ab eodem sepulchro gaudeant, fratres vestri  filij instanter exorant.