Qvoniam quæ a fidelibus geruntur, ad conseruandam memoriam litterarum solent apicibus commendari. Idcirco ego Willelmus Dei miseratione Comes Cabilonensis, præsenti paginæ præcepi inserendum, qualiter inter me  Ecclesiam Cluniacensem ad bonum pacis  concordiæ conuenerimus, super querelis, quas eadem Ecclesia Cluniacensis,  domus de Paredo aduersus me diu habuerant. Nouerint igitur vniuersi præsentes  futuri, quod Ecclesia Cluniacensis frequenter conquesta fuerat de pressuris vehementibus  exactionibus pessimis, quibus ego  Pater meus, peccatis nostris exigentibus, domum de Paredo  tenentias eius, ac terram Ecclesiæ afflixeramus. Cum autem tempore patris mei,  meo, ab Abbatibus Clun.  Prioribus Paredi super hoc esset frustra sæpenumero laboratum, nouissime conuenimus apud Lordonum, domnus videlicet THEOBALDVS Abbas Clun.  Ioannes Prior Paredi, cum quibusdam Senioribus Clun.  ego cum quibusdam militibus  hominibus meis:  tandem victus ratione,  saluberrimis monitis  precibus memorati Abbatis adquiescens, simulque peccatorum meorum immensitatem considerans, ob remedium animæ meæ,  antecessorum meorum, gurpiui penitus,  quittaui omnes consuetudines  exactiones, quas ego  pater meus in terra Ecclesiæ contra iustitiā  æquitatem, in periculum animarum nostrarum acceperamus. Recognoui igitur,  confessus sum, quod in villa Paredi,  pertinentiis eius,  in vniuersa terra eius non habeo talliam, vel porcellagium, vel besenagium, vel messionagium, seu annonagium, vel corredum. Quæ omnia ego,  ministri mei plerumque violenter accipiebamus. Præterea homines Ecclesiæ quandoque in expeditiones meas ire cogebam,  opera mea facere compellebam, videlicet in fossatis meis erigendis,  castellis construendis, quæ omnia penitus guerpiui  remisi: ita quod hæc omnia, quæ prædixi, a me, vel ab heredibus, aut ministris meis deinceps nullatenus requirantur. Et vt breuiter comprehendam, in villa Paredi, vel terra Ecclesiæ, nullam mihi iurisdictionem vel consuetudinem, exclusa omni concertatione, retinui, præter illa, quæ subiecta sunt. Quasdam siquidem consuetudines mihi de iure deberi asserebam, quas Monachi negabant, quoniam in Chartis nobilium virorum Hugonis,  Theobaldi Comitum Cabilonensium non continebantur. Dicebam enim mihi a Priore Paredi deberi sagmarium  custodem eius, cum in exercitum Regis perrexero,  cyphum corneum cum duabus cochleariis corneis, prædictum sagmarium in reditu meo redditurus, nec aliter deinceps recepturus alterum. Porro dū per terrā meam simpliciter deambulauero, procurationem semel aut bis in anno, in hospitio Paredi mihi deberi asserebam: ita quod in multitudine sociorum domum non grauarem. Receptionem quoque plenariam apud Tolonum semel in anno, quam quærebam: si quando ad clamorem Prioris  Ecclesiæ Paredi, pro damnis Ecclesiæ illatis, cum armata manu, super aliquem vicinorum pergere me oportuerit. De singulis domibus Paredi, singulos homines cum armis mecum ituros dicebam. Ita tamen quod ad domos suas possint ipsa die reuerti. Super his quatuor cōsuetudinibus, quas ego quærebam,  Monachi negabant, ne bonum pacis inter nos impediretur, ita dictum est: Quod si eas habere voluero, non statim violenter extorquebo, sed appellabo super his Abbatem Cluniacensem,  Priorem Paredi, quod iustitia dictauerit, inde accepturus. Licebit quoq. Abbati,  Priori Paredi me de gurpitione consuetudinum istarum appellare quando voluerint,  ego eis de iure respondebo, quod ratio dixerit seruaturus. Dictum præterea quod in carredo Prioris, quo vinum de vineis suis, aut alienis, ad vsum Monachorum, de partibus Cabilon. adducere solet, non debeo pædagium accipere. Si vero Prior ad hoc vinum cōparatum adduxerit, vt illud denuo vendat, licebit mihi inde accipere pædagium. Procurationem quoque, quam apud Digonz semel in anno quærebam, in manu memorati Abbatis Clun. guerpiui  remisi. De hominibus saluamenti, diffinitum est, quod homines Ecclesiæ, qui terram meam nō tenent, seruitium, quod tenemento impositum est, mihi persoluent. De cætero, quoniam gratiam  amorem Clun. Ecclesiæ mihi plurimum adquirere cupio, statui firmiter  concessi, vt nullus de villa Clun. per terram meam futuris vnquam tēporibus pædagium soluat, sed de me,  hominibus meis, vadat securus. Vt autem huius pacis bonum omni tempore inuiolabiliter obseruetur, præsentem paginam sigilli mei impressione muniri præcepi,  ad testimonium huius mutuæ cōpositionis rogaui Eduensem  Cabilonensem Episcopos, vt  ipsi ad hoc sigillorum suorū firmitatē apponerent. Testes sunt ex parte Monachorū Bernardus Prior Cluniacensis Rainaldus  Nicolaus custodes Ordinis. Petrus de Maziaco  Sofredus Camerarij. Guillermus Colugiers Eleemosynarius. Aymo Prior de S. Saluio. Gerardus Decanus. Gerardus Decanus de Bellomonte. Berardus Decanus de Lordone. Robertus  Siguinus socij Abbatis. Ex parte mea, Gerardus de Reum. Letaldus de Caruomonte. Hugo filius eius. H. de S. Albino. H. de Petra Campi. Pacherius. Auengunz ioculator. De familia Abbatis, Durannus de Varennes. H. Caprarius. Bellus mons. Actum apud Lordonum, anno ab Incarnatione Domini MCLXXX. Philippo rege Francorū regnante in Francia, anno regni eius secundo. Hanc Chartam confirmauit Philippus Rex Francorum eod. anno 1180.