Cum, quieti Virziliacensis monasterii, quod sedem apostolicam nullo respicit mediante, paterna volentes sollicitudine providere inter cætera quæ nos, predecessorum nostrorum sequentes vestigia, eidem monasterio duximus indulgenda, auctoritate apostolica interdicere curaverimus, sub excommunicationis vinculo inhibentes, ut infra ejusdem monasterii pertinentias crucibus terminatas, nullus hominem capere, invadere, seu bona sua auferre, sive assultum facere, vel quamlibet offensionem irrogare præsumat; et nonnulli filii Belial, Dei timore posthabito, tempore hoc quo superabundat iniquitas, refrigescente charitate multorum, apostolica inhibitione contempta contravenire præsumant, immunitatem hujusmodi sæpius infringendo, sicut dilectorum filiorum abbatis et conventus ejusdem loci nobis conquestio patefecit; Fraternitati vestræ, per apostolica scripta, mandamus, atque præcipimus quatinus, cum ab ejusdem monasterii abbate ac fratribus fueritis requisiti, quilibet vestrum parrochianos suos, quos constiterit immunitatem prædictam temere infregisse, tandiu faciat, nisi congrue satisfecerint, excommunicationis sententiæ subjacere, et tanquam excommunicatos ab omnibus arctius evitari, donec satisfactione de perpetratis excessibus exhibita competenti, per eum beneficium absolutionis obtineant, vel si forte delicti quantitas id exegerit, ad sedem accesserint apostolicam absolvendi. Datum, Laterani, XIIII Kal. decembris, Pontificatus nostri anno XIV. (In eumdem modum scriptum est Lugdunensi archiepiscopo et suffraganeis ejus).