[Bonifacius Episcopus servus servorum ad perpetuam Rei memoriam. Inter cætera mundi cœnobia, et alia pia loca in agro plantata dominico venerabile Monasterium, Cluniacense Romanæ Ecclesiæ immediatè subjectum à longis retro temporibus, dum cura nobis minoris incumbebat officii, speciali quadam affectione dileximus, illud præcipuis prosequendo favoribus, ejusque statum sollicitis studiis promovendo. Novimus etenim, et facti experimento didicimus, quod in Monasterio ipso personis decorato solemnibus divinis laudibus ferventer insistitur, operibus intenditur sanctitatis, honestatis exercentur studia, conversationis et vitæ mundiciis cura solers impenditur, vacatur virtutibus vitiis profugatis: ideoque digna nos movet affectio, charitas laudanda sollicitat, piaque sedulitas excitat nostræ mentis arcanum, ut circa statum Conventûs Monasterii supradicti accuratius et vigilantius intendamus, ut èo liberius et quietius immorari valeat cultui divinorum, quò ejus necessitatibus et indigentiis plurimis abundantius et decentius, prout expedire dignoscitur, contigerit subveniri. Dudùm Siquidem ante nostræ promotionis auspicia in ultra montanis partibus, ad quas nos Apostolica Sedes pro quibusdam negotiis exequendis transmiserat, constituti ad Monasterium ipsum causa devotionis accessimus, et de statu atque conditionibus prælibati Conventus attentius inquirentes, ac ejus refectorium et dormitorium propriis subiicientes aspectibus, fide perpendimus oculata, nobisque indiciis evidentibus patuit quod idem Conventus multos defectus, multasque penurias et indigentiarum onera gravia, licet sub laudandæ humilitatis officio quibusvis murmure querelaque cessantibus, prædicta pertulerit hactenùs et perferre non desinat patienter. Unde nos extunc cepimus cogitare sollicitè ut super hoc per nostræ diligentiæ studium opportunum remedium contingeret adhiberi. Et ideò indignum et indecens ac rationi contrarium minimè congruum arbitrantes, ut memoratus Conventus, qui diei et æstus in divinis exequendis laudibus portat pondus, cujusvis defectus, aut indigentiæ, seu penuriæ onere prægravetur; aut si Monasteriorum eidem Cluniacensi Monasterio subjectorum personis necessariorum ubertas arrideat, dictumque Conventum indigentiæ moles premat. Sive si membra deliciis affluant, caput verò sarcina deprimat egestatis: Apostolica auctoritate statuimus, facimus, et ordinamus perpetuis futuris temporibus observandum ut ad supplendos defectus hujusmodi, et penurias, ac indigentias quaslibet Conventus relevandas ejusdem, necnon ad exonerationem Abbatum Cluniacensis Monasterii supradicti quatuor millia librarum Turonensium parvorum de fructibus, redditibus, et proventibus aliquorum prioratuum Monasterio subjectorum eidem annis percipienda singulis deputentur, quæ per discretos aliquos et fideles ipsius Ordinis Monachos per dilectum filium Guillelmum Abbatem Cluniacensis, qui nunc est, et successores ipsius, qui pro tempore fuerint, ordinandos integrè colligi et percipi volumus et mandamus. Nos igitur sperantes firmiter per orationum Conventus memorati suffragia, de quibus grandem utique fiduciam gerimus, perpetuis temporibus adjuvari, decernimus, et ad hæc auctoritate prædicta concedimus, donamus, et deputamus omninò de Lehuno in sanguine terso Ambianens. de Nogento Retrodi, et de Gacicuria Carnoten. de Gaya Trecen. de Vergeyo Eduën. de Vendoperâ, de Monstereto, et de Marmissa Lingonen. de Turribus super Maternam Remen. de Carennaco Caturcen. de Moyraco Agennen. de Roncenaco Petragoricen. et de sancto Cosma Constantien. Diœcesum Prioratus eidem Monasterio Cluniacensi subjectos, cum omnibus Prioratibus, Domibus, membris, grangiis, bonis, juribus, et pertinentiis eorumdem in quibuscumque Diœcesibus constitutis, ut de ipsorum fructibus, Redditibus, et proventibus universis hujusmodi Summa pecuniæ per illos, qui super hoc præmisso modo deputati fuerint, percipiatur integrè annis singulis, ac etiam colligatur, nonobstante si prioratus ipsi, domus, membra, seu grangiæ, vel eorum aliqua per quoscumque regulares, sive sæculares, cujuscumque dignitatis; conditionis, aut status fuerint, aut Pontificali, seu Archiepiscopali, vel alia quacumque præfulgeant dignitate, Apostolicâ vel alia quavis concessione, seu collatione, aut alio quovis modo forsitan teneantur. Volumus insuper ut Prioratus prædicti appellentur et habeantur de cætero decanatus, et quod ipsi decanatus, seu fructus, et proventus, et redditus eorumdem ab omni decimæ, aut cujuslibet procurationis, impositionis, et subventionis præstatione sint exempti perpetuò, et penitus habeantur immunes, salvis dumtaxat censibus et aliis juribus Cluniacensi Monasterio debitis, in quibus Prioratus prædicti, immò jam potius decanatus prædictis Abbati et ejus successoribus sunt, prout asseritur, obligati. Prætereà volumus et etiam ordinamus ut in quolibet decanatuum prædictorum decens et competens numerus Monachorum et servientium jugiter habeatur, qui perpetuò in eo pro divinis exequendis Officiis commorentur, quibusque de jam dictis proventibus et redditibus vitæ necessariis congruè ministratis, de ipsorum residuo prædicta quatuor millia librarum colligi et percipi pro Conventu valeant supradicto. Ut autem hujusmodi nostra dispositio, seu Ordinatio inviolabiliter et inconcusse futuris temporibus observetur, auctoritate prædicta, sub pœna excommunicationis, quam ex nunc in eos, qui scienter contra ipsam venire, aut eam quomodolibet turbare præsumpserint, cujuscumque dignitatis, conditionis, aut status existant, seu quacumque præfulgeant dignitate, proferimus; et districtiùs inhibemus ne aliquid adversus illam, quovis quæsito colore, occasione, vel causâ quomodolibet attentetur. Non obstantibus quibuslibet contrariis prædicti Ordinis consuetudinibus, vel statutis, juramentis, confirmationibus Sedis prædictæ, seu quibusvis aliis firmitatibus roboratis; aut quibuscumque Privilegiis, indulgentiis, et litteris Apostolicis, quorumcumque tenorum existant, per quæ præfatæ dispositionis, seu Ordinationis effectus impediri quomodolibet valeat, vel differri; et de quibus plenam et expressam, ac de verbo ad verbum oporteat in præsentibus fieri mentionem. Prædictam verò excommunicationis pœnam ad Abbatem Cluniacensis et successores ipsius, ac etiam Conventum Cluniacensis præfatos, aut aliquem, seu aliquos ex eodem extendi nolumus quoquomodo, sed ab ea sint penitùs liberi et omninò habeantur immunes. Nulli ergo omninò hominum liceat hanc paginam nostrorum statuti, factionis, ordinationis, constitutionis, concessionis, donationis, deputationis, et inhibitionis infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare præsumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et Beatorum Petri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Anagniæ V. Idus Julii. Pontificatus nostri anno primo.]