Exultauit cor meum in Domino, non quidem nunc videns, sed audiens conuersationem vestram,  famam Ordinis Deo  hominibus charam. Audiui hoc non modo tantum, sed  frequenter, ab his quibus non credi nefas esset, quia veraces sunt:  quos vestri actus siue boni, siue mali, latere non possent, quia proximi sunt. Gaudeo quidem  de omnibus, de quibus similia audio: sed de vobis ex parte magis, quia magis debeo. Sed dicet vestrum quislibet. Cur magis de nobis quam de aliis? Idcirco, charissimi, magis de vobis quam de quibusdam aliis: quia iuxta verba Petri Apostoli, Positi in medio nationis prauæ  peruersæ, lucetis bono exemplo vestro sicut luminaria in mundo, incolitis terram Hus, nec sectamini terræ vitia. Nam, vt opinio mea fert, a Cluniaco nostra vsque ad Pyrenæos illos, qui Gallos ab Iberis diuidunt, nullum Cluniacensis vel cuiuslibet antiqui Ordinis Monasterium noui: vbi tam firmiter, tam constanter, tam inconcusse, traditus a Patribus Ordo hucusque viguerit,  inter frementes Lemouicini territorij bestias, earumque feroces rictus indefesse instituta seruauerit. Ea de causa, vt dixi, de bono nomine vestro, magis quā de quorundam aliorum gaudeo. Vt enim doctor ille, quem nostis, Ecclesiæ dicit. Magnum est, esse bonum inter bonos: sed longe maius est, esse bonum inter malos. Præter hæc, vt nobis sæpe referunt qui hoc experiuntur, monstratis non verbis tantum, sed rebus: non affectibus solum, sed effectibus, non esse vos oblitos Cluniacensis lactis, quo in Dei timore  seruitio educati estis: quando fratres nostros ac vestros ad vos pene assidue venientes, tam deuote suscipitis, quando eis tam affectuose seruitis. A multis hæc audiuimus, sed nūc specialius a dilecto filio nostro Rānulfo Priore vestro: qui  plus quā nunc dicere velimus boni, nobis nostrisq. de vobis retulit:  se causa Dei nostrique, multum a vobis diligi affirmauit. Quē, si in Deo diligentes diligendi sunt, non vos pœniteat dilexisse: qui dilectionem suam erga vos quādo nobiscum est, non cessat quibus potest modis ostendere. De cætero, charissimi, sincero affectu precor ac moneo vos in Domino: vt bona, quæ de vobis dicuntur, melioribus incrementis adaugere curetis: quia nunquā seruis Dei deesse debet affectus proficiendi, quos semper sollicitos in Dei opere reddere debet timor deficiendi. Nam vt magnus Leo Papa ait, Humanus animus sicut sēper potest habere quo recidat, ita potest habere quo crescat. Pudeat vos vestriq. Ordinis omnes, in religionis monasticæ obseruantia quibuslibet nouis inferiores videri: ne contra Domini verba, sit, quod absit, discipulus super magistrum: ne de fonte vestro aliis haurientibus, vos sitiatis: ne de mensa vestra aliis saturis, vos ieiuni permaneatis. Nostis enim, quod fere quicquid religiosi propositi nostri seculi noui homines habere videntur: a vobis principium sumpsit, a vobis materiam formamque suscepit. Currite igitur non segnius quibuslibet viam mādatorum Dei: nemo vos in currendo præueniat, nemo brauium bene currentib. propositum vobis subripiat: hocque tam instāter, vt ait Apostolus, Sic currite, vt comprehendatis. Paci præcipue,  obedientiæ operā date: vt tam in his, quam in aliis sacrarum virtutum exercitiis, vobis desudantibus, videant seculares opera vestra,  glorificent Patrē qui in cœlis est. Orantē pro me  pro tota Cluniacēsi Ecclesia vel Congregatione, charitatē vestrā, omnipotens Saluator exaudiat:  actus vestros, mores,  vitam, in beneplacito suo, quod est salus sempiterna, componat.