In nomine domini Dei et salvatoris nostri Jesu-Christi, Hludovicus divina ordinante providentia imperator augustus. Si illius amore, cujus munere ceteris mortalibus prælati sumus, soli Deo sub sancta religione militantibus ad laudem honoremque ipsus, et ad animarum salutem supernis angelorum cœtibus in æterna beatitudine adscribendarum, terrena commoda subsidii temporalis, sine quibus præsens vita transigi non potest, comparamus, ut illi tantummodo sine impedimento, quantum præsentis mortalitatis sinit fragilitas, libere deserviant, cui semel se mancipasse ad laudem obsequiumque ipsius toto vitæ suæ cursu noscuntur, nostri laboris studium et pietatis opus apud eum nullatenus fore sine fructu credimus, sine quo nec velle quisquam bene potest, quanto magis perficere. Igitur comperiat omnium fidelium sanctæ Dei ecclesiæ, tam presentium quam futurorum, sinceritas, quia vir venerabilis Hieremias sanctæ Senonicæ ecclesiæ archiepiscopus, humili suggestione clementiæ nostræ innotuit eo quod cellæ cœnobiales episcopii, cui auctore Deo præest, id est cella Sancti-Petri, et cella Sancti-Johannes, et cella Sancti-Remigii, in quibus monachi sub sanctæ regulæ disciplina religiosam vitam divinæ pietati toto laboris adnisu debent exhibere, variis casibus diversisque indigentiis, quibus humana fulcitur fragilitas, ante addicti sub manibus et potestate antecessorum ipsius, urgente omnimoda inopia, longe a suo proposito aberrantes exorbitaverunt, dum videlicet memoratarum substantia cellarum per divisionem olim factam imminuta fuisset, et qui præerant episcopi, non habentes unde subsidia sumtuum suis usibus necessaria caperent, ex eisdem cellis, quantum extorquere quibant, dum aliunde sufficientiam habere non possent, dari sibi cogebant; sicque fiebat ut hii, qui devota stabilitate mentis et corporis ibidem supernæ pietati laudes persolvere, suamque vitam commendare pro nostra quoque, conjugis, ac liberorum incolumitate, et pro regni divina nobis miseratione concessi conservatione, proque totius ecclesiæ indulgentia et felici ad æternam beatitudinem perventione interpellare debebant, dum a monasterii claustris, turpiter quæritando ea quibus suam tuerentur inopiam, longe lateque vagantur, confuso ordine quem servare debebant, non solum eorum causa quæ præmisimus, nobis nihil prodesse poterant, verum etiam sibi suisque prælatis non absurde plurimum crederentur obesse. Cujus rei gratia memorati episcopi precibus admoniti, dignum opus supra fieri duximus, ut dum adhuc in hoc mortali corpore subsistimus, non solum iis qui nunc temporis in eisdem cellis divinis cultibus mancipati esse noscuntur, sed illis quoque, qui futuris temporibus amore supernæ sapientiæ inlustrati, eadem ad serviendum Deo expetierint loca, prospiciamus: quatenus ex eisdem temporalium solatia sumtuum suo ordini congruentia habeant, quibus in hac peregrinatione interim sustentari queant, donec ad æternæ patriæ gaudia divina misericordia vocati valeant pervenire. Constituentes itaque hoc nostræ auctoritatis præceptum juxta memorati episcopi petitionem decrevimus fieri, ut ex rebus quascumque supra jam nominatæ cellæ nunc temporis usibus monachorum ibidem Deo deservientium deputatas habent, nullus episcoporum, quicumque divina vocatione per tempora successerit, præsumat aliquid subtrahere vel imminuere quolibet argumento vel occasione, neque in beneficium dare, aut suis usibus adplicare; sed ita per omnia conservari studeat, sicuti memoratus episcopus in libelli serie singula loca per ordinem adnotando digessit, et manu sua subscripsit, et in conventu episcoporum eos qui aderant subscribere rogavit propter cavendas omnimodis contentiones, quæ futuris temporibus poterant oboriri; sed nec etiam aliud servitium vel majora munera inde sibi pro tempore usurpet præter ea quæ in libello eodem idem ipse episcopus inserere putavit. Ac ne hujus decreti causa in eisdem cœnobiis abbates vel monachi constituti contra suum incipiant superbire episcopum, præcavimus omnem occasionem amputandam, neque locum diabolo dandum, salva scilicet in omnibus auctoritate et potestate episcopi in cunctis ecclesiasticæ regulæ disciplinis, videlicet ut easdem cellas sub proprio semper regimine gubernans, secundum institutionem sanctæ regulæ abbates constituat, et, si necesse fuerit, mutet, prava quæque corrigat, superflua resecet, virtutes nutriat, eradicet vitia, atque ut bonus agricola evellens frutices, patrum sequens instituta, discernat qualem cuique terræ sementem mandare debeat. Hanc autem nostræ constitutionis auctoritatem ideo factam, ne religionis ordo in suprascriptis locis nostris futurisque temporibus confundatur, sed per omnia in Dei servitio, ad cujus laudem et obsequium conditi sumus, inviolabiliter in perpetuum conservetur, ut pleniorem in Dei nomine cunctis temporibus obtineat firmitatem, manu propria subterfirmavimus, et anuli nostri impressione signari jussimus. Signum HLUDOWICI serenissimi augusti. DURANDUS diaconus ad vicem Fridugisi recognovi. Data XV kal. jun. anno Christo propitio VIIII imperii domni nostri Hludowici augusti, indictione XV. Actum Aquisgrani palatio regio in Dei nomine feliciter. Amen.