Deo gratias. Desiderium pauperum exaudiuit Dominus: præparationem cordis eorum audiuit auris eius. Optaueram diu,  multum optaueram, qualibet occasione sumpta charitati tuæ, mi dilectissime, scribere: vt affectus meus, qui se tibi, locorum remotione prohibente, manifestare viua voce non poterat, literarum saltem mortuis figuris insinuaret. Sed duro Ægyptiorum imperio vrgente, qui manus meas magis in cophino seruire, quam scribendi studio vacare docuerunt, qui luteis operibus eas inquinari, non Dei sacrificiis mundari, hucusque coegerunt: non potui quod volui, eaque de causa hactenus conticui. Vnde ei nihil dicere per multum tempus coactus sum, cui si semper loquerer, mutus tamen mihi viderer. Ea est causa, quod non, vt scribit eruditio tua, aliis alia accipientibus, tu solus a me reportasti silentium: quia omnibus verbis  schedulis cariorem tibi seruaui affectum. Qui quoniam diu tacuit, non incuria, vt dictum est, sed violentia fuit. Sed sufflauit vis spiritus tui emortuos cineres pectoris mei,  ignes diu consopitos afflatu suo recalescere fecit: dum desideratam dilecti Epistolam desideranti, sed non suspicanti transmisit. Accensus est, ea perlecta, animus meus,  subito in inuisibiles flammas excusso torpore exarsit: quas quidem vtcumque concipere, sed quas nullis indiciis ad plenum valeam explicare. Irruerat forte eo tempore, quo literas illas accepi, grando negotiorum:  exactores mei acrius solito debita reposcebant, itaque variis expostulationibus vrgebant, vt totum me sibi suo arbitrio vendicantes, nihil mihi de ipso reliquisse viderentur. Cumque in his constitutus, dilectionis tuæ, vt dixi, literas suscepissem: dubius fateor hæsi,  vtrum tibi respondere, an exactoribus primo deberem satisfacere, quadam aliquandiu incertitudine fluctuaui. Vicit ad vltimum ratio,  nulli ne magis quam tibi charitatis debito debitorem consulta protinus indicauit. Adiuncta est rationi Apostolica vox:  qualiter debitoribus reddere debita debeamus, ostendit. Quæ licet, cui tributum tributum, cui vectigal vectigal, cui honorem honorem, reddi præcipiat: cum tamen dicit, Nemini quicquam debeatis, nisi vt inuicem diligatis: docet omnibus debitis præponderare debitum charitatis. Quia si præponderat, primo soluendum esse declarat. Primo igitur tibi respondere, primo maius debitum soluere: primo scribenti charitari morem me gerere oportebat. Sed quid dicam? quid loquar? Cupio respondere literis tuis,  ecce miro modo agitur: quia inde me ad loquendum prouocant, inde magis mihi silentium important. Nam quoties, frater charissime, eas lego, toties beatæ animæ tuæ faciem velut in clarissimo speculo intueor:  quid animi in transeuntibus, quid studij in æternis geras, omni clarius luce conspicio. Video te, velut de sublimi specula Sion, quid in inferioribus Hierico geratur despicere:  mundana omnia fastidientem, de crasso, ac fumoso nostro aere in auras ætheris liberas euasisse. Cerno non quidem completum, sed iam iamque complendum esse in te, quod Apostolus ait. Nescitis quoniam Angelos iudicabimus? quantomagis secularia? Et item. Sancti de hoc mundo iudicabunt. Quoniam his tantum merito de mundo iudicare datum est, qui extra mundum sunt, qui pedem de eius muscipula subduxerunt; qui gratulando cantare possunt cum Propheta, Laqueus contritus est,  nos liberati sumus. De quibus Saluator, De mundo non sunt, inquit, sicut  ego non sum de mundo. Quid plane aliud de te innuunt literæ illæ? Quid illusores,  illudentes? Quid illiterati pessimi,  literati peiores? Quid bestia de abysso ascendens? Quid tota series literarum aliud indicat, quam te ea quæ sursum sunt sapere, non quæ super terram? At ego adhuc super flumina Babylonis sedens,  flens, qui in salicibus infructuosis suspendi organa: quomodo cantabo Canticum Domini in terra aliena? Illud in te, charissime, hoc in me dum intueor, perpendo, considero: verba, vt dixi, adimit, silentium indicit. Nec de aliis iudicare audeo, quia non cum iudicibus solium sustineo: sed cum reis supplicium formido. Nec illam in alios ferre sententiam volo, quam ipse euadere quæro, ne sim de illis, de quibus Apostolus: in quo (ait) alium iudicas, teipsum condemnas. Sed tu, mi dilectissime, qui non, vt illi de quibus scribis, praui illusores sibi ipsis, sed mundo  eius Principi, velut aui illusisti, qui bestiam de abysso ascendentem euasisti, qui eius dentes orbem conterentes contriuisti, colla conculcasti, cornua confregisti: tu (inquam) libere de his loqui, tu secure disputare, tu subtiliter inuestigare, inuestigata inuenire,  inuenta poteris diffinire. In te igitur quæ in me transfudisti, refundo, vice mea te fungi præcipio, stylum quem occupato ingerebas, ocioso remitto: quoniam rectius latices a largissimis fontibus, quam ab exustis rupibus expectantur, melius syderum sulgorem incolumes, quam lippientes oculi contemplatur: longe similius intuentium species in aqua pacata, quam turbata formatur. Aperi ergo labia, repleatur os tuum laude,  dic quæ mihi dicenda proponebas: vt quia amore quietis  silentij spiritualis Liæ fructum ex te ad præsens perdimus, Rachelis in te singulari pulchritudine oblectemur. Debet is labor valde tibi esse iocundus, nec a tā fructuoso opere aliquatenus corpus cessare: vt dum mens diuina meditando, manus scribendo, oculi legendo, lingua loquendo, totus homo interior, atque exterior cooperando laborat, holocaustum medullatum Deo offeras: vt qui te totum sæculo subduxisti, integrum te sacrificium Deo impendas. Memento  amicorum in his beatis laboribus,  maxime in sacris orationibus: quia non debent frustrari oratione pia, qui tibi iunguntur dilectione sancta.