Fratres Luxouienses nuper ad nos venerunt, scripta paternitatis vestræ nobis deferentes: in quibus  destitutio quondam magni Luxouiensis Monasterij paterna pietate a vobis defletur, atque vt in eodem loco de fratribus nostris Abbatem  officiales necessarios concedamus, nihilominus nobis iniungitur. Per quos nimirum secundum literarum tenorem omnipotenti Domino ibidem laudabiliter seruiatur,  tam nobile Monasterium in sui status prærogatiuam  pristinam integritatem, diuina cooperante clementia, reparetur. Quod præceptum debita quidem reuerentia suscepimus, sed pro sui difficultate non mediocriter formidamus. Nam sicut nouit sapientia vestra, in negocio Religionis facilius possunt noua fundari, quam vetera reparari: quia secundum beatum Gregorium, hominibus aliter institutis durum valde videtur, in mente veteri noua meditari. Qui enim noua tantum ædificat, eum in veterum destructione non oportet laborare. Qui autem vetera reparare nititur, duplici cura constringitur: quoniam illi  veterum destructio,  nouorum incumbit ædificatio. Super hæc,  vestræ Cluniacensi Ecclesiæ, nos qui rem nouimus, valde timemus: ne frequenter, sicut sæpe fit, ad alias Ecclesias translatis fratribus nostris, quod aliis refrigeriū, nobis inferat detrimentū. Postposuimus tamen omnia ista,  fratribus supradictis ad nos veniētibus Abbatē,  officiales necessarios, iuxta quod nobis iniunctū fuerat, dare parati fuimus. Sed illi nobis valde damnosa, sibi parum vtilia postulantes, adquiescere nostro consilio noluerunt:  sicut dicebant, die constituta pro eodem negocio ad nos reuersuri, ad propria redierunt. Hæc idcirco reuerentiæ vestrę notificamus, vt si vlterius in his instare voluerint,  de Cluniaco Abbatem petierint, nequaquam eligant quod ignorant: sed in nobis qui melius vultum pecoris nostri agnoscimus, causam suam constituant. Hoc si fecerint, prouidebimus nos fideliter tales Ecclesiæ ministros, per quos omnipotenti Domino in monasterio Luxouiensi, quātum ipse dederit, laudabiliter seruiatur: idemque locus,  si non ad pristinam integritatem, ad meliorem tamen statum, diuina cooperante clementia, reparetur. In hanc sententiam si placet,  nobis  ipsis rescribite.