† Convenit episcopali regimini pia religione pollentibus benevola compassione succurrere, ac poscentium animis alacri devotione assensum impertiri. Igitur ego Humbaudus, Dei gratia Autissiodorensis episcopus, notum esse volumus tam præsentibus quam futuris, monachos S. Benedicti sæpius ad nos querimoniam deposuisse super injustas consuetudines quas domini Tociacensis castri exigebant in villa eorum vocata Villare, quas, scilicet, Narjotus primus eidem villæ indixerat. Qui, ut credimus, divina tactus clementia, Hierosolymitanum iter adgressus, in medioque itinere morbo correptus, ad extrema deveniens, peccata sua Hierosolymitano patriarchæ confessus est, earumdemque malarum consuetudinum coram eo pœnituit. Sed audiens ab eo infructuosam esse pœnitentiam, nisi sequatur correctio, direxit litteras uxori suæ et suis, relaxandarum videlicet earumdem malarum consuetudinum gratia, mandans et rogans, ut pro salute animæ suæ, loco illi remitterentur, nec omnino deinceps repeterentur. Verum illi, sicut se habet mos quorumdam, pessimis adjicere pejora, non solum easdem consuetudines relinquere noluerunt, verum etiam pejores addiderunt; super qua re prædicti fratres, et præcipue Letericus, cui locus ipse commissus fuerat, nostram adierunt præsentiam de injustitia sibi et loco suo illata, conquerentes, rogantesque nos ut per justitiam episcopalem eos cogeremus ipsas injustas exactiones, sicut litteræ Narjoti significabant, S. Benedicto et sibi, locoque illi liberas clamare. Quorum petitioni libenter assensum dantes, interdicto eis divino officio, ad justitiam demum venire coegimus, easdemque malas consuetudines remittere per manum nostram et clericorum nostrorum, astante nobilissimo Nivernensium comite Guillelmo, multisque procerum illius. Hæc ergo sunt quæ deinceps omni tempore remiserunt, tam uxor ipsius Narjoti, quam Hugo gener ejus Tociacensis castri tunc temporis dominus. Talliam scilicet denariorum, raptum, incendium, latrocinium, vaccam de karro, et quod in domo monachi septem vel octo diebus habitare solebant, et ne quid ab habitatoribus villæ ipsius per vim exigant. Remiserunt etiam ne aliquem ejusdem villæ pro aliqua causa pro se aut pro aliis justitiæ subdant, nisi monachus ejusdem loci præpositus, aut nolit, aut non possit eos ad justitiam facere venire. Remiserunt quoque tripedicam, patellam et cacabum, quæ sibi quotiens necesse fuisset, homines illius villæ persolvere cogebant, et ne ibi præpositus habeatur præter præpositum Tociacensis castri. Ut autem nec ipsis nec successoribus eorum ea quæ indulta sunt, ulla sit denuo repetendi libertas, rogaverunt nos prædicti fratres sigillo nostræ auctoritatis hanc corroborare remissionis cartam. Hoc autem actum est apud prædictum locum urbis Autissiodori, in capitulo S. Stephani, Incarnationis Dominicæ anno M. CX, indict. III, regnante Ludovico rege Francorum. Hujus rei testes sunt Frodo decanus, Ingerbaldus archidiaconus, Rogerius archiclavis, Johannes cantor, magister Gislebertus, Hugo Goscelinus, Ildebertus cancellarius, Humbaldus infans, de Tociaco, Walterius filius Kalonis, Gaufredus de Villare, Alexander, Itherius de Porta, Hugo Grossus, Rainaldus de Malliaco.