Ego R[ainaldus], Dei gratia primus Lugdunensis ecclesie minister humilis, notum facio presentibus et futuris, quod controversia que erat inter ecclesiam Cluniacensem et Jocerannum Grossum concordata est in hunc modum, videlicet quod quicquid dictus Jocerannus reclamabat et si quid habebat vel habere juste vel injuste poterat in domo et in villa et in parrochia, scilicet tam in hominibus et mulieribus de Sancto Ypolito, quam in terris, vineis, pratis, pascuis, nemoribus, aquis et aliis que in terragio de Sancto Ypolito dicta ecclesia vel homines vel mulieres de parrochia Sancti Ypoliti tenent, ecclesie Cluniacensi libere et absque ulla retentione quittavit, ut neque custodiam sive gardam, neque justiciam minimam vel majorem, sed neque aliquid omnino inibi habeat vel habere vel reclamare valeat ipse Jocerannus vel aliquis heredum vel successorum suorum. Confessus est etiam idem Jocerannus, quod in grangia de Sarciaco et in gaingnagio et dominicatura ejusdem grangie nichil omnino habebat vel reclamabat, et si quid habebat vel reclamabat vel habere vel reclamare poterat, sicut de Sancto Ypolito dictum est, totum omnino quittavit, ut neque ipse vel heredes vel successores ipsius aliquid ibi reclamare valeant vel habere. Concessit etiam dictus Jocerannus, ut in villa et domo Sancti Ypoliti liceat ecclesie Cluniacensi vel munire vel bastire fortiam secundum voluntatem suam, vel villam francam facere, vel quem voluerint associare. De hominibus qui apud Sanctum Ypolitum pro Joceranno se tenent, statutum est per ipsum Jocerannum et per ecclesiam Cluniacensem, ut infra festum Sancti Michaelis instans de villa Sancti Ypoliti et de tenementis ecclesie Cluniacensis exeant, et quicquid ab ecclesia Cluniacensi tenebant, liberum ecclesie remanebit. Tamen de edificiis domorum, que in predicto loco fecerunt, juxta arbitrium domini Harduini Lungre, et domini Humberti de Bresse, et Duranni, prioris Sancti Marcelli, et Rainaldi, decani Cluniacensis, estimationem recipient sive valentiam, et edificia ecclesie remanebunt, vel si maluerint, edificia deportabunt. De aliis vero hominibus, quos dictus Jocerannus reclamaverit, de quibus erit contentio, est in bona inquisitione predictorum quatuor, videlicet Harduini Lungre, Humberti de Bresse, D[uranni], prioris Sancti Marcelli, et R[ainaldi], decani Cluniacensis, qui de illis jurati fideliter inquirent, et facta inquisitione fideliter terminabunt. Illi autem, quos Joceranni esse dixerint, sicut de aliis dictum est, de dicto loco exibunt. Hoc autem fieri debet et terminari usque ad festum Sancti Michaelis. Quod si infra illum terminum inde non exierint, monachis expellere eos inde licebit. Postquam vero exierint, neque illos, neque alios ibi Jocerannus vel heredes vel successores ipsius habere poterunt vel tenere. Si autem apud Sanctum Ypolitum ecclesia Cluniacensis villam francam fecerit, homines Joceranni vel hominum suorum ibi non poterit retinere. Similiter dictus Jocerannus vel homines sui homines Cluniacensis ecclesie ubilibet positos ullo unquam tempore alicubi non poterunt retinere. Hec omnia Jocerannus concessit et juramento firmavit, deditque de firmiter tenendo ecclesie Cluniacensi fidejussores: O[donem], ducem Burgundie, W[illelmum] Masticonensem et Viennensem comitem, et Walterium, dominum de Vaignorri et eosdem ecclesia Cluniacensis fidejussores Joceranno donavit. Idem autem nobiles ad preces ecclesie Cluniacensis et Joceranni pro altero fidejusserunt. Tenetur etiam dictus Jocerannus bona fide per juramentum suum litteras regis Frantie patentes super hoc ecclesie Cluniacensi dare, et ecclesia similiter eidem Joceranno. Tenetur quoque dare Jocerannus ecclesie Cluniacensi et ipsa ei litteras patentes domini ducis, et comitisse Cabilonensis, et Walterii de Vaingnorri, et meas, et Masticonensis et Cabilonensis episcoporum, qui illum, qui contra hec unquam venerit, debemus usque ad satisfactionem excommunicare, et terram ipsius interdicere. Dictus etiam Jocerannus hominagium ecclesie Cluniacensi in capitulo fecit et ibidem fidelitatem juravit. Ecclesia vero Cluniacensis pro bono pacis dedit Joceranno mille libras Divionensium et de dampnis et injuriis, que ipsi ecclesie vel hominibus suis dictus Jocerannus vel sui intulerant, quantum rationabiliter potuit, ipsum Jocerannum et suos quittavit et absolvit. Si autem homines ecclesie sine ipsius consilio vel auxilio res suas repeterent, ecclesia non teneretur, tamen in hoc eis consilium vel auxilium non preberet. Si qua vero dampna vel injurias ecclesia vel villa Cluniacensis vel aliquis de ecclesia vel villa Joceranno, vel fratribus, vel auxiliatoribus suis, usque hodie intulerant, omnia quittaverunt nec ab ecclesia vel villa Cluniacensi vel hominibus vel auxiliatoribus eorum hac occasione aliquid poterunt exigere, nec ecclesia vel villa Cluniacensis ab Joceranno vel suis. Ecclesia etiam Cluniacensis ipsum Jocerannum tanquam hominem suum et ipse ecclesiam tanquam dominam suam debet custodire. Hec omnia supradicta fratres dicti Joceranni, Bartholomeus et Henricus et soror eorum, concesserunt, laudaverunt et se servaturos juramento firmaverunt, ut neque ipsi nec aliquis heredum vel successorum ipsorum contra hec valeat reclamare. Tenentur etiam dictus Jocerannus et Henricus, frater ejus, facere, ut quam cito dominus Dalmatius de Luziaco venerit, tam dictus Dalmatius quam mater dictorum Joceranni et Henrici hanc pacem et concordiam laudent et concedant, et se servaturos juramento firment, si hoc ab eis poterint obtinere. Si vero id noluerint facere dicti D[almatius] et mater dictorum Joceranni et Henrici, predicti Jocerannus et Henricus tenentur per juramentum suum ecclesiam defendere in jure. Si autem dominus Dalmatius jus ab eis vel ecclesia noluerit accipere, sed inde guerram fecerit, vel male ecclesie fecerit, sepedicti Jocerannus et Henricus tenentur similiter per juramentum ecclesiam Cluniacensem armis defendere et guerram illam tanquam propriam in se ipsis recipere reprimendam. Ego autem in testimonium hujus rei, ad preces Joceranni et ecclesie Cluniacensis, presentem cartam sigillo meo feci roborari. Actum anno gratie millesimo ducentesimo quatuordecimo. (Trace de sceau.)