Qvidam aduenit mutus nomine Heinricus, ad sancti Maioli sepulchrum. Hic ad tempus perdito oris alloquio viuebat mutus,  afficiebatur magno doloris incursu. Si quid necessitatis propriæ aliquando voluisset petere, hoc tremulo capite, hoc requirebat digito indice. At vno dierum arripiens baculum, ad sancti venit sepulchrum. Vbi expectans sanitatis votum, quia ore non poterat, corde Deum sanctumque inuocat Maiolum. Et dum pulsat cœlum precibus, aperitur eius oris locus. Sic damnatione linguæ perdita,  sanitate adepta, lætus ad sua reuertitur,  inde Deus magnificatur.