Anno dominice Incarnationis D CCC XII, indictione XV, mense Octobri, cum recedisset venerabilis et reverendus sancte Lingonensis Ecclesie episcopus Garnerius, successor domni Agrimi episcopi, in generali sua sinodo, in Divione castello et in Ecclesia sancti Stephani, congregata coram abbatibus, archidiaconibus, sacerdotibus et totius ecclesiastici ordinis ministris ac canonicis matris Ecclesie Lingonensis, inter cetera ecclesiastice rationis negotia que ibi iusto rationis moderamine proposita, tracta discussaque, et canonice diffinita ac stabilita sunt: quidam presbiteri, Bertardus scilicet, Eraclius et Ledesius ante eius presentiam et totius sinodi venientes, humiliter conquesti sunt, et reclamaverunt super quodam conpresbitero suo Airardo, qui ultra canonice rectitudinis lineam digitum extendens, partes parrochiarum illorum aliquandiu per pecunias indebite obtinuerat et veteres vicos antiquasque Ecclesias, propter novas suas capellas, contra canonicam auctoritatem destruere molitus fuerat. Querelam igitur illorum predictus pontifex et omnis Sinodus intente audiens, adstantem presbiterum predictum Airardum canonice convictum recedere fecit, consulante etiam et cohortante venerabili comite domno Manasse, qui presens erat et omnibus unanimiter concordantibus, ablatas iniuste parrochiarum partes presbisteris reclamantibus reddidit, atque ne amplius Ecclesie eorum, pro tali causa dispendium paterentur, huius decreti auctoritatem eis fieri iussit, quod propriis manibus roborans, suis canonicis et sacerdotibus firmandum tradidit.