Et quia propositum meum in narrandis miraculis, de quo iam frequenter lectorem instruxi, tale est, vt absque aliquo temporis præiudicio, non attendens quid quando factum sit, sed quando mihi relatum sit, ad Dei gloriam  legentium ædificationem, quæ pro certo vera esse comperi describam, trado legentibus quæ ante paucos dies didici. Sed antequam ea scribere exordiar, quædam ad rem pertinentia illis propono. Seruatur in Burgundiæ partibus inter omnes. Europæ nostræ monastici ordinis professiones professio quædam, multis aliis eiusdem monastici propositi sanctior  cautior, instituta nostro tempore a quibusdam patribus, magnis, doctis  sanctis, magistro Brunone Coloniensi, magistro Landuino Italico, ac quibusdam aliis vere magnis, vt dixi,  Deum timentibus viris. Qui quorundam antiquorum monachorum tepiditate, negligentia ac desidia prædocti, seculo abrenunciare volentes, cautius sibi suisque in via Dei sectatoribus consuluerunt,  vigilanti oculo, Ordinē contra omnes pene sathanæ insidias circunspectum instituerunt. Nam vt contra superbiam, quæ iuxta scripturam, initium est omnis peccati,  contra eius nefandam sobolem, inuidiam dico, ambitionem  vanam gloriam, ac si qua sunt alia, Ordo ab eis institutus, quantum iuxta eorū scientiam homini erat possibile, armaretur, vestes vilissimas, ac super omne religionis propositum abiectissimas, ipsoque visu horrendas assumpserunt. Quantitate enim breues  angustæ, qualitate ita vt vix aspici possint hirsutæ  sordidæ, nullum gloriandi vitium se posse admittere indicant. Et noui quidem quod etiam in sordido habitu diabolus quod suum est quærit,  humilitatis vestibus quandoque texturam superbiæ interserit. Sed tamen iam dicti iusti  Deum quærentes viri, in quantum potuerunt, ne princeps mundi per superbiam aut superbiæ familiam in se vel suis sibi locum inuenire posset, summo studio prouiderunt. Cupiditatem insuper quæ radix malorum omnium dicitur, vel auaritiā quæ idolorum seruitus vocatur, ne mihi venenosa virgulta quolibet tēpore procedere posset, ita radicitus auulserūt, vt certos terminos iuxta locorum suorum fertilitatem aut sterilitatem, in circuitu cellarū suarum maiores minoresue præfigerent, extra quos etiam si totus eis offerretur mundus, nec saltem quantum pes humanus occupat, terræ spatium acciperent. Ea etiam de causa, animalibus vel pecoribus suis, certum quem transgredi fas non esset, terminum instituerunt, bobus scilicet, asinis, ouibus, capris, vel hircis. Et vt non esset eis quandoque necessarium, vel plus terræ, quam dictum est, possessioni suæ addere, aut numerum iumētorum suorum vel pecorum augere, duodecim tantum monachos cum xiij. Priore, ac decē  octo conuersis, paucisque mercenariis, nullo prorsus superaddito in sui Ordinis monasteriis esse perpetuo decreuerunt. Præter ista ad edomandum iumentum corporis sui,  ad subigendam iuxta Apostolum legem membrorum suorum, repugnantem legi mentis suæ duris carnem ciliciis semper exasperant, continuatis pene acribus ieiuniis corpora affligunt, extenuant,  desiccant. Inde est, quod pane furfureo semper vtuntur, vino adeo adaquato, vt merito magis villum, quam vinum dicatur. Ab omni carnium esu, tam sani quam ægri, in perpetuum abstinent. Pisces nunquam emunt, sed forte ex charitate datos accipiunt. Die Dominico  quinta feria tantum, caseum vel oua ad vescendum admittunt. Tertia feria ac sabbato, aut legumine aut olere cocto vtuntur. Omni secunda, quarta  sexta feria, pane solo  aqua contenti sunt. Semel in die semper comedunt, exceptis octo diebus Natalis Domini, octo diebus Paschæ, octo diebus Pentecostes, Epiphania Domini, repræsentatione eius, hoc est Purificatione sanctæ Mariæ, Annunciatione Domini, quando Paschali tempore prouenit: Ascensione Domini, Assumptione ac Natiuitate iam dictæ sacræ Virginis matris eius,  exceptis festis duodecim Apostolorum, sancti Ioannis Baptistæ, sancti Michaelis, sancti Martini,  illo quod in Kalen. Nouembris celebratur, festo omnium Sanctorum. Super hæc omnia, more antiquo Ægyptiorū monachorum, singulares cellas perpetuo inhabitant. Vbi silentio, lectioni, orationi, atq. operi manuum, maxime in scribendis libris irrequieti insistunt. In eisdem cellis debitum regularium horarum, hoc est, primam, tertiam, sextam, nonam, completorium, signo Ecclesiæ commoniti, Deo persoluunt. Ad vesperas  matutinas, in Ecclesia cuncti conueniunt. Ibique non perfunctorie, vt quidam, sed intentissime oculis in terram demissis, cordibus cœlo infixis, Deo preces, Deo gratiarum actiones persoluunt, totumque suum tam interiorem quam exteriorem hominem, habitu, voce, vultu, rebus visibilia excedentibus, spretis cunctis aliis, intentum, immo affixum esse ostendunt. Ab hoc more excipiunt illos festiuos dies qui supra scripti sunt, in quibus bis comedunt,  in quibus more monachorum nō per cellas, sed simul habitantium, non solum omnes regulares horas in Ecclesia decantant, sed  in refectorio tam post sextam quam post vesperas, nullo sospite excepto, communiter edunt. Quibus tantum diebus, antiquorum eremitarum æmulatione ne ab aliis sacris operibus licet dignitate inferioribus impediantur, salutare omnipotenti Deo pro salute sua ac mundi, sacrificium offerūt, quod ex vsu iam veteri tracto nomine, quia Deo mittitur, Missa vocatur. His sacris diebus, qui singulari priuilegio a Domino vel eius Resurrectione Dominici dicuntur, ac sæpe dictis ipsius vel Sanctorum eius solennitatibus Missas celebrant. Diebus quibus eis legumine vti licet, illud ipsi ad mensuram acceptum, sibi aptant  coquunt. Hoc vero tunc, quando non communiter in refectorio, sed quando eos in cellis suis solos comedere eremitica institutio præcipit. Vinum nullo tempore, ante mensam vel postea sumunt. Sed si quis tunc sitim passus fuerit, aqua ei, non vino, vti licet. His ne tam sanctam institutionem omnino muti præteriisse videremur, breuiter præmissis, ad miracula per quosdam ex ipsis nostro tempore facta, procedendum est. Hæc enim in toto isto opere principalis, vt sæpe iam dixi, fuit mihi causa scribendi, hoc est, miracula vbilibet vel quolibet tempore facta ad præsentium vel posterorum memoriam transmittendi.