Imperator Hispanus, magnus Christiani populi princeps, deuotus maiestati vestræ filius, licet apud pietatem vestram multum possit  posse debeat: tamen quia inter modernos reges præcipuus amicus  benefactor Cluniacen. Ecclesiæ est, me ad præsens mediatorem,  apud vos intercessorem elegit. Pro quo vt exaudiri merear, quod facerem si præsens essem, nunc absens facio:  me cum omnibus fratribus meis, filiis vestris, qui hoc audire potuerunt, ad pedes pietatis vestræ, non tantum corde, sed etiam corpore ipso prosterno. Oro, vt quorum preces tam paterne, tam benigne, totiens  totiens vestri gratia admisistis: hac saltem vice nequaquam benignitate solita repellatis. Largitas enim paternæ gratiæ, qua nos pene semper audire soletis, vbique diffusa, ab omnibus audita, trahit multos ad nos,  frequentatis precibus compellit nos fatigare vos. Sed non ego pro Rege Hispano, non pro Romano, non pro quolibet mortalium preces funderem, si id iustitiæ repugnare cognoscerem. Vnde licet earum rerum, quibus non interfui, testis esse non possim, sapientum tamen multorum, magnorum, probatorum etiam virorum testimonio, non minus quam oculis meis vel auribus credere compellor. Horum itaque omnium attestatione, ex quibus multi clerici, quidam monachi, nonnulli Episcopi sunt, electionem Domini Salamantini Episcopi in Archiepiscopum sancti Iacobi, ab omni clero, ab omni populo, canonice, pacifice, communiter factam, prædictus Imperator per humilitatem meam maiestati Apostolicæ repræsentat. Et quia illa Ecclesia, ad quam electus est, tanti Apostoli corpore gloriosa, tot Sedis Apostolicæ pruilegiis sublimata, inter omnes Hispanas Ecclesias caput extulit: nobilem, prudentem, honestam, probatam personam, præ aliis terræ illius Ecclesiis requirebat. Quam se inuenisse tandem in isto lætata, eum sibi, vt dictum est, concorditer in Pastorem elegit. Vnde si quis post illam communem  solemnem electionem, alicui proprio commodo inseruire volens, ab illo desciuit: prouideat sollicitudo paterna, ne illi liceat ob priuatum lucrum bona publica impedire, vel ea de causa pacem tantæ Ecclesiæ perturbare. Astat igitur,  ad fores vestræ misericordiæ manu nostra pulsat imperator Hispanus, Sancti Iacobi clerus  populus: vt electum suum non sublimiter, non superbe, sed humiliter  mansuete ad vos venientem, suscipiatis: vinculum Apostolicæ seueritatis, quod modeste pertulit, resoluatis:  quod potestatis vestræ solius est, translationem eius de Salamanca ad vrbem sancti Iacobi Apostoli cōcedatis. Et vt apud pium Patrem legati contemplatione, ipsa possit iuuari legatio: vobis cognitum  dilectum venerabilem fratrem nostrum Natalem, nuper Resbaci Abbatem, paternitati vestræ direximus. Quem quia a Mariæ otio, quod apud nos elegit, inuitum  reclamantem nostris viribus non potuimus: ad hoc suscipiendum negotium, cui resistere non potuit, obedientiæ virtute cōpulimus. Vnde si placet, quem nos exasperauimus mittendo, vos lætificate, effectum precibus annuendo.