Fixum atque in perpetuo ratum cuncti sanctæ Ecclesiæ filii, præsentes et successuri, teneant quod Hugo de Toceio et Norgaudus frater ejus concesserunt Deo et S. Mariæ et ecclesiæ Molismensi et monachis in insula de Crisenon manentibus tantum de illo alodio quantum habitationi et omnibus officinis eorum, hortis et virgultis et cimeterio necesse erat; et terram quantum una caruca laborare poterat; ita ut, si aliqua mulier in ipsa terra a monachis culta habitare voluerit, non contradicant, et aliam terram accipiant, ut diximus, quantum propriæ carrucæ opus fuerit. Concessimus etiam eis usuarium silvarum, præter quod nihil vendent aut dabunt, et pascuarum. . . . . ad omnes usus eorum; et de propriis porcis suis non dabunt pasnagium; et unam aream ad unum horreum faciendum; et unum furnum si facere voluerint, et quidquid ex eo exierit; duo quoque piscatores in Icaunam. Quotiescumque vero abbas Molismensis, vel prior supervenerint, mittent piscatores in Icaunam et Batiolam, qui piscatores jurabunt quod pisces non vendent, sed in coquinam deferent. De pratis suis dederunt tantum de Brolio suo quantum uni carrucæ suffecerit, et extirpabunt fructices quantum necesse fuerit. Post hæc, post mortem domini Hugonis, domnus Norgaudus frater ejus, tam pro ejus quam pro sua anima, tertiam partem de toto alodio de Crisenon monachis in augmentum dedit, exceptis servis suis cum tenementis eorum. Quidquid etiam de suo casamento eis jam datum fuerat laudavit, scilicet dimidium molendinum, quod ab eo tenebat Gauffredus de Vencellis, et ecclesiam de Lucheio, et manum firmam quam Hugo de Puncta dedit S. Mariæ; tribus quoque mancipiis eorum, id est pistori, coco et cellerario concessit usuarium aquarum et pascuarum et silvarum ad domos suas faciendas et ad ardendum, et areas domorum suarum. Si porcos habuerint in sylvis, dabunt pasnagium. Acta sunt apud Toceium castrum, II kalendas junii, præsidente Humbaldo episcopo ecclesiæ Autissiodorensis, et de his omnibus fecit donum prædictus Norgaudus domno Roberto primo Molismensis ecclesiæ abbati, laudante et concedente uxore sua Ermengardi et filia Beatrice cum cæteris infantibus suis, videntibus et audientibus testibus istis, S. Hugo canonicus, filius Gocelini, S. Gosbertus filius Herberti Wifel, S. Johannes de Lanniaco, S. Valterius filius Calonis, S. Stephanus de Casellis, et Iterius frater ejus, Gosbertus Capellus, S. Hugo Grossus, S. Alexander, S. Hugo Rufinus, S. Fulco de Toceio. Hoc notandum quod justitiam propriorum mancipiorum dedit monachis, de his quæ deliquerint intra claustra vel cimiterium monasterii accedentibus supra scriptis testibus.