Ego Petrus, abbas Sancti-Martini Trecensis, notum volumus fieri universis, presentis litteras inspecturis quod querela vertebatur inter me et capitulum Sancti-Martini Trecensis, et capellanum de Sormeri, et nobilem virum Stephanum, militem, et Milonem, filium ejus, et Agnetem ejusdem Milonis uxorem, et parrochianos predicte ville, ex una parte, et abbatem et conventum Pontiniacensem, ex altera parte. Nobilis siquidem vir, Stephanus et parrochiani supredicte ville dicebant quod ad reficiendam ecclesiam de Sormeri, quotiens opus esset, usuagium in nemore de Franquul habebant. Abbas, vero, et conventus Pontiniaci, e contrario dicebant quod ecclesia de Sormeri in nemore de Franquul nullum usuagium habebat, sed debita prescriptione dictum nemus in bona pace possederant. Tandem, memoratus Stephanus, utriusque ecclesie paci providens, et quieti et utilitati, dedit ecclesie de Sormeri, pro remedio anime sue et uxoris sue Esmeline, et predecessorum suorum, XX solidos censuales, annuatim, in crastino Sancti-Remigii persolvendos, tali conditione ut prefatum nemus de Franquul fratribus Pontiniacensibus liberum et quietum perpetuo remaneret. Ego, vero, P. abbas et Capitulum Sancti-Martini Trecensis, et capellanus de Sormeri, et sepedictus Stephanus, et Milo, filius ejus, et Agnes ejusdem Milonis uxor, et omnes parrochiani predicte ville pro annuo censu memoratum nemus de Franquul fratribus Pontiniacensibus liberum et quietum concessimus et laudavimus, et omnino quittavimus. Ut, autem, hoc totum suprascriptum inviolabilem obtineat perpetuo firmitatem, ego P., abbas, ex assensu capituli Beati-Martini Trecensis, ad petitionem sepedicti Stephani, militis, et ejusdem filii Milonis, et ipsius uxoris Agnetis, et omnium parrochianorum de Sormeri, presentem paginam sigillo nostro roboravimus. Actum, anno Verbi incarnati Mº CCº nono.