I. Notum sit cunctis presentibus et subsequentibus sancte Ecclesie filiis quod venerabilis Stephanus sancte eduensis ecclesie pontifex, communicato consilio totius capituli illius ecclesie et assensu duorum presbiterorum Teobaldi scilicet et Johannis qui tunc temporis marriniacensem regebant parroechiam, concessit monachis cisterciensibus decimam musiacensis fundi omnibus diebus. Nam hujus fundi decima ad marriniacensem hactenus pertinebat ecclesiam, ideoque ad hoc donum necessarius erat consensus ante dictorum presbiterorum. Decima vero agriculture proprie illorum concessa est monachis. Porro si alii homines voluntate ipsorum ibi agriculturam exercuerint, illi qui solebant decimam illorum accipiant. Hujus rei testis est Humbertus archipresbiter pluresque alii qui hec viderunt et audierunt. II. Illis diebus, predicte decime partem domnus Teodericus et conjunx ejus de castro curenziaco, de domo Gotzeranno rufo qui habitabat apud Corbertaldum, tenuerunt, ipseque eam de domno Bernardo de Ruili et filiis ejus Secgino et Brutino habebat. Qui omnes pro spe future retributionis a Deo, predictam decime partem ad opus monachorum dimiserunt, hoc predicto Bernardo de Ruili ac liberis ejus et uxore Secgini laudantibus. Hanc decimam antedicti antistitis consensu predicti monachi libere hodie possident. Deo gratias.