Sanctus autem Pater Maiolus pro fidei suæ merito, sanctitatis  reuerentiæ cultui maximo adnumeratus est in vita sua. Modo autem illi adscriptus sanctorum numero viuentium cū Christo: choruscat in terris miraculorum signis, fiduciale solamen nostræ inuocationis: hoc numquam obliuiscetur noster animus, hoc valde ampliatum erga se sensit quidam homo nomine Ascellinus, qui erat de pago Senonico, qui per multos dies in quadam silua laborabat, vt exinde aliquas fruges annonæ colligeret. Vnde vespertinali hora sabbathi in illud opus nimium extra horam intētus, cæcitatis perpessus est casus,  per totam noctem illam incassas vadens vias, tandem lassabundus  desatigatus, vno in loco remansit. In crastino autē die, scilicet dominico, parentes ipsius ad eius venerunt domum, vt cum eo venirent ad Ecclesiam, audituri Missas  diuinum officium. Sed familiam ipsius valde inuenerūt turbatam, quia eorum Dominus antecedenti nocte non venerat, vnde pariter in syluam abierunt, quo recurrere solitus erat. Inuentus autem demonstrat apertos  splendidos oculos, sed nihil ex eis videre. Educitur aliorum manibus cæcus de silua eiusdem cæcitatis per aliquos dies sustinens moras. Adductus autem ad sancti Maioli sepulchrum, per Dei gratiam integerrimum recepit lumen oculorum. Recepto autem beneficio videndi, lætus ad suos repatriauit,  festiui diei dominici reuerentiam sic vlterius castigatus custodiuit.