VIDENS igitur domnus Episcopus Bruno statum loci in ambiguo positum, supplex adiit D. Maiolum Cluniacensis Monasterij Abbatem, multaque prece poposcit, quatinus eius auxilio quiuisset reparare in melius, interius religionem,  exterius possessiones. Cuius precibus flexus reuerendus Abbas Maiolus dedit ei XII. Monachos ex omni Congregatione electos, disciplina sanctæ Religionis instructos, diuina  humana sapientia doctos, nobilitate carnali claros. His Abbatem præfecit Willelmum nomine,  Patrem spiritalem sibi poscentibus filiis instituit. Hic Italia extitit oriundus alto satis germine,  nobili prosapia editus, quem supradictus D. Maiolus Roma veniens inuenit in Monasterio Lanceio dicto, vbi a puero educatus fuerat, assumensque eum ipso deprecante, secum adduxit Cluniacum ætate iuuenili florentem.