Cum Dei misericordia sua gratuita bonitate Novum Monasterium, idest Cistercium, in Burgundia constructum, et regulari disciplina ditaret, et copiosa monachorum multitudine adaugeret, quidam sacerdos vera religione non mediocriter adornatus, Ansius nomine, in autosiodorensi territorio degens, rogavit donnum Stephanum Novi Monasterii abbatem et monachos ejusdem loci, ut in loco suo, qui Pontiniacus dicebatur, monachis et abbate ibidem collocatis, abbatiam ordinarent. Qui spe regularis discipline propagande incitati voto supradicti sacerdotis se satisfacturos promiserunt, si antistes in cujus diocesi locus ille situs erat amplecteretur. Dehinc donnus Stephanus abbas et Ansius sacerdos Autisiodorum venientes causam ordinande in predicto loco abbatie, beate memorie Humbaldo episcopo aperiunt. Quorum studium laudabile pontifex audiens letissimus redditur, magnum se sibique commissos spiritualis boni emolumentum nacturos fere confidens, si suo tempore gratia divina sancte regule amatores in suo multiplicaret episcopatu. Eo tempore assensu ac dono auctoritateque donni Humbaldi episcopi et totius capituli ecclesie sue ac venerabilis sacerdotis Ansii, suscepit donnus Stephanus abbas pontiniacensem ecclesiam ad abbatiam inibi ordinandam. Cartam vero caritatis et unanimitatis inter Novum Monasterium et abbatias ab eo propagatas compositam et corroboratam idem pontifex et canonicorum conventus ratam per omnia habuerunt ...