Ita-ne iocari libet? Dignanter sane atque amicabiliter: sed si ita luditis, vt non illudatis. Nolite mirari hoc: nam suspectum id mihi facit vestra ipsa tam inopinata dignatio. Non enim multum temporis est, quod scribens ad vos coronam vestram debita reuerentia salutaui:  non respondistis mihi verbum. Nec multo ante rursum ex vrbe Roma vobis scripseram:  nec tunc quidem vel vnum iota recepi. Modo miramini, quod reuertenti nuper de Hispania nugas meas denuo ingerere non præsumpsi? Quod si culpa est, quacunque ex causa non scripsisse: sine culpa profecto non erit, noluisse, ne dicam contempsisse, rescribere. En in quo pro me faceret iustitia, quia id a me flagitatis: nisi mallem occurrere gratiæ redeunti quam retardare eam, dum vel me excusare inutiliter volo, vel alium accusarē in mente, quod ore non promerem: quod hoc vera recuset amicitia. De cætero, quia charitas omnia credit, iam omnis suspicio de medio fiat. Gaudeo quod recaluistis priscæ amicitiæ recordari:  læsum reuocare amicum. Libenter redeo reuocatus. Felix qui reuocor: nullarum iam memor sum iniuriarum. En ego qui fueram vestræ profecto sanctitatis seruus,  ante. Gratias ago, optime locatus sum: intimus vobis denuo factus, sicut dignamini scribere. Si forte intepueram vt arguitis, haud dubium quin recalescam, fotus vestræ visceribus charitatis. Et nunc quod placuit scribere, obuiis manibus suscepi: legi auide, libenter relego,  placet sæpius repetitum. Placet, fateor, iocus: Est enim  iocunditate gratus,  serius grauitate. Nescio siquidem quomodo inter iocandum ita disponitis sermones vestros in iudicio, vt  iocus leuitatem non redoleat,  auctoritas conseruata hilaritatis non minuat gratiam. Porro auctoritas ita conseruatur, vt illud sancti viri vobis merito posset aptari, Si quando ridebam, non credebant mihi. Eia rescripsimus,  puto iam iure exigimus ampliora, quæ promisistis. Dignum est vt sciatis quæ penes nos sunt. Decretum est mihi, vltra non egredi de Monasterio, nisi ad Conuentum Abbatum apud Cistercium semel in anno. Hic fultus orationibus vestris,  benedictionibus consolatus: paucis diebus, quibus nunc milito, expecto donec veniat immutatio mea. Propitius sit mihi Deus, vt non amoueat orationem meam,  misericordiam suam a me. Fractus sum viribus,  legitimam habeo excusationem: vt iam non possim discurrere vt solebam. Sedebo  silebo, si forte experiar quod de plenitudine intimæ suauitatis sanctus Propheta eructuat, Bonum est, inquiens, expectare Dominum cum silentio. Et ne solus videamini mihi lusisse, puto iam non audebitis hoc nostrum silentium reprehendere,  more vestro appellare soporem: quod, vt puto, congruentius ac magis proprie, Esaias cultum iustitiæ nominat:  de quo legitis in hoc ipso Propheta, dicente Domino, In silentio  in spe erit fortitudo vestra. Commendate me orationibus sancti Conuentus Cluniacensis, salutato prius ex me, seruo omnium, si dignum iudicatis.