Joannes episcopus servus servorum Dei, Eudoni venerabili abbati Vizeliacensis cenobii, omnique congregationi ejusdem monasterii in perpetuum. Quotiens illa a nobis tribui optantur, quæ dationi incunctanter conveniunt, animo nos debet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium. Atque ideo quia postulasti a nobis quatenus privilegium sedis apostolicæ monasterio Vizeliaco, cui præesse dinosceris, quod constat olim a Gerardo, nobilissimo et christianissimo viro, necnon et Berta uxore ejus, in honore domini et salvatoris nostri Jean-Christi et veneratione beatissimæ semper virginis Mariæ genitricis ejusdem domini nostri Jesu-Christi, constructum, in regno, scilicet Burgundiæ, in pago Avalensi; quodque a prefatis fundatoribus beato Petro apostolorum principi, pia devotione et testamenti pagina collatum est, facere deberemus: inclinati precibus tuis libenter fieri decrevimus. Per quod nimirum apostolicæ sedis privilegium confirmamus, atque statuimus, ut nulli regum, nulli antistitum, nulli comitum, nulli cuiquam alii liceat ipsum monasterium perturbare, vel ea quæ ibi a jam dictis fundatoribus, vel ab aliis fidelibus oblata sunt, vel in futurum offerri contigerit sub cujulibet causæ, occasionisve specie, minuere, vel auferre, sive suis usibus applicare; sed sine inquietudine in sustentatione ejusdem monasterii, et usibus abbatum et monachorum, sub regula sancti patris Benedicti, ibi Deo militantium, volumus ea et præcipimus possideri: ea videlicet conditione, ut nullus successorum nostrorum pontificum in hac sancta Sede, cui auctore Deo servimus, unquam vel usquam quiddam de eisdem rebus cuiquam beneficiare, commutare, aut sub censu quolibet concedere, per futura tempora patiatur, sed censum tantummodo in testamento traditionis a fundatoribus qui ex eodem monasterio hanc sanctam heredem Romanam fecerunt Ecclesiam, etiam delegatum, unam videlicet libram argenti annis singulis successores nostri accipientes, piæ paternitatis suffragium eidem monasterio sollicitudine pastorali vigilanter contra omnes infestantes impendere studeant. Item constituimus ut, obeunte abbate prædicti monasterii, non alius ibi quacumque obreptionis astutia ordinetur, nisi quem consensus monachorum, secundum timorem Dei et institutionem regulæ sancti Benedicti elegerit, et hujus apostolicæ sedis pontifex previderit ordinandum, aut suggestione monachorum consenserit ordinatum. Hoc quoque capitulo presenti subjungimus, ut locum avariciæ secludamus, nullum de regibus, nullum de episcopis vel sacerdotibus, vel de quibuscumque fidelibus, per se, suppositamve personam, de ordinatione ejusdem abbatis, vel clericorum, aut presbyterorum, vel de largitione chrismatis, aut consecratione basilicæ, vel de quibuscumque causis ad idem monasterium pertinentibus, audere in qualibet specie exenii loco quidquam accipere, neque eundem abbatem pro ordinatione sua aliquid dare præsumere, ne hac occasione, ea quæ a fidelibus pio loco offeruntur, consumantur. Neque episcopus civitatis ipsius parochiæ, nisi ab abbate ipsius monasterii invitatus, ibidem publicas missas agat, neque stationes in eodem cenobio indicat, ne servorum Dei quies quoquomodo populari conventu pertubari valeat, neque paratas, aut mansionaticos exinde præsumat exigere. Susceptionem autem fidelium et religiosorum virorum atque beneficentiam, quam jubet apostolus cunctis exhibendam, pro possibilitate loci et facultatum, non modo ibidem fieri [non] denegamus, verum etiam suademus; sed et modus in numero congregationis adeo conservetur, ut nec pluralitas penuriam, nec paucitas inhabitantium destitutionem loci indicere valeat. Privilegium quoque a prædecessore nostro piæ memoriæ papa Nicholao, eidem monasterio collatum, nostra auctoritate confirmamus; excepto dumtaxat quod ipse sub nomine ancillarum Dei, quæ ibidem pro crebis infestationibus sæculi nunc ordinabiliter manere nequeunt, illud delegavit: nos vero, aptioris utilitatis gratia, sub habitu monachorum esse congruenter decernimus. Si quis vero regum, episcoporum, sacerdotum, abbatum, judicum, comitum, aut sæcularium personarum, contra hanc nostræ institutionis paginam venire temptaverit, percussus apostolico anathemate, potestatis honorisve sui dignitate careat, reumque se coram divino judicio cognoscat, et nisi ea quæ a se male acta sunt defleverit, a sacratissimo corpore Domini nostri Jesu-Christi alienus fiat, atque æterno examini districtæ ultionis subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus, sit pax Domini nostri Jesu-Christi, quatenus et hic fructum bonæ actionis recipiant, et apud districtum judicem præmia æternæ pacis inveniant. Datum per manum Walperti, humillimi episcopi sanctæ Portuensis ecclesiæ, XIII kalendas octobris, anno VI ejusdem domini Joannis papæ VIII, indictione XI. Scriptum vero per manum Georgii, notarii regionarii et scriniarii sanctæ romanæ æcclesiæ.