Quia constat universalis statum Ecclesiæ pro meritis subjectorum atque rectorum sumere detrimentum sui vel incrementum, idcirco cernere est sepenumero quædam Monasteria aliquoties, favente bonorum omnium auspice Christo, multigena augmentatione in dies ad meliora provehi; aliquando vero, adversante illo, de quo Dominus ait: Qui non est mecum contra me est, et qui non colligit mecum spargit, ad deteriora dejici. Hinc est, quod quedam loca, quæ regularis quondam tenore fervoris, et temporalis opulentiæ bonis pollebant, nunc statum pristinæ dignitatis amisisse, et pene funditus eversa esse perspicimus. Quorum ruine Pastores sanctæ matris Ecclesiæ, utpote illius summi Pastoris membra, qui novit ruinosa restaurare, congregare dispersa, pro viribus debent concurrere, ac supplementum sui juvaminis omni sollicitudinis vigilantia exhibere. Hujus considerationis cura instanti pervigil atque sollicitus domnus Vualterius Eduorum Præsul, Monasteria sui Episcopatus ditioni subdita pro Dei amore atque honore, cum regulari b. Benedicti institutione imbuere, tum etiam bonorum presentium stipendiis sagaci industria quantum valuit, studuit augmentare. Cumque his tam piis actibus jugiter indefessus operatur insisteret, animadvertit inter cetera quoddam Cœnobiolum Colchas nuncupatum, quod etiam olim magno honore simul et religione floruerat, ita penitus eversum, ut nullus inibi Monachorum, nullus maneret Canonicorum, preter unum, qui ibidem Missam celebrare erat solitus, Presbyterum. Itaque quia pia intentione, religiosaque sollicitudine statui, unde deciderat, illud cupiebat reformare; sed quoniam a præcessoribus ipsius Episcopis in beneficio secularibus ac potentibus viris erat distractum atque datum, nequaquam absque eorum assensu valebat effectui operam dare: tandem fuit consilii ut per laudationem Hugonis Cabilonensis Comitis, cujus beneficium erat prætaxatum Monasteriolum, interim Abbati vel Monachis Cœnobii Flaviniacensis ad restaurandum committeret, temptaturus in reliquum majora reparationi seu meliorationi ejusdem loci proficua, si id ei, superstite vita, superna concederet gratia. Sed quia vitam illius mors livida nobis abstulit, nec cœpta perfectioni transmittere valuit; idcirco ego Helmoinus Augustidunensis Episcopus successor ipsius, pia hujus cœpti auspicia, quæ isdem domnus Vualterius antecessor et senior meus studuit inchoare, cupio, omnipotentis favente misericordia Conditoris, cum consilio, et adjutorio jamdicti domni Hugonis Comitis, ad finem usque deducere. Cum vero sollicita mentis cura pertracto, hujus negocij efficientiam meliori fine peragam, illud vel maxime ad hoc opus virium fortitudinem mihi videtur eximere, dum perpendo terras vel Ecclesias ad eundem locum pertinentes ita diversis in partibus in multorum beneficio traditas et distractas, ut nullatenus his possint auferri, quorum subjacent ditioni. Quocirca quoniam penitus ita est destitutum atque destructum, quo jam per se sine alterius levaminis solatio nequeat stare, nullum melius invenire potui concilium, quam ut Cœnobio Flaviniacensi, quod, miserante omnipotentia Creatoris, S. Benedicti pollet institutis, quodque nostri Episcopi adnectitur Sedi, illud perpetuo jure subderem atque conferrem: ut scilicet tam Abbas quam Monachi ejusdem Monasterij per succedentis ævi metas sub sui regiminis potestate et dominatione id habeant, restructionemque, aut restaurationem ejus agere summo studio procurent. At vero ad peragendum tam laudabile opus dapsilis liberalitas prænominati domni Hugonis Comitis nobis non defuit. Sed insuper, ut diximus, quia de ejus beneficio erat, ipse obnixis petitionibus, ut hujus testamentum auctoritatis facerem postulavit, Cujus favore, nec non Canonicorum S. Nazarij, sive aliorum nostrorum fidelium laudatione fretus, nec non venerabilis Abbatis Amadei humilis supplicationum precibus adstrictus, statuo atque confirmo per hoc privilegium nostræ auctoritatis, quatinus sine alicujus falsitatis vel calumniæ jactura sub regiminis dominio patris seu Monachorum prædicti Flaviniacensis Monasterii prælibatus locus, S. Georgio Christi testi dicatus, qui Colchas dicitur, fine tenus permaneat ac perseveret, cum omnibus videlicet quæ ad præsens inibi haberi videntur; vel in futuris temporibus tam Prælati Flaviniacenses quam alii homines ibidem donaverint, vel quolibet modo adquirere poterint. Quod si quis hujus nostræ auctoritatis firmitati aliquo modo nisus fuerit refragari, hic talis perpetuo anathemate multatus, eliminatusque a cœtu fidelium, æternæ damnationis subeat supplicium. Actum Augustiduno. Helmuinus Episcopus qui fieri jussit, et firmari rogavit. Rotbertus gratia Dei Rex Francorum firmator extitit, filiusque ejus Enricus. Hugo Episcopus Autissiodorensis. Lambertus Episcopus Lingonensis. Gaudfridus Episcopus Cabilonensis. Beraldus Episcopus Suessionis. Gauzlinus Episcopus Matisconensis. Hugo Episcopus Nevernensis. Aganus Abbas. Hugo Abbas. Ainaldus Archidiaconus. Anseisus Decanus. Gausfredus Abbas. Albuinus Præpositus. Guido Abbas. Richardus Archidiaconus. Erbertus Abbas. Landricus Comes. Otto Comes, nepos Hugonis Episcopi. Tetbaldus Comes, nepos ipsius Episcopi. Gerardus Sinemurensis. S. Vualterii signiferi. Raginardi. Ansedei. Lamberti. Hugonis. Ervei. Achemdei. Himmarus. Salecherius. Rotgerius. Ayrardus. Anno notati Regis Rotberti XXX. Guillelmo scribente vice Raginaldi cancellarii.