Noverint universi sancte matris ecclesie filii quod ego Hugo Baldulfus dominus Brecensis, anime mee predecessorumque meorum saluti consulere desiderans, Deo et Beate Marie Molismensi et venerabili primoque Molismensis cenobii abbati Roberto totique ejusdem ecclesie capitulo, et monachis quos ad sibi serviendum in cenobio in cultura mea, que Piceas dicitur, edificato et fundato, me ministro et datore loci, divina congregavit gratia, villam nomine Paiacum cum ecclesia et oblationibus ejusdem ecclesie et homines, quotquot ibi habebam, cum uxoribus et infantibus, et omnes justicias, consuetudines et corveias, roagium, tholoneum, edictum et furnum et quecumque in eadem villa possidebam, uxoris mee Emeline filiorumque meorum Symonis et Bartholomei concessione, in perpetuam elemosinam tradidi et concessi. His etiam donis et beneficiis superaddidi capellam que est ad fontem de Luxineio, et ecclesiam de Baia, duasque partes totius minute decime et feni, et in Purificatione beate Marie omnes candelas, totamque magnam decimam cum decima carrucarum mearum, exceptis tribus modiis annone qui ad sacerdotem ejusdem ecclesie pertinent, scilicet modio frumenti, modio siliginis, modio avene. Siquidem prior de Paiaco, vel monachus ex parte ejus, singulis annis in natali apostolorum Petri et Pauli in ecclesia Baye missam debet celebrare: cui inquam priori vel monacho suisque ministris dominus Baye procurationem die illa honorifice tenetur preparare; ipse vero pro tali procuratione homines, in festis sancti Petri ceram et nummos pro suis capitibus debentes, et ceram et nummos quos debent, perhanniter debet possidere. Preter hec etiam Peiacensibus monachis dedi et concessi quicquid in decima Ville Nove tam grossa quam minuta possidebam, decimamque carrucarum mearum Brecensium cum duabus partibus omnimode decime castri Brecensis et Peiaci, exceptis duobus modiis annone, uno frumenti, altero siliginis, et dimidio modio vini, quos Peiacenses monachi canonicis Sancti Blitarii sunt reddituri. Dedi etiam eisdem monachis terram que est a terra Guarini filii Theobaudi usque ad terram Walterii filii Reheldis, forique Brecensis salagium cum tholoneo et justicia ad salagium pertinentibus. Pretaxatis vero donis adjunxi, quod quicumque homo, sive liber sive servus, Peiacensi ecclesie aliquid in elemosinam dederit, et quicquid de casamentis meis eidem ecclesie impartitum vel datum fuerit, vel etiam monachi prefati in Brecensi dominio emptione vel quocunque alio modo acquisierint, illud inquam pacifice possideant et quiete. Addidi etiam quod, si aliquis a Brecensis dominii terra fuerit exulatus, et repatriare voluerit volens Peiacensium fratrum collegio aggregari, Brecarum domino nullatenus obviante liceat ei cum eis pacifice conversari. Addidi etiam quod, si aliquis alienigena, nulli dominio de jure servire astrictus, alicubi in villa vel in terra monachorum habitaverit, vel etiam, si quod frequenter accidit, per aliquam villam monachorum iter faciens, universe carnis debitum exsolverit, monachi tam corporis quam rerum ipsius dominentur libere et absolute. Preterea si aliquis homo vel femina eorundem monachorum alicubi in villa vel in terra domini Brecensis habeat mansionem, liceat eis in eos commodam justiciam exercere. Quicquid etiam terre arabilis prefati monachi propriis carrucis excolere potuerint, sine omni consuetudine et terragio teneant et possideant. Pascua vero que ubicumque in Brecensi dominio continentur, qualiacumque sint, sive nemoralia sive campestria, tam monachorum quam suorum hominum vel hospitum animalibus, dampna, si qua de pascendo intulerint, restaurando, communia sint. Quicquid etiam nemoris ad edificationem vel reparationem monasterii seu domorum vel grangiarum, vel ad alios usus, monachis opus fuerit, in quodam nemore Brecensi, quod dicitur Chapetuns, eis libere tribuo et concedo. Si vero, Domino suffragante, aliquam domum sive domui appendiciam in Brecensi dominio edificaverint, illa etiam domus, in quibuslibet usibus sibi necessariis, nemoribus meis de Chapetuns in perpetuum utatur. Homines autem et hospites prefate ecclesie Peiaci, in eadem villa vel in parrochia ville commorantes, in quodam Brecensi nemore, quod dicitur Chapetuns, usuarium habeant, secandi paxillos ad vineas et quelibet ligna, preter quercum et fagum, perhemnem licentiam habituri, ramos etiam cujuslibet quercus vel fagi, quantecumque fuerint, cum quercu et fago, si aride sint, et satonem ad alia ligna colliganda de quolibet nemori succisuri. Ligna etiam, a tali usuario habita, inter se mutuo vendere et emere nullatenus prohibeantur. In hujus autem muneris recordationem singule domus vel familie prefate ville Peiaci, excepta monachorum domo, quam erga dominos Brecenses ab omni consuetudine immunem et liberam fore firmavi et institui, pro singulis ignibus duos panes duosque denarios domino Brecensi annuatim persolvent. Preter hec autem Brecensibus dominis et monachis Peiacensibus hoc esse commune institui, ut hominibus vel mulieribus, tam Brecensis domini quam Peiacensium monachorum, absque contradictione liceat alternis conjugiis sociari, hoc utrumque jure servato quod, cujus mater fuerit, ejus erunt et infantes, hereditate pueris libera remanente; porro eorum hereditates, qui sub tali communitate matrimonia contraxerint, si sine filiis vel filiabus obierint, propter manum mortuam dominis suis possidende remanebunt. Ceteris etiam donis superaddidi villam Curgenensem, et ejusdem ville homines et feminas quotquot ibi habebam, et omnes justicias, consuetudines et corveias ejusdem ville et Ville Venardi et de Voisi et de Chavineio, et alnetum per lou Noeiz usque ad filum aque, et omnes finagium per Dumum Brunelli et per la Haie Erardi et per lou Nageiz usque ad nemus, et usuarium in quodam nemore quod dicitur les Noes, et in viridi et in sicco, tam monachis quam hominibus eorum vel hospitibus perhemniter possidendum, et omnia alia quecumque in eadem villa vel in ejusdem ville finagio ad possessionem meam pertinebant; pratum etiam quoddam quod vocatur Dominium, juxta Villam Venardi situm, et aliud pratum, quod subjacet ville que Curia dicitur, similiter et aliud secus Pontem Sancti Prejecti, et terram clausi de Monte Bloveno, et superiorem et interiorem, et quicquid terre ibi habebam. Hec inquam omnia, pro anime mee et patris mei uxorisque mee ac puerorum meorum salute, Molismensi ecclesie et Peiacensibus monachis tradidi et perhemniter possidenda concessi. Et ne quis in posterum his institutionibus et largitionibus temere obviare presumpserit, presenti carte, sicut patet, sigilli mei munimen et roboramen adhibui. Actum est hoc et confirmatum Trecis, anno incarnationis domini nostri Jhesu Xpisti M°. C°. quarto.