[Gregorius Episcopus servus servorum Dei Hugoni venerabili Abbati Cluniacensis Monasterii, suisque successoribus in perpetuum. Suscepti nos officii cura compellit venerabilibus locis, et præcipuè his, quæ proprii Juris sunt sanctæ Romanæ Ecclesiæ, talem nostræ dispensationis adhibere diligentiam ut in illis ea maximè Apostolicis Privilegiis, et memorabili auctoritate firmentur, quæ ad sacræ eruditionis studium, et ad Religiosæ vitæ propositum, et diuturnam spiritalis gratiæ ædificationem potissimùm valere noscuntur. Quapropter de spiritali gubernatione, et statu Monasterii sancti Benedicti consistentis inter littora Padi et Larionis fluminum, hujusmodi instituta sancire et confirmare duximus, ut nostra, quam semel impendimus, semper cum Dei adjutorio sollicitudo invigilet; et sicut in illo Auctorum, à quibus constructum et Deo oblatum est, omni tempore devotio, fides, et pietas vivit: ita ad commune ipsorum ac nostræ devotionis meritum, nostra ibidem providentia Deo disponente vivat, ac operetur auctoritas. Namque monasterium illud à Thetbaldo illustri viro Patre Marchionis Bonifacii constructum est, traditum verò et in proprium jus collatum Beato Petro et ejus Apostolicæ Sedi, sicut et aliqua alia Monasteria tempore nostri Pontificatus à Mathilde filia ejusdem Marchionis Bonifacii quondam decreta et corroborata constitutione, sicut etiam in aliis, quæ ad communionem et confirmationem ejusdem loci fecimus, habetur Privilegiis; ut inde per singulos annos Beato Petro, et ejus Apostolicæ Sedi, in præsentia Romani Pontificis, aut ejus Archilegati Romæ, aut ubi ipse jusserit, octo diebus ante vel post Kalendas Maii, una Romana uncia auri in pensionem reddatur. Verùm quia Tu, dilectissime frater et Abbas venerande, ad regendum illud Monasterium de Congregatione Monasterii Cluniacensis, cui Deo auctore præesse dignosceris, Fratrem Nitelum nobis donasti virum Religiosum, et prudentem, et doctum, qui ibidem sacræ Religionis formam atque doctrinam, secundùm Regulam sancti Benedicti, et vestræ conversationis consuetudinem edoceret, et Deo auxiliante institueret. Ne hujus ædificationis vestigia in posterum deleantur, aut tui, frater, spiritualis germinis fructus, per subrogationem alicujus extraneæ conversationis et infœcundæ supplantationis, aliquo deinceps tempore deficiat, vel occasione depereat; curam illius loci tibi tuisque successoribus in perpetuum in nostra vice committimus: ut in ejus gubernatione atque custodia nostræ sollicitudinis Tu, omnesque successores tui et potestatem habeant, et studium procurationis impendant. Decernimus etiam ut, obeunte ibi Abbate, vestra semper provideat diligentia quatenus idonea, et huic officio digna in loco Regiminis secundùm Regulam sancti Benedicti persona subrogetur: et quidquid in Monasterio ad augmentum et observationem Monasticæ Religionis institui vel emendari oportuerit, vestro semper Magisterio et dispensatione amministretur. Salva quidem in omnibus auctoritate Sedis Apostolicæ, cujus juris locus ille esse dignoscitur, et cæteris quæ de consecratione Abbatis, et fratrum Monasterii, necnon et aliorum ad id pertinentium seu de redditione census. Postremò de omni statu ejus, in privilegiis pro sua stabilitate et speciali monitione sibi concessis decreta ac statuta firmavimus. Absque data. Miserationes tuæ Domine super omnia opera tua.]