Post illa miranda opera vel signa, quæ ad legentium vel audientium spiritualem ædificationem supra præmissa sunt, sequatur  istud, quod post vniuersa illa me comperisse contigit. Nec solum me post illa hoc comperisse contigit, sed insuper post illa omnia prouenisse accidit. Fuit in monasterio Lehunensi, Ecclesiæ Cluniacensi subiecto, frater quidam nomine  habitu Monachus, sed vita  moribus monasticæ conuersationi  sanctitati non parum aduersus. Hic strenuus  perspicax in humanis, hebes  obcæcatus erat in omnibus fere diuinis,  ad monasticum propositum pertinentibus rebus. Corripiebatur sæpe a Priore suo,  a religiosis fratribus in iam dicto monasterio cum eo simul morantibus,  multa propter excessus suos frequenter tam verborum quam verberum spōte vel inuitus probra ac iniurias tolerabat. Videbatur aliquando in eo proficere spiritualium cura medicorum,  specie tenus conuersus a prauis studiis putabatur. Sed paruo interiecto tempore, non solum in nullo melior, sed insuper omni spreto cœlestis medicinæ labore, seipso deterior apparebat. Producta est hæc eius pertinacia multo tempore, nec alicuius studio finiri potuit, quousque eo indurato, ille qui attingit a fine vsque ad finem fortiter, congruum tam diuturnis malis finem imposuit. Depositus erat ab exteriorum administratione, merito culparum suarum,  inuitus ac murmurans, regularibus claustri septis retinebatur. Non potuit tandem pati tam odibilem sibi clausuram,  diabolico dolore stimulatus, carceris sui iniurias in Priorem vel fratres suos casu aliquo refundere gestiebat. Erant prope ipsam Ecclesiam horrea, ad recondendas fruges monasterij præparata. Concluserant intra eadem Prior ac fratres suum pene totius anni victum,  tam ad esum quam ad potum sibi ex ipsis frugibus necessaria præparauerant. Nam quia terra illa parum vini fertilis est, non solum panem ad edendum, sed  ceruisiam ad bibendum, ex ipsarum frugum succo conficere soliti erant. In hæc fratrum victualia nequam ille exarsit. Et arbitratus mala quæ pro sceleribus suis a fratribus perpessus fuerat, damnis eorum se eis optime recompensaturum, igne horrea prædicta succendere parat. Vnde claues claustri fur nocturnus furatus, de claustro egreditur,  vniuersorum absentia explorata, occulte ignem horreis iniicit, sic quod ad claustrum nullo sciente regreditur. Iamque fratres matutinis pro more finitis laudibus, ad strata propria reuersi fuerant,  ecce immissus a monacho ignis paulatim succrescens, in manifestas subito flammas erupit. Exclamat ille sacrilegus primus,  velut innocens,  inscius facti, quasi ad extinguendum cum aliis accurrit. Laborantibus tamen cunctis,  ad flammas extinguendas pro posse occupatis, respicit ille nec adiuuat,  velut vltioni congratulans, ociosus spectator assistit. Non tulit hoc in longum diuina censura, nec, vt de similibus solet, tantum nefas in posterum punire distulit. Mox enim eum percutienti Angelo tradens, inuisibili gladio peremit, cunctisque qui aderant videntibus, morte præsenti pariter  æterna frustrauit. Fratres tam subito  horrenda eius morte perterriti, elisum ad terram iamque exanimen, in manus suscipiunt, atque ad abluendum pro more deferunt. Iamque illo ad lauandum nudato, clauem quam paulo ante furatus fuerat, eum nefanda manu adhuc tenentem reperiunt. Placuit ita Deo,  ad corrigendos pertinaces in malo homines, sic disposuit. Nam cum vitali spiritu recedente, mos sit vniuersa corporis membra dissolui, manum mortui huius ad retinendam clauem, quam ad tantum scelus perpetrandum furata fuerat, tenacem reddidit. Fecit hoc ne vindicta tanti sceleris casui deputaretur: fecit, vt virus eius notum fieret, vt maiore miraculo seipsum nequam ille quod viuens noluerat, mortuus proderet,  vt omnes ad quos tā pessimi criminis fama pertingeret, a cōsimili opere deterreret. Iam dictæ igitur clauis  aliarum quas nunc reticeo rerum indiciis, de tanti mali auctore certificati fratres, cadauer illud, cuius animam iam inferus possidebat, vtpote furis, sacrilegi, incendiarij, excommunicati, a consortio sanctorum corporum expulerunt,  procul extra Christianum cimiterium proiecerunt.