Anno domini DCCCCo LXXXIIIIo qui fuit primus annus Othonis tercii secundum cronica, mundi vero IIIIm DCCCCus XLVIIus levatum est Parisius corpus sancti Mederici abbatis, ipso die depositionis eius scilicet IIIIo kl septembris. HicEdue civitatis pago ortus, nobilis genere, cum XIII annos etatis implesset, invitis parentibus ad monasterium eiusdem civitatis abiit et ingressus tante abstinencie fuit ut in ebdomada non nisi bis edulii quicquam caperet, non nisi pane ordeaceo vel quod vilius reperire poterat et aque modico fiebat, corpus vero cilicio asperrimo occulte tegebat et desuper aliis fratribus in vestibus similis erat. Tandem mortuo abbati successit, ubi non honorem, sed honus se accepisse considerans, omnibus sibi commissis verus pater apparere studuit. Ipso tempore [cum] quidam monachus eiusdem loci cum libidinis estu graviter ureretur et hoc pio patri indicasset, ille tunicam qua induebatur ei ad induendum direxit, qua induta illico demon incentor ipsius mali fugiendo delituit, magnis vocibus proclamans: Sancte Mederice, cur me incendis precibus tuis, vasculum quod diu possederam abstulisti et me inextinguibili incendio mancipasti? Tunc sanctus divina voce eum increpavit et ille abscessit et monachus postmodum in tanta sanctitate permansit ut plurime per eum virtutes efficerentur. Alius quoque predicti patris discipulus ita erat dyabolica illusione subactus ut quandocunque operi divino insistere deberet, statim ut sinaxeos oratione consueta finienda esset, antequam genua flecteret, ab ecclesia exiret. Qua de causa frequenter admonitus non tamen est correctus. Tunc sanctus panem accepit et benedicens 