Anno a Nativitate Christi millesimo sexcentesimo trigesimo sexto, mensis septembris vigesima secunda, coram me notario apostolico debite immatriculato, antiquo insignis ecclesiæ Sancti-Stephani canonico, et testibus inferius subsignatis ex hoc Sancti-Germani monasterio, ordinis sancti Benedicti, congregationis sancti Mauri, comparuit Claudius Ejame, latomus, qui nobis retulit quod cum ipse sub patre suo ejusdem monasterii fabro cæmentario operaretur, contigit ut vigesima mensis julii, anni sexcentesimi trigesimi sexti supra millesimum, evocatus fuerit a reverendo patre domno Georgio Viole, ejusdem monasterii priore, ut fracturam quandam operculi quo loculus sancti Mariani abbatis operiebatur, adeo magnam ut per eam caput immitti posset in loculum, quamprimum reficeret: re tamen in alterum diem dilata, ipsi venit in mentem, ut aliquam ossium aut vestimentorum ejusdem sancti partem sibi surriperet, quam ob rem postero die summo mane, sumpto secum nitidissimo sudariolo, prodiit ad ædem Sancti-Germani, sepulchrumque sancti Mariani clanculum adiit; ubi cum, manum in loculum per supradictum foramen immisisset, et jam quodam modo sacratissimum corpus attingeret, subito summus eum terror incessit, toto corpore contremuit, sudoreque frigido manavit, quo cum ejus indusium et capilli perfunderentur, ipsum vero brachium per fracturam in loculum immissum, frigidum et inflexibile ac immobiliter in eodem, vi quædam incognita, detentum fuit. Dumque in ea esset rerum extremitate, intervenit R. Pater D. Georgius Viole, qui cum eum esset intuitus, increpuit quod opus injunctum non exquereretur, sed propius accedens, idque quod acciderat ex eodem Claudio Ejame perdiscens, eumdem hortatus fuit ut reatus sui pœnitens, veniam a beato Mariano humiliter expeteret. Quod cum ea qua poterat cordis compunctione peregisset, sensit ex intimo loculi, vi quadam externa, manum, brachiumque suum propulsari et extra ferri. Quæ cum peracta fuissent, per octo circiter dies ita jejunus permansit, ut vix quidquam obsonii sumeret, quæ adhuc memorari non potest quin totus contremiscat. Quibus addidit in miraculi testimonium, cujus memoriam recentissimam habet, quod manus dextera totumque brachium, quod ad reliquiarum furtum extenderat, perpetuo tremat ac moveatur, adeo ut eadem ipsa manu nullum vas aqua aut alio liquore plenum deferre possit, nisi altera manu sustentetur. In hac tamen noxæ animadversione id divinæ bonitatis elucet, ut manuali operi eadem fortitudine qua antea laboraverat, incumbat. Quæ certa esse ipse Claudius Ejame iterum asseruit coram me Ludovico Noel Damy, notario apostolico, presbytero, seniore canonico ecclesiæ cathedralis Autiss., et testibus ad hoc ipsum vocatis, domnis Josepho Rosset et Tussano de Caurroy, ejusdem monasterii religiosis, ibidem manentibus, mecum hic subsignatis, die et anno quibus supra. Ludovicus Noël Damy, notarius apostolicus. Fr. Josephus Rosset. Fr. Tussanus de Caurroy.