Ego Hugo, Dei gratia Senonensis archiepiscopus, notum omnibus facio et presentibus et futuris, quod Daimbertus, miles, cum in ecclesiam Sancti-Johannis sese ad religionem transtulisset, et ex ea ordinem et habitum canonicum suscepisset, donavit eidem ecclesie quicquid habebat apud Granchias et Vicinas, tam in hominibus quam in terris seu nemoribus, atque in perpetuum habere et possidere concessit, et ex tunc eadem ecclesia Sancti-Johannis terras et nemora, ex ipsius dono, habuit et quiete possedit; homines vero predictos, Floria, ejusdem Daimberti uxor, ex jure dotalicii tenebat post mortem ejusdem viri sui, eosque filiæ suæ Guillæ, quam postea ex alio marito Alberico de Marolio habuit, ejusdem mariti instinctu, in matrimonium donavit. Porro, longo post tempore, cum predicta Floria diem mortis sibi inminere (sic) sentiret, timuit, et coram dilecto nostro Guillelmo, qui tunc ecclesiæ Beati-Johannis abbas presidebat, resipuit et donum quod primus maritus suus, Daimbertus, eidem ecclesiæ, ipsa laudante et concedente fecerat, recognovit. Dono itaque, tam ex confessione ejusdem Floriæ quam attestatione aliarum personarum, cognito et manifesto, ecclesia Beati-Johannis supradictos homines tanquam suos ad se vocavit et de illis se investivit. Verum Gaufridus, qui ex matrimonio predictæ Guillæ, uxoris suæ, homines predictos tenuerat, reclamavit et ecclesiam Sancti-Johannis, propter hoc persequendo, quantum potuit infestavit. Tandem Gaufridus, super hoc a nobis, aliisque probatis viris sepius admonitus et rogatus, omnes supradictos homines cum sororibus et progeniebus eorum, videlicet quos habebat apud Grangias et Vicinas, et quicquid ibidem tenebat ex matrimonio predictæ uxoris suæ Guillæ, Guarinium etiam de Fluriniaco, exceptis hominibus de Villanova, predictæ ecclesiæ Sancti-Johannis, coram nobis, uxore sua Guilla laudante cum Alberico patre suo, adstante etiam et laudante Salone vicecomite qui homines illos de feodo suo esse dicebat, una cum Guarino, filio suo, benigne dimisit et ecclesiæ Sancti-Johannis in perpetuum habere concessit. Actum est in presentia nostra, Senonis, anno ab Incarnatione Domini Mº Cº LXº IIIº, pontificatus autem nostri XXº IIº; adsistentibus quibusdam de personis ecclesiæ nostræ et canonicis et aliis religiosis viris: Stephano, abbate Sancti-Remigii, et Milone, monacho, fratre ejus; Willelmo, preposito, fratre meo; Odone, decano; Simone, cellerario; Teone, canonico; Petro, canonico; Erlebaudo de Plasseio; Terrico, filio ejus; Otranno de Plasseio; Salone de Dongione; Guiardo de Fossato; Milone Crochu; Hugone, monacho, Gosberto de Bugnone; Tebaudo, preposito regis; Hugone, filio Manerii; Petro, maiore Sancti-Johannis, et Vitale, serviente abbatis Sancti-Johannis. Quod ut ratum esset, presenti pagina et sigilli nostri auctoritate fecimus roborari. Data per manum Fromundi, notarii.