Qvid dicam? Tædet animam meā vitæ meæ. Quare? Quia non quod volo, hoc ago: sed quod odi, illud facio. Datum est mihi hoc,  nescio si desuper, ac velut inseparabile accidens fere a puero mihi inhæsit: vt pene semper impellar ad hæc quæ nolo,  repellar ab his quæ volo. Et licet hæc dicam, non sum tamen de illis, qui non sunt cōtenti sorte sua, qui propria fastidiunt, aliena ambiunt. Non sum de illis, de quibus quidam satis notus, O felices mercatores, grauis annis. — Miles ait. Et iterum, Mercator nauem iactantibus austris, — Militia est potior. Non, inquam, sum de his, vel similibus, qui semper anxiæ mentis, aut dubiæ, vniuersos in requie, se solos in labore versari causantur. Quod si forte animus noxiis inhiaret, agerem gratias sepienti vias meas spinis, obstruenti maceria. At si bona, si vtilia optantur, quare non dantur? Si volui silere, oportuit me loqui. Si volui vacare, oportuit laborare. Si cœlo quandoque defigere oculum libuit, statim illum ad terram temporalium cura retraxit? Quorsum ista? Quia sic de te, sic de te, inquam, charissime, hactenus mihi contigit. Volui, immo toto corde optaui, te semper mecum esse: nec datum est. Volui saltem sæpe, nec concessum est. Manet adhuc pertinax in hoc odioso statu fortuna,  quæ variare vices non cessat, contra morem suum inuariabilis perseuerat. Sed credo Deo, quia rumpetur male fixa stabilitas:  qui meam de te esuriem satiare nequeo, saltem hanc breui tempore iocūdo ac dulci tuo colloquio releuabo. Vere iocundo, vere dulci. Nam si talis est stylus tuus, qualis est animus tuus? Si talis litera tua, qualis lingua tua? Non es enim, non es talis, quales quidam loquaces stylo, muti eloquio, vel econuerso profusi loquētes, muti scribentes. Et si conferre minorem maioribus licet, non solum tuum sequeris Tulliū Tullianus, de quo scripsisti, quod pectus in linguam facillima transferebat facilitate: sed quod est dignius, imitaris Apostolum apostolicus. Dicebat ille dici de se, Epistolæ graues sunt  fortes, præsentia corporis infirma,  sermo contemptibilis. Dicebat hoc, sed aliter se facturum promittebat. Quales, inquit, sumus absentes, tales erimus  præsentes. Vtrumq; igitur fuit in Apostolo,  viuax spiritus in Epistola,  viuificans sermo in lingua. Vtrumque hoc  in te æqua lance natura poliuit, vtrumque  superaddita gratia condiuit: ita vt præter vim quandam viuo innatam sermoni, nil vltra citraque, nil plus minusve, ipse acer  ęmulus scrutator inueniat. Vt quid  ista? Quia traxit fateor, quia non parum traxit, immo rapuit cor meū Epistola tua: illa plane Epistola, quæ ex abundantia cordis loquuta est, quæ de multo adipe  pinguedine amoris processit. Quam cum scriberes, vt de illo tibi noto dictum est, non quidem calamum, sed pennulam in mente tinxisti. Stillabat, dum legeretur mihi, illa dulcedinem,  cordi meo infundebat per verba singula lac  mel. Cogitabam ea similitudine, quam verum esset, quod a Dauid Deo dictum est. Quam dulcia faucibus meis eloquia tua: super mel  fauum ori meo. Si adeo dulce eloquium hominum, quanto magis diuinum? Si adeo dulcis terrena guttula, quam dulcior cœlestis imber? Si adeo mentem lenit ros humani sermonis, quāto magis delinit torrens voluptatis? Multa similia ex his coniiciebam,  totum, quod scripsisti, ad diuina  æterna trāsferebam. Sed quid his plura? Taceant interim literæ, sed ipse statim pro literis veni. Credo quod iam non tenebris, nec vltra iter tuum ad nos, Patris tui charissimi mei, sententia remorabitur. Scripsi ei de te quod ipse videbis. Scripsi Priori, scripsi Galcherio. Ante Pascha præstolor te, vt in Pascha habeam te. Est, est nobis cœnaculum grande, stratum, vbi Iesus, vt iam præmandauit, comedet Pascha cum discipulis suis, ad quod ego inuito te.