[Honorius Episcopus servus servorum Dei, dilectis filiis Abbati et conventui Monasterii Cluniacensis, ad Romanam Ecclesiam nullo medio pertinentis, Matisconensis Diœcesis, salutem et Apostolicam benedictionem. Desideriis vestris in iis affectu benevolo libenter annuimus, per quæ, materiâ summotâ gravaminis, personarum et status vestri Ordinis tranquillitas procuretur. Sanè petitio vestra Nobis exhibita continebat quod, licet Abbates, Priores, et Monachi Cluniacensis Ordinis ab omni jurisdictione Archiepiscoporum, Episcoporum, et aliorum quorumlibet judicum Ordinariorum, per specialia Privilegia Sedis Apostolicæ sint exempti; tamen venerabiles fratres nostri Archiepiscopi, et Episcopi, ac etiam alii ordinarii Regni Angliæ in Priores, et Monachos dicti Ordinis in Regno ipso existentes excommunicationis sententias de facto, cum de jure non possint, temeritate propria promulgare præsumunt; et si dicti Priores, et Monachi per quadraginta dies hujusmodi sententias sustinuerint, ipsos prætextu cujusdam consuetudinis, quæ in Regno habetur eodem, per Dominos temporales capi faciunt, et carcerali custodiæ mancipari, in vestrum et dicti Ordinis præjudicium non modicum et gravamen. Quare pro parte vestra fuit nobis humiliter supplicatum, ut salubre super hoc remedium apponere de benignitare Sedis Apostolicæ curaremus. Cum igitur id videatur in Apostolicæ Sedis injuriam redundare, nos hoc aliquatenus tolerare nolentes, vestris supplicationibus inclinati auctoritate præsentium districtius inhibemus, ne aliqui Domini, vel judices sæculares dicti Regni, prætextu sententiarum et consuetudinis hujusmodi, si sententiæ prædictæ in casu à jure non concesso prolatæ fuerint, dictos Priores vel Monachos capere, vel incarcerare præsumant. Nulli ergo, etc. Datum Romæ, apud sanctam Sabinam, Pontificatus nostri anno primo.]