Adversari sibi invicem carnem atque spiritum apostoli edocet testimonium, ad finem usque secli etiam spiritates a carnalibus inremediabiliter infectari, multiplices sententie divinorum astruunt eloquiorum. Non debet ergo fidelis anima, que in unum Deum verum et incomutabilem, mutabilia pro locis ac temporibus aptissime variantem credit, eventuum dissimilitudine moveri, et quasi turbine quodam consilium dispositoris mirando circumferri, cum ipse in presenti non pro magno prospera, quin etiam adversa, pro affectu se tribuere, tali asserat testimonio: ego quos amo, arguo et castigo. Ad quid autem ista ad medium deduxerimus sequens declaravit sermo. Ecclesia Floriacensis super oscaram fluviolum sita olim fuit juris Sancti Marcelli, tradente eam illi, cum aliis multis opulentis prediis, pie memorie Guntranno rege, fundatore monasterii quod tegit sepulcrum jam dicti martiris. Verum idem cenobium primitus, juxta religiositatem constructoris, in omni honestate dispositum, post modum vero, per inhabitantium socordiam, paulatim ad perversos mores et superbiam prolapsum, fallere nequivit justissimi judicis oculum, quin etiam in presenti lueret penas ad inventionum suarum, conflagrantibus unguaris et villam et oratorium rapientibus quoque quicquid inibi est repertum. Discedentibus autem illis, adhuc ex vindicta divine animi adversionis violenti, quique distraxerunt sibi fundos ad eumdem pertinentes locum, ut pote ceso capite membra passim exposita pro libitu vicinos quisque sibi diripuit, interque et memorata ecclesia ad sortem dirimentium devenit. Set quia iniquorum contumacia, hoc modo prostata, beati martiris sepulcrum debito obsequio usquequaque frustrari non debuit, longo post tempore, ruine ejusdem loci sancto Maiolo commisse, ac Cluniensium fratrum tradite dispositioni, quantum ad priorem gloriam et posteriorem delectionem mediocriter sunt restitute ab ipsis. Tandemque, tempore Domni Hugonis abbatis, cum eundem locum regeret Alvisus prior, in perquirendis sancti martiris rebus sagaciter promptus, factum est colloquium, in castro quod Paluel dicitur, Burgundionum principum, in quibus erat Dux Hugo et comes Willermus trans ararim tenens principatum, atque Kabilonensis comes Hugo, et multi alii inferiorum dignitatum. Tum igitur jam dictus prior, oportunum ratus ut in conventu tantorum virorum de injuria sancti patroni conquereretur, et maxime quia in prefata ecclesia Rotbertus dux nuper dedecorose obierat, atque hec res quamplurimos populares terruerat, pro illa potissimum rogaturus, accessit. Tantam igitur gratiam Dominus, cooperante beato martire, servo suo tribuit, ut unanimiter omnis cetus primatum instaret quatinus sepedicta ecclesia monachis redderetur. In primis ergo dux Hugo quicquid predecessores ejus inibi usurpavere dimisit et abjecit. Deinde Kabilonensis comes Hugo, qui de eo illam jure beneficii tenere videbatur, a se reppulit, de commisso quoque similiter veniam postulavit. Girardus etiam de Fonvend ac nepos ejus Humbertus Rufus, qui de comite eam habebant, similiter dimiserunt. Wido vero de Mediolano et Hugo frater ejus, partim remunerationem commodi temporalis pro hoc suscipientes, partim quod in monasterio ambo sunt recepti, illud quod ibi calumpniose querere videbantur, reliquerunt: apud Widonem nichilominus de Sumbornun, avunclum suum, effecerunt, potiorem partem ei largiendo de aliis possessionibus, ut ipse quoque id quod predecessores suos ibi tenuisse dicebat, relinqueret. Warulphus itaque et filii ejus, Oddo Grandis et uxor ejus, Hugo de Javagei et uxor illius, Arnulphus de Mediolano, uxor Walterii de Gurziaco cum tribus suis filiis, omnes isti diversis temporibus, diversis occasionibus, Deo ac Sancto Marcello quicquid ibi calumpniabantur, coram idoneis testibus, dimiserunt; annuente idem episcopo Lingonensi Hugone, et dante licentiam mutandi quoque ipsam ecclesiam quocumque voluntas prioris et fratrum fuerit. Perpendat igitur temerator rei tantis inplicationibus expedire quantam summo judice merebitur confusionem, qui tantum quem in servis suis perpessus est, voluerit defraudare laborem. Re enim vera, sicut in servis suis et auditur et spernitur, ita in eisdem et laborat et reficitur.