In nomine sanctæ et individuæ Trinitatis. Ego Godefridus, Dei gratia Lingonensium episcopus, notum fieri volo omnibus hominibus præsentibus et futuris, quod Helias de Rugemunt, Rogerius de Ancy, et Bernardus Ambesas dederunt ecclesiæ Quinciacensi et fratribus inibi Deo servientibus, in manu domini Alberici, tunc temporis loci illius abbatis, quandam terram in finagio de Cumissi, quæ antiquitus Arche, nunc Quinciacum appellatur, quæ terra incipit a foresta quæ est inter abbatiam et villam de Cumissi, et descendit ad quercum quæ est juxta fontem, inferius transcendens per crepidinem montis usque ad alteram quercum que erat ultra eundem fontem, superius transeundo montem venit per mediam vallem quantum durat ipsum finagium de Cumissi, inde ad fossatum qui ducit ad prædictam forestam, quem fossatum ibidem monachi pro signo fecerunt. Emerunt deinde monachi quemdam molendinum in ipsius fontis margine constitutum a quibusdam rusticis hereditario eum jure possidentibus, quod et ipsum laudaverunt prædicti milites, laudaverunt et fontem, et pratum, et omnia quæ ibi erant usque ad vadum quod erat in via quæ de Ruiniaco venit ad Cumissi, in quo dono nihil retinuerunt milites. Postea alii milites Stephanus, et Petrus, et Boemundus de Melise dederunt memoratæ ecclesiæ pro sorore sua, quam monachi apud Julliacum collocaverunt, quartam partem totius finagii quam habebant in villa de Cumissi. Dedit et alius miles Stephanus de Noyers eidem ecclesiæ, propter duas filias suas, apud Fussiacum a monachis collocatas, alteram quartam partem totius finagii prædictæ villæ; sicque monachi totius illius territorii dimidium possidebunt. Postea vero militibus videlicet Helia, Rogerio, et Bernardo, monachisque, pro villæ finagio inter se discordantibus, tali pacem conventione reformavi, ut quidquid citra forestam erat ex ea parte qua habitant monachi, solutum ac liberum perpetuo jure sine ulla contradictione habeant monachi, excepto usu pascuarum et nemoris ad calefaciendum tantum et ædificandum hominibus intra Cumissi villam manentibus; glandes vero si nemus attulerit, monachorum erunt. De prædicta quoque foresta, prout ejus tenditur longitudo, ex parte abbatiæ de grosso nemore decem thesias in latum absque omni retinimento monachi possideant, eo modo ut, sicubi nemus defuerit in longitudine, de adjacenti plano ipsæ decem thesiæ compleantur; a quibus decem thesiis quidquid ultra habebant monachi, ex parte villæ, reliquerunt militibus. Ipsi vero milites, si quis forte aliquam calumniam vel injuriam de his donationibus monachis facere voluerit, promiserunt se vel pacificaturos omnia, vel mutatione congrua redintegraturos ablata. Notum item facio præmemoratos milites Heliam, Rogerium, et Bernardum donasse sæpe dictis monachis finagium loci qui dicitur Mansum, a prædicto fossato usque ad viam quæ ducit a Castellione usque ad Tornodorum; et ultra viam, terram in qua sunt molendini, et alterum terram quæ est inter duas aquas; quos molendinos monachi pro illius terræ donatione fecerunt tali conventione ut milites dimidium redituum eorum molendinorum accipiant, ita sane ut omnia ad molendum necessaria communiter ex utrorumque parte ministrentur; molendinarius autem per manus monachorum intret et exeat, sic tamen ut fidelitatem militibus faciat; gardia autem et justitia et quidquid præter usum molendi reddiderint molendini, proprie monachorum erunt. Has omnes donationes laudavit Josbertus de Tillio et filii ejus de cujus casamento erant; laudavit et Milo de Noyers, laudavit et supra dictorum militum universa progenies. Hujus rei testes sunt Guillermus comes Nivernensis; Guido, comes Barri; Oliverius de Lisennas; Milo, decanus; Petrus de Melise; Hugo et Petrus fratres monachi Pontiniacenses. Hæc omnia idcirco in conspectu nostro recitata, recognita et ex utraque parte concessa atque laudata sunt, nostroque sigillo signata atque munita, ut si forte ex conventionibus ex utralibet parte quilibet exire vel quispiam fraudare præsumpserit, Dei et nostra authoritate anathematis sententiæ se noverit subjacere.