[Nicolaus Episcopus servus servorum Dei, dilecto filio Abbati Cluniac. salutem et Apostolicam benedictionem. Sollicitudinis nostræ dignoscitur interesse ut transgressiones, quæ attentantur interdum à personis tui Ordinis, sic vetemus, quod personæ ipsæ de cœtero similia non præsumant. Cum igitur, sicut accepimus, nonnulli Priores et Monachi Conventualium et aliorum Prioratuum, quos prædecessores tui Abbates Cluniacenses, qui fuerunt pro tempore, Monasterio Cluniacensi acquisivisse noscuntur, coram Regibus, Principibus, Potestatibus, et aliis Iudicibus tam Ecclesiasticis, quàm sæcularibus, super eisdem Prioratibus, juribúsque, et bonis ad Prioratus ipsos spectantibus, te irrequisito, agere, respondere, litigare, ac in judicium rem deducere; necnon ad census diversis personis concedere, permutare, obligare, distrahere, ac alias alienare bona dictorum Prioratuum, et mutuum contrahere, et alia etiam attentare propria auctoritate præsumant, in Prioratuum suorum, et animarum, ac prædicti Monasterii non modicam læsionem. Nos volentes congruum super hoc Remedium prout convenit adhibere, ne de cœtero ab eisdem talia vel similia præsumantur, ad instar felicis Recordationis Alexandri Papæ IV. prædecessoris nostri, auctoritate præsentium districtius inhibemus. Decernentes irritum et inane, si secus duxerint attentandum. Nulli ergo, etc. Datum Romæ, apud sanctum Petrum X. Kalendas Februarii Pontif. nostri anno II.]