Cviusdam mulieris pauperculæ persona, a surditate sua sanata est, per beati Patris Maioli merita. Hæc in Morinniaca villa consistens, dabat quidem verborum sonos loquens, sed nec recipiebat aliquos intelligentiæ auditu, quoniam patebant aures solo hiatu. Si quis autem amicorum eidem aliquid vtilitatis facere voluisset, manibus hoc efferebat: si autem ab ea aliquid necessarium expetebat, signorum aliquorum hoc indicio demonstrabat. Sed his aliquotiens fallebatur, quia non omnium poterat esse sciens. Vnde  accrescebat illi quotidie doloris status, vel pro perdito aurium auditu, vel pro aliorum demonstrato exprobrationis derisu. Sed ille veritatis internus iudex  magister, hanc adiuuit miseram misericorditer. Quæ vno dierum se adiungens pluribus, qui festinabant venire ad beati Patris Maioli solemnes recursus, augebat numerum venientium, nesciens interim quos,  quare tenerent illos anfractus viarum. Tandem cum illis subintrat in illo amplæ spatiositatis, Siluiniaco Monasterio. Vbi multorum ibi consistentium populorum solos videt primo die euntium  redeuntium cursus. Sed  nec campanarum quibus satis bene idem ditatur Monasterium, nec aliquorum audit sublimes sragores. Defigitur vno eodemque in loco ille surdus auditus, ante sancti patris Maioli sepulchrum velut quidam aliquis palus. Quam dum aliquis crebro hanc propulsat nesciens, velut in tam copiosa turba populorum, huc illucque minutatim respicit, quid agere debeat, nescit. Iam defatigata, vel pro dolore nimio, vel pro pulsatu aliorum assiduo  grauissimo: altero die quo aduenerat, in vno eiusdem Ecclesiæ angulo se collocat. Et iam miserante Deo, tertio die per quasdam rimas aurium, aliqua adlabitur sonoritas vocum. Hæc adcrescit,  iam bene sonat in pauperculæ mulieris capite,  iam incœpit aliorum dicta plane intelligere. Aliorum interrogationibus rationabilia reddit responsa,  per Dei gratiam,  interuentu sancti Patris Maioli se recepisse integerrimæ sanitatis insinuat dona. Suo quoque solo contenta comitatu, arripit viam proprij pagi,  iam non vtitur aliorum iudicio signorum, nec suarum naturalium priuatur sonitu aurium.