Verum est, verum est quod ait Veritas. Non colligunt de spinis uvas, aut de tribulis ficus. Sed  econuerso verum est, verum est: non colligunt de vite spinas, aut de ficulneis tribulos. Expertus sum in literis vestris quod dico: nec de oliua nisi oleum, nec de fauo nisi mel, nec de pleno vbere aliud potui haurire, quam lac. Dubitandum erat de verbis, nisi ea opera præuenissent. Mercatus est amicus animus non nudo affectu amicos, quibus minus in ore, plus in corde: minus in verbis, plus in rebus indulgere consueuit. Teneo, non excidit, clericum meo tantum nomine se commendantem: per tot annos a vestra beatitudine domi retentum, tam vnice dilectum, tam sollicite procuratum, tam studiose edoctum. Teneo, non excidit, rursus alium priori recedenti successisse: sicque lar familiare semper a domesticis occupari. Teneo, non excidit, quid de Virdunensi Cella, quid de illa, quam nominare volo, sed non valeo, deliberastis, quid dixistis, quid quantum ad vos fecistis. Vos Cluniacensis, immo diuini Ordinis per totam Franciam primum disseminatorem, auctorem, prouectorem: vos inquam inueterati draconis de tot Monasteriorum cubilibus expulsorem: vos diuturni somni,  longi monastici torporis excitatorem: hæc  mille talia dum recolo, dum rumino, dum teneo, totus  integer in sacrum vestrum amorē flammesco. Inde est, quod de duobus vos alterum elegi: quos in non fictæ charitatis vertice, totius Belgicæ Galliæ vestræ amicis præponendos, non tantum credidi, sed  publice prædicaui. Quid  illud, quod cum tantæ vrbi non solum Episcopum, sed  Principem necessario vos esse oporteat: nihil de monacho Pontifex vendicet, nihil de religione Princeps vsurpet; nihil de prisco ordine mundus furetur? Cum hæc ita sint, quæ mihi gratia, si filium vestrum, quem  Æthiopem vocatis, vt par erat suscepi:  apud me aliquandiu pro vobis retinui,  ad vos eo quo scribitis modo remisi? Sed remisi vere filium, non remisi Æthiopem, quia non est ille Æthiops qui non mutat pellem suam, quam  si fortassis aliquando nigram habuit, a nobis tamen, vt credo, candidam reportauit. Quæ  si adhuc magis candificanda est, date operā vt cerdo vel fullo peritus, quia nō tantum Pontificali infula caput ornare, sed  virga Abbatis indomitorum dorsa domare consueuistis. Hic si æque se habuerit, vobis meritum: si secus, a vobis exigam tormentum. Iam quod de aduentu vestro significastis, felix illa dies, nullisque æquanda diebus, quæ vos vestramque Cluniacum simul videre meruerit. Sed absit vt sine me videat,  vestram mihi visionem inuideat. Adero,  postpositis omnibus, nisi forte ineuitabilibus, amico festiuo, quod rarum nomē est, solemnis amicus occurram. Et hoc quidem omni tempore, sed si illo, quod mandastis, aduentus vester maturatus fuerit: præsentia mea, vt confido, per Dei gratiam non deerit. In vltimo, quoniam, iuxta sermonem vestrum, nolo vos ociosum torpere, fratrem domni Garnerij Subprioris nostri, charissimi mei, ita vobis commendo: vt cum labore vestro probus, sapiens, literatus factus fuerit, nobis eum, sicut de altero fecistis, reconsignetis: vt semper quod vos spargitis, nos colligamus: quod vos seritis, nos metamus: quod vos molitis, nos comedamus.