Illud quoque nobile  iucundum miraculum, quod ante plures annos compertum, iam pene cum tempore mente elapsum fuerat, memorię sequentium mandare, vltra non differam. Habetur Romæ Patriarchalis Ecclesia in honore perpetuę Virginis matris Domini consecrata, quæ vulgari sermone sancta Maria maior vocatur. Maior autem idcirco, quia post Lateranēsem sancti Saluatoris Ecclesiam, maior dignitate non solum Romanis, sed  totius orbis Ecclesiis est. Illuc Pontifex Apostolicus in præcipuis ac summe festiuis diebus, id est natali Domini, Pascha atque Assumptione iam dictæ gloriosæ Virginis, cum celebri processione more Romano coronatus pergit, ibi stationem facit, ibi totius vrbis clero ac populo assistente, solemne Deo sacrificium offert,  sacros dies, quanto potest, colit honore. Ibi præter ipsum  coadiutores eius septem Episcopos, ac Cardinales Presbyteros, nulli Missam celebrare fas est. Ibi quam inauditum miraculum non solum semel contigerit, sed etiam iam a multo tempore annuatim in festo supra nominato Assumptionis proueniat, dicendum est. Mos est Romanorum, festum illud Assumptionis matris Domini inter vniuersas anni festiuitates præcipuo honore colere, speciali deuotione venerari. Vnde est, quod inter plura deuoti animi sui erga præcelsam Virginem signa, cereos maximos faciunt,  eos ante paratos vigilia festiuitatis ad nominatam Ecclesiam deferunt, atque vespertina hora vel circa, accendunt. Pondus tamē eorum æqua lance pensatum, domi retinent, vt sequenti die solemni Missa peracta, eos rursum pensantes quantum de quantitate eorum ignis absumpserit, iudicante statera cognoscere valeant. Manent ergo Romanorum cerei, a vespertinis vt dixi horis, vsque ad sequentis diei sextam vel nonam horam in Ecclesia matris Domini, ad honorem vtriusque accēsi,  festiuæ Missæ solemniis consummatis, singuli a propriis Dominis ab Ecclesia reportantur. Referens quisque cereum suum, mox vt domum peruenit, geminas lances præparat, imponit vni cereum, alteri pondus hesternum, Attendit diligens inspector, quantum de cerei prius appensa quātitate possit deesse,  vespertinas, nocturnas, diurnasque horas quibus continue cereus arsit, numerās expectat quid sibi de imminutione primi ponderis statera renunciet. Et ecce, mirabile dictu, nihil minus quantum ad pondus pertinet, post tam prolixam cerei sui exustionem sollicitus ille appensor,  spectator inuenit, sed quasi nihil consumptum sit, totū quod Deo  eius Virgini matri deuotus incenderat, se accepisse miratur. Hoc tam nobile  ante nusquam auditum miraculum, ad commendādam mortalibus gloriam matris Domini, non in quolibet ignoto vel humili loco, non in qualibet, vel quantalibet ciuitate, sed in ipsa vrbe orbis capite, non semel tantum, vt dixi, sed assidue recursu annuo, diuina pietas  potentia operatur. Facit hoc vt  frequentia miraculi augeat admirationem, ædificet fidem, accendat charitatem:  locus tam celebris nulli patiatur esse occultum, quod cœlestis prouidentia, tam famosi loci occasione pluribus, ne dicam omnibus, fieri voluit manifestū. Magnum quidem fuit Propheticis temporibus quod ad viduā Deo mittente Heliā, hydria farinæ non defecit,  lechitus olei nō est imminutus, iuxta verbū Domini quod locutus fuerat in manu Heliæ. Magnum fuit quod Helias magnus Propheta Dei pastus est cibo Dei, coruis ministrantibus sibi iussu Dei panes  carnes mane,  panes  carnes vespere. Magna fuerunt illa tempore iræ, non sunt minora ista tempore gratiæ. Magna fuerunt illa tempore Mosaicæ legis, non minora sunt ista, tempore Christianæ  Euangelicæ legis. Non defuerunt Prophetę panes  carnes ministratæ a coruis mane  sero, non defecit eidem pauxillum farinæ  olei per tres tantum annos  dimidium, non defecit, nec deficit in magno festo matris Domini post tam diutinam diei noctisque, vt dictum est, consumptionem, oblata Deo cereorum quantitas, non solum per tres annos  dimidium, sed iam per centum  eo amplius annos, vsque ad hanc nostram ætatem,  quantum deinceps Deo placuerit.