Omnibus presentes litteras inspecturis, Maria, abbatissa, et conventus Sancti-Juliani Autissiod., salutem in Domino. Noverint universi quod, cum querela verteretur inter nos, ex una parte, et religiosos viros, abbatem et conventum Deiloci, ex altera, coram viro venerabili episcopo Trecensi et conjudicibus suis, auctoritate apostolica delégatis, super usuario et pasturis que petebant dicti fratres Deiloci, in nemore Bellicaneti quod dicitur nemus Sancti-Juliani, ubi de Bussiaco et de Brione homines habent usuarium, tandem utraque pars supradictis querelis in reverendum patrem Galterum Dei gratia Senon. archiepiscopum compromisit, ratum et firmum habitura quicquid esset a dicto patre, pace vel judicio, super hiis, ordinatum. Ipse, autem, prefatus pater, pro bono pacis, dictum suum protulit in hunc modum: quod ecclesia Deiloci, in nemore Bellicaneti quod dicitur nemus Sancti-Juliani, habeat imperpetuum pasturas ad opus omnium animalium suorum, sine capris, libere et absque aliqua exactione, ita quod magister bergerius, conversus, per religionem suam dicet in verbo veritatis eadem animalia esse propria ecclesie Deiloci. Arbitratus fuit etiam dictus pater quod eadem ecclesia Deiloci habeat imperpetuum, in eodem nemore, usuarium in hunc modum: videlicet, in qualibet ebdomada quatuor quadrigatas ad duos equos de nemore mortuo succiso, nec poterit incidere de alio si cesum sufficiat: quod si non suffecerit, tunc in viridi usuarium habebit in nemore mortuo non inciso secundum quod vulgariter nemus mortuum appellatus. Nec per hujus usuarium dicti fratres Deiloci poterunt impedire venditionem seu quamlibet aliam alienationem factam vel faciendam ab ecclesia nostra, dumtamen aliqua parte nemoris supradicti eque commode possint uti. Preterea, dictus archiepiscopus dixit arbitrando quod ecclesia Deiloci, in granchia sua de Vilepie, persolvat annuatim ecclesie nostre tantumdem bladi et taliter quantum et quale prioratus Sancti-Angeli pertinens ad nostram ecclesiam debet eidem ecclesie Deiloci, annis singulis, persolvere, in granchia nostra que similiter dicitur Vilepie. Nos, autem, prefatum arbitrium, quantum ad nos pertinet, ratum habemus et gratum, et habituri sumus imperpetuum, et de assensu communi, bona fide, concedimus et laudamus; et nos abbatissa, presentes litteras sigilli nostri impressione roboravimus. Nos, vero, conventus Sancti-Juliani, quia sigillum proprium non habemus, presentibus litteris sigillum venerabilis et discreti domini Milonis, decani Autissiod., fecimus apponi, ne super prefatis rebus posset in posterum aliqua questio, calumpnia vel contentio suboriri. Actum, anno Domini millesimo ducentesimo vicesimo-octavo, mense augusto.