Benedictus, episcopus, servus servorum Dei, Arnulfo religioso præsuli sanctæ matris Aurelianensis ecclesiæ, in honore sanctæ Crucis dicatæ, suisque successoribus, in perpetuum. Convenit apostolico moderamini pia religione pollentibus benivola compassione succurrere ac poscentium animis alacri devocione assensum impertiri; ex hoc enim lucri potissimum apud conditorem omnium Dominum optinere confidimus, dum venerabilia loca ad meliorem statum nostro fuerint aminiculo reparata, ac in hoc debemus omne studium habere ut, quia, nostris peccatis exigentibus, rerum ordo nimis turbatus est, illum, in quantum Deo largiente possumus, sustentare curemus. Proinde noverit sancta ac venerabilis ecclesia nostrorumque tam presentium quam futurorum solercia quia venerabilis Arnulfus, prædictæ civitatis episcopus, adiens nostræ serenitatis præsenciam, retulit in auribus nostris peticionem abbatis Amalberti ac monachorum sanctissimi Benedicti Floriacensis cœnobii, qua eum postulabant ut ea, quæ ipse congregacioni jampridem contulerat, auctoritate ea inconvulsæ firmitudinis roboraret, quo per succedentia tempora nullus aliquando infringere vel evacuare quoquo modo præsumeret. Memor etenim pastoralis curæ ac motus reverencia præsenciæ ipsius preciosi confessoris domini Benedicti, qui ibidem condigno honore corporali reverencia tumulatur, ob amorem etiam congregationis quæ a priscis temporibus monasticæ religioni jugiter dedita, jugo christi micia colla dedere consueta devotione probatur, concesserat ecclesiam (corr. ecclesiarum) eis ad ipsum locum pertinentium decimas quicquid ad eum pertingebat, Floriacensis videlicet, Bulliacensis etiam, juxta largicionem prædecessoris sui beatæ memoriæ Ermentei et sinodalis auctoritatis testamentum constituerat, per quod, absque ulla occasione repeticionis succedentium præsulum, easdem perpetuo legitime retinerent, congruis autem temporibus sinodalem reditum ac paratam ecclesiæ fisco rediberent. Huic beneplacito super addidit etiam ut, piæ devocionis affectu, ob æternam commendacionem suæ memoriæ, condonaret alias duas ecclesias ad idem cœnobium pertinentes, Gillaicum scilicet ac Bosonis villam, quas in ipsius congregationis dominio liberas esse, secundum libertatem superiorum, sine fine constituit; idemque eternaliter stabiliri apostolico nostræ auctoritatis privilegio postulavit, Dei per hoc desiderans propiciam adquirere magnificentiam et congregationem ipsius cœnobii cupiens semper sibi exibere benivolam. Itaque per illam auctoritatem et potestatem quam Christus Dominus noster in beato Petro apostolorum principe rectoribus sanctæ concessit ecclesiæ, per nostræ quoque apostolicæ auctoritatis privilegium constituimus et ordinamus ut numquam hæ quatuor ecclesiæ quas ad ipsum locum pertinentes diximus, Floriacus videlicet, Gilliacus, Bulliacus ac Bosonis villa, quas sicut diximus sæpedictus Arnulfus voluit condonare congregationi prædictæ, et sancto Benedicto tradidit, eo scilicet tenore ut monachi ipsius cœnobii in ejus memoria psalmum unum cotidie, quinquagesimum scilicet, dum advixerit, persolvant ac per succedencia tempora, post ipsius dicessum, omni ebdomada pro ejus anima unam missam celebrare studeant. Nec ipse episcopus, nec aliqua succedens persona a potestate ipsius congregationis auferre præsumat vel in suam potestatem aut alterius redigere audeat, quod nos sub anathematis obligatione excommunicamus atque interdicimus et ejusmodi privilegium apostolica interdictione æternaliter in eodem cœnobio ob hoc permanere decernimus ut nullus episcoporum aut alia quælibet persona, sicut præfati sumus, ipsas ecclesias ab eo loco subtrahere aut aliquo (corr. aliquod), præter quod dictum est servicium, ab eis extorquere præsumat; set, sicut ipse auctoritatis suæ præcepto immunes eas esse voluit, ita semper per succedencia tempora inviolabiliter perseverent. Verum [ut] hæc omnia firmius teneantur, quicumque adjutores ipsius cœnobii vel fraternitatis in bono fuerint, hos quantum nobis potestas a Deo per beatum Petrum collata est, auctoritate ecclesiastica absolvimus; illos vero qui contraire quolibet modo extiterint, sub anathematis vinculo, ut jam dictum est, nisi resipuerint, usque in diem Domini obligamus. Pax et gratia christi observantibus multiplicetur. Scriptum per manus Johannis scriniarii sanctæ Romanæ ecclesiæ in mense novembrio, indictione nona. Bene valete. Data quarto idus novembris, per manus Johannis episcopi, et bibliothecarii Sanctæ Sedis apostolicæ, anno pontificatus domini nostri Benedicti sanctissimi papæ septimo, imp. Ottone, a Deo coronato magno et pacifico imperatore, anno tercio decimo, in mense et indictione supra dicta nona.