pallescit morte, ut nemini daretur spes ad uitam eum re-
deundi. Tunc explentes ministri, id quod diuinae erat ser-
uitutis peractis more solito horarum officiis, prandere eos
ire fuit. At ille querens, quid acturi erant, se uelle cum
eis pergere fatetur. Delatus autem cum magna ui ad eos, coepit
percontari, quid erant comessuri. Verum illi stupore
repleti, in uertiginem eum cecidisse dolebant. Respon-
dentibus autem pro ratione loci, quid, etenim pro eiusdem congrui-
tate leguminum leboeta ad ignem posita erat, petiit in-
de sibi dari. Hinc continuo coepit epulari, ut nunquam
illi fas fuisset ex alio edere cybo, qui ante infirmitatis
tempus hoc usum minime habuerat. Laetatique omnes causa
facti permoti, in domino erant gratulaturi, qui per beatum
patrem, tanta impertiebat suis. Recessit itaque ad sua,
ceu tunc temporis, nil languoris habuisset. LECTIO V.
* ALIA denuo tempestate predicti paulo ante uiri conmilito
quidam nomine ADALARDVS eadem impulsione coactus,1 quo
omnibus patefieret, ipsum cunctarum uirium esse experte, et poe-
ne in ultimo iam uersantem, ad eundem deuolutus est locum.

