ORTVM Dominici Præcursoris celebrantes, fratres charissimi, oportet nos fideli deuotione perpendere quātas ob eius memoriam cum gratiarum actione laudes Deo debemus persoluere. Ad repellendas igitur,  effugandas densissimas ac tetras mortis  ignorantiæ tenebras, quas tenebrarum auctor mundo infuderat, venturum erat lumen inluminans omnem mundum. Idcirco consequens erat, vt illud ineffabile  æternum temporalium  rationabilium numerositas præcederet lucernarū. Patres dico Religionis antiquæ, quorum virtutibus, exemplis,  dictis fideles populi inluminati  docti, discussa perpetuæ cæcitatis caligine, cum illud superueniret, si non ex toto, vel ex parte possent agnoscere. Fuerunt itaque, vt diximus, lucernæ, non a se, nec aliunde, sed ab illo supremo lumine inluminante, cultores videlicet cęlestium præceptorum, alij ante legem, alij sub lege, alij vero Iudicum, Regum,  Prophetarum temporibus; Dominicæ Natiuitatis, Passionis, Resurrectionis,  Ascensionis mysteria præconantes. Post quos Domini Præcursor Ioannes effulsit, qui omnium Patriarcharum præconia  vaticinia Prophetarum luce perspicua deduxit ad publicum. Hic enim vir sanctus non solum iustus, sed etiam ex parentibus iustis exortus. Iustus in prædicatione, iustus in omni conuersatione, iustus in passione. Cuius natiuitatem, iustitiam  sanctitatem,  omnes sacratissimos actus Gabriel nuntiauit Archangelus, stilus ad plenum descripsit Euangelicus. Dignum valde erat, vt puer tanta præditus dignitate, tali vocaretur nomine. Vt enim maiorum nostrorum testatur auctoritas, siue prudentia, Ioannes interpretatur Dei gratia, siue in quo est gratia. Quantæ sanctitatis, quantæque cœlestis gratiæ Domini Præcursor ditatus est munere, humanæ scientiæ sermo non potest dicere. Et quia de eo humanæ scientiæ sermo dicere non valet, quod de eo  ad eum dictum est, silere non debet. Quid præstatur homini tanto, cum de illo tantillus loquitur homo? Quid valet ad hæc exiguitas hominis, quoniam de illo summa  ineffabilis loquitur Trinitas? Loquitur de eo Deus pater in Psalmo, loquitur idem in Euangelio. In Psalmo. Paraui lucernam Christo meo. De quo sanctus Euangelista. Ille erat lucerna ardens  lucens. In Euangelio. Super quem videris Spiritum descendentem  manentem, ipse est qui baptisat. Quædam vero testimonia, quæ Spiritus sanctus per Esaiam  Hieremiam in Domini Saluatoris persona specialiter intonat, ad præcursorem eius cœleste magisterium  sensus Catholicus conuenienter pertinere denuntiat. Multo etiam apertius ei Spiritus sanctus testimonium perhibuit, quo repletus ad aduentum Genitricis Domini clausus adhuc matris vtero, vt Euangelium loquitur, non natura præstante, sed gratia annuente, mirabiliter exultauit. Ipse enim Dominus Christus, cui testimonium ille perhibuit dicens, Ecce agnus Dei, ecce qui tollit peccatum mundi: tempore suæ prædicationis, de illo dixit. Inter natos mulierum non surrexit maior Ioanne Baptista,  quem inter natos mulierum maiorem fuisse dixit, leuitatis vitio  voluptate deliciarum carere innotuit. Prophetam  plusquam Prophetam cum esse asseruit,  quem ipse potentia suæ diuinitatis tantarum virtutum  gratiarum priuilegiis dedicauit, vt mortalium omnium merita excederet, Angelum a Deo vocatum,  ad præparandum iter salutis ante se missum, Prophetæ Malachiæ oraculo referente, perdocuit. Si enim Angelus Græce, Latine dicitur nuncius merito, B. Ioannes appellatur Angelus, qui nascendo de sterili matre, nuntiabat nasciturum de Virgine matre. Prædicando nuntiabat prædicaturum, baptisando baptisaturum, patiendo passurum, eiusque passione genus humanū redempturum. Qui viuit  regnat cum Deo Patre  Spiritu sancto, Per omnia secula seculorum. Amen.