Qvod dulci affectu vestri memoria mēti meæ impressa sit,  velut diligēti sculpturæ imaginatione formata: vtinam sic intellectualibus animi tui oculis esset apertum, sicut in mētis meæ recessibus latet occultum. Sed quoniam nemo scit hominum quæ sunt hominis, nisi spiritus hominis qui in ipso est,  incommunicabile manet hominibus humanæ mentis arcanum: nec tu cordis mei abdita liquido cognoscere, nec ego ea ad plenum quolibet nisu valeo explicare. Spiritus tamen ille, qui secundum Apostolum, scrutatur omnia etiam profunda Dei, nouit me eo tibi vniri amore, vt te etiam Lugduni constitutum mecum vbique circumferam: nec possis aliquo terrarum interiecto abesse, quem singularis dilectionis continuata recordatio mihi semper facit adesse. Vnde fit, vt de longinquo fiam proximus, de remoto contiguus, de diuiso coniunctus, de seiuncto inhærens: quatinus nullo iam modo inter nos abinuicem seiungere valeat odiosa regionum longinquitas, quos firmis nexibus iungit inseparabilis animorum propinquitas. Hoc remedio meam de absentia tua mœstitiam longe positus consolari renuo. Diu enim absens factus,  iam consolari soleo: sed iam iuxta cōstitutus eo modo te videre non parum esuriens, diebus ieiunij hoc meum ieiunium soluere decreui. Eapropter precor beatitudinem tuam, vt hac instanti Quadragesima diem mihi, locumq. colloquij. designes: vt  desiderio meo satisfaciam,  de communi vtilitate, quantum in me fuerit, tecum aliquid agam. Lætatus sum quippe in his quæ dicta sunt mihi, pastoralem sollicitudinem tuā non ex toto consopitam de pace gregis sibi commissi prudenter tractasse:  de repellendis ab ouium incursione lupis, non solum diuina, sed etiam humana virtute in quantum Episcopo fuit licitum, cogitasse. Quod quam laudabile sit, quamque Deo gratum, nullus ignorat,  Propheta prædicat. Quam pluchri, ait, super montes pedes annunciantis  prædicantis pacem, annunciantis bonum, prædicantis salutem! Quæ quamlibet de æterna pace dicta sint: nihil tamen refert  de præsēti hoc intelligere, quæ est quoddam vestigium,  imago pacis æternæ. Super qua in hac nostra misera regione est singulariter satagendum, quæ in tantum bonis Principibus destituta, raptoribus exposita, filiis Belial, id est sine iugo, est referta: vt hoc de ea dici possit, quod de Israelitarum terra scriptum legitur, In illis diebus non erat Rex in Israel, sed vnusquisque quod sibi rectum videbatur hoc faciebat: quamuis nostrates non quod rectum, sed quod sibi pessimum videtur, hoc tota auiditate faciant. Spondeo igitur huic glorioso tuo incœptui,  beato oneri me, nisi ipse prior defeceris, totos humeros suppositurum:  omnem pro eo, si necesse fuerit, laborem subiturum. Ad hoc cum præsentibus literis mitto anulum aureum in signum amoris, preciosi  ignoti generis lapidem continentem: atque in se aliquid quod sit preciosius ipso habentem. Nam omnem sanguinis fluxum exsiccare dicitur. Habe ergo missa propter mittentem chara,  intellige charitatem tuam mihi desiderabilem super aurum  lapidem preciosum multum,  dulciorem super mel  fauum. Nec a pontificali dextera anulus recedat, vt mei memoriam continue cordi tuo inesse assidua sui repræsentatione compellat.