HVGO Abbas Cluniacensis cū ad suum me Monasterium perduxisset, frater quidam senex in infirmorum domo, ingrauescente totius corporis tumore, languebat. Hic porro, cum Abbatis comperisset adesse præsentiam, lætus effectus diuinam cœpit implorare clementiam: Domine, inquit, quem nullum latet occultum, quæso, si quid reatus in me est, quod non sim huc vsque confessus, tu mihi misericorditer in memoriam reuoca, quatenus Abbati meo, dum præsens est, pure confitear: atque ab eo, qui ius hoc in me prę cæteris habet, iudicatus absoluar. Hoc dicto, huiusmodi vox auribus eius insonuit: Certe est, certe est aliquid in te quod confessus adhuc non es. Cumque ille vocē solam audiret, sed a quo procederet, non videret, orando subiunxit: Exprime, Domine, manifeste quid hoc sit, vt confessus corrigam quod erraui. Porro vox eadem peccatum quoddam, sicut quęrebat, signanter expressit, quod ille a se commissū illico recognouit,  Abbati festinanter ascito, facta confessione, purgauit, paucisque post diebus in sancta pace defunctus est. Non talem sortitus est finem clericus ille, de quo mihi idem HVGO Cluniacensis Monasterij Rector fida relatione narrauit: Religiosus, inquit, quidam Episcopus in expeditione positus, cum venisset ad ripam cuiusdam fluminis, substitit, ibique lassus recreare spiritum cœpit. Cumque illic tranquille quiesceret, audiuit vocem de fluminis alueo prodeuntem,  hæc verba clarius exprimentem: Hora venit, homo non venit. His auditis Episcopus sollicitus redditur:  recogitās hoc sine mysterio esse nō posse, aduentū rei solerti custodia præstolatur. Sed dū attentus explorator expectat, dumque hac  illa recogitat: ecce quidam Clericus agillime properabat, equumque calcaribus atterens, amnem transire quantocius festinabat. Admonuit autem suos Episcopus, vt obuios se venienti festinanter obiicerent, eumque a sui cursus impetu retinerent. Cumque ille perniciter properans, flumen aggrederetur præcipitanter inuadere, ac sine mora transire, illique contra violenter obsisterent, et gradum figere compulissēt, ait: Quiescite, quæso, dimittite me, recedite, quia iussio Regis vrget. Non est res, quæ differri possit inposterum. Mysterium Regis instat, ineuitabilis necessitas imperat. Quid plura? Sanctus Episcopus eum violentissime retentum, superuenienti nocte secum habere coegit hospitiū. Sed, o misera hominis ac lugenda conditio, quæ facilius valet sibi consciscere mala cum desunt, quam vitare cum imminent. Episcopo scilicet cū suis graui sopore depresso, ille vas aquæ in hospitio reperit, in quod caput immergens, suus ipse tortor effectus, se feraliter enecauit.