Innocentius Episcopus seruus seruorum Dei discreto filio Petro Cluniacensi Abbati, eiusq. successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Liberalitatis laudabile genus est, vt qui se beato Petro,  sanctæ Romanæ Ecclesiæ humili deuotione exponunt, maiorem familiaritatis prærogatiuam,  digniora beneficia sortiantur. Quā gratum Deo Cluniacense Monasterium famulatum impendat,  quantum apud homines nitore religionis fulgeat, Ecclesia Dei nouit,  vehemēter exultat. Æquitatis igitur postulat ratio, vt idē locus Apostolicæ dilectionis priuilegio gaudeat,  tam in capite quam in membris libertatem obtineat. Nos siquidem Monasterium ipsum, quod specialiter ad ius beati Petri,  sanctæ Romanæ spectat Ecclesiæ, per nos ipsos visitauimus,  eodem die, quo reuolutis multorum annorū spatiis prædecessor noster felicis memoriæ Papæ Vrbanus ibidem maius altare consecrauerat, cum Archiepiscopis  Episcopis qui nobiscum cōuenerant, cooperante Spiritus sancti gratia idem Monasterium solemniter dedicauimus. Deuotioni quoq.  humilitati fidelium, qui pro amore Dei,  ipsius loci reuerētia in anniuersario dedicationis illuc conueniunt, prospicientes, ipsis quadraginta dies pœnitentiæ sibi iniunctæ, de gratia Dei confisi, beatorum Apostolorum Petri  Pauli auctoritate remisimus. Statuimus etiam, vt immunitas eiusdem Cœnobij inuiolata  integra futuris temporibus conseruetur. Et si quis infra terminos banni, qui ab eodē prædecessore nostro circa Cluniacum constituti sunt, scienter homines capere, vulnerare, vel res dicti Cœnobij violenter auferre præsumpserit, excommunicationis sentētia sit innodatus,  tamdiu excommunicatus maneat, quousque ablata restituat,  Cluniacēsibus Monachis de illata iniuria cōgrue satisfaciat. Ad hoc adiicientes decreuimus, vt quicumque Cluniacenses Monachos, vel eorum socios ceperint, aut ea quæ portauerint, vel conduxerint, excommunicationi etiam subiaceant. Si vero aliqui absque ipsorum Monachorum præsentia, ea quæ ad victum vel vestitum fratrum Cluniacensi Cœnobio Deo seruientium pertinent, alicubi deprędati fuerint, nisi infra decē dies ablata restituerint, eos anathemati ipso facto subiacere præcipimus,  in terra eorum diuina prohibemus officia celebrari. Loca quoque in quibus se receperint, quamdiu præsentes fuerint, a diuinis obsequiis, præter infantium baptisma,  moriētium pœnitentias, cessare iubemus:  nullus eorūdem præsumptorum nisi a solo Romano Pontifice absoluatur. Porro quisquis præfatis fratribus vbicumque manentibus, quælibet alia, pręter ea, quæ superius enumerauimus, violēter abstulerit, nisi infra decem dies ablata restituerit, excommunicationi subiaceat, nec absoluatur donec capitale reddat,  congrue satisfaciat. Sane Archiepiscopis  Episcopis, in quorum parrochiis hoc perpetratum fuerit, auctoritate beati Petri  nostra pręcipimus, vt postquam clamor ad aures eorum peruenerit, vel malefactum innotuerit, præscriptam excommunicationis sententiam, tepiditate seposita, faciant obseruari. Ego Innocentius Catholicæ Ecclesiæ Episcopus. Datum Viennæ per manum Aymerici Sanctæ Romanæ Ecclesiæ Diaconi Cardinalis  Cancellarij, Indictione XI. Pontificatus nostri anno tertio, vj. Nonas Martij.