Literæ, quas mihi sanctitas vestra misit, licet earum materiam prius ex parte non ignorarem, mouerunt me,  multum, vt dignum erat, mouerunt. Quem enim Christianum in Christo suo aliquam spem habentem, fama tam lamentabilis non moueret: qua, vt ex literis etiam Domini Abbatis S. Dionysij comperi, iam pene vbique diuulgatum est, Fratres Templi, regem Hierosolymitanum, ipsam insuper Dominicam ac saluatricem Crucem, in vrbe Antiochena cū aliis multis obsessos: ac nisi manus Domini in brachio extento cito succurrat, omnes in breui captiuandos? Quē non moueat, ne forte terra illa sancta, a iugo impiorum tantis patrum laboribus, tanto Christicolarum sanguine, ante non multum temporis eruta, rursum impiis,  blasphemis subdatur? Quem non moueat, si tam salubris peccatorum pœnitentium via, quæ, vt dignum est credere, innumera peregrinantium milia, a quinquaginta iam annis, inferis abstulit, cœlo restituit, nequam Sarracenorum obice obstante claudatur? Absit, absit, inquam, quod adeo in Christianos suos, in populum adquisitionis, cœlestis ira desæuiat: vt nouiter inflicto,  adhuc calēti vulneri, tam acre denuo vulnus addatur, quod sui magnitudine iam non videatur esse purgatorium, sed perēptorium. Non esset vere reputandus inter membra corporis Christi, quem ex intimis præcordium visceribus non moueret tantū periculum, immo tanta clades populi Christiani. Non dico quem non moueret ad compatiendum tantum, quod omnibus leue est: sed ad subueniendum pro viribus,  ab subeundum etiam quicquid graue est. Si enim in corpore humano manus manui, pes pedi, membrum quodlibet membro cuilibet, si lęsum fuerit subuenire non dissimulat, eiusque læsionem non alienam, sed propriam reputat: quantomagis in sacro corpore Christi, quod est eius Ecclesia, toto nisu, tota virtute, frater fratri, proximus proximo maxime in maioribus periculis, occurrere,  succurrere debet? Facit hoc in carne humana vnus vniuersa membra viuificans spiritus, facit hoc idem in corpore Ecclesiæ vnus, qui eius vniuersa membra viuificat, Spiritus sanctus. Non ergo vegetatur spiritu Christi, qui non sentit vulnera corporis Christi. Monstratur igitur aperte, esse tam vos, quam quosdam alios vestrarum partium viros de præcipuis membris corporis eius: quos adeo mouet, quos adeo angit læsio corporis eius. Apparet inde maxime, verū esse quod dico: quod cum in vltimo Occidente, immo in ipso pene occidui Oceani littore positus sitis, tot interiectis terrarum spatiis, laboranti in Oriente Christiano nomini, summo quantoque potestis studio succurrere festinatis. Inde est, quod apud Carnotum cum Domino Rege,  aliis Patribus Ecclesiæ, ac regni maioribus, die indicta cōuenire decreuistis, meque sacro illi Conuentui interesse rogastis. Fateor quod verum est, quia  excusare aduentum meū erubesco,  tamen omnino venire non possum. Inter alia enim, quæ obstant, in quibus est ab ipso Natali Domini fere cōtinuum corporis mei incommodum, ineuitabili de causa antequam aliquid de istis scirem in initio pene Quadragesimæ, eadem die qua Conuentus indictus est apud Carnotum, multos ex Prioribus nostris nuncio,  literis venire præceperam Cluniacum. Causam, ex parte, aduentus eorū dixi secreto venerando viro, Domino Abbati de Fontanel, qui mihi literas vestras attulerat: quā ab ipso, si placuerit, audire poteritis. Rogo ergo,  iterum iterumque rogo, ne hoc ægre feratis, vel cogitetis me in corde,  corde loqui: quod non solū loquens vobis caueo, sed etiam semper cauere soleo. Non enim tātum vsq. Carnotum, hac tanta de causa venirem: sed nec vsque ad ipsam, de qua agitur, Hierusalem, si necessitates commissæ mihi Ecclesiæ paterentur, ire vllomodo dubitarem. Si tamen contingeret alio tempore Conuentū alium vel in vestris vel in nostris partibus celebrari, nisi rursum ineuitabilis causa obstaret, sciat reuerentia vestra me libentissime iturum:  cum Conuētu,  sine Conuentu, tantæ rei auxilium pro viribus præbiturum.