Scribis mihi sæpe, charissime,  frequentes nuncij sibi inuicem succedunt, quos ad me cum deprecationibus dirigis: vt te a cura quam tibi imposui absoluam,  secundum quod dicis, Deo absque occupationis onere seruire permittam. Obiicis naturæ imbecillitatem, æstatis intemperantiam, morborum incommoditatem. Detrimenta multa pati domum tibi commissam, te talia patiente, nec ad negocia sufficiente, denuncias. A me exigis quod a te impossibilia exigo,  quod humeros tuos ad ea ferenda, quæ ferre non valent, compello, affirmas. Agnosco ego querelas, non coruino, sed columbino de corde prolatas: ideoque neque illis moueor, neque iniuriis, vt a quibusdam, qui non ea quæ Dei sunt sapiunt, solet fieri, ad iniuriose respondendum accendor. Te tantum aduertere ea quæ dicturus sum, rogo. Quod prorsus facere non poteris, nisi obstinatæ voluntatis appetitum fregeris. Non enim capax veri consilij animus esse poterit, nisi velle suum vtilitati propriæ ratione subdiderit. Sunt sane sapienti multomagis appetenda amara salutifera, quam dulcia mortifera. Præponenda contristans vtilitas, supponenda noxia voluntas. Hoc ad quid dicam attende. Audio quidem te de difficultate pastoralis officij conquerentem, sed video te ipsum tibi causas ipsius difficultatis inferentem. Video te, inquam, contra impositum officium, contra obedientiæ virtutem, contra matrem virtutum charitatem,  ideo contra salutem tuam agere. Dum enim ætati non parcis, dum assiduo labore te conficis, dum corpus morbis innumeris conquassatum magis ac magis indiscrete viuendo conteris: vniuersa hæc, quæ a me tibi sunt obiecta, incurris. Sic namque te habendo, contra impositum officium agere comprobaris, quia sicut quotidie cernitur, succumbunt iumenta oneri, quibus non datur victus necessarius operi. Fortissima etiam quæque animalia deficiunt, si  labor diutius protendatur,  laboris nullum leuamen subsequatur. Clamāt sancti Doctores nostri perimendum hostem, nutriendum ciuem. At tu ex aduerso hostem perimere nequis, dum hostem pariter  ciuem extinguere conaris. Nam non erit qui hostem opprimat, si ciuis succumbat. Non penitus abrumpi, sed retorqueri caput immolatæ auis ad pennulas lex iubet. Tu autem lege Dei contempta, ad abrumpendum caput a corpore toto conatu laboras. Sed non suscipit Deus holocaustum, quod contra legis suæ decreta cernit oblatū. Suggessit diabolus Christo, vt se perimeret, dicens. Si filius Dei es, mitte te deorsum. Sed noluit spontaneo præcipitio interire, qui tamen venerat pro mundi salute animam ponere. Vt doceret vtiliter quidem carnem esse mortificandam, sed non more homicidarum crudeliter perimendam. Nemo, ait Apostolus, carnem suam odio habuit: sed nutrit  fouet eam, sicut  Christus ecclesiam. Sicut, inquit, Christus Ecclesiam. Nutrit quippe Christus  fouet Ecclesiam, non maliciam: iustitiam, non impietatem: naturam, non iniquitatem. Ostendit Apostolus Christum sequendo, ita se fouere Ecclesiam: dum discipulo, cui inter cætera dixerat, exemplum esto fidelium in verbo, in conuersatione, in charitate, in fide, in castitate, quia stomachum dolebat: postmodum ait. Noli adhuc aquam bibere, sed modico vino vtere propter stomachum tuum,  frequentes tuas infirmitates. Sic post Christum summus doctor Ecclesiæ vt etiam corpori sobrie prouideret, discipulum admonebat, non interitum violenter compellebat. Cui  ille obediuit,  laboriosum prædicationis,  ecclesiasticæ administrationis officium, non fugitando, nec reclamando, sed manendo  persistendo expleuit. Posses  tu, qui de impossibilitate causaris, iniunctum officium implere: si, vt discipulus veritatis, adquiesceres obedire. Si, inquam, præcepto patris obedire, si fratrum charitati velles obtemperare:  crimen inobedientiæ effugeres,  impositum regiminis quantumlibet graue onus, ferre præualeres. Nec mireris me crimen inobedientiæ nominasse, cum multis hoc criminibus Propheta præferat dicens. Quoniam quasi peccatum ariolandi est, repugnare,  quasi scelus idololatriæ, nolle adquiescere. Mandaui quippe sæpius, vt propter nimiam, quam ipse fateris, morborum incommoditatem, a Conuentu, aliorum infirmorum more, paululum secedens requiesceres, nec fecisti. Iussi, vt paulo remissioribus alimentis vtereris, nec obedisti. Præcepi, vt dispositioni fratrum, quorum erga te charitatem exuberare gaudebam, quantum ad infirmitatis tuę leuamen pertinebat, obtemperares: nec audisti. In quo fraternæ charitatis contemptu, non parum te deliquisse, si bene perpendis, recognosces. Remota enim paternæ iussionis auctoritate, quod de cordibus fidelium ac pie viuentium subditorum etiam Pręlatis charitas præcipit, non est aliquo modo contemnendum. Quod si fit, non ille, qui charitatis verba proferre videtur, sed ipsa, quæ verba eadem profert, charitas spernitur. Quam qui spernit, eam nullo modo habere probatur. Iam vero charitatem non habenti quid profit ieiunium, vel quælibet corporis exasperatio, ab Apostolo audi. Si, inquit, tradidero corpus meum ita vt ardeam, charitatem autem non habuero, nihil mihi prodest. Abstine ergo a carnibus, abstine a piscibus, abstine  si volueris ab omnibus, afflige, verbera, contunde iumentum tuum: non dederis somnum oculis tuis, non dormitent palpebræ tuæ, noctes vigiliis, dies laboribus transige: velis, nolis audies Apostolum, etiam si tradideris corpus tuum vt ardeat, nihil tibi prodest. Iam hoc non est seruum Domino seruire non posse, sed nolle: immo ad maiorem contumeliam, ante velle mori quam obsequi, ante interire quam seruire, prius a facie eius fugitando delitescere, quam seruitutis onera tolerare. Sed iam quia finire verba festino, reuoca quæso, dilectissime, ab hac intentione animum tuum, in breuissimo certamine pro sempiterna requie desudando contende: noli vt piger seruus in terra talentum abscondere, sit tibi pro tanta, si perstiteris, reposita mercede permodicus vitæ præsentis labor. Et vt laborando durare possis, interdum requie labores alterna: vt non, sicut hucusque fecisti, obstinate laborando, ad laboris defectum, sed discrete operando, ad laboris profectum, quod forsitan non diu differetur, peruenire contendas.