Ego Hugo, Dei gratia Senonensis archiepiscopus, notum esse volumus universis, tam præsentibus quam futuris, calumpniam ortam inter ecclesiam Sanctæ-Columbæ Senonensis et ecclesiam de Deiloco, nostro tempore, fuisse sedatam et definitam hoc modo: Quædam partes terrarum inter Ceriserios et Vennam fluvium sunt in finagio scilicet Ceriseriorum et Vallismauri et Tilii, quæ etiam terræ Sanctæ-Columbæ dicuntur; quas abbas Sanctæ-Columbæ pro jure ecclesiæ suæ clamabat. Fratres vero Deiloci dicebant terras ipsas a quibusdam militibus, laude et assensu eorum a quibus ipsi tenuerant, sibi in eleemosinam datas, diutissime tenuisse. Tandem abbas Sanctæ-Columbæ, pro amore Dei et nostra et amicorum, ecclesiæ Deiloci prece pacatus, terras ipsas necnon et ædificia quæ antiquitus in eisdem terris erant, vel quæ fratres Deiloci ibidem fecerant, prata scilicet et vineta ecclesiæ Deiloci concessit et in pace dimisit. Ne igitur Deilocensi ecclesiæ super hac re ab ecclesia Sanctæ-Columbæ, vel a quolibet alio, aliqua deinceps oriretur calumpnia, præsentem eis tradidimus cartam, sigilli nostri authoritate confirmatam. Sed et ut firmius pax inter ecclesias utrasque postmodum haberetur, voluimus et factum ut eadem carta, laude et assensu capituli Sanctæ-Columbæ, sigillo domini Odonis, ejusdem ecclesiæ abbatis, corroboraretur. Actum est publice Senonis, anno Verbi Incarnati millesimo centesimo quinquagesimo sexto; regnante Ludovico Juniore in Francia.