Mandauit nobis reuerenda charitas vestra in fine literarum suarum, quatinus esse charissimi fratris  filij vestri Guillelmi rescriberemus vobis. Nos autem in vltimo quasi de re contemptibili eius mentionem facere refugientes, in primis vt dignum est eum ponimus, quem nequaquam in superno ordine nouissimū locum iam tenere speramus. Delatus sancto desirio suo,  laudabili studio vestro, ad pauperis Martini diuersorium, dici non potest quo gaudio exultauerit, quantas Deo gratias egerit: quod post tam longos terrarum circuitus, ad patris sinum filius, ad nutritoris gremium alumnus redisset, atque in eius manibus extremum se fundere spiritum speraret. Hoc gaudio cum venimus, exultantem inuenimus. Adaucta est ei tanta de aduentu nostro lætitia, vt iam pene totius incommodi oblitus, seipsum vix caperet:  nisi lectus, quo decumbere cogebatur, ægrum proderet, vultus  gestuum alacritas sanissimum indicaret. Visitatum se a Deo, datum sibi esse supra quam petiisset, aut intelligeret: ad se venientibus,  singulis  omnibus fatebatur. Nihil sibi iam deesse, securum se misericordiam Domini præstolari; vocationem suam non iam timere, sed optare, assidue protestabatur. Quotidiana a nobis visitatione frequentatus, peccata confiteri, Deo gratias agere, fratrum se orationibus commendare non cessabat. In huiusmodi studiis constitutum, cum eum paulatim viribus extenuari, ac magis magisque debilitari cerneremus: a domno Vizeliacensi Abbate eum inungi, ac sacri corporis viatico refici fecimus. Deinde Saluatoris adueniente natiuitate, post auditam Missam sancta rursus communione confortatus, ad diem vsque sancti Ioannis Euangelistæ sensim corpore deficiendo peruenit. Qua die cum post Vesperas more solito ad eum visitationis gratia cum fratribus venissem, valdeque aggrauatum vidissem: sumpto ab Ecclesia Dominico corpore, manibus eum propriis cœlesti pane cibaui. Post paululum, loqui cessauit. In quo silētio a media nocte inchoato per totam sequentem diem perdurans, vespertina hora nil iam terrenum sentiens, loqui omnibus nobis admirantibus cum quanto poterat clamore huiusmodi verba cœpit. Domine miserere, chare Domine miserere, Domine misericordiam: , vt nobis videbatur, aliquando, Martine domine miserere. In hac diutina  non interpolata misericordiæ inuocatione, die sanctorum Innocentium, innocens anima nobis omnibus astantibus  orantibus miserias mundi excessit: , vt dignum est credere, ad misericordiam, quam deuote toties flagitauerat, peruenit. Cuius corpus in claustro infirmariæ ante Capellam beatæ Matris misericordiæ a nobis honorifice, vt decebat, sepultum, gloriam resurrectionis inde per Dei gratiam suscitandum, expectat:  interim pro requie spiritus, sui repræsentatione ad intercedendum quoslibet transeuntes inuitat. Ad vltimum notum vobis facio Clericum, quem in obsequium beato huic fratri vestro dedistis, iniunctum officium ita fideliter  deuote implesse, , licet alieno seruitio, nostram intantum gratiam adquisisse: vt  si omnes ei defuerint, nos deinceps nullatenus possimus deesse. Pro quo sanctitatem vestram rogamus, vt eam fidem experiatur a viuis, quam studuit seruare defunctis. Scripsit super eo paternitati vestræ beatus ille in extremis agens: cuius vltimis precibus  quasi testamentariis literis aliquid negare, non dico vestrum, sed nec aliquorum bonorum est.