Honorabili domino et patri in Christo, charissimo domno Humbaldo, priori de Charitate et ejusdem loci sacro conventui, frater Humbertus, humilis fratrum de Venelot minister, et ejusdem loci humilis conventus, et tam devotam quam debitam sancte obedientie reverentiam. Distantia locorum invidente vobis, sanctissimi patres et domini, loqui presentialiter prohibemur; necesse est tamen ecclesie nostre gravamen, dedecus nostrum commune, paulatim vobis plangere. Justum est quidem ut membrorum infirmitati condoleat sanitas. Quod si aliquod verbum minus cautum abundantia cordis et vehementia doloris eliciat, dolor enim non multum differt ab insania, dum est in impetu sue accessionis, vestre charitatis, si placet, ignoscat devotio. Vestre igitur sanctitatis paginam debita qua decuit reverentia suscipientes, ex ejus tenore vera et falsa vobis esse intimata perpendimus. Et quid mirum si vera falsis misceantur, in omni ..... sed vestra novit discretio triticum in horrea congregare, zisannium vero igni tradere comburendum. Meminimus, sancti patres et domini, nos in natali Domini literas, vestre voluntatis interpretes, ex omni consilio capituli nostri, domno priore nostro tunc temporis in capitulo non residente, nec aliquo, novit Dominus, ad literas impetrandas properante, vobis destinasse. Hoc ideo ad memoriam reducimus que in literis nobis transmissis admiramini, quod, cum tunc de domno priore nostro, et de melioratione domus nostre per industriam ejus et de ordinis integritate laudabile et fidele perhibebamus testimonium, cur de tam predicabili gaudio ad tam repentinam subversionem ut scribitis perventi, vos testificare distulimus. Quamobrem sanctitatem vestram latere nolumus, quod erga nos sancte religionis florent instituta, pax summa et paries integer sine dubietate scientes quod, minus quam meruerit, laudes ipsius et fidelitatem erga ecclesiam Charitatensem, et piam ejus ecclesiam Venlocensem solicitudinem extulimus. Immo in tantum erga eumdem crevit devotio nostra, videntes eum modis omnibus utilitati nostre ecclesie intendentem, nec in adversis deprimi, nec in prosperis extolli, quod pro eo in carcerem et in mortem ire parati sumus. Nocent tamen quedam adversa, quod rustici nostri, minus consulte contra nos levaverunt calcaneum suum, volentes ad arbitrium suum priorem deponere et alium subrogare, quod avertat Deus. Nos siquidem omnia opera nostra in lapide adjutorii fundamus in quo obstruetur os loquentium iniqua. Orta igitur tali dissentione in confusionem ecclesie nostre, curiam Regis adierunt, sed a curialibus immisericorditer salutati, sine honore ut justum fuit, recesserunt; literas tamen, ut moris est, in curia Regis secum ad vicecomitem de Salopeschir portantes, ad vos tandem recurrentes et falsa suggerentes, literas quales voluerunt sanctitati vestre premiserunt. Dum vero hec agerentur, dies quam plures eis statuimus, mandantes ut apud Venelot venirent, et si quid foret emendandum, per visum baronum vicecomitis de Salopeschir et proborum hominum de nobis libere tenentium emendaretur. Tandem de errore suo compuncti, super corpus sancte Milburge, sacramentum prestiterunt quod de cetero nobis et ecclesie nostre fideles in omnibus existerent. Sed hec omnia in crastino in irritum revocantes, erat eis novissimus error pejor priore, unde cultros et carrucarum ferramenta nobis projecerunt. Ad hec horribile quid et a seculo inauditum, unde vestra inconsolabiliter debent concuti corda, sanctitati vestre intimabimus. Die martis infra Pentecosten, que dies nobis vere erat dies martis, immo fere mortis, egrediente conventu cum feretro, comitante innumerabili multitudine hominum utriusque sexus ad processionem faciendam, ut moris est ecclesie nostre, et, completo jam sermone, ad populum proposueramus malefactores ecclesie sententia excommunicationis innodare. Quo audito, insurrexerunt in nos rustici nostri qui preeuntes Venelochiam venerunt, et valvas ecclesie nostre in tribus locis obsederunt. Tandem, nobis venientibus, viam occupaverunt clamantes: comprehendite virum injustum et occidite. Sed gratia Dei et militum auxilio defensi, illesi evasimus. Sed post nos lapides et baculos indevote jaciebant, ita quod aliqui monachorum et servientium ictus graves susceperint. Post talem et tam enormem excessum miserunt se rustici super sex monachos et quatuor milites ut ipsi gravamen eorum et excusationem priores audirent, et auditis hinc inde propositis, ipsi assessores quod justum fore statuerent, ut prior et rustici sine aliqua reclamatione judicium subirent. Quod, annuente Domino, eo die factum est et se in misericordiam domni prioris obligaverunt, et in crastino terris suis colendis intenderunt. Porro venientes nuntii eorum a vestre sanctitatis amplexu, a pace formata resilierunt, sibi per literas eisdem transmissas addentes cornua. Quod salva reverentia vestra minus caute actum fuit quia in absente non est ferenda sententia. Si que ergo in vobis miseratio, si que virtus charitatis, si que compassionis viscera, luporum rabiem tempestivius si placet coerceatis, et potestativa authoritate vestra presumptionem malignantium cohibeatis. Unum siquidem noveritis, quod nisi huic pesti occurratur, opprimet honorem charitatis presumptio laïcalis. Nos siquidem in hac causa facilius possumus mori quam vinci.