Exhibebat omnibus communem tam corde quam verbis dilectionis affectum,  in quantum salua propositi grauitate poterat, iocundum se  hilarem quibusque alloquentibus offerebat. Ad omnes quidem iuxta Patris Augustini verba congruum charitas habebat affectum, ad eos vero quos poterat, eiusdem effectum. Fecerat ea charitatis virtute, Monasterium suum prę cunctis totius Franciæ Monasteriis, commune vniuersorum hospitium,  velut generale, absque alicuius personæ exceptione, cunctorum asylum. Episcoporum, Abbatum, nobilium etiam laicorum quotidianus concursus, Monachorum  Clericorum agmina, pauperum quæ numquam deesse poterat turba, domos vniuersas, hospitia cuncta assidue pene replebat. Suscipiebantur alacriter, nec in suscipiente boni vultus hilaritatem, tanta aduenientium importunitas turbare poterat; cuius cor virtus illa, quæ nescit quærere quæ sua sunt, sed quæ aliorum, plenarie possidebat. Expendebat in his pietatis sumptibus, non solum omnia sua: sed  quę mutuo accipere poterat, multo sępe cum fœnore aliena. Nam vt omnibus ad Monasterium confluentibus obsequi, vt omnes procurare, vt omnibus satisfacere posset, extendebat se supra se: nec vires proprias vel quantitatem facultatis attendens, pene ad impossibilia semetipsum cogebat. Cumque plerique Abbatum vel Episcoporum, quorum ego nonnullos agnosco, marsupiis plenis, immo vt sic dicam, exundātibus gazophylaciis, vix vel buccellam pauperi præbeāt, vel raro hospiti ostium aperiant: hic e conuerso iuxta Apostolum, velut nihil habens  omnia possidēs, negare cuilibet, etiam quæ deerant, nesciebat. Inde attenuata domo, exhaustis omnibus, ipsis etiā, vt hospitibus satisfieret, sæpe Monachis esurientibus, multo animi angore sollicitabatur. Sed rursus recolens illud Propheticum, Inquirentes Dominum non deficient omni bono, etiam de subsidiis corporalibus dictum;  illud Domini, Nolite solliciti esse, dicētes, quid māducabimus aut quid bibemus?  aliud, Hæc omnia adiicientur vobis: reformabat animum ad spem,  totum in Domino iactans cogitatum, velut plenis horreis, vel cellariis exultabat. Nec frustrabatur diu spe sua, nec ille qui volatilibus cœli, quæ nec serunt nec metunt, prouidet, seruorum suorum obliuiscebatur. Prouidebat eis sæpe inuisibilis prouisor, per reges ac principes ministros suos: atq. rerum suarum, non dominos, sed horarios dispensatores; prouidebat, inquam, eis sæpe necessaria,  multa frequenter mittebat. Aderat plerumque pauperie valida angustatis, ac multo ęre alieno oppressis, ex improuiso emergēs pleno copiacornu,  mœrorem in gaudium, egestatem in abundātiam subito transferebat. Sic, sic magnificus retributor facere consueuit, vt quę talibus officiis expenduntur, velut sibi credita plusquam fidelis in commisso, eadē non tantū duplicata, sed etiam centuplicata quandoq. restituat. Hinc erat quod inter cæteros Principes, qui eū harum  similium virtutū fama exciti diligebant, quiq. illi de suis multa largiebātur, Ludouicus Rex Francorum, rexque Anglorum Henricus, singulari ipsum amore amplectebantur. Adeuntem se gaudenter suscipiebant, multo susceptum honore colebāt, ac discedentem numquam fere vacuum remittebant. Hoc maxime iam nominatus magnus ille rex Hēricus faciebat: qui sicut vniuerso pene orbi terrarum notum est, cunctos sui temporis Christianos Principes prudentia transcendit, operibus euicit, largitate superauit. Huius Matthæus gratiam, gratia virtutum suarum familiariter meruerat. Nam eum sæpe adiens, ab eo obsequiis honoratus, ac donis regiis oneratus, lætus ad fratres regrediebatur, eorumque de inopia patientiā, huiusmodi remediis consolabatur. Ita bonus vir prius Deo, deinde propter Deum omnibus complacens, omnibus gratus,  sibi omnes talibus vitæ vel virtutum studiis deuinxerat,  secundum Apostolum pro modo suo omnibus omnia factus omnibus complacebat. Sicut igitur in suprascripta diuisione præmisi, Deo primum, deinde subditis, post etiam quibusq. aliis proximis vel remotis talem se Matthæus exhibuit, tale sui exemplum  sui temporis,  post futuris monachis omnibus dereliquit.