In principio nascentis Ecclesiæ illam constat credentium de Gentibus religionem fuisse, vt per loca effusis pecuniis Monasteria ædificarent studiosè, ædificatis clerum adderent, clero quoque rerum commoda attribuerent, quos non est incertum per hanc benignitatis dispensationem ad illam veram Ecclesiam quæ Ierusalem appellatur peruolasse, ad quam currentium, ista quædam via  limes dignoscitur esse. Quippe quos ista, typica variáque curationum ratione noxis emaculat, illa sorte hinc euulsos placidissima recipit, fouet,  coronat. Quantis postmodum perfruantur gaudiis, quibus intersint festiuitatum solemniis, quàm plena iucunditate præsentiam semper aspiciant creatoris nullo officio humanæ linguæ, vel stili potest enucleari. Idcirco Dominus Clarembaudus Caparum atque Hermengardis vxor eius ex parte sua concedit Deo atque sanctæ Mariæ Iuliacensis Ecclesiæ quoddam pratum, quod est inter Molendinum  fontem prædictæ Ecclesiæ,  hoc facit dominus Clarembaudus laudare suis hominibus, videlicet Gauterio suo Præposito, Roberto coco, Gauterio Caserio, Herberto Monacho. Insuper Siluester de Iuliaco, Stephanus  Gauterius hoc idem laudant. Hoc actum est Henrico Trecensi Comite  M. Comite Barri regnantibus. De concessione ista habuit dominus Clarembaudus triginta solidos  vxor eius quinque.