EODEM tempore, dum nos pater in regularibus disciplinis instrueret, multorum Monachorum non dico obitum, sed  miserabilem excessum sedula relatione nobis assueuerat narrare, vt iuueniles in nobis comprimeret appetitus,  quasi sub timoris virga, more Pastoris duceret nos ad Paradisi gaudia. Quadam vero die dum talia nobis exponeret, succumbens paternitati eius, cœpi eum rogare vt nobis diceret, si tantum intra Italiæ fines monasticus ordo corruisset: vel si in Europæ finibus simili modo excidisset,  quomodo aut qualiter vel quādo hoc euenisset. Tunc ille assumpto sermone, ista nobis cæpit exponere. Ante hos itaque annos persistente monastica congregatione, apud Ecclesiam beati Martini quæ est Turoniæ, cœperunt modum suum consuetudinesque relinquere, ac propriis voluntatibus vitam suam propositumque corrumpere. Relictis namq. natiuis  assuetis vestimentis, cœperunt fucatas atque fluxas pallioque ornatas, circumferre cucullas  tunicas. Calciamenta quoque, quibus induebantur, adeo erant cocleata ac nitida, vt vitreum colorem viderentur assumere. Ad laudes namque nocturnas, ne aliquo pedem modo offenderent, cum luce diei surgebant. Ista,  horum similia multa, contra regulæ iura faciebant. Quibus rebus cum decreuisset Deus finem imponere, nocte quadam omnes quiescentes, cum vnus ex eis eandem horam insomnem duceret, vidit duos viros dormitorium ingredi, vnum videlicet gladium manu tenentem, cui alius imperabat indicās singillatim eos his verbis, Percute hunc,  hūc percute. Cumque eum qui hæc intuebatur gladio voluisset appetere, emissa voce adiurauit eum dicens: Adiuro te per Deum viuentem, vt non interficias me: statim percussor gladium contraxit,  ipse solus euasit ex omnibus. Rursum interrogaui eum, quæ culpa esset in monacho, qui pura mente quolibet pretioso vteretur vestimento? Ad hæc protinus mihi istud opposuit exemplum. Per illud namque tempus quo Nortmannorum gladius in nostris finibus grassabatur, cœpere multi ex nostro Ordine, propria relinquere, occasione hostium reperta,  cuncta vsui humano placita repetere, quæ pridem abrenuntiauerant. Pro consortio namque fratrum, sequentia habebant Parentum,  amicorum,  pro rebus Monasterij, substantiis propriis appetebant ditari. Fracta tandem vestimenta cum quibus de Monasterio exierant, denuo non induebantur similia, sed colorata, quæ nos vulgo dicimus, blaua. Sub hoc namque tempore fuit quidam recedēs ab hac peste, qui nostrum petiit Monasterium, deprecans vt eum reciperemus. Cuius annuentes voluntati, protinus omnia quæ acquisierat, abrenunciauit,  Monasterio concessit. Cui cum fratres indixissent, vt iret,  omnia simul collecta Monasterio inferret, ille respondit. Ego, inquit,  quæ vsque modo habui, vestræ subiacent ditioni, requirendi vero ac dimittendi, vestræ sit potestatis. Qua de re de Monasterio solus non egrediar: sed cui vobis placet, hoc pręcipite vni e fratribus requirere: ego tamē vestræ obtemperans voluntati, ibo cum illo,  vt melius sciero, præceptis illius parebo: sed siue hic permansero, siue illuc ambulauero, deinceps omnibus rebus nudatus ero. Reuera perseuerante fratrum sententia, abiit cum illo fratre, cui hāc iniunxerat obedientiam. Factum est autem cum venissent ad locum in quo prædictus frater habitauerat, subitanea est infirmitate addictus, ibiq. defunctus. Illo namque in extremis posito, frater qui cum eo ierat, quanto propinquiorem eum morti cernebat, tanto pro eius anima instantissimas Deo preces fundebat. Sicque factum est vt vtrique istam visionē viderent. Erat enim thronus in excelso positus, super quem videbatur residere beatus Benedictus: ante cuius conspectum adstabat inæstimabilis Monachorum exercitus. Ascensus autem throni illius palliis videbatur stratus esse, in cuius subteriori gradu, ceu veniam petens, iacebat frater ille infirmus: dextram namque læuamque prædictus occupabat exercitus. Inter vtrosque vero vacuū erat ascendentibus peruium. Porro cum per longum spatium frater ille iaceret prostratus, accessit vnus ex adsistentibus ad beatum Benedictum, supplicans pro illo fratre, dicensque indignum videri,  dignum esse vt illum sua visio leuaret,  diceret quid vellet. Cui ille videbatur respondisse, hominem se videre, habitum vero non agnoscere, idcirco alterius Ordinis hominum non debere se vel causam discutere, nec vitam diiudicare. Hęc audiens nostri Ordinis frater, exuit se,  vestimentis suis infirmum fratrem induit, eumque vt iterum veniā peteret, in eadem visione coegit. Quo peracto vox desuper venit: quæ ei vt surgeret,  sursum ascēderet præcepit. Tunc euigilans a somno frater noster, mox opere cōpleuit, quod in somnis se agere credidit,  quasi iam securus de anima fratris, eius exitum prout valuit, orando protexit,  sacra communione muniuit. Perpende ergo, fili, sententiam Apostoli dicentis, quia fides sine operibus mortua est. Et sicut alibi scriptum est. Qui enim dicit se Christum nosse, debet sicut ipse ambulauit,  ille ambulare. Similiter qui se profitetur monachum esse, opere  mente imitari debet Patrem Benedictū, quia scriptum est, Non auditores legis iusti sunt apud Deum, sed factores. Nom enim sufficit monacho mentis tantum puritas, si defuerint cæterorum operum indicia vel signa. Dequo Dominus dicit, Luceat lux vestra coram hominibus, vt videant opera vestra bona,  glorificent Patrem vestrum qui in cœlis est. De hoc namque beatus Gregorius in prima parte Ezechielis, plenius sermonem facit. Ex quibus sermonibus vnum proferimus testimonium. Sicut enim duobus modis a Deo receditur, ita duobus modis a Deo apostatæ homines fiunt, nam vnusquisque a conditore suo, aut fide recedit aut opere. Sicut ergo qui fide recedit apostata est, ita qui ad ipsum opus quod deseruerat redit, ab omnipotēti Deo, apostata absque vlla dubietate deputatur, etiamsi fidem tenere videatur. Vnum enim sine altero prodesse nō potest, quia nec fides sine operibus, nec opera adiuuant sine fide. Ergo nullus abhorreat, eo quod diximus prædictum fratrem non potuisse veniam recipere, nec meruisse sursum ascendere, priusquam vestimentorum facta in eo mutatio fuisset. Nulli enim dubium est præceptum esse in lege, quæ  qualia forent filiorum Leui vestimenta, sine quibus Sanctuarium ingredi non audebant. Quis enim audeat dicere quod pro humerali vterentur rationale, vel pro tunica byssina Ephot lineo induerentur? Quod vnaquæque suum habet colorem, opus ac varietatem. Nam  Iesum Sacerdotem magnum tam diu aduersatus est diabolus, quousque aliis vestimentis ab angelo fuit indutus,  Dauid cum super Amalecitarum populum voluisset insurgere, bis Deum consuluit,  responsum eundi non accepit. Tertio Ephot indutus est,  protinus imperantis sibi audiuit vocem. Hæc ait,  post hæc rursum adiecit. Visne aliis documentis ostendam tibi, quia perparuum est quod multum dehonestat atque corrumpit? Cui cum ita me omni desiderio velle respondissem,  in suis authoritatibus me ardere cerneret, horum mihi exempla exposuit succincta relatione. His diebus duo fratres ita fuerunt rapidissima rapti morte, non tamen vno in loco, nec vno die. Veniens vnus ex eis ad domum cuiusdam suę sororis, vehementissime esurire se dixit,  refectionem petiit. Cui protinus soror sua pisces se abūdanter habere respondit, vt comederet quales  qua hora vellet. Ille vero quasi indignans, fastidire se pisces respondit: eo quod per tot annos indesinenter eos comedisset, adiecit:  non eos iam se posse videre dixit. Respondit soror sua: Ecce, inquit, in promptu carnem habemus, comede ergo quod placet. Tunc ille armum præcepit sibi assari cuiusdam animalis. Sed non ferens assandi moram, portiunculā in prunas proiecit incisam: deinde vinum sibi afferri iussit,  carnis morsum auide sumpsit. Sed hoc quod sūpsit, gulam non transiit, nec reiicere potuit, sed vitam cum cibo perdidit. Alter igitur diluculo veniens ad domum sui parentis, statim si haberent quod ei ad comedendū tribuerēt inquisiuit. Cui cum respondissent quia nondum hora edendi esset, adiecit cum indignatione dicens: Heu tota nocte equitando post iniunctam mihi obedientiam laboraui  non silui,  nunc ieiunare me cogitis? Afferte ergo mihi si aliquid habetis. Cui cum se pisces habere respondissent, potius indignatus est,  fastu repletus arrogantiæ, huc illucque cœpit oculorum intuitus circumferre. Ibat autem circa pedes grex cornicum, quas nos gallinas vocamus. Tunc quasi furens, quoddam bacillum arripuit,  quam ei placuit percussit, ac furibundo ore dixit, Hæc erit hodie mihi piscis. Cæteri siquidem qui circunstabant cum quodam rubore cœperunt ei dicere, Fortassis licet tibi carnem comedere Pater? At ille, Volatile, inquit, non est caro: volatilia enim  pisces vnam habent originem,  æqualem conditionem, sicut noster hymnus continet. Ad cuius verba conticuerunt omnes. Interea apposita est ante eum quam occiderat, iam assata gallina, ex qua offam abstulit,  momordit, quem morsum nec euomere, nec glutire potuit, sed eum vita priuauit. Pugnos tamen  ceruicatos pro mercede suæ improbitatis, in opprobrium antequā moreretur, sumpsit. Si autem commouetur animus tuus super mortem horum duorum fratrum, simili modo vt vnius superius,  nunc tibi exemplo ostendimus dignos fuisse ea morte quā perpessi sunt. Pro paucis lenticulæ granis, Esau primogenita perdidit. Nam  Israeliticus populus dum cibo mannæ aleretur, reuersi sunt corde in Ægyptum, concupiscentes ollas carnium, quas nuper sub iugo malæ seruitutis comederunt. De quibus mentionem facit Paulus Apostolus. Non simus concupiscentes malorum, sicut illi concupierunt.  Isti enim dixerūt fastidire se pisces: illi vero murmurauerunt dicentes: Nihil vident oculi nostri nisi manna. Et hoc dicimus, non vt cibis imponamus vitium, sed male vtentibus. Vnde  Paulus dicit Et carnis curam ne feceritis in desideriis, id est in concupiscentiis. Quod in concupiscentiis denegat, hoc in necessitatibus largitur. Tres namque pueri missi in camino ignis Babyloniæ, abdicantes regales cibos, tanto igni euaserunt illæsi. Ipse idem ignis quotquot de Chaldæis reperit, cōbussit  occidit. Igitur  Nabuzardam Princeps coquorum destruxit muros Hierusalem. Ergo neminem moueat, quod Helias tempore famis, carne alitus est mane  vespere. Qui respicit cibum consideret ministrum, sæpe enim dæmones horum alituum figuram tenent. Tales enim cibi coruorum apti fuerant ministerio,  eorum saturitas, vespere  mane meruit esuriem. At vero quando panem comedit, angelum delatorem habuit,  in tantum confortatus est, vt per quadraginta dies cibi refectione non indigeret. Hæc omnia diximus, vt plenius ostenderemus non esse in cibo vicium, sed in appetitu. Horum tamen interitus multorum extitit emendatio morum. Sic enim apud nos ordo monachorum recidit, sicque  correctus fuit,  frequēter multis prodigiis corrigitur, vt Deo auctore perseueret. Sed dum vitam doctrinamque Patris nostri plenius enarrare disposuimus, quasi improuidi quodammodo nolentes in horum incidimus excessibus,  ob hoc a nostro proposito longe digressi sumus, ad quem velociter stilum vertamus. Fateri autem solent fratres nostri, qui ante nos astiterūt illi, quod fuisset quidam frater ex Patris nostri congregatione, qui licito tempore phlebotomiæ sibi curationem adhibere solebat, super quod factum commotus est eius animus, quia quamuis eum necessitas coegisset, tamen absque licentia hoc non debuit præsumere. Mox vero per quam prius sanguis effluxerat, disrupta est vena,  quousque redderet animam, a quocunque medicamine non fuit restricta. Addebant insuper quod siue prospera, seu aduersa cuilibet indixisset, nullatenus illis carere potuisset, quod vtinam quidam ex nostris in seipso expertus non fuisset. Sed fœlices illi qui eius pręsentiam cernere meruerunt, quoad vixit. Infœlix ego qui nec duobus expletis annis, illi merui famulari. Appropinquante autem tempore quo secundum Dei dispositionem corporali separaremur visione,  eius absentia quæ fieri debebat potior menti meæ, amoris inferret ignem, quadam die dum me cerneret nimium tristem, cœpit me blande consolari suo more. Sed cum videret miseræ menti meæ nec sic satisfacere posse, more Iacob Patriarchæ, a præteritis exordium sumens, futura mihi, præsago spiritu, ita cœpit exponendo prædicere. Charissime fili, ausculta quæ dico tibi. Gratias ago Deo, quia ex omnibus peccatis quæ a iuuentute mea perpetraui in hac vita, iam vlcionem recepi: exceptis illis quæ in Abbatem meum commisi,  semper illum diem  tempus expectaui, deprecans Deum vt ea non reseruaret mihi in futurum,  nunc credo me esse exauditum, quia quæ in illum egi, hæc rursum ante recepi. Tibi autem scias non reddi simplicia, sed decupla. Esto namque fortis  patiens, vt ea valeas tolerando quiete portare. Hæc lachrymans dixit, deinde exosculans caput meum, Domino me commendauit. Sed tu Domine omnipotens reddenti mihi versa vice Cæsario Presbytero centuplicata ac grauiora misericorditer parce,  si aliqua supersunt, meis mœrentibus malis propitiatus auerte. Erant autem nostræ congregationi duo fratres, quorum nomina huic operi non libet intexere, qui pro sua grauissima infirmitate crebrius eum assueuerant exorare, vt medicinæ illis remedia adhiberi iuberet, præsumentes de sanitate. At ille non ferens improbitatem illorum, consensit voluntati eorum, petitoque medicamine licētiam tribuit. Sed prius eos conuocans, sub similitudine quadam, dixit illis hoc paradigma. Vidi aliquando fratrem simili vestro vulnere cruciatum,  prius est mortuus quam pristinæ sit sanitati restitutus. At illi nihil de se suspicantes, adhibuerunt sibi medicum, sed post sedulos cruciatus, sanitatem nunquam receperunt. Scio  alium fratrem, qui tempore suæ cōuersationis, dum studeret præteritas flendo delictorum tergere maculas, cætera studia reliquit,  nocte, dieque orationi, compunctioni,  lamentationi incessanter desudabat. Cumq. eum peritissimus Pater requisisset, cum præsto cum aliis ad docendum vel discendum non esset, veritatem retulit ei,  occulta cordis sui patule reserauit, atq. vt sibi hoc perficiendi daret licentiā, exorauit, sciens pro certo secundum institutionem regulę, quia quod sine Patris spiritualis permissione monachus agit, præsumptioni deputabitur  vanæ gloriæ, non mercedi. Cui Pater noster ait. Præstat vt vno vel amplius tempore iste spiritus discedat a te, quam mens tua stimulis vanæ gloriæ saucietur. Mox frater ille prædictam perdidit compunctionem,  vix post medij anni spacium, eam rursum exorando Patrem nostrum meruit recipere. Sua namque verba miro grauitatis pondere erant plena, quia vir sancto repletus flamine, incassum loqui nesciebat. De quo  istud vobis narrabo exemplum. Præteritis his diebus coram nostris fratribus  aliis qui aderant nobiscum, retulit domnus Ioannes Nolanæ vrbis Episcopus, quod ante hoc triennium, bis Romam iisset,  prædicti Episcopatus benedictionem resistentibus inimicis nequiuisset accipere. Interea domnus Odo orationis gratia Garganum ibat, cumque vidisset eum tristem, sciscitatus est eum quid haberet? Cui ille cum omnia quæ sibi aderant retulisset,  quasi spe desolatus, confundebatur tertio Romam reuerti, benedixit ei,  dixit. Perge iterum securus,  scias quia compleuit Dominus votum tuum. Deinde dimisit eum. At ille accepta benedictione abiit,  infra spacium quindecim dierum, sicut Pater noster prædixerat, illi aduenit. Qua de re indubitanter proferimus, virum istum spiritu prophetiæ non caruisse, cuius verba tanta sunt. authoritate firmata. Per idem tempus cogente necessitate nostri Monasterij, missus sum Neapolim. Præparatis tandem quæ necessitas exposcebat, competit mihi nauigio Romam reuerti. Et cum applicuissem Portuensem ciuitatem, exceperunt me viri nobiles,  ipsi a Roma venerāt ante ipsum diem. Quos cum de Patre nostro sciscitarer quasi de nouo quodam modo gratulantes amico, inter cætera eius opera, ista me absente illo tempore narrauerunt fecisse. Præterito isto Augusto, ipsa die Assumptionis B. Marię in Anuentino Monasterio fuit Pater noster. Rogatus autē a domno Abbate Balduino, vt ipsa die ob amorem sanctæ Mariæ ibi Missam celebraret,  suis manibus corpore  sanguine Domini eos cōmunicaret. At ille, inquit, non se hoc posse facere respondit. Sed illis persistentibus tandem consensit inuitus. Deinde Ecclesiam est ingressus,  cum fuisset paulisper oratum, cœpit Ecclesiam egredi: nam volentes eum retinere, Obsecro, ait, sinite me abire, quia duo nostri fratres positi sunt in extremo vitæ,  necesse habeo velociter ire ad eos, ne exeant me absente. Deinde adiecit, Ecce ante portam Monasterij adest, qui me compellit ire. Necdum verba compleuerat,  missus affuit vt prædixerat,  cum venisset ad sanctum Paulum mox abiit,  pro fratre Benedicto Missam celebrauit, eique corpus  sanguinem viaticum tribuit,  sic prædictus frater Domino spiritū reddidit. Alter vero frater Gisbertus fuit dictus, mihique cōsobrinus, qui octaua die est eum sequutus. Nunc ad prisca, quasi in circulo posita reuertamur tempora,  aliquantulum per maiora curramus exempla. Meminisse vos volo, fratres, quod præterito anno ille peregrinus, qui se de familia Patris nostri esse fatebatur,  Hierosolymam ascendere festinabat, coram vobis de Patre nostro bis terque narraui. Aiebat enim quod iisdem annis quibus Nortmannorum gens Turoniæ deuastabat fines, die quodam contigit, vt nepotem domni Odonis, necdum renatum fonte baptismatis, vna cū nutrice sua caperent prædicti Nortmanni. Erat autem Turoniæ prædictus Pater. Cumq. hoc ei ibi nuntiatum fuisset, mox orationi incubuit,  tamdiu Dominum orauit, quousque liberatum puerum esse cognouit. Non enim potius de illo, quam de cæteris dolebat captiuis, sed pro eius anima grauissime lamentabatur, timens ne aliquo casu, sine lauacro fontis præmoreretur,  eius anima gehennæ traderetur. Sed inter cætera non sunt prætereunda illa, quæ nutrix pueri narrabat. Locus ille, ait, ad quem captiui ducti fuerant, vltra quoddam flumen erat. Cuius tanta inerat profunditas: vt nullus illud aliter nisi nauigio aut natatu posset transire. Distabat autem a Turonia, spatium itineris octo dierum. Iam vero reuisendi puerum spes frustrabatur. Adstante itaque muliere in eodem discrimine, subito inspirata est Dei flamine, vt arriperet puerum  abiret, quod  fecit: etenim tam secura per medias hostium transiuit cateruas, vt non solum ab aliquo non fuisset retenta, verumetiam nec interrogata. Profunditatem vero tanti fluminis, siccis cruribus transiuit,  longinquitatē tanti itineris, in triduo peregit, non esuriens neque sitiens, donec Turoniam perueniret. Hoc vero factum cuius fuisset meriti statim claruit, quia mox vt puer Patri nostro delatus fuit, sacro eum fecit baptismate tingi. Deinde eleuatis in cælum oculis, vt moreretur orauit, atque dehinc post triduum spiritum cælo reddidit. Pater vero eius factus est monachus. Quæ vero sequuntur, ipse beatus Pater exposuit, non tamen vt a se, vel pro se facta fuissent, sed de quibus periculis eum Dominus liberasset, narrabat. Quodam tempore dum Rhodani alueum nauigio transiret, comitantibus eum Optimatibus regionis illius, contigit vt vnus equus alium vellet calce percutere, ictum ferientis tabula nauigij excepit, illo videlicet loco ex quo ramus fuerat, cum dolaretur, abscissus. Mox euulsus vertex, tanta per foramen inundatio ingressa est aquæ, vt subito repleretur nauis vsque ad superficiem. Sic tamen plena, Deo gubernante, ad aliam peruenit ripam. Etenim vsque adeo Pater noster intro stetit, quo omnes fuissent egressi. Ad postremum cum fuisset ille egressus, nauis abiit in profundū. Qua in re videlicet, cuius meriti vir iste fuerit, perspicue claret, qui hoc suis obtinere valuit precibus, quod prius meruerunt Petrus  Paulus, deinde beatus Pater Benedictus. Sub eodem tempore competit illi Romam orationis gratia venire. Sed non multo post, dū patriam reuerteretur, inter Burdonum Alpes, niuis immensitate præoccupatum  septum est eius iter, qua videlicet mons ille nullo tempore potest carere. Secus locum autem illum, habitat quoddam genus hominum qui Marrones vocantur,  arbitror ex Marronea aquilonali prouincia illud nomen traxisse originem. Ij enim accepta mercede, præbuerunt ei ducatum, sicut  aliis facere consueuerūt, quia aliter hyemis tempore, nemo quidem prædictos montes valet transire. Nam antequam Sol lucis terminum clauderet, illud quod supererat diei spatium, a multitudine niuis versum est in caliginem. Sed illis proficiscentibus, vt præterirent tetrum  periculosum locum, subito equus super quem sedebat Pater noster, tetendit pedem in obliquum,  ambo mergebantur in præcipitium. Tunc Pater noster, relictis habenis, ambas manus cum caderet erexit ad cœlum,  mox ramum arboris, inter brachia sua reperit, atque in eo [...]