Notum sit omnibus, tam presentibus quam futuris, sancte matris Ecclesiæ filiis, quod ego Guillelmus, comes Nivernensis, donavi et concessi fratribus Grandimontis, in nemore quod dicitur Contest, partem illam nemoris quod dicitur nemus Sancti-Stephani, ad eorumdem habitationem, sicut ambitus eorum claudit per circuitum, jure perpetuo possidendum. Sed quia monachi Pontiniacenses in illa parte nemoris quam eis ad habitandum donaveram, partem suam habebant, dedi eis in conchanbium (sic) forestam Guibaudi, sicut rivus de Sinecon dividit, usque ad viam Merleniaci, et usque ad terram que Communia dicitur; et erit deinceps strata inter nemus Merliniaci et forellam istam. Huic donationi et concessioni mee interfuerunt Odo de Villiaco et Osmundus de Merliniaco, qui etiam hoc quod habebant in forella predicta, rogatu meo, monachis Pontiniacensibus laudaverunt et in perpetuum habere concesserunt. Hoc etiam uxores eorum laudaverunt Helisabed et Ermengardis; hoc filii Osmundi, Petrus, Acelinus et Odo, clericus, et filie Adelina et Hersendis laudaverunt. Hoc laudavit Adam de Flai, de cujus casamento Osmundus partem suam tenebat. Guido, frater meus, hoc laudavit, et Aanor, uxor mea. Ut autem hoc in posterum ratum habeatur, litterarum mearum annotatione et sigilli mei impressione presentem paginam confirmavi. Si quis vero de donatione mea monachos Pontiniacenses inquietaret, vel calumniam faceret, eos in pace mitterem, et donum meum illis in perpetuum vendicarem. Hujus rei testes sunt: Johannes, vicecomes Lagniaci; Guillelmus de Cheu; Richardus Venator; Johannes Bossellus; Odo de Monte-Buillionis; Symon de Silviniaco; Stephanus Godardus, prepositus Lagniaci; Johannes Brisebarrus; Gaufridus, clericus qui hanc cartam composuit. Actum est hoc, Lagniaci, anno ab Incarnatione Domini Mº Cº LXº VII; anno illo perrexit comes in Jerusalem.