Sic cœlesti  tali vindicta damnati  mortui, pro duplici eorum interitu, vir Dei maximo est doloris afflictus cruciatu. Sed illud diuinum,  occultum iudicium disturbare non potuit, quoniam in sui captura nimium crudeles inuenit. Ad incrementum denique suarum nequitiarum,  ad sancti Patris Maioli laudem bonorum, sicut in fine demonstratum est, vbi omnis laus canitur, multa pro eo redemptionis munera requisierant. Quæ dum beato nesciente viro, sui quique fideles a Dei cultoribus suscipiunt, onusti largifluis donis, vbi retinebatur, redeunt. Nam pro eiusdam sancti Patris redemptione, gratis voluntarieque vnusquisque prout poterat, suum habere offerebat,  miserum se clamabat,  indignum se amore beati viri sperabat, qui pro eius redemptione pluriora non transmisisset dona. Hæc per multa tempora recipiētes miseri in latrocinij sui spelunca, tandem impleto malitiæ suæ sacco, prædictum consequuntur damnationis morticinium. Et non solummodo in prędicto sessionis suæ loco relinquunt sua quædam plurima, sed etiam  ea perdunt, quæ pro beato viro fuerant transmissa charitatiua munera.