Quoniam per bivium caritatis compendiosius pervenitur ad vitam, familiare et necessarium salute consilium est indesinentis studii vigilantia caritatis operibus inservire, caritas enim nisi dispensetur elabitur, dispensata non minuitur sed augetur. Hujus igitur rei gratia, ego Dalmatius, abbas Casæ Dei, et fratres nostri, cum ad monasterium beati Benedicti hospitandi gratia venissemus et a venerabili abbate Garnerio honorifice recepti essemus inter dilectissimos fratres et dominos nostros, praefatum scilicet abbatem necnon totam congregationem monasterii beati Benedicti Floriacensis super mutuae vinculo fraternitatis sub hac forma componere decrevimus, ut inde salutis remedia aeternae nostris et successorum nostrorum proveniant animabus. Statuimus igitur quatenus quisquis Sancti Benedicti futurus est abbas in benefactis et orationibus nostris integre communicet, ac si ecclesiae nostrae vinculo professionis fuisset astrictus. Decrevimus etiam quod si aliquem monachorum nostrorum reatu sui exigentia alicui poenae addixerimus, abbas Sancti Benedicti, si ad nos venerit et in capitulo nostro interesse voluerit, poenam poterit minuere vel poenitus relaxare. Festum etiam beati Benedicti de illatione quod est II nonas decembris XII lectionum faciemus. Ipsi vero festum sancti Roberti quod est VIII kalendas maii similiter celebrabunt. Si vero aliqui praedictae ecclesiae monachi ad nos venerint, ampliori honore quam nostri suscipientur. Decretum est insuper aput nos ut singulis annis in calendibus martii profratribus totius congregationis viam universae carnis ingressis die quae primum libera occurrerit, signa nostra solemniter pulsantur, missa in conventu celebrabitur, tricesimum incipietur cuidem pauperi XXX diebus cotidianos victus assignabitur. Beati vero Benedicti devota congregatio in consimilibus beneficiis pari nobis vicissitudine respondebit.