Qvid dicam? quid loquar? quas tam sincero amico gratias agam? Diuisit  vere diuisit sapiens dilectio vestra inter amicos  inimicos, inter veros  falsos: inter dantes verba,  exhibentes opera. Promittunt alij magna magnis meritis amicorum,  nihil soluunt. Nihil promisistis,  nullis erga vos meritis nostris, multa  magna soluistis. Hæc est causa, hæc summa materia, hoc indissolubile vinculum, quo vobis astringimur, quo vobis colligamur, quo licet absenti integra totius amoris  affectus nostri viscera vobis refundimus. Nec mirum. Quis enim non summopere trahatur, quis non alliciatur, tantis ex parte vestra impensis; nullis, vt dictum est, ex nostra repensis beneficiis? Sed si plenum sacrificium, si integrum holocaustum offerre Deo disponitis, si caput  caudam simul immolare proposuistis: venite, venite, inquam, ad nos, vt videamus quem diu videre optauimus,  fruamur etiam hic in Christo, quo etiam alibi perpetuo frui desideramus. Hoc per eum, qui dilexit nos,  qui vobis inspirauit diligere nos, non tantum rogamus, sed etiam obsecramus: vt antequam proxima æstas finiatur, Cluniacus vestra vos videat,  præsentia vestri diu exoptata exhilaretur  gaudeat.