HODIE, dilectissimi, solito serenior nobis dies illuxit, quādo cœleste lumē in terris emicuit, quādo vera lux mortaliū tenebras illustrauit, quādo diuinus fulgor humanis seculis se visibilem etiam corporaliter demonstrauit. Hodie æternus sol carneæ infirmitatis paululum remota caligine, per mortale adhuc corpus nouo  stupēdo miraculo mirabiliter radiando effulsit. Hodie Verbū caro factum, carnis eiusdē sibi vnitæ deificationem, vultus  vestium clarificatione ostendit. Hodie vidimus gloriam eius, gloriam quasi vnigeniti a patre: voce delapsa ad eum huiuscemodi a magnifica gloria. Hic est filius meus dilectus in quo mihi complacui, ipsum audite. Hæc est gloria Vnigeniti a Patre, cum Pater vnigenitum recognouit, cum eum ignorantibus reuelauit, cum eum diuinis operibus suum esse filium demonstrauit: cum singulariter hodie clarificauit, cum ab adoptiuis eum discernens suum proprie esse filium, de cœlis clamauit, dicens, Hic est filius meus dilectus. Hic est, inquit, filius meus. Sunt quidem mihi  alij multi filij per gratiam: sed meus iste filius est per naturam. Sunt ex tempore, est iste ante tempora. Sunt alij facti, est iste genitus. Qui sic est genitus, vt sit  vnigenitus. Et idcirco vnigenitus, quia de mea substantia,  non plures: sed ipse vnus est genitus. Hanc gloriam quasi vnigeniti a Patre Ioannes vidit, cum ex Deo Deum cognouit: cum  ipsum in gloria transformatum conspexit,  Patrem de Filio homines instruentem audiuit. Ideo ait, Vidimus gloriam eius, gloriam quasi Vnigeniti a Patre. Vidit ipse, viderunt  alij. Audiuit ipse, audiuerunt  alij. Nam  Petrus dixit, Hanc vocem nos audiuimus, cum essemus cum illo in monte sancto. Quæ vtrum viderint, vtrum audierint, etiam sancti Euangelistæ Matthæus, Marcus,  Lucas testantur. Assumpsit, inquiunt, Iesus Petrum,  Iacobum,  Ioannem,  duxit illos in montem excelsum seorsum,  transfiguratus est ante eos. Tertius enim tantæ visioni testis Iacobus additur, quia secundum eiusdem Domini sententiam, In ore duorum aut trium testium stabit omne verbum. Tantum igitur verbum, tanta visio, tam excellens negotium, trium  summorum Apostolorum confirmandum erat testimonio. Bene ergo Saluator tres assumit discipulos, vt deitatis Trinitas quæ apparebat, ternario discipulorū numero signaretur. Apparuit quippe ibi Pater in voce, Filius in glorificata carne, Spiritus sanctus in lucida nube. Ecce, ait, nubes lucida obumbrauit eos. Vere nubes Spiritus sanctus. Nubes quia ab æstu carnalium voluptatum, mentes quas obumbrat, refrigerat: quia imbre superno quas aridas inuenit fœcundat. Lucida, quia suo fulgore obscura tenebrarum illustrat. De cuius nubis obumbratione  Virgini matri dicitur. Spiritus sanctus superueniet in te,  virtus Altissimi obumbrabit tibi. Videte, fratres gloriam solēnitatis, videte opus Trinitatis, videte mysterium Resurrectionis. Et quare dixi, Resurrectionis? Clamat Pater, radiat Filius, obūbrat Spiritus sanctus. Vident hoc Apostoli, sed non nisi post octo fere dies. Sic namque ait Lucas Euangelista. Post hæc verba fere dies octo,  assumpsit Iesus Petrum,  Iacobum,  Ioannem. Nostis, qui Scripturis Sacris animā applicastis, quod senarius numerus malorum præsentium passionem, septenarius animarum requiem, octonarius carnis designat resurrectionem. Nam  sexta die homo conditus ad laborem nascitur,  Christus probra, flagella, crucem  mortem patitur:  septima a laboribus vacare Deus præcepit, ipseque in assumpta carne liber a passionibus in sepulchro quiescit:  octaua resurgens spem nobis resurrectionis  immortalis vitæ contulit. Hinc igitur non plene post octo dies, sed fere post octo dies, id est, nōdum transacto octauo die, sed adhuc existente, cœlestem Magistri visionem discipulis manifestat: ad spem resurrectionis æternæ informat, sperare de se quod in ipso vident exemplis melius quam verbis suadet. Propter hoc facie refulsit, vt sol,  vestimenta eius facta sunt alba sicut nix. Mathæus  Marcus ita scripserunt, Et post dies sex assumpsit Iesus Petrum,  Iacobum,  Ioannem. Quare Lucas post octo fere dies, isti post sex dies transfiguratum Dominum dixerunt? Sicut iam dictum, creationi mūdanæ sex dies in initio deputati sunt, vnde omne tempus pręsentis vitę operationi aptū designant. Nam sicut illis tantum sex diebus Deus omnia operatus est,  sic ab omnib. requieuit: ita istis sex ætatibus quæ a mundi initio vsq. in finem extenduntur, hoc est toto quo hic viuitur tēpore, quasi vna die, operibus quibus æterna acquiritur requies, insistēdum est. De quo die ait ipse Dominus. Me oportet operari opera eius qui misit me, donec dies est. Venit nox in qua nemo potest operari. Post sex igitur dies discipuli Domini gloriam eius contemplantur: quia illi æterna tantū Dei visione digni erunt, qui istis sex diebus illud sabbatum præcedentibus non neglexerint, qui operibus diuinis institerint, qui hanc diem sibi ad operandum datam vocando in noctem obscurari non siuerint. Oportet ergo illos sex dies laborando integros trāsire,  Deum Deorum in Sion,  Regem in decore suo videre. Vnde bene duo Euangelistæ post sex dies dixerunt. Lucas vero post octo fere dies dixit, quia sicut præmissum est, præcedente sex dierum in hac vita labore, subsequente in sabbato sanctarum animarum requie, veniente in octaua carnis resurrectione, rapientur sancti in nubibus obuiam Christo in aera,  sic semper cum Domino erunt. Non igitur post octo, sed fere post octo dicitur. Qui ergo fere post octo dies dixit, nondum finitum octauum diem dicit. Nondum igitur finito, sed adhuc existente octauo, seipsum glorificatum Dominus discipulis ostendit. A die namque promissionis, qua dixit, Sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem, donec videant filium hominis venientem in regno suo, vsque ad diem redditionis quod promissum fuerat, annumerato primo illo promissionis  vltimo redditionis, octo dies cognoscuntur. Duobus autem illis remotis sex tantum extitisse probantur. Nihil ergo dissonum Euangelistæ, sed omnia consona, omnia conuenientia, in horum dierum tam historia quam significatione dixerunt. Assumpsit eos, inquit,  duxit in montem seorsum. Si Domini transfiguratio sanctorum est futura resurrectio, quid mons excelsus, nisi superna habitatio? quid quod seorsum ducuntur, nisi illorum est ad ipsam conscensio? De quo monte,  de qua ascensione ait Propheta in Psalmis, Domine quis habitabit in tabernaculo tuo, aut quis requiescet in monte sancto tuo? Item in alio Psalmo. Quis ascendet in montem Domini, aut quis stabit in loco sancto eius? Recte ergo a Christo in montem discipuli ducuntur, quia post resumpta iam immortalia corpora, ab imis ad sublimia, ab humilibus ad excelsa, a terrenis ad cœlestia sancti ab ipso subleuantur,  ei numquam ab eo dissociandi in æternum sociantur. Tunc vere ducentur seorsum, quia commixta tritico vltra zizania non latebunt, sed ab Angelis messoribus ad comburendum in fasciculos alligabuntur: triticum autem Domini iussu seorsum in eius horreum recondetur. Tunc vere ducentur seorsum, quando secundum similitudinem sagenæ missæ in mare,  ex omni genere piscium congregantis, eligentur in consummatione seculi boni pisces in vasa, mali autem foras mittentur. Tunc vere ducentur seorsum, quando in illa resurrectione, in illo vltimo discrimine, Filius hominis, cui omne iudicium dedit Pater, separabit bonos a malis, sicut segregat Pastor oues ab hædis. Sed qui sunt fratres qui in montem excelsum seorsum ducuntur, Petrus, Iacobus,  Ioannes? Nullus ergo ducitur, nisi Petrus, Iacobus,  Ioannes. Quare? Nomina ipsa perquirite,  causa protinus apparebit. Petrus enim agnoscens, Iacobus supplantator, Ioannes Dei gratia interpretatur. Congruunt autem nomina authoribus. Quis namque melius Christum agnouit, quam Petrus? Qui ipsi interroganti quem discipuli sui eum esse dicerent, respondit, Tu es Christus filius Dei viui? Et alio in loco, Domine ad quem ibimus? Verba vitæ æternæ habes,  nos credidimus  cognouimus, quia tu es Christus filius Dei. Agnouit ergo Petrus Dominum, vnde agnoscens iure vocatur. Quis vero sapientius mūdum supplantauit quam Iacobus, qui mundano quæstui cum patre  fratre piscando intentus, mox vt a Christo de naui vocatus est, corporalem in spiritalem, transitorium in æternum, mundanum in diuinum quæstum mutauit,  de piscatore piscium piscator hominum fieri meruit. Mundi ergo supplantator non immerito Iacobus dicitur. Quis autem rectius Dei gratia vocabitur, quam Ioannes, qui in tantum eius gratia donatus est, vt inter alia ipsius gratiæ insignia, Virginis matris filius  minister ipsius commendatione fieri mereretur: qui supra pectus eius recumbere, qui deitatis arcana, quantum homini licere potuit, mundo reuelare: qui præ cæteris a magistro diligi, qui quasi proprio quodam vocabulo Discipulus quem diligebat Iesus vocari dignus fuit. Apparet ergo quod qui tam excellenter Dei gratiam consecutus est, Dei gratia consequenter vocatus est. Vnde quoniam ista dona in eis singulariter effulserunt, specialiter ad videndam Dei gloriam in montem assumi meruerunt: neque alios, nisi qui tales fuerint, ad talem gloriam contemplandam in futura resurrectione assumendos esse docuerunt. Nullus namque assumetur nisi Petrus, Iacobus,  Ioannes, hoc est nisi agnoscens, supplantator,  Dei gratia. Qui vult ergo tunc assumi, fiat Petrus, agnoscat necesse est Dominum suum, agnoscat necesse est seipsum: agnoscat eum creatorem, agnoscat se creaturam: Agnoscat opificem, agnoscat se opus: agnoscat Dominum, agnoscat se seruum: agnoscat iustum, agnoscat se iniquum: agnoscat sanctificatorem, agnoscat se peccatorem: agnoscat Redemptorem, agnoscat se redemptum. Ne dicat vt Pharao, Nescio Dominum, ne forte  sibi cum aliis in fine dicatur. Amen dico vobis, nescio vos. Sed totis viribus annitatur hæc omnia fide agnoscere, quia sine fide impossibile est placere Deo:  quia iustus ex fide viuit, vt sit de ouibus boni Pastoris, de quibus ipse ait, Oues meæ vocem meam audiunt,  ego Dominus agnosco eas. Et de quibus alibi. Et cognosco meas,  cognoscunt me meæ. Et de quibus Apostolus. Cognoscentes Deum, imo cogniti a Deo. Et quoniam non sufficit fides agnitionis, absque opere dilectionis, nam ociosa est fides, nisi assit talis fides quæ per dilectionem operatur: sit Iacobus vt supplantet supplantare volentem, decipiat decipere cupientem: diabolum, mundum, peccatum. Diabolus quippe tentat, mundus illicit, peccatum occidit. Vnde quia delectando vult fallere, fallendo necare, cauti dolosum discamus vitare, vt deprehensa prudenter blandi hostis nequitia, cum Apostolo possimus dicere, Non enim ignoramus cogitationes eius. Quibus agnitis  Dei virtute deuictis, miles Dei de hoste pessimo gloriose supplantans eum triūphabit,  cū Propheta cantabit. In te inimicos nostros ventilabimus cornu,  in nomine tuo spernemus insurgentes in nobis. Istis duobus adiungendus est  tertius Ioannes, vt rimator cœlestium visionum aduertat nihil se potuisse aut posse, nihil se digne credere aut operari absque Dei gratia, sicut ipse Deus fatetur in Euangelio loquens discipulis. Sine me nihil potestis facere. Quod Apostolus Paulus cōfirmat. Gratia dei sum id quod sum,  gratia eius in me vacua non fuit. Et Psalmista. Deus meus, misericordia eius præueniet me:  misericordia tua subsequetur me. Quod si misericordia Dei vniuersa bona hominis præuenit  subsequitur, nullum bonū hominis absque gratia eius posse cognoscitur. Sic Petrus fide Deum agnoscens, sic Iacobus sanctis eum operibus deluso mundo glorificans: sic Ioannes, quod in fide  operibus habet, non a se, vel ab alio, sed eius gratia, a quo est omne datum optimum,  omne donum perfectum, se accepisse cognoscens,  gratias agens, nullo alio admisso diuinæ gratiæ secreta soli contemplari merentur. Hi tantum ad æternæ resurrectionis gloriam peruenire, hi in montem excelsum conscendere, his transfiguratum in Maiestate Christum videre poterunt: quoniam reformabit corpus humilitatis nostræ configuratum corpori claritatis suæ; quando occurremus omnes in vnitatem fidei,  agnitionis Filij Dei in virum perfectum in mensuram ætatis plenitudinis Christi. Tunc multo melior atque perfectior Petro aderit cognitio veritatis, quia sicut Deus per Prophetam ait, Non docebit vir fratrem suum,  vir proximum suum, dicens, Cognosce Dominum: omnes enim cognoscent me a minimo vsque ad maximum. Tunc Iacobus supplantator,  victor viciorum gloriosior apparebit, quia nequaquam vltra terra corporis nostri spinas,  tribulos carnalium voluptatum germinabit: quæ absque vllo in æternum belli periculo a sanctis possidebitur, sicut dicitur. Beati mites, quoniam ipsi possidebunt terram. Tunc enim fiet sermo qui scriptus est. Absorpta est mors in victoria. Vbi est mors victoria tua? Vbi est mors stimulus tuus? Tunc Dei gratiam longe excellentius Ioannes obtinebit: quia sicut ipse scripsit, De plenitudine eius nos omnes accepimus,  gratiam pro gratia: pro gratia actionis, gratiam retributionis: pro gratia operationis, gratiam glorificationis. Sed  illud ab hac intelligentia non dissentit, quod Princeps Apostolorum, quod Pastor singularis ouium Christi, quod summus post Christum Magister Ecclesiæ Petrus, quod Boanerges, id est, filij tonitrui, Iacobus  Ioannes, vt hæc viderent electi sunt: vt  Petri authoritas ad hoc testificandum dignior fide videretur,  tota Ecclesia in summo Pastore suo, ad videndum Deum subleuanda signaretur,  intonantem de cœlis Patrem audientes Iacobus  Ioannes congruenter filij tonitrui vocarentur. Propter omnia ista assumpsit solummodo Iesus Petrum  Iacobum  Ioannem,  duxit eos in montem excelsum seorsum,  tranfiguratus est ante eos. Et resplenduit facies eius sicut sol: vestimenta autem eius facta sunt alba sicut nix. Quid tu ad ista, o homo? An surdis hæc auribus audis? An tanta tui conditoris beneficia ingratus prospectas? An non ita erga te sollicitam diuinitatem stupendo miraris? Te cum non esses, gratuita bonitate, vt sempiterne illi adhærendo beatus esse posses, creauit: tibi cœlum, terram, mare: tibi omnia quæ in eis sunt, tibi vniuersam molem mundi fecit atque subiecit: tibi, quod his omnibus longe excellentius fuit, æternæ morti subdito,  inter mundi mala innumera deficienti, natus in tua carne, passus,  mortuus est. Et vt salutaribus Domini  Dei tui monitis credere nō differres, mirandis, operib. sibi a te dari fidē coegit. Inde est quod cæcos illuminauit, quod leprosos mūdauit, quod omnes hominum morbos curauit, quod ipsos quoq. mortuos suscitauit: quod super tumentes marinarū vndarū moles illapso gressu deambulauit, quod elementis imperauit, quodque hanc eandem miraculorum potentiam omnibus in se vere credentibus concessit. Hinc est, quod hodie, vt dixi, in carne corruptibili transformatus, tuum quoque corruptibile incorruptionem, tuum mortale immortalitatem induere posse monstrauit. Nam sicut ipse facie refulsit vt sol, ita te posse fulgere ostendit, vbi ait, Tunc iusti fulgebunt sicut sol in regno Patris sui. Si igitur iustus fueris, fulgere  tu sicut ipse poteris. Facta est facies eius sicut sol. Quid mirum, si facta est facies eius sicut sol, cum ipse sit sol? Quid mirum si Solis facies facta est vt sol? Sol erat, sed sub nube latens,  nunc nube remota ad modicum refulgens. Quid est nube remota? Non carne, sed carnis infirmitate ad momentum sublata. Hæc est nubes, de qua Propheta ait, Ecce Dominus ascendet super nubem leuem. Nubes, caro tegens diuinitatem: leuis, nullam ferens iniquitatem. Nubes, celans diuinum fulgorem: leuis, in æternum  ipsa leuata splendorem. Nubes, quia vt in Canticis legitur, Sub vmbra eius, quem desideraueram sedi: leuis, quia caro est Agni qui tollit peccata mundi. Quibus sublatis leuatur mundus in alta cœlorum, nullo iam pressus pondere peccatorū. Hac carnis nube textus Sol, non iste sol qui oritur super bonos  malos, sed Sol iustitiæ qui oritur tantum timentibus Deum. Hac certe carnis nube adoperta lux, quæ illuminat omnem hominem, hodie resplenduit, hodie ipsam carnem glorificans,  deificatam ostendens Apostolis per seipsum,  per Apostolos mundo reuelauit. Huius solis contemplatione,  tu beata Ciuitas, in æternum perfrueris, quando descendens de cœlo a Deo parata, sicut sponsa viro ornaberis. Iste Sol vltra tibi non occidet, sed eidem semper manens perpetuum mane serenat. Iste Sol iam nulla nube tegitur, sed indefesse rutilans assidua te luce iocundat. Iste Sol non iam tuos oculos reuerberat, sed ad se videndum confortans, diuino sulgore delectat. Iste Sol nullam eclypsim patitur, quia fulgor eius nullo tuo dolore interrumpitur. Nam non erit vltra neque mors, neque luctus, neque dolor, neque clamor, quæ obscurare possint a Deo tibi datum splendorem, quia sicut Ioanni de cœlo dictum est, Hæc prima abierunt. Iste est Sol, de quo per Prophetam dicitur, Non erit tibi Sol ad lucendum per diem, nec splendor Lunæ illuminabit te: sed Dominus Deus tuus erit tibi in lucem sempiternam. Hæc est tibi lux sempiterna, quæ de Domini facie refulget. Audis Domini vocem, audis vt sol fulgentem Domini faciem: in facie per quam quisque cognoscitur, eius agnitionem, in fulgore agnoscentium intelligite illuminationem. Hic enim fide a te creditur, ibi ipsa cognoscetur. Hic intellectu capitur, ibi comprehendetur. Hic vides per speculum  in ænigmate, ibi autem videbis facie ad faciem. Tunc eum vere sicuti est agnoscens æterno huius Solis splendore sempiterne irradiaberis, feliciter illuminaberis, excellentissime illustraberis. Tunc ita vultu Domini super te resplendente implebitur quod optauerat ante Propheta, dicens, Illuminet vultum suum super nos. Sed quomodo vultus eius illuminabitur, qui nūquam lumine caruit, qui ipsum lumen est, quod illuminat omnem hominē? Non, inquam, illuminabitur vultus Dei in se, sed illuminabitur super te; super te illuminabitur, quia tibi lucebit, tibi fulgebit, tibi splendebit. Propterea distincte protulit hoc Propheta, dicens, Illuminet super nos. De hoc lumine  alibi ait, Domine, in lumine vultus tui ambulabunt. Hic ergo vultus est facies Domini, quæ vt sol in monte resplenduit, quæ vt sol in cœlo fulgebit. In cuius veræ agnitionis lumine perpetuo vt dictum est exultabis. In cuius lumine infatigabiliter ambulabis. In cuius lumine perpetuum lumen videbis. Propter hoc ait Euangelium, Facta est facies eius vt sol,  vestimenta eius facta sunt alba sicut nix. Quid Christi vestimentis nisi proxime illi fide  moribus adhærentes signātur? Qui licet non sint quod ipse, sunt tamen vbi  ipse. Vnde  alibi Patri ait, Pater, volo vt vbi ego sum,  illi sint mecum. Sunt autem alba ipsa vestimenta sicut nix. Non enim tāta faciei claritas aliquid circa se obscurum recipit. Fulget facies, nitent vestimenta. Quo nitore? Tanto fulgori congruo. Et quis nitor tanto fulgor congruit? Quis nisi niueus? Quid namque sole fulgentius, quid niue candidius? Hoc candore niteant necesse est vestimenta: sed candor vestibus multo studio  labore acquiritur. Non possunt plane vestes ad candorem congruum peruenire, nisi igne coquantur, aqua abluantur, herbarum succo inficiantur. Hæc tria sicut sunt necessaria carnis indumento, ita sunt adhibenda Christi vestimento. Dixi vestem Christi esse fideles Christi. Quis est ergo huic vesti necessarius ignis, quæ est aqua, quæ sunt herbæ? Ignis est ille comburens noxia, illuminans tenebrosa. Quis ille? De quo Ioannes, Ego baptizo vos aqua, ille autem baptizabit vos Spiritu sancto  igni. Quis vero iste sit ignis, ascensurus in cœlum Dominus discipulis indicat, dicens, Quia Ioannes quidem baptizauit aqua, vos autem baptizabimini Spiritu sancto. Iste igitur ignis est Spiritus sanctus. Quæ aqua? Baptismatis  lachrymarum. De baptismatis aqua Dominus in Euangelio, Nisi quis renatus fuerit ex aqua  Spiritu sancto,  De lacrymarum aqua Psalmista, Lauabo per singulas noctes lectum meum, lacrymis meis stratum meum rigabo. De vtraque alius Propheta, Effundam super vos aquam mundam,  mundabimini ab omnibus inquinamentis vestris. Igne ergo spiritus accenduntur corda, feruescunt in Deum desideria, curritur primo ad baptismum, feruet aqua ad vestem mundandam ignis ardore, sanctificatur  ista ad animam purgandam spiritus virtute. [...]