In nomine Patris et Filii et Spiritus sancti. Amen. Notum sit omnibus hominibus presentibus et futuris sancte matris Ecclesiae filiis quod Hugo Dalmacius dedit Domino Deo et sancte Mariae semper virgini et beatis apostolis Petro et Paulo ad locum Marciniacum in manu Umberti prioris terram de Campo celato et villam et quiquid appendet, nemorosa et plana, culta et inculta, et universa quae in ea habebat, tenebat vel possidebat, casatum et dominicatum; et hoc donum factum sacramento firmavit et manu propria ipsemet juravit in capella domni abbatis ut, sicut donum fecerat, sic teneret. Et insuper, ut ratum, firmum et perpetuum permaneret, inde suos milites obsides dedit, Hugonem de Valle et Artaldum de Kavanizet, et Joscerannum de Sartinis et Wichardum de Solmang, Hugonem de Bargia et Durannum Rufum; et ipsi obsides propriis manibus super sanctum altare juraverunt quod, si Hugo Dalmacius dominus illorum donum quod fecerat non tenuerit et sacramentum quod juraverat infregerit, et de rebus quas Deo et sibi famulantibus dederat, aut per se, vel per suos fraudem ullam fecerit, post commonitionem domni abbatis Cluniacensis vel prioris Marciniacensis, vel post querelam legati eorum notissimi, si infra quatuordecim dies Hugo Dalmacius damnum non restituerit vel injuriam factam juste non emendaverit secundum voluntatem et beneplacitum eorum, ipsi obsides, postquam commoniti fuerint, nisi domnus abbas vel prior eis prolongaverit, ilico seipsos ponant in captionem in Sinemuro, et inde non exeant nisi per jussionem domni abbatis Cluniacensis, donec quiquid damni vel injustitiae factum fuerit Deo et servis suis integre emendent per caput diversi census. Et hoc quoque in sacramento positum fuit ut quotiescumque Hugo Dalmacius hoc pactum et istam conventionem infregerit, per omnes illas vices ipsi obsides ita faciant. Hoc namque sacramentum dictavit Poncius Rufus, et unumquemque eorum tenuit per pugnum quando juraverunt. Donum autem istud et eleemosynam hanc quam Hugo Dalmacius fecit, laudavit Gaufredus nepos ejus et ut talis Deo fiet eleemosina voluit, annuit et permisit; insuper et ut melius ab utrisque partibus teneretur, ipsemet Gaufredus manu propria juravit ut, sicut Hugo Dalmacius donum fecerat, sic ipsemet teneret nec per eum Ecclesia Dei beneficium istud perderet. Dedit etiam inde obsides Hugonem Leodegarii et Gaufredum de Sartinis quod et ipsi juraverunt ut si ipse Gaufredus sacramentum suum, quod absit!, non tenuerit, legi cui obsides Hugonis Dalmacii subjacent, et ipsi subdantur, sicque se erga domnum abbatem Cluniacensem et priorem Marciniacensem habeant sicut se priores obsides habere promiserunt et jurejurando firmaverunt. Hoc item sacramentum Gaufredi et obsides ejus dictavit Poncius Rufus; primum sacramentum fuit istud Gaufredi pueri. Nomina testium qui hoc audierunt et viderunt et presentes adfuerunt: Willelmus archipraesbyter de Varennis, Eldinus capellanus, Lambertus praesbyter de Varennis, item Lambertus, Girardus de Lacu, Tetbaldus Meschinus, Fulchardus et alii quamplures clerici et laici. Facta sunt haec anno Dominicae incarnationis millesimo nonagesimo sexto, indictione quarta, epacta vigesima tertia, concurrente secunda, regnante Philippo rege in Francia, praesidente Aganone praesule in Edua, regente domno Hugone abbate patre piissimo Cluniacense monasterium, totius religionis exemplar et praevium, eo videlicet anno que Urbanus papa secundus in Aquitania veniens, Christianorum exercitum movit at (sic) comprimendam feritatem orientalium paganorum.