Scripsit nobis sublimitas vestra de captione illius apostatæ Burdini, et de incolumitate status vestri: Unde, pater dulcissime, plurimum et præ cæteris vos amamus, honoremque vestrum studium nostrum in omnibus esse intelligimus. De sententia sane in metropolitanum Senonensem pro nostro honore relaxata animum nostrum ex parte mitigastis; sed quoniam ad tempus est relaxata, suspensum vehementer ac dubium reddidistis. Videtur enim aliquam adhuc spem habere Lugdunensis archiepiscopus super illa quam quærit subjectione; sed ut verum fatear sustinerem potius regni nostri totius incendium, capitis etiam nostri periculum, quam bonis subjectionis et abjectionis opprobrium. Videtur enim ad nostrum respicere contemptum contra nos hoc modo fieri quod nunquam extiterit factum. Novit autem experientia vestra regnum Francorum in obsequiis promptum, in necessitatibus amicum vobis extitisse, nec a fidelitate Romanæ Ecclesiæ precibus aut promissionibus imperatoris nos avelli unquam potuisse; et quanto animi fervore, quanta mentis humilitate vobis obedierimus, ut si taceat vox vestra, clament opera nostra, monstrent obsequia mea. Ut enim cætera dimittam, illud inter alia meminerit paternitas vestra, quod quamvis gravi, ut scitis, laborarem infirmitate, molestia corporis vehementer urgente, Remensi tamen concilio, cum labore quidem nostro, sed cum honore vestro, interesse studuimus, et plus vestræ voluntati, quam nostræ facultati, plus honori vestro, quam dominio nostro consuluimus. Hoc vobis, dulcissime pater, memorando scripsimus, non quia non placeat nobis hoc fecisse, sed quia volumus hoc a memoria vestra non recessisse. Siquid igitur valet, siquid potest apud vos amor noster, et obsequium nostrum, rogamus et petimus ut Senonensis ecclesia, quæ ab ista de qua nunc pulsatur subjectione huc usque aliena extitit et libera, per vos non fiat ancilla; sed antiqua ejus libertas authoritate apostolica roboretur, et privilegii firmitate muniatur; in quo tamen nihil a vobis contra justitiam exigitur. Si enim opponitur quod veterum institutio Lugdunensi ecclesiæ primatum contulerit, respondetur ex opposito quod antiquæ libertatis possessio Senonensem ecclesiam ab ejus subjectione defendit. Quod enim antiqua possessione acquiritur, nullo, ut fertur, jure adimittur, etiamsi de jure Romanæ Ecclesiæ fuisse cognoscitur. Hac igitur ratione Senonensis ecclesiæ libertas remanere debet inconcussa et intacta, nec pulsari aut violari debet pro subjectione noviter et imprudenter facta. Facta est enim, ut dicitur, latenter et quasi furtive subjectio ista, nesciente scilicet clero Senonensi, inconsultis etiam episcopis illius diœcesis, ignorante etiam rege: in quibus omnibus dignitas pendet Ecclesiæ; et subjectio taliter facta respicere potius videtur ad ignominiam male accipientis, quam ad commodum ecclesiæ nescientis. Res enim communis communi tractanda est consilio, non latenti et privato terminanda colloquio. Cum igitur dignitas sit Ecclesiæ, non personæ, si Senonensis archiepiscopus iste et quidem solus de non sua fecit quod non oportuit, si promisit quod non debuit; ecclesia tamen Senonensis quod suum est non amisit, nec privatam libertatem quam ex antiquitate habuit, nec cogenda est ad subjectionem quam nunquam exhibuit. His ita se habentibus, videat, dulcissime pater, discretio vestra ne civitas Lugdunensis, quæ de alieno est regno, de nostro floreat detrimento, nec subjiciatur amicus amico; quia si decipitur pro amico amicus, juste fiet de amico inimicus. Rex ergo Franciæ, qui proprius est Romanæ Ecclesiæ filius, si in facili causa, si in levi petitione contemnitur: nulla spes in majori relinquitur, nec ulterius in aliis patietur repulsam, si in istis sustinet repulsionis offensam. Melius est enim regiæ honestati a precibus desistere, quam de repulsa nævum ruboris contrahere. Quod minus in litteris continetur, præsentium lator Algrinus, viva voce supplebit, cujus verba tanquam ex ore nostro suscipite et custodite.