Legimus  relegimus intenti literas vestras, quæ tanto cor nostrum gaudio exhilarabant, quanto vos lætificatos sonabant. Cur enim non lætificaret nos vestra lætitia, quibus illud totum debemus quod possumus:  cum  de illis, quibus longe minus quam vobis debemus, nobis præcipiatur scilicet gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus? Nam vt verbis Apostolicis vtar, quod est gaudium meum atque corona, nonne vos ante Dominum? Quæ licet meis erga vos, vt illius erga illos laboribus non debeatur: spem tamen, quam non dat boni operis effectus, poterit forsitan sperare bonæ voluntatis affectus. Etsi enim multa non conferimus: si quid tamen in nobis multum dilectionis esse potest, multum diligimus. Adiuuat,  accendit non mediocriter ignem huius amoris vestra charitas: quando quod proprie bonorum filiorum est, quod salua ea reuerentia, quæ pignoribus sanctorum debetur, dixerim, patris etiam parua munuscula pro magnis ducitis quando non datum, sed dantis affectum consideratis, quando ex modica scintilla vos multum flammare monstratis. Conseruet in vobis,  adaugeat hunc charitatis affectum vera charitas Deus: quo ei  hic adhæreatis per spem,  in æterna vita coniungamini per speciem. Charissimum fratrem nostrum Petrum, quem de latere nostro ad vos direximus, vt partem cordis nostri commendatum habete: vt quem ante pro vobis quasi simpliciter dilexistis, iam pro nobis, si potest fieri, dupliciter diligatis. Festum summorum Apostolorum Petri  Pauli nos Cluniaci facturos,  beatæ Dei Genitricis assumptionem, quia vos velle cognouimus, apud vos esse celebraturos per Dei misericordiam confidimus.