Magna materies multa me loqui cogeret, sed auribus maiestatis vestræ importunus, aut nimius esse formido. Eapropter, dilectæ  diligendæ paternitati vestræ humiliter suggero, literas nuper a vobis mihi directas, me filium vestrū,  totum semper vobis subditum  deuotum Conuentum, quoniam insolita  damnosa præferebant, grauiter vulnerasse. Insolita, inquam,  dānosa præferebāt, quia decimas, quas vsq. ad hæc tempora, per ducentos  eo amplius annos vestra Cluniacensis Ecclesia indifferenter ab omnibus suscepit,  indifferenter omnibus reddidit, auferebant. Insolita, inquam,  damnosa præferebant: quia quod vere nunquam de quolibet paruo Cluniacen. Ecclesiæ membro factum audiuimus, in magno Monasterio Gigniaco post quadraginta dies diuina officia propter repetitas parochiæ suæ decimas interdicebant. Et cum a sanctis prædecessoribus vestris multis priuilegiis cōfirmatum sit, vt fratres Cluniacen. nō solum omnium parochiarum suarum decimas absque alicuius contradictione susciperent, sed etiam quas propriis excolebant sumptibus retinerent: noluerunt tamen vti hac potestate, scientes scriptū esse, Væ illi per quem scandalum venit. Vnde humiliter ac modeste decimas tam rusticorum quam mancipiorum suorum, non solum Monachis, Canonicis, sed etiam quibuslibet Clericis, Presbyteris, militibus, raptoribusque persoluunt. Cumque ipsi vniuersis debitas, atque indebitas decimas, vel quælibet alia pacifice reddant: cur non  ab aliis quiete suscipiant? Dedi ipse Cisterciensibus fratribus, teste Domino Clareuallensi Abbate, quibusdam in locis decimas: sed tanta iam est, per Dei gratiam, ipsorum  aliorum religiosorum vbique terrarum in circuitu nostro numerositas, vt si omnibus decimas indulserimus, iam decimam fere numeri nostri partem perdamus. Nam si breuitas pateretur, ostenderemus quamplura monasteria nostra ita a diuersis religionibus circumsepta, vt ad duas vel vnam leugam, vnum vetus quinque vel septem nouis monasteriis sepiatur. Quæ in parochiis nostris,  cum assensu,  sine assensu nostro contra ius canonicum constructa, maiorem partem iam parochiarum nostrarum obtinent. Quibus omnibus si decimæ concedantur, oportebit, vt nostri, aut sicut dixi, numerum suorum minuant: aut forte in quibusdam locis loco pariter,  domibus cedant. Rogat igitur, venerabilis Pater, fidelis  semper subiecta maiestati Apostolicæ Congregatio vestra, vt ab amore paterno noui filij veteres non expellant: quoniam  si noui diligendi, non tamen propter nouos, nisi promeruerint, sunt veteres abiiciendi. Recordamini, quantum ab antiquis in populo Dei primogenitis deferretur: vt nisi Esau primogenita vendidisset, numquam ei licet sanctior Iacob in primogenitorum dignitate, non dico præferretur, sed nec etiam conferretur. Si ergo primogeniti sumus: dignum est, vt quod non vendidimus, pro iunioribus non perdamus. Si aliter res processerit, quod salua Patris gratia dico: aut sua mecum Ecclesia retinebit: aut sine me huc vsque iuste possessis carebit. Nostis ipse cor meum: cuius vtinam, vel hac, vel qualibet occasione non subitum, sed antiquum compleatur desiderium. Vnde iteratis precibus precatur vniuersitas filiorum vestrorum, rogo  ipse qualiscunque tamen vester: vt si aliud ad præsens non placet, sententiam saltem interdicti vsque ad Pascha Domini differatis: quatinus infra hoc spatium sapientes fratres ad vos mittere,  per eos tam de his, quam de aliis vobiscum agere possim.