Victricis palmæ beatitudo adquisita pro laudabili meritorum donatiuo, hæredem suum in cœlis sanctorum consortio glorificat,  in terris assidua miraculorum frequentatione honorificat. Cursus enim huius ancipitis  incerti laboris tunc ad plenitudinem peruenit iocūditatis, quando brauium comprehenderit demonstratæ remunerationis. Illud namque brauium beatitudinis æternæ consequutus est iam in cœlis beatus Pater Maiolus, pro fidei fortitudine, pro spei magnanimitate, pro charitatis incomparabili dilectione. Qui in mortificationem suæ carnis sedule inuigilans, pro viuificatione sui spiritus recepit de manu Domini æternæ retributionis vitale munus. Qui pro frequentata virtutum  miraculorum suorum congerie, in cœlis se demonstrat perenniter viuere. Et temporalis adiutorij prætendēs dexteram miseris, incitat quamplurimos  innumerabiles ad requirendum cœleste donatiuum salutis  sanitatis. Ad hoc consequendum dum quidam e fratribus Cluniacensis Monasterij nomine Viuianus, assumpsit pennas fidei, transuolauit ad effectum præstolati  desiderati sui voti. Hic grauissimo amborum maiorum articulorum pedum afflictus dolore, adtendebat cum quotidiano mœrore, vt vngues ipsorum articulorum subpositam transforarent carnem. Ipsos quoque vngues eradebat solito, intantum vt ab ipsis articulis proflueret stillicidium sanguinis. Et dum labor superpositus labori, totum excruciaret corpus fratris Viuiani, acri experimento idem frater in semetipso comprobabat, quod de alterutræ fraternitatis vnanimitate Apostolus intonat, dicens. Quia si compatitur vnum membrum, compatiuntur omnia membra. Super ipsos iterum articulos pedum superponebat varium sanationis emplastrum, sed illud nec adiuuabat, nec effugabat doloris stimulos, qui multiplicabantur per dies singulos. Ipsius denique infirmitatis iugiter perseuerans inserta acerbitas, nec caloris, nec frigoris aliquantis vicibus consentiebat perquisitas horas. Si etenim alicuius lenitatis suaue superponeretur velamen, asperum isdem frater sentiebat grauamen. Quod si  oneri adiungeretur caloris locus, accrescebat doloris  infirmitatis planctus. Si releuatum fuisset velamen ab infirmis pedibus, vel in modico accessisset frigoris sibilus, illico pertransibat doloris gladius ad vitalia. Qui nec in calore, nec in frigore minuebatur, sed in quotidianæ infirmitatis cute acuebatur. Sic nec adiutus temporali medicamine, nec valens sufferre caloris vel frigoris variabile, iam in animo proposuerat solam sufferentiam laboris, nullum adtendens medicamentum curationis. Tandem ille internus inspector cordium,  consolator singularis dolentium, prædicto fratri Viuiano salubres vias inueniendæ salutis aperit. Quas dum fide  opere suscipit, melioratus corpore rediit,  propter misericordiæ opera in se facta, conlaudans Deum, fortem Dei esse amicum, sanctum cognouit Maiolum. Is etenim frater non ignorans quia vbi humanum deest consilium, diuinum expetendum est auxilium: ad Siluiniacense Monasterium, quo patris Maioli recondita sunt membra, nunc equestris, nunc pedestris vtcumque potest assummit vias. Fessus  lassabundus corpore,  seruidus fidei calore, tandem ad locum prædictum accessit,  quos interni precatus obtulerit sumptus, testis  demonstratrix est consequuta sanitas sui corporis. Nam dum occultos cordis effundit precatus, superimpositæ infirmitatis manifestos cruciatus, illi quoque patri Maiolo necessaria cordis  corporis commendat, paulatim meliorari inchoat,  vsque eo progreditur sanitas corporis, vt isdem frater, nec anterioris doloris acres stimulos sentiret in pedum articulis,  in paruis officiis membrorum, magnam patris Maioli cognosceret gratiam meritorum. Hunc denique nec fastidit credere apud Deum plurimum posse, vel pro innumerabilibus auditis sanitatum miraculis, vel pro comprobato in se beneficio sanitatis. Qui quorumdam friuolæ garrulitati nolentiū credere multiplicitati miraculorum sancti Patris Maioli, constante fide responsionis obuiat,  imprudentium hominum incredulitati, vel in se facta misericordiæ opera debere credere, demonstrat.