Ioannes Episcopus servus servorum Dei, venerabili fratri Episcopo Ostiensi, salutem et Apostolicam benedictionem. Exposuit nobis dilectus filius Raymundus Abbas Monasterii Clun. Ad Rom. Ecclesiam nullo medio pertinentis, Matisconensis Diœc. Quòd licet eumdem oporteat sibi, et dilectis filiis Conventui ejusdem Monasterii de necessariis providere, ac reliqua onera ejusdem Monasterii supportare, et ad hæc supportanda sufficientiam non habeat, nisi censæ, vicesimæ, ac cœtera alia debita, ad quæ Priores, et personæ Clun. Ordinis tenentur sibi statutis temporibus persolvantur: tamen nonnulli ex dictis Prioribus, et personis, absque rationabili causa, censas, vicesimas, et alia debita hujusmodi sibi solvere renuunt; et in diffugium non solvendi appellationes frivolas, et alias insolitas, cum ad hæc solvenda juxta morem Ordinis coguntur, passim ad Sedem Apostolicam interponunt; propter quod idem Abbas, ne talium appellationum prætextu contingat eumdem in censis, vicesimis, et reliquis juribus sibi debitis defraudati, nobis humiliter supplicavit ut subvenire sibi super hoc de remedio opportuno curaremus. Quorcirca fraternitatis tuæ per Apostolica scripta mandamus, quatinus per te, vel per alium, seu alios, prædictis Prioribus, et personis aliis quibuscumque ejusdem Ordinis ad tuam, vel ejus, seu eorum, quibus id commiseris præsentiam in Romana Curia, vel extra etiam personaliter, si expedire videris, evocatis; si summariè, simpliciter, et de plano sine strepitu, et figura judicii constiterit de præmissis, dictos Priores, et personas alias dicti Ordinis ad solvendum censas, vicesimas, et alia jura debita Abbati præfato, per censuram Ecclesiasticam appellatione remota compellas. Nonobstantibus quibuscumque appellationibus per eos, vel aliquem, seu aliquos eorumdem, à processibus super his per dictum Abbatem, seu alios occasione hujusmodi habitis, ad dictam Sedem emissis; seu felicis record. Bonifacii Papæ VIII. prædecessoris nostri, qua cavetur ne aliquis extra suam civitatem, et Diœcesin, nisi in certis exceptis casibus, et in illis ultra unam dictam à fine suæ Diœcesis ad judicium evocetur; seu ne judices et conservatores à Sede deputati prædicta extra civitatem, et Diœcesim, in quibus deputati fuerint, contra quoscumque procedere, aut aliis, vel aliis vices suas committere præsumant et tam de duabus dietis in Concilio Generali quàm felicis Reccordationis Clementis Papæ V. Qua cavetur, quod Abbates occasione Prioratuum, et locorum subditorum eisdem, Auctoritate litterarum Sedis Apostolicæ non possint aliquem convenire, nisi ubi, et coram quibus Prioribus, et Gubernatoribus Prioratuum, et locorum ipsorum hoc liceret; et quibuslibet aliis Constitutionibus à Prædecessoribus nostris Romanis Pontificibus, tam de personis ultra certum numerum per litteras dictæ Sedis ad judicium non vocandis, quàm aliis editis, quæ tuæ possent in hac parte jurisdictioni, aut potestati, ejusque libero exercitio quomodolibet obviare; seu quod hujusmodi causæ non sint de sui natura in dicta curia pertractandæ; aut si aliquibus communiter, vel divisim à prædicta sit Sede indultum quod excommunicari, suspendi, vel interdici, aut extra, vel ultra ad judicium evocari non possint per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem; et qualibet alia dictæ Sedis indulgentia generali, vel speciali, cujuscumque tenoris existat per quam præsentibus non expressam, vel totaliter non insertam, tuæ jurisdictionis explicatio in hac parte valeat quomodolibet impediri, et de qua, cujusque toto tenore habenda sit in nostris litteris mentio specialis. Datum Avenione, Idibus Octobris, Pontificatus nostri anno VI.