Universis præsentes litteras inspecturis, Robertus, miseratione divina Belvacensis episcopus, salutem in Domino. Noverit universitas vestra, quod cum venerabiles et religiosi viri abbas et conventus Sancti Johannis Angeliacensis in Pictavia prioratum sive domum de Buriaco, in qua manebant duo monachi, sitam in diocesi Belvacensi, et sic jure communi et lege diocesiana, ut dicebatur, episcopo Belvacensi in omnibus spiritualibus subjectam, cum omnibus pertinenciis dedissent et concessissent ecclesiæ Cluniacensi perpetuo possidendam, orta quæstione inter nos et antecessores nostros, ex una parte, et ecclesiam Cluniacensem, ex altera, super hoc quod dicebant abbas et fratres ipsius ecclesiæ se et sua, ubicumque essent, ab omnimoda jureditione episcopali exempta, tandem habito bonorum et prudentum virorum consilio, utilitate ecclesiæ nostræ Belvacensis pensata, cum abbate et dicta ecclesia Cluniacensi composuimus in hunc modum. Scilicet quod, amotis inde monachis, abbas et conventus prædicti dictam domum sive prioratum cum omnibus pertinenciis, juribus et possessionibus suis et rebus aliis ad dictam domum pertinentibus, nobis et successoribus nostris dederunt et concesserunt imperpetuum possidendam, ita quod nos et successores nostri singulis annis abbati et conventui Cluniacensi antedictis vel eorum certo nuncio tenemur solvere pro dicta domo et pertinenciis suis infra octabas Sancti Martini hyemalis septuaginta libras Parisienses, apud Sanctum Martinum de Campis Parisius. Et si forte deficeremus in solutione prædicta pecuniæ loco et termino prædictis facienda, pro defectu cujuslibet diei solutionis non factæ decem solidos Parisienses nomine pœnæ cum dampnis et expensis factis occasione prædictæ solutionis non factæ, ad juramentum unius monachi ad hoc destinati, solvere teneremur. Dicta vero pecunia in usus et utilitatem ecclesiæ et mensæ Cluniacensis convertetur, et in alios usus converti non poterit nec expendi. Duobus autem presbiteris in dicto prioratu sive domo servicio divino perpetuo deputandis tenemur competenter necessaria providere. Abbas enim Cluniacensis prædictus nolens quod in dicta domo divinum officium deperiret, decem libras Parisienses, quas debebamus ei et ecclesiæ Cluniacensi annuatim solvere ultra summam pecuniæ superius nominatam, nobis remisit pro provisione hujusmodi facienda. Hæc autem omnia et singula nos observaturos bona fide promisimus, et per stipulationem nos et successores nostros et ecclesiam Belvacensem ad supradicta omnia perpetuo obligamus, abbate Cluniacensi pro se et successoribus suis et ecclesia Cluniacensi obligationem hujusmodi recipiente et etiam stipulante. Volumus siquidem, et ad hoc spontanei nos adstringimus, quod si nos vel successores nostri contra supradicta vel eorum aliqua aliquo tempore (quod absit!) venerimus, possimus conveniri coram judicibus delegatis, propinquis seu remotis, ubicunque dicti abbas et successores sui voluerint, non obstante constitutione de duabus dietis edita in concilio generali. Renuntiantes expresse pro nobis et successoribus nostris et ecclesia Belvacensi, spontanei et scientes tam dictæ constitutioni quam omni juris auxilio canonici vel civilis, scripti vel non scripti, promulgati vel promulgandi, et omni statuto facto et faciendo, omni etiam privilegio impetrato vel impetrando, quod nobis posset competere ad supradicta vel eorum aliqua non attendenda vel etiam retractanda. In cujus rei testimonium dictis abbati et conventui Cluniacensi tradidimus præsentes litteras sigilli nostri munimine roboratas. Actum anno Domini Mº ducentesimo quadragesimo, mense augusto.