Svperfluum quidem est, Patrem pro filiis, Pastorem pro ouibus, Petrum pro Ecclesia deprecari. Sed quoniam sæpe ab aliis libenter animus audit, quæ etiam per se facere concupiscit, atque ad ea quæ iam facere delectatur quandoque magis aliorum suggestionibus prouocatur: idcirco ego sublimitatis vestræ, etsi humilis, tamen deuotus filius, pro Aurelianensi Ecclesia paternam pietatem conuenio. Rogo, vt amore Crucis Christi, cuius nomine  vexillo eadem Ecclesia singulariter gloriatur, eius calamitatibus subuenire dignemini: vt quæ passionibus Christi per patientiam secundum Apostolum communicans, duris,  diutinis tribulationibus satigatur, vestra pia iam tandem prouisione releuetur. Videtur insuper hoc iam superna dispositio velle, quæ corda cleri  populi exitiabiliter, vt nostis, hactenus diuisi, vt audiuimus, sic insperata commutatione vniuit: vt nec in tanta multitudine reperiatur, qui non integro corde domni Heliæ venerabilis Abbatis sancti Sulpitij, viri equidē religiosi, prudentis  literati electionem voluerit, laudauerit, cōfirmauerit. Quoniā igitur longus esse refugio, consulo pariter  deprecor, vt tātis tantæ Ecclesiæ infortuniis finem celerem imponatis:  quod a Deo factum videtur, vos Dei Vicarius in isto confirmetis. Sentiant, si placet, sibi apud vos prodesse preces humilitatis meæ,  locum quem apud gratiam vestram me habere suspicantur, vtrum sic se habeat, laudandi operis effectu monstrate.