Ego Guido, dominus de Merliniaco, notum fieri volo omnibus presentem cartulam inspecturis, quod ego et mater mea, Ermengardis, dedimus nos domui Pontiniacensi et in ea nobis elegimus sepulturam. Ipsi, autem, concesserunt michi et matri mee quod in morte et in vita facient pro nobis quantum pro uno ex monachis suis. Nos, vero, solo Dei respectu, dedimus eis in puram elemosinam, pro animabus nostris et antecessorum nostrorum, campum nostrum qui est juxta vadum de Chanlive, campo monachorum de Pontiniaco contiguum, in perpetuum alodium possidendum, sicut mater mea eum solebat excolere, cum quodam prato quod nuper ruptum erat et in agriculturam redactum. Concessimus etiam predictis monachis ut omnes terras vel prata que die illa possidebant quando carta ista facta est, libere et quiete sine omni consuetudine, preter censum annuatim reddendum, in perpetuum possideant. Hoc laudavit uxor mea, Narbona et filius meus, Jobertus qui vocatur Galcerius, cum filia mea Ermengarde. Actum, apud Salicetum, anno Verbi incarnati Mº CCº nono.