Peracto hoc celeberrimo signo virtutum, sicut  beati viri Maioli accrescebat in cœlis meritum, sic in terris amplificabatur eius laudationis diuersitas,  deflorata in lege Domini eius manebat sanctitas. Quam in seipso misericorditer quidam nomine Heldebrannus experiri promeruit, quia in fidei certitudine non dubitauit. Hic propter suæ grauitatis maturitatem, beati viri specialem habebat familiaritatem,  pro bono Conuentu stabilitæ rationis, ipsius honorabatur priuilegio amoris. Nam Magister Monetariorum Papiensis Prouinciæ manens,  vulpelinæ dolositatis minas præcauens, subditis præmonstrabat vias rectitudinis, quas deprauant nimium, qui in illud insudant calliditatis officium. Hic prædictus etenim Heldebrannus quodam tempore in grauissimæ infirmitatis decidit cruciatus, qui accrescebant cotidie,  effugabant ab eo sanitatis votum desiderabile. Pro recuperando enim meliorationis suæ statu, multam pecuniarum quantitatem ad circumpositas Ecclesias transmittit, cum diuersarum rerum apparatu, quæ si ad minorandos negligentiarum suarum proficiebant casus, tamen non adducebant ei sicut volebat, veloces sanitatis cursus. Decoctus autem in longo infirmitatis camino, vicinam adtendebat mortis horam in proximo. Sic per longum temporis spatium suspirans anxiando ad vltimum vitæ somnum, recuperandæ sanitatis vota iam perdiderat, propter prolongatæ infirmitatis pericula. In hac igitur manens titubationis vacillatione sancti Patris Maioli aduenit suffragium amicabile, quem visitat vno dierum cum fratribus,  repromittit aduenientis sanitatis fructus. Valedicens namque amicum,  commendans Deo,  spiritui eius infirmum, dum a domo pene exanimis rediit  exiit, elongata prius sanitas aduenit:  in crastino surgens a lectulo, pro insperatæ  consequutæ salutis,  sanitatis donatiuo, multas reddidit omnipotenti Deo gratias. Beati quoque Patris Maioli in se factas misericordias, nobis aliisque quampluribus enarrauit,  ad credenda eius virtutum insignia, pro veridico sui sermone nos inuitauit.