Sanctus Odilo primus, Abbas quintus, a Besontionensi Archiepiscopo Letaldo nomine ordinatus, suscepit Cluniacensis ouilis regimen, anno D.CCCC.XCIV. Beatus iste Odilo ex Aluerniæ partibus ortus fuit, ex equestri quidem ordine genus duxit; sed terrenæ prosapiæ lineam cælestis vitæ nobilitate transcendit. Eius vitam  mores Petrus Damianus ascripsit, qui inter cætera scribit, quod Sanctus Odilo cæcum a natiuitate illuminauit,  visum a Deo sibi impetrauit. Quod miraculum in castro Besorniaci factum fuit, in capellæ sanctæ Agathæ ibi fundatæ. Quod quidem castrum ad ius Ecclesiæ Cluniacensis pertinet. Idem sanctus, imo Deus eius meritis, aquam in vinum conuertit in cœnobio Paredi, quod dependet ab hoc Monasterio Clun. Et ex paucissimis piscibus magnam Religiosorum multitudinem beatus ipse Odilo satiauit in Monasterio S. Martini, quod ad publicam stratam dicitur. Multa gloriosus iste Pater Odilo scripsit,  præcipue Sermones, scilicet de Natiuitate Domini, de Epiphania, de Purificatione beatæ Mariæ Virginis, de Incarnatione Dominica, de Resurrectione Domini Sermones tres: Item de Ascensione Domini, de die Sancto Pentecostes, de Natiuitate Sancti Ioannis Baptistæ, de Natali Apostolorum Petri  Pauli, de Assumptione beatæ Mariæ Virginis, de sancta Cruce. Ex quorum visione satis cognosci poterit quantæ scientiæ gloriosus ille beatus Odilo fuit. Legimus etiam de eo, quod Adraudus Abbas Vremetensis Monasterij vir videlicet religiosus ac sanctæ conuersationis honestate conspicuus, qui discipulus eius extiterat, aliquando referebat; quod vir Dei dum in eo, quo postmodum defunctus est, languore decumberet, illi præcepit, vt ex calculatione colligeret, quæ posset esse summa Missarum, quas celebrauit per spacium quinquaginta sex annorum, quibus Monasterium rexit. In quo facto liquido deprehenditur, quam diuturna, quam indeficiens diuini amoris flamma beati viri pectus excoxit: quem nimirum ab offerēdis quotidie salutaribus hostiis cohibere, tot curarum, tot ingruentium negociorum sollicitudo nō potuit. Vnde temporibus eius legimus quid memoria dignum. Cum religiosus quidam vir,  pag. 322. Aliquando post homo regressus in patriā quicquid ex viri Dei relatione didicerat,  beato Patri  sanctæ congregationi Clun. fideliter narrat. Tunc venerabilis pater Odilo per omnia Monasteria sua constituit generale Decretum, vt sicut die primo mensis Nouembris, iuxta vniuersalis Ecclesiæ Regulam omnium Sanctorum solemnitas agitur: ita sequenti die in Psalmis  eleemosynis,  præcipue Missarum solemniis omniū in Christo quiescentiū memoria celebretur. Legimus etiam de eodem sanctissimo Odilone, quod Gregorius VI. Romanus Pontifex sanctum Odilonem Lugdunensem instituens Archiepiscopum ordinari, misit ei pallium  annulum: sed sanctus Dei humilitati studēs, renuit hoc penitus: pallium tamen  annulum retinens, Pontifici, qui dignus esset, reseruauit, quod Cluniaci vsque hodie habetur. Iste sanctus Odilo in erogādis eleemosynis ita largus erat, vt nonnullii dum eum omnia dispergentem conspicerent, non dispensatorem, sed prodigum iudicarent, in tantum quod Coronæ Imperiali, quam sibi Imperator Henricus ob sui memoriam destinauerat, non parceret, sed eam pauperibus distribueret. Plurima miracula scripta sunt in registro dicti Petri Damiani, quæ illa cupiens videre, ad ea recurrat. Anno profecto Incarnationis Dominicæ millesimo quadragesimo octauo, ætatis autem suæ octuagesimo septimo, ordinationis etiam quinquagesimo sexto, ea nocte, quæ Dominicæ Circumcisionis solemnia præcedebat, salutaris Eucharistiæ sacramenta percepit, sicque beatū Deo spiritum reddidit. Sed cum in mortis articulo vir Domini Odilo esset constitutus, diabolum astare conspexit, eumque per nomen tremendi Iudicis, vt abscederet, terribiliter increpauit. Eadem itaque nocte, cum corpus beati Odilonis delatum fuisset in Ecclesia, frater quidam, Gregorius nomine, vidit eundem beatū Odilonem sibi adstantem. Ad quem, motus voce promptissima in somniis interrogat, Quid, inquit, agis Domine Pater? Et ille, Bene, frater,  optime. Dominus enim meus Iesus seruo suo per semetipsum dignatus est adesse,  sui præsentiam misericorditer adhibere. Obiit itaque beatus Pater Odilo anno millesimo quadragesimo nono Kal. Decēbris in loco Siluigniaci,  ibi iacet. Rexit autem annis quinquaginta quinque. Celebratur eius solemnitas apud nos secunda die Ianuarij.