Laboranti tibi, fili dilectissime, in secularis literaturæ scientia,  graui humanorum studiorum fasce onustato misertus: cum nullam labori mercedem, nullum oneri tuo leuamen videam, te tempus inaniter consumere ingemisco. Si enim vere philosophanti hic solus  certus finis est, vbinam vera beatitudo consistat agnoscere,  agnitam adipisci, vt ea adepta de misero possit esse beatus, nec beatitudo valeat dici, cui boni aliquid deest, summum autem bonum beata æternitas est: quis dicere audeat eum philosophari, qui vniuersis laboribus suis non ad æternam beatudinem, sed ad æternam miseriam tendit? Sudauerunt in huius beatudinis inquisitione antiquorum ingenia,  quod altissime reconditum latebat, velut de occultis terræ visceribus multo conatu eruere contenderunt. Hinc artium adinuentiones, hinc multiplices argumentationum perplexiones, hinc sectarum in inuicem compugnantium infinitæ dissensiones: quarum aliæ in corporum voluptatibus, aliæ in animi virtutibus beatudinem constituebant: aliæ supra hominem quærendam esse censebant, aliæ aliud asserentes omnibus contraibant. Hos errare,  quod in supernis celabatur, in imis quærere,  mendacij confusione mortales in terris falli, Veritas de cœlis intuens, eorum miseriæ condolens, de terra orta est:  vt a talibus videri posset, similitudine carnis peccati assumpta, his  similibus malis laborantibus clamauit, dicens, Venite ad me omnes qui laboratis,  onerati estis:  ego vos reficiam. Tollite iugum meum super vos. Et quia eos profunda veritatis ignorantia teneri vidit, magisterij voce assumpta subiunxit. Discite a me, quia mitis sum  humilis corde,  inuenietis requiem animabus vestris. Et cum in montem conscendislet, aperte non tantum vbi vera beatitudo inuenienda esset, sed etiam qualiter ad eam perueniendum esset, edocuit:  omnium beatitudinem inuestigantium curiositatem compescuit, dicens. Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum cœlorum. Ecce sine Platonicis meditationibus, sine Academicarum disputationibus, sine Aristotelicis laqueis, sine Philosophorum doctrinis, inuentus est locus  via beatudinis. Sileat ergo humana præsumptio, audito diuino magisterio. Conticescat falsitas, quia docet Veritas. Deserat docentis cathedram homo, quoniam ad docendum residet Deus homo. Beati, ait, pauperes spiritu: quoniam ipsorum est regnum cœlorum. Quid igitur, charissime, scholas oberras? quid  doceris  docere conaris? Quid per milia verborum, quid per multos labores inquiris, quod simplici sermone, quod paruo labore, si volueris, assequi poteris? Quid inani studio cum Comœdis recitas, cum Tragœdis deploras, cum Metricis ludis, cum Poetis fallis, cum Philosophis salleris? Quid iam non philosophiæ, sed quod pace tua dictum sit, tantam stultitiæ operam impendis? Stultitiæ, inquam. Nam  hoc veri Philosophi dictum est. Nonne stultam fecit Deus sapientiam mundi? Curre ergo, fili mi, ad propositam tibi a cœlesti Magistro, totius philosophiæ vnicum fructum, regni cœlorum beatudinem: quam adipisci non poteris, nisi per veram spiritus paupertatem. Verus enim, vt supra dixi, Magister totius mundi scholæ præsidens,  cathedras falsa docentium euertens, pauperem spiritu dixit esse beatum, quoniam ei esset summa beatitudo reposita, hoc est regnum cœlorum. Aggredere viam paupertatis, qua itur ad beatitudinem regni cœlestis. Viam, inquam, aggredere paupertatis, non tantum corporeæ, quantum spiritualis: non tantum rerum, quantum humilitatis: non tantum carnis, quantum mentis. Eris tunc verus Philosophus Christi, cum in te stultam fecerit ipse sapientiam mundi. Nam si secundum eundem Apostolum volueris esse sapiens, stultus esto vt sis sapiens, neque te Logicæ garrulitatem, Physicæ curiositatem, vel aliud quidlibet scire glorieris, nisi Christum Iesum,  hunc crucifixum. Quia si ipso donante esse merueris: erit de te gaudium Angelis Dei: qui gaudent super vno peccatore pœnitentiam agente: erit  sanctis hominibus multa lætitia, quia dum gaudet vnum membrum, congaudent omnia membra. Erit  mihi super omnia iocunditas, qui te quasi vnicum filium suscipiam, lacte pietatis alam, gremio amoris confouebo, inter Christi paruulos educabo, inter tyronum multitudinem armis cœlestibus armabo,  ad spiritualem militiam quantum licuerit animabo, tecumque pariter contra hostem pugnabo. Aderit supernum auxilium, vt in castris cœlestibus pariter militantes hostem vincamus, vincentes coronemur:  veraciter philosophantes, ad philosophiæ debitum finem, beatam æternitatem scilicet, pertingamus.