Causa iam dicta tractus ad vrbem, ea sic diffinita, redire cū sociis ad propria festinabat [Crux]. Sed qui nescientem vocauerat Deus, reditum impediuit,  quia super pauca fidelis fuerat, eum super multa, vt expertum dispensatorem promouit. Iniungit ei cum honore nominādus Papa Honorius, maioris honoris  oneris pastoralem curam,  eum labori suo socium adhibens, in Episcopum Albanum cōsecrat. Prouectus ergo ad sublimem Pontificalis ordinis gradum,  super Ecclesiæ cādelabrum, ad lucēdum omnibus qui in domo Dei erant magnifice exaltatus, nihil de monacho quorundam more dimisit, sed sicut de magno Martino legitur, eadem in corde eius humilitas, eadem in vestitu eius vilitas mansit. Nihil de officiis, nihil de cantibus, nihil de prolixa Cluniacensi psalmodia, quarumlibet curarum prætextu reliquit. Seruabat in palatio instituta claustri,  mundo expositus, firmo  longo vsu, velut innato religionis proposito, a secularium vanitatibus se quasi septo firmissimo secernebat. Cohibebat se intra se nunquam magis negociosus quam cum solus erat. Præferebat cūctis operibus suis omnibusque sanctis studiis, sacrificandi Deo illum suum quotidianum vsum, a quo nec rei familiaris cura, nec multiplex occupatio, nec ipsa continua post summum Pontificē, omnium Ecclesiarū sibi imposita sollicitudo, eū retrahere poterāt. Conquerebatur inde sæpius Papa,  aliis ad curiam mane ex more conuenientibus, ipsi ad horam tertiam vix occurrenti, quod plus nimio esset monachus, velut improperabat. Nec hoc tantū Romæ, sed etiam vbiq. terrarū studiose seruabat. Vrebatur sæpe æstiuis diebus acriore Italici solis ardore, quod matutinas in his sacris studiis occupans horas, extrahi ab Ecclesia circa sextam quandoque horam vix poterat. Et quia non solum simplex religiosa innocentia, sed  prudens erat singulari sapientia, mittebatur sæpe a magistro ad diuersas partes orbis terrarum,  vices Apostolicas in partem ab eo vocatus sollicitudinis prudenter administrabat. Nec iuxta modum gratiæ a Deo sibi collatæ, inferior in hac parte erat Dauid, de quo scriptura sacra loquitur, quod ad Imperium Regis ingrediens  egrediēs, in toto illo regno fidelis extiterit, cum ille in illo Iudaico, hic in longe sublimiore Christianæ reipublicæ regno, totas animi  corporis vires consumendo, fidelis fuerit.