Carta Sanciae. In nomine sanctae et individuae Trinitatis, Patris et Filii et Spiritus Sancti. Amen. Ego Sancia, nobilissimi comitis Raymundi et generosae Hurracae reginae filia et victoriosissimi regis Adefonsi germana, perpensans quod pro amicis ex hac vita decendentis superstites satis minimum agere solent, cogitans etiam quod per Divinam Scripturam «Honora Dominum de tua substantia et de primitiis frugum tuarum da pauperibus» et illud «Date eleemosynam et omnia munda sunt vobis. Sicut aqua extinguit ignem, ita eleemosyna extinguit peccatum», metuens quod ait Psalmista: «Dormierunt somnum suum et nihil invenerunt omnes viri divitiarum in manibus suis», decrevi de bonis mihi a Deo creatore meo concessis aliquid conferre ipsius ministris ut mercedem inveniam et retributionem in tempore opportuno. Est itaque quoddam venerabile coenobium in partibus Burgundiae, in territorio castri antiquitus Sinemuro nuncupati, prope alveum Ligeris in episcopatu Augustodunensi situm quod Marciniacus dicitur, sub jure religiosae ac famosissimae Cluniacensis ecclesiae, in qua tanta floret ancillarum Christi religio ut ipse Deus earum saepissime videatur favere desiderio. His ergo Christi ancillis, et coeteris in eodem Marciniacensi monasterio usque in saeculi finem subsecuturis, ego Sancia praenominata do et concedo Tavaram cum omni honore suo pro remedio animae meae ac parentum meorum, concedente glorioso rege Adefonso germano meo, et cum omnibus haereditatibus quae ad eam antiquitus pertinere noscuntur sicut fuerunt temporibus Adefonsi regis avunculi mei et praedecessoris ejus, scilicet villas poblatas et non poblatas, terres ruptas et inruptas, vineas, hortos, azenias, canales, piscarias, bolonarias, prata, pascua, paludes, petras mobiles et immobiles, aquas cursiles et incursiles, ligna fructifera et infructuosa, exitus montium et regressus. Contestor itaque omnem hominem, per nomen tremendi Judicis, et per judicium venturum, ut nullus hoc factum meum audeat infringere, immutare, in opus proprium sive alienum aliquid ex hoc dato vindicare, violenter auferre aut quocumque modo pervertere. Quod si quis temerarie praesumpserit, cum Juda traditore excommunicatus aeterno pereat incendio et cum Datan et Abiron damnatus praecipitetur in inferno. Amen, Amen. Ego Infantissa Sancia supranominata, quae hanc cartam fieri praecepi, manu mea roboravi. Facta carta testamenti decimo tertio calendas januarii, era millesima centesima sexagesima nona, regnante rege Adefonso in Legione et Toleto, mandante Zamora comite Roderigo, sub manu ejus vicario domno Fernandiz, in sede sancti Salvatoris praesidente venerabili domno Bernardo episcopo, sub manu ejus archidiacono domno Willelmo. Ego rex Adefonsus hanc cartam roboravi et confirmavi; Bernardus episcopus Zamorensis confirmavit; Petrus Willelmus Palentinus episcopus confirmavit; Rodericus comes confirmavit; Roman Cidiz confirmavit.