Eugenius, episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis monachis sancti Benedicti super Ligerim salutem et apostolicam benedictionem. Quanto beati Benedicti monasterium ad jus et defensionem Sedis apostolice specialius pertinere dinoscitur, tanto magis gravamur quod a longis retro temporibus pastoris incuria et negligentia et in religione dissolutum est, et tam in temporalibus quam in spiritalibus imminutum. Quod predecessor noster, felicis memorie papa Lucius, intelligens, religiosorum et discretorum virorum consilio, dilectum filium nostrum M. ibidem abbatem substituit eique literis suis precipiendo mandavit ut ad reformationem religionis et possessionum recuperationem, que illicite distracte sunt, cum omni sollicitudine laboraret. Quod cum ipse vellet effectui mancipare, quidam ex vobis, non recte intelligentes, et discipline monastice colla subdere metuentes, tantum bonum perturbare nisi sunt, et contra regulam et professionem suam Sedem appellarunt apostolicam. Nos itaque causam ipsam diligentius inquirentes, rei veritate cognita, eidem abbati viva voce injunximus quatinus de religioso monasterio Cluniacensis Ordinis honestas et religiosas personas ibidem substituat, per quorum studium, Domino auxiliante, religio reformetur et locus ipse tam spiritaliter quam temporaliter augeatur. Vobis itaque per apostolica scripta precipiendo mandamus quatinus eidem abbati, tam in his quam in aliis, secundun Deum tanquam patri et pastori vestro humiliter obediatis et ad recuperandas possessiones [et] bona que illicite distracta sunt opem ei et consilium prebeatis; alioquin scire vos volumus quia ipsius offensas proprias reputabimus et sentenciam quam in rebelles et contumaces secundum regulam promulgaverit, nos, auctore Domino, ratam habebimus. Hoc quoque duximus adnectendum quia, quamvis in ipso monasterio per fratres Cluniacenses religionem jusserimus reformari, ipsum tamen beati Benedicti monasterium nulli nisi Romano pontifici volumus subdi. Datum Sutrii, XVI kalendas maii.