Mvlta quidem in illo sacro ordine miracula cōtigisse, a pluribus accepi. Sed quia ipsius humilitatis virtute, qua semper serui Dei miranda opera sua quanto possunt nisu occultant, vix aliquid ex his prodere alicui voluerūt, rara, immo rarissima, quibus omnimoda fides accommodāda esset, ad me miracula peruenerunt. Quæ tamen absque dubio certa comperi, tacere nec volo, nec proposui. Fuit ex eorum numero, non quidem monachorum, sed conuersorum, conuersus quidā humilis genere, iuuenis ætate, sed moribus generosus,  vitæ sanctitate prouectus. Hic toto studio, obedientiæ, humilitati, mortificationi, omnem quam poterat operam adhibens, mundum sibi, seque mundo non solum crucifixerat, sed etiam sepelierat. Amori diuino,  specialiter memoriæ matris Domini, ita se totum deuouerat vt a bonis viris ipsum vitamque eius cognoscētibus, nihil scire iudicaretur, nisi Christum Iesum  hūc crucifixum, sacramque ipsius crucifixi matrem, ac perpetuam Virginem, humanæ salutis singularem post Domini amatricē, Mariam. His studiis a conuersionis suæ principio cœptis, magis ac magis insistens,  in hac nostra iuxta Psalmum lachrymarum valle, de virtute in virtutem proficiendo, Ascensiones in corde suo disponens, antiqui  communis hostis inuidiā contra se velut nouā ac specialem concitauit: nec iam occulte, sed palā, quantum perditus ille perditionis humanæ sit auidus, ex seipso monstrauit. Iacebat quadā nocte in cella, sibi vt talium mos est, ad laboris solamen  orationis secretum designata. Et ecce in multo iam processu noctis, ipsi adhuc vigilāti  cœlestia meditanti, dæmonum turba in specie porcorū agrestium apparuit. Furebant vbique per totam cellam,  discursu insano, rictu horrendo, dentibus lōgissimis ac velut in necem eius exacutis, pauefactum ac trementem hominem circunstabant. Sudabat ille, vt mihi relatū est, præ timore,  quasi iam iamque a bestiis discerpendus, nil nisi mortem vltimam præstolabatur. Talia eo patiente adauctus est metus,  quendam enormis magnitudinis hominem, vt ex cordis sui iudicio sibi videbatur, dæmonum principem, cellam illam in qua ista fiebant, conspicit intrantem. Qui primo ingressu suo conuersus ad porcos, quid (ait) segnes facitis? Cur iam hunc non rapuistis? Cur non discerpsistis? Quod dicis, inquiunt porci, magno conatu facere nisi sumus, sed cuncta tentantes, nil facere potuimus. Ego, inquit ille, iam faciam, quod vos desides facere non potuistis. Quo dicto vncum ferreum longis ac recuruis vngulis terribilem, minaci manu protendens, atque ad virum Dei rapiendum, immo ad discerpendum adaptās, eum nimio terrore pene mente excedere coegit. Sed Deus, cui bonus vir ille sæpe supplicando dicebat, ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo, tentationem tam duram non est passus vltra procedere, sed multa misericordia, qua semper suis prouidet, eduxit eum a tentatione,  liberauit a malo. Mox enim vt nequam ille manum, vt dictum est, ad eum rapiendum,  vncum, vt videbatur, ferreum ad eum discerpendum extendit, statim omnipotentis filij Dei mater, mater vere, vt dicimus, misericordiæ, in qua ille, sicut dictum est, totam spem suam post Deum posuerat, visibiliter adfuit, ac virga leui manu prætensa: Quomodo, inquit, huc detestandi venire ausi fuistis? Non est, non est hic vester, nec iam contra eum in aliquo præualere poteritis. Dixit, ac dicto velocius, totum illud infandum collegium vt fumus euanuit. Perstitit illa post dæmonum fugam, cum homine adhuc tremente, eumque his verbis consolata est. Placet, inquit, quod facis, tuique animi deuotionem Deo mihique gratam esse noueris. Fac ergo quod facis,  de his ad meliora perseueranter proficere stude. Et vt tibi aliquid singulare in mandatis tradam, stude vilibus escis, complectere abiectas vestes, operi manuum deuotus insiste. His animatum hominem virgo relinquens, cœlos repetiit. Istud de hoc bono viro miraculum, aliud isto non inferius sequitur. Rusticus quidam pauper, sed paupertate deuotionem fidei eius non impediente, se bonis illis viris, de quibus sermo præmissus est, in amicitia iunxerat, eisque non minimum familiaris erat. Diligebant enim illi in ipso, non solam, quę quantum ad animæ salutem spectat nihil prodest, rerum pauperiem, sed beatam spiritus paupertatem, de qua Dominus, Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum cœlorum. Ea de causa eum quanto erga Deum deuotiorem sentiebant, tanto vt magis familiarem sibi associabant. Inde contigit vt duos eius filios  paruulos susciperent,  in religione sancta, patris post Deum maxime causa educarent. Horum vnus, non multo post tempore elapso defunctus, alterum superstitem dereliquit, quem religiose educare  instituere volentes, supradicto bono viro cui mira quæ præscripsi ostensa fuerāt, eius curam cōmittunt. Nec segnis ille mandatorum exequutor, puerum commendatum suscipit, enutrit, ac sacro religionis lacte, quo ipse educatus in viriles annos euaserat, eum imbuens, nil rerum terrestrium sapere, nihil eorum quæ in terris sunt diligere, breui edocuit. Cœlum mente conspicere, cœlestibus inhiare, ad Christum cœli ac terræ Deum ac Dominum, totis animi viribus anhelare, quæ sursum sunt quærere, nō quæ super terram, vbi Christus est in dextera Dei sedens, iuuenem sibi creditum bonus doctor edocuit. Edoctus ille ab eo, in vanum laborasse doctorem suum, vt quidam indisciplinati faciunt, ostendit: sed vt a quodam satis noto dictum est, recens testa semel cœlesti sapore imbuta, odorem inde contractum non diu tantum, vt ille ait, sed semper quoad vixit seruauit. Sed placuit Deo, ne puer tam bene educatus, tam sancte edoctus, diu particeps mortalium fieret, vel aliquem de ipsorum diuturno consortio næuum contraherent. Raptus est igitur, ne malitia mutaret intellectum, aut ne fictio, quæ quibusdam etiam religiosis quandoque familiaris esse solet, deciperet animam ipsius. Præueniens ergo in moriendo discipulus magistrum, bonam quidem spem salutis suæ, sed cum eadem spe magnum illi ac pene intolerabilem de morte sua dolorem reliquit. Acceperat quippe illum a Priore suo, vt iam dictum est, ad educandum, sed eius bonos mores sanctamque intentionem intuens, admirans  amplectens, eum non solum vt commendatum, sed vt filium vnice diligebat, atque idcirco eius tam celerem, immo quasi furtiuum de mundo recessum, pene assidue dolendo deflebat. Eo tractus affectu orabat continue pro ipso, Psalmorum quicquid nouerat Deo quotidie profundebat, nec satiari orando, psallendo, mœrendo, pro ipsius anima poterat. Cumque hæc tam deuoti animi sui tam pia studia, nullo fere tempore intermitteret, nec ab his quantum facultas dabatur cessaret, volens Deus hominem suum aut a tam duro labore releuare, aut cuius meriti vel ipse, vel puer illius esset ostendere, dignum fecit eum visione cœlesti, qua  ipse consolaretur,  quid de ipso, vel puero sentiendum esset, legentibus, siue audientibus proderetur. Pernoctabat aliquando sub diuo bonus vir, vt sæpe facere consueuerat, ac spiritum cœlo intentum ab orationis labore vel studio, vt de magno Martino legitur, non relaxabat. Cumque defixis non solum mentis, sed  corporis oculis in cœlum, Deum vt homini erat possibile super æthera, quæ visui corporali obstabāt contemplaretur, ecce subito per medium, vēlut per medium discissi aeris lux longe omni corporea luce clarior ei de supernis infulsit, eumque ac loca sibi circumposita splendore immenso perfudit. Et vt serui sui votis, ille qui voluntatem timentium se facit, satisfaceret, conspicit  dilectum puerū, immo in Deo filium suum, de cœlis cum eadem luce descendere, atque vsque ad se lætum  radiantem venire,  in insueta visione gaudio simul  timore turbatus, hærebat. Ad quem is qui apparuerat puer, quid, inquit, turbaris? an non agnoscis filium tuum? Redi ad animum,  mecum vt solitus eras loquere. Sed vt ea quæ circa me aguntur tibi aperiam, noueris multum profuisse mihi, quod me tam tenere Dei causa dilexisti, quod morti meæ tam benigne compassus es, quod pro me tam sollicitas  continuas Deo orationes fudisti. Amodo per Dei gratiam noueris me ad illum statum peruenisse, vt sicut tu hactenus mihi profuisti, sic ego tibi amodo apud ipsum prodesse valeam. Dixit hoc,  statim vnde venerat paulatim eo conspiciente regredi cœpit. Referebat autem illi huius visionis inspector, quod dum a se discederet, cœlumque conscenderet, non auersa facie, vel huc illucque conuersa, vt vale facientes solent, recessit, sed sicut ei colloquutus facie ad faciem fuerat, sic semper ad se conuerso vultu ad superna tendens, tam diu permansit, quousque vt de Martino iam dicto legitur, patente cœlo receptus, videri vltra non potuit. Quæ visio, in hoc forte visioni illi præponderat, quod Seuerus Sulpitius illam sicut ipse perhibet, licet matutinis horis leuiter dormiens, tamen dormiens vidit, hanc autem iste non dormiens, sed vigilans, sub diuo positus, atque orationi toto corde intentus, conspexit.