Gratias omnipotenti Regi Regum: qui sublimitatem vestram inter vniuersos Christiani orbis Reges, ac Principes, quadam specialis magnificentia gloriæ insigniuit, quadam gloriosi nominis fama singulariter exaltauit: in tantum, vt cum plures regij nominis habeatis consortes, magnanimitate, prudentia, probitate, nullos aut pene nullos habere inueniamini pares. Indicat hoc Sicilia, Calabria, Apulia: ex non modica sui parte, in quibusdam aliis regionibus, subiecta vobis Italia: quæ cum ante vestra tempora, vel receptacula essent Sarracenorum, vel foueæ prædonum, vel speluncæ latronum: nunc gratia misericordis Dei incitante studia vestra, iuuante labores vestros, factæ sunt pacis domicilium, tranquillitatis hospitium,  velut alterius pacifici Salomonis pacificum, ac iocundissimum regnum. Vtinam, quod secretorum omnium cognitore Deo teste non adulans dico, vtinam, inquam, miserabilis atque infelicis Thusciæ partes felici vestro imperio cum adiacentibus Prouinciis adiungerentur,  res perditissimæ pacifico regni vestri corpori vnirentur! Vere non tunc sicut nunc, res diuinæ atque humanæ nullo seruato ordine confunderentur: non vrbes, non castra, non burgi, non villæ, non stratæ publicæ, non ipsæ Deo consecratæ Ecclesiæ, homicidis, sacrilegis, raptoribus, exponerentur. Non pœnitentes, non peregrini, non Clerici, non Monachi, non Abbates, non Presbyteri, non ipsi supremi Ordinis sacerdotes, Episcopi, Archiepiscopi, Primates, vel Patriarchæ, in manus talium traderentur, spoliarentur, distraherentur,  quid dicam? verberarentur, occiderentur. Hæc plane vniuersa, multaque his similia, tam nefanda, tam execranda, iustitiæ regiæ gladio succisa cessarent: vrsorum, pardorum, luporum vngulæ rapaces languerent:  vt de beato ac magno viro Iob dictum est, Omnes bestiæ agri quæ nunc in prædam insaniunt, pacificæ vobis essent. Sed luit adhuc scelerum pœnas,  gemit misera terra sub flagello diuino: quia in his omnibus nondum est auersus furor Dei, sed adhuc manus eius extenta. Spem tamen maximam gero,  in Iesu salutari meo, omniumque suorum confido: quod multorum id desiderantium pauperum desiderium exaudiet Dominus,  præparationem cordis eorum audiet auris eius. Sed ne forte quorundam hominum,  ex semetipsis alios metientium corrupta corda, me in corde  corde loqui, aut venditorem olei suspicentur: reprimendus est sermo, ne si casu ad aliquem talium Epistola vobis missa peruenit, meditentur inania,  suspicentur falsa. Nouit enim testis  conscius meus in excelsis, me neque aliter loqui quam sentio, neque ob aliud, vt  notum vobis sit, id me sentire quod sentio,  vt regalis nobilitas vestra magis ac magis animetur ad meliora, agnoscens me ista quæ dixi, multosque mecum sentire. Nam, vt sæpe maiestati vestræ mandaui,  verum est, his de causis ante viginti annos, super omnes Reges  Principes temporis nostri, vno excepto, qui mortuus est, vt pacis amatorem  scelerum vindicem, sinceriter dilexi:  huiusmodi affectum vobis vsque ad vltimum diem seruare proposui. Hac de causa in conspectu Romanorum Pontificum, Regum, Principum, maiorum siue minorum, hæc atque similia vestra bona semper extuli:  personam vestram, regnumque omnipotenti Deo, religiosisque tam nostris quam aliis Congregationibus, studiosissime commendaui. Sed de eis hactenus. Nunc autem notum fieri volo magnitudini vestræ, me venisse Romam, aliquantis hebdomadibus ibi mansisse: finitisque innumeris pene Cluniacensis Ecclesiæ negotiis, ad vos vsque transitum facere decreuisse. Sed sicut præteritis annis idem facere frustra conatus sum, sic  modo id incassum volui: quia multiplici cura iam dictæ Ecclesiæ reuocante, non potui. Causa mihi veniendi ad vos duplex erat, vt  personam vestram mihi præ cæteris, vt præfatus sum, regibus charam, sicut millies optaueram, viderem,  necessitates vestri Cluniacensis monasterij vobis incognitas regi specialiter, vt credimus, nos amanti notas facerem. Hoc quia, vt dictum est, per meipsum implere non valui: loco mei probum  sapientem virum, venerabilem fratrem nostrum A. Cluniacensem Sacristam, nobilissimæ liberalitati vestræ transmisi: vt quod dicerem dicat,  si vobis non displicet, etiam quod audirem audiat. Clamat ad vos,  pulsat ad ostium amici, vestra Cluniacensis Ecclesia: vt sicut benignitatem vestram ad se diligendum commouit, ita munificentiam vestram ad sibi benefaciendum commoueat. Vrget hoc ipsa necessitas,  infinitæ illius magni ac famosi Monasterij, vt notum est cunctis, expensæ: quod a primo fundationis suæ lapide, ab omnibus solet colligere, quod possit vniuersis effundere. Factum est a sui principio, non solum externorum hospitium, non tantum confugientium asylum: sed, vt sic loquar, publicum reipublicæ Christianæ ærarium. Agit parcius in proprios, profusius in alienos, nec attendit quid possit, sed quid superueniens velit. Ea de causa, nec sua ei, nec aliena sufficiunt: quia longe maior est quantitas erogatorum, quam liberalitas largitorum. Additur necessitati, quod soliti beneficiorum prouentus, deficientibus bonis Regibus  Principibus, defecerunt: quoniam modernis adiacentium terrarum potentibus, etsi benefaciendi nobis assit voluntas, deest facultas. Inde est quod Cluniacus debitores multos, benefactores habet paucos. Amat, , vt credimus, multum amat Theutonicus rex: amat Hispanus, amat Anglicus, amat  alius nobis propinquior, Rex Francorum Cluniacum:  cum horum  similium erga nos sit amor magnus, est pene amoris effectus nullus. Pares sunt prædecessoribus suis in amando, sed dispares in largiendo. Diligunt, iuxta Ioannem Apostolum, quod non detrahens dico, verbo, vel lingua: non opere, vel veritate. Et quid multa? Vt verbis Psalmistæ Deo loquentis vobiscum loquens vtar: tibi derelictus est pauper, pupillo tu eris adiutor. Dereliquerunt enim vobis,  velut priscis adiutoribus destitutam, dimiserunt iam dicti reges vobis Cluniacensem Ecclesiam: vt quia ipsi nobis largi esse volunt, sed, vt dicunt, non possunt, vos quia per gratiam summi Regis potestis, oramus vt etiam  velitis. Thesaurizate ergo vobis, secundum verba Domini, thesauros in cœlo: vbi neque ærugo, neque tinea demolitur,  vbi fures non effodiunt nec furantur. Implete, si placet, effectu aliorum nudum affectum, vt sicut pene omnes nostri seculi Reges  Principes, multis, vt supra dictum est, probitatibus vincitis: sic  in isto tam diuino, tam fructuoso opere superetis. Si quid minus dictum est, a iam dicto præsentium latore, viro prudente, quærere  audire poteritis.