Alter etiam frater Turquillus nomine, vir nihilominus in omni virtutum synceritate  veritate probatus, ab adolescentia vsq. ad vltimā senectutem iugum monastici ordinis māsuetissime portans, ipsa miti  humili corporis  vultus sui specie, quiddam cæleste prætendens, curam sororum Marciniacensium a me sibi iniunctam agebat. Quam cum per aliquantum temporis religiosissime administrasset, carnis ingruente incommodo, ad soluendum commune mortis debitum appropinquare cœpit. Cumque illum in cinere  cilicio positum, fratres vndique circunstarent, repente ab eis spiritu raptus obmutuit. Qua de causa frater quidam ex his qui astabant Vnfredus nomine, honestæ vir conuersationis, ausu familiaritatis qua præ cæteris ei sēper adhæserat, ad eum se inclinauit,  si aliquid spiritualium rerum vidisset, quęsiuit. Ad quem ille his verbis. Vidi, ait, Dominum,  dulce consortium eius. Hoc cum non vulgaribus, sed ita vt expressi verbis Latinis dixisset, paruo interueniēte temporis spatio, defunctus est. Et quia de Marciniaco mentionem feci, miraculum quod ibi diuina virtute aliquando contigit, nullo modo tacendum est.