Ego Hugo, Dei gratia Senonensis archiepiscopus, notum facio, tam presentibus quam futuris, quod Sevinus de Varon et filius suus Hugo, ejusdemque gener Stephanus, concesserunt monachis Escharleiensibus nemus quod dicitur Calvus-Mons, retento sibi solummodo terragio de essartis que in eo facta fuerint. Habueruntque propter hoc de beneficio ecclesiæ X libras Proviniacensis monetæ; hac sane conditione ut, si quando postea sex libras ejusdem monete predictis monachis darent, ad ipsorum manum nemoris illius possessio rediret; monachi tamen ibidem omnes aasantias suas, ita post sicut et prius, et in nemore et in terra ibi adjacenti, jure perpetuo haberent: herbam videlicet, et fenum, pastionem porcorum, ceterorumque animalium; ligna tam sicca quam viridia, omniaque omnino usui necessaria. Omnes quoque istiusmodi aasantias in nemore quod dicitur Bordin, et in foresta communi que appellatur Faid, perpetuo habendas concesserunt et laudaverunt eis. Huic rei interfuerunt testes subnotati: Garinus, presbiter de Varon; Josbertus Boisserius; Milo li Blant; Nevelo de Feritate; Milo de Varon. Hoc totum laudavit Ermensendis, uxor prefati Sevini, presentibus istis: Garino, presbitero de Varon; Josberto Boisserio; Enfrogdo de Sora-Terra; Odone de Ermol; et Rosceis, uxor supradicti Stephani, coram his: Gaufrido, presbitero de Feritate; Landrico, clerico; Hugone Saisnello, Galone de Longo-Pilo; Augalone de Joviniaco. Hoc quoque laudavit Gaufridus Bollans. Quod totum prius publice actum, ac postmodum in presentia nostra confirmatum est ac stabile factum, presentibus istis: Fromundo, capellano; Garino, presbitero de Varon; Galone, clerico archidiaconi; Enfrogdo de Sora-Terra; Odone, de Ermol. Ut ergo imperpetuum ratum habeatur et inconcussum, litteris commendatum sigilli nostri auctoritate confirmare curavimus. Fecimus autem hoc, anno ab Incarnatione Domini Mº Cº LVIIIº, episcopatus quoque nostri, XVI.