Anno Domini millesimo trecentesimo tricesimo statuta sunt haec apud Cistercium tempore Capituli generalis. 1.  In primis, cum ille callidus supplantator et calumniator iniquus, qui non quaerit quod flumen absorbeat, nisi Iordanis influat in os eius, escas concupiscens electas, usque ad speciosissimas Ecclesiae discerpendi calliditate nefaria, concussione terribili, manus extendere temerarias est molitus, errorum et schismatum quae accrescunt procella discrimina in Ecclesia seminando, totisque viribus et continuis laborans conatibus, ut inconsutilem Domini tunicam dividat, ut pacis testamentum quod rex ipse patiens condidit, subdola malignitate confringat, scilicet eius fraudulentis conatibus divinae respectus gratiae sic obviare studuit his diebus, quod capitis et auctoris huiusmodi execrabilis nequitiae animum nube erroris obductum, videlicet Petri de Corbario, qui, suadente diabolo, sacrosanctae romanae Ecclesiae praesumpsit usurpare damnabiliter principatum, sic suo lumine serenavit, quod suum errorem congrua detestans poenitudine ad pedes sanctissimi patris nostri domini Summi Pontificis venire voluit, et in plebis praesentia errorem suum tam execrabilem, quod corde contrito et humiliato lacrymabiliter condemnare curavit, de tam nefandis excessibus veniam humiliter postulando ; unde super hoc quod suam Ecclesiam divina benignitas respexit, gloria in altissimis Deo et spiritualis exultationis gaudium inesse debet cunctis fidelibus super terram. Eapropter generale Capitulum ordinat et diffinit, quod quam citius ad monasteria Ordinis huiusmodi notitia devenerit, *Te Deum* laudamus per claustri circulum altissime decantetur, et missa de Spiritu Sancto in singulis Ordinis domibus solemniter celebretur. 2.  Item, cum saepe vel pluries Capitulum generale statuerit, quod abbates Ordinis monachos idoneos et sufficientes ad studendum mittere, omni postposita frivola excusatione et perniciosa vel morosa dilatione, curarent, poenas certas contra negligentes statuendo, qui quidem poenas et statuta Ordinis contemnentes, hucusque mittere in confusionis opprobrium distulerunt. Hinc est quod Capitulum abbatibus Ordinis praecipit strictius et iniungit, infra duorum mensium spatium, postquam ad eorum notitiam devenerit hoc mandatum, monachos ad studendum convenientes et idoneos ad studia Ordinis mittere non differant, prout in *Libello diffinitionum* noscitur esse cautum. Quicumque vero infra praefatum terminum mittere renuerit, eo ipso ingressum ecclesiae sibi noverit interdictum. Patres autem abbates et visitatores, in suis visitationibus sibi subditos, quos negligentes invenerint, per censuram Ordinis ad huiusmodi coerceant et compellant. 3.  Item, cum anno praeterito fuerit diffinitum quod abbates Ordinis extra regnum Franciae constituti dimidiam decimam domino Summo Pontifici concessam commissariis suis solvere non differant, postquam ab eis fuerit requisiti, alioquin pro depositis habeantur ; quod quidem aliqui cum instantia moniti facere contempserunt, excusationes frivolas allegando, scilicet quod ipsorum commissariorum potestas ad eorum provincias minime se extendit ; ne forte de cetero excusationes habeant huiusmodi in praedictis, eisdem abbatibus praecipit Capitulum strictius iniungendo quod dictam decimam praefatis nuntiis domini Summi Pontificis infra praedictum terminum solvere studeant ex integro, dum tamen ipsis abbatibus prius constiterit, quod ad huiusmodi procurandam de provinciis fuerint deputati, sub poenis in praemissa diffinitione contentis, quas eo ipso si in solvendo negligentes fuerint, denuntiat incurrisse. 4.  Item, saluti animarum consulere, et monasteriorum Ordinis vacantium cupiens Capitulum futuris periculis obviare, statuit, ordinat et diffinit, quod quotienscumque abbates cedere, decedere, seu ad alium monasterium transferre contigerit, prior, cellerarius, supprior, cum tribus aut quatuor senioribus domus de bonis monasterii mobilibus, iocalibus, pecunia, utensilibus, et aliis quibuscumque plenum ac lucidum inventorium studeant facere, et futuro abbati eadem ex integro consignare. Quicumque aliquid de praedictis quovismodo penes se retinuerit, aut distrahere praesumpserit, ipso facto sententiam excommunicationis se noverit incurrisse. 5.  Item, cum abbates plurimi, qui cesserunt, postquam sua monasteria destruxerunt, et gravaminibus variis, et usurarum, variisque debitis ac pensionibus non modicis importabiliter onerarunt, nec exinde puniti fuerunt, imo potius tamquam benemeriti nonnunquam pensionibus annuis, libertatibus, gratiis plurimis gaudent indebite et iniuste, ne talium malitia tam execrabilis remaneat impunita, correctionem et punitionem praedictorum, qui, ut praemittitur, cesserunt et sua monasteria sic tractarunt, domino Claraevallis per se vel per alium in sua generatione immediata et ceteris patribus cuilibet in generatione sua, committit Capitulum ut eosdem et monachos eisdem in suis excessibus adhaerentes, inquisita primitus veritate, puniat, et corrigat perinde excessus singulorum, prout exposcet qualitas eorum, districtione canonica, in plenaria Ordinis potestate. 6.  Item, cum a generali Capitulo a longinquis temporibus fuerit diffinitum, quod nullus de Ordine Mendicantium in nostro [Ordine] recipiatur ad habitum regularem, sine licentia Capituli generalis, quod hucusque minime extitit observatum ; eapropter Capitulum generale omnibus abbatibus Ordinis duxit strictius inhibendum ne de cetero aliquis de Ordine Praedicatorum ad habitum regularem, nisi de domini nostri Summi Pontificis mandato et licentia speciali [admittatur]. Qui vero aliquem aliter receperit, seu receptioni consenserit vel procuraverit, eo ipso excommunicationis sententia se noverit innodatum. Iam vero recepti omnimodo prostrati maneant iuxta continentiam Clementinae. 7.  Item, cum anno Domini M.CCC.XX fuerit districtius diffinitum, ut in causis et correctionibus Ordinis nulla saecularis persona, advocatus, vel publicus notarius intersit, seu etiam advocetur, sub certis poenis et sententiis in dicta diffinitione contentis, dictas poenas et sententias in illa diffinitione contentas certis de causis vult Capitulum esse suspensas, quousque easdem duxerit revocandas. 8.  Item, cum propter defectum solutionis contributionum contingat unitatem Ordinis saepe laedi, statuit Capitulum ut abbates, qui hoc anno praeterito solvere potentes, nisi praetaxatam contributionem in Cistercio vel Divione antequam recedant, non solverint cum effectu, eo ipso se noverint sententiam excommunicationis incurrisse. Praesenti vero non potentes solvere quod eorum conscientiis relinquitur, nisi cum Domino Cisterciensi antequam de Cistercio vel de Divione recedant, sufficientem causam de solutione praestiterint, eamdem sententiam se noverint incurrisse. Abbates vero absentes illi qui sunt de regno citra Alpes et Rhenum, nisi infra Pascha apud Cistercium, remotiores vero, nisi infra sequens generale Capitulum dictam contributionem solverint, incurrant sententiam excommunicationis ipso facto. 9.  Item, diffinitioni editae anno Domini M.CCC.XXVIII super alienatione et venditione bonorum immobilium non fienda, addit Capitulum generale, ut abbates contrarium facientes ipso facto pro depositis habeantur, et conventus ad novi abbatis electionem procedant. Officiales in hoc consentientes ab officiis suis sint depositi, et nihilominus vinculo excommunicationis se noverint innodatos. 10.  Item, ut circa contributiones in posterum imponendas obscurum quodcumque tollatur, et omnia in debitam perveniant claritatem, domino Cisterciensi et quatuor primis ceterisque patribus abbatibus quibuscumque praecipitur, ut infra sequens Capitulum omnes summas contributionum quas filiabus suis immediate imponunt particulatim et distincte bursario Cisterciensi in libro scribendas tradere, vel mittere non omittant. Quicumque vero super hoc remissus aut negligens fuerit, quousque id adimpleverit, ipso facto sibi noscat ingressum ecclesiae interdictum. 11.  Item, cum insolitae et indebitae novitates sint non immerito ab Ordine abolendae, et maxime quae gastrimargiam et carnis curiositatem praetendere et sapere videntur, et ad notitiam Capituli sit delatum in capitulo de Barberio quoddam esse depictum calendarium, in quo dicti loci conventus pitantiae fiendae certis diebus annotantur, praecipit Capitulum ut dictum calendarium penitus deleatur, martyrologio vel libro Regulae ubi voluerint, pitantiae dictae inscribantur, et ne alibi consimile attentetur, hanc praedictam inhibitionem seu ordinationem ad cetera Ordinis monasteria generale Capitulum vult extendi. Esum autem carnium nullus de iure vel consuetudine audeat petere, nisi secundum quod distinctione decima tertia de pitantia et potu expresse continetur, sub poenis ibidem contentis irrefragabiliter incurrendis. 12.  Petitio abbatis de Camberone, qui petit quod tertia dominica post Pascha propter miraculum dicta die, in suo monasterio, meritis Beatae Mariae operatum, fiat processio in eodem die (per Ordinem universum), de licentia Capituli ob gloriosae Virginis reverentiam exauditur, et in dicta processione antiphona *Salve Regina* decantetur. 