GEMEBVNDAS,  quasi intestinorum suorum tumultuosa collisione seu conquestione,  velut a fulgure  tempestate percussas, a vobis recepi litteras. Hominem siquidem redolebant satis conturbatum  exterritum, ac velut repentino superueniente tonitruo pene iacentem exanimatum. Nec mirum. Res namque noua, tam sua nouitate, quam magnitudine hominem audacissimum  fortissimum potuit concutere. Qui ad crucem ducitur, gemens  lugens merito conqueritur. Si crux a cruciatu dicitur, nonne in cruce cruciatur, cuius humeri importabili oneri supponuntur? Profecto amodo tot molas supportabitis, quot monachorum curam recipietis. Quid ergo? Nonne cum Apostolo dicetis, Quis infirmatur,  ego non infirmor? quis scandalizatur,  ego non vror? Ecce timor, ecce anxietas, ecce cruciatus. Sed quid? Vbi consolatio? vbi revelatio? vbi tanti doloris remedium? sine dubio in Christo. Nam ipsi primus ascensor, mitigator,  sanctificator crucis, qui suo cruciatu nostros absoluit cruciatus in cruce,  de cruce dixit, Mulier ecce filius tuus,  discipulo, Ecce mater tua. Sed quid hoc ad rē? quid ad præsentem quæstionem? Multū per omnem modum. Nam mulier est Cluniacēsis Ecclesia, quæ est mater omnium nostrum: quæ de fructu ventris sui plures manipulos sanctarum animarum ab Oriente  Occidente in sinu Abrahæ, Isaac,  Iacob, iam collocauit,  sponso suo poma noua nouitiorum,  vetera antiquorum  senum, in cœlesti mensa frequenter obtulit. Quis vero discipulus sit, de quo dicitur, mulier ecce filius tuus, iam credo animaduertitis. Tangit enim vos hæc sentētia: quia æterna prædestinatione,  moderna vocatione sollicitudinem huius matris vestræ decreto inuiolabili gratia Dei iniungit. Temerarium autem est,  inhumanum, tam diuinam ordinationē respuere, quam matri fidele obsequium denegare. Igitur tanquam Isachar asinus fortis, ceruicem  humeros huic electioni supponite,  de Dei auxilio fideliter præsumite, quia spiritus adiuuat infirmitatem vestra. Mihi autem amico  fideli vestro gaudium est  exultatio, quod tantum amicum in tam excellenti loco merui videre sublimatum. Nam  ipse seruus  filius sum Cluniacensis Ecclesiæ. Valete,  per nos, oro, transitum facite.