Benedictus Dominus Deus noster, qui memor verbi sui, in quo nobis spem dedit, more suo nullatenus se oblitum verborum suorum etiā hoc tempore monstrauit: quibus suos ab ipsis recedēs consolari dignatus est, dicens. Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus, vsque ad consummationem seculi. Apparet hoc in innumeris ipsius gratiæ donis, apparet hoc nunc specialiter  in vobis, quem his nostris diebus summum Pontificem, animarum nostrarum custodem, totius Ecclesiæ suæ adhuc in terris peregrinātis, hoc est vnicæ columbæ inter coruos gemētis Præsulem, propitia mortalibus benignitas diuina concessit. Non hoc, vt iam nobis relatū est, humanus fastus, non sibi prouidens humana cupiditas, non Romanus turbo sæpe auditus, orbemque terrarum suo impulsu concutere solitus, effecit: sed aduersa pacificans, diuersa vniens, discissa redintegrans: spiritus ille, qui vbi vult spirat: velut in sibilo auræ tenuis, iuxta verbum Domini factum ad Heliam, leniter adimpleuit. Gauisi sumus audientes ista,  in immēsum cor nostrum exhilaratum est: agnoscentes non armis, non turribus, non minacibus agminibus, rem diuinam tutari: sed sola misericordis Domini manu,  suaui protectione ad pacem compositam esse. Agnouimus vere quod agnoscendum erat, imperasse Christum ventis  mari,  factam esse insolitam tranquillitatem: statuisse procellam maris in auram,  siluisse fluctus eius. Et hoc quis non miretur? Quis, inquam, hoc non miretur: a tempore Alexandri secundi Papæ, per Gregorium, Vrbanum, Paschalem, Gelasium, Calixtum, Honorium, Innocentium, summos Ecclesiæ Dei ac præclaros Pontifices, quantum ad eorum promotionem pertinet, Ecclesiasticam pacem pertransisse, sed in nullo eorum pręter vos quieuisse? Nec adeo lapidei sumus vt non sentiamus, nec adeo bruti vt non intelligamus: eum, sine cuius nutu vt legitur, nec passer ad terram, nec solium cadit arboris, non sine causa, non sine certo inexhaustæ sapientiæ consilio, hanc pacem eorum primordiis subtraxisse, vestris contulisse: quam esse illam puto,  hanc vobiscum semper durare confido, de qua Deo in Psalmis Propheta, Secundum multitudinem, inquit, dolorum meorum in corde meo, consolationes tuæ lætificauerunt animam meam. Credo enim,  spero in Deo salutari meo, quod qui principiis vestris dedit tam amabilem pacem, dabit  fini suo tempore commendabilem laudem. Lætabitur sub vmbra alarum eius vobis amodo subditus orbis terrarum,  se tantos fidei suæ Patres, Apostolicos viros, Confessores dico,  quod maius est, Martyres: vel quod excellentius est, ipsos Apostolorum summos Petrum  Paulum, immo ipsum Christum in vobis solo se habere gloriabitur. Gaudebit,  iam ineffabiliter gaudet, licet non numero, tamen virtutibus pusillus grex vester Cluniacensis: qui obedientiam, qui subiectionem, qui quod maius est, dilectionem, quia per seipsum non potest, ore meo per has literas vobis ingerit,  se totum licet absens, sanctitatis vestræ pedibus subiicit. Certitudinem electionis vestræ,  collati a Deo Apostolatus sero accepi:  idcirco tarde rescripsi. Nam diu variante fama, vix in vigilia S. Andreæ Epistolam vestram mihi,  Conuentui missam suscepi, atque die ipsa publice in Capitulo lectam, tam literatis, quā illiteratis, quos Cōuersos vocamus exposui. Audita est vere,  suscepta ab omnibus filiali affectu: quod vobis melius ore proprio, vel nunciorū, proxime per Dei gratiā indicabo. Habeo enim omnimodā voluntatem veniendi ad vos,  nouum quidē Patrē, sed antiquum amicū amore,  honore debito visitandi: faciā hoc si congrue potuero. Si non, per nostros, quā proxime vacauerit, Christi iuuante gratia visitabo. Cōmendo interim paternitati vestræ negocium fratris præsentium latoris: vt illud benigne,  ad commodum Ecclesiæ eius, quantū iustitia permiserit audiatis,  diffiniatis. In fine, quas possū gratias ago, quod sicut mihi relatū est,  in literis vestris legi: quasdam alias causas beatæ memoriæ prædecessori vestro directas benigne accepistis, sicque definistis, vt in sententia successoris, non sit nobis lugenda sancti mors prędecessoris.