Ego Robertus Domini gratia Dux Burgundionum, filius piæ recordationis Roberti regis Francorum, volo ut sciant nostri fideles, qui nunc sunt, et qui post nos futuri sunt hujus regni duces et præsules, principes et proceres, et omnes utriusque ordinis nominis Christi custodes, quia venit ante presentiam nostram, et duorum Hugonum Autissiodorensis et Lingonensis venerabilium episcoporum, et multorum nostrorum fidelium, nostræ salutis et honoris fidelis et devotus amicus, Odilo, videlicet Cluniacensis monasterii presbyter et monachus, cum quibusdam ejusdem monasterii benignissimi martyris Benigni abbas venerandus, deprecantes ut audirem, quo ordine antecessores illorum adquisierunt locum Juliacum in comitatu Cabilonensi situm, cum ecclesia in honore beati Mauricii consecrata, et cæteris terris cultis et incultis ad ipsum locum pertinentibus, ex qua occasione negligenti, a principum et violentia quorumdam hominum inimicorum, Aldonis videlicet et heredum illius perdiderunt, et quo studio et quorum auxilio et benevolentia recuperaverunt. Ordo acquirendi in primis fuit donatio et oblatio etiam liberalis, quando Manasses archiepiscopus Arelatensis, postea Mediolanensis, obtulit et dedit supradictum Juliacum Deo et sanctis apostolis Petro et Paulo, Cluniaco monasterio et fratribus inibi per cuncta succedentia tempora Deo servientibus. Fuit enim idem Manasses ex majoribus et nobilioribus Proceribus Burgundiæ natus, patre Warnerio, matre vero Teutberga, ex quorum hereditario jure locus supradictus ei successit in hereditatem. Audistis ordinem acquirendi, audite occasionem perdendi. Fuerunt quidam pervasores, qui calumniam et violentiam intulerunt supradicti Monasterii fratribus, qui veniente Duce magno Hugone Francorum in regno Burgundiæ, timentes quod supradicti Monachi deberent reclamationem facere, prevenientes eos fraude suaserunt Duci quod ex beneficio illius deberet possidere predictum locum Juliacum. Sed Dux, audita nobili et festiva Manasses donatione et justissima monachorum reclamatione, non curavit de suasionibus satellitum, sed pro sua clementia restituit supradictum Deo et princibus satellitum ad sustentationem Cluniensis cœnobii monachorum: quo decedente supradicti pervasores et eorum heredes insurrexerunt, et calumniam et violentiam iterum supradictis monachis intulerunt, usque dum Otto, cognomento Willelmus, sancto Petro restituit et reddidit: et quia cognovit se ex parte Ducis Henrici Juliacum locum injuste acquisisse beneficium, rogavit ipse domnum Regem Robertum ut in sua redditione et donatione assensum præberet, et ex sua parte et Deo sanctis Apostolis donaret et redderet; quod factum est, et pii Regis benigna clementia, et boni principis pia benevolentia; et ut injusta violentia diu illata supradictis monachis omnino cessaret, et perpetuo irrita fieret, calumniatoribus supradictarum rerum idem comes Willelmus pro eo quod injuste tenebant, aliud eis dedit beneficium, videlicet pro terris terras, et insuper a monachis non parvas acceperunt pecunias. Postea vero Willelmo et Raynaldo filio ejus precipientibus, iidem ipsi calumpniatores, iterum aliud receperunt beneficium et apud Clunonense castrum omnem suam calumpniam deposuerunt, et ut ita dicam solemnem et publicam werpitionem fecerunt, coram omnibus principibus et senioribus qui aderant, sponte et voluntarie. His ita gestis, audiens supra nominatus Dux Robertus jam dictum locum Juliacum a possessore suo Manasse archiepiscopo SS. apostolis Petro et Paulo fratribus Cluniensibus destinatum et legali testamento confirmatum, et auctoritate legali corroboratum, et calumniam supradictorum hominum totiens annulatam et evacuatam, et ad nihilum redactam, precipiendo precepit in concilio fidelium suorum, ut deinceps supra dicti fratres jam dictum locum Juliacum, cum omni securitate teneant et possideant, et ut eis placuerit ordinent. Si quis eis, quod absit, calumniam inferre tentaverit, nisi cito resipuerit, et congrua satisfactione emendaverit, sciat se et mundanis legibus obnoxium, et cœlesti propitiatione indignum. Et ut hæc notitia firmum tenorem obtineat, domnus Dux Robertus manu propria firmavit ac corroboravit, et ut alii firmarent jussit et rogavit. Signum Hugonis, Autissiodorensis Episcopi; S. Hugonis, Lingonensis Episcopi; S. Hugonis, Ducis filii, bone indolis pueri; S. matris ejus; S. Odalrici, decani; S. Ansculfi, clerici; S. Arvei, clerici; S. fratris ejus Milonis; S. Widonis; S. Umberti; S. Theoderici; S. Rainaldi; S. Bernardi; S. Aldigerii; S. Willelmi; S. Araldi.