In Dei nomine, ego Nivernensis episcopus Hugo, notum volo fieri omnibus sanctæ Dei ecclesiæ filiis tam presentibus quam futuris, quia venerunt ad me clerici istius loci et sancti Cyrici alumni, multum deplorantes querimoniamque facientes de quodam clerico nostro, nomine Hugone ac preposito, qui omnes sanctæ hujus ecclesiæ terras vastabat, et pene ipsos fratres ad penuriam redegerat et bona communia dissipaverat. Quorum clamoribus commotus et fletibus, multoties eum redargui et increpavi, ac pene usque ad excommunicationem ira promotus objurgavi. Hic autem penitentia ductus, et resipiscens de pristinis pravis actibus, salubre consilium elegit, meque adiit et michi spontanea voluntate preposituram reddidit, eo tenore ut darem eam communi fratrum victui, pro remediis peccatorum suorum et parentum omnium, et ut quod inde commiserat errando, indulgeret ei lapsorum omnium reparator. Et hoc unanimes ipsi postulaverunt canonici. Timebant enim ne aliquis alius succederet ei, qui bona fratrum similiter dissiparet, et ad nichilum sicut et iste redigeret et pejora prioribus adderet. Ego vero eorum egestati condolens et petitionibus adquiescens, cunctis fratribus in unum adunatis, eis et communi eorum victui in dominio prœfatam preposituram concessi. Igitur fratres supradicti, volentes fratri et canonico suo satisfacere, ecclesiam sancti Troësii in suburbio Nivernis civitatis sitam cum omnibus appendiciis quam olim concesseram communi eorum victui sub testamenti privilegio et villam unam quæ Viringia dicitur et terram Rusci quam domnus predecessor meus Natrannus, felicis memoriœ episcopus, cum strumento cartæ dimiserat sanctæ sedi delegaverunt illi, ea ratione ut dum viveret terrarum illarum usumfructum acciperet; post excessum vero ejus ad dominium eorum unde erant universa illa redirent. Proinde vero sepedicti canonici petierunt humilitatem meam ut sub cartæ testamento donum hoc auctoritate propria firmarem. Ego denique ut divinam super me in hoc utcunque misericordiam provocem, quod deprecati sunt non negavi, sed prompto ac libentissimo animo concessi, auctoritatisque hoc scriptum speciali conditione fieri jussi, per quod et eas res quæ prius eis a me fuerant datæ quæque postea sunt delegatæ, denuo confirmavi, meis etiam futurisque temporibus mansurum esse volui, ut ipsi canonici et successores sui quiete teneant sub jure ac potestate meæ firmitatis, cum canonica institutione; detestans atque sub anathemate mandans ut nullus subsequens episcopus aut aliquis hujus ecclesiæ prelatus quod a me factum et auctorisatum inficere vel calumpniare audeat. Si quis autem contra hoc aliquid demolitus fuerit et prœfactum huic ecclesiæ restituere noluerit, accipiat partem cum inimico humani generis et in perpetuum pene subjaceat tartareali. Habeat itaque predicta mater ecclesia potestatem facere ex supradictis rebus quicquid voluerit, prout canonica instituta docuerint. Ut autem hæc carta inviolabilem teneat vigorem, domnus Leo nonus sanctæ Romanæ sedis apostolici synodo Vercellensi manu propria subtus firmavit, atque manibus ceterorum episcoporum firmari jussit, et ut nullus restituere prepositum supradictæ ecclesiæ audeat, cum omnibus episcopis qui in sancta illa synodo residebant excommunicavit. Ego quoque huic cartæ manum posui et ut firmior sit, confirmando sigillavi.