Tam presentibus quam future posteritati concanonicorum Divionensium providentia innotescere voluit, quod domnus Arcardus, Cabilonensis Episcopus, ecclesiam de Ciliciaco dedicavit, suasu domni Arduini Lingonensis Episcopi et Rocelini de Sancto Juliano ejus Decani. Quippe domnus Arduinus ad has partes non audebat propter infestationem roberti Ducis accedere, sed hoc firmiter retinendum, quod supradictam ecclesiam noluit ante benedicere, nisi prius domnus Stephanus atrium illius ecclesie ab omni sua, suorumque successorum dominatione et potestate tutum et quietum redderet, et homines Sancti Stephani, qui in ipsa villa habebant domicilium, et haberent amodo et deinceps. Ita tamen quod si quis de hominibus Sancti Stephani infra atrium, sive extra positus illi, sive cuilibet injuriam faceret, per manum Canonicorum justitiam reciperet. Quod supradictus Stephanus denominative, pro requie patris sui Teodorici prompto concessit animo, nec non et suorum antecessorum animarum remedio. Facto hoc dono adsistentis plebis suffragio, domnus Acardus Episcopus, omnes illos posuit sub anathemate, quicumque hoc donum violarent, et previdit eis perpetuum væ. Hujus rei sunt testes: Canonici Divionenses, cantor Guichelinus, Olbertus, Durannus, Goncelinus sacerdos ejusdem ecclesie. Laici quoque: Calo de Tremulo; Vuido de Acellulis; Ingelio Gallicus, qui ipsam ecclesiam fecit. Humbertus, Gaudebertus, et alii quamplures, qui huic dedicationi interfuere. Regnante Rege Henrico in Francia; Roberto fratre ejusdem in Burgundia; Arduino supradicto presule Lingonensibus presidente.