Anno Domini millesimo trecentesimo quadragesimo nono statuta sunt haec apud Cistercium tempore Capituli generalis. 1.  In primis, ut circa subditos Ordinis sit pie consulens misericordia et iuste saeviens disciplina, generale Capitulum attendens, quanti moderno tempore mortis et sortis humanae emineant casus et pericula toti orbi, propter quod multi Ordinis nostri abbates creduntur a via praesentis Capituli remansisse, idem Capitulum cum ipsis hac vice dispensat eosque, qui ad praesens Capitulum non venerunt aut venire vel excusationes suas mittere tenebantur, ob causas praedictas habet et reputat misericorditer excusatos ; significatque dictum Capitulum abbatibus praedictis et aliis omnibus ad sequens Capitulum habentibus venire, quatinus ob causam praedictam non remaneant a via sequentis Capituli generalis. Alioquin ipsum Capitulum procedet contra eos mulctabitque et puniet remanentes iuxta continentiam papalium statutorum et aliorum Ordinis instituta. 2.  Item, cum novis emergentibus et alias inauditis dignum sit ac necessarium, nova remedia providere, et prout Capitulo generali isto epidimiali tempore seu pestilentia perdurantem multitudo personarum regularium viam universae carnis ingredientium sublata fuerit ab hac luce, in cultus divini et ceterorum ad Ordinem pertinentium notabile detrimentum ; quapropter generale Capitulum intendens super hoc aliqualem medelam congruam adhibere, necessitate praedicta permotum statuit, ordinat et diffinit, quatinus non obstante statuto Ordinis in contrarium edito, abbates Ordinis novitios suos, si ipsi novitii voluerint, beneficio probationis renuntiare, dum tamen psalterium suum et alia consueta in Ordine sciverint integre et perfecte, ad professionem expresse ac solemniter emittendam infra probationis annum, admittere valeant ipsique novitii libere profiteri, statuto huiusmodi per biennium in suo robore duraturo. 3.  Item, quoniam quam plurimi simulantes se quaerere regnum Dei evagari potius desiderant sub velamine peregrinandi, occasione indulgentiae generalis christianis cunctis concessae per dominum nostrum Summum Pontificem imitatorem conservationis antiquae, quam tamen ad religiosos claustrales potissime a fide dignis et sapientibus intelligimus non extendi ; diffinitionem super hiis anno praeterito editam generale Capitulum confirmat hoc addendo, quod abbates nostri Ordinis seu abbatissae peregrinationem huiusmodi sibi arripere non praesumant, nisi prius ab ipso domino nostro Summo Pontifice obtenta ad hoc licentia speciali. Si secus fecerint, sciant se per sequens Capitulum generale deponendos. 4.  Item, cum semel et iterum fuerit per generale Capitulum ordinatum, quod nullus abbas pro quibuslibet Ordinis negotiis per audientiam discurrendum et transeundum alium constituat procuratorem in romana Curia residentem, praeterquam procuratorem Ordinis generalis vel substitutos ab ipso, nisi ipsius procuratoris consilio et assensu. Qui vero aliter procaciter statuere praesumpserit, eo ipso pro quolibet anno tres florenos aurei procuratori Ordinis memorato solvere teneatur. Abbates autem pro negotiis specialibus procuratores ad Curiam transmittentes eosdem iurare faciant solemniter, quod infra triduum, postquam ad Curiam applicuerint, se praefati procuratoris conspectui, si copiam ipsius habere potuerint, praesentabunt, quod a nullis minime dicitur observari. Generale Capitulum praecipit praedictas diffinitiones per omnia observari hoc addendo, quod abbates aliter absque iuramento mittentes procuratores, per mensem maneant extra stallum ; procuratores vero monachi sic transmissi, nisi se praesentaverint, ut est dictum, cum ad domos proprias reversi fuerint, tribus diebus faciant levem culpam. Ceterum mittentes aliter pro communibus negotiis nec solventes tres florenos, ut est dictum, ad solvendum, per generale Capitulum compellantur ad relationem procuratoris Ordinis generalis, cui super hoc referenti cum iuramento dabitur plena fides. 5.  Item, quia inter opera pietatis illa sunt potissime attendenda, quae divini cultus prospiciunt incrementum et personarum Deo servientium vitae necessaria fulcimentum, et prout generali Capitulo est veridica relatione suggestum, monasterium novae fundationis in Eyther[e]n, dioecesis Traiectensis, fundationis abbatiae Eberacensis, omnino rapinis et incendiis sit destructum, in Coloniensi, Traiectensi et Monasteriensi dioecesibus constitutos hortatur Capitulum generale rogando affectuose per viscera misericordiae Iesu Christi, ut abbati dicti loci manus porrigant adiutrices tam ad aedificiorum reparationem quam ad ipsorum sustentationem, usque dum ad fortunam devenerint pinguiorem ; requirentes insuper abbates nostri Ordinis dictarum dioecesium, ut dominos eorum dioecesanos interveniant pro eisdem, ut dignentur eis concedere litteras quaestuosas cum indulgentiis ad reparationem monasterii antedicti miserabiliter desolati, quibus litteris eis uti concedit Capitulum memoratum, necessitate et pietate urgente. 6.  Item, quia Ordo Cisterciensis in multa simplicitate fundatus, profecit laudabiliter in eadem, ordinat Capitulum et diffinit expresse praecipiendo, quod in causis motis in Ordine et movendis inter personas eiusdem sine strepitu et figura iudicii procedatur et simpliciter ac de plano lites in Ordine decidantur. 