Postquam a charissima mihi vestra paternitate recessi, quæ iniuncta a Patre fuerant, quæ mandata filiis,  seruis vestris Cluniacensibus, quæq. alia a vobis mihi præcepta: non indeuotus filius sollicite, vt decebat, ac studiose cuncta impleui. Sacrificia frequentia, orationes pene continuas, eleemosynarum multiformes erogationes, tam Cluniaci quam extra, tam per me quam per nuncios, fratribus nostris imposui. Quæ ipsi, auditis literis vestris, cognito tam ex eisdem literis, quā ex relatione mea,  sociorum, multo erga se vestro affectu libentissime susceperunt, ac deuotissime peragunt. Astant ergo,  astabūt Deo semper pro vobis, nec tantum Patrem, tam benignum, tā sibi clementem, summo omnium Patri Deo, amodo pro viribus commendare cessabunt. Nam,  hoc ego quantum potui impressi cordibus ipsorum: vt pote qui licet absentis Patris in me expertæ benignitatis,  vltra personam vel meritum meū mihi impensi honoris, obliuisci non poteram. Vt enim coram duobus, quos nemo fallere potest, testibus loquar, Deo scilicet  propria conscientia, præcellit vere,  longe præcellit, quem vobis in intimis animi mei recessibus seruo sinceri amoris affectus, omnium prædecessorum vestrorum, quos erga ipsos gerebā, affectibus. Hoc quidem, vt dixi, benignitas,  beneficia vestra nobis impēsa fecerunt: sed magis multus, quē in sancto pectore vestro latere adverti, erga diuinæ religionis affectus. Sed ne adulari videar, his intermissis ad sequentia veniam. Misi præsentium latorē cum literis istis, vt  nota facerem reuerentiæ vestræ quæ dixi:  de statu sublimitatis vestræ, maxime de pace regis Siculi literis vestris certificari mererer. Nam, non parum mihi credite, pro pace vestra, vt multum eam exoptās sollicitor. De pace enim vestra, omnium nostrū pax pendet: in requie vestra, nos specialiter vestri Cluniacenses requiescimus, in dolore non ficte, sed veraciter condolemus: quia membra, quæ capitis dolori non compatiuntur, non solum morbida, sed  mortua iudicantur. Rescribite ergo nobis, si placet, super illa: vt si est, prout decet, congaudeamus: si nondum est, pro scientia, pro viribus, vobis  apud Deum,  apud homines collaboremus. De cętero precor, vt quia Cluniacensia negotia tanta sunt, vt pene assidue pro diuersis oporteat nos paternitati vestræ scribere causis, nō hoc moleste feratis: sed, vt specialem  benignum Patrem decet, ea quando mandantur audiatis,  exaudiatis. Hoc autem a vobis mādari postulo, vtrum prout mihi Romæ a maiestate vestra iniunctum est, duodecim fratres cum tertiodecimo, qui eis in Abbatem præficiendus sit, vsque ad festum sancti Andreæ Romam mittere debeam. Nam hoc vestro iterum suscepto mandato, statim eos ad iter parabo.