Licet serus rei sequentis scriptor videar, meque ipsum ipse tarditatis accusem: excusat me tamen ex plurima parte, multiplicium causarum, quæ quandoque vt fluctus marini acriter in nos irruunt, inundatio: quibus hoc Paschali tempore plus solito pressus, plus solito sum fatigatus. Nunc tandem aliquantum a curis respirans, dico quæ tacenda non sunt, scribo quæ charitati vestræ notificanda sunt. Quam opportunitatem si prius inuenissem, nullum me in hac ad vos relatione priorem existere, nullum me præcedere permisissem. Bonus iuuenis, dignus amore, dignus memoria, frater noster, filius noster Ioannes: quem mihi benigna dilectio vestra commiserat, quemque diu vt optaueram seruare non licuit: nuper, hoc est Idus Maij, rebus humanis exemptus, vitam præsentem, vt confido in Domino, meliore mutauit. Noui quia doletis, noui quia hoc ægre fertis. Nec mirum. Optastis enim ei ea de causa vitam prolixiorem, vt eam sibi multisque gauderetis postmodum vtiliorem. Sed si doletis, si ægre fertis: consolamini, quia in his solus non estis. Non estis plane solus in his, quia vt quod verum est amico fatear, vix aliquem a multo iam tempore inter fratres nostros recolo conuersatum: cuius conuersatio, Ioannis conuersatione  moribus magis chara, cuius mors magis omnibus fuerit amara. Testatur hoc dolor omnium, testantur  lachrymæ pene vniuersorum: quas eo languente fuderunt,  quas eo moriente multomagis profuderunt. Vix credere potuissem, nisi oculis conspexissem, quod tantum sui affectum nostrorum cordibus imprimere potuisset multorum successu annorum, quem impressit  meruit spatio paucorum dierum. Sperabant de illo vt de bona arbore fructus optimos opportuno tempore carpere, quorum optimam spem floribus benignæ conuersationis,  dulcium morū præ cunctis fere claustri nostri iuuenibus prætendebat. Sed, proh dolor! aruit fœnum,  cecidit flos, quia spiritus Domini sufflauit in illo. Raptus est, vt æstimo, ne forte processu temporis, a bono quod cœperat, malitia mutaret intellectum illius: aut ne fictio, quæ quandoque etiam profunde religiosos deprauat, deciperet animam illius. Non est oblitus iuuenis noster pro carnis incommodo salutis suæ: nec molestia corporis eum ab animæ suæ cura auertere potuit. Nam statim vt sensit grauari se vltra quam sperabat morbo concepto: totum cor, totam operam, ad ea quæ post mortem sequuntur conuertit. Et licet nondum desperaret de vita, adhuc integro sensu vigente,  ratione animi in nullo diminuta: antiquis  probatis in religione senibus nostris cuncta, vt post ipse mihi retulit, quæ de præterita vita sua occurrere potuerunt, meracissime confessus est. Nec his contentus, cum ei illa sufficere potuissent, mittit ad me nuncios, orat vt venirem: precatur vt eum pro officio absoluerem. Eram  ego tunc temporis æger, nec ægros pro more nostro facile visitare valebam. Coegit tandem me ipsum,  licet non adeo, æger tamen ad ægrum accessi. Vrgebatur ille grauiore solito morbi molestia, sensu tamen integer perdurabat. Quid multa? Velut ab initio cuncta demum replicat, nec ipsa quotidiana  puerilia intermittit. Flebat ita de leuibus ac si de grauissimis peccatis,  quantum poterat sincerissima ac luctuosa confessione, animam corpusque suum benigno Saluatori affectuosissime commendabat. Quodque nullomodo tacendum est, cum in confessione illa gloriosæ matris Domini occurrisset casu aliquo memoria: iam singultus singultibus, fletus fletibus iungebantur,  confessionis continuatio ad illius nomen, cuius se maxime auxilio saluari sperabat, lachrymosæ deuotionis augmento interrumpebatur. Item cum morbi importunitas eum confitentem aliquando vehementius aggrauaret, Sancte Spiritus, inquit, auxiliare mihi,  si quid de confessione oblitus sum, mihi ad memoriam reuoca. Hoc non semel, nec bis tantum, immo sæpe dicens, docebat me quanta cura quis deberet confiteri maiora: cum ipse tanto studio confiteretur etiam minora. Deinde a me absolutus, pœnitentia indicta, confessione fidei,  Dominica oratione me iubente præmissa, biduo superuixit. Quo toto biduo, omni corporis cura abiecta, ad diuinam tantum clementiam inuocandam totum animum,  quicquid virium habere poterat contulit: atque in hac mentis intentione, diem vitæ vltimum clausit. Moneo igitur vos vt charissimum fratrem nostrum,  vt intimum amicum vt amicus exhortor: ne communem defectum humanæ naturæ vobis tantum velut peregrinum ac solitarium ascribatis,  cum vos ipsum quandoque mori necesse sit, pro fratris bono,  vere Christiano transitu, vos sicut  cæteri, iuxta Apostolum, qui spem non habent, plus nimio affligatis. Non decet religiosum, vt ea illi displiceant, quæ Deo placent: quia is sine cuius nutu nullus passerum cadit in terram, non potuit falli, vt absque eius iussione vel permissu, frater Ioannes mortuus caderet in terram,  per sepulturæ officium occultaretur in terra. Ad hoc autem totum studium vestrum,  amorem erga defunctum conuertite, vt sicut nos nostrique fere quantum possumus, translatum ad æterna eum auxiliis spiritualibus quibus possumus iuuamus: ita  vos, immo plusquam nos, quia plus potestis, quantum poteritis adiuuetis. Optaueram eum mihi a vobis bonum commendatum, meliorem remittere: sed vt credo, melius  mihi,  vobis, ipsique contigit: quia quem vobis restituere non potui, Deo, a quo eum maxime susceperam, reconsignaui.