Cvndunensis villæ quidam Durannus agricola, occulto Dei iudicio iudicantis omnia, a renibus perdiderat omnium vim membrorum, vnde si adiuuatus non fuisset alicuius alterius adiutorio, vel alicuius sustentationis baculo, remanebat velut aridum trūcum in omni loco. Hic etiam nec genibus poterat repere, nec genibus nec pedibus poterat superiorem partem corporis sustinere. Hic licet semicorpore remaneret mortuus, viuebat tamen cum graui dolore totus. Et trahens longa suspiria doloris a superiori parte corporis, non sentiebat interim a renibus vel cohærentibus membris inferioribus aliquod adiumentū ambulationis. Sed post desperationem terreni adiutorij, præmeditare cœpit intra se veluti quidā sapiens, vt disquireret medicamentum præoptabile piissimi patris Maioli. Interim vel ex paupertate sua, vel partim ex aliorum adiutorio comparat quendam asinum, supra quem circumligatur fasciolis, ne caderet in terram,  assummit vias tendentes ad Siluiniacense Monasterium. Vbi dum postquam venit,  in domum illam orationis transpositus fuit, quo Patris Maioli requiescunt membra, statim meliorari miser cœpit,  iam releuare  residere aliquotiens iam potuit. Vadendi tamen  ambulandi desiderium tantum manebat, sed ipsius desiderij fructus adhuc deerat. Sed illa dulcedo pietatis, patris scilicet Maioli, ad perfectum votum adducit miserum, post septimum namque diem, quo inibi aduenerat, ambulandi perfectum posse recepit: nec adtendit vt pertranseat octauus dies, sed reddens secundum suum scire Christo Domino  sanatori suo Maiolo cursus laudationis solemnes, apprehendit regressionis suæ vias. Et post se asinum gestatorem suum antiquum aliquotiens trahit, varios quoque viarum anfractus salit, conlaudans Deum, sanctumque benedicens indesinenter Maiolum.