Omnium rerum gestarum, discursibus diurnis, quibusdam obeuntibus, aliis orientibus, ab humano memoratu plurima sepius elabuntur. Dignum ducimus, ea maxime que pie fidelibus commoda disponuntur, ne memoria careant, litteris annotari. Titulatis igitur verbis pie factum Guiberti, militis, de Castrocensorio, cunctis audientibus eluceat et memoriale hoc non sileatur in eum. Viguit enim in ejus pectore caritas illa copiosa que proximum ut se diligere jubet. Claret hoc in divisione sui alodii Nantriaci, dum illud Deo et Beate-Marie Molismensis ecclesie, ad usum monachorum ibidem Deo serviencium, divisit per medium. Dedit namque eis tocius ville medietatem ejusdemque potestatis in hominibus, mansionibus, terris, pratis, nemoribus, justicia et in omnibus redditibus, et totum atrium cum atrii pertinentibus. Hoc, uxor ejus Regina, et filii ejus Acelinus, et Hugo, hilari animo concesserunt ut coheredes eterne hereditatis fieri mererentur. Post obtium vero Guiberti, Acelinus, Jherosolimam profecturus, ejusdem alodii suam partem totam eidem ecclesie contulit. Accepit tamen inde XX et VI libras de ecclesie beneficio. Testes fuerunt: Hugo Grossus; Gaufredus, frater ejus; Raynaudus; Guillelmus, frater ejus. Deinde, plurimo evoluto tempore, Hugo, frater Ascelini, Clamiciaco graviter sauciatus, Molismum adductus, monachis factus, tocius sue partis Nantriaci et potestatis ejusdem, heredem Molismi ecclesiam fecit, sicque, Deo disponente, totam villam cum alodio adepta est ecclesia. Sed Ascelinus, pro calumpnia ab eo diu facta in parte illa que fratris fuerat, Nivernensium decem libras ab ecclesia accepit, et a Guidone, tunc Molismensi abbate, Autissiodorum ductus, coram Hugone, ejusdem urbis antistite, et domino Guillelmo, Nivernensi comite, multisque aliis, hec prefata munera, nichil omnino sibi retinens, exceptis quibusdam servis jure hereditario ab eo possessis, cum pasnagio porcorum eorumdem servorum et forestagio, ecclesie predicte perpetuo habenda in pace, concessit. Et ut episcopali sigillo hec confirmarentur rogans obtinuit. Episcopus vero tunc ex hiis decretum hoc constituit: ego, Hugo, Dei gratia Autissiodorensis episcopus, hec predicta beneficia Guiberti, Ascelini, Hugonis, sicut hec pagina protestatur, Molismensi ecclesie perpetuo habenda, laudo, concedo et sigillo meo confirmo, apponens etiam his quicquid in episcopatu nostro inconteste possidet, scilicet ecclesias Nantriaci, Grissennonis, Sancti-Moderati, Lucheiaci, Lussiaci, Naalliaci, cum appendiciis earum et electione digna sacerdotum in ipsis, salvo tamen episcopali jure. Quicumque autem ex hiis aliquid imminuerit, aut vi extorserit, donec satisfecerit, anathematis gladio feriatur. Huic concessioni Ascelini et episcopi confirmationi Hugonis, presentes adfuerunt: Guillelmus, Nivernensis comes; Ulgerus, prepositus; Hugo, decanus; Gaufridus, cantor; Rogerus, archidiaconus; Jonas, lector; Hato, Herveus, Johannes. Ex militibus, Milo de Nueriis; Hugo de Merlenniaco; Joscelinus de Monteeneison; Briarius et multi alii. Actum est hoc apud Autissiodorum, die Translationis Sancti-Stephani, anno Domini Mº Cº XVº.