AVENERABILIS plane Cluniacensis Cœnobij fratribus didicisse me contigit insignia duo sanctæ humilitatis exempla, quorum vnum non mediocriter quosque Prælatos, alterum valet ædificare subiectos. Marcuardus certe eiusdem Rector Ecclesiæ Maiolum sibimet substituit,  grandæuæ iam senectuti suæ quietis otium procurauit. Hic itaque dum priuatus in infirmorum maneret ædicula, quadam aduesperascente die caseum petiit, quem Cellerarius pluribus, vt fieri solet, intentus, non modo non dedit, sed  duris insuper ministrū eius responsionibus fregit. Conquestus est Abbatum turbam, nec posse se tot dominorum perferre molestiam. Quo senex audito, non mediocre scandalum pertulit:  quia lumen oculorum prorsus amiserat, dolor in eius corde tenacius hæsit. Nam quo cæcus a visibus vacat, eo quicquid audierit, in corde subtilius versat:  quia per exteriora quæque non spargitur, interiori zeli stimulo truculentius inflammatur. Mane vero facto, ministro suo, vt sese ad manum in Capitulo duceret, iussit. Adductus autem, talibus Abbatem aggressus est verbis: Frater, inquit, Maiole, non ego te super me, vt me persequereris, imposui, nec vt tanquam emptor mancipio dominareris: sed vt reuera Patri filius compatereris, elegi. Et post huiusmodi multa, propemodum commotus, adiecit: Es-ne, quæso, meus Monachus? Quo respondente, Sum, tuumque me non magis fuisse, quam  nunc esse, profiteor. Et ille, Si meus, inquit, es Monachus, protinus cede sedi,  locum, quem ante noueras, repete. Quo Maiolus audito, repente surrexit, humilem locum prout iussus fuerat, expetiuit. Marcuardus itaque quasi postliminio reuersus, vacantem occupat sedem, Cellerarium, cui fuerat infensus, accusat, quem mox terræ prostratum durius corripit, tandemque modum pœnitentiæ, qui sibi videbatur, iniungit. Perfunctus itaque tam longi tribunatus officio, præsto dethronisatus assistit: Maiolo, vt ad suam sedem redeat, præcipit. Ille confestim nil cunctatus obedit. In hoc igitur sancto viro euidenter ostenditur,  veræ virtus obedientiæ,  monachicæ mortificatio disciplinæ. Vere in eo cernitur  Imperialis patientiæ dignitas,  Apostolicæ humilitatis regnare maiestas. Iussus enim Prioratus officium abiicere non contempsit, iussus recipere, patienter  humiliter obediuit, vtrobique sibimet mortuus,  consummatæ obedientiæ loro constrictus, dum alienis omnino se substrauit imperiis, nulla proprij sensus in se viuere vota permisit. Sed quoniam tanta beati viri humilitas sterilis esse non potuit, quod prius de Spiritus sancti rore radix ipse concepit, prorumpentium ramorum germen pullulando diffudit. Vir itaque Domini venturus aliquando Romam, præcepit cuidam fratri, vt secum pergeret, quia sicut rogatus fuerat, eum in Monasterio sancti Pauli Priorem constituere decreuisset. Ille vero nonnulla difficultatis obstacula reluctatus opposuit,  modo hoc, modo illud, tandem obstinatus obedire contempsit. Maiolus autem inobedientiam fratris æquanimiter tulit, eoque relicto itinere, quod decreuerat, commeauit. Cumque frater in Monasterio per inobedientiam remansisset,  reliqui fratres in eum vehementer inueherent, ac tam obstinatæ duritiæ peruicaciam vnanimiter increparent, tandem ad cor reuersus, aduersus propriam voluntatem in arma congreditur, salutaris obedientiæ telis accingitur,  mox supernæ gratiæ feruore succensus beati viri vestigia perniciter comitatur. Sed dum ille nesciens cœpto itinere graditur; hic vero post eum festinanter accelerat,  anxius ac repentinus anhelat. Mox ad quendam fluuium peruenit, cuius vir Domini iam vada transierat,  super ripam adhuc alteram consistebat. Cum itaque Monachus in citeriori se fluminis crepidine figeret, quoniam absente nauigio transitum non haberet, videns procul astare Magistrum, quod solum potuit, præsto corruens in terram, se humiliter strauit:  quia veniam deprecans per oris organum forte non posset audire clamorem, de toto corpore linguam fecit. Quod dum eminus Maiolus aspexit, quid hoc esset incunctanter agnouit, moxque misso remigio transferri ad se Monachum fecit. Quem præsto vir Dei ad quid venisset, inquirit. At ille simul  de præteritis veniam deprecatur,  impleturum se de cæteris quicquid iniungeret pollicetur. Tunc ille: Vis, inquit, absque dubio pœnitentiam? Quo respondente, Volo, protinus addidit: Huic igitur osculum præbe. Nam casu tuberosæ cutis illic leprosus astabat. Ille confestim in eius osculum ruit, moxque lepra mundati corporis prorsus euanuit. Sic sancta obediētia fructum suæ humilitatis inuenit, dummodo veniam se corrigendo promeruit, sed  signum insuper tam perspicuæ virtutis ostendit. Et cui superbia pene potuit apostaticam inferre perniciem, humilitas dedit Apostolicam exhibere virtutem.