[Innocentius Episcopus servus servorum Dei dilectis filiis Abbati et Conventui Cluniac. salutem et Apostolicam benedictionem. Religionis vestræ, in quâ de die in diem laudabiliter Domino cooperante proficitis, meretur honestas ut vestris petitionibus à sede Apostolicâ favorabiliter annuatur, illis præcipuè, quæ sic pulsant cum moderamine animum præminentis, quòd intra exauditionis januam merito merentur admitti. Vestra sanè petitio nobis exhibita continebat quod cum Monasterium vestrum, quod ejusdem sedis specialiter juris existit, à primo suæ fundationis exordio usque ad moderna tempora multis et diversis Romanorum Pontificum privilegiis et indulgentiis sit munitum, et donatum libertatibus ab eisdem, nonnulli Archiepiscopi et Episcopi et officiales eorum, aliique Ecclesiarum Prælati non attendentes quod nobis principaliter injuriari probantur, qui privilegia sedis Apostolicæ vel irreverenter impugnant, vel superficialiter eorum verba tenentes contra ipsorum gestiunt intellectum venire, et privilegiatos privilegiorum commodis privare conantur, qui contra eadem privilegia et indulgentias ad Synodos et Conventus forenses vos ire compellunt, ad domos vestras causâ ordines celebrandi, causas tractandi, aliquos Conventus publicos convocandi, et Missas celebrandi interdum accedunt ab Abbate vel Prioribus nullatenus invitati, à fratribus etiam Cluniacensis Ordinis obedientiam exigere vel extorquere, ac in ipsos ubilibet Commorantes jurisdictionem exercere, interdicti et excommunicationis sententias proferre: in Prioratibus et Cellis ejusdem Ordinis qui nunc, sine Abbate, Cluniacensi Monasterio sunt subjecti, Abbates ordinare: in Parochiis locorum eidem Monasterio subditorum absque Cluniacensis Abbatis assensu Ecclesias et Capellas construere, Cœmiteria benedicere, de vestris Monasteriis et Monachis judicare, ad judicia sua eos invitos pertrahere, ac pro controversiis vestris in Parochianos homines et servientes vestros animadvertere præsumentes, quamquam Archiepiscopi vel Episcopi, in quorum Diœcesibus facultates vestræ consistunt, si contra eadem Monasteria vel Monachos ipsos aliquid quæstionis habuerint, te, fili Abbas, tuosque successores ex indulto sedis Apostolicæ debeant appellare; ac, si lis per vos definiri nequiverit, ad eamdem sedem referri ejus solius judicio terminanda. Cum autem sit à prædicta sede statutum, ut omnes Ecclesiæ, Capellæ, et Cœmeteria vestra libera et immunia ab omni exactione consistant, et fratres Cellarum, seu locorum vestrorum ubilibet positorum, pro interdictione et excommunicatione qualibet suspensione divinorum officiorum minimè patiantur, et tam Monachi prædictorum locorum, quàm eorum famuli, et qui se Monasticæ professioni devoverint, divinæ servitutis officia celebrent, et debita peragant sepulturæ; iidem Prælati vos uti liberè statuto hujusmodi non permittunt: nec Diœcesani Episcopi aut officiales eorum, præsentatos sibi à vobis ad Parochiales Ecclesias, quas habetis, sacerdotes admittunt, nec celebrare in eis divina officia patiuntur eosdem, prout vobis est ex Apostolicæ sedis benignitate concessum, si dicti Episcopi vel officiales præsentatos eosdem malitiosè non duxerint admittendos. Prætereà cum ex indulgentia sedis ejusdem Ecclesiarum vestrarum decimas, quæ à laïcis detinentur, si secundum Deum eorum potestati vestræ subtrahere religionis reverentia poterit, ad vestram et pauperum gubernationem vobis et ordini vestro liceat retinere; ac Laïcos vel Clericos sæculares per loca vestra ad conversionem sive ad sepulturam suscipere, nisi pro certis criminibus fuerint excommunicationis sententia innodati: iidem super his vobis temerè se opponunt, alium quàm Cluniacensem ordinem in Parochiis ad jus vestrum spectantibus de novo creare nihilominus præsumentes, licet ab eadem sede id fieri cuilibet inhibitum sit expressè. Ad hæc cum vos et fratres vestri ubilibet commorantes conveniri, vel ultrà duas dietas à Monasteriis vestris ad judicium pertrahi, sive ad cujuslibet provisionem compelli per litteras Apostolicas non possitis, nec alicui liceat auctoritate ipsarum in fratres ipsos jurisdictionem aliquam exercere, nisi eædem litteræ plenam de ordine vestro et indulgentia vobis super his ab eadem sede concessa fecerint mentionem; ipsi Prælati et alii à sede Apostolica delegati indulgentiam hujusmodi voluntate propria non servantes, super iis vos sæpiùs aggravant et perturbant. Audivimus prætereà, quod non mediocriter movet nos, nec modicum vestræ derogat libertati, quod aliqui Prælati Ecclesiarum et officiales eorum, licet in vos et alios Ordinis Cluniacensis Monachos vel conversos ubilibet commorantes, pro eo quod estis Apostolicæ sedis privilegiis et indulgentiis communiti, eis non liceat excommunicationis aut interdicti sententiam promulgare; in molentes tamen in molendinis, et coquentes in furnis vestris, in contrahentes vobiscum quibuscumque contractibus, in servientes et famulos vestros, in locantes eis vobis suas operas, in illos etiam, qui Missas vestras et horas vestras audiunt, decimas, redditus, et oblationes, ac alia vobis debita reddunt, seu aliàs vobis communicant, excommunicationis et interdicti sententias fulminare, ac concessiones tam ab eorum prædecessoribus quàm aliis Christi fidelibus liberalitate pia et provida ordini vestro factas revocare propria auctoritate, seu voluntate, ne dicamus potius temeritate præsumunt: bona, quæ in eorum continentur Diœcesibus, arrestari vel detineri tamdiu per violentiam facientes, donec super his voluntati eorum fuerit satisfactum, alia vobis gravamina et injurias multipliciter inferendo: sicque fit ut exemptio concessa vobis causa solatii et quietis pariat vobis dispendium et laborem. Quare nobis humiliter supplicastis ut tantis vestris gravaminibus et jacturis providere misericorditer curaremus. Nos verò nolentes de cætero tam abusivas enormitates, seu tam enormes abusus, non absque sedis Apostolicæ excogitatas injuria sustinere; hujusmodi excommunicationis et interdicti proferri sententiam, et alia supradicta contra ejusdem sedis indulta, in vestrum præjudicium fieri auctoritate præsentium districtiùs inhibemus: decernentes irritum et inane, si quid contra inhibitionem hujusmodi super præmissis fuerit attentatum. Nulli ergo omninò hominum liceat hanc paginam nostræ inhibitionis et constitutionis, infringere, vel ei ausu temerario contraïre. Si quis autem hoc attentare præsumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Lugduni X. Kalend. Junii, Pontificatus nostri anno secundo. Habentur duæ executoriæ hujus Bullæ, ejusdem tenoris ac ipsa: per quarum primam, quæ est ejusdem diei, Abbas sancti Luciani Belvacen. per alteram verò, quæ est de die 31. ejusdem mensis Maii, Abbas de Casa-Dei executores seu conservatores committantur; cum potestate compescendi molestatores appellatione postposita, modo ultra tertiam vel quartam dietam extra Dœicesim suam non trahantur.]