GAVDEO, dilectissimi, de religioso vestræ deuotionis affectu,  Deo gratias ago, quod in vobis pietatem Christianæ vnitatis agnosco. Sicut enim ipsa frequentia vestra testatur, intelligitis diei huius recursum, ad communem lętitiam pertinere,  honorem celebrare totius gregis, per annua festa Pastoris. Nam licet vniuersa Ecclesia Dei, distinctis sit ordinata gradibus, vt ex diuersis membris, sacrati corporis subsistat integritas, omnes tamen in Christo vnum sumus, nec quisquam alterius ita est diuisus officio, vt non ad connexionem pertineat capitis, cuiuslibet humilitas portionis. In vnitate igitur fidei atque baptismatis, dilectissimi, indiscreta nobis societas  generalis est dignitas, secundum illud beatissimi Petri Apostoli, cui iste sermo debet famulari, Et ipsi tanquam lapides viui super ædificamini domus spirituales, sacerdotium sanctum, offerentes spirituales hostias, acceptabiles Deo, per Christum Dominum nostrum. Omnes enim in Christo regeneratos, crucis signum efficit reges, sancti vero spiritus vnctio consecrat sacerdotes, vt præter istam specialem ministerij nostri seruitutem, vniuersi spirituales Christiani agnoscant se regij generis  officij esse consortes sacerdotalis. Quid enim tam regium, quam subditum Deo animum corporis esse rectorem? Et quid tam sacerdotale, quam vouere conscientiam puram,  immaculatas hostias pietatis de altari cordis offerre? Quod cum omnibus per gratiam Dei commune sit factum, religiosum nobis atque laudabile est hodie prouectioni nostræ, de proprio patrono gaudere. Et quanquam in toto Ecclesiæ corpore, Apostolici celebretur Pontificij sacramentum, nobis tamen est specialius gaudendum, quod effusum benedictionis vnguentum copiosius in superiora profluxit,  non parcius in inferiora descendit. Cum itaque, dilectissimi, de consortio istius muneris, magna sit materia communium gaudiorum, verior tamen  excellentior erit causa lætādi, si non in nostræ humilitatis consideratione remoremini, cum multo vtilius multoque sit dignius ad beatissimi Petri Apostoli gloriam contemplandam, aciem mentis attollere,  hunc diē in illius potissimum veneratione celebrare, qui tam copiosis est inundationibus mundatus, vt cū multa solus acceperit, nihil in quenquam sine ipsius participatione transierit. Verbum caro factum iā habitabat in nobis,  ad humanum genus reparandū, totum se Christus impenderat. Nihil indispositū sapientiæ, nihil erat arduum potestati. Famulabantur elementa, angelici spiritus seruiebant, nec vllo modo poterat inefficax esse sacramentū, quod simul ipsius deitatis vnitas operabatur  trinitas. Et tamen de toto mundo vnus eligitur Petrus, qui  vniuersarum gentium vocationi,  omnibus Apostolis cunctisque Ecclesiæ patribus præponatur, vt quamuis in populo Dei multi sacerdotes, omnes tamen regat Petrus, quos principaliter regit Christus. Magnum  mirabile, dilectissimi, huic viro consortium potentiæ suæ tribuit diuina dignatio,  si quid cum eo commune cæteris uoluit esse principibus, nunquam nisi per ipsū dedit, quicquam aliis non negauit. Omnes deniq. Apostolos Dominus quid de se opinentur homines interrogat,  tandiu respondentium sermo communis fuit, quandiu humanæ ignorantiæ ambiguitas perstitit. At vbi habeat discipulorum sēsus exigitur, primus est in Domini confessione, qui primus erat Apostolica dignitate. Qui cum dixisset. Tu es Christus filius Dei viui. respondit ei Iesus. Beatus es Simon Bariona, quia caro  sanguis non reuelauit tibi, sed Pater meus qui in cœlis est. Id est, ideo beatus es, quia te Pater meus docuit, nec te terrena opinio fefellit, sed inspiratio cœlestis instruxit. Et non caro  sanguis, sed ille me tibi, cuius sum vnigenitus, indicauit. Beatissimus itaque Petrus Apostolici ordinis princeps, primus Domini confessor factus, petra Ecclesiæ, clauicularius regni est constitutus. Hinc nomen ex opere datur,  titulus ex merito potestatis imponitur, cum a Domino audire meruit. Et ego dico tibi, id est, sicut Pater meus tibi manifestauit diuinitatem meam, ita  ego notam tibi facio excellentiam tuam, quia tu es Petrus, id est cum ego sim inuiolabilis petra, ego lapis angularis, qui facio vtraque vnum, Ego fundamentum præter quod nemo potest aliud ponere, tamen tu quoque petra es, quia mea virtute solidaris, vt quæ mihi potestate sunt propria, sint tibi mecum participatione communia. Super hanc petram ædificabo Ecclesiam meam,  portæ inferi non præualebunt aduersus eam. Super hanc, inquit, fortitudinem, æternum instruam templum,  Ecclesiæ meæ cœlo inserenda sublimitas, ex huius fidei firmitate consurget. Hanc confessionem portæ inferi non tenebūt, mortis vincula non ligabunt: vox enim ista, vox vitæ est,  sicut confessores suos in cœlestia prouehit, ita negatores ad inferna demergit. Propter quod dicitur beatissimo Petro. Tibi dabo claues regni cœlorum,  quodcunque ligaueris super terram, erit ligatum  in cœlis,  quodcunque solueris super terram, erit solutum  in cœlis. O inestimabilis  immensa bonitas, hominem in terra positum, tenere cœlum! Ecce nunc ad nutum Petri diuini regni claustra patescunt. Accepit enim a Christo claues regni cœlorum, vt solutis vinculis delictorum, aperiret credentibus cœlum. O quam vicina  profunda remedia. Iuxta se habet mundus Dei regnum, si currat ad Petrum. Posuit ad vicem suam in seculo cœlestis regni Clauicularium Petrum, ne difficilem sibi ad cœlum quispiam existimaret ascensum. Transiuit quidem etiam in alios Apostolos, ius istius potestatis,  ad omnes Ecclesiæ principes decreti huius constitutio commeauit, sed non frustra vni commendatur, quod omnibus intimetur. Petro enim ideo hoc singulariter creditur, quia cūctis Ecclesiæ rectoribus Petri forma præponitur. Manet ergo Petri priuilegium, vbicunque ex ipsius fertur æquitate iudicium. Nec nimia est vel seueritas vel remissio, nisi quod beatus pontifex  Apostolus Petrus, aut ligauerit, aut soluerit. Ideo, dilectissimi, quanquam vniuersaliter in omnium sanctorū commemoratione sit lætandum, tamen in huius nostri excellentia patroni, merito est exultandum, gaudendum, gloriandum, quem Dei gratia in tantum apicem inter omnia Ecclesiæ membra prouexit, vt eum in corpore, cui caput Christus est, quasi lucidissimū lumen constitueret oculorum. Sicut autem  nos experti sumus,  nostri probauere maiores, ad promerendam misericordiam Dei credimus semper nos specialis patroni orationibus adiuuandos, vt quantum propriis peccatis deprimimur, tantū Apostolicis meritis erigamur. Instante autem Domini passione, sciens Dominus discipulorum turbandam constantiam, ait Petro. Simon, ecce Sathanas expetiuit vos, vt cribraret sicut triticum: ego autem rogaui pro te,  tu aliquando conuersus confirma fratres tuos. Cōmune erat omnibus Apostolis periculū de tētatione formidinis,  diuinæ protectionis auxilio pariter indigebant, tamen specialis a Domino Petri cura suscipitur,  pro fide Petri proprie supplicatur, tanquam aliorum status certior sit futurus, si mens principis victa non fuerit. In Petro ergo omnium fortitudo munitur,  diuinæ gratiæ ita ordinatur auxilium, vt firmitas quæ per Christū Petro tribuitur, per Petrum Apostolis conferatur. Cum itaq. dilectissimi, tantū nobis præsidium videamus diuinitus institutum, rationabiliter  iuste in Ducis nostri meritis ac dignitate lætamur, gratias agentes sempiterno regi redemptori nostro Domino Iesu Christo, quod tantam potentiam dedit ei, quem totius Ecclesiæ principem ac præsulem fecit. Si quid etiam nostris temporibus recte per nos agitur, recteque discernitur, illius operibus, illius gubernaculis deputandum, cui dictum est. Et tu conuersus confirma fratres tuos,  cui post resurrectionem suam Dominus ad trinam terni amoris professionem ter dixit, Pasce oues meas. Ipse quoque mandatum Domini pastor exequitur, cōfirmans nos cohortationibus suis, non cessans orare pro nobis, vt nulla tentatione superemur. Si autem hanc pietatis suæ curam, omni populo Dei vbique pretendit, quantomagis nobis alumnis suis opem suam dignabitur impendere. Illi ergo nunc seruitutis nostræ natalitium diem, illi ascribamus hoc festum, cuius patrocinio protecti, meruimus ipsius meritis huiusmodi habere consortiū. Hunc etiā nostrę orationis adiutorem quæramus, cuius nos orationibus  ab spiritualibus inimicis,  a corporeis hostibus confidimus liberari. Ipsum itaque intercedēdo rogemus impetrare, vt destructis vinculis carnis mereamur intrare atria supernæ ciuitatis. Quia igitur sermo finem postulat, exaltemus in Ecclesia plebis beatissimū Petrum,  in cathedra seniorum laudantes eum, benedicamus Dominum Iesum; Qui viuit cum Deo Patre  Spiritu sancto in vnitate maiestatis diuinæ, per infinita secula seculorum. Amen.