Qvantum amoris affectum erga vos,  olim,  nuper maxime corde conceperim, vtinam opere parere possem. Agnosceret profecto vestra prudentia quod ignorat,  meritis suis se qualemcumque amicum emisse, ipso rerum experimento probaret. Quem enim non emerent tanta precia meritorum, tot charismata gratiarum, totiens nobis  nostris impensa congeries beneficiorum? Quem, inquam, non ad dilectionem vestri allicerent, immo compellerent, prudentia humilis, humilitas sublimis, scientia cauta, dulcedo compta, egregij mores, lingua polita, vita limata? Hæc certe, quæ omnes trahere debent, me quoque iustitiæ instrumenta traxerunt: vt vestri memoriam in pectoris mei arcano altissime recondam, nec eam quolibet casu ab intimis meis auelli permittam. Ea de causa,  vos ipsum mihi quādoque in Christo vniri opto, vt de illorum numero esse possitis, quos iuxta Prophetam, Deus inhabitare facit vnanimes in domo. Quia si istud ad pręsens vos forte differre plurima impedimenta coegerint, hoc saltem mihi poscenti animus amicus non neget: vt si non vos, tamen alterum vestrum, hoc est vnum de filiis, Deo, a quo eum accepit, non tam donet, quam reconsignet. Si hoc donum per manum meam Cluniacensi Ecclesiæ feceritis: erit ille mihi in filium, vosque per eum, vt confido, promerebimini patrem habere Deum. Super hoc quid sitis acturus, nuncio vel literis suspensum certificate.