Notum sit omnibus tam presentibus quam futuris, quod quidam nobilis miles, Bernardus nomine, veniens ad conversionem, dedit Deo et sancto Petro sanctoque martiri Marcello, et monachis ibidem commorantibus, tam presentibus quam etiam futuris, decem et VII jornales de terra, duodecim quidem ex his terre culte, quinque vero inculte. Dedit quoque et pratum unum, silvam etiam unam. Dedit quoque et servum unum Rainaldum nomine, filiumque ipsius unum clericum. Dedit quoque, se vivente, terras que in uno pignore esse videbantur, tali tenore ut post decessum suum, si quis ex filiis ejus eas terras redimere voluerit, pecuniam quam in predictis terris fratres Sancti Marcelli dederunt reddat, et terras recipiat. Redemptio autem ipsarum terrarum non fiat nisi post quam quod ibi laboratum est auferatur, et hoc fiat usque in mensem marcium. Postquam autem martius mensis exierit, redemptio non recipietur quousque fructus recolligantur. Sed et illud videndum est, quod nequaquam ita filii predictas terras redimere habebunt potestatem, ut aliunde pecuniam mutuo accipiant, et easdem terras in pignus alibi mittant. Hanc autem cartam ipse firmavit, et subscriptos testes firmare rogavit. S. ejusdem Bernardi qui hanc cartam fieri mandavit; S. Anselmi, filii ejus; S. Hugonis, fratris ipsius; S. Galterii, consobrini sui, fratrisque ejus Rotberti.