Expertus damna diuturni silentij, iam simile refugio:  qui, ne in verbis excederem, tacere elegeram, silentia iam ipsa formido. Ea propter  nuncium vix adhuc a vobis reuersum sinceræ dilectioni vestræ iterum cum literis retrāsmitto. Et quamuis mutuum colloquiū iter prolixum,  maxime mare interpositum, nobis inuideat: non poterit tamē Oceanus minaci facie sua, saltem amicabilium literarum baiulos impedire, nec truci fluctuum suorum terrore pacis præuios retardare. Inde vniuersam rerum naturam superare decreui: vt nec hyemis aspera, nec ęstatis torrida, nec aquarum profunda frequentes literæ vereantur:  resistētia dilectioni nostræ victa se quoque ipsa elementa loquantur. Ita plane, ita aggere literarum,  turbine nunciorum, si qua in vobis adhuc residua est, duriciam obruere deliberaui: vt semel immenso aggestu sepulta ad perturbandam nostræ pacis concordiam nusquam in æternum aspiret. Sed  quod Salomon de amico ait, Limen ostiorum exterat pes tuus, quia per me non valeo, per meos Deo donante implere curabo. Agnosco in me, si tamen  apud alios ita est, amicitiæ consuetudinē: vt quanto magis me amicus frequentat, tanto magis in corde meo feruor ipsius amicitiæ crescat. Est  quoddam vestigium amoris æterni, vt qui plus eo accensus fuerit, plus satietur:  qui magis satiatus fuerit, multo amplius accendatur. Firmus ergo amoris nexus, indissolubilis cathena nos longe ab inuicem remotos vniat: nec eam, vt puerili leuitate aranearum telas, detrahentium loquacitas ventosa disrumpat. Recordetur,  caueat sapientia vestra sapientiæ Prouerbium, quod princeps qui libenter audit verba mendacij omnes ministros habet impios. Absit vero, vt vos verba mendacij libenter audire credam. Non, inquam, hoc credo, sed ad cauenda multiformia adulantium siue obsequentium verba, singularem industriam vestram sollicitam esse desidero. Est enim lingua, vt scriptura loquitur, inquietum malum, plena veneno mortifero. De quo Propheta, Venenum aspidum sub labiis eorum. Omnibus, sed maxime his, qui in sublimitate sunt, inimicans. Quod eo magis debet studium sollicitare cauendi, quanto maiorem, si talibus acquiescant, habent facultatem nocendi. Quod si veris rumoribus commoueri tutum non est, quantum falsis credendo conturbari periculosum est? Vnde de Roberto pacis corruptore,  pessimo inimicitiarum satore, qui seminauit dolores, sed nondum messuit eos, vos consulere volui: a cuius sanguine, reuerentia  amore vestri ductus, hucusque gladium continui. Qui non inter quoslibet, sed inter me  vos, vt comperi, zizania seminauit: nec adhuc tamen vt inimicus homo iudicari promeruit. Super quo vestram mihi voluntatem remandate. Monachum vobis, non cursorem misissem: nisi Sacristam in proximo iterum molestare cauissem. Bis ergo iam suscepto cursore nostro, remittite  vos, saltem semel, nuncium vestrum. Solent enim Marciniacum venire, Lugdunum adire, Prouinciam penetrare,  vltra, citraque vniuersa lustrare, solamque Cluniacum velut Scyllæos canes aut confragosos scopulos declinare. Sed iam non imputo, quod a mea vestraque memoria deletum esse confido. Et vt paucis multa comprehendam, sic de nobis ac nostris præsumite, vt nulla de his diffidentiæ vestigia sentiam remansisse.