Qvo affectu, dilectissimi, inter omnes religionis professores vniuersitatem vestram semper dilexerim, quo honore veneratus sim, quibus, quod non improperans dico, beneficiis quosdam vestrum pro posse,  tempore prosecutus sim: nouit testis  conscius meus in excelso, nouit  integra vbique terrarum posita nostræ Ecclesiæ Congregatio, nouerunt,  si non omnes, tamen multi vestrorum, quos aut per me ipsum agnoscere, aut quorum notitiam aliis mediantibus quolibet modo accipere præualui. Causa huius meæ erga vos dilectionis, non retributio percepti, vel spes percipiendi alicuius temporalis commodi fuit: sed ille totius negocij origo  materies extitit, quem quia in se non poteram, in vobis talib. officiis excolebam. Venerabar in vobis nouæ institutionis feruorem, laboris instātiam, victus parsimoniam, vestitus vilitatē:  alia innumera monastici propositi sonantia humilitatem. Amplectebar totius animi brachiis sanctorum exercitia operum,  bonum nominis vestri odorem inhians hauriebā: nec aliquem sinistra de vobis interpretantē pacatus audire valebam. Non eram contentus ista solus de vobis sētire: sed vester prædicator effectus, nostris  alienis conuersationis vestræ præconia prædicabam:  priuatim, ac publice multis laudibus quæ vestra sunt efferens, etiam auersos ad vestrum amorem multorum animos conuertebā. Et quia per gratiam Dei cum inuidia tabescente iter non habui, dederat ipse efficaciam sermonib. meis,  fratrum nostrorum corda ille qui facit vtraq. vnum, ita vnitate spiritus sui vobis vnierat: vt sicut fide, sic  charitate, iam non duæ, sed vna Congregatio credi posset. Instabam ego augendo  confirmando amori: vt salus, quæ sine charitate seruari non potest, illæsa maneret,  signum discipulatus Christi in nostris appareret, quo suos discipulos ab alienis distinguendos docuit, dicēs, In hoc cognoscent omnes, quia mei estis discipuli: si dilectionem habueritis adinuicem. Gaudebat, vt credo, de concordia nostra ordo cœlestis,  Euangelistæ pacis, pacis spiritus hominibus bonæ voluntatis collætabantur. Sed non tulit inuidus hostis aliorū se diutius felicitate torqueri:  inimicus homo semini diuino nocturnum superseminauit zizania. Iecit inter nos pomum discordiæ, vt recedente vna  sola charitate, vniuersa virtutū genera minore labore valeat effugare:  præciso bonorum omnium capite, membra simul omnia cogantur interire. Sic plane, sic fecit, quando ne a vestris decimę Cluniacensibus fratribus, vel aliis redderentur,  hoc priuilegio Apostolico firmaretur: nescio quibus, quia scio nō omnibus, persuasit. Quis enim credat hoc vobis omnib. persuasum? Quis, inquam, credat semel mundo mortuos, ei iterum viuere velle? Quis credat sanctum Collegiū vestrū luxus  seculi delitias pro Christo spreuisse:  nunc pro egestate, sordibus  miseriis litigare? Sed non debent, aiunt quidā ex vestris, laborū nostrorum decimas alieni accipere. Parco longissimis  diuinis auctoritatibus congestis responsionibus: quæ epistolari breuitate facile comprehendi non possunt. Hoc tantum infero, antiquis modernos, patrib. filios, iustitiæ ordine subdi:  quod Ecclesiam constat salua fide  charitate hactenus tenuisse, periculosum, si mutetur, existere. Patrum temporibus decimas, non tantum laici, sed Ecclesiæ Ecclesiis, monasteria monasteriis,  de rusticorum operibus,  de propriis laboribus persoluunt. Si igitur horum metas exceditis, quid nisi maledicis detrahēdi occasionem datis? Sed de lucro res agitur. Quod certe, quod lucrum putatur: vbi  fama læditur,  charitas periclitatur? Nam, vt quod verum est, fratribus  amicis fatear, hoc vno verbo velut vno iaculo amicorum pariter  æmulorum pectora terebrastis:  Episcopos, clericos, Abbates, monachos, ipsos etiam ad quos peruenire potuit, laicos, aduersum vos vnanimiter concitastis. Nec potuit Satanas nequitiæ suæ vtilius inuenire consilium, quam vt eos, quos mundus admirabatur, ne admirās imitaretur, nota cupiditatis inureret:  alios læsionis suæ dolore stimulatos, ab eorum amore reuocaret. Sed angit nos, inquiunt aliqui vestrorum, paupertas. Et vbi est, quod Dominus ait, Væ illi per quem scandalum venit? Et iterum. Expedit ei vt suspendatur mola asinaria in collo eius:  demergatur in profundum maris. Vbi est, quod ait Apostolus: Non manducabo carnem in æternum, ne fratrem meū scandalizem? Nonne  hæc vox vestra esse deberet, Non manducabo ex decimis his in æternum, ne fratrem meum scandalizem? Et Apostolus quidē ne idolothyta māducasse putaretur, hæc dicebat. At vos quid dicetis, quos, vt saluo fraterno amore loquar, illicita comedere non fert dubietatis opinio, sed iudicij certitudo? Sed forte dicitis hanc scandalorum sententiam nostros magis arguere: qui quod eis superfluit, nolūt pauperioribus erogare. Concedo, quod ditiorum copia aliorum debet inopiam subleuare. Sed quis nostrum, vel vestrum ditior, an pauperior sit: nec tempus est quęrendi, nec facultas disserendi. Hoc tantum interrogo. Si ditior non vult pauperiori propria tribuere, pauperior debet ditiori sua auferre? Quis magis videtur iniustus, diues parcus, an pauper violentus? Quis maiore dignus est supplicio, retentor propriorū, an raptor alienorum? Sed hæc ego, dilectissimi, non amaro animo dico, sed sicut fratres meos charissimos moneo. Nec tantum ad hæc scribenda me coegerunt lucra decimarum, quam damna animarum. Quæ enim vobis vel nostris vltra spes in laboribus, quæ in ieiuniis, quæ in vigiliis, quæ in castitate, quæ in eleemosynis, quæ in aliis sacrorū operum exercitiis, remota, vt supra dixi, charitate esse poterit? Quid memorem Apostolica verba, quę sēper mēte tenetis? Quid replicem, quæ assidue ruminatis? Nostis, quid Apostolus de linguis hominum  angelorum, quid de facultatibus erogatis in pauperes: quid de trahendo corpore ita vt ardeat, quid ipse Dominus de munere ad altare oblato, dicat. Hæc ideo breuissime tango, vt cum ista, quæ digniora sunt, absque charitate nihil esse probantur: reliqua omnia quæ inferiora sunt, nihil penitus sine illa valere monstrētur. Et ne diu lōgioribus Epistolis aures sanctitatis vestræ detineā, legatione functus gregis mei oro pariter  consulo, oro vt supplex, consulo vt amicus: vt in causa ista, quæ nunc agitur, decimarum, vobis pariter  nobis consulatis, vobis ne infamiam, nobis ne violentiam inferatis,  ne nobis simul, ac vobis charitatem Christianarum animarum vnicum remedium auferatis. Nihil sacer Conuentus vester poterit consultius inuenire, quam si charitatem, quæ Deus est, inter nos non permittitis interire.