Vnius manus virtutem perdiderat quædam mulier, cui  ad multiplicandum doloris numerum, accreuit locutionis dispendium. His tantis  tam grauibus afflicta doloribus, similis videbatur mortuæ, qui operationis  loquutionis miserabiliter priuabatur munere. Vicit tādem mulieris infirmitatem expetita beati Maioli misericordia, quæ multis profuit, nobisque in perpetuum profit. Hæc in Ecclesiam, vbi eius sancta cōdita sunt membra intrat, gemens  plorans,  quamuis non posset necessaria sui corporis verborum officio dicere, ea tamen reuoluebat fide,  in seipsam comprobauit, quia ad cor contritum  humiliatum Dominus Deus respicit. Nam vno dierum recepit prius sanitatem condemnatæ manus, remansit tamen interim perditæ locutionis ploratus. Super quo adiutorium sancti Maioli corde, non voce inuocat, vt clare post innotuit, quoniam sanitatem linguæ tali modo recipere meruit. Residens namque hæc in Ecclesia, ante sancti Maioli tumulum, recepit oris  linguæ prius perditum officium.