De paupere vena ingenij nostri, vestris litteris respondere parabam. Repressi tamen me, ne eloquentia vestra paupertatem verborū meorum sepeliret. Abbas Clareuallensis pręsens erat. Carnotensis Episcopus domos nostras obsederat. Nicolaus meus, immo  vester, Roma redibat. Comes Theobaldus pro negociis suis instanter  constanter me perurgebat. Et ecce literæ amici, manus amici ingrediuntur. Furor me ipsum omnibus, immo  mihi,  gaudētes oculi desiderata pagina perfruuntur. Obstupui, fateor,  dulcedine literarum,  extirpatione negociorum, quæ vos ita ore aureo suppressistis. Vere rediit rex, siluit armorum strepitus, aeris aspirauit clementia: sed messes in horreis reconditæ non sunt, quia eas messores non inuenerunt. Spes fuit in oculis, sed ecce luctus in manibus: quia tempestas a Domino immissa, faciem terræ nostræ vindemiauit. Musta in doliis non sunt: quia vineæ nostræ vix adhuc maturescere cœperunt. Frequens episcopatus nostri necessitas, rei cura familiaris, prohibēt ne exeamus. Sed si negociis credimus, quando negocia finem habebunt? Eripiam me de corpore mortis huius,  ibo ad illum quem diligit anima mea: vt videam voluntatem Domini,  visitem templum eius. Quinta die ante festiuitatem sancti Remigij, domnum Hugonem Trecis habere volumus, vt cum illo,  per illum, quos videre desideramus, iam tandem videre possimus.