BEATVS igitur Maiolus, regionis quæ Prouincia nuncupatur oriundus, oppidanorum Auennicorum alumnus, Gallicana generositate conspicuus; Patre Fulcherio procreatus, nobilis parentelæ germen eluxit nobilius. Hunc parentes literarum studiis in ipsis infantiæ rudimentis extemplo destinauerunt, mentemque pueruli tenerrimam, talibus negotiis occupari decreuerunt. Docili quoque puero, diuina non defuit gratia, qui syllabarum elementis vix adhuc informatus, vltra ætatem literas combibebat,  quodam sapientiæ fulgore insignitus prænitebat,  præclaris morum ornamentis iam florebat. Non enim ætatulæ illius leuitatem sectabatur, sed Domino Deo duce, qui sibi eum iam peculiauerat, honestatis grauitate dotabatur,  mirandis virtutum præsagiis ditabatur. Verborum obscœnitates deuitabat, , vt magis stupeas, quicquid honestum auribus hauriebat, pectoris armariolo commendabat. His nimirum gazis, animi sui thesaurum cumulabat; infantilibus a se dumtaxat remotis iocositatibus,  ineptiis. Integritatem quoque corporis in eo Dominus ita conseruauit, vt nulla carnalis spurcitiæ macula fuscatus, liliorum floribus candidior, Christo suo complacuerit, super niuem dealbatus, ipsis magistris suis moralitatis honorificentia præminebat: qua de re coætaneis suis, immo  prouectioribus admirabilis habebatur. Extollebant igitur eum magnis præsagiis, atque ipsum olim coaptandum diuinabant præcelsis magisteriis. In illis ferme diebus, vtrisque suis parentibus mortis articulo præuentis, regioneque ipsa gentili debacchatione paulo ante deuastata (gens etenim Saracenorum suis finibus exiliens, Prouinciam crudeliter præoccupauerat) bonæ indolis adolescens, sundis paternis derelictis, Burgundiam ingressus, Matisconensem applicuit vrbem. Vbi a quodam suo propinquo, qui inter ciuitatis proceres honorabilis habebatur, hospitio receptus, atque vrbis Episcopo commendatus, in maiori Ecclesia, nec mora, Canonicus est sublimatus. Episcopus etiam super eum affectu paterno inuigilans, ipsum aliquotiens de corporis castitate conseruanda commonebat,  ne quibuslibet modis carnis suæ nitorem obnubilaret, frequentibus alloquiis precabatur. Bonus ager bonum semen lætabundus accipiebat,  mandantis mandata fidelis auditor ruminando in se traiiciebat. Talibus igitur irrigationibus terra puerilis pectoris compluta fructificabat,  columbinus adolescens ad meliora se semper erigebat. Castitatis igitur afflatus amore nociuas lenocinantium coætaneorum aspernabatur confabulationes,  non suspectis semper adhærebat personis. Contubernales etiam suos volebat maturos esse,  eos rogabat pudicos viuere. Peritorum sermonibus inhiabat, cordisque gazophylacium magistrorum sententiis adimplebat. Vnde factum est vt literarum discendarum desiderio instigatus, audita cuiusdam Antonij opinione, qui magnæ deditus Philosophiæ Lugdunenses regebat scholas, illuc gressum dirigeret, formaque discipuli assumpta, præsidentis magisterio se deuotus commiteret. Vbi vero liberalibus disciplinis aliquatenus est imbutus, Matisconensem reuersus est,  in eadem Ecclesia pro virtutum suarum (quibus totus redundabat) odore, Diaconatus ordine,  Archidiaconatus gradu nolens  adiuratus exaltatus est. Maiolus igitur totius strenuitatis moribus ornatus, ætate prouectus, sicut solitus, membrorum viribus destituebatur, sic animi virtutibus semper inualescebat,  de die in diem in Dei seruitio indefessus proficiebat. Non enim vt senum plerique solent, propter ætatis imbecillitatem, in aliquibus remisse agebat: neque corpori obluctanti vnquam satisfaciebat. Vigebat animus omnino irreuerberatus, vigebat armis sanctitatis munitus, miles inuictissimus. Tanquam nullas hucusque suo corpusculo indixisset pœnas, ieiunia, vigilias, orationes peculiares sibi assumebat, quæ omnia charitatis iocunditate condebat. Eleemosynam potissimum diligebat, qui manum vacuam nulli pauperum porrigebat, in omni religionis officiositate miles recens erat, nec in aliquo a perfectioribus sanctis discrepabat. Lectioni diuinæ plurimum intentus, dum de sanctis incidebat mentio, grauissime lamentabatur: suspirans si quomodo vocante Christo, eis in proximo sociari mereretur. Alternatim expeditus ad Dei,  proximi dilectionem, vitam suam instar sanctorum in bonum satagebat consummare. Fortis Agonista, ac si iuuenilibus membris ac vegeto corpore totus valeret, in se solum immisericorditer dimicare videbatur, misericorditer compateretur. Biennio igitur obitum suum præsciuit, vocationemque suam non incertis indiciis appropinquare intellexit. Decreuit ergo in se de cætero, non ad publicum procedere, nisi necessitas ineuitabilis coegisset: neque ab incœpto labore vel aliquatenus torpore. Persistebat autem in Dei famulatu, vel in ipso Monasterio suo, vt fratribus viam sinceritatis verbis,  exemplis ostenderet, vel in Cellis ipsi Cœnobio contiguis, quatinus alternatim, vel orationi, vel lectioni vacaret, o quam profundos gemitus, o quam vberes lachrymas, homo singultuosus sæpe profundebat! Dum inter fratres sedebat, sic aliquando a communi colloquio in contemplationem rapiebatur, vt ipsum extra se autumares: dum solus erat, in turba eum putares. Ita gemebūdus cum Deo colloquebatur. Sic multum exegit tempus a muniis temporalibus incentiuis cedere nescius, florebat cigneum Abbatis caput, senectutis maturæ albicantibus floribus,  tamen valebat grandæuum corpus illibatis omnino sensibus. Neque siquidem oculorum eius caligauit acies, nec aurium cauernosæ obsurduerunt camerulæ, nec memoria defecit, nec sensus vigor igneus in eo refrixit. Sicut enim vixerat carne incorruptus, sic præstitit omnibus sensibus, vsque ad diem vltimam inuiolatus. Fatiscentis igitur corpusculi defectum non sentiebat, quam spes lucri specialis cotidie animabat  armabat. Credebat etiam quia quotquot animas Deo suis monitis inuisceraret, tot a summo retributore stipendiorum mercedes in diem iudicij reciperet. Burgundiam itaque Maiolus egressus, Aruernensem regionem est ingressus, in confinio territorij Bituricensis, itaut limes duarum putetur esse regionum, Aruernensis  Bituricensis. Villa est peroptima Siluiniacus nomine, quæ Cluniacensis Monasterij adiacens Cella est. Inhospitandi gratia, defessus viator deuenit,  cum fratribus qui ibi morabantur cohabitare voluit. Cum autem iter incœptum maturare destinasset, ægritudinem superuenientem præsensit, finemque suum fratribus lætus  alacer imminere prædixit. Eia fratres, inquit, Deo gratias, instat resolutio nostra, quæ vtinam sit lætitia vestra. Pastorem habetis  Episcopum animarum vestrarum, cui vos committo, cuius tuitionem vobis imploro. Adiecit etiam,  idipsum sciscitantibus. Non est nostrum, filij charissimi, vobis Abbatem eligere, sed magni consilij Angelus non patietur vos diu inconsultos: Pater omnium non deseret vos orphanos. Ab eius patrocinio quæso nusquam diffidatis, ipsum semper vobis patrocinaturum incessanter supplicetis. Erumpebant a circumstantium oculis lacrimæ, nec poterant pectora suspiriosa se cohibere. Sicut enim omnium in Patrem communis erat affectus, ita  communis omnium gemitus. Sicut commune filiationis collegium, sic  commune plorantis legionis lamentum. Interrogatus autem an doleret? se in nullo dolere respondit, sed quietum  tranquillum, se sitire ad Deum viuum, vt videre mereretur bona Domini in terra viventium. Hos autem versiculos decantans frequentabat. Domine dilexi decorem domus tuæ,  locum habitationis gloriæ tuæ. Et. Quam dilecta tabernacula tua Domine virtutum! concupiscit  deficit anima mea in atria Domini. Et. Elegi abiectus esse in domo Dei mei, magis quam habitare in tabernaculis peccatorum. Personabat siquidem lingua, quantum decorem domus Dei cor eius dilexerat ............. qui plus perpendendus est in speciosis animabus, quam in marmoreis parietibus vel abiegnis laquearibus. Solotenus etiam fratres prostrati absolutionem  benedictionem domni Abbatis lachrymabiliter expetebant. Qua tandem vix peracta, vbertas lachrymarum  filiorum  patris vocem interrumpebat. Sacro, in quo specialiter confidebat, refectus viatico, crucis etiam reuerendæ munitus signaculo, peregrinationis huius (inter manus discipulorū expirans) ærumnosum deseruit exilium; ad sanctorum conciuium mox introductus conuiuium. Iam vero ad eius triumphales exequias, quantus occurrerit populus, non est nostræ facultatis enumerare, quoniam tanta confluxerunt Clericorum, atque laicorum examina, vt vix eos totus capere potuerit Siluiniacus. Nemo a lachrymis abstinebat, præcipue tamen Christi milites præ longa parsimonia Monachi psallentes, præcordialiter ingemiscebant. De sancto corpusculo Cluniacum transferendo multi libenter procurarent; nisi copiosiores indigenarum manus conglobatæ violenter prohiberent. Persoluerunt igitur glebæ sanctissimæ, quæ sancti Spiritus templum idoneum extiterat, communiter exequias  lugubres  celebres. Lugubres enim communis affectus compellebat humanitas, celebres autem dictabat pia de Sancto securitas. Non enim ignorabant in Maioli solemni funere, plus gaudendum, quam lugendum: quamuis lachrymas a singulis,  ab omnibus extorqueret totius dilectionis sinceritas. Dormiuit ergo Maiolus luculenter de sæculo triumphans quinto Idus Maij, feria sexta quæ Ascensionem subsequebatur Dominicam, sepultusque est magno procuratus apparatu Siluiniaci, in beati Petri Basilica, quo in loco sanctissimis eius meritis fideliter poscentibus, multa modo proueniunt euidenter beneficia. Ibi siquidem immundi Spiritus a diu obsessis effugantur corporibus, cæci aliquando illuminantur, obstructæ surdorum aures reserantur, qualiumcumque febrium grauis intemperies temperatur: Paralytici protinus conualescunt, pedes raptorum ad malum prompti torpescunt, indulgentia peccatorum supplicantibus pręstatur. Pręstante Domino Iesu Christo, cui cum Deo Patre,  Spiritu sancto, est honor, virtus,  gloria, per infinita sæculorum sæcula. Amen.