STATVTVM est, vt quando fratres infirmi oleo sacro ex more Ecclesiastico inunguntur, non aurea vel argentea crux eis ad adorandum offeratur, sed lignea, quæ imaginem Domini crucifixi pictam habet,  de ipso Dominicæ Crucis ligno particulam cum auro aptatam,  sub pedibus picti Crucifixi eidem Cruci insertam. Causa instituti huius fuit, quia rationabilius  deuotius visum est, vt non de quolibet alio metallo, aut de alia qualibet re, sed de eadem ligni materia, quo Saluator crucifixus est, Crux facta ægro præsentaretur,  in verbis ipsis, quæ, dum adoratur, decantari solent, nulla vel modica falsitatis nota deprehenderetur. Nam non dicitur, Ecce aurum crucis, ecce argentum crucis; sed, Ecce lignum crucis in quo salus mundi pependit, venite adoremus. Vtique verum est, quia non in auro, neque argento, sed in ligno Christus crucifixus est. Non tamen hoc dicens, Cruces ex auro vel argento ad honorem Dominicæ Crucis factas condemno, vel reprehendo, quod ore Catholico maxime approbandum  laudandum est. Sed aliud est metalli preciositas, quæ mentes simplicium excitat ad maiorem Sacræ crucis venerationem: aliud ligni vilitas, quæ spiritualium animos commouet ad vehementiorem erga Crucem,  Crucifixum deuotionem. Vnde vt magis mens deuota in amorem Saluatoris passionis accenderetur, particula de ipsius primæ Crucis ligno, vt iam dixi, pedibus picti Crucifixi subposita est, quæ statim post pedum osculum, oculis, animo,  ori Crucem adorantis  osculantis infirmi se offert. Hanc tamen ligneam crucem, quam ego, hoc quem dixi intuitu, isto quem præscripsi modo aptari feci, non iam mortuis, sed morientibus ad adorandum deferri decretum est. Quod sicut Cluniaci a me factum est, sic vbi fieri potuerit apud nostros, licet præcipere verear, opto tamen vt fiat.