Calixtus Episcopus servus servorum Dei, dilectis filiis sancti Philiberti Trenorchiensis et sancti Rigaudi ac Firmitatis supra Gronam, Cabilonensis et Matisconensis diœcesum Monasteriorum Abbatibus, Salutem et Apostolicam benedictionem. Sedis Apostolicæ gratiosa benignitas piis quarumlibet sub regulari habitu Domino militantium personarum votis libenter annuit, et illis, quæ ab ea seu aliis pro hujusmodi personis earumque Monasteriis commodo, et decore processisse comperit, uberioris interdum Apostolici muniminis amminiculum adjicit; ut eò firmiùs illibata persistant, quò frequentiori suo fuerint præsidio pro tempore stabilita. Cum itaque, sicut exhibita nobis nuper pro parte dilectorum filiorum Abbatis et Conventus Monasterii Cluniacensis Matisconensis diœcesis, petitio continebat, diversa privilegia, concessiones, pensiones, assignationes, et indulta Monasterium prædictum, et Ordinem Cluniacensem ac personarum et Religiosorum locorum, et membrorum sibi subditorum prosperum et felicem statum concernentia, nec non plurimùm justa et rationabilia, tam per nonnullos felicis recordationis præsertim Leonem nonum, Gregorium septimum, Calixtum secundum, Alexandrum tertium, Gregorium nonum, Innocentium quartum, Alexandrum quartum, Nicolaum tertium, Honorium quartum, Nicolum quartum, Bonifacium octavum, Joannem vigesimum secundum, Clementem sextum, Clementem septimum, Joannem vigesimum tertium, Martinum quintum, Eugenium quartum, et alios Romanos Pontifices prædecessores nostros, quàm etiam claræ memoriæ Romanorum Imperatores et Francorum Reges, ac alios Principes Ecclesiasticos et seculares proinde retroactis temporibus successivè concessa et indulta fuisse reperiantur, illorumque aliqua jam incipiant propter vetustatem consumi et aboleri; ac ea omnia et singula propter viarum longitudinem et alia discrimina, quæ portando illa ad Romanam curiam pro ipsorum inibi obtinenda confirmatione contingere possent, ad dictam curiam deferri commodè nequeant. Pro parte Abbatis et Conventus prædictorum nobis fuit humiliter supplicatum, ut privilegia, concessiones, pensiones, assignationes, et indulta prædicta approbare et confirmare ac aliàs super iis opportunè providere de benignitate Apostolica dignaremur. Nos igitur de præmissis certam notitiam non habentes, hujusmodi supplicationibus inclinati discretioni vestræ per Apostolica scripta mandamus, quatenus vos, vel duo, aut unus vestrum Apostolicis seu aliis litteris privilegiorum, concessionum, pensionum, assignationum, et indultorum hujusmodi diligenter inspectis, et habito super illarum continentia consilio cum expertis, si illas bullatas seu sigillatas, sanas et integras, non vitiatas, non cancellatas, nec in aliqua sui parte suspectas, sed omni prorsus vitio et suspicione carentes, ac in eis contenta justa et rationabilia fore repereritis, seu alter vestrum repererit, super quo vestram conscientiam oneramus, omnia et singula privilegia, concessiones, pensiones, assignationes, et indulta prædicta authoritate nostra, cum illorum de verbo ad verbum insertione approbetis, ac perpetuæ firmitatis robore subsistere decernatis, suppleatisque omnes et singulos defectus, si qui forsan intervenerint in eisdem: et nihilominus, si approbationem, confirmationem, et suppletionem hujusmodi feceritis, ipsa privilegia, concessiones, pensiones, assignationes, et indulta, quæ nos etiam ex nunc prout ex tunc, et ex tunc prout ex nunc valida, et rata fore declaramus et decernimus, per illosque, ad quos spectat et pertinet, ac spectare et pertinere contigerit, faciatis eadem authoritate nostra per censuram Ecclesiasticam, et alia juris remedia inviolabiliter observari; aliaque faciatis, disponatis et exequamini, quæ in præmissis necessaria fore noveritis, seu quomodolibet opportuna. Super quibus omnibus, singulis vobis et vestrûm cuilibet in solidum plenariam, authoritate Apostolica, tenore præsentium concedimus facultatem. Non obstantibus constitutionibus et ordinationibus Apostolicis, nec non omnibus et singulis, quæ dicti prædecessores in eorum litteris non obstare voluerunt, cæterisque contrariis quibuscumque, aut si aliquibus communiter vel divisim ab eadem sit sede indultum quod interdici, suspendi, vel excommunicari non possint, per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem. Cæterùm quia difficile foret præsentes litteras ad singula, in quibus eis fides forsan facienda fuerit, loca deferre; dicta Apostolica authoritate decernimus, quod illarum transsumpto manu publica, et sigillo alicujus Episcopi, aut illius Vicarii, seu curiæ, vel superioris Ecclesiastici signato et munito, fides plenaria in judicio, et extra adhibeatur, et illi stetur sicut dictis originalibus litteris staretur, si forent exhibitæ vel ostensæ. Datum Romæ apud sanctum Petrum anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadringentesimo quinquagesimo quinto, quinto Idus Decembris, Pontificatus nostri anno primo.