Omnibus sancte veritatis amatoribus hujus cartule testimonio indicare decrevimus quod quidam miles, scilicet Walterius de Avalorra, gravissima corporis infirmitate oppressus et timore mortis coactus, convocatis parentibus et amicis suis se ipsum deferri Molismum celeriter precepit ibique juxta animi sui desiderium sacre religionis habitum accepit. Iste etenim Walterius antea donaverat Molismensi ecclesie quartam partem potestatis Granciaci tali conventione, quod medietatem reddituum, id est octavum quadrantem deinceps acciperet ipse, quem postea vendidit monachis coactus necessitate, accipiens inde centum solidos a fratre Lecenino camerario de bonis ipsius ecclesie. Sed postquam monachi partem ejus emerunt, filius et filia et gener ejus hoc quod factum fuerat, calumpniari ceperunt. Adductus itaque Molismum predictus Walterius, quicquid contra eamdem ecclesiam filius et filia et gener ejus in potestate Granciaci calumpniabantur, in pace dimittere fecit. Donavit preterea quicquid in ecclesia Fulcheriarum habebat, et medietatem decime de propria carruca monachorum, et ancillam unam cum duobus pueris apud Rumiliacum, et apud Mairiacum unum jornalem, laudante domno Milone consule de cujus feodo erat; et quicquid habebat apud Silviniacum, qui est juxta Essoiam, in plano et in silvis donavit, necnon quicquid apud Cistercium in plana terra et in silvis habebat. Cumque domnus Wido (F° xlviiij v°) abbas et ceteri fratres eodem die, quo Molismum adductus est, in capitulo convenissent, Milo filius ejus et Dudo gener ejus et filia ejus Hersendis nomine hec omnia que superius denominata sunt, devotissime concesserunt et in manu domni W. abbatis generaliter in capitulo donum pariter fecerunt et postea in monasterio super altare per librum unum obtulerunt. His omnibus adfuerunt testes: Mainardus decanus; Robertus presbiter nepos ejusdem Walterii; Milo consul de Barro; Ricardus, Bartolomeus milites ejus; Godefridus de Molismo.