Qvoniam ex frequēti monachorum quorumlibet receptione inutilem excrescere multitudinem perpendimus, diffinimus, ne in capite siue in membris in quinquennium aliquis Monachus recipiatur, nisi ad succurrendum, aliter numquam nisi vrgeat necessitas euidens, nihilominus tamen per Camerarium loci manifestata Capitulo generali. Hoc idem de mulieribus quibuscumque in cellis nostris recipiendis diffinimus, excepto quod de cætero etiam post quinquennium, talium receptio Capitulo generali significetur antequam fiat. Periculosum est valde,  multum nobis a plerisque detrahitur,  vtinam immerito, quod res ad eleemosynam pauperum deputatas, in alios vsus quam deberemus, conuertimus:  idcirco statuimus ne quisquam hominum, siue Abbas siue alius, tollere vel alienare quippiam eorum quæ ad subsidium indigentium assignata sunt, aliqua temeritate præsumat. Eleemosyna igitur fratri timenti Deum custodienda tradatur, qui omnes redditus  prouentus in vsus pauperum  peregrinorum fideliter conuertat, qui vna ad plus sit equitatura contentus, paucis seruientibus, modicis sumptibus, quia quicquid vni ex minimis, Domino; quicquid eis subtrahitur, Deo aufertur. Nos in hoc animas nostras liberamus, ipsis quibus est hæc cura commissa, de sua administratione iudici omnium Deo, in districto examine responsuris. Delinquētes autem cum compertum fuerit, cæteris acrius puniantur.