Qvod a tempore discessionis vestrę ab vrbę,  a sede Viennensi, nihil dilectioni vestræ mandaui, nihil scripsi, neque in illo vel post illud infortunium vestrum vos consolatus sum: noueritis quod nō fecit hoc mutuæ, quam ad vos semper habui dilectionis obliuio: sed vestra ad partes, quas non satis noueram, remotio. Fama enim frequens,  varia de statu vestro a diuersis ad nos relata: nunc vos apud sanctum Rufum, nunc apud quasdam Ecclesias ei subiectas, nunc in quibusdā locis mihi ignotis vos cōmorari dicebat. Ad hæc, quotidiana, immo continua Cluniacensium negotiorum importunitas, quæ me quandoq. etiam mei ipsius obliuisci cogunt, vestri mihi intercludebat memoriam,  ne amicum in sua tribulatione consolarer, non quidem auferebat, sed differebat. Tādem licet forte sero ad cor rediens, amico scribo:  vt his de causis super tarditate mea me excusatum habeat rogo. Non enim de illorum amicorum numero esse volo, qui tam diu diligūt, quam diu accipiunt: qui tam diu amant, quam diu sperant. Nolo de illorum numero esse, qui dicuntur socij mensæ: quia secundum eius qui hoc dixit sapientis verba, Omni tempore diligit qui amicus est,  iuxta eumdem, Non agnoscitur in bonis amicus, nec absconditur in malis inimicus. Hortor ergo, volo,  moneo: vt quandoquidem hoc de vobis contigit vnde dolemus, ad nos,  ad vestram Cluniacensem Ecclesiam veniatis,  vtrum quod dico verum sit, non per nuncium, sed per vos ipsum experiamini. Tali autem modo vos venire rogo, vt mora vestra nobiscū non sit horaria, sed perpetua. Decet enim hoc personā vestram, vt nullatenus deinceps locis loca mutetis: neque ad quaslibet alias Ecclesias, sed ad illam quæ,  magna,  vestra est, vobisque seruire, ac per omnia pro posse suo prouidere, magno affectu parata est, veniatis:  totum vos ei, quæ se totam vobis offert, conferatis. Hoc autem si sic placuerit,  facultas fuerit: vsque ad Dominicam Quinquagesimæ adimplete. Nam exinde oportebit me versus Concilium iter aggredi.