[Agapitus servus servorum Dei, dilecto filio Aymardo, venerabili abbati monasterii Cluniacensis, ædificati in honore beatorum Apostolorum Petri et Pauli, siti in pago Matisconensi, et per te eidem monasterio, tuisque successoribus in perpetuum. Convenit apostolico moderamini benivolâ compassione piè poscentium votis succurrere, et alacri devotione his præbere assensum: ex hoc enim potissimum prœmium à conditore omnium Deo promerebimur. Igitur quia petistis à nobis, quatinus monasterium prædictum in illo statu, quo à Guilielmo duce per testamentum manere decretum est, nostrâ apostolicâ authoritate decerneremus, sanctæ romanæ, cui, Deo authore, deservimus, ecclesiæ subjectum esse, inclinati precibus tuis tibi ad regendum concedimus. Itaque sit illud monasterium cum omnibus rebus, vel quas nunc habet, vel quæ deinceps ibi traditæ fuerint, liberum à dominatu cujuscumque regis, aut episcopi, sive comitis, aut cujuslibet ex propinquis ipsius Guilielmi. Nullus ibidem contra voluntatem monachorum prælatum eis post tuum decessum ordinare præsumat; sed habeant liberam facultatem sine cujuslibet principis consultu, quemcumque secundùm regulam sancti Benedicti voluerint sibi ordinare, nisi fortè, quod absit, personam suis vitiis consentientem eligere maluerint. Hoc quicumque voluerint, cum zelo Dei prohibeant. Decimas verò, quæ olim ad vestras capellas pertinuerunt, et per modernam quasi authoritatem sive licentiam à quolibet episcopo substractæ sunt, nobis ex integro restituimus. Capellas autem, si aliquæ jam factæ vel faciendæ inibi sint, ita manere concedimus, ut vestris ecclesiis nihil ex decimis minuatur. Hoc verò quod dilectus filius noster Berno, episcopus de prædictis capellis vobis concessit, ratum et firmum esse decrevimus in perpetuum. Præterea quidquid ex vineis vel culturis ad vestram partem pertinet, partem quoque decimarum ad hospitale vestrum pertinere sancimus. Simul et de his rebus, quas percepturi estis. Hoc etiam quod Leobaldus ad prædictum monasterium dereliquit. Simul et illud quod Magiona, vel alicubus rebus, quæ ad id monasterium pertinere debent. Confirmamus etiam nostrâ apostolicâ auctoritate abbatiam Carilocensis cœnobii, quæ eidem collata est monasterio. Abbatias sancti Joannis, atque beati Martini in suburbio Matiscensi sitas. Nihilominus in perpetuum constare decernimus ad prædictum locum ut nullus episcopus vel comes, vel aliqua persona inibi temerario ausu quidquam ordinare præsumat, sine jussione rectoris jam dicti loci. Similiter censemus de Celsanicas alodo quod Hecfredi comitis, quam filius noster Stephanus justâ lance causam examinans, pro omnium remedio Christianorum prælibato delegavit loco. Præterea villas omnes, quæ pertinent ad idem cœnobium Cluniacense, soliditate apostolicâ roboramus, Solustriacum videlicet, Cavinias, Seneciacum, Arpagiacum, sanctum Victorem, et Scociolas, Kaerdasemscum, Dabormacum et piscatoriam, quam Osam vocant; Tosciacum, et ecclesiam sancti Desiderii, Ambariacum et Saviniacum alodum, quem Engelhaldus dedit, et alodum quem Vualdo veniens ad conversionem dedit. Similiter et Amberiam, et ecclesiam sancti Abundi, quam Artaldus moriens ad prædictum reliquit cœnobium. Ecclesiam sancti Saturnini cum omni alodo, quem Geraldus archiepiscopus dedit prædicto cœnobio. Et quia ordo monasticus summam desiderat immunitatem, ita vobis concedimus, sicut locis sanctis ubique reverentia debetur, ut nullus vestra municipia, aut res quaslibet sine vestro consultu distringere, aut invadere ullo modo præsumat. Sanè ad recognoscendum quod prædictum cœnobium sanctæ apostolicæ sedi, ad tuendum atque fovendum pertineat, dentur per quinquennium X. solid. Si quis autem contra hanc saluberrimam nostram constitutionem resistendo venire tentaverit, aut aliquid horum corrumpere conatus sit, et omnia, quæ in hoc privilegio sancimus, non observaverit, sciat se sub divini judicii obtestatione, anathematis vinculo æternaliter, nisi resipuerit, innodatum, et à regno Dei alienandum, et cum diabolo sine fine cruciandum: qui verò nostræ huius saluberrimæ sanctionis custos et observator extiterit, à Christo domino benedictionem, et à ss. apostolis mundi iudicibus absolutionem hîc, et in futuro consequi mereatur. Scriptum per manus Leonis notarii regis, et scriniarii sanctæ Romanæ ecclesiæ, in mense martio, per indictionem VII.]