Volenti sæpe mihi scribere vobis,  cor meū hoc saltem remedio, amico communicare: occurrit, quod alibi nusquam. Impatiens enim animus,  se verbis indicare gestiēs, loqui æstuat,  veretur. Æstuat, vt se aperiat: veretur, ne displiceat. Timet, ne si multum taceat, alienus: si multum loquatur, videatur importunus. Ita fit, vt  loqui,  tacere pariter reformidem. Sed malo quandoque in verbis excedere, quam quæ dicēda sunt, reticere. Hoc dixi, vt frequentibus, quas mitto, literis, viam faciam:  ad eas sæpe legendas, etiam pigritantem amicum oculum vestrum aperiam. Eligo magis verbosus amicus permanere, quam taciturnus sensim ab amore languere. Et ne vltra vel me scribentem, vel vos legentem suspendam, illud vnum, illud singulariter, illud præ omnibus,  super omnia hac vice omnium rogo,  per eam salutis vestræ spem, quam in vestra Cluniaco habetis, obsecro: vt ecclesiæ illi vestræ, cui post Deum animam vestram commisistis, corpus etiam non negetis. Erit hoc largitatis vestræ donum omni nobis munere charius, quod omnibus Anglicis thesauris gratius accipiemus, si in hoc vos munificum senserimus. Decet Cluniacum corpus vestrum saltem post spiritum possidere, vt cui vos in monachatu vouistis, ei post functum sacerdotium vos reddatis. Congruum est, vt locus ille carni vestræ sepulturam prouideat, qui toto mundo deuotius, animæ vestrę perpetuis requiem precibus prouidebit. Super his commune rescriptum instanter postulamus,  nobis ac Capitulo mitti rogamus. De cætero fratrem Durannum,  eius vniuersa negocia vestræ magnificentiæ commendamus: quem quia gratiam coram vobis inuenisse audiuimus, eum ad præsens ad Angliam destinamus. Specialiter autem de manerio centum marcarum vos rogamus, vt sicut illud dono quidem regis, sed maxime vestra beniuolentia  studio Cluniacus possidet: ita qualiter in pace semper possidere valeat, prouideatis.