Nicolaus episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis... abbati et conventui Cluniacensi, salutem et apostolicam benedictionem. Religionis vestre, in qua de die in diem, etc. (Ut supra, nº 5017, usque) misericorditer curaremus. Nos itaque ad instar felicis recordationis Alexandri IV, Urbani IV et Clementis IV, predecessorum nostrorum Romanorum pontificum, nolentes de cetero tam abusivas enormitates seu tam enormes abusus, non absque Apostolice Sedis excogitatos injuria sustinere, hujusmodi excommunicationis et interdicti sententias et alia supradicta contra ejusdem Sedis indulta in vestrum prejudicium fieri, auctoritate presentium districtius inhibemus, decernentes irritum et inane si quid contra inhibitionem hujusmodi super premissis fuerit attemptatum. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostre inhibitionis et constitutionis infringere vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attemptare presumpserit, indignationem omnipotentis Dei et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Rome, apud Sanctum Petrum, X kalendas februarii, pontificatus nostri anno secundo. (Il ne reste que les lacs de soie jaune et rouge de la bulle.)