Hoc laudabili peracto miraculo, non dissimile subsecutum est in tēpore proximo. Nam conuersationis suæ studium apponens semper in cœlis, secundum Apostoli dictum qui dicit: Nostra conuersatio in cœlis est, mira  miranda per reformatorem corporis humilitatis nostræ in terris potuit facere. Idē etenim Dei famulus Maiolus, armis veritatis  lucis armatus, quanti apud se haberet veri luminis claritatem, illa lux vera effugatrix tenebrarum  peccatorum manifestauit, dum insperato cœleste lumen ante eum mirabiliter effudit. Hic namque familiarissimus Dei,  lucidissimum sydus mundi, quadam nocte dum requiescens obdormisset, lucerna quæ ante eum ardebat subito est extincta, eique adduxit noctis tenebras per aliquanta horarum spatia. Vnde fratres qui cum eo aderant turbati, quia non erat in proximo locus vel sumptus a quo potuissent reinluminari, vel quia nimia perturbatio ventorum  turbinum profundam noctem adgrauabat, in eadem mœstitudine aliquamdiu diuersa eorum meditatio remanebat. Sic idem Dei famulus contra aduersitatem imminentis caliginis, assumens arma solitæ orationis, sicut erant obuoluti tenebris, sumpsit cantica matutinæ laudationis. Et peracto primo nocturno, dum vnus e fratribus benedictionem dicendæ cordetenus lectionis expetiit, extincta ipsa eademque candela, flammiuomos claritatis radios diuinitus recepit, sicque vsque in crastino perdurans beatus vir Maiolus, sicut  cætera hæc manifestari mundo in sui prohibuit vita, veræ humilitatis monstrans exempla.