Heinricus igitur Rex Francorum cum jam morbo et senectute premeretur, Philippum filium suum congregatis Francorum primoribus, cunctorum consilio, consortem sibi tocius Regni constituit, inpositoque capiti ejus diademate, Regem jussit appellari. § Anno autem primo Regni ejus Domnus Arduinus Lingonensis Episcopus pro solo orationum præmio, dedit sancto Petro, ac Besuensi Congregationi, laudantibus cunctis Canonicis, duas præbendas, quantum accipitur a duobus Canonicis, sicut hic demonstrabimus. § Priscorum felix sollertia hoc salutiferum remedium providere studuit succedentibus sibi, ut quod non poterant tempora meantia mandare posteris, allegarent apicibus, auctoritate fultus illius Principis, sub cujus præsentia firmatio foret cum scriptione cartis, aut impressione siggilli. Quod et nos providentes, Ecclesiæ nostræ filius, et sancti Mammetis sacræ concioni fore commodi, qualiter unanimes sint effecti, litteris adnotamus juxta tenorem utriusque partis. § Largitione itaque famosi Hugonis Præsulis Lingonensis, Ecclesiæ Besuensi adtributa est Ecclesia sancti Gengulfi martiris, pariterque stipendium, quem cum consequebatur is qui famulabatur in loco deserviens liminaribus sacris. § Non hæc solummodo venerabilis Episcopus contradidit, quæ prædiximus, verum etiam villam quæ vocatur Bannus, jure perpetuo concessit. Quod postea quidam indigne ferentes exemptum rebus humanis, antequam venerabilis Arduinus decoraretur sede Pontificali, auxilio fulti Girardi Præpositi sua procurantes, non quæ Jhesu-Christi, redegerunt in potestatem, ut possessum fuerat prius ab eis. Quod venerabilis Arduinus infula Pontificali jam insignitus ut cognovit, compati cœpit, pietateque qua affluebat, universam congregationem rogare cœpit, ut qui villam abstulerant, quam de præcessor contulerat, saltem misererentur Deo servientibus inibi, et aliquam rem providerent, ex quo sustentari possent Ecclesiæ alumpni. Exegit denique ab eis in præsentia Alberonis Abbatis Divionensis, laudantibus cunctis Canonicis, ut bis edentibus supradictis Canonicis quantum percipiebatur a duobus ex illis, tantum susciperent et ipsi Monachi, videlicet mane et sero, et si semel cibum sumpserint, eodem modo, quo et supra quantitas tribuatur panis, et vini, ut accipitur a duobus Canonicis. § Quia vero peccunia tunc defuit, qua debebatur consuetudinaria lege cibus præberi universis Ecclesiæ filiis, conditione usi sunt tali, ratumque visum est cunctis, ut susciperent societatem, quæ offerebatur illis pro commutatione cibi: eo tenore, ut si aliquis nuntiaretur exuisse hominem, taliter celebraretur dies depositionis a Monachis, sicut consueverant pro cunctis congregationibus sibi conjunctis. Insuper et nomina eorum inscriberentur cum nominibus fratrum, quo agnosci posset dies eorum anniversarii, et celebrari a cunctis. Et ut hæc quæ diximus firmius teneantur, a nostris eadem et ipsi laudavere agere pro nostris. § Ne quando ergo aboleatur in succedentibus sedis quæ conscripsimus, præsente viro venerabili Arduino Episcopo hujus sanctæ sedis, subtus adnotamus ejusdem jussione Præsulis nomina vivorum, qui interfuerunt, conditione tali. Sign. ejusdem Arduini Episcopi. Sign. Wilenci Archidiaconi. Sig. Rainardi, qui cognominatus est Hugo S. Rogeri Thesaurarii. Sig. Ewardi Decanis. Sig. Ærlei Archidiaconi. Sig. Girardi Archidiac. Sig. Warneri. S. Gybuini. Sig. Hildigari. Sig. Milonis de sancti Lupi. Sign. Emmarrici. Signum insuper omnium Canonicorum, qui unanimiter laudaverunt in capitulo. Actum Lingonis, anno Incarnationis Dominice MLVIIII. Ind. XII. Epacta IIII. Quicumque autem hoc violare præsumpserint, vel aliquid abstulerint sancto Petro, rectoribusque Besuensis cœnobii contraire conati fuerint, auctoritate omnipotentis Dei, Patris, et Filii, et Spiritus sancti, beati quoque Petri, omniumque sanctorum, et nostra sint excommunicati, anathematizati, et a sorte justorum expulsi, et æternaliter, nisi digne satisfaciendo emendaverint, dampnati. Signum Oddonis Abbatis, et omnium Monachorum ipsius cœnobii.