Anno Domini millesimo ducentesimo octogesimo septimo statuta sunt haec apud Cistercium in Capitulo generali. 1.  Cum mirabilem Deum in sanctis suis omnis lingua debeat confiteri, generale Capitulum ordinat et diffinit quod festum beati Eligii confessoris in crastino beati Andreae cum duodecim lectionibus et duabus missis, sicut festum beati Nicolai, per universum Ordinem celebretur. 2.  Ut sanctorum dulcis memoria sit in corde velut ignis perpetuus qui non deficiat in altari, generale Capitulum duxit liberaliter concedendum quod festum beatae Agnetis possit transferri quotiens alicuius festi aut temporis necessitas superveniens id exegerit faciendum. 3.  Cum indictum sit homini cuilibet a natura non facere alteri quod ab altero fieri sibi nollet, diffinitioni olim editae de non remittendis hospitibus ante tempus ab Ordine constitutum, hoc additur quod illi qui sic remiserint ad se missos, illis quibus remittunt tantum in pecunia refundere teneantur quantum illi remissi in domo remittentium pro rata illius temporis expendissent exceptis illis dumtaxat casibus in quibus proprios emittere tenerentur. 4.  Quoniam revelatio secretorum plerisque fit occasio scandali vel ruinae, quanto potest districtius inhibet Capitulum generale ne aliqua persona Ordinis nostri personis alterius Ordinis cuiuscumque audeat confiteri ; quicumque vero contrarium fecerit excommunicationis sententiam se noverit incurrisse. Tantum autem hoc additur ad moniales Ordinis ne cum talibus colloquium habeant quoquo modo nisi forsan abbatissae, priorissa, vel conventum tenens, aut si ille frater carnalis fuerit, sive pater, alioquin cum excommunicationis sententia ab eis Ordinis habitus auferatur. 5.  Cum duplex bonum sit cum simplicitate columbina habere prudentiam serpentinam, ad defensionem libertatum Ordinis praecipit Capitulum generale quod transcripta privilegiorum generalium seu conservationum de quibus in diffinitionibus Ordinis mentio non habetur teneantur portare ad sequens Capitulum vel mittere, diligenti prius collatione habita de eisdem. 6.  Quoniam studia Ordinis in locis diversis instituta quae apud Deum et homines ipsum Ordinem clarificant et honestant possent de facili converti in opprobrium et contemptum, nisi sufficienti personarum continua et idonea multitudine frequentetur, auctoritate Capituli generalis praecipitur abbatibus ut ubi fuerint viginti monachi et supra, unum monachum annis singulis mittere teneantur, ubi autem quadraginta monachi fuerint et supra, duos mittere non omittant. Et illi qui mittendi fuerint de patrum abbatum seu visitatorum suorum consilio magis idonei eligantur. Et quoniam Parisius est locus celeberrimus ad studendum et fons omnium studiorum, monachi de quacumque provincia ad studendum libere possunt mitti. Quicumque vero ea quae de studiis ordinantur perficere neglexerint, et patres abbates seu visitatores ad hoc eos non compulerint, in sequenti Capitulo se noverint gravissime puniendos. 7.  Cum apud Deum, qui neminem vult perire, non sit acceptio personarum, permittit Capitulum generale quod fratres de Ordinibus Mendicantibus possint recipi in monachos nostri Ordinis et conversos, diffinitione olim edita in contrarium non obstante. 8.  Quoniam quanto fragiliores sumus, tanto magis necessariis attolli suffragiis indigemus, de monialibus Ordinis fugitivis ad Ordinem revertentibus, aut in carnali contagio deprehensis, statuit et ordinat Capitulum quod ad patrum abbatum arbitrium puniantur. 9.  Prohibetur ne aliqua monialis cameram habeat exceptis illis pro quibus monasteria sunt fundata. 10.  Et de conservatoribus et de receptionibus puellarum ante decennium non faciendis et de hiis quae ipsarum puellarum intuitu data fuerint monasteriis seu oblata, qualiter expendantur patrum abbatum dispositioni totaliter committitur auctoritate Capituli generalis. 11.  Quod capellani monialium cappis utantur de cetero, non mantellis ; abbatissae nolentes tales recipere iuxta demerita puniantur. 12.  Quia vitium ingratitudinis est suis esse benefactoribus onerosum, de abbatibus per domos et loca Ordinis transeuntibus diffinit Capitulum generale quod non gravent domos per quas transierint, nec morentur ibidem nisi per diem et duas noctes sine prioris seu conventum tenentis licentia et consensu. 13.  Quoniam omnis virtus unita fortior est et potentior se diffusa, concedit Capitulum generale quod monasteria monialium minora coniungi possint ad invicem et uniri, dum tamen de voluntate patrum abbatum fiat istud, et de consilio fundatorum. Moniales vero quae contrariae fuerint vel rebelles a patribus abbatibus per censuram Ordinis arceantur. 14.  De rasuris quando fiant. Cum patribus dominis et magistris filios deceat servos ac discipulos humiliter obedire, ad instantiam R. P. domini Joannis tituli Sanctae Ceciliae presbyteri cardinalis et Apostolicae Sedis Legati, qui nostro Capitulo litteras votivas destinavit, duxit Capitulum generale indulgendum personis Ordinis universi ac etiam statuendum quod rasurae semper fiant per Ordinem universum feria sexta vel sabbato de tertia in tertiam hebdomadam. 15.  Quoniam fraus et dolus nemini debeat patrocinium ministrare, generale Capitulum duxit provide statuendum quod quicumque criminis alterius particeps non vocatus in testem nec aliter compulsus quasi retorquens in alterum crimen illud publice confitetur pro convicto legitime habeatur, et tamquam actor ex ore suo iudicatus suam allegans turpitudinem puniatur. 16.  Cum habere multos pacificos sit consultum, et de mille unus consiliarius eligatur, auctoritate Capituli generalis inhibetur ne de cetero in domibus monialium capellani recipiantur, illi vero qui iam sunt recepti confessiones non audiant, nisi de patrum abbatum licentia fuerit et assensu. 17.  Item, diffinitio anno praeterito edita de hospitibus ad quatuor primas domos non mittendis penitus revocatur. 18.  Item, statuit et ordinat Capitulum generale quod illi qui inventi fuerint falsificasse sigilla permissa in Ordine de cetero non admittantur ad officium aliquod seu ad aliquas dignitates ; illi autem qui iam super hoc excesserunt a patribus abbatibus gravius puniantur, diffinitione olim edita de monasteriorum sigillorum falsariis in suo robore permanente. 