QVAMVIS, fratres dilectissimi, ad hoc nostra esset intenta deuotio vt ex nostro ministerio procederet ad vos tenuis quidem vel exigua verbis simplicibus prolata declamatio, huius tamen diei venerabile Sacramentum, oportunum nobis  conuenientius indicit silentium. Sed cum de tanta ac tali re loqui pertimescimus, dat ausum loquendi singularis iocunditas præsentis diei. Et quia id esse nostri iudicatur officij, licet minus simus idonei, tamen huic sacro conuentui, omnino apparere non debemus ingrati. Inuitat nos ad loquendum vestræ charitatis affectus, ad credendum promptus, ad audiendum deuotus, ad operandum strenuus. Excitant nos ad extollanda huius excellentissimi festi sacrosancta mysteria, circa sepulchrum Domini, terribilia nimis Angelorum obsequia. Ammonent idipsum sine defectu agere, gestis suis  dictis ordinis vtriusque sanctissimæ personæ. Inuitant nos ad enarranda huius diei magnalia sanctarum mulierum indefectiua studia. Sane dum Deum quærimus, vt nostrum desiderium nullus possit mundialis perturbare defectus: hortatur dignissimus discipulorum cursus, visu gratissimus, auditu dulcissimus, visu mirabilis, auditu delectabilis. Sic enim loquitur Euangelium. Currebant duo simul,  ille alius discipulus præcucurrit citius Petro,  venit prior ad monumentum. Quis non desideret Christum in dexteram patris sedentem quærere,  vt quærendo possit inuenire, spiritualiter currere: cum tantos Apostolos ad sepulchrum eius etiam gressu corporeo delectabiliter recolit cucurrisse? Sed vt ipse nostrum desiderium adiuuet, vnusquisque nostrum illud de Canticis Canticorum, Trahe me post te, curremus, desideranter proclamet: vt postea cum Dauid  Apostolo Paulo bene cucurrisse, legitime certasse, cursumque consummasse se gaudeat. Ad quem finem huiuscemodi cursus tendat, suprascripti versiculi lucide pars vltima notat. Postquam dixit. Trahe me post te, curremus; addidit, In odore vnguentorum tuorum. In odore vnguentorum est currere, virtutum sancto nos refectos odore, semper ad auctorem nostrum gressu mentis incedere. Isto vero laudabili cursu currebant hæ deuotissimæ mulieres, quæ, vt Euangelia narrant, a Galilæa Dominum secutæ fuerant,  ad tempus vsque passionis eius, discipulis etiam discedentibus, ei fideliter adhærebant. In odore vnguentorum eas  spiritualiter,  secundum literam cucurrisse constat, quia vt Dominici corporis vngerent membra, sicut Marcus testatur, emerunt aromata. Quam peruigil fuit de Dominico corpore sanctarum mulierum ac sedula inquisitio, manifeste denuntiat, licet sera, certa tamen inuentio. Si vero laudabilis est ab exordio suæ conuersationis erga ipsum Dominum sincerissimæ charitatis affectus: multo laudabilior est circa sepulturam eius, piissimi obsequij famulatus. Legimus in Euangelio secundum Lucam, Dominum Christum in quoddam Castellum ab illis officiosissime susceptum. Et vt sanctus Euangelista narrat, pro resuscitatione fratris sui, Lazari videlicet, fiducialiter inuitatum. Inde ad crucem, verum vsque ad tumulum illæ sequutæ sunt, vt amorem quem viuenti exhibuerant, iam mortuo, si liceret, studio humanitatis impenderent. Si dignum admiratione ducimus, quod sanctæ mulieres diligenti cura exequias mortalitatis eius celebrant, cuius doctrina de viciis ad virtutes, de tenebris ad lucem reductæ fuerant, cuiusque mirabili potentia fratrem suum Lazarum, ex mortuo viuum se recepisse gaudebant: qui sermo, quæ facūdia digne possit dicere, quo, vel quali quantoque affectu piissima eiusdem Dei  Domini genitrix, vt sanctus Euangelista refert, ante crucem stabat,  piis oculis expectans non pignoris mortem, sed mundi salutem? Non enim mens concipere, non spiritus vllus agnoscere potest, quo amore, quo desiderio, huc illucque se vertens, Dominicæ passionis  resurrectionis loca circuiens, quem toto mentis ardore quærebat, videre desideraret. Sciebat illum non posse fieri legibus mortis obnoxium, quem sanctus Dauid præuidit inter mortuos liberum. Sciebat illum a morte nullo modo posse teneri, quem nullo interueniente mortis contagio, salua sua virginitate pro restauratione mundi sciebat ex se ineffabiliter,  voluisse,  potuisse nasci. Quærebat filium cum cæteris in sepulchro, sed multum dispari voto,  vt ita dicam, quantum eius professio a cæterarum proposito;  quanto fœcunda virginitas, a continentiæ bono. Aliæ quærebant vt condirent defunctum, illa credebat a Deo patre iam de morte reductum. Ideo, fratres, constantissimum circa sepulturam Dominicam Discipulorum discipularumque Christi famulatum, paucis recitare curauimus, vt exemplis eorum nosmetipsos ad enarranda pro modulo Dominicæ resurrectionis gaudia excitaremus. Valde enim indignum est, vt beatus Gregorius dicit, eo die laudes debitas taceat lingua carnis, quo videlicet die caro resurrexit auctoris. Compellit nos etiam pro sui magnitudine aliquid dicere auctoris tanti gaudij præclara resurrectio,  de antiquo hoste triumphalis congressio. Ex huius congressionis nobili mirabilique victoria, atrium suum custodiens, fortis ille armatus, fortiore superueniente, fortiter est superatus, arma  spolia in quibus confidebat, amisit. Quia inter ipsa initia mundi,  periit primus,  perdidit. Ille angelica maiestate subnixus, postquam ad imaginem Dei factum conspexit, maliuolo liuore prorupit, non primus alterum deiiciens, quam ipse deiectus, captiuus antequam capiens, perditus antequam perdens:  dum homini gratiam datæ immortalitatis eripit, ipse quoque id quod prius fuerat, amisit:  dum vitam mordendo absorbere appetit, morsus suus, mors ei perpetua fuit, sicut per prophetiam Oseæ mortis destructor, vitæ largitor,  fortis bellator dixit. De manu mortis liberabo eos, de morte redimam vos. Et iterum. Ero mors tua, o mors, morsus tuus inferne. Cum ipso igitur mortis auctore, hodie mors subacta detruditur, hodie per Christum vita mortalibus redditur. Seruitus hodie Dæmoniaca pellitur, libertas Dominica hodie Christianis conceditur. Hodie namque diuinæ propitiationis dignatio, singulare remedium contulit mundo, cum homini perdito tenebris mortis circumfuso, resurgente Christo lux vera refulsit ab alto. Humani etenim generis massa, quæ in ipsa radice suæ originis liuidi serpentis astutia,  primi hominis culpa, miserabiliter fuerat corrupta: secundi hominis gratia, hodie mirabiliter,  misericorditer est restaurata. Superbiendo deiectus, hominem mortis auctor prostrauit, humiliando seipsum, hominem hodie vitæ largitor erexit. Mortales nos fecit priorum parentum male suasa præsumptio, vitæ nos hodie reddidit, dexteræ cœlestis mutatio. Apostata vero Angelus ideo inremediabiliter periit, quia nullam in se peccandi materiam naturaliter habuit, sed propria sponte contra suum authorem a seipso deceptus intumuit. Homini vero idcirco pietas diuina condoluit, quem non proprio tantum, quam alieno instinctu cecidisse cognouit. Vnde pulchre satis sanctus Dauid in Psalmo canit. Cum ceciderit, non collidetur, quia Dominus supponit manum suam. Et hæc est illa, quam supra diximus, dexteræ cœlestis mutatio. Vere inquam dexteræ cœlestis mutatio, quia inter culpam  gratiam diuersus est ordo. Qui per naturam nos edidit, vitæ nos exules fecit. Qui per gratiam genuit, vitæ consortes effecit. Audiamus quid primus homo a paradiso eiectus, audiuit. Terra tua spinas  tribulos germinabit tibi. Audiamus quid Dauid Patriarcha dandam per Christum gratiam præuidens dixit. Dominus dabit benignitatem,  terra nostra dabit fructum suum. Audiamus etiam quid Adam ille mortalis effectus,  authori inobediens, audiuit. Audiamus quid latro in cruce pendens,  vitam confitens, Christi pietate promeruit. Illi dictum est. In sudore vultus tui vesceris pane tuo. Isti dictum est. Hodie mecum eris in Paradiso. Timeamus quod exigente peccato, in primo parente commeruimus. Terra es,  in terram ibis. Diligamus quod operante iustitia, Deo patri a capite nostro pro nobis dictum esse confidimus. Pater, volo, vt vbi ego sum,  ipsi sint mecum. Et in alio loco. Vbi ego sum, illic  minister meus erit. Et illud Apostolicum. Mortui enim estis,  vita vestra abscondita est cum Christo in Deo. Cum enim Christus apparuerit vita vestra, tunc  vos apparebitis cum ipso in gloria. Illa videlicet gloria, de qua Propheta dicit in Psalmo. Satiabor cum apparuerit gloria tua. Et nos satiemur tot promissionum refecti dulcedine, qui quondam periclitabamur, tantarum minarum attriti formidine. Seruilis absit timor, diuinus adsit amor. Vetustæ seruitutis recedat trepidatio, nouæ libertatis accedat exultatio. Illa, inquam, exultatio, quam sæpedictus Propheta venturam sibi decantabat in Psalmo. Anima autem mea exultabit in Domino,  delectabitur super salutari suo. Et quod specialiter ad spem Dominicæ, nostræque resurrectionis pertineat, præcedens sententia  subsequens aperte demonstrat. Antiquo etenim hosti superior versus præcipitium optat, quod ipse humano generi, per mortem Christi parabat. Subsequens vero sententia, humani corporis ossa ad laudem Dei introducit clamantia. Omnia ossa mea dicent, Domine quis similis tui? Ac si dicant. Qui cum a morte surrexeris, spem nobis resurgendi donabis. Eripiens inopem de manu fortiorum eius, egenum simul ac pauperem a diripientibus eum. Propter quorum gemitus  miserias, in alio Psalmo resurrecturum te esse promittebas. Promisit Dominus,  impleuit. Mortuus est,  resurrexit. Mortuus est propter peccata nostra, resurrexit propter iustificationem nostram. Moriamur pro eo, vt resuscitemur ab eo. Si compatimur, inquit Apostolus,  conregnabimus. Credamus Dominum Iesum a Deo patre resuscitatum de sepulchro,  gratiam,  salutem inueniemus in auxilio oportuno, testante Apostolo Paulo atque promittente. Si confessus fueris,  credideris in corde tuo, quia Deus illum suscitauit a mortuis, saluus eris. In quem sicut Pastor ille Ecclesiæ beatissimus Petrus dicit. Nunc quoque non videntes creditis, credentes autem exultatis lætitia inenarrabili  glorificata, reportantes finem fidei vestræ, scientes quod nō corruptibilibus argento vel auro redempti estis de vana vestra conuersatione paternæ traditionis, sed pretioso sanguine quasi agni incontaminati  immaculati Christi, præcogniti quidem ante constitutionem mundi, manifestati autem nouissimis temporibus, propter vos qui per ipsum fideles estis in Deum, qui suscitauit eum a mortuis,  dedit ei gloriam, vt fides vestra,  spes esset in Domino. Nos igitur tanti auctoris eruditi sententia, credētes in Christum exultemus inenarrabili lætitia. Sed in hac præcipue Paschali solemnitate, in qua sicut Apostolorum Princeps dicit. Redempti sumus de vana nostra conuersatione, incontaminati  immaculati agni sacrosancto sanguine. In hoc etiam oportet nos plurimum gaudere, quia solutum est hodie iugum captiuitatis nostrę, contritus est hodie malleus vniuersæ terræ. Hæc est dies quam fecit Dominus, exultemus in ea,  lætemur: quoniam laqueus contritus est,  nos liberati sumus. Et secundum Zachariæ vaticinium, de lacu in quo non erat aqua, in sanguine Testamenti hodie educti sumus. Hoc ipsum præfigurabat Moyses, aspergens Tabernaculum,  omnia vasa ministerij sanguine dicens. Hic sanguis Testamenti quod mandauit ad vos Deus. Omnia pene in sanguine mundantur secundum legem,  dicit quod non fit remissio sine sanguinis effusione: aperte demonstrans quia non fieret peccati abolitio, nisi intercederet Domini nostri Iesu passio. Et nisi esset ipse pro peccatis oblatio, per quem nobis datur omnium peccatorum remissio. O quale sacramentum, quo veniente, cessat omne peccatum! o quale sacrificium, quo redolente, fugit omne delictum! o qualis sacerdos, qui semetipsum obtulit: vt ingratos seruos a perpetua morte, sua morte faceret liberos! Factos etiam liberos fratres vocat,  filios. Eia, fratres dilectissimi, studeamus toto mentis affectu esse pacifici: vt mereamur vocari,  esse filij Dei. Faciamus, prout ipse donauerit, voluntatem Dei, vt potestate accepta, possimus adoptiui fratres eius fieri, qui secundum fidem,  confessionem primi Apostolorum Petri, est naturalis,  vnicus filius Dei viui. Cum quo viuit  regnat per infinita secula Deus, in vnitate Spiritus sancti, qui nos perpetua pace custodiat, suumque Pascha digna veneratione continue celebrare concedat. Amen.