Idem namque sanctus Maiolus, sicut est mitis  propitius suaue iugum Domini portantibus, sic castigator manet districtus, in incredulitatis duritia permanentibus. Hoc quædam mulier de Magniaco villa per semetipsam apprehendit hoc modo. Vespertinali namque hora, vigilias sancti Maioli aliis celebrantibus, hæc a textrino suo opere nolebat recedere, cuius præsumptionem digna subsequuta est castigatio: nam instrumentum quoddam ferreum, operi illius aptum, sic manui illius adhæsit, incuruatis  infixis digitis in palma, vt videretur inibi esse quasi natum. Quod volūtarie acceptum, præsumptuose retentum, voluntarie reliquisset, si illi post pœnam licuisset,  cum vicinis festiuitatem sancti Maioli custodisset. Vnde ipsa mulier recognita suæ nequitiæ culpa, in crastino sancti Maioli venit adiutorium requisitura: quam innumerabilis multitudo populi, sicut ad festiuitatem eiusdem sancti conuenerat, illud correptionis signum manu ferentem, ammirando conspexit. Hæc in Ecclesia  ante S. Maioli sepulchrum,  inter multam populorum turbam, negligentiæ suæ narrat euentū, pro quo talem in præsenti pœnam sustinebat. Sed quidam malæ curiositatis infecti vitio, hoc eam fingere pensantes portentu aliquo, manum arripiunt: digitos ipsius omni conamine, omnique artificioso studio aperire volunt, sed humanum ingenium aperire non potuit, quod clausit illud Dauidicum sceptrum de quo dicitur. Qui aperis,  nemo claudit, claudis,  nemo aperit. His itaque circumuallata aduersitatibus, hinc verecundia, hinc diuina vltione,  populorū derisa exprobratione, salutare illud consilij capit, vt inuocet Deum, sanctumque Maiolum deprecetur esse sui adiutorem. Dum itaque in hoc sedula permanet, diuina ei pietas adest, quæ illico manum illius aperuit, sic quoque illud demonstratiuum negligentiæ serrum ad terram cecidit. Et ad comprobandum veræ virtutis indicium, pene tota videbatur manus eo loco esse rimata  arsa, vbi illud ferrum iacuerat,  singulorū digitorum numerus in ipsa palma videbatur profundius impressus,  ea loca repleta erāt sanguine, vbi infixus fuerat vnusquisque. Hoc ammirabili sanata signo, hilaris redit ad propria, non incredula amplius miraculorum  virtutum sancti Maioli.