Paschalis, episcopus, servus servorum Dei, dilecto fratri Simoni, abbati Floriacensis monasterii, ejusque legitimis successoribus, in perpetuum. Religioso voto et piæ petitioni non solum annuendum verum etiam præeundum videtur, tunc enim augetur religio cum justa non excluditur postulatio; prævenienda quidem sunt vota sanctorum et a tumultibus sæcularibus procul sunt amovendi qui militant Regi cœlesti, ut bonorum operum status non decrescat, sed eorum fructus in cœlestibus augeatur. Petisti igitur, dilectissime frater Simon, ut Floriacense monasterium more prædecessorum nostrorum sub tuitione Romanæ ecclesiæ susciperemus, quatenus ibi servetur religio et spiritualis devotio assidue augeatur, et quia apostolatus amministrationem, nullis exigentibus meritis, sed Deo auctore, suscepimus, oportet nos omnium ecclesiarum curam gerere, illarum maxime in quibus viri religionis intemeratæ sunt constituti. Hac igitur auctoritate per præsens privilegium confirmamus atque statuimus ut nulli regum, nulli comitum, nulli antistitum, nulli cuiquam alii de rebus quæ jam dicto monasterio juste a fidelibus collatæ sunt et concessæ vel deinceps canonice conferendæ sub qualibet occasionis specie, liceat minuere vel auferre seu ablatas retinere. Inter quas nominatim eidem monasterio confirmamus ecclesiam sancti Benedicti de Patriciaco cum pertinentiis suis, ecclesiam sancti Petri de Regula, ecclesiam sancti Jacobi de Beurone, ecclesiam sancti Benedicti de Capite Cervio, ecclesiam sancti Petri de Castello novo, ecclesiam sancti Martini de Valliaco, ecclesiam sancti Martini de Gordone castro, ecclesiam sancti Petri de Giomensi castro, ecclesiam sanctæ Mariæ de sancto Bricio, ecclesiam sancti Aniani in confinio Soliacensi, ecclesiam sanctæ Mariæ de Cataletta, ecclesiam sancti Martini de Dusione, ecclesiam sancti Benedicti de Tricassino, cum universis earum pertinentiis, ecclesiam sancti Petri Stampensis, ecclesiam sancti Martini de Baldrici Villare cum omnibus earum appenditiis. Præterea decernimus ut nulli liceat cœnobium illud perturbare vel inquietare seu vexationibus servos Dei fatigare aut quæ canonice sunt concessa auferre, sed omnia in integrum conserventur eorum usibus pro quorum sustentatione et gubernatione eidem monasterio sunt collata. Decernimus etiam ut nulli episcoporum liceat aliquas ordinationes in eodem monasterio facere seu publicas missas celebrare, nisi ab abbate fuerit invitatus. Obeunte vero te, nunc loci ipsius abbate, vel quocumque successorum tuorum, nullus ibi eligatur violentia vel aliqua subreptionis astutia, sed quem fratres communi consensu elegerint, vel pars fratrum sanioris consilii; electus vero, benedictionem et cœtera omnia secundum privilegia prædecessorum nostrorum obtineat. Denique si abbas ab aliquo impetitus fuerit aliquo crimine et viderit se prægravari, libenter appellet apostolicam sedem, ad quam confugium et refugium habeat et nec ulterius ab aliquo judicetur et quotiescumque necessitatem veniendi Romam habuerit, modis omnibus liceat. Si vero contigerit ut anathematis gladio terræ illius feriantur habitatores, fratres ejusdem monasterii divinum officium absolute peragant exclusis omnibus aliis. Si quis autem sciens contra hujus nostri decreti paginam agere temptaverit, secundo vel tertio ammonitus, nisi resipuerit, communione privetur, qui vero observator extiterit, et hic benedictionem percipiat et in futurum præmia pacis æternæ inveniat. [Amen. Amen. Amen.] (Rota, cum cruce cujus in angulis: SS. Petrus ||. SS. Paulus ||. Pascha|lis || secund. | papa; et inter circulos: FAC MECUM DOMINE SIGNUM IN BONUM.) BENE VALETE (in modo monogrammatis). Ego Paschalis catholicæ ecclesiæ episcopus SS. Datum Beneventi per manus Gualterii diaconi et cardinalis sanctæ romanæ ecclesiæ, anno dominicæ incarnationis M° CIII et IIII° anno pontificatus domni Paschalis secundi papæ, IV° nonas novembris, indictione XI.