EX quo amplectēda reuerentia vestra nuper a Cluniaco recessit, muta vobis permāsit lingua mea, sed non tacuit de vobis conscientia mea. Siluit allocutio, sed non siluit deuotio: tepuit loquacitas, sed non refriguit charitas. Nec mirum. Cū enim omnes pene Cluniacensis ouilis amici, cum omnes prouisores, cum omnes benefactores, in vobis vno confluxerint: non est mirandum, si per multos olim diuisus noster amor, ad vos solum concurrerit. Sed quoniam istud apud vos constare certum habemus, non sunt de his multiplicanda verba: neque quod optime nostis, fastidiose replicandum. Illud tamē, quod nunc mihi fuit causa scribendi, requiro, illud summopere mihi, vestrisque rescribendū deposco: quis regni Anglici, sed maxime quis vester vestrorumque sit status, quæ corporis incolumitas, quæ rerum prosperitas: qualiter nostra quoque loca se habeāt, vtrum pace lætētur, an adhuc dubia sub sorte laborent: quæ nostrorum conuersatio, quæ sit fama. Ista omnia idcirco a vobis requiro, quia vobis maxime nostra omnia innituntur,  a vobis singulare post Deum, vt nostis, auxiliū præstolantur. Fratres nostri, filij vestri pro vobis assidue omnipotentis misericordiæ affectibus  precibus supplicantes, reuerentiam vestram venerādo salutant,  vt etiam apud Dominum eorum memoriam habeatis implorant.