Iam vero ipsa Natalis Domini vigilia, transcursis more suo deuote tam nocturnis, quam diurnis officiis, iamque vespertina hora instante, Dominicum corpus sibi rogat afferri. Quo allato, audite, inquit fratribus, confessionem meam,  fidei meæ hic  in æternum testes adestote. Confiteor, ait, hoc sacrum Saluatoris mei corpus, illud vere  essentialiter esse, quod de sancta Virgine ab ipso sumptum est, quod pro mundi salute in cruce pependit, quod in sepulchro positum est, quod tertia die a mortuis resurrexit, quod in cœlos ascendit, quod venturum est iudicare viuos  mortuos,  seculum per ignem. Per ipsum credo incorporari ei,  fieri vnum cum ipso,  habere vitam æternam. Hoc dicens, refectus coram fratribus, eodem salutari Christi corpore, per carnem illam, quæ dat vitam in æternum, ad æternitatem futuram idoneus factus est. Cumque prima sacræ noctis vigilia aduenisset,  signa totius vrbis ad nocturnas laudes pulsari audisset, statim tota mente ac voce, in vocem exultationis prorumpens, qua poterat voce, quo poterat gestu lætitiæ, Christus natus est nobis, Gloria in excelsis Deo, sociis  omnibus inclamabat. Angelico vero hymno, sicut ad Missas canitur, ex integro decantato, reliqua circunstantibus ad quæ non sufficiebat dimisit. Animo tamen ad illas sacras Dominici Natalis laudes suspensus, quoties in cantibus, quoties in lectionibus, beatæ Virginis matris Domini nomen legi vel cantari aduertebat, toties oculis sursum leuatis, toties manibus in cœlum extensis, vbi mens eius conuersaretur, quo sancta illa anima raperetur, monstrabat. Iamque nocturnis laudibus consummatis, dum sacerdos astans sacro altari, Missam quæ dicitur de nocte cantaret, erexit se nisu quo potuit,  iuuante se quodam fratre, quia vires ad standum deerant, in lecto resedit. Conuersusque ad Dominicam Crucem quæ coram erat, velut si in ipsa Saluatorem, vt olim crucifixum, conspiceret, ait. Iam o misericors Saluator tempus est, vt quod promisisti adimpleas,  tuo instante Natali a vita mortali migrandi,  ad te, qui vita es æterna, transmigrandi, licentiam concedas. Hoc vltimo verbo postquam cunctis sermonibus suis finem dedit, in lectum reclinatus, indeque post modicum ad cilicium cinere conspersum, a fratribus translatus est. Sæpe autem eosdem fratres ante rogauerat, ne se casu aliquo, nisi in cinere  cicilio Christiano more mori permitterent. Timebat enim, ne qualibet infirmitatis eius compassione ducti, hoc prætermitterent, vel negligerent. In quo sicut  in aliis, Martini sui exempla  verba sequi nitebatur, qui sicut omnibus notum est, discipulis moriens prædicabat, non debere Christianum nisi in cinere mori. Vbi  Matthæus a suis vel fratribus vel discipulis collocatus, horam vocationis suæ vltimam sustinebat. Qua iam instante, dum noctis tenebræ in lucem verterentur,  a monachorum in eadem Ecclesia constitutorum conuentu, ad secundam Missam cantaretur, Lux fulgebit hodie super nos, Matthæus vere monachus  Pontifex Dei, densas Ægyptiorum, hoc est mundi huius tenebras deseruit,  per mortem carnis, ad sempiternam lucem  vitam peruenit.