Alexander, episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Nazareno archiepiscopo, Bethleemitano, Acconensi et Liddensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem. Quam nobilis celebrisque per orbem ecclesia Cluniacensis existat, et quanta gloria prefulgeat, meritorum gratia premineat sanctitatis, et fragrantia sit decorata virtutum, quot etiam sue religionis odore ac bone conversationis exemplo, ad pie et religiose vivendum instruxerit, universus fere mundus agnoscit. Unde quia jam dicta ecclesia, nullo mediante, apostolice sedis adheret, et religionis est illustrata virtute, eam sicut specialem filiam uberiori affectu diligimus, et ad ejus commodum et incrementum per nos et per alios votivis cordis affectibus aspiramus. Sane cum dilectus filius noster T[ebaldus], prior de Crispeio, predicte ecclesie monachus, coram karissimo in Christo filio nostro A[malrico], illustri Jerosolimorum rege, prout ejus assertione accepimus, proposuisset quod prefata ecclesia in regno suo, sicut habet in aliis regnis, ecclesiam sue religioni subditam non haberet, et eundem regem super hoc suppliciter et devote ipse, sicut vir pius et clemens et religionis amator, suum ad petitionem ejus animum inclinavit, et quod huic rei placida mente faveret adjecit. Verum quoniam monasterium de Palmareia religione qua olim fulgebat, quod dolenter dicimus, est destitutum, et ad debitum commissi nobis officii spectat religionem plantare, et in locis studiosius reformare, in quibus est deformata, fraternitatem vestram per apostolica scripta rogamus, monemus atque precipimus, quatenus si monasterium illud, inspectis privilegiis ejus, ad jurisdictionem Beati Petri specialiter pertinere noveritis, fratribus Cluniacensibus, ad instituendam ibi religionem suam, auctoritate nostra in perpetuum, tanquam a nobis concessum assignetis, occasione et appellatione cessante. Si autem ad episcopum Tyberiadensem pertinet, vos nichilominus omnem operam et sollicitudinem quam poteritis, ut eisdem concedatur fratribus et eorum ecclesie ac religioni jure perpetuo supponat, salvo jure quod ibi consuevit habere episcopus, adhibeatis, ita quod studium et diligentia vestra debeat super hoc commendari, et nos uberiores vobis gratiarum actiones debeamus referre. Nos enim nulla ratione pati possumus vel debemus, ut in predicto loco debea[n]t monastica deperire, sed tanto amplius volumus et desideramus in loco illo religionem de ordine Cluniacensi reformari, quanto in majorem provenire profectum credimus animarum et incrementa succedere speramus virtutum. Quod vos utique tanto debetis libentius agere, et ad hoc animos vestros inducere, quanto circa hoc nostrum cognoscitis desiderium et voluntatem existere promptiorem et ecclesia Cluniacensis majori religione preminet, et ad nos cura et sollicitudo ejus specialius noscitur pertinere. Ceterum si omnes huic rei non poteritis interesse, alii vestrum, quod supradictum est, studiosius exequantur. Nobis namque probrosum nimis existeret et fratribus illis valde ignominiosum, si tantum inutiliter et sine complemento sui desiderii laborem sustinerent. Datum Tusculi, XIII kal. novembris.