Cum ferme quidquid in mundo agitur ab humana memoria cito decidat nisi scripto retineatur, hujus rei noticiam existere desideramus in memoriam, quod Hugo de Marneio, dum in sanitate corporis vigebat, Deo et beato martiri Marcello alodium suum ubicumque jaceret, pro remedio anime sue et antecessorum suorum animarum, dedit atque concessit. Et, in extremo examine positus, donum illud, per manus parentum et amicorum suorum, iterum confirmavit, hoc unum retinens ut illud tantillulum quod uxori sue in dotalitium dederat, ipse in vita sua pacifice possideret, tali tenore ut post mortem illius ad prefati martiris locum totum redeat. Transacto autem spacio temporis, post mortem prelocuti Hugonis, duo nepotes ejus, Hugo Brunus et Rodulfus frater suus, quod bene fecerat in calumpniam posuerunt. Quam calumpniam predicti martiris monachi extinguere cupientes, de generalitate fratrum prenominatis calumpniatoribus tanta dederunt, solidos tredecim videlicet, quatinus donum illud, quod avunculus ipsorum fecerat, iterum confirmaverunt. Ad ultimum vero quidam miles nomine Bauduinus, habens neptam predicti Hugonis legali matrimonio qui donum fecerat, de eodem dono calumpniam movit. Quapropter prenominati monachi ei X solidos de rebus suis largientes apud eum consecuti sunt, quod donum illud concessit atque omnino confirmavit. Si quis autem presumpserit huic dono contrarius existere, aut generalitati supradictorum monachorum subtrahere, nisi vivus resipuerit, sub anathemate maneat, et cum impiis eternaliter penis defunctus subjacent. Facta est vero hec cartula sub vice Hugonis cantoris, Tetbaudo dictante, tempore Iotsaldi episcopi, regnante Ludovico rege francorum. De dono Hugonis Marneii fuerunt testes hi qui hic sub titulantur: S. Widonis de Marneio; S. Hugonis Bruni et Rodulphi de Micun et Duranni de Prato caminello. De confirmatione Hugonis Bruni et Rodulphi fratris sui sunt testes: Arveius de Muo; Stephanus de Sancta Helena. De confirmatione Bauduini sunt testes: Milo Calvatus et Stephanus de Sancta Helena.