mella, uelut apes prudentissima, diuine gratie,
flosculos decerpebat. Et intra pectoris sui con-
clauim recondens, ad summe sanctitatis dulcedinem, atque
perfectionis culmen enitebatur.       V.
HINC ITERVM IN INSVLAM MARINAM
que Lirinum nuncupatur, monasterium petit, ubi
tunc temporis, et nunc usque districtio regularis, et
patrum sanctorum instituta, inuiolata perdurant.
Causa autem huius itineris laborem subeundi, haec fuit.
Crescente in suo coenobio monachorum caterua,
coepit ancxio corde pensare, quid melius foret,
quidue salubrius mercedis cumulo obueniret, si
plebi dominando preesset, aut subiectus aliis oboe-
diendo, sub obtentu religionis proficeret. Fuit tan-
dem consilii, melius esse sub uinculo mortificatio-
nis se subdere, quam aliis imperando dominari.
Denique huius religionis gratia capessende, duobus
secum comitantibus fratribus, densissimas noctis tenebras,
captans aufugit. Ubi cum fuisset exceptus, humi-
litatis causa, sui reticuit propositi dignitatem.

