STATVTVM est, ne in Responsoriis vel Antiphonis, quæ sunt de Baptismate Domini, aliquis Cluniacensium dicat, vel cantet, Ipsum audite, sicut verbi gratia, antiquitus in Responsorio, quod sic incipit, In columbæ specie Spiritus sanctus visus est, paterna vox audita est. Hic est filius meus dilectus, in quo mihi complacui, addi solebat, Ipsum audite. Item, sicut in Antiphona, quæ talis est, Vox de cœlo sonuit,  vox patris audita est. Hic est filius meus in quo mihi complacui,  in similibus si quæ sunt vel Antiphonæ, vel Responsoria, interdictum est, ne quis addat, Ipsum audite. Causa instituti huius fuit, euidens  apertum mendacium, quod cantantes vel legentes inconsiderate proferebant, quando sacris illis verbis addebant, Ipsum audite. Testes huius rei sunt non quilibet, sed ipsi sanctissimi  veridici Euangelistæ, Matthæus, Marcus,  Lucas, qui pari sententia scribentes, apparuisse spiritum Dei super baptisatum Christum in specie columbæ,  vocem patris de cœlo factam, vel Hic est filius meus in quo mihi complacui, vel Tu es filius meus, in te complacui mihi, nusquam addiderunt, Ipsum audite. Addita sunt hæc verba, non in Christi baptismate, sed in eius transfiguratione. In illa, inquam, Transfiguratione adiunctum est, verbis similibus, Ipsum audite, sed  ipsa ratio hoc lucide declarat. Nam cum in Christi baptismate vocem illam omnipotentis Patris solus post Christum Baptista audierit, non diceretur soli, ipsum audite, sed ipsum audi. Vnde apparet, quod non illi, qui solus erat, hoc in baptismate dictum est, sed tribus Apostolis, Petro, Iacobo,  Ioanni,  in ipsis,  per ipsos, vniuersali Ecclesiæ, quam præsignabant, non singulari, sed plurali numero in Domini Transfiguratione præceptum est, ipsum audite.