Mandandum est litteris, quod servandum posteris jure decernitur. Sic quippe ut in plurimis, experimur, prior sæpe studio in industria utiliter sane præsentium præceptum est fraudi vel provisum Trolium ob istius modi ergo cautelans, ego quoque Vuilencus, dei aut voluntate, aut permissione, Lingonensis Episcopo, per hoc memoralie scriptum et nostrum sigillum transmitto noticæ futurorum, qualiter vetus querela, quæ de duabus Ecclesiis Stabulis scilicet, et Darleis, inter canonicos sancti Stephani Divionensis, et sancti Sequani monachos diu extiterat, nostra demum cura, et in nostra curia judicio terminata sit. Cum enim crebro me Canonici adversus, monachos compellassent, et de ipsis a nostra qualicumque auctoritate justiciam flagitassent, diem tandem præterminandæ causæ Lingonis utruisque statuimus. Quo convenientibus utruisque Ecclesiæ abbatibus, productum ad medium est a Canonicis scriptum, quod cujusdam nostri predecessoris antiqua donatione, prædictas Ecclesias. Ecclesiæ sancti stephani tanquam menbra capiti cum earum appendiciis assignaret. Econtra eas suo vendicare Justi jure trecennalis; Possessionis monachi nitebantur. Sed eam infirmare pars altera satagebat: Asserebat enim se exinde sepius monachos adjus appellasse, illos renuisse justiciam, subterfugine judi cium, idque se posse legitimis probare testibus presumebat. De his itaque venerabilis frater coæpiscopus noster Galterius cabilonensis, et reverendus abbas Girardus Besuensis, nec non et Ayrardus, nostræ Ecclesiæ decanus, cum duobus archidiaconis nostris, Jocelino, et Garnerio, ac non nullis aliis clericis, euntes in partem, diligenter inter se disserverunt, studioseque discursis partum rationibus, communi tandem sentencia, canonicis ecclesias adjudicaverunt; si tamen probare possent, quod de possessionis concussione preddixerant. Recepto itaque abutraque parte, laudatoque judicio, diem alium producendi et examinendi testes apud Divionem constituimus. Quod cum in nostra rursus præsentia convenissent, judicio ex ordine, sicut Lingonis factum fuerat, recensito, a partibus recognito denuoque laudato, canonici quidem canonice implere quod promiserant parati fuerunt, sed monachi tergiversantes gratiari quippe vel a justicia graviter ferebant, illorum probationem, nec infirmare valuerunt, nec tamen recepere voluerunt, judicioque minime executo recesserunt. Nobis vero visum fuit, in irrationabiliter ut putamus, debere jam nichilominus investiri canonicos, ut pote qui irrefragabiliter per omnia judicio acquiescerent, et ordine judicario partes suas sufficienter persecuti fuissent. Itaque judicio et consilio prædicti Cabilonensis Episcopi simulque abbatum, religiosorum, qui præsentes tunc forte fuerunt, Cisteriensis, Bessuensis, Claravellerius, canonicos de præfatis Ecclesiis ipsarumque appendiciis, hoc ordine, et hac ratione investivinus, imo Ecclesiæ jus suum antiquam, dictante equitate, restituimus. Post hoc, monachis minime quescentibus, ipsorum studio et opera factum est, ut res in noticia quoque venerabilis Raynaldi, metropolitani nostri, perveniret; sed quid apud ipsum conqueri ausi sunt, quod quasi per judicium sustinuissent. Ceterum vir prudens et rectus rei geste seriem diligenter auscultans, nil quod æquitati adversari videretur advertit, ita ut et judicium approbaret, et in vestituram sigilli munimine confirmaret. Facta sunt hæc anno ab incarnatione domini millesimo centesimo vicesimo nono, epacta vicesima octavia concurrente, prima Indicatione VII præsidente in sede apostolica honorio papa secundo, Regnante rege francorum Ludovico.