Legi literas a vobis scriptas mihi, in quibus incommodo meo compatimini:  non spirituali suffragio tantum, sed  arte physica mihi mederi conamini. Ago gratias sollicitudini piæ,  affectum filialem ea, qua decet, benigna dulcique mente complector. Sed miror vnde Iesu Christi scholasticæ Hippocratis scholas redolent: vnde merces Babylonicas Hierusalem filiæ mercatæ sint. Non contemno quidem adiumenta medicinalia, corruptæ plerumque naturæ medentia: maxime cum legam medicinam ab Altissimo creatam, Christumque dicentem audiam. Non egent qui sani sunt medico, sed qui male habent. Accuso tamen hostes naturæ, interfectrices carnis propriæ, crucifixas cum crucifixo: rursum de vita, rursum de remediis vitæ, rursum de statu corporum cogitare. An mente excidit verbum solemne Agathæ virginis: Medicinam carnalem corpori meo nunquam exhibui? An illa tantum ancilla Christi? an illa tantum sponsa Christi? Nonne  vos ancillæ? nonne  vos sponsæ? Et Martyr illa quidem  virgo, longe vobis præstantius, longe vobis sublimius. Sed non abhorret ab ipsa vestrum propositum: quando  sui generis martyrio Deo seruitis,  virgineo flore cœlestium camporum speciem decoratis. Lætor plane, lætabor non parum, mihi credite filiæ: si de propagine mea, si de sanguine meo, sublimes illæ totoque orbe celebres virgines, Agatha, Agnes, Fides, ac reliquæ: ipsaque, quod longe dignius est, Virgo virginum, vos pedissequas quandoque habuerint. Ego quidem, vt dixi, si illæ vos famulas, ne dicam socias, habere dignatæ fuerint, gaudens gaudebo in Domino,  exultabo in Iesu salutari meo. At vos, o meæ, vt sic dicam, virgines, o ancillæ, immo Regis æterni sponsæ: si tamen non de fatuis, sed de prudentibus virginibus fueritis: cum talium vos socias esse contigerit, quanto gaudio tripudiabitis, quanta lætitia exultabitis? Quæ iocunditas illa, miseris mortalibus ignota: qua torrente voluptatis ipsius potatæ, insatiabili satietate ab illo, apud quem est fons vitæ, post has tam densas, tam odibiles Ægypti tenebras, in lumine eius videbitis lumen? Quid erit tunc, quid fiet tunc apud vos, quando post Marciniacensem carcerem, in liberum puri ætheris fulgorem euaseritis:  in illa quæ sursum est, Hierusalem, quæ est, iuxta Apostolum, mater nostra: carne vestra,  corde exultante in Deum viuum, dixeritis, cantaueritis, Sicut audiuimus, sic vidimus in ciuitate Domini virtutum: in ciuitate Dei nostri? Quid erit, quando cœlorum rex Iesus pro breui continentia  sanctitate, clementi dextera alluserit puellis suis, ancillis suis, virginibus suis? Quanta illa, quamque incogitabilis felicitas, vt alios taceam, ipsis summis Apostolis in vita illa, quam promisit non mendax Deus, non vbique Christum sequentibus,  vos cum vtriusque sexus choro virgineo, Agnum Virginis filium virginali fiducia sequi quocunque ierit? Fulgebunt quidem illi, vt Sol in regno Patris sui:  sicut stellæ lucentes in perpetuam æternitatem, longe maiorem, longe celsiorem pro meritis sui generis gloriam obtinebūt. Non poterunt tamen adæquari vobis in hac parte, nec illud priuilegium, quod sola felix virginitas promeretur, licet inæstimabiliter rutilans sanctorum innumerabilium legio possidebit. Hinc Augustinus noster. Pergite itaque sancti Dei, pueri, ac puellæ, mares, ac feminæ, cælibes  innuptæ, pergite perseueranter in finem, laudate Dominum dulcius, quem cogitatis vberius. Sperate felicius, cui seruitis instantius. Amate ardentius, cui placetis attentius. Lumbis accinctis  lucernis ardentibus, expectate Dominum quando veniat a nuptiis. Vos affertis ad nuptias Agni canticum nouum, quod cantabitis in citharis vestris. Non vtique tale, quale cantat vniuersa terra, cui dicitur. Cantate Domino canticum nouum: cantate Domino omnis terra: sed tale nemo poterit dicere nisi vos. Sic enim vos vidit in Apocalypsi quidam præ cæteris dilectus Agno, qui discumbere super pectus eius solitus erat:  bibebat,  eructabat mirabilia super cœlestia, Verbum Deum. Ipse vos vidit duodecies duodena millia sanctorum citharœdorum, illibatæ virginitatis in corpore, inuiolatæ veritatis in corde. Et quia sequimini Agnum quocunque ierit, scripsit ille de vobis. Quo ire putamus hunc Agnum, quo nemo eum sequi, vel audeat, vel valeat, nisi vos? Quo putamus eum ire, in quo saltus  prata? Vbi credo sunt graminea gaudia, non gaudia huius seculi vana,  insaniæ mendaces: nec gaudia, qualia in ipso regno Dei cæteris non virginibus: sed gaudia a cæterorum omnium gaudiorum sorte distincta. Gaudia propria virginum Christi, non sunt eadem non virginum quamuis Christi. Nam sunt quidem aliis alia, sed nullis talia. Gaudia propria virginum Christi de Christo, in Christo, cum Christo: post Christum, per Christum, propter Christum. Ite, in hæc sequimini Agnum, quia  Agni caro vtique virgo. Hoc enim se retinuit auctus, quod matri non abstulit conceptus,  natus. Merito sequimini virginitate cordis  carnis, quocumque ierit. Quid est enim sequi, nisi imitari? Quia Christus pro nobis passus est, vobis relinquens exemplum, sicut ait Apostolus Petrus, vt sequamur vestigia eius. Hunc in eo quisque sequitur, in quo imitatur, non inquantum ille filius Dei est, vnus per quem facta sunt omnia: sed inquantum filiis hominum, quæ oportebat, in se præbuit imitanda. Et multa in illo ad imitandum omnibus proponuntur: virginitas autem carnis non omnibus. Non enim habent quid faciant, vt virgines sint: in quibus iam factum est, vt virgines non sint. Sequantur itaque Agnum cæteri fideles, qui virginitatem corporis amiserunt: non quocunque ille ierit, sed quocumq. illi potuerint. Possunt autē vbique, pręter quā cū in decore virginitatis incedit. Sed ecce ille Agnus graditur itinere virginali. Quomodo post eum ibunt, qui hoc amiserunt, quod nullatenus recipiunt? Vos ergo, vos ite post eum virgines eius: vos illuc ite post eum, quæ propter hoc vnum quocunque ierit, sequimini eum. Ad quodlibet enim aliud sanctitatis, quo eum sequantur, hortari possumus coniugatos: præter hoc quod irreparabiliter amiserunt. Vos itaque eum sequimini, tenendo perseueranter quod vouistis ardenter. Facite cum potestis, ne virginitatis bonum a vobis pereat: cui facere nihil potestis, vt redeat. Videbit vos cætera multitudo fidelium, quæ Agnum ad hoc sequi non potest. Videbit, nec inuidebit:  collætando vobis, quod in se non habet, habebit in vobis. Nam  illud canticum nouum proprie vestrum dicere non poterit. Audire autem poterit,  delectari tam excellenti bono. Sed vos quæ  dicetis  audietis: quia quod dicetis, a vobis audietis, felicius exultabitis, iocundiusque regnabitis. De maiore tamen vestro gaudio nullus mœror erit. Agnus quippe ille quem vos, quocumque ierit, sequimini, nec eos deserit, qui eum quo vos non valent sequi:  vobis præibit,  ab eis non abibit, cum erit Deus omnia in omnibus. Et qui minus habebunt, a vobis non abhorrebunt. Vbi enim nulla est inuidia, concors est differentia. Præsumite itaque, fidite, roboramini, permanete: quæ vouetis  redditis Domino Deo vestro vota perpetuæ continentiæ, non propter præsens seculum, sed propter regnum cœlorum. Quanta filiæ, quanta virginitatis est laus? Merebitur si perstiterit Margarita mea: quod nō meretur Magdalena Maria. Quare hoc? quia non patientia, non humilitas, nec ipsa charitas, non quælibet alia virtus soror dicitur Angelorum: sed virginitas. Hinc beatus Hieronymus, Bene Angelus ad Virginem mittitur, quia semper est Angelis cognata virginitas. Profecto in carne præter carnem viuere, non terrena vita est, sed cœlestis. Vnde in carne Angelicam gloriam adquirere, maius est meritum, quam habere. Esse enim Angelum felicitatis est, esse vero Virginem virtutis: dum hoc obtinere viribus nititur cū gratia, quod habet Angelus ex natura. Hinc rursum Augustinus. Ecce iam tales estis: quia  tales esse debetis. Hæc addita virginitati, Angelicam vitam hominibus,  cœli mores exhibent terris. Si ergo nuptias contempsistis filiorum hominum: toto corde amate speciosum forma præ filiis hominū. Vacat vobis, liberum est cor a coniugalibus vinculis. Inspicite pulchritudinem amatoris vestri, cogitate æqualem Patri: subditum etiam  matri, in cœlis dominantem,  in terris seruientem. Creantem omnia, creatum inter omnia. Illud ipsum quod in eo derident superbi, inspicite quam pulchrum sit: internis luminibus inspicite vulnera pendentis, cicatrices resurgentis, sanguinem morientis, precium credentis, commercium redimentis. Hæc quanti valeant, cogitate: hæc in statera charitatis appēdite:  quicquid moris in nuptias vestras impendendum habebatis, illi impendite. Bene quod interiorem vestram pulchritudinem quærit, vbi vobis dedit potestatem filias Dei fieri. Non quærit a vobis pulchram carnem. Non est qui de vobis quisquam mentiatur,  faciat sæuire zelantem. Videte cū quanta securitate ametis, cui displicere falsis opinionibus non timetis. Vir  vxor amant se, quoniam vident se:  quod non vident, timent in se. Nec certi gaudent ex eo quod in manifesto est, dum in occulto suspicantur plerumque quod non est. Vos in isto quem oculis non videtis,  fide conspicitis, nec habetis quod reprehendatis: nec eum metuitis, ne falso forsitan offendatis. Si ergo magnum amorem coniugibus deberetis: eum propter quem coniuges habere noluistis, quantum amare debetis? Voto vobis figatur in corde, qui pro vobis fixus est in cruce. Totum teneat in animo vestro, quicquid noluistis occupari connubio. Parum vos amare non licet, propter quē non amastis  quod liceret. Sic amantibus mitem  humilem corde, nullam vobis superbiam pertimesco. Inde  sanctus Ambrosius. Vobis autem virgines sanctæ speciale præsidium est, quod pudore intemerato sacrum Domini seruatis cubile. Neque mirum, si pro vobis Angeli militant, quæ Angelorum moribus militatis. Meretur eorum præsidium castitas virginalis, quorum vitam imitatur. Et quid pluribus exequar laudem castitatis? Castitas etiam Angelum fecit. Qui eam seruauit, Angelus est: qui perdidit, diabolus. Hinc etiam nomen accepit. Virgo est, quæ Domino nubit: meretrix, quæ deos facit. Nā de resurrectione quid dicam, cuius præmia iam tenetis? In resurrectione autem neque nubunt, neque ducunt vxores: sed erunt sicut Angeli Dei in cœlo. Quod nobis promittitur, vobis præsto est: votorumque nostrorū vsus apud vos est. De hoc mundo estis,  non estis in hoc mundo. Seculum vos habere meruit, tenere non potuit. Quam præclarum est autem, Angelos propter intemperantiam suam in seculum cecidisse de cœlo: virgines vero propter castimoniam in cœlum transisse de seculo! Beatæ virgines, quas non illecebra sollicitat corporū, nō colluuio pręcipitat voluptatū. Cibus parsimoniæ, potus abstinentiæ, docent vicia nescire, qui docent causas nescire viciorum. Item idē Ambrosius. Hortus cōclusus soror mea sponsa, hortus cōclusus, fons signatus, eo quod in hortis huiusmodi impressa signaculis imagine Dei, sinceri fontis vnda resplendeat, ne volutabris spiritualium bestiarum sparsa cœno turbentur. Hinc ille murali septus spiritu pudor clauditur, ne pateat ad rapinam. Itaque sicut hortus furibus inaccessus, vitem redolet, flagrat oleam, rosam renidet: sic in vite religio, in oleo pax, in rosa pudor sacratæ virginitatis inolescāt. Hic est odor, quem Iacob Patriarcha flagrauit, quando meruit audire, Ecce odor filij mei, sicut odor agri pleni. Nam licet plenus omnibus fere fructibus fuerit ager Patriarchæ sancti: ille tamen fruges maiore virtutis labore germinauit, hic flores. Accingere itaque virgo,  si ius huiuscemodi tibi, vt hortus aspiret, Propheticis eum claude præceptis. Pone custodiam ori tuo,  ostium circuitus labiis tuis: vt etiam tu possis dicere. Sicut malum inter ligna syluarum: sic dilectus meus inter filios. Sub vmbra illius, quam desiderabam, sedi:  fructus eius dulcis gutturi meo. Inueni quem diligit anima mea: tenui eum, nec dimittam. Post ista tam sublimia, ac dulcia sanctorum verba, Audite, mihi charissimæ, excelsi nominis ac famæ Hilarium, ipsam carnalem filiam suam ad virginitatem, tam corporis, quam animæ conseruandam, proposita quadam veste diuina, ac margarita cœlesti, toto conamine inuitantem, atque exhortantem. Anno primo, ait sanctus Hilarius, vestem vidi. Vidi, filia, vidi, quod eloqui non possum. Nunquid non  sericum secundum subtilitatem eius spartum erat? Nunquid candori eius niues comparatæ non nigrescunt? Nunquid aurum iuxta fulgorem eius non liuidatur? Ipsi enim multi colores eius, amœna cuncta vincebant:  nihil prorsus poterat ei comparatum æquari. Post quæ vidi margaritam. Qua visa, statim concidi. Non enim potuerunt oculi mei sustinere tantum eius colorem. Nam nec cœli, nec lucis, nec maris, nec terræ species, pulchritudini eius erat comparare. Hæc quidem Hilarius filiæ. Sed adhuc in fine omnium veniat magnus Cyprianus Carthaginensis, cunctis præcedentibus æqualis officio, par magisterio, maior martyrio. Ait enim. Nunc nobis ad virgines sermo est, quarum quo sublimior gloria, maior  cura est. Flos est ille Ecclesiastici germinis: decus, atque ornamentum gratiæ spiritualis. Læta indoles laudis  honoris, opus integrum atque incorruptum Dei: imago respondēs ad sanctimoniam Domini, illustrior portio gregis Christi. Gaudet per illas, atque in illis largiter florens Ecclesiæ matris gloriosa fœcunditas: quantoque plus copiosa virginitas numero suo addit, gaudium matris augescit. Ad has loquimur, has hortamur: affectione potius quam potestate. Æquales enim sunt Angelis Dei, cum sint filiæ resurrectionis. Quod futuri sumus, iam vos esse cœpistis. Vos resurrectionis gloriam in isto seculo iam tenetis. Per seculum sine seculi contagione transitis, cum castæ perseueratis:  virgines, Angelis Dei æquales estis. Tantum maneat  duret solida  illęsa virginitas:  vt cœpit fortiter,  iugiter perseueret. Quomodo portauimus imaginem eius, qui de limo est: portemus  imaginem eius, qui de cœlo est. Hanc imaginem virginitas portat, portat integritas: sanctitas portat,  veritas. Portant disciplinæ Dei memores iustitiam cum religione retinentes: stabiles in fide, humiles in timore. Ad omnem tolerantiam fortes, ad sustinendam iniuriam mites, ad faciendam misericordiam faciles: fraterna pace vnanimes, atque concordes. Quæ vos singula, o bonæ virgines, obseruare, diligere, implere debetis: quæ Deo  Christo vacantes, ad Dominum, cui vos dicastis,  maiore,  meliore parte præceditis. Prouectæ annis, iunioribus facite magisterium. Minores natu, præbete comparibus incitamentum. Hortamentis vos mutuis excitate, æmulis virtute documentis ad gloriam prouocate. Durate fortiter, spiritualiter pergite, peruenite feliciter: tantum mementote tunc nostri, cum incipiet in vobis virginitas honorari. Isti, charissimæ, de quorum libris velut de pratis florentissimis hos amœnos flores excerpsi, de summis sacerdotibus Dei sunt, doctores Latinæ Ecclesiæ: immo nisi multiplex diuersarum linguarum Barbaries obstaret, totius Christani orbis existunt. Horum vobis margaritas ostendi: horum ex aliqua parte super aurum  topazion preciosos  concupiscibiles thesauros coram vobis effudi. Superest, vt quod gratis offertur, ardenti animo suscipiatis, summo studio  cautela seruetis: meque de salute vestra plus cunctis mortalibus sollicitum, cum Angelica virginitate, altissima humilitate, sublimissima charitate Iesu Christo, vt ancillæ, immo vt eius sponsæ amabiles factæ fueritis, vobiscum gaudere faciatis. Recordamini beatæ matris meæ, sanctæ auiæ vestræ: recordamini, inquam, quanta fide, quam ignoto ac de supernis concepto charitatis feruore, vos adhuc puellulas, nec inter dexteram vel sinistram discernere valentes, mundo furata fuerit, diabolo subtraxerit, Deo obtulerit, sanctis sororibus adiunxerit. Metuebat illa, sicut ab ore eius sæpe apud Marciniacum audiui, ne forte ab hac misera valle lachrymarum, nutu vocantis Domini ante raperetur, quam vos de laqueo venantium ereptas videret: antequam in schola virtutum numero sanctarum adiunctas superstites sibi relinqueret. Respexit benignus Saluator ex alto humilitatem  preces ancillæ suæ:  ille qui replet in bonis desiderium suorum,  qui voluntatem timentium se facit, eius desiderium tandem impleuit. Sociauit vos choro virgineo, corpore. Videte, videte vt  sociauerit mente. Non sunt quidem omnes vobis cohabitantes virgines carne: sunt tamen, vt ait pater Augustinus, virgines fide. De quibus solemni die Natalis Domini solemniter clamat: Vbi iam non potest esse a concubitu caro integra, sit in fide virgo conscientia, secundum quam virgo est omnis Ecclesia. Iuxta quem sensum, tam de virginibus, quam de continenter sancteque viuentibus Apostolica tuba frequenter intonat. Despondi vos vni viro virginem castam exhibere Christo. In hoc choro virgineo feliciori sorte constitutæ, hoc est, non solum spiritu, sed  corpore illibatæ: iuxta monita eorum, quos præmisi, Sanctorum, vitam vestram disponite, mores componite, bonum certamen certate: cursum a teneris annis inchoatum, instanter currendo, feliciter consummate. Imitamini sorores vestras  matres, cum quibus Deo seruitis. Specialiter vero quam commemoraui felicem auiam vestram, quæ vos ad Deum præcessit:  quæ vt eam sequamini, non solum dum viueret, sed  nunc etiam mortua inuitat. Date mihi, obsecro, vocem magni Apostoli, vt possim vnicuique vestrum securus dicere: quod ille Timotheo discipulo scripsit. Gaudio impleor, recordationem accipiens eius fidei, quæ est in te non ficta: quæ  habitauit primum non quidem, vt ille ait, in auia tua Loide,  matre tua Eunice: sed in auia tua Raingarde,  in patre tuo Hugone: certus sum autem, quod  in te.