Avdita, dilectissimi,  vix credita Apostolici numeri,  cœlestis Collegij vestri tam subita  inopinata imminutione: fateor, quasi in extasi raptus diu stupui. Occurrebant mihi,  quasi violenter cordi meo se immergebant, hinc rei nouitas, illinc abyssus consiliorum Dei, hinc preciosa in conspectu Domini mors sanctorum eius, illinc mortis eiusdem ex humano affectu dolor: qui etsi sanctorum funeribus non debetur, ex diligentium tamen cordibus ipsa vi dilectionis extorquetur. Sed cum per aliquot dies ista mecum reputans,  quasi cum amicis beati Iob in terra sedens ac mœrens conticuissem: statui dilectioni vestræ mihi super aurum  topazion charæ scribere, atque statum animi vestri modo quo poteram rescire. Neque enim permitterem Epistolam meam me præuenire, si adeundi sanctitatem vestram mihi aliquatenus facultas data fuisset. Sed cum vniuersorum consonaret sententia, obstante immenso nimium aggere, neminem ad vos equitem posse ingredi, peditem me posse pergere desperaui. Nam revera, si vel illud fuisset possibile, non recusassem etiam hoc cum magno labore tentare. Vnde licet quam citius potero hoc me facturum confidam, hunc tamen nuncium quasi subsecuturi præcursorem vobis interim mitto. Et quamuis secundum vulgare prouerbium, stolidissimum videatur, humeris ligna ad siluam deferre,  aqua vrceo allata mare infundere: nihil tamen diffusa in cordibus vestris per Spiritum sanctum, qui datus est vobis, charitas potest contemnere, quod ex eiusdem charitatis videatur fonte descendere. Hortor igitur  obsecro, ac mecum quæ Cluniaci Domino Christo seruit,  vobis ex corde compatitur, tota fraternitas deprecatur: ne casum hunc cordi apponatis, ne inde plus iusto doleatis, ne iustorum morte, qua magis gaudere debetis, vos ipsos multis aliis confectos laboribus afficiatis. Nam si res bene perpenditur, non est quod vobis dolorem importet: sed est plane quod ingentem lætitiam subministret. Quis enim dolor illis debetur qui dolorem euaserunt? quæ lachrymæ, qui lachrymarum omnem materiam exuerunt, qui ad vitam illam peruenerunt, de qua in Apocalypsi Ioanni vox de cœlo ait, Absterget Deus omnem lachrymam ab oculis sanctorum,  mors non erit vltra, neque luctus, neque dolor? Quid, inquam, illis dolendum est, qui quod diu desiderauerunt, nunc tandem consequi meruerunt? Quid sane illi viuentes exoptabant, nisi quod Apostolus de se dicit, Cupio dissolui,  esse cum Christo? Nam quis viator prolixum iter laboriose peragens,  eodem itinere ad desideratam requiem tendens, tam stultus est, vt numquam ad requiem peruenire, numquam asperrimum viæ laborem velit finire? Quis agricola tam durus, vt hyeme vrgente, pluuiis ingruentibus, æstu feruente, terram tantum proscindere, semina serere, numquam fructus exoptet percipere? Quis negociator terra marique sæpe latrones perpessus, semper pauidus, semper suspectus, multa multotiens flagella vel vulnera passus: non toto affectu animi tantis malis carere,  multo cum lucro patriam parentesque reuisere concupiscat? Quis heres a patre constitutus, non omnis mentis annisu ad concessam hereditatem peruenire ambiat? Sic plane, dilectissimi, sic vere  absque dubio sic, sic de istis mortuis vestris, immo  nostris mortuis est sentiendum, credendum, dicendum: quia , secundum Euangelium, finita arcta via, quæ ducit ad vitam, perducti sunt ad vitam quæ dicit, Ego sum resurrectio  vita:  agriculturæ labore cessante, iuxta Psalmistam, qui seminauerunt in lachrymis: iam in gaudio metunt:  similes negotiatori quærenti bonas margaritas, multum de negotiatione sua etiam morientes lucrati sunt, qui vnam preciosam margaritam omnia vendentes emerunt, vtpote quibus viuere Christus erat,  mori lucrum,  boni filij ad hereditatem benigni patris moriendo peruenerunt. De qua Propheta. Cum dederit, inquit, dilectis suis somnum, ecce hereditas Domini. Vnde oportet, vt ait Apostolus, non contristari vos de dormientibus, sicut contristantur qui spem non habēt: nec quasi infelicibus eis cōdolere, sed quasi vt vere est, iam sempiterne beatis toto animo cōgaudere: quia  valde incongruum videtur, sociis vestris in superna lætantibus, vos pro eis deorsum dolere. Si quis tamen dolori locus esse potest, hic tantum videtur, quod eis quiescentibus vos adhuc laboratis, quod eorum cursu iam consummato vos anhelantes curritis: quod eis iam victoriarum palmam tenentibus, vos adhuc in certamine desudatis. Sed huic cogitationi facilis occurrit consolatio: quia quod illis iam contulit gloriam, vobis proficit ad coronam. Hoc enim camino, quo illi omni decocta rubigine splendificati sunt, vos etiam non inferius, quia nec eis mitius; immo fortasse durius, quoniam prolixius, purgamini. Nam etsi cum eis mortui non fuistis, mortis eorum gladio animas vestras pertranseunte, mortem nequaquam morientes tolerastis: quam iccirco duriorem sensistis, quia cum deficientibus ipsi deficere nō potuistis. Fecit hoc Dominus vt vos probaret, vt vos vobis etiam in hoc conflictu fortes aut infirmos ostenderet: vt virtutem vestram mundo ostendendo, infirmos roboraret. Nam quos ante mundus nouerat in pace fortes, hos Dei gratia largiente agnoscit in bello constantes. Libet æstuanti erga vos affectus mei desiderio se per verba diffundere: sed negociorum importunitas, ne nimis diffluat, cogit multa breuiare. Quapropter quoniam superno iudici ea via tentationis vos ex parte aggredi placuit, qua Iob iustus tentatus est,  quia tanti vos habuit cœlestis censura, vt ad tanti viri flagella perferenda vos idoneos iudicaret: libeat in subuersione cellarum  oppressione fratrum, omni cordis tranquillitate clamare, quod ille a vento deserti domo subuersa,  filiis ac filiabus eius ruina extinctis, adorans dixit. Dominus dedit, Dominus abstulit, sicut Domino placuit, ita factum est: sit nomen Domini benedictum. Aderit Dominus, qui non permittit aliquem tentari supra id quod potest, vt suo tempore aliis in duplum restitutis, sicut ad illum incolumes filij  filiæ, ita ad vos nunc extincti fratres reuertantur, atque a vobis numquam dissociandi, in æternum coniungantur. Lætificate igitur nos, non parum vobiscum mœstificatos. Quod continuo fiet, si vos mœsticiam deposuisse, quam citius nobis innotuerit.