POSTQVAM Dominus  Saluator noster sacrosācto suæ passionis mortisque triumpho, abolito peccati chyrographo, contrito mortis aculeo, Dæmoniacæ crudelitatis destruxit tyrannidem, humanum genus, quod tenebatur morte captiuum, solus inter mortuos liber, morte subacta reddidit liberum. Corpus vero quod sine peccati discrimine ex virgine sumpsit, quodque pro nobis assumptæ mortalitatis, non necessitate, sed potestate legibus subdidit, ab inferis rediens, Apostolorum conspectibus resurrectionis gloria clarificatum,  vt ita dicam, rediuiuum ostendit. Mulieri namque se deuotissime requirenti, non absque admirabili ratione,  rationabili admiratione, primum apparere dignatus est. Decebat enim vt sexus, qui primum hominem, Diabolo se fallente, fefellit, eique mortis suggessit interitum: prior hominibus vitæ renuntiaret remedium. Et vt ab excellentioribus argumentum assumam, consequens erat, vt sexus qui Christo nascente sine peccati contagione, saluo suæ virginitatis perpetuæ signaculo extitit præuius, resurgente Christo iustificatus a peccatis perpetuæ salutis fieret nuntius. Apostolorum principi Petro, Dominum apparuisse non est dubium, sed Apostolica relatione  Euangelica decriptione creditur esse certissimum. Voluit ei Dominus præ cæteris Apostolis singulariter apparere, ne desperaret ex negatione. Noluit illum diu remanere suspectum, ne desperaret se posse percipere Apostolici culminis priuilegium. Idcirco illum Dominus cadere permisit, sicut festiuus Concionator Gregorius dixit, vt ex conlato sibi munere disceret, qualiter aliis misereri debuisset. Discipulis vero duobus, discipulabusque duabus, ipso die quo surrexit a mortuis apparere voluit, istis, festive salutando, Auete dixit: illis secum gradientibus,  de se dubitantibus sacramenta diuinarum scripturarum aperuit,  in fractione panis, se vere resurrexisse perdocuit. Deinde quoties tam sacratissimum,  excellentissimum exigebat officium, generaliter discipulis suis apparuit, eisque pacem, quam per Angelos in mundum veniens venturā prædixit, per semetipsum iam venisse manifestauit dicens. Pax vobis. Quibusdam vero discipulis de se dubitātibus, cicatrices vulnerum suorum ostendit, corpusq. de morte resumptum, palpabile prębuit,  de cordibus eorum maculas dubietatis extersit. Septem quoque discipulis in piscatione frustra laborantibus Dominus apparere voluit,  quod erat eis difficile, ipse sua corporali præsentia,  maiestate diuina fecit esse possibile, ita vt ad eius nutū, designato numero caperēt multitudinē piscium. Quē numerū si videres arithmetica ratione dispositū, scires in eo nō mediocriter refulsisse mysterium; quod si ad plenum scire te delectat, apud beatissimum Augustinum satis late patet. Vt enim in Christo Domino veritas patesceret resuscitati corporis, ac sine dubio gloria peractę resurrectionis: accedit ad cumulum veræ fidei, ac sincerissimę credulitatis, solēnitas dignissimæ resurrectionis. Assum enim piscem  fauum mellis comedit, vt in asso pisce ostenderet se passum:  in fauo mellis a Deo patre vera fide resuscitatum. Nos enim, fratres charissimi, per amaritudinem accerbissimæ passionis, Dominum Iesum Christum peruenisse credimus ad gloriam resurrectionis. Hanc autem resurrectionem Dominici corporis, vt futuram in nobis certissime nouerimus, ipse in corpore suo dignatus est demonstrare. Resurrexit Christus, vt resurrecturum se non dubitet Christianus. Processu vero temporis, peracto mysterio suæ resurrectionis Dominus Iesus Christus ad cœlos ascendit, vt eo Christianus ascendere se posse confidat, vbi caput suum se præcessisse non dubitat. Huius etenim Ascensionis Dominicæ nobilitatem  gloriam, veteris instrumenti multo ante multipliciter prænunciauit auctoritas,  ipso ascendente exultans Angelica declarauit sublimitas, Euangelicæ etiam descriptionis atque Apostolicæ prædicationis per totum orbem narrauit satis aperte maiestas. Apostolica vero prædicatio, vt dictum est, mysteria supradicta vehementer enarrat, cum beatus Petrus Apostolus, omnium de quibus loquitur, idoneum testem se esse declarat;  Apostolica libertate subnixus, vt propositum est, liberalissimo sermone pronunciat dicens. Obedire oportet Deo magis quam hominibus. Statim subintulit. Et his cum quibus tunc res ipsa gerebatur dixit. Deus Patrum nostrorum suscitauit Iesum, quem vos interemistis suspendentes in ligno. Hunc Deus Principem ac Saluatorem exaltauit dextera sua, ad dandam pœnitentiam Israel,  remissionem peccatorum. Et nos sumus testes horum verborum,  Spiritus sanctus quem dedit Deus hominibus obedientibus sibi. Et in alio loco idem pastor Ecclesiæ, Dauidico fruitus vaticinio. Dauid igitur, inquit, propheta cum esset,  sciret quia iureiurando iurasset illi Deus, de fructu lumbi eius sedere super sedem eius, prouidens locutus est de resurrectione Christi, quia neque derelictus est in inferno, neque caro eius vidit corruptionem. Hunc Iesum suscitauit Deus, cui omnes nos testes sumus. Dextera igitur Dei exaltatus,  promissione Spiritus sancti accepta a patre, effudit hoc donum quod vos videtis  auditis. Non enim Dauid ascendit in cœlos. Dicit autem ipse. Dixit Dominus Domino meo, sede a dextris meis. Paulus denique prædicator egregius, cum hoc nostræ salutis mysterium auditoribus suis commendare vellet, affectu optantis,  voto orantis, prudentissima  spiritali circumlocutione aggressus est eos dicens. Deus Domini nostri Iesu Christi pater gloriæ, det vobis spiritum sapientiæ  reuelationis in agnitione eius, illuminans oculos cordis vestri, vt sciatis quæ sit spes vocationis eius:  quæ diuitiæ gloriæ hæreditatis eius in sanctis,  quæ sit supereminens magnitudo virtutis eius in nos, qui credidimus secundum operationem potentiæ virtutis eius quam operatus est in Christo, suscitans illum a mortuis,  constituens ad dexteram suam in cœlestibus, supra omnem principatum  potestatem,  virtutem,  dominationem,  omne nomen quod nominatur non solum in hoc seculo, sed  in futuro. Et, omnia subiecit sub pedibus eius,  ipsum dedit caput supra omnem Ecclesiam quæ est corpus ipsius. Et vt idem Apostolus ad Timotheum scribit. Columna  firmamentum veritatis. Et manifeste, Magnum est pietatis Sacramentum, quod manifestatum est in carne, iustificatum est in spiritu: apparuit angelis, prædicatum est in gentibus, creditum est in hoc mundo, assumptum est in gloria, sicut per Marcum  Lucam descriptio intonat Euangelica. Lucas vero cum ad Theophilum scriberet, dicit se sermonem fecisse de omnibus quæ cœpit Iesus facere  docere, vsque in diem qua præcipiens Apostolis, per Spiritum sanctum quos elegit, assumptus est. Et Marcus in hodierna lectione. Dominus, inquit, Iesus, postquam loquutus est discipulis suis, assumptus est in cœlum,  sedet a dextris Dei. Quomodo vel qualiter præsentis solemnitatis gaudia, ascendente Domino Angelica declarauit sublimitas, non potest ore dicere, non corde concipere humana fragilitas. Sed tamen illud vnum, vt Lucas narrat, testimonium admirabile atque iocundum, officiis Ecclesiasticis adeo festiue recitandum, huic declamatiunculæ dignum duximus inserendum. Cumque intuerentur Apostoli Dominum euntem in cœlum. Ecce duo viri adstiterunt iuxta illos in vestibus albis, qui  dixerunt. Viri Galilæi quid statis aspicientes in cœlum? Hic Iesus qui assumptus est a vobis in cœlum, sic veniet quemadmodum vidistis eum euntem in cœlum. Ascendente Domino Angeli apparuisse leguntur in vestibus albis, quia humanum genus quod fuerat obtectum tenebris mortiferæ cæcitatis, per gratiam Christi meruit percipere indumentum æternæ iocunditatis,  consortium Angelicæ dignitatis. Instrumenti veteris authoritatem, vt proposuimus, multo ante multipliciter prænunciasse manifestum est, illis videlicet qui scripturam sanctam  studiose legunt,  fideliter intelligunt. Quid per Enoch scriptura diuina clamat translatum, quid per Eliam, igneo curru transuectum, nisi Dominum Christum hodierna festiuitate in dextera paternæ maiestatis eleuatum? Sicut ipse per Prophetam in Psalmo dicit ad patrem. Tenuisti manum dexteram meam,  in voluntate tua deduxisti me,  cum gloria assumpsisti me. Ecce illud domini Saluatoris iter astriserum sanctus in Psalmo vocari voluit cursum. Quod Dauid cursum vocat, Salomon in Canticis saltus appellat. Ecce iste venit saliens in montibus, transiliens colles. Et ille. A summo cœli egressio eius,  occursus eius vsq. ad summū eius. Hunc enim quem Dauid currētem præcinuit, Salomon salientē pręuidit. O prudentissimi vates, o tantæ prolis felicissimi parentes, cuius meruistis prophetica denunciatione fieri parentes  testes! De vestra namque radice Esaias propheta virgam cum flore processuram prædixit. De quo ipse alias dicit. Erit in nouissimis diebus præparatus mons domus Domini in verticem montium,  eleuabitur super colles. Et in alio loco. Erit germen domus Domini in magnificentia,  fructus terræ sublimis. Quem, fratres, intelligere debemus per montem super verticem montium præparatum, nisi mediatorem Dei  hominum, hominem Iesum Christum, omnium hominum naturam superantem  meritum? Quem per germen Domini magnificum  gloriosum,  fructum terræ sublimem, nisi eundem Dei  hominis filium, hodierna die super cœlos cœlorum,  dignitatem omnium angelorum in dextera Dei patris assumptum? Ergo, dilectissimi fratres, omnium vitiorū phantasmata fugientes, cunctarum virtutum charismata diligentes, ipsum, de quo loquimur, toto cordis affectu quæramus, toto mentis ardore diligamus: passibus dilectionis  fidei sequamur, vt per ipsum cum ipso ad eum possimus peruenire, qui per ipsum corruptam generis humani naturam voluit reparare,  reparatam in ipso, hodierna festiuitate ad se dignatus est reuocare. Qui cum eo viuit,  regnat in vnitate spiritus sancti Deus, Per omnia secula seculorum. Amen.