[Calixtus Episcopus servus servorum Dei, charissimo in Christo filio Pontio Cluniacensi Abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Religionis Monasticæ modernis temporibus speculum, et in Galliarum partibus documentum, beati Petri Cluniacense Monasterium, ab ipso suæ fundationis exordio Sedi Apostolicæ in jus proprium est oblatum. Proinde patres nostri sanctæ recordationis Joannes undecimus. Item Joannes nonus decimus. Agapitus secundus, Benedictus sextus. Item Benedictus septimus. Leo septimus. Item Leo nonus. Gregorius sextus. Item Gregorius septimus. Alexander secundus. Stephanus, Victor III. Urbanus secundus. Paschalis II. et Gelasius II. Ecclesiæ Romanæ Pontifices, locum ipsum singularis dilectionis ac libertatis prærogativa donarunt, et universa ei pertinentia privilegiorum suorum sanctionibus muniverunt. Statutum est enim, ut omnes Ecclesiæ, Cimeteria, Monachi, Clerici, et Laïci universi infra terminos habitantes qui sunt à rivo de Salnay, et ab Ecclesia Rufiaci, et cruce de Lornant; à termino quoque Molendini de Tornasach, per villam quæ dicitur Varengia, cum nemore Burserio; à termino etiam qui Perois, ad rivum usque de Salnay, sub Apostolicæ tantùm sedis jure ac tuitione permaneant. Neque ipsi Cluniacensis loci Presbyteri, aut etiam Parrochiani, ad cujuslibet, nisi Romani Pontificis, et Cluniacensis Abbatis cogantur ire Synodum vel Conventum. Sanè pro Abbatis, Monachorum seu Clericorum infra terminos pr?dictos habitantium ordinatione, pro chrismatis confectione, pro sacri olei, Ecclesiarum, Altarium, et Cimeteriorum consecratione, Cluniacense Monasterium quem maluerit Antistitem convocet. Cluniacenses Monachos ubilibet habitantes nulla omnino persona præter Romanum Pontificem et Legatum, qui ad hoc missus fuerit, excommunicet et interdicat. Porro si Monachus, Clericus, aut Laïcus, sive cujuslibet ordinis professionisve persona, nisi fortè certa de causa excommunicata sit, Cluniacensium claustrorum mansiones elegerit, absque contradictione alicujus suscipiatur, et quæ de suo jure attulerit, liberè à Monasterio habeantur. Altaria, Cimiteria, et decimæ Cluniacensium Monachorum, et quæcumque juris eorum sunt, à nemine auferantur vel minuantur. De Monachis aut Monasteriis Cluniacensibus nulli Episcoporum, salvo jure Canonico, si quod in eis habent, liceat judicare: sed ab Abbate Cluniacensi justitia requiratur. Quam si apud eum invenire nequiverint, ad Sedem Apostolicam recurratur. In Abbatiis, quæ cum suis Abbatibus ordinationi Cluniacensis Monasterii datæ sunt, videlicet S. Martialis Lemovicensis, S. Eparci Engolismensis, Monasterii-novi Pictavis, S. Joannis Angeliacensis, Monasterii Lesatensis, Moysiacensis, Figiacensis, et S. Egidii Nemausensis. In Arvernia, Mausiacensis, Tirnensis, Menatensis. In Episcopatu Eduensi, Vizeliacensis. In Antissiodorensi, S. Germani. In Cameracensi, Hunoldi-curtis. In Rothomagensi, Abbatia apud Pontissaram. In Tarvanensi, S. Bertini et S. Vulmari. In Italia S. Benedictï super Padum, sine Cluniacensis Abbatis præcepto Abbas nullatenus eligatur. Pro altaribus et Ecclesiis sive decimis vestris, nulli Episcoporum facultas sit, gravamen aliquod vobis aut molestias irrogare: sed sicut eorum permissione quædam ex parte, quædam ex integro habuistis, ita et in futurum habeatis. Ecclesiarum vestrarum decimas, quæ à Laïcis obtinentur, si secundum Deum eorum potestati subtrahere vestræ religionis reverentia poterit, ad vestram et pauperum gubernationem vobis liceat possidere. Decimas laborum vestrorum, pro quibus tam vos quàm alios Monasticæ religionis viros inquietare Episcopi consueverunt, illorum videlicet quos Dominicaturas appellant, qui vestro sumptu à Monasteriis, et cellarum vestrarum clientibus excoluntur, sine omni Episcoporum et Episcopalium Ministrorum contradictione deinceps quietius habeatis, qui vestra peregrinis fratribus et pauperibus erogatis. Ecclesiæ omnes quæ ubilibet positæ sunt, seu Capellæ vestræ, et Cimeteria libera sint, et omnis exactionis immunia, præter consuetum Episcopi paratam, et justitiam in Presbyteros, si adversus sui ordinis dignitatem offenderint. Liceatque vobis, seu fratribus vestris, in Ecclesiis vestris Presbyteros eligere, ita tamen ut ab Episcopis, vel Episcoporum Vicariis, animarum curam absque vænalitate suscipiant: quam si committere illi, quod absit, ex pravitate noluerint, tunc Presbyteri ex Apostolicæ sedis benignitate officia celebrandi licentiam consequantur. Ecclesiarum vestrarum consecrationes, si Diœcesani Episcopi gratis noluerint exhibere, à quolibet Catholico suscipietis Episcopo. Nec cellarum vestrarum ubilibet positarum fratres pro qualibet interdictione vel excommunicatione divinorum officiorum suspensionem patiantur: sed tam Monachi ipsi quam famuli eorum, et qui se professioni Monasticæ devoverunt, clausis Ecclesiarum januis, non admissis Diœcesanis, divinæ servitutis officia celebrent, et sepulturæ officia peragant. Percussuram quoque proprii numismatis vel monetæ, quandocumque, vel quamdiu vobis placuerit, habeatis. Hæc igitur omnia, sicut à nostris prædecessoribus constituta sunt, ita et nos authoritate Apostolica constituimus, et præsentis privilegii decreto confirmamus. Præterea fili in Christo Ponti, quem nos in Viennensis Ecclesiæ positi regimine nostris per Dei gratiam manibus in Abbatem consecravimus, et personam tuam, et locum, cui authore Deo præsides, totis dilectionis visceribus amplectentes, et quieti vestræ attentiùs providentes, hæc adjicienda censuimus, ut Abbatiarum vestrarum electis, nullus Episcoporum sine commendatitiis Cluniacensis Abbatis litteris, consecrationis, vel ordinationis manus imponat. Alioquin et consecrator, tanquam constitutionis Apostolicæ prævaricator, graviori subjaceat ultioni, et consecrati electio, sive ordinatio, donec Apostolicæ Sedi, et ejus Cluniacensi Monasterio satisfiat, irrita habeatur. Porro Presbyteris Parrochialium Ecclesiarum, S. Mariæ, et S. Odonis Cluniacensium, ejiciendi et suscipiendi in Ecclesiam ex antiqua consuetudine pœnitentes, et nuptiales chartas faciendi licentiam indulgemus. Prohibentes tam Matisconensem Episcopum, quam et alios super hoc, vel super aliis, quæ statuta sunt, vobis molestias in posterum irrogare. Si quis igitur ausu temerario, impiaque præsumptione contra Deum et sanctos ejus Apostolos, contraque animam suam, hoc nostræ Apostolicæ authoritatis privilegium in aliquo infringere tentaverit, incunctanter se nostræ Apostolicæ maledictionis noverit aculeo transpunctum, nostræ Apostolicæ excommunicationis telo perfossum, nostri etiam Apostolici anathematis gladio transverberatum, nec nisi per dignam satisfactionem saluti pristinæ reparandum. Ei vero, qui conservator extiterit, sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatenus et hic fructum bonæ actionis percipiat, et apud districtum judicem præmia æternæ pacis inveniat. Amen. Ego Calixtus Catholicæ Ecclesiæ Episcopus. Datum Valentiæ per manus Grisogoni, S.R.E. Diaconi Cardinalis, ac Bibliothecarii, VIII. Kalendas Martii, Indict. XIII. Incar. Dominicæ anno M. C. XX. Pontificatus autem Domni Calixti secundi Papæ, anno II.]