Mvlta quidem dilectioni vestræ loqui, enormitas materiæ imperat: sed stylum se diffūdere volentem, epistolarum,  maxime modernarum, modus, ne etiam in necessariis diffluat, coangustat. Qui si a propositis  necessario conceptis nō cohiberetur: non iā epistola, sed liber conficeretur. Quis enim nō videat, quanta sit loquēdi materia, immo lugēdi? Charissimum fratrē, , vt sic dicā, vterinū, a visceribus vnicæ matris non cū paruo eius dolore auulsū, sic lapideū permanere: vt nec suæ separationis recordari, nec matris doloribus cōpati, nec cōfratrum charitate reuocari, nec resipiscendū quibuslibet incantationibus videatur animari? Tantū ne valet peregrinæ mulieris amor, vt meretricia oblectamenta, sponsæ castis amplexibus præponantur? An tanti pendendi sunt ciues Babylonicæ confusionis, vt ciuibus pacificæ Hierusalē pręferantur? An calix aureus Babylonis, quo potantur Reges terræ, dulcior ad sorbendum visus est, quā ille Christi, de quo ipse ait, Calix meus inebriās quā præclarus est? Ad quid ista? Vt pace vestra loquar, quoniā tā pręclarū mēbrū Ecclesiæ Dei ad pręsens ab ea separatū dolemus: quoniam tam dilectum fratrem a confratribus disiunctum lugemus, quoniam a Romana  Catholica Ecclesia Episcopum, quoniam a Cluniacēsi eius monachum desciuisse videmus. Sed forte vos ad hæc, nos errare, nos deuiare, nos deceptos esse inclamabitis. Nos vero quid? Vt longa disputatio conquiescat, vt infinitarum argumentationum obiectio conticescat: vt ambitio, cupiditas, sacrilegium, simonia, periurium, vis armata, homicidia, quæ pro parte non vestra, sed Papę vestri militant: vt hæc, inquam, omnia,  adhuc deteriora, si qua esse possunt, seponantur: hoc vnum attendite, hoc inspicite, hoc considerate, vbi Ecclesia esse existimanda sit, quæ in omnibus mundi nationibus esse credenda est: in angulo vrbis Romæ, an in toto orbe, in particula Aquitaniæ, an in mari vsque ad mare: in paucissimis  pene nullis hominibus an in omnibus quæ sub cœlo sunt gētibus. Aut enim nobiscum est Ecclesia,  ouile, in quo sunt oues veri pastoris, de quibus ipse, Oues meæ vocem meā audiunt: vestrumque ouile non oues, sed hœdos ad sinistram ponendos continet. Super quibus vobis exprobrat Ecclesia dicens, Pasce hœdos tuos iuxta tabernacula Pastorum: aut si vobiscum est, heu! multum regnum Christi arctatum est. Si, inquam, vobiscum est Ecclesia, falsa est vox Patris Filio promittentis, Dabo tibi gentes hæreditatem tuam,  et possessionem tuam terminos terræ. Falsa est vox Prophetæ. Dominabitur a mari vsque ad mare,  a flumine vsque ad terminos orbis terræ. Falsum est,  illud quod ait. Omnes gentes quascumque fecisti, venient,  adorabunt coram te Domine,  glorificabunt nomen tuum. Falsa certe ista omnia, si tam parua eius hæreditas  possessio facta est, vt non nisi Petri Leonis turres,  Comitis Pictauiensis paucas munitiunculas possideat. Si hoc verum est, iam Christus quod assumpserat deponat,  qui iam possessione quolibet regulo inferior factus est, regium quoq. nomen amittat: nec eum quilibet vocare Regem regum, vel Dominum dominantium audeat. Si hoc verum est, iam Christus gratis mortuus est, qui tam paucissimos morte sua lucratus est. Hoc ideo dicendum putaui, vt agnoscat eruditio vestra, periculosissime vos opinionem vestram totius mundi sententiæ præponere: magisque superbæ obstinationi paucorum, quā deuotæ vnanimitati multorum adquiescere. Cum enim  canonica decreta hoc habeant, vt maiori  saniori parti in omni negocio cedendum sit: qui tantis numero, tantis scientia, tantis sanctitate non cedit, non sapientia, sed insania agi credendus est. Plura hinc dici possunt, sed sapienti, quod vos  fuisse scimus  futurum esse confidimus, pauca sufficiunt. Reuocat igitur vos communis mater Ecclesia, reuocat quodammodo affectuosius, quæ iterum vos Christo peperit, Cluniacensis Ecclesia: parata vos iterum piis vlnis excipere, parata dulcius quam fecerat fouere, parata omne pro vobis onus subire, parata vos rursum Christo, Ecclesiæ, ac Domino Papæ restituere.