CUM divina misericordia, sua gratuita bonitate, novum monasterium in Burgundia constructum (nempe Cistercium) et regulari disciplina ditaret et copiosa monachorum multitudine adaugeret, quidam sacerdos vera religione non mediocriter adornatus, Ansius nomine, in Autisiodorensi territorio degens, rogavit donnum Stephanum novi monasterii abbatem et monachos ejusdem loci, ut in loco suo, qui Pontiniacus dicebatur, monachis et abbate ibidem collocatis, abbatiam ordinarent. Qui spe regularis disciplinæ propagandæ incitati, voto supradicti sacerdotis se satisfacturos promiserunt, si antistes in cujus diœcesi locus ille situs erat, hoc amplecteretur. Dehinc donnus Stephanus abbas et Ansius sacerdos Autissiodorum venientes, causam ordinandæ in prædicto loco abbatiæ, beatæ memoriæ Humbaldo episcopo aperiunt. Quorum studium laudabile pontifex audiens, lætissimus redditur; magnum se sibique commissos spiritualis boni emolumentum nacturos fore confidens, si, suo tempore, gratia divina sanctæ regulæ amatores in suo multiplicaret episcopatu. Eo tempore, assensu ac dono auctoritateque donni Humbaldi episcopi et totius capituli ecclesiæ suæ, ac venerabilis sacerdotis Ansii, suscepit donnus Stephanus Pontiniacensem ecclesiam ad abbatiam inibi ordinandam. Cartam vero caritatis et unanimitatis inter novum monasterium et abbatias ab eo propagatas compositam et corroboratam, idem pontifex et canonicorum conventus ratam per omnia habuerunt. Videns autem abbas angustiam Pontiniacensis loci in campis et silvis aliisque monachorum profiniis futurorum, bonæ famæ illius Willermum regionis comitem obsecrat ut sua largitate locum eundem adaugeat. Qui vir Deo devotus et precem supplicantis alacriter suscepit et efficacia beneficentiæ adimplevit, concedens in eodem loco Deo servientibus, usuarium in omnibus suis campis, silvis, aquis piscationi commodis, nemoribus et fructiferis ad usum porcorum illorum: quod donum et uxor ejus postea laudavit. Domina autem Gilla vidua, rogatu antedicti abbatis et comitis Willermi, donavit monachis in eodem loco futuris, partem certis signis determinatam de terra quam ultra aquam, quæ Saina vocatur, habebat; et de reliqua parte quam sibi retinuit, hoc diffinivit ut si aliquis rusticus terram illam quam sub ea tenet, monachis illis dare aut vendere aliquo tempore vellet, ipsi per omnia hoc placet: illud idem et de pratis quæ rustici ejus tenent, laudavit. Concessit nihilominus monachis illis usuarium in silva quæ est ultra aquam Sainam, omni tempore, et ad usum porcorum et tempore fructuum; et aquam eandem ad omnes usus eorum, ab illo loco quo tunc molendinum eorum habebatur usque ad molendinum S. Porchariæ, ita scilicet liberam ut nullus, sine licentia eorum, aut molendinum construere, aut piscationem in ea auderet exercere. In reliqua vero parte ipsius dominæ, concessit eis piscationem absque laqueis filis connexis. Hæc dona laudaverunt et concesserunt filiæ prædictæ dominæ, Istiberta scilicet et Beata, ad quarum jus ista omnia præcipue pertinebant. Hi sunt testes: Willermus comes, Milo presbyter, Arvinus de Tusci, Gobertus capellanus, Bartholomæus, Joannes molendinarius, Stephanus de Forni, Rainaldus, Milo filius Hugonis judicis, Walterus de Glisola, Alaldus, qui illius loci erat procurator. Illis temporibus, donnus Joannes de Molendino et conjux ejus Osila et filius eorum Gofridus, rogatu antedicti abbatis et comitis Willermi, dederunt monachis illam terram, quæ est inter viam qua itur de Vendosa ad S. Porchariam et ecclesiam eorumdem monachorum, et inter magnum nemus et rivulum quemdam: hanc terram concesserunt eis ab omnimoda exactione liberam. Post hæc dederunt eis usuarium in omni terra quam possidebant in vicinitate monachorum, addentes insuper et laudantes ut quicquid monachi, per se vel per alios, de omni silva eorum, extirpando, planare potuissent, si carrucam non admisissent, ipsorum esset; et si carruca eamdem terram coluissent, Joannes vel sui decimas inde sumpsissent. Simili modo donaverunt monachis de campis suis, quicquid carruca non coluerint. De via autem qua de Pontiniaco pergitur ad Vendosam in dextra parte, in omni silva quæ juris eorum erat, dederunt usuarium ad usus porcorum monachorum, et hoc cunctis diebus. In alias autem silvas Joannis vel suorum non mittant monachi porcos suos donec ipsi suos vel aliorum miserint. Si vero ipsi porcos suos vel aliorum usque ad octavam Domini mittere distulerint in silvas, abhinc porci monachorum per omnes silvas illas mittantur. Hi sunt testes: Milo capellanus Laniaci-Castri et alter Milo presbyter, Willermus comes Nivernensis, Theodoricus, Helias, Stephanus, Achardus, Hugo, et multi procerum ejusdem comitis.