Ago gratias Deo, adgaudeo, charissime, tibi: quod diuini seminis, cuius olim in te flores in deuotione, frondes in deuoto sermone conspexeram, nunc in cœlesti, quod assumpsisti, proposito felices, vt fama se habet, sanctorum operum fructus conspicio. Non possum dicere quam lætus audiam, qualiter mundani gloriam fastus, quam quidem non in te, sed te in ea sublimiter videre solebam, mentis tuæ pedibus contemnendo subieceris: qualiter luxus vndique blandientes,  circumfluentium Babylonicarum flumina voluptatum, deliciis paradisi Dei,  torrente voluptatis eius commutaueris: quomodo quondam loquacis Curiæ lingua,  regalis Aulæ pene solus interpres, nunc velut homo non audiens,  sicut mutus non aperiens os suum, negociosum ocium  religiosum silentium elegeris. Monet me,  vtinam ad imitandum, quod fœlici commercio regem rege, regnum regno, vitam vita, gloriam gloria: sed fallacem veraci, mortalem vitali, fugacem æterna commutaueris:  misera spe, quam in mundo habebas, deposita, beatam spem,  aduentum gloriæ magni Dei,  Saluatoris nostri Iesu Christi, numquam ab eo fallendus expectes. Congratulor te duri exactoris iugo abiecto, iugo Christi suaui,  oneri leui colla submisisse, ac de lutosis Ægyptiorum operibus, ad Israelitarum munda sacrificia transmigrasse. Sed vt aliquid admonitionis subinferam, oportet te in hoc diuino opere, quod cœpisti, sollicitum ambulare cum Deo tuo: ne a feruore incipiens, in teporem conuertaris: ne lampas tua in mediis tenebris extinguatur, ne dies in noctem mutetur. Quia, multi vocati, pauci electi: quia, omnes quidem currunt, sed vnus accipit brauium: quia, denarius diurnus non mane, vel sexta, sed sero redditur: quoniam, vt sæpe audisti, nota illa  superconcupiscibilis æternitatis merces, inchoantibus promittitur, sed perseuerantibus datur. Sic igitur ambula, vt peruenias: sic curre, vt comprehendas: sic pugna, vt vincas. Aderit, si perstiteris, agoni tuo supernus inspector: qui conterens Sathanam sub pedibus tuis velociter, faciat te feliciter pugnare, felicius vincere, felicissime coronari. Iam, quod Cluniacum te venire,  locum illum, cui tot per te bona collata sunt, inuisere velle audiui: cordis mei cœptum gaudium sic cumulauit, vt si posset charitas quod volebat, multo terræ, marisque spacio emenso, te ab Anglia in Burgundiam, a Radingia Cluniacum, eo, quo id mihi relatum est, momento temporis transtulissem. Hoc quia fieri non potuit, oro ne spiritus bonus semel in corde tuo conceptus, quibuslibet occasionibus extinguatur, ne a tam vtili tibi nobisque proposito animus auertatur: donec quod proxime  opto,  spero fieri, tam bonum effectum congruus affectus sequatur. Vtinam dies illa mihi lucescat, qua te in illa Ecclesia, sicut olim veteri homine indutum, sic tunc nouo possim videre ornatum. Collætabitur tibi, quam ex parte tunc vidisti, cohors illa sanctorum,  quondam tantum animo, tunc  habitu ipso factum consimilem, congaudebit. Amplectar,  ergo nouo gaudio nouum militem Dei,  de boni regis, sed mortalis, immo iam mortui aula, ad optimi  immortalis translatum palatia, congaudebo. De sorore, quam ancillis Dei Marciniacensibus te velle sociare, per dilectum filium nostrum Thomam mandasti: laudo laude dignam voluntatem, consulo non differi paratam salutem. Parabo sicut Cluniacum fratri, sic Marciniacum sorori: vt geminata lætitia, non solum de tuo profectu gaudere, sed  de eius salute valeas exultare.