Sicut languenti corpori medicinæ remedia adhibere necessarium est: ita iam plene curato ingerere superfluum, immo aliquando noxium est. Vnde ego dum putaui mutuum, quem adinuicem habueramus, amorem vel in modico læsum: dissimulare non potui, quin ad curandum eundem verborum multorum antidota propinarem. At nunc constanter manente in nobis amoris firmi proposito,  indissolubili charitatis vinculo vtrimque firmiter alligato, parcendum verbis videtur: vt quæ per gratiam Dei nihil in corde vestro præteritorum simile possunt curare, nequaquam sinantur mentem multis vtilitatibus occupatam sui multitudine onerare. Quid enim ad amorem augendum, vel confirmandum loquerer, cum vestrum erga nos affectum magis opera quam verba testentur? Quid germano nostro nuper ad vos venienti, quid quotidianis nunciis, quid ipsis cursoribus, honoris, gratiæ, beneficij impenderitis: nec ipsi ad plenum referre, nec ego vobis condignas aliquo modo gratias valeo agere. Quid  illud operum vestrorum sublime cacumen prædicem, quod vasa domus Domini direpta a Babylonis regali largitate vt Cyrus, Sacerdotali sollicitudine vt Esdras, ad tēplum reuocastis:  Christū, quem velut iterum crucifigēdum vestri temporis Iudæi suis vestibus spoliauerant, eodem rursus tegmine reuestitis? Conspicit ipse, vt credo, piis misericordiæ suæ oculis intētionem vestram,  licet necesse non habeat quolibet indumento contegi, delectatur tamen sancti deuotione obsequij: quoniam qui sanctarum mulierum, cum necesse nō habuerit, moriturus preciosum suscepit vnguentum, iam mortuus  suscitatus in cruce sua, vestrum non recusabit, quod illo vnguento preciosius est, aurum. Sed nos quantum ad vos, nihil tanto amori dignū, nihil tantis beneficiis cōgruum rependere possumus: nisi hoc quod quicquid sumus vestrū est, quicquid scimus vestrum est, quicquid possumus vestrum est. Ostendit hoc in omnibus Ecclesiæ nostræ Conuentibus super vniuersos amicos  benefactores nostros, secunda post domnum regem Angliæ mentio vestra, singularis in omnium fratrum orationibus memoria vestra, specialis  pene quotidiana apud Deum  homines commendatio vestra. Et quia mihi, ne prolixus vobis fierem, ad præsens interdixi: breviter dico, ne quicquam sibi longa terræ, marisque discrimina de remotione vestra lucrentur, sed amorem, quem nobis laborat subripere terrarum longinquitas, cui non vlla corporū spatia præiudicant, in nobis  vniat  consolidet charitas. Post ista nouerit amicus  sollicitus de nobis animus, nos  rempublicam nostram bene valere, optime vigere: quamuis non in me, in nostris tamen per Dei misericordiam pristinæ religionis, charitatis,  famæ fulgorem nitere, me Pisas profectum multa perpessum, cito iisse, citius rediisse, ibi infirmatū celerius quam sperassem sanatum, multa tulisse, pauca retulisse, in omnibus tamen propitiante Domino abundare. Ea omnia plenius  securius Deo vitam largiente mandabimus. Nam plerumque infidelitas chartarum propriis Dominis plusquam proditoria lingua nocuit. Ad finem, vt melius insideat animo, sanctum beatæ matris meæ funus charissimo  sublimi amico commendo:  vt in Abbatiis  aliis diœcesis vestræ Congregationibus ei per vos tricenarius Missarum persoluatur,  aliqui pauperes reficiantur, humiliter postulo. Obiit viij. Calendas Iulij, die scilicet sancti Ioannis Baptistæ. Nomen eius Raingardis, professio Marciniacensis monacha, officium Cellararia.