In nomine sanctæ et individuæ trinitatis, Rotbertus, divinitatis annuente clementia rex. Regiæ dignitatis est circa religionis cultum pietate et justitia se extendere, servorumque Dei petitionibus votivis animis adquiescere. Qua de re noverit omnium sanctæ Dei ecclesiæ fidelium industria, venerabilem abbatem Heldricum monasterii S. Germani Autissiodorensis, adhibita secum monachorum ejusdem loci congregatione, præceptum quoddam regiæ munificentiæ ab avo nostro Hugone magno præfato cœnobio impetratum atque collatum, nostræ serenitati detulisse, nostra quoque auctoritate denuo renovandum, atque in posterum transmittendum humiliter expetisse; quatenus et apostolicorum privilegia, et prædecessorum nostrorum, regum scilicet, præcepta omnia eidem præcepto inserta, hoc nostræ sanctionis testimonio donaremus: scilicet ut secundum fidem et eorum proprietatis continentiam perpetuo et inconvulsa maneant, et inviolata perdurent. Quorum petitioni benevolo favore assentientes, maximeque ob gloriosi avunculi nostri domni Henrici ducis Burgundiæ memoriam et Ottonis fratris ejus, qui sese peculiariter inibi sub beati Germani patrocinio manciparunt, ut et sepulturæ mandati sint; nos quoque eumdem locum sanctæ potius reverentiæ quam alicui subjectioni committimus, tradimus, et sublimamus. Præcepta quoque omnia et auctoritates nostræ denuo adstipulationis edicto confirmamus, ipsam quoque congregationem sub plenissima defensione nostra quietam ac liberam esse volumus, cum omnibus quæ ipsius monasterii sunt, vel quocunque modo pertinere videntur, inviolabiliter auctoritate nostra permanere decernimus, et sub nostræ tuitionis gubernatione suscipimus, ita ut sub nostra protectione liceat eis quiete vivere, et vivendo quiescere; nullusque episcopus, vel aliquis ex episcopalibus ministris ibidem aliquid præsumat exercere judicium; et nullus judex publicus, vel quilibet exactor judiciariæ potestatis, vel aliquis ex nostris fidelibus, vel aliqua magna, parvaque persona, in omnibus rebus eidem loco subditis ad causas audiendas, vel freda aut tributa exigenda, aut mansiones vel paratas faciendas, aut fidejussores tollendos, aut homines ipsius monasterii, tam servos quam ingenuos, super terram ejusdem cœnobii commanentes distringere, aut illicitas occasiones nostris vel futuris temporibus requirere audeat; sed liceat monachis præfati cœnobii res ad sua stipendia pertinentes, sub una immunitatis præceptione, quieto ordine possidere. Jubemus ergo ut neque monachi ipsi aut negotiatores eorum, neque homines qui per ipsam casam Dei sperare videntur, teloneum persolvere cogantur in civitatibus vel vicis, seu villis aut mercatis vel in portubus aut portis, sicut in præcepto gloriosissimi Karoli imperatoris continetur. Præcipientes autem jubemus, et jubentes confirmamus, ut nulli abbatum ejusdem loci, aut cuilibet alteri personæ liceat ex præscriptis omnibus rebus aliquid in alios præterquam constituimus usus redigere aut retorquere, aut alicui habendum conferre; neque censum, aut honorem, aut dona quælibet, vel pastos canum in possessionibus suis, sive equorum, vel ab eisdem servis Dei receptus aliquos, nisi de more religionis pro hospitalitatis bono, quisquam ullatenus præsumat requirere; sed quidquid exinde fieri potest, juxta quod præscriptum est, regulari amministrationi usibus et utilitatibus eorum, auctore Deo, omnibus habeatur temporibus. Interea volumus et confirmamus ut quidquid de sæculo in idem monasterium ad regularem conversationem agendam, favente Deo, venientes, ex possessionibus suis obtulerint sive contulerint; vel alii quicumque hominum, sicuti eorum voluntas et collatio facta apparuerit, sine aliqua immutatione inviolabiliter semper perseveret atque permaneat. Concedimus etiam eidem congregationi eligendi abbatem sibi licentiam secundum regularem institutionem, alio decedente. Et ut nullo unquam tempore sub alicujus episcopi dominatione redigantur, et nullus episcopus ipsam abbatiam a regia celsitudine exquirere, et ipsos monachos sollicitare, aut inquietare præsumat, hac nostræ autoritatis præceptione omnino interdicimus. Si quis autem nostræ auctoritatis temerarius violator aut contemptor esse temptaverit, non valeat impetrare quod expetit; sed insuper pro regiæ majestatis contemptu centum libras auri cocti cogatur exsolvere, medietatem cameræ nostræ, medietatem ipsis monachis; de ceteris vero supradictis præceptionibus immunitatis a contemptoribus pœna exigatur. Ut autem hæc altitudinis nostræ confirmatio seu præceptio meliorem semper obtineat firmitatem, manu nostra eam subterfirmavimus, et anuli nostri impressione sigillari jussimus. Actum Autissiodori civitate publice.