Parcat vobis omnipotens Deus: quid est quod fecistis? Sepultum hominem reuocastis ad homines,  cōsilio vestro, cui nimium creditum est, expositus sum,  repositus in terribile curarum pelagus: vt me iterū honoris altitudo resorbeat. Nesciui, anima mea cōturbauit me, propter quadrigas Aminadab, quas suscepi regendas: regi, nō regere opus habens. Manus meas miserūt ad fortia, opus esset fortitudine. Speculator domui Israel factus sum, opus esset prudentia. Sapientibus  insipientibus debitor factus sum, opus esset iustitia. Prædicator populo Dei datus sum, opus esset temperantia: ne forte cum aliis prædicauero, reprobus, quod absit, inueniar. Sed quæ sunt ista,  quis sum ego? Vel vbi ista,  vbi ego? Domine Pater,  Deus vitæ meæ: imperfectum meum viderunt oculi tui. Domine vim passus sum, responde pro me: quia sola obedientia coegit me: sine qua iuxta virum sanctum, Infidelis quisque esse conuincitur, etiam si fidelis esse videatur. Et quia nemo maiori fiducia vtitur, quam qui ex affectu diligit: nunc vos quasi portionem animæ meæ conuenio, deponens apud vos familiarem,  dolentem querelam. Quid vobis visum est, vt literis vestris ad Dominum Abbatem missis, faceretis stultitiam meam eleuari super candelabrum? Credidisti quidem Domine, propter quod loquutus es: nec fallere, nec falli voluisti, sed non euasisti secundum. Verumtamen quoquo modo factū sit,  quaquauersum vertat exitum rei Dominus Deus noster: ego vester sum,  ad vestrum seruitium, si dignamini, præparatus. Me accipite in seruum, in amicum, in filium:  illi sanctæ multitudini, cui Deo auctore præestis, specialem  vterinum monachum, ne dicam Episcopum, sempiterno fœdere sociate.