Inter varias pectoris mei curas, ingessit se alit quando cogitatio de amicitia,  quem cui amicum vel præponere vel subponere deberem, sollicita perquisiuit. Cumque vniuersas animæ latebras perscrutans, abdita vniuersa omni discusso nubilo penetrasset: inuenit in amicitia nulli supponendum, pene omnibus præferendum quantum ad se, illum, illum certe meum Burdegalensem Archiepiscopum: quem non dignitas pontificalis, non sublimitas temporalis, mihi in spirituali  vero amico associauit: sed animus terrena spernens, cœlestibus inhians, mores compti, prudentia singularis, amicitia constans,  vere Christus ipse ad vniuersa mutui amoris primordia se medium exhibens, indiuisibiliter coniunxit. Hoc semper, ex quo Carthusiense iter sanctitatem vestram mihi notam fecit, firmissime cordi meo inhæsit, inhæret,  per Dei gratiam perpetuo inhærebit. Hæc quia præmittenda erant, præmisi: nunc quæ ordine sequi debent, subpono. Ago quas possum gratias, quia non imparem in mutui amoris constantia vos inueni, quem de amici ad remotas Hispaniarum partes,  velut ad peregrina tendentis, mandatis  precibus tam deuotum conseruatorem habui. Commendaui ei Monasteria nostra, Abbatias, Prioratus  Cellas:  ecce non eius tantum, sed  omnium nostrum voce attestante, fidissimum etiam in hoc commisso reperi. Redire per Prouinciam vestram prius quidem disposueram: sed fortuitus rerum euentus, immo, quod verius est, Dei dispositio permutauit. Eapropter nec præsentia vestra mihi, vt nostris, charissima frui licitum fuit: nec de propositis Angeliacensis Ecclesiæ,  aliis negotiis vobiscum loqui, vel conferre facultas fuit. Scripsi tamen inde Domino Papæ,  omnia ei per proprios nuncios notificans, ipsi sanctitatis vestræ litteras destinaui. Oportet autem, sicut nouit sapientia vestra,  vt inter nos tunc condictum fuit, rem secretam esse: ne dū corpus peccati in Ecclesia sancti Ioannis destruere quærimus, re non suo tempore patefacta, quod Deus auertat, augeamus. Esse nostrum, super quo certificari vult sincera, humilis,  sublimis benignitas  dignitas vestra, tale esse cognoscite. Illud quidem præteritum iter nostrum, plus honoris quam personam, non dico Ecclesiam decet, habuit: quia etsi non decuit personam, decuit Ecclesiam, Profectus vero temporalis, non quantum cupiditas voluit, sed plus tamen quam meritum exegit. Quod vero ad personam spectat, vtinam sospitatem corporis incolumitas Spiritus æmularetur! Quod autem ad Ecclesiam respicit, pace super omnia  mutua  generali fruitur, Christoque Domino suo ita vt nunquam, prout videtur melius, humiliter  deuote deseruit:  pro suo Domino  Patre Burdegalensi Archiepiscopo, a nobis sæpius, vt dignum est, admonita, clementis Domini misericordiam deprecatur. Constantinum, super quo scripsistis, si hoc vtile iudicatis, ad quartam leugam reuocate:  de vniuersis Cluniacensibus negotiis non solum vt legatus, sed vt ipse Cluniacensis Abbas, secure disponite. Nec enim absentem puto vbi vos estis: neque vbi ego sum, vos absens esse potestis. In fine, non tantum pro me  vestra Cluniacensi Ecclesia vos Deum sollicicite exorare rogo: sed  bonos illos partium vestrarum viros, quos ad Christi militiam  seruitutem semper accingitis  fouetis, quatinus vt idipsum faciant deprecemini, magis corde quam verbis imploro.