Dominus Hugo Turonensis Archiepiscopus festinās adire maiestatis vestræ præsentiam, in ipso deuotionis suæ itinere apud Charitatem morbo correptus est. Quo ingrauescente, cum iam de vita desperare cogeretur, monachicum ibidem indumentum suscepit:  per manum Prioris nostri de Charitate, religionis habitu suscepto, Cluniacensis Monachus effectus est. Quod Turonensis Ecclesia audiens,  ne hac occasione pastoralem curam relinquere vellet formidans, domnum P. Archidiaconem, domnumque Hugonem Nuceriensem Abbatem cum aliis ad eum direxit:  vt ad ouile suum Pastor rediret, omni studio, tota diligentia, summis precibus rogare curauit. Noluit ille, nec multorum  magnorum virorum precibus reditum persuadentibus, adquieuit. Instantibus illis, nec a cœptis precibus vllo modo desistere volentibus,  hoc tantum respondit: nihil se horum prius facturum, quam res vobis innotesceret,  a paternitate vestra quod sibi faciendum esset audiret. Supplicat ergo quantum potest nobilis illa  magna Turonensis Ecclesia, supplicamus rogat, quod longe præstantius est, ipsa, vt nobis videtur, iustitia: quatinus Patrem ad filios, Pastorem ad oues, Prælatum ad subditos, sublimitas vestra, cui omnium Ecclesiarum sollicitudo a Deo commissa est, redire persuadeat,  si sponte noluerit, etiam inuitum compellat. Etenim, vt publica fama testatur, non mercenarius, qui videns lupum dimittit oues  fugit: sed Pastor, qui pro domo Israel sibi commissa, murum se opponere,  stare in prælio in die Domini consueuit. Sed vnde rogo, vnde supplico? Supplico quasi pro reo, cui aliquid indulgendum sit, cui commissum aliquod graue donandum sit. Sed si ego vos vnquam agnoui, si dulcem affectum vestrum erga religionis professores,  maxime conseruatores aduerti: qui de bono melior, de clerico monachus, qui de communi scemate cleri ad Martini sui nigrum habitum conuersus est, non indignus eius,  maxime prius adepta pontificali sede iudicabitur. Redisset quidem, si magnos  sapientes viros audire voluisset, non deterior, sed iam melior factus, ad Sedem propriam: sed sapienti humilitate expectare inde maluit sententiam Apostolicam. Non obsit ergo ei vel Ecclesiæ suæ, quod tamen superflue loquor, quod se totum dispositioni Apostolicæ proprio consilio, non alieno submisit: quod Martini, vt dictum est, habitum induit: quod tandem vester, , vt sic dicam, magis proprie vester Cluniacensis monachus factus est. Placuit sanctitati vestræ in quibusdam aliis, quos nominare possem, Episcopis, quod de communi clericorum vestitu, ad canonicalem habitum transierunt: placeat,  placebit vt credo, quod magnus Turonensis Archiepiscopus ad humilem Monachorum habitum se conuertit,  sic habitum  vitam in melius commutando, pontificali dignitati nihil melior factus detraxit.