[Ego Petrus Dei gratia Albanensis Episcopus, et Cardinalis Romanæ Ecclesiæ. Quod in his partibus Burgundiæ, præceptis et informatione Domni mei VII. Gregorii Papæ, anno intronizationis ejus VII. egi, ad posteritatis memoriam scripto et annotatione transmittendum ratum duximus. Hugo Cluniacensis Abbas, propter infestationes quæ inferebantur ab Episcopis Lugdunensi et Matiscensi, Gebuino videlicet et Landrico, suo principali loco et cellis, et adjacentiis, misit Domnum Hugonem Priorem ipsius Cluniaci ad limina Beatorum Petri et Pauli, et ad viscera paternæ pietatis Domni mei supradicti beatissimi Gregorii Papæ, qui tandem post multiplicem diversorum verborum trutinationem, tanti loci calamitati et inquietudini compassus, me tantillum ad illas dirimendas ac determinandas delegavit. Quique veniens post multos labores, et sudores in jam dictum locum in die Purificationis beatæ Mariæ, tam in Capella ejusdem gloriosæ Virginis, quàm in Monasterio, sermone perorato, authoritatem Pontificum Romanorum per privilegia, huic loco attributam publicè corroborans, manifestavi: Capellas et Capellanos, quos contra eadem Romana privilegia Matiscensis Episcopus excommunicaverat, absolvi: et si deinceps aliqua præsumptione excommunicaverit (cum facere nullo modo possit) ne quisquam id observet, vel inde curet, omnes astantes commonefeci. Insuper ut nulla persona cujusque dignitatis vel potestatis, rapinas, prædas, sive aliquas infestationes loco isti, habitatoribus atque confugientibus infra terminos subnotatos inferre præsumat, Apostolica mihi authoritate concessa tali modo statui et determinavi. Ego Petrus Dei gratia Albanensis Episcopus, et Legatus Apostolicæ sedis, interdico ex parte omnipotentis Dei, et B. Petri Apostolorum Principis, necnon etiam ex parte Domni mei Gregorii Papæ, ut nullus omnino homo cujuslibet potentiæ vel dignitatis huic Cluniacensi loco infra terminos inferiùs adnotatos, homicidia, Prædas, sive rapinas, vel aliquas invasiones facere præsumat. Hi sunt autem termini: à rivo de Salnai, et ab Ecclesia Rufiacensis villæ, et cruce de Lornaut: à termino quoque Molini de Tornesac, per villam quæ dicitur Varenna: à termino etiam, qui dirigitur per.… ad rivum de Salnat. Si quis autem hujus nostri Interdicti, seu interminationis, inventus fuerit violator sive infractor, ab hodierna die et deinceps noverit se vinculo anathematis innodandum, quousque digna satisfactione pœniteat. Ammoneo etiam omnes milites, qui in his proximis nobis castellis habitant, videlicet Branciduno, Berziaco, Buxeria, Seduno, Sergiaco, Vxella, et Oscella, ut ruricolis nostris seu rusticis, qui in circumjacentibus huic loco habitant villis, nullam læsionem vel torturam inferre præsumant: malas quoque consuetudines, quas hactenus ab eis requisierunt, sive de conducto sive de substantia eorum, ulteriùs ab eis non repetant, neque inde eos aliquo modo vel apprehendere aut lædere præsumant. Sed et his qui necdum has malas consuetudines requisierunt, ne imposterum eas requirant, interdicimus ex parte Dei et contradicimus, præcipuè vero milites, qui in hac Cluniacensi villa habitant, hoc cavere monemus, ne hujus mali concitatores fiant: quia, quantò viciniùs commanent, tantò eos oportet à servorum Dei injuriis abstinere. Quod si quispiam hujus præcepti tenorem infregerit, supradictæ excommunicationis ultione feriatur, donec digna satisfactione pœniteat. Hoc peracto, colloquium cum Episcopis, propter quorum molestationem missus fueram, anno sequenti apud S. Bernardum, habendum statui, in quo tantæ discordiæ malum, secundum informationem, quam à Domno meo Gregorio Papa acceperam, determinare valerem adjutorio omnipotentis Dei. Tandem post festum Beatæ Agathæ VIII. id. Februar. Illucescente Franc. V. anno ab Incarnat. Domini M.LXXVIII. Indict. II. ad supradictum locum venientes, præsentibus Domno Warmundo Viennensi Archiespiscopo, et Domno Hugone Cluniacensi Abbate, et Domno Aganone Eduensi Episcopo, et aliquibus Abbatibus, cum aliquibus prudentibus viris plurimis, convenimus Domnum Landricum Matiscensem Episcopum, si vellet acquiescere et subdi præceptis Apostolicis, ac nostræ parvitati, qui vice Apostolica fungebamur. Qui cum libenter se velle acquiescere respondisset, Domnus Archiepiscopus Viennensis querimoniam tam suam quam Cluniacensis Monasterii his verbis fecit. Dudum, Domne Cardinalis et Legate Apostolicæ sedis, rediens Roma, præcepto Domni Gregorii Papæ, veni Cluniacum, nonnulla ex parte ipsius, Domno Abbati intimaturus. Tum quia tempus opportunum instabat faciendis sacris ordinibus jussus, et rogatus à Domno Abbate et fratribus, aliquos fratrum secundum authoritatem privilegiorum Pontificum Romanorum ab olim ipsi loco datam ordinavi. His peractis, dum redirem, Matiscenses Canonici, insidiis mihi paratis, derepentè fulti armata manu et pedestri super me ac nostra irruerunt, baculum pastoralem cum propria tunica et sagmario tulerunt, servientes nobis cædentes valde dehonestaverunt, lanceam gutturi proprio admoventes, ne vivat violator et additerator sponsæ S. Vicentii, clamabant, et cum magno dedecore ad Cluniacum, vellem nollem, reversus sum. Inde à Domno Matiscensi, qui tunc aberat, justitiam per litteras quæsivi, sed hucusque minimé impetravi, quæ à vobis, qui estis Apostolicæ sedis Legatus, mihi et Domnis Cluniacensibus, supplico, fiat. Post hæc lecto beatissimi Papæ Gregorii VII. privilegio, eundem Matiscensem anathematis jaculo perfossum comperimus, quoniam contra Romanorum decreta Pontificum, et præcipuè Domni Gregorii, fecisse didicimus. Tunc eundem interrogavimus, utrum priusquam Capellas et Capellanos Cluniacenses excommunicasset, hoc in privilegio sibi interdictum fuisse cognovisset. Ille vero cum se privilegium minimè legisse fateretur, Domnus Abbas Cluniacensis respondit. Nonne ego dixi vobis, vos privilegiorum authoritati obviare, si vel Capellas vel Capellanos nostri Monasterii interdiceretis? Tandem cum nonnulla negaret, et plurima negare nequiret, dixi ei ut aut culpam suam inde faceret, aut cum digna satisfactione se purgaret. Qui super hoc diu multumque conventus, cum neutrum facere vellet, obstinatione sua exigente, à Pontificali et Sacerdotali officio usque ante præsentiam Domni nostri Gregorii Papæ, cujus authoritatem spernebat eum suspendimus. Tunc supradicti Matiscenses Canonici, audita sui Pontificis suspensione ultra modum efferati, addentes pejora Prioribus, convitia multa in nos intorserunt cum minis. Posteà dehonestatores Domni Archiepiscopi clericos et laïcos ab introitu omnium Ecclesiarum, et à corpore et et sanguine Domini Jesu Christi, donec pœniteant, et condignè satisfaciant, separavimus; et quoscumque injustè Episcopus excommunicaverat, secundum datam formam nobis, absolvimus. Ad ultimum, Lugdunensem allocuti sumus, ut sicut sapiens obediret præceptis Apostolicis, et authoritati qua nos informaverat Domnus noster Gregorius Papa. Qui cum sæpè invitatus et ammonitus, nequaquam vellet obedire, ejus faciente inobebientia, subnotatam, secundùm quod nobis erat præceptum, protulimus promulgationem: Quoniam frater noster Geboinus Lugdunensis Archiepiscopus, nec fraternæ charitatis consilio, nec æquitatis rationi, nec Apostolicis Domni nostrï beatissimi Papæ Gregorii, cujus vice indigni fungimur, decretis et præceptis vult acquiescere et obedire, ut Ecclesias Cluniacensis cœnobii, quas injustè excommunicasse videtur, secundùm tenorem impositæ nobis legationis velit absolvere, illas videlicet, quas ante cognitum prædicti Domni nostri Gregorii Papæ decretum, sive per Apostolicorum concessionem privilegiorum, sive aliter acquisisse, et tenuisse probatur. Ideo nos necessitate coacti, authoritate beatorum Petri et Pauli, sicut nobis injunctum est, supradictas Ecclesias absolvimus. Si verò idem Archiepiscopus ira commotus easdem Ecclesias, sive Capellanos eorum injustè interdicere præsumpserit, talem interdictionem et excommunicationem irritam esse decernimus. Poliacum autem, quia sine canonico judicio, violenter ejectis Monachis, à Gluniacensi Monasterio per injustam expoliationem, ablatum et abstractum est, Apostolicæ æquitatis concessione Cluniacensi Cœnobio reddimus, et ut liberè possideat omnino præcipimus. Sanctimonialibus quæ prædictum Poliacum invaserunt ex parte Beatorum Apostolorum Petri et Pauli præcipimus, ut usque ad primam Dominicam proximæ quadragesimæ eundem locum dimittant, eumque Monachis, quos ejecerunt, ex integro restituant. Quod si facere noluerint, ab introitu Ecclesiæ, corporis Dominici et sanguinis, post prædictum terminum eas omnino separamus; et ne in eadem Poliaci Ecclesia, quandiu ipsæ sanctimoniales ibidem remanere præsumpserint, divinum officium celebretur, Apostolica interdictione prohibemus. Si quis autem clericorum aut laïcorum prædictas sanctimoniales contra indictum nostrum, ad obtinendum eundem locum, aliquo malo ingenio vel violentia adjuvare ac defendere ausus fuerit, sciat se ab omnium Ecclesiarum introitu, et à communione corporis et sanguinis Domini esse separatum, donec resipiscat.]