Philippus, Dei gratia Francorum rex. Noverint universi ad quos presentes littere pervenerint quod nos concedimus dilecte et fideli nostre B., comitisse Trecensi, ut si aliqui homines sui, vel de feodis et abbatiis suis domaniis manentes sint apud Dimon, ab anno nuper preterito et infra, vel ibidem, de cetero, ad manendum venerint, omnes possessiones illius qui hoc fecerit, de quibus ille homo tenens erit ea die qua recesserit a domino suo sub quo erat, remanebunt illi domino sub quo erat et a quo recedet, nisi tantum fuerit homo ipse erga ipsum quod possessiones ipsi remaneant. Homines, autem, qui nunc manentes sunt apud Dimon remanent nostri in libertate Dimonensi. Si, vero, dominus a quo recesserit homo ille, de ipso conqueri voluerit, ille dominus a quo recessit jus capiet de illo apud Dimon. Antiquas, autem, consuetudines quas terra nostra Senonensis et Moreti solet habere in terra Campanie, et terra Campanie in terra nostra Senonensi et Moreti, videlicet de mutuo intercursu hominum seu feminarum, utpote quando homines seu femine vadunt de una terra in aliam, volumus et precipimus observari in eo puncto in quo erant tempore patris nostri et comitis Henrici, et nostro etiam tempore postquam communia facta fuit apud Senones; et, si forte super hoc intercursu aliqua contencio oriatur; si homines nostri Senonensis et Moreti voluerint probare consuetudines ad usus terre Campanie de quibus contencio fuerit super hoc intercursu, illas probabunt ubi debuerint. Et si homines comitisse aliquas consuetudines voluerint probare ad usus terre nostre Senonensis et Moreti super eodem intercursu, illas probabunt ubi debebunt. Durabit autem ista concessio usquedum heres Campanie sit ad etatem tenendi terram. Quod ut ratum sit, sigilli nostri munimine roboramus. Actum, Parisius, anno Gratie Mº CCº quinto, mense novembri.