PETRVS Damianus sanctis Ecclesiis quæ sunt in Occidentis Galliarum partibus constitutæ, salutem quæ est in Christo Iesu. Hugo Cluniacensis Monasterij Rector,  spiritalis militiæ dux ac præcipuus informator, hoc mihi laboris iniunxit, vt vitam B. Odilonis, decessoris videlicet sui, proprio stilo succincte perstringerem,  ex his quæ in anterioribus paginis latius reperiebantur esse diffusa, meliora quæque magisque necessaria breui compendio deflorarem. Cuius ego compulsus imperio, non luculenti venustate occupabor eloquij, sed sicut ex oblatis apicibus deprehēdere potero, cum Dei omnipotentis auxilio, meræ veritati deseruire tentabo. Superfluum quippe est, lucernam manibus adhibere, dum micantium stellarum conaris signa distinguere. Ego quoque dum actus mirabilis viri, tamquam sereni cuiusdam atque perlucidi cœli stellas ostendo, facetiis vrbanæ facundiæ non indigeo. Ipsa quippe sanctorum vita fideliter enarrata, sic rutilat, vt splendorem accurati sermonis ad illustranda corda fidelium nō requirat. Huc accedit, quia rusticitas sermonis inculti, suspicionem consueuit purgare mendacij. Nam qui vix sufficit vt inelimatum saltim depromat eloquium, quomodo nouit fabricare commentū? Et certe maioris tibi honoris est, vt rex in ferro, quam seruus attituleris in auro. Et habilior est aqua perspicua in vase fictili, quam lutulenta vel lurida, quam non sapor proprius, sed exteriora commendant ornamenta gemmarum. Sic  melior est veritas in simplicibus verbis, quam sit mēdacium in elucubrati venustate sermonis. Sed iā res ipsa producatur in medium, vt illius summæ Veritatis auxilium imploremus, quæ adbreuiatum Verbū per Prophetam factura promittitur. Quatinus in huius conscriptionis articulo,  competenti breuitate succinctos,  a nota mendacij nos exhibeat alienos.