Qvod sæpe supra fassus sum, me in relatione horum miraculorū nullum temporis ordinem seruare, nullius generis miracula vitare, fixū ac stabile apud lectorum memoriā esse desidero. Tunc enim nulla temporū quę forte videri posset cōfusione, vel permixtione turbari poterūt, quando me nō temporum seriem, sed rerum quolibet tēpore gestarum veritatē obseruare cognouerint. Seruassem tamē tempora ipsa cum rebus gestis, si eo ordine, vtrumque simul a relatoribus accepissem. Sed quia quandoque quæ prius facta fuerant, vltima didici, quę posterius acta, in primis accepi: necessitas mihi facta est, non eo tempore quo res gestæ sunt, sed eo tēpore eas scribere, quo relatæ sunt. Inde est quod superius quorumdam bonorū Monachorum bonos actus describens, cuiusdam boni  magnificæ vitæ Monachi gesta præterij. Nam post aggressum illud opus, aliquantis iam transactis annis, ea ex parte a quibusdā dignis fide audiui,  quæ de illo per me ipsum ipse agnoueram, illum eius finē expectans, quia adhuc in carne viuebat, in quo omnis laus secure canitur, scribere distuli. Iam vero illo feliciter humanis rebus exempto,  Deo, cui semper deuotus adhæserat, vt dignum est credere coniuncto, tempus est aliqua de eo scribendi,  posteris sanctam benedicti hominis memoriam commendandi.