ANNO incarnationis Dominicæ millesimo nonagesimo quinto, indictione III. 8. Calend. Nouemb. Domnus  venerabilis Vrbanus Papa secundus sacrauit altare primum,  maius, noui nostri Monasterij in honorem Dei, in memoriam beatorum Apostolorum Petri  Pauli. Sacrauit etiam per se  altare secundum Missæ matutinalis. Lugdunensis autem Archiepiscopus Hugo, Pisanus Archiepiscopus Dabertus, Episcopus Signanus Bruno eodem die in ipso Monasterio iubente Papa tria in tribus primis cancellis sacrarunt altaria. Tunc Papa inter sacrando, Missasque agendo, post alia salutis hortamenta coram Episcopis  Cardinalibus multorumque personis, huiuscemodi sermonem habuit ad populum. Sancti Patres  Maiores nostri Romani Pontifices, qui sanctæ Sedi Apostolicæ præsederunt, ex quo locus Cluniacus institutus est ab initio,  Monasterium istud fundatum, tam locum hunc quam Rectores, vel habitatores eius propensius dilexerunt, fouerunt,  curauerunt attentius. Et merito. Nam pius ille Willelmus, istius olim Monasterij institutor, nulli alij Aduocato, nulli Patrono, nulli Regi, vel Principi curam ipsius, tutelamque commendauit, nisi Deo  beato Petro, eiusque Vicariis Roman. scilicet Pontificibus. Quorum numero vel ordini diuina me dignagnatio, licet indignum associauit, me olim Monachum Prioremque Monasterij huius sub dōno ac venerabili Hugone Dei misericordia adhuc superstite  beneualente. Igitur sicut Pontifices summi ante me succedebant sibi in Apostolica sede, successerunt etiam ad tuendum curandumque propensius locum istum. Verumtamen nullus eorum per suam corporalem præsentiam locum istum hactenus visitauit. Mihi vero, sicut in præsentiarum cernitis, id diuina concessit clementia. Denique inter alias causas quæ nos ad visitandas Gallias impulerunt, hæc prima  præcipua fuit, vt locum istum  congregationem hāc speciali nobis cognatione germanam nostra præsentia lætisicaremus, nostro accessu  alloquio iuuaremus,  ad omnem vtilitatem vel commodum nostram eis operam impenderemus. Itaque hic vobiscum hodie præsentes, altare primum  maius cum cæteris quæ parata sunt, noui huius Monasterij, sacramus,  ad eam quæ de eodem Monasterio restat, structuram, vestros animos incitamus. Placet etiam nobis, vobisque placeat suademus (nam hoc ipsum  bonum videtur  iustum,) huic loco, qui vobis  cæteris Christianis in veneratione  cura bona habendus est, quosdam certos limites immunitatis ac securitatis, circumcirca vndique assignare, ipsosque limites sacri banni. Infra quos terminos, nullus homo, cuiuscumque conditionis ac potestatis vnquam inuasionem aliquam grandem vel paruam, aut incendium, aut prædam, aut rapinam facere, aut hominem rapere, vel per iram ferire, aut, quod multo grauius est, homicidium perpetrare, vel truncationem membrorum hominis, sacra authoritate arcente, vllatenus audeat, nec audendo pertentet. Itaque termini sacri banni sunt hi. Versus Berziacum terminus est ad biuium citra Sarratam: vnde vna via venit ad Cluniacum, altera ad Masilias. In strata versus Bellumiocum terminus est, contra Quarruuium, quod est desuper molēdinum Cellerarij Cluniacensis citra Viengias. Vltra Cluniacum versus Masilias, terminus est ad biuium, vnde vna via tēdit ad Masilias, altera ad sanctam Mariam de Bosco. Super Rufiacum terminus est ad summitatem defensi, ad biuium, vnde una via tendit ad Bezorniacum, altera ad Carellam. Versus Setgiacum terminus est intra Quarruuium, citra locum vbi dicunt Adturgum. In strata versus Cabilonensem pagum terminus est ad grossam Cassaniam super Marziacum. Versus Brancedunum terminus est, in via super Boscum Bannedum. Versus Trinorchium terminus est super riuulum quem dicunt Longam Aquam, inter Blanoscum  Donziacum. Versus Perronem vel Laziacum, terminus est, ad tres fagos; vbi partiuntur, noster boscus de Cluniaco,  boscus Comitalis. Versus Igiacum terminus est, ad Carmos, super montem medium. Nos igitur terminos sacrati banni huic Monasterio Cluniaco,  villæ ac burgo pariter præfigimus, hos limites plena certitudine assignamus, præcipientes in nomine Domini Dei omnipotentis,  authoritate beatorum Apostolorum Petri  Pauli, uniuersos vos, atque omnem hominem, qui hæc lecturus, vel auditurus est, contestantes, vt bannum hunc scienter non infringatis, vt eius legem  singuli  omnes teneatis. Si quis vero eam in vno horum quæ supra vetita sunt scienter infregerit,  ab Abbate vel Priore, vel Camerario, vel Decano Cluniacensi Conuentus,  sicut visum fuerit ab eis, induciatus, congrua satisfactione non emendauerit, iam tunc quisquis ille fuerit excommunicationi subiacebit. Etiam si qui vestrum contra illum talem, ab Abbate vel fratribus interpellati fuerint, coercere eum,  ad emēdationem vrgere debebunt. Excommunicatus autem pro banno fracto, vbi emendationem congruam fecerit, absoluatur. Lex autem banni huius non vobis solis ponitur qui præsentes estis, sed  cunctis absentibus  filiis  posteris vestris. Sed iam finem rei, pro qua nunc satagimus, videamus. Omnes igitur loco huic Cluniaco malefacientes  contra congregationem istam inique agentes, anathemate digni erunt,  beati Petri gladio feriendi vsque ad emendationem congruam. Omnes autem loco huic Cluniaco benefacientes,  erga cōgregationem istam recte agentes, pacemque seruantes, gratiam  misericordiam Christi Domini Dei nostri consequantur perpetuam,  beatos Apostolos Petrum  Paulum primos  præcipuos adiutores habeant apud Deum, Amen.