Quoniam quicquid tempori subicitur cum tempore variatur et oblivione deletur, ne hujus rei communiter diffinite auctoribus pereuntibus, memoria deperiret, dignum duximus litteris adsignare pacem et concordiam que per manum domni Petri abbatis Cluniacensis et illustrium virorum laude diffinita, facta est inter monachos de Karitate et canonicos de Sancto Satyro, quoniam inter eos orta erat mutue concertationis altercatio, propter consuetudines cujusdam nemoris Sancti Satyri, quod Isla dicitur, cujus usus pascuales homines sancte Marie de Polliaco et Charentonio sibi forte plus justo volebant vendicare, econtra homines Sancti Satyri de Meva, plus justo sibi conabantur defendere, ut posteris innotescat quid monachi de Karitate et eorum homines in predicto nemore querere debeant et habere, et quid illis non liceat usurpare. Notum ergo sit omnibus quod monachi de Karitate et canonici de Sancto Satyro, eorumque homines, diu sub hoc mutue altercationis genere contendentes, tandem ante conspectum domni Petri Cluniacensis abbatis convenerunt, cujus consilio et assensu Radulfi, abbatis Sancti Satyri, in manu quinque virorum sapientium causa mutue concentionis et totius concertationis controversia data est componenda: hoc videlicet pacto ut quicquid ab ipsis supra hoc, pacis intuitu et concordie, laudaretur ab utraque parte sine refragatione concederetur. Hi igitur quibus hujus rei agende negotium impositum fuerat, statuta die convenientes et res rebus comparantes, pacis intuitu communiter laudaverunt ut in anno quo in predicto nemore tantum pastus fuerit glandis et fagine, quo secundum usum terre propter pasnagium defendi debeat, a kalendis octobris usque in pascha defendatur, et sit in arbitrio abbatis Sancti Satyri quando ipsum nemus aperire velit ad pasnagium in predicto tempore; et tunc hominibus Sancte Marie nec capras, nec boves, nec oves pascendi gratia immittere licebit, prout solummodo porcos propter pasnagium. Si vero infra terminum pasche porci, qui ad pascendam glandem sive faginem immissi fuerant, a nemore pascendi necessitate recesserint, ex tunc usque ad sequens festum sancti Germani, kalendas octobris, omnibus bestiis nemus ingredi et quod invenerint pascere licebit. De cetero, laudatum est quindecim diebus ante Natale Domini et quindecim diebus ante Pascha solummodo idem nemus, causa venationis, defendi, hoc autem prius in ecclesia apud Polliacum annunciari. Additur etiam ut si timor hostium, vel incursio per domnum, vel imminens exercitus, ad nemus bestias quocumque tempore fugere compulerit, illud equum esse ut, quandiu talis necessitas exegerit, illic debeant habere refugium et ut vicini vicinis saltim in articulo prebeant necessitatis effugium. Laus ista facta et concessa est anno ab incarnatione Domini millesimo centesimo tricesimo nono, regni vero Ludovici junioris, regis Francorum et ducis Aquitaniorum, anno secundo. Data die quinta iduum aprilium indictione secunda.