In tanta sanctorum congregatione,  persona nostra, si adesset, vilis  abiecta appareret,  vox exigua, timeo ne  littera rusticana. Loquar tamen in medio vestrum, vt seruus Abraham, vt puer Daniel, vt senex Iacob, non vt Heliu, cuius venter est vt mustum absque spiraculo. Lego in scripturis Hieremiam lamentantem, Paulum optantem anathema a Christo pro fratribus suis. Stillicidiis tantæ caritatis inebriatus, nonne dolere debeo vsque ad medullarum compagum discretionem, super ruinam matris filiarum Sion, vtique cœnobij Cluniacensis? Nōne hæc est vrbs fortitudinis nostræ, de qua egrediebantur quondam mille per Episcopatus, per Abbatias, per Regum  Principum curias,  nunc paucissimi sunt incolæ eius? Nonne luminare hoc magnum tenebras obscuratæ religionis per diuersas regiones illuminauit, ordinem reformando, honestatem docendo, caritatem infundendo,  cætera pietatis officia renouando? Vsque ad sedem Apostolicam nonne gradibus humilitatis ascendit? O domini! o fratres! o filij Cluniacenses! ego ipse apud sanctum Martinum de campis adolescentulus verissimis experimentis quod dico gustaui,  vidi vbi erat auro locus, in quo conflabatur. Proh dolor! Intepuit  consenuit tantus feruor. Quod autem antiquatur  senescit, prope interitum est, quod absit a vobis,  ab hæreditate Iacob. Melius est certe mori vos in bello vitiorum  vitiosorum, qui more vulpium demoliuntur vineam Domini Sabaoth, quam videre vltima funera matris vestræ  nostræ. Repurgate igitur, puteos Abrahæ, Isaac,  Iacob,  zizania superseminata nocte ab inimico eradicate: præcipue illud originarium malum, de quo pessima seges ad suffocationem monasticæ religionis suboritur. Est autem consuetudo comessationum  epotationum, quæ fiunt post completorium. Succidite oro hanc arborem malam in sententia vigilum. Adsit vobis gratia Spiritus sancti, qua cooperante constituatis quod Deo sit acceptabile, Ecclesiæ Cluniacensi vtile, præsentibus salubre, posteris remediabile.