Cum tempore bonæ memoriæ Godefridi, Lingonensis episcopi, quædam controversia verteretur inter ecclesiam Reomaensem, ex una parte, et ecclesiam Beatæ-Mariæ Rubeimontis, ex altera, super jure parochiali ecclesiæ Asiaci, ut in charta ejusdem episcopi apparet, dictus episcopus, qui judex ordinarius utriusque ecclesiæ erat, finem dictæ discordiæ imponere volens, partes suas interposuit ad pacem inter dictas ecclesias reformandam, de assensu et laude utriusque partis, secundum quod jus et æquitas exigebat, et pacem illam ad memoriam futurorum in quandam chartam redegit, et ad majus robur eandem sigillo suo, ut judex ordinarius, roboravit. Sed quia in eadem charta aliqua videntur aliquibus obscura, de novo alia est orta controversia super præmissis, unde in nos, communi assensu et voluntate, utraque pars compromisit, ad tollendam et declarandam dictæ chartæ obscuritatem, concedentes sub pœna quinquaginta librarum, quod dictum nostrum super hoc decreto firmiter observabunt. Nos itaque diligenter inspecto primæ chartæ capitulo, scilicet quod omnes homines de castro et burgo, et de tota parochia, ad ecclesiam Asiaci, bis in anno, scilicet in festo Sancti-Germani et in festo Omnium-Sanctorum, cum debitis oblationibus generaliter conveniant, ipsum in primis declarare curavimus. Quia quidam dicebant quod in aliis diebus, nisi in diebus prænominatis, secundum chartæ tenorem, dicti homines tenebantur venire ad ecclesiam Asiaci, aliis contrarium dicentibus et sentientibus: nos, itaque, hanc obscuritatem declarando, dicimus quod, de communi jure et consuetudine in partibus istis hactenus approbata, dicti homines tenentur venire ad ecclesiam suam parochialem Asiaci dominicis diebus et festivis, et aliis, secundum quod opportunitas eis permiserit. Sed non dicimus cum debitis oblationibus: quia in illis diebus non fiunt debitæ oblationes, sed voluntariæ. Tenentur venire ibi ad audiendum verbum salutare, et præcepta ecclesiastica, et quæ sunt festivitates feriales omnibus, et quæ feriales fœminabus, non hominibus, et alia corporibus et animabus utilia, et ad sciendum qui sunt excommunicati nominatim, ut eos tanquam excommunicatos evitare possint, ne sententiæ in ipsos latæ participes fiant. Et cum omnia parochialia jura, jussione dicti episcopi, ecclesiæ Asiaci collata sint, de confessionibus, reconciliationibus puerperarum, nuptiarum, judiciorumque benedictionibus, cum nulla indigeant declaratione, dicimus, ut sic observetur sicut continetur in charta dicti episcopi. De cereo benedicto, et chrismate, sicut distincte in synodo præcipitur presbyteris, dicimus, ut sint in diligenti custodia presbyteri Asiaci, ne de illis possint fieri sortilegia, vel alia maleficia. De infantibus baptizandis dicimus ut, sicut definitum est a prædicto episcopo, de cætero firmiter observetur. Et si necessitas tanta sit quod presbyter Asiaci non possit tempestive venire, baptisetur ab aliquo alio clerico, vel laico in ecclesia, vel extra, secundum quod necessitas poposcerit. Dicit dictus episcopus, in charta sua super hoc confecta, quod omnes defuncti ad ecclesiam Asiaci sepeliantur, nullo excepto, nisi iis qui præmisso jure parochiali, ad ecclesiam Beatæ-Mariæ sepeliri voluerint. Unde dicimus quod de illis qui pervenerunt ad legitimam ætatem, tantummodo intelligendum est, et non de illis parvulis qui non habent discretionem, et velle, nec possunt eligere sepulturam, cum charta dicat de iis qui voluerint, et non de quolibet alio. Et quia in articulo illo qui dicit, præmisso jure parochiali, reddantur conventui Beatæ-Mariæ, videntur aliqui dubitare quale jus ecclesia Asiaci debet habere in illis parochianis suis, nos ita dignum ducimus declarare; Jus parochiale tale est de jure communi et consuetudine approbata, quod in primis debet facere infirmus testamentum presbytero suo et ecclesiæ suæ; postea quibus voluerit mortuus debet primo deferri ad ecclesiam Asiaci parochialem, et ibi missa pro defuncto celebrari; postmodum vero, presbyter Asiaci debet reddere corpus defuncti conventui ecclesiæ Beatæ-Mariæ Rubeimontis, ordine servato hinc inde qui continetur in charta dicti episcopi super hoc confecta; dicunt aliqui quod pueri infra legitimos annos constituti debent sepeliri apud Rubeimontem, si patres eorum eisdem ibi elegerint sepulturam, dicentes eos hoc jure usos fuisse per quadraginta annos et amplius. Hoc etiam dicunt de confessionibus, et ponunt causam, eo quod non audent accedere ad ecclesiam Asiaci propter guerrarum pericula. Sed nos dicimus in his duobus articulis homines Rubeimontis nullam acquisivisse præscriptionem, quia, si quando homines prædicti non sunt ausi accedere ad ecclesiam Asiaci ad confitendum peccata sua propter guerras, ut superius dictum est, dicimus quod cessante causa cessat effectus, quia modo non sunt ibi tales guerræ. De sepulturis puerorum dicimus quod ipsi, vel patres eorum per hoc nullam acquisierunt præscriptionem, cum presbyter Asiaci nullum faciens præjudicium ecclesiæ suæ, vel successoribus suis, et pueros et adultos possit sepelire in quibuslibet cemeteriis, pro voluntate sua, de assensu tamen parentum et amicorum; quia delictum personæ non redundat in detrimentum ecclesiæ, unde per hoc nulla alicui potuit acquiri præscriptio, maxime cum ipsa semper debeat habere justum titulum, et bonam fidem, quod dicti homines habere non potuerunt, scientes quod omnia jura parochialia tam castri quam burgi pertineant ad ecclesiam Asiaci, sicut continetur in charta super hoc confecta. De expensis vero in lite factis hic nihil, et de chatex nihil modo definimus, quia chatex nondum sunt probata, nec expensæ juratæ, vel taxatæ: sed potestatem penes nos retinemus de dicendo pro voluntate nostra super his, tempore opportuno. Ego Arnulfus, abbas S. Petri Autissiodorensis, huic dicto meo, super præmissis coram partibus, et pluribus aliis probis viris, solemniter prolato, ad petitionem partium et ad memoriam futurorum, sigillum nostrum apponere dignum duximus. Actum, anno Domini millesimo ducentesimo vigesimo-sexto, mense octobri, die martis proxima post festivitatem Beati-Remigii.