AD sancti ac beatissimi Odonis Patris nostri, cuius hodie festa celebramus, laudes addidisse aliquid, decerpsisse est. Cum siquidē virtutum eius gratia non sermonibus exponenda sit, sed operibus comprobanda. Cum enim dicat scriptura, Gloria Patris est Filius sapiens: quantæ huius sunt gloriæ, qui tantorū siliorum sapientia  deuotione lætatur? In Christo enim Iesu per Euangelium nos genuit. Quicquid igitur in hac sancta plebe potest esse virtutis  gratiæ, de hoc quasi quodam fonte lucidissimo, omnium riuulorū puritas emanauit. Etenim, quia castitatis pollebat vigore, quia abstinentiæ gloriabatur angustiis, quia blandimentis erat præditus lenitatis, omnium ciuium in Deum prouocauit affectum. Bene  congrue in hac die quam nobis B. Patris nostri Odonis ad paradisum transitus exultabilem reddit, præsentis Psalmi versiculū decantauimus. In memoria æterna erit iustus. Digne enim in memoriam vertitur hominum, qui ad gaudium transiit Angelorum. Qui iam gratiā Christi clarificatus inuenit, quia mundi gloriam non quæsiuit. Dicit sermo diuinus, Ne laudaueris hominem in vita sua. Tamquam si diceret. Lauda post vitam, magnifica post consummationem. Duplici enim ex causa, vtilius est hominū magis memoriæ laudem dare, quam vitæ: vt illo potissimum tempore, merita sanctitatis extollas, quando nec laudantē adulatio nocet nec laudatum tētet elatio. Lauda ergo post periculum, prædica securum. Lauda nō nauigātis fœlicitatem, sed cum peruenerit ad portum. Lauda ducis virtutem, sed cum perductus est ad triumphum. Quis autem viuens tuto possit, ac sine trepidatione laudari, qui  de præterito meminit se habere quod deleat,  de futuro videt sibi superesse quod timeat? Quis vero hominum in hoc corpusculo positus, debeat sibi quicquā vendicare de meritis, quorum iter dæmonum infestatio, velut latronum obsidet multitudo, quibus omnes dies supplantatores inuisi animarum, laqueos tendunt innumerabilium mortium expauescendos? Nauigantibus enim nobis per hoc mare magnum  spatiosum, in quo sunt reptilia quorum non est numerus, animalia pusilla id est, diuersa sunt genera inimicorum, qui secundum nostrarum viriū quantitatem, compensato nobiscum agone luctantur. In huius itaque mundi pelago, nobis valde pertimescendum est, ne nauim nostram aut procella tempestatis abripiat, aut fluctus absorbeat: aut in æternam prædam pirata crudelis abducat. Aduersus hæc ergo multiformia sæculi mala, castigatis  castis actibus resistamus. Beati autem Patris Odonis merita iam in tuto posita securi magnificemus, qui gubernaculum fidei viriliter tenens, anchoram spei tranquilla iam in statione composuit,  plenam cœlestibus diuitiis,  æternis mercibus nauim optato in littore collocauit, qui contra omnes aduersarios scutum timoris Dei tamdiu infatigabiliter tenuit, donec ad victoriam perueniret. Quid enim fuit totus vitæ illius cursus, nisi vnus cum vigili hoste conflictus? Quantis hic cæcis, a via veritatis errantibus,  de summa iam in profundum rupe pendentibus, amissum reddidit visum,  illum quo Christus videretur, reparauit intuitum? Quantorum auribus, sordis  infidelitatis obturatione damnatis, ad percipiendam vocem cœlestium mandatorum, pretiosum infudit auditum, vt vocāti Deo ad misericordiam, responderent per obedientiam? Quantos intrinsecus vulneratos Angelici oris arte,  orationum firmitate curauit? Quantos per longam incuriam, peccati labe resolutos,  quadam lepræ contagione perfusos, castigationibus  exhortationibus expiando, Deo in se operante, mundauit? Quātorum animas viuentes in corpore, iam defunctas,  delictorum mole obrutas ac sepultas, ad emendationem tamquam ad lucem vocando, Deo resuscitauit; vt Domini sui admirandus imitator, iam mortuas Deo e contrario mortificaret vitali morte peccato? De quantorum ille cordibus, quos inhonesta iniquitas  impietas possidebat, fugauit luxuriam, deiecit iram, extersit inuidiam,  velut de antiqua domo barbaris hospitibus perturbatis, reuocādo illuc fidem, castitatem, iustitiā, misericordiam, habitatores pacificos intromisit, per quos in domicilium mentis caput horum bonorum Christus intraret,  appositis pœnitentiæ medicamentis, velut quatriduanum fœtentem, increpationum fremitu suscitabat,  emēdatione suscepta, de mediis mortis faucibus erutos, temporiua resurrectione vitæ restituebat? Hæc itaque atque huiusmodi plurima gerens, quæ etiam ipsi plenius meministis, quæ quoniam proferre per nos atque expedire, vt dignū est, non potest sermo pauperculus: melius vobis ea vester dictet affectus. Summæ alacritatis instantia fuit cultor  custos animarum, cupiditates resecans, iram comprimens, malitiam extirpans. His magis beatissimus Odo temporibus necessarius fuit: quibus tanta iniquitas, sumptis quotidie, deficiēte iustitia, viribus conualescit. Et quidem ille in hac peregrinatione solo corpore constitutus, cogitatione  auiditate in illa æterna patria conuersatus est: cui mundus crucifixus fuit, ac mortuus: quicquid laborauit de actiua, ad illam vitam transtulit:  quasi bonus ratiocinator, velut ad centuplum manum porrigens, semper de sinistra transmisit ad dexteram,  in cœlo reposuit sudores suos. Nam  si hic opera eius videntur, illuc operum merita transierunt. Illius ergo in quantum possumus, vestigiis insistamus, quibus per illam nimis arctam viam ad cœli ampla festinans, qua eum sequeremur, ostendit. Rapiat sibi de eo alter gratiam  speciem compunctionis, alter pigmentum candidissimum nitidæ castitatis, pallorem ille abstinentiæ, ruborem iste verecundiæ, ille ardentem in Dei rebus fidem velut aerium splendorem radiantem: atque hoc modo spiritalia interioris hominis membra componens, in corpus plebis suæ transeat ad cœlum. Et ad vnam illius faciem omnem exornemus domum: id est, vniuersam pingamus Ecclesiam Dei. Et videns nos, vel de æterni tremore iudicij, vel futura beatitudine cogitantes: illa Euangelica Christi vox nos possit assumere, Pater rogo vt vbi ego sum,  illi sint mecum;  nos quandoque ex hoc sæculo migraturos, patronus noster Odo in sedem suam  sinum suum velut Abraham peculiares accipiat,  in illa die incolumes oues suas, lætus Pastor agnoscat. Ipso adiuuante qui viuit  regnat in sæcula sæculorum. Amen.