Gaudeo  immodice gratulor, non ita me a mente vestra excidisse, vt suspicabar. Putabam etenim diutino illo ac monstruoso silentio vestro me posthabitum,  facili mobilitate vestri animi statum a pristinæ charitatis stabilitate mutatum. Sed cum nuper missa reuerentiæ vestræ amicabilium querelarū Epistola rescriptum expectarem, vt secundum eius tenorem de cordis vestri dubio iudicarem, præuenit illum non omnino sopita dilectio: seque adhuc spirare paucis quidem sermonibus, sed magnis affectibus indicauit. Quod me, vt dixi, valde lætificatum,  velut ex quadam desperatione in spem reductum, ad rescribendum super his quæ scripsistis breuiter animauit. Mandastis siquidem vt charissimum filium nostrum Petrum a cura Gajensis monasterij absoluerem:  eum alio ad Deo seruiendum dirigerem. Nos vero quoniam magis ex ipsius vos corde quam ex vestro locutum, ipsis etiam literis indicantibus, cognoscimus, atque ipsius non vestræ voluntati scribendo satisfecisse: vestræ potius voluntati, quam literis obtemperare decreuimus. Remittimus ergo eum dilectæ paternitati vestræ, quatinus eum non vt annuum, sed vt perpetuum: nec vt tantum viuum, sed, vt etiam scripsistis, mortuum Priorem in æternum possideatis. Sic ergo eum commendatum habete, vt nec eum redisse, nec nos eum remisisse pœniteat. Quando ad partes Aquitanicas iuimus, per vos iter agere proposuimus: sed propositum nostrum itineris acceleratione, ac temporis breuitate intermittere coacti sumus. Sed præeūte misericordia Dei quod tunc non potuimus, in proximo implere curabimus: nec prius parietes domesticos reuisemus, quam de mutua in Domino præsentia gaudeamus. Expectabitis ergo alium adhuc nuncium nostrum, per quem certum ad vos mandemus aduentum nostrum.