Sed  illud quod apud eundem locum de re simili contigit, silendum non est. Erat ibi iuuenis mundanæ vanitati deditus,  vt in illa ætate homines solent, voluptati frena relaxans. Cui cum diu deseruiret, contigit eum super quadam mirata muliere infamiæ nota aduri. Cumque per aliquantum temporis hac suspicione apud vicinos quosque teneretur, accidit, vt incurreret tantam ægritudinem quæ de vita eius homines cogeret desperare. Qui cum lecto decumberet,  iam iamque morti proximus fieret, inuitatus est ad eum more Ecclesiastico Presbyter, vt eius confessionem susciperet,  ei morienti viaticum salutis humanæ præberet. Cum vero venisset, hortari eum cœpit  commonere instanter, vt peccata sua confiteri non erubesceret, crimenque illud vnde specialiter infamatus fuerat, salubri confessione manifestaret. Acquieuit ille,  confiteri scelera sua studiose aggressus est. Quod dum explesset,  rursus super præfato crimine a presbytero interrogaretur, mentitus est, dicens se inde nullatenus reum esse. Cumque Presbyter diutina hominis infamia, suspicione actus, ab inquisitione non desisteret, ait ille. Sic, inquit, hoc Domini corpus quod attulisti ad salutem suscipere merear, sicut huius rei quæ mihi obiicitur aliquando culpam non incurri. Hac presbyter responsione credulus redditus, Dominicam ei communionem iam securus tradidit. Qua ore suscepta glutiendi virtus ægro protinus ablata est. Nam cum paulo ante quibuslibet etiā grossioribus cibis facilis esset ad ima descensus, hoc paruissimum corporis Christi fragmen, non dicam stomachum, sed nec etiā guttur vel paululū attingere potuit. Hoc sentiens ille, niti quantū potuit cœpit, vt illud glutire valeret. Quod dū multoties conaretur,  frustrari semper suos conatus cerneret, coactus ipsa glutiendi impotentia, iuxta lectum quo decumbebat illud exspuēdo proiecit. Cuius rei euentu valde territus, Presbyterum qui discesserat ad se reuocari rogauit. Rediit ergo Presbyter,  infirmū reuisens, cur se reuocasset quæsiuit. At ille spiritu Dei agente compunctus, confessus est se male egisse, se Deo mentitum fuisse, verumque quod ante negauerat, esse. Quem cum multo gemitu pœnitentem  satisfacientem, is qui aduenerat Presbyter intuens, compassus conficienti  mœrore confecto, eum vt moris est, absoluit, atque rursus Dominico corpore refecit. Quo suscepto, cū tanta illud libertate glutiuit, vt vere tūc appareret, non casu, sed virtute diuina, ne ante hoc suscipere posset, prohibitum fuisse. Post hāc igitur reatus confessionem,  corporis Christi perceptionē paululum superuiuens, in pace quieuit. Hoc non a duobus tantum aut tribus testibus didici, sed a Priore iam dicti loci, honesto  fide digno viro,  fratribus eiusdem Monasterij, ac multis aliis quorum quidam se hoc vidisse, alij a Presbytero se audisse testati sunt. Et quia de confessione sermo incidit, quanta in ea sit animarum vtilitas, alio adhuc exemplo monstrare curabo.