Notum sit omnibus ad quos hujus pagine scriptum pervenerit, quod inter domum Pontiniaci et domum Vallis lucentis aliquanto tempore controversia dissentionis extiterit super quodam nemore quod vocatur Eslurgeiz, eo quod pars utraque ipsum nemus, jure emptionis, sibi in proprietatem vindicare videretur. Igitur post longa litigia, utraque pars meliore spiritu ad concordiam, ut decebat, provocata, mediante domno Guidone abbate Prulliacensi, illam contentionem finali pace hoc modo terminavit. Placuit itaque eis et utrique parti convenit ut predictum nemus de Eslurgeiz a ceteris contiguis nemoribus per certas ex se ipsis personas, que et hic nominate sunt, disterminaretur et consequenter in partes congruas divideretur; et sic utreque domui suis rebus adherens porcio assignaretur. Quod et factum est. Nam ex parte Pontiniaci, Milo de Regni, monachus, et Humbertus de Burs et Theobaudus, porcarius, conversi; ex parte vero Vallis lucentis, Fontius de Regni, monachus, Gauterius rotarius et Andreas de Cerilli, conversi, constituti sunt, qui de predicto nemore, partibus factis et distributis, fossis factis et acervis lapidum, evidentes apposuere metas inter utriusque domus possessiones et jura. Tandem ut illa in perpetuum rata haberetur compositio, eandem que concordi assensu facta est, limitationem utriusque domus tam abbas quam conventus approbavit scriptoque per cirographum in eisdem verbis diviso et sigillato ad mutue pacis custodiam in testimonium fieri consentit, anno ab Incarnatione Domini Mº Cº LXXXº Vº, domno Ulrico, tunc abbate de Valle lucenti, et prior ejus, Radulfo, et domno Mainardo, tunc abbate Pontiniaci, et prior ejus, Willelmo, cum suis, cum dictum est, firmo assensu in id ipsum concordantibus.