Avdiens nuncios vestros, legens litteras vestras, agnoscens indeficientem erga nos amorem vestrum: erubesco quod nihil dignum tanto affectui compensare valeo, nihil tantæ charitati sufficiens retribuere me posse cognosco. Nihil plane, quia etsi vniuersa nostra vobis impenderem, nec sic digna rependerem. Vt enim Salomon ait in Canticis, Si dederit homo omnem substantiam domus suæ pro dilectione, quasi nihil despiciet eam. Nihil est ergo quantum ad istud omne quod habeo:  ideo nihil in istis, meritis vestris condignum inuenio. Est tamen aliquid, quod non nihil esse videatur. Si charitate non ficta diligens diligatur: hoc certe tam magnum est, quam magna  ipsa charitas est. Hanc reuerentiæ vestræ, prout valeo, integro corde rependo: vnde iam aliquid vobis retribuisse confido. Statum nostrum, super quo sollicitam dilectionem vestram agnoui, a benigno Saluatore benigne atq. pacifice disponi nouerit, præter quod Hispania morte regis Aragonensis nouis motibus turbata, quibusdam Monasteriis nostris consimilem perturbationem minatur. Reliqua per fratres nostros Petrum  Beroardum domno Papæ vobisque nota fecimus. Sed quod eis festinantibus  nobis occupatis tunc mandare nequiuimus, nunc litteris præsentibus intimamus. Domnus Trecensis Episcopus, vt nostis, charissimus noster, paratus est, vt dicit, dare nobis in Ecclesia sua vnam præbendam, sicut Carnoti vel Aurelianis antiquitus datæ sunt: vt redditu illius multa, quam non ignoratis, Cluniacensium fratrum indigentia releuetur. Hoc si secundum Deum fieri potest, rogo vt per vos fiat. Sin autem, nec totum mundum lucrari, quolibet animæ periculo volo. Constantinus presbyter, Cluniacensis hostis,  antiqui schismatis auctor, cumulo malorum priorum etiam recens periurium adiecit:  die causandi cum Stephano in præsentia nostra suscepta, me inscio, sicut audiui, Pisas profectus est, vt solitis mendaciis curiæ nostræ iudicium subterfugiat. Super quo per vos domno Papæ intimari peto: ne presbytero nostro iudicium Ecclesiæ nostræ, a qua nil læsus est, subterfugere liceat. Nam si aliter fieret,  a tam vili persona tantam Ecclesiam deformari permitteret, plusquam ad pręsens dicere possim, Cluniacenses suos, quod tamen salua maiestatis eius reuerentia dictum sit, perturbaret. Abbas Bonęuallis, quæ iuxta Carnotum est, cum quampluribus honestis  sapientibus viris, vt asserit, Cluniacum venire disponit: si per consilium sapientiæ vestræ licentiam recedendi a domno Papa impetrare potuerit. Nostis enim causas, quibus irritatus diu a suis retineri non possit. Vnde  super hoc litteras sibi mitti precatur. De statu domni Papæ  vestro, quem prosperari tam pro communi vtilitate, quam pro vestra requie, auidissime desidero, mihi quod est, remandate: vt cognitis quæ circa vos sunt, aut congaudeam, aut collaborem.