QVONIAM ad roborandam fidē  mores instruēdos, Miracula nostro tempore gesta, quorum indubia cognitio datur, scribere proposui, post ea quæ præmissa sunt, alia quoq. legentibus vel audientibus non minus vt credo vtilia, adiungenda sunt. In quibus vt supra iam dixi, nullum temporis ordinem seruo, nullius generis miracula vito, sed sicut ea vel olim didici, vel quotidie a diuersis  fide dignis discere possum, scripturæ cōmendo. Doleo enim,  supra quā multis forte credibile sit, torpori multorum irascor; qui cum scientia, literis, atq. eloquio abundent, mirāda omnipotentis Dei opera, quæ sæpe in diuersis terrarū partibus ad instructionem Ecclesiæ fiunt, memorię posterorū mandare scribendo pigritantur. Et cū antiquus mos fuerit, non solū apud primos Christianæ fidei patres, sed etiam apud gētiles, vt quæque digna memoria literis traderēt, isti nec Christianorum, nec paganorum studia imitātes, vniuersa suis temporibus accidentia, quæ succedentibus non parū possent esse vtilia, languentes animo perire permittunt. Cumque dicat Deo diuinus Psalmus, Cōfiteātur tibi Domine omnia opera tua; hoc est laudare de omnib. operib. tuis, quomodo de illis operibus Deus laudabitur, quæ nesciuntur? Quomodo ab his, qui ea nō viderunt, sciētur, nisi dicātur? Quomodo in memoria recedētium,  succedentiū temporum permanere poterunt, nisi scribantur?  cū omnia siue bona, siue mala, quæ vel volēte, vel permittente Deo, in mūdo fiunt, ipsius glorificationi,  Ecclesiæ ædificationi inseruire debeant, si ea homines latuerunt, quomodo de his aut Deus glorificabitur, aut Ecclesia ædificabitur? Ad tantū autem iā infructuosa huius silentij segnities peruenit, vt quæcumq. in Ecclesia Dei, siue in regnis Christianis, a quadringentis, vel quingentis ferme annis facta sunt, vniuersa pene nobis  omnibus ignota sunt. Tanta enim apparet distantia nostrorum temporum  priorum, vt quæ ante quingentos,  mille annos gesta sunt nobis notissima, quæ vero exinde ipsis quoq. diebus nostris acta sunt, prorsus ignota sint. Inde est quod historiis antiquis, Ecclesiasticis gestis, libris multiplicis doctrinæ Patrū instructiones  exempla continētibus, abundamus: eorum autem quæ temporibus nobis contiguis contigerunt, nescio si vel vnum habemus. Scrutabantur priores illi rerum vtilium diligētissimi, etiam apud remotas gentes  ignotas linguas, si quid inde dignū  humanis commodis inseruiens, possint eruere. Vnde Ægyptij Græcorū, Græci Latinorū, Latini Græcorū  Hebræorum siue aliarū gentium linguas  scientiam studiose indagantes, inuicē sibi, quæ necessaria cognoscebant, variis scriptis, diuersisque translationibus cōmunicabant. At e cōuerso, Latini nostri non solum nulla peregrina rimātur, sed nec sibi proxima cognoscere, vel aliis ea scripto vel verbo commendare dignantur. Sed redeat sermo ad proposita,  secundum vires a Deo datas, si quid dignum vel vtile inuenire potuerit, ad Dei laudem vel profectum legentium, modernis vel posteris manifestet.