Beatus pater Maiolus, in omnibus afflictorum miseriis, quantæ fuerit pietatis, nec dinumerari vnquam poterit. Et illud genus hominum in quibus illud misericordiarum leuamen posuerit, numquam insimul in terris coadunatum manebit. In sola etenim illa incomprehensibilis speciositatis regione de qua dicitur, quia in domo patris mei, mansiones multæ sunt, tantum prædestinati ad vitam pariter inuenientur, qui eiusdem patris  temporalis  spiritalis fruiti sunt benedictionis fructu. Quo se ditatum multipliciter quidam peregrinus sensit, dum in sui angustia, eundem Dei virum adesse monuit. Hic assummens quodam die secundum suæ paupertatis modum, quædam necessaria sumptuum, ad sancti patris Maioli tumulum venire festinat, vt inibi suę necessitudinis  orationis desideria compleat. Sed in medio itineris inchoati persensit casum talis disturbationis. Nam quidam vasallus pauper rebus, superbia tumidus, eundem peregrinum obuiat  assaillit,  sua ei omnia, quæ secum portabat, tollit. Quasi lætus  alacer onustus spoliis peregrini, domum suam subintrat miles festinanter. Diuidit hoc  illud per coætaneos lætus, quod post adiungit cum maximo suorum ploratu. Sed ille bonæ fidei peregrinus, non relinquit propter hoc assumptæ viæ stratus. Sed ante beati Maioli præsentiam deplorat,  antiquarum suarum necessitudinum miseriam,  perpessæ in præsenti iniuriæ prædam. Adiurat non se discessurum a loco illo orationis, donec videat in quanti amoris modo idem sanctus Domini Maiolus apud Deum maneat,  suæ ei paupertatis spolia restituat. In crastino denique inlucescente iam diei hora, prædictus prædator adducitur Dæmoniacus a sua familia, vinctus  cathenatus,  apportatur paupertas peregrini, adhuc adtendentis adiutorium piissimi patris Maioli. Deponitur ante sepulchrum sancti viri sumptus deprædati pauperis,  reuertitur antea perditus sensus castigati militis. Sic vtrique miseri, reuertuntur ad propria consolati. Hic recipiens suorum sumptuum spolia perdita, hic autem per Dei misericordiam ad rationabilis intellectus  sensus repatriat loca. Proprio quoque experimento discunt, quod qui beati Patris Maioli ex fide colunt meritum, non remanent disconsolati in fine dierum.