Cum resideret venerabilis Episcopus Isaac in Kathedra Episcopali, villa Basiaco, omnisque clerus ipsius promptus undique ad eum congregaretur: caterva quoque admodum nobilium Abbatum cum Archidiaconibus, et Presbyteris, cœtuque universo in Synodo generali, quiddam de causis Ecclesiasticis ordinatura: inter cætera sancta colloquia, quæ pariter habuerunt, altercatio quædam exhorta est inter Ansuinum sancti Martini Luensis Presbyterum, et Adalardum ejusdem villulæ sancti Marcellini Presbyterum, de decimis ipsarum Ecclesiarum, loquente Ansuino, quod omnis decima cum integritate ab antiquo suæ foret Ecclesiæ; quæ e contrario profitente, et toto annisu Adalardo reluctante, suæ Ecclesiæ prorsus magis esse debere; continuo itaque in ipsa synodo exurgentes testes valde præclari et idonei, superius memorati Ansuini Presbyteri, qui veris indiciis Adelardum refutantes, approbaverunt et definierunt, secundum quod antiquius fuit, stare debere, scilicet Magenardus Abbas et Archidiaconus, Otbertus, qui eodem Archidiaconatus fungebatur officio, Arnoldus eodem florens honore, Isaac, Fredradus, Adalmannus, Evorinus, et omnis fere synodus, horum veridicorum testium testimoniis satis confirmatus, et roboratus est Presbyter Ansuinus: et taliter uterque eorum querelæ hujus finem accepit. Aucta sunt hæc anno Dominicæ Incarnationis DCCCLXX, Indictione III, Regnante Karolo Rege, Ecclesiam autem Lingonensem regente venerabili Isaac Pontifice.