Ne litis hujus occasio ex verborum mutatione resurgere posset in posterum, litterarum veritati commisimus quo fine tandem abbatum Vizeliacensis et Molismensis controversia de alodio de Grision ad concordiam sedata sit coram donno Odalrico, Romane ecclesie cardinali presbitero, et coram Autisiodorensi episcopo. Terciam partem ejus alodii, qui dicebatur de jure donni Iterii, quam in via Hierosolimitana moriens dimisisse probatum fuerat monasterio Vizeliacensi et monasterio Karitatis, quia sic antea judicatum fuerat coram domno Ricardo Albano episcopo, Romane sedis tunc legato, abbas Molismensis in pace dimisit utrique pretaxato monasterio. Quod ut firmius esset, inter abbates definitum fuit ut reliquas duas tercias ejus alodii, quarum una, id est donni Hugonis, jam se possessione tenere dicebat Molismensis, alteram, id est Narjaudi, quam inpositione peccunie firmabat se occupasse, non inquietaret ei Vizeliacensis, nisi canonico juditio Molismenses inde privari contigerit. Quia vero alodium illud inter fratres illos certis finibus divisum non fuerat, et tercia pars aecclesie et officinarum quas Molismenses construxerant, cedere videbantur in jus monasteriorum Vizeliaci et Karitatis, a cardinali statutum et ab utraque parte concessum est ut secundum dispositionem episcopi et archidiaconi et thesaurarii, necnon et Higmari decani Sancti Petri, darent Molismenses censum vel terre commutationem, ut officine cum ecclesia et viridiario sic eis manerent inmota. Quod si Vizeliacensi ingredienti possessionem suam opposita fuerit calumpnia, tanquam per Molismensem ante fuerit impedita Vizeliacensis possessio, vocatus Molismensis si se coram episcopo inde purgare non poterit, oportebit eum restituere ad pacem, cujus ad se, juditio episcopi, tollere non poterit inter turbationem.