Inde actum est, vt diuinus ignis, pectoris eius de scintilla exortus, in flammas prorumpere gestiret,  nō iam sub illo Canonicali, immo pene seculari ac sallaci tegmine, seb sub vero ac syncero Monachorū ordine, Deo seruire proponeret. Videbat institutis illis Clericorum nihil prope religionis inesse, multa ibi simulari, pauca in veritate geri: ambitione, cupiditate, ęmulatione cuncta interturbari,  sub tonsura vel habitu Clericali, rectius mercenarios quam Canonicos posse vocari. Hæc  his similia mortis genera in eis abhorrēs,  velut de medio Babylonis iuxta vocē Prophetæ fugere quærens, adit Episcopum,  familiare sibi colloquium ab eo indulgeri rogat. Quo impetrato denudat quidē ex parte animi secreta, sed ex maiore, sub silentio tecta reseruat. Timebat enim, ne si cuncta Episcopo se diligenti proderet, dilectione qua ei tenebatur obstrictus, eius conatibus idem Episcopus contrairet. Et nouerat quidem Episcopum omnino virtutū suarum desiderare profectum, sed velut mēbri alicuius a corpore diuulsionē, eius a se timere discessum. Hac ego de causa quicquid de seculi abrenuntiatione proposuerat reticēs, reliqua pandit,  se canonicales redditus minus canonice accepisse cōfirmat. Timere se ne a patre diuite,  seculari homine, pretio vel prece indecenti, redditus Ecclesiastici, qui gratis dari,  accipi debēt, sibi prouisi fuerint, atque cum subsidio corporali, æternus interitus cōparatus. Et nescisse quidem se tales cōtractus, neque accersitum fuisse ad huiusmodi commercia. Formidare se tamē sola fama ad se perlata, ne solo nomine Christianus dicatur,  rerum veritate Simonis discipulus approbetur. Debere patrē saluti filij prouidere,  ne casu aliquo ouis de numero gregis sibi crediti pereat, satagere. Et vt, inquit, finem dicendi faciā,  quod hucusq. in corde meo latuit, retegā, præbendas omnes, reditus Ecclesiasticos omnes quocumq. modo mihi datos in manum vestram refundo,  omnibus prorsus Ecclesiasticis, non spiritualibus, sed corporalibus, mihi hucusq. collatis beneficiis, abrenuntio. Hæc Episcopus a iuuene audiens,  innumeros senes ac decrepitos multa animi deuotione eū exuperasse gaudens, in lachrymas est resolutus, eumque ne id faceret,  ne pro culpa incerta, Ecclesiasticis beneficiis renuntiaret, hortatus est. Non acquieuit ille, sed in incœpto proposito constanter perseuerans, quod cœperat, perfecit. Renunciās ergo tali occasione Ecclesiasticis negociis, immo cunctis secularibus causis, ab Episcopo ei valedicente, eumq. ad alia sua negotia mittente, recessit. Nec diu moratus est, sed quod de sua æterna salute conceperat, adimplere celeriter properauit.