In nomine sancte et individue Trinitatis. Notitie præsentium et futurorum commendatum sit qualiter, ego Willelmus, Nivernensis comes, vel quo fine querelas quas habebam adversus Sancti-Germani Autissiodorensis cenobii ecclesiam per manus Hugonis Autissiodorensis episcopi, cum Gervasio predicti cenobii abbate pacificaverim. Calumniabar res latronis in burgis castelli Sancti-Germani capti, et habere cum ipso latrone volebam. Amodo autem latronem habebo, sicut habere solebam; res vero ejus que in burgis eisdem erunt, nec calumniabor, nec requiram; sed si forte homo meus, liber vel servus, in latrocinio in burgis castelli Sancti-Germani captus fuerit, de eo clamor ad prepositum Sancti-Germani venerit, prepositus Sancti-Germani, et qui clamorem fecerit, capitale suum cum rectitudine habere fecerit, et justitiam suam ad prepositum pertinentem inde ceperit. Quod si ego, vel homines mei, latronem illum, hominem videlicet meum, et res suas habere voluerimus, et a preposito Sancti-Germani petierimus: si prepositus nobis reddiderit, suscipiemus; sin autem, quomodo non perdamus quæremus. De latrone quoque qui mihi vel hominibus meis redditus fuerit, sic pro posse nostro fideliter providebimus, ne malum inde ecclesie Sancti-Germani contingat. Mensuras vero annone et vini, quas in burgis Sancti-Germani, non tantum in castello, calumniabar in pace, Sancti-Germani, ecclesia deinceps possidebit, sed mensuræ castelli et burgorum Sancti-Germani mensuris meis equabuntur, et si postea quam equate fuerint, aliquis eas falsificaverit, sicut supra scriptum est de latrone, ita fiet de earum falsificatore. De infracturis, de assultibus, de seditionibus, de inventis, quæ ego calumniabar in burgis castelli Sancti-Germani, sive in viis publicis quæ in burgis sunt; sicut burgi comprehenduntur domibus, curtilibus, olchis, quam faciebam calumniam dimitto, excepto quod si homini aliquid forisfactum fuerit, homo meus capitale suum cum rectitudine habuerit, et ego meam rectitudinem ad me pertinentem. In placito generali, de hominibus meis qui in burgis castelli Sancti-Germani, vel in terra ejus, que est sub muro civitatis, habitant, ultra sex denarios monachi de ditiore non accipiant. Consuetudo vero lignarii a singulis a quibus accipitur, semel in anno accipiatur, tempore quod monachi elegerint. Quando autem vinum meum per bannum vendi faciam, tribus diebus in castello Sancti-Germani bannum meum observabitur, et post tres dies qui vinum in castello Sancti-Germani vendere voluerit, vendat. Custodes vero banni mei maneant in locis illis in quibus manserunt tempore Willermi consulis avi, mei. Guarennam autem leporum quam feceram, in perpetuum dimittam. Has autem querelas et calumnias supradictas, quas ego adversus ecclesiam Sancti-Germani faciebam, juraverunt homines Sancti-Germani decem: Ingelbertus prepositus, et alii novem sequentes; quod Willermus comes, avus meus, neque per rectitudinem, neque per consuetudinem eas habuerat, et ego eas dimitto. Sciendum quoque quod propter has dimissiones et has pacificationes, neque ego adversus ecclesiam Sancti-Germani perdo, vel ecclesia Sancti-Germani adversum me perdit hominem, vel feminam, vel terram, vel usum, vel consuetudinem, exceptis supradictis querelis et calumniis quas ego dimitto. Laudant hoc uxor mea comitissa Adalaida, et filius meus Guillelmus. Testes hujus rei sunt: Hugo abbas Pontiniacensis, (et alii XII qui scribuntur in carta). Actum est hoc Autisiodori, anno incarnati Verbi, M. C. XXI, indictione XIV, regnante rege Ludovico, anno regni sui XIV.