Summo Pontifici et nostro speciali Patri, Domino Papæ Innocentio frater Petrus, humilis Cluniacensium abbas salutem et obedientiam. Magna materies multa me loqui cogeret, sed auribus Majestatis vestræ importunus aut nimius esse formido. Ea propter dilectæ et diligendæ paternitati vestræ humiliter suggero, litteras nuper a vobis mihi directas, me filium vestrum, et totum semper vobis subditum, et devotum Conventum, quoniam insolita et damnosa præferebant, graviter vulnerasse. Insolita, inquam, et damnosa præferebant, quia decimas quas usque ad hæc tempora per ducentos, et eo amplius annos, vestra Cluniacensis ecclesia indifferenter ab omnibus suscepit, et indifferenter omnibus reddidit, auferebant. Insolita, inquam, et damnosa præferebant: quia quod vere nunquam de quolibet parvo Cluniacensis ecclesiæ membro factum audivimus, in magno monasterio Gigniaco, post quadraginta dies divina officia, propter repetitas Parochiæ suæ decimas, interdicebant. Et cum a sanctis prædecessoribus vestris, multis privilegiis confirmatum sit, ut fratres Cluniacenses non solum omnium parochiarum suarum decimas absque alicujus contradictione susciperent, sed etiam quas propriis excolebant sumptibus, retinerent: noluerunt tamen uti hac potestate, scientes scriptum esse: Væ illi per quem scandalum venit. Unde humiliter et modeste decimas tam rusticorum, quam mancipiorum suorum non solum monachis, canonicis, sed etiam quibuslibet clericis, presbyteris, militibus, raptoribusque persolvunt. Cumque ipsi universis debitas atque indebitas decimas, vel quælibet alia pacifice reddant, cur non et ab aliis quiete suscipiant? Dedi ipse Cisterciensibus fratribus, teste Domino Claravallensi abbate, quibusdam in locis decimas, sed tanta jam est, per Dei gratiam, ipsorum et aliorum religiosorum, ubique terrarum in circuitu nostro numerositas, ut si omnibus decimas indulserimus, jam decimam fere nostri numeri partem perdamus. Nam si brevitas pateretur, ostenderemus, quam plura monasteria nostra ita a diversis religionibus circumsepta, ut ad duas vel unam leucam, unum vetus quinque vel septem monasteriis sepiatur. Quæ in parochiis nostris, et cum adsensu et sine adsensu nostro contra jus canonicum constructa, majorem partem jam parochiarum nostrarum obtinent. Quibus omnibus si decimæ concedantur, oportebit ut nostri, aut sicut dixi, numerum suorum minuant, aut forte in quibusdam locis, loco pariter et domibus cedant. Restat igitur, venerabilis Pater, fidelis et semper subjecta Magestati apostolicæ congregatio vestra, ut ab amore paterno, novi filii, veteres non expellant, quoniam etsi novi diligendi, non tamen propter novos, nisi promeruerint, sunt veteres abjiciendi, etc. Unde iteratis precibus, precatur universitas filiorum vestrorum, rogo et ipse qualiscumque, tamen vester, ut si aliud ad præsens non placet, sententiam saltim interdicti usque ad Pascha Dominini differatis, quatenus infra hoc spatium sapientes fratres ad vos mittere, et per eos tam de his, quam de aliis agere possum vobiscum.