Notum sit omnibus ad quos hujus pagine scriptum pervenerit, quod inter domum Pontiniaci et domum Vallis-Lucentis aliquanto tempore controversia dissentionis extiterit, super quodam nemore quod vocatur Eslurgeiz, eo quod pars utraque ipsum nemus, jure emptionis, sibi in proprietatem vendicare videretur. Igitur, post longa litigia, utraque pars, meliore spiritu ad concordiam, ut decebat, provocata, mediante domno Guidone, abbate Prulliacensi, illam contentionem finali pace hoc modo terminavit. Placuit itaque eis, et utrique parti convenit ut predictum nemus des Eslurgeiz, a ceteris contiguis nemoribus, per certas ex se ipsis personas que et hic nominate sunt, disterminaretur et consequenter in partes congruas divideretur; et sic utrique domui suis rebus adherens portio assignaretur; quod et factum est: nam, ex parte Pontiniaci, Milo de Regni, monachus et Humbertus de Burs et Theobaldus, porcarius, conversi; ex parte Vallis-Lucentis Fontius de Regni, monachus, et Gauterius, rotarius, et Andreas de Cerilli, conversi, constituti sunt, qui de predicto nemore partibus factis et distributis, fossis factis et acervis lapidum evidentes apposuere metas inter utriusque domus possessiones et jura. Tandem ut illa in perpetuum rata haberetur compositio, eandem que concordi assensu facta est limitationem utriusque domus, tam abbas quam conventus approbavit, scriptoque per cirographum in eisdem verbis diviso et sigillato, ad mutue pacis concordiam, in testimonium fieri consensit, anno ab Incarnatione Mº Cº LXXXº quinto; domno Ulrico, tunc abbate de Valle-Lucenti, et priore ejus Radulpho, et domno Menardo, tunc abbate Pontiniaci, et priore ejus Willelmo cum suis, ut dictum est, firmo assensu in id ipsum concordantibus.