Quoniam rerum mutatione plura, quæ melius stare videbantur destructa, et quasi non fuissent, videantur esse abolita, litteris commendare ratum fore ducimus ea quibus Ecclesia Christi in exterioribus augetur, quo earum auctoritate defendatur, vel futuris clarificetur. Et ideo annotamus, quod quidam miles Belmontensis, nomine Richardus, cognomento Truta, habuit filium, nomine Haymonem, quem in Ecclesia Besuensi Monachum fieri deliberavit. Qui accessit ad Domnum Girardum, qui tunc Ecclesiam Besuensem regebat, et ad Fratres ipsius Monasterii, filium ipsum coram multis testibus Abbati et fratribus tradidit, et pro eo Ecclesiam ipsam ex propriis amplificari decrevit. Dedit ergo huic Ecclesiæ apud sanctum Martinum in confinio Belmontensi medietatem corveiæ, quam hereditario jure possidebat: et pratum de Roseros, quod similiter habebat. Consuetudinem etiam, quam in nostris hominibus habebat apud Artasiam, manentibus, scilicet corveiam, et cætera quæ habebat, concessit. Nec multo post medietatem corveiæ de sancto Martino, quam retinuit, vendere sibi placuit. Qui cum ex hoc supradictum Abbatem Girardum prius convenisset, emit ab eo isdem Abbas ipsam medietatem, laudante hoc uxore sua, et filiis in Capitulo Besuensi. § Postea vero quidam frater ejus, nomine Teodericus, Jerusalem iturus omnia quæ a fratre suo nobis data fuerant vel vendita, cœpit calumpniari, consentiente fratre suo Richardo, ut postea res innotuit. Abbas vero Girardus triginta solidos eis dedit, et super sanctum Altare in Capella sancti Bartholomæi coram multis testibus, adstante, et laudante uxore sua, et filiis, uterque superposuit. Evolutis vero aliquantis annorum curriculis, et de medio exempto bonæ memoriæ Girardo, et succedente in loco ejus venerabili Widrico Richardus, de quo agimus, Abbati Widrico, quasi rudi, et nescienti, et Monachis apud sanctum Martinum manentibus, totum abdicavit, et contradixit. Cui Abbas Widricus quasi Pastor bonus lupo rapienti, obstitit, placitumque cum eo terminavit. Qui cum uterque ad diem venisset, Abbas supradictus sapienti consilio fultus, testes idoneos, qui hoc viderunt, et audierunt, secum adduxit. Quibus cum non posset contraire, cognovit injuste, et necessitate urgente se hoc calumpniasse. Promisit etiam nunquam amplius molestiam inferre, sed fidelem se in hoc et in aliis quibus posset, existere. Quæ res ne amplius inquietetur, proborum virorum testimonio roboramus. Sig. Hugonis Belmontis Domini, Widonis de Sauz. Sign. Nocherii. Sign. Eivini Daces, et Hugonis filii ejus, Milonis de Poiens, et Hugonis fratris ejus. Sign. Pontii Crassi. Widonis Ravinel, Widonis Rufi, et Wiardi: et de clientibus, Humberti de Soleri, et Warnerii fratris, Alberti Christiani, Warnerii Crassi, Dominici ministri.