Si liceret, si Dei dispositio non obstaret, si in hominis potestate esset via eius: maluissem, charissime, beatitudini tuæ nexu indissolubili adhærere, quam vel principari inter mortales alicubi, vel regnare. Quid enim? Nonne regnis omnibus terrenis præferri a me deberet grata non solum hominibus, sed  Angelis ipsis cohabitatio tua? Conciuem te illorum si dixero, licet nondum spes in rem transierit, per misericordis Dei gratiam mendax non ero. Si plane mihi datum fuisset, vsque ad vltimum spiritum tecum hic esse: daretur fortassis post hac, vbi  esses, etiam perpetuo esse. Quo enim currerem nisi post te, tractus odore vnguentorum tuorum a te? Quod quia semper non datur, vtinam vel sæpe daretur! Et quia nec illud est, vtinam saltem frequenter videam missos a te! Et hoc quia raro contingit, volo, vt vel in proximo sanctitas tua amantem se per suum Nicolaū vsque ad octauas Domini mecum mansurum visitet: in quo vester, vt mihi videtur, ex parte,  meus ex toto spiritus requiescit. Videbo te, sancte frater, in illo, audiam te per illum:  quædam, quæ secreto nota fieri volo sapientiæ tuæ, mandabo per ipsum. Sanctæ animæ tuæ, sanctisque sub regimine tuo omnipotenti Domino seruientibus, me nostrosque quantis possum viribus, quanta possum deuotione, commendo.