Qvoniā de obitu semper dilecti nostri Domini regis Anglorū, nihil adhuc dilectioni vestræ mandauimus: causa hæc fuit, quoniam  multus mœror, quo nondum nos expedire possumus, hoc prohibuit,  tantæ calamitatis nos primos relatores esse, non immerito piguit. Verum, quia si quid scimus, vos scire placuit: noueritis nihil nos aliud adhuc noscere potuisse, quam per octo dies in quadam villa iuxta Rothomagum, lecto eum decubuisse, domnum Rothomagensem Archiepiscopum ei assidue adhęsisse, munitum ab eo omnibus Ecclesiasticis sacramentis, in optima pœnitentia,  fideli confessione quarto Nonas Decembris de sæculo migrasse. Corpus eius, sicut disposuerat, Rothomagū delatum,  inde a Rotberto Comite filio suo apud Radingas tumulandum, Angliam versus deportatum est. Normania tota ciuilibus,  externis iam bellis fremit. De statu regni transmarini, nihil adhuc certi audiuimus. Nam qui nobis hæc retulerunt, citissime a Normannia aufugerunt. Misimus tamen iam cursores duos, vnum domno Rothomagensi, alium domno Wintoniensi: qui festinanter quicquid de eis,  ab eis cognouerint, nobis in proximo renuncient. Pro regis defuncti æterna salute tanta constituimus, quanta nunquam Cluniaci pro alio constituta sunt. Quid vos pro eo agere debeatis: superfluum est, vt nobis videtur, mandare.