Anno Domini millesimo trecentesimo tricesimo quarto statuta sunt haec apud Cistercium in Capitulo generali. 1.  In primis, detestandae cupiditatis vitium, quod censetur iuxta Apostolum servitus idolorum, de subditorum cordibus evellere sacrosanctam congregationem praesentis Capituli, in qua totus status Ordinis et perfectio unitatis noscitur consistere in suo vigore, divina cooperante gratia, cupiens Capitulum conservare, deliberatione consulta statuit strictius inhibendo, ne de cetero causa quaestus cuicumque concedatur licentia, quod possit a generali Capitulo remanere. Quicumque vero pater abbas vel commissarius, erecto inobedientiae vertice contra iussiones Ordinis causa quaestus huiusmodi, refusionis expensarum seu alia gravis causa cuiquam remanendi a Capitulo praesumpserit indulgere, ultra excommunicationis sententiam, quam incurrit iuxta diffinitionis tenorem in *Libello* contentam, tam conferens quam recipiens ab administratione temporalium eo ipso usque ad nutum generalis Capituli sit suspensus, et pecuniam sic acceptam, recipiens Capitulo restituere teneatur ; licentiam vero sic concessam denuntiat Capitulum omnino roboris firmitate carere ; visitatores super hoc diligenter inquirant, et si quos repererint culpabiles in praemissis, citare studeant ad praesens Capitulum, ultra poenas praedictas iuxta demerita severitate debita puniendus. 2.  Item, cum saepe et pluries fuerit diffinitum quod abbates Ordinis, iuxta diffinitionem in *Libello* contentam, ad studia Ordinis monachos studentes mittere non omittant, poenas certas et speciales omittentibus imponendas, quod hucusque plurimi, et praecipue de lingua occitana, facere neglexerint ; hinc est quod generale Capitulum omnibus abbatibus Ordinis, iterato praecipit et iniungit quatinus iuxta praedictarum diffinitionum tenorem, et sub poenis ab eisdem impositis, studentes monachos non omittant mittere. Quod si facere neglexerint, ultra poenas et summas praedictas quas incurrerunt, pro scolari quolibet decem libras parisiensium eo ipso solvere tenentur, studentibus scolaribus applicandas. Visitatores vero et patres abbates de praemissis diligenter inquirant et ad solvendum praedictas summas per censuram Ordinis coerceant et compellant. 3.  Item, cum alio anno, sub poena excommunicationis latae sententiae, fuerit inhibitum ne aliquis studens in studio Ordinis extra ipsa studia iura canonica praesumat legere vel audire, quod quidam in Tolosano studio commorantes, suae salutis immemores, et statuta generalis Capituli damnabiliter contemnentes, facere praesumpserunt, generale Capitulum nolens tantae praesumptionis vesaniam relinquere impunitam, statuit et diffinit quod praedicti studentes, visis praesentibus, de studio expellerentur, nec de cetero aliquis ad studia remittetur, absque licentia speciali generalis Capituli. Cum autem ad propria monasteria redierint [vel] revocati fuerint, octo diebus continuis faciant levem culpam. Haec autem sunt nomina scolarium praedictorum : frater Remundus Dinit, monachus de Gondonio ; Ioannes de Bezusio, Hugo de Crocta, monachi de Cadunio ; Petrus Oviati, de Fonte frigido ; Stephanus Hysarni, Hunaldus de Inmeriis, Theobaldus de Groleto, monachi Grandissylvae. 4.  Item, ad generalis Capituli pervenit auditum, quod quidam monachi et conversi Ordinis, in suae salutis dispendium, immemores pacti Domini Dei sui, quo non solum sua sed etiam *semetipsos* professos Ordinis abnegaverunt, nec Ananiae et Saphyrae mortis sententiam formidantes, diabolo suadente, pensiones ad vitam emere, et eas absque proprii abbatis licentia in usus proprios applicare damnabili *temeritate* praesumunt. Eapropter generale Capitulum, cupiens tantae pesti proprietatis nefariae, quibus potest remediis obviare, duxit deliberatione provida strictius inhibendum, ne aliquis monachus aut conversus, absque proprii abbatis licentia, pensiones ad vitam a quocumque abbate Ordinis vel aliis quibuscumque emere audeat vel praesumat. Quod si quis huiusmodi fuerit deprehensus, eo ipso in excommunicationem se noverit incidisse, nihilominus tamquam fur et proprietarius puniatur. Abbas autem Ordinis qui ob huiusmodi receperit pecuniam ab eodem, ipsam pecuniam abbati cuius professoris existit, infra mensem restituere teneatur, monasterii usibus necessariis applicandam ; alioquin quousque reddiderit, ingressum ecclesiae sibi noverit interdictum. Illi vero qui de proprii abbatis licentia annuas emerint, aut ab amicis habuerint pensiones, de eisdem annis singulis abbati proprio reddere studeant rationem ; alioquin eo ipso excommunicationis vinculo se noverint obligatos. 5.  Item, cum reformatio studii Sancti Bernardi Parisiensis, quod est membrum Ordinis speciale, anno praeterito commissa fuerit per generale Capitulum domino *Claraevallis* et de Borbona, sacrae theologiae doctori, et de Fonte frigido abbatibus, et ipsi ibidem ad honorem Dei et profectum studii praedicti, plurima statuta fecerunt salubria et honesta ; idcirco dictam reformationem, et omnia ac singula in eadem contenta, generale Capitulum, ex certa scientia, approbat, ratificat et confirmat, praecipiens provisori ac supprovisori dicti studii, sub poena depositionis et gravioris promissionis (*sic*), ut praemissa diligenter observent, et de aliis faciant observari. Insuper dictum Capitulum praemissis addit et statuit in publica scripta, videlicet quod omnes receptae dicti studii, tam de bursis quam de redditibus et iardinis, quam etiam de eleemosynis et legatis et aliis obventionibus quibuscumque veniant, ad manum cellerarii dicti loci, et per ipsum recipiantur et expendantur, prout ad utilitatem studii viderit expedire, ac de ipsis coram scolaribus ac visitatore studii, fidelem teneantur reddere rationem. Scolares etiam qui iam sunt in studio, et qui ad illud venient in futurum, teneantur infra mensem a festo sancti Remigii vel adventus sui tempore computandum solvere duodecim libras parisienses pro bursa integra, vel si in principio aprilis venerint, septem libras pro dimidia bursa ; alioquin ex tunc solvere compellantur pro rata temporis quo in studio manserint, et ex tunc nihil ex eisdem de bonis communibus ministretur, nec alicui de studio recedenti ante annum completum fiat quaecumque restitutio bursae suae. Sed si aliquis ibidem decesserit aut revocatus fuerit vel remissus, abbas eiusdem, si voluerit, alium mittat ad studium, cui ministretur de bonis communitatis sicut et aliis pro residuo dictae bursae, prout huic omnia in praedicta reformatione aliqualiter exprimitur. Ordinat nihilominus et statuit idem Capitulum, ut quotiens aliquis constituetur ad faciendum supprovisoris officium, pariter et sacristae, de communitate habeat integraliter bursam suam. Quotiens vero dicta officia committentur duabus personis, cuilibet earum bursae tantum medietas ministretur. Insuper inhibet dictum Capitulum ad utilitatem dicti studii et custodiam honestatis ut iardini studii teneantur clausi continue, nec claves eorum habeat aliquis nisi cellerarius dicti loci. De abbatibus autem et monachis extraneis venientibus ad dictum studium et stabula vel domos eiusdem occupantibus, necnon et de pitantiarum moderamine, ac de cameris infirmorum reservandis pro infirmis, extra cameram lectoris bibliae deputatam, committitur per Capitulum domino Claraevallis vel illi cui pro visitando dicto studio isto anno commiserit vices suas, ut de praemissis ad indemnitatem et honorem studii, auctoritate Capituli, studeat ordinare. 6.  Item, conventiones et contractus, seu ordinationes quascumque sive pacta inter abbates nostri Ordinis instituta, et eorumdem monachos vel conversos facta quomodolibet, vel inita contra communia ipsius Ordinis instituta, et in posterum facienda, nullius firmitatis robore teneant, quousque per generale Capitulum fuerint confirmata. 7.  Item, ut vero certius generale Capitulum de negotiis, quae deferuntur ad idem, valeat informari, et responsiones facere veriores, idem generale Capitulum non improvide statuit, ordinat et diffinit quod nullus de cetero petitionem in Capitulo faciat, seu litteras principum vel magnatorum eidem audeat praesentare, quin in eis primitus subscribat veraciter nomen suum. 8.  Item, nullus de cetero confirmationes pensionum vel contractuum quorumcumque petat fieri per generale Capitulum nisi principales litteras valeat exhibere. 9.  Item, pro absentia reverendi in Christo patris domini abbatis Cisterciensis, generale Capitulum duxit provide statuendum quod pro diffinitionibus et aliis factis Ordinis universi, pro ista vice solummodo, sigillandis sigillo pro suffragiis Capitulo deputato uti valeat ab omnibus communiter cui adhiberi discernit ubique dictum Capitulum plena fides. 10.  Item, ad audientiam pervenit Capituli generalis, quod quidam de Ordinibus Mendicantium monasteria monialium nostri Ordinis, et viciniora dictorum monasteriorum loca, contra statuta canonum nimis frequentare praesumunt, ex quorum nimia frequentia non animarum aedificatio, sed potius dissolutiones plerumque succrescuntur. Quapropter praesumptionibus inordinatis volens generale Capitulum obviare, sub poena excommunicationis latae sententiae, inhibet abbatissis, monialibus et sororibus Ordinis universi, ne in suis monasteriis, claustris aut cameris seu infirmitoriis, aut aliis suis locis secretis, tales Mendicantes recipiant, nec loquantur cum eisdem, nec pluribus quam duobus una vice in suo monasterio et solummodo una die victualia, ministrentur, ita quod in ecclesia pro missis celebrandis, proponendo verbum Dei, solummodo intrare poterunt et domum ad hospitium saecularium et non alibi declinare. Si autem contrarium attentaverint facere, abbatissae, moniales et personae praedictae per visitatorem vel per confessarium, excommunicatae denuntientur publice auctoritate Capituli generalis, diebus dominicis et festivis in ecclesia post evangelium, sive nominatim. 11.  Item, ne bonum hospitalitatis caritativae, quod hactenus in locis Ordinis vigere non modicum consuevit, nostris temporibus torpescat in aliquo, sed opitulante Domino, ad honorem Ordinis perseveret ferventius et accrescat, generale Capitulum ordinat, statuit et diffinit districtius inhibendo ne aliqua loca vel grangiae nostri Ordinis alicui de cetero religioso vel saeculari sub quocumque pacto concedatur, quin in eisdem locis et grangiis pro personis Ordinis specialiter exhibitio hospitalitatis solitae reservetur. Quicumque vero de cetero aliter attentare praesumpserit sequenti Capitulo super hoc se recognoscere teneatur, ad ipsius arbitrium Capituli puniendus, et nihilominus si alicui personae praedicti Ordinis in praedictis locis vel grangiis de cetero hospitalitatis gratia fuerit indebite denegata, abbas ad quem spectabit dictus locus expensas factas illa die refundere tenebitur illi cui fuit hospitalitas inhumaniter denegata. 