Verbosus sæpe sum vobis,  sicut timeo, onerosus. Cōsolatur hunc meum timorem pietas paterna, quæ vix filiis solet irasci:  si irascitur, cito solet placari. Clerus Luxouiensis,  populus,  tota simul, vt audiui, Ecclesia destituta morte Episcopi sui, domnum Arnulfum Sagiensem Archidiaconum sibi in Pontificē  Pastorem elegit:  a domno Rothomagensi, ad quem iure canonico consecratio spectabat, cōsecrari more Ecclesiastico fecit. Eum, inquam, elegit, eum consecrari fecit: non solum quia optimi  singularis inter suos testimonij persona est, nō solum quia nobilis litteraturæ est, non solum quia prudentia  strenuitate vobis, vt credo, non incognitus est: sed quia vester specialis filius,  Romanę Ecclesiæ ab ipsa adolescentia familiaris alumnus est. Nā quis eum Romanæ Ecclesiæ alumnum non agnouit, qui eū audiuit? Quis eum nō a puero educatum in sinu Romanæ Ecclesiæ non putauit, quicumque eum de illa loquentē aduertit? Quis non eum vere vestrum, quantum ad spiritum spectat, filiū iudicauit: qui eius non tantum verba audire, sed quod nostro tempore perrarū est, scripta legere potuit? Quæ, (sicut Salomon ait, non agnoscitur in bonis amicus, nec absconditur in malis inimicus,) ita eum amicum schismatis tempore prodiderunt, vt pene superfluum sit, eum nos de fidelitate  amicitia commendare: quem tanti tempestatum  turbinum tumultus, fidissimum  deuotū alumnum noscuntur probasse. Prosit ergo Ecclesiæ, quæ eum elegit, quæ illum sibi hac fiducia Pastorem præfecit: quod honestatem in eo, quod scientiam, quod in iuuenili ætate morum maturitatem: quod tandem in eius promotione vestram gratiam concupiuit. Prosit, vt eius electio  consecratio a Sede Apostolica confirmetur: nec contra eum non solum eius, sed  totius Ecclesiæ Dei, quæ in partibus illis est, hostis, Comes Andegauorum aliquatenus audiatur. Quicquid enim dixerit, quicquid sub nomine appellationis a se factæ prætenderit: certum est eum appellasse, non vt grauatum, sed vt grauare volentem: non vt oppressum, sed vt opprimere cupientem: nec vt iustitia pro se faceret, sed vt iniquitas æquitatem, vt falsitas veritatem vinceret, meditantem. Ne enim Episcopus Luxouiensis Ecclesiæ fieret, voluit nequitiæ suæ moras lucrari: vt Pastore absente, non esset qui lupo resisteret, nec esset qui morsibus belluinis ne gregem Dei pessundarent, vel in modico obuiaret. Videat hæc omnia sapientia vestra, prouideat his omnibus pietas vestra:  ne tyrannus, vt dicitur, appellatione Apostolica non tyrannis, sed indigentibus debita, abutatur, permittat prudentia vestra.