mensis iulii die xxii S. Marię Magdalenę (rubric) Iosephus narrat de Maria Magdalena quod post ascensionem Domini virum amplius videre non voluit, sed illustrata gratia Spiritus Sancti in heremi solitudinem porrexit. In qua triginta annis omnibus hominibus incognita mansit. In qua etiam nullum alium legitur sumpsisse cibum nisi angelicis ei manibus allatum ad tempus. Asserit etiam idem storiographus quod divinum officium horis singulis dierum angelicus ei persolvebat famulatus. Finito igitur predictorum annorum spatio, presbyter quidam cuiusdam parvę congregationis prior semperque in Dei servitio sollicitus, quadragesimę initio causa abstinentię secessit in heremum. Cumque arduę conversationis semetipsum poenitus dedisset, nocturna ei revelatione cęlitus ostensum est quod quędam clausa parve spelunce tegmine in eadem (sic) heremo mulier lateret. Et quod nec humanum annis plurimis cibum sumpserat virumque totis viribus videre respuebat, visitationem quoque angelicam quam habebat assiduam divina ei revelatio narravit per singula. Expergefactus autem a sompno presbyter ille surgens cępit orare quatinus ei Deus hoc quod in sompnis viderat dignaretur ostendere in veritate. Et ympnis ac laudibus matutinalibus more finitis, cępit per heremum gressibus incedere inpigris. Cumque per tantę solitudinis spatia huc illucque aspiciendo deficeret, angelica ostensione spelunca ei Marię ostensa est. Lectio ii. (rubric) Quam ut undique clausam aspexit, genua in terra posuit, oravit atque clamavit et dixit, ‘Adiuro te in hanc latitantem speluncam per inseparabilem et adorandam Trinitatem ut si homo aut quicumque spiritus es, michi fatearis manifeste.’ Ad hanc adiurationem Maria de spelunca protinus respondit dicens, ‘Quare me sic per terribilem adiurasti Trinitatem, presbyter sancte? Audisti vel legisti in sancto evangelio miseram illam et peccatricem mulierem, Mariam scilicet Magdalenam, de qua Dominus septem eiecit demonia?’ Et presbyter, ‘Audivi’, inquit, multisque iam vicibus legi.’ At illa ait, ‘Ego sum. Nam Christus dominus qui neminem vult perire sed omnes salvare, eiectis a me demoniis septem, accendit in me ancillulam suam sanctissimi sui amoris ignem qui in me omnium vitiorum exarsit rubiginem et sue michi pietatis continuam dedit virtutem. Et ideo post eius ascensionem, illius amoris roborata dulcedine, relicta vitiorum consuetudinem, hanc ad manendum dilectam elegi solitudinem. In qua triginta iam annis intrepida manens, neminem videre volui hominem, neque audire. Numquam enim in hac solitudine esurivi, numquam sitivi, sed Christi gloria cotidie satiata permansi. Angelos suos Deus cotidie sua pietate mandat ut divinum michi officium singulis dierum horis persolvant. Qui et me frequenter deducunt in aera in quibus (sic) repleor suavitate melliflua. Lectio iii. (rubric) Sed quia te hominem et dignum in tua lo/cutione (/v° a) novi, idcirco tibi quę sum vel quę gessi narravi. In tuo quippe sancto adventu imminere vitę meę agnovi terminum. Ideo rogo te ut annuas quę posco a te. Affer michi, quęso, vestem qua induar, quo te videre valeam sine verecundia.’ Presbyter vero sanctus mox exuit se et ex vestimentis suis unum ante aditum posuit cellulę. At illa, accepto vestimento presbyteri, induit se, et de cellula statim egressa est. Qual ut ipse beatus presbyter vidit, lacrimas pre gaudio fudit. Cumque eam semivivam ad suam perduxit ecclesiam, sacrificium omnipotenti Deo optulit pro ea et tradidit ei corporis et sanguinis Christi mysteria. Hoc vero peracto, evulsam a corpore animam, cęlo locandam tradidit Christo. Corpus autem beato presbytero reliquit humo tradendum quod ideo beatus presbyter, debitis finitis obsequiis, devotissime telluri tradidit atque mirifice collocavit. In quo loco Dominus ad sui nominis laudem multas operatur virtutes meritis sanctę Marię Magdalenę. Hęc est Maria Magdalena a Magdalo dicta oppido de qua septem eiecit demonia, cui et ipse pius et propter magna fidei merita multa dimisit peccata. Sicut enim sacratissimos Domini pedes lacrimis lavit, capillis tersit et odorifero unguento unxit, sic nostrę mentes illius meritis omnibus laventur a vitiis et repleantur virtutum unguentis, Ipso adiuvante qui cum aeterno Patre et / Spiritu (/v° b) Sancto idem ęternus vivit et gloriatur et regnat Deus per infinita secula seculorum, Amen.