Ego Milo, comes Barri, divinis preventus monitis, cunctis christianis loricà fidei, nomine que precinctis manifestare cupio his meis presentibus litteris, donum quod feci de Juliaco Molismendi ecclesie proprium: ut si quando tergiversatione callida, totius bonitatis ignarus contra meum per posteros se erexerit datum, scripto presenti deducto ad medium, veritati cedere sua confusus importunitate perfidus sciat locum. Misericordiam vero Dei de ipsius queso perpendite inenarrabili judicio; quo memorati castri, scilicet Juliaci, quondam habitatores, quia hunc eumdem demoniis quam Deo aptare maluerunt, depopulationi submissi probantur: ac denuo, ut ita dicam, post positione excoctum longissima per me hunc Dominus possessioni fidelium deputat. Providens igitur tam mee quam parentum meorum vivorum ac defunctorum saluti, trado Juliacum castrum, quod fuit antecessoris mei, comitis videlicet Milonis, Deo et sancte matri ejus Marie Molismensi, cum omnibus appendiciis: sicut ea continet sancti Andree parochia que dudum desubtus fuerat constructa: laude uxoris mee et filiorum meorum. Nec solum quod de ea in mea manebat dominicatura, sed etiam quidquid de me tenentes dederunt vel daturi sunt ex eo Molismensi ecclesie, laudo et confirmo. Ea scilicet ratione et devotione, ut isdem locus religiosis ex integro deserviat feminis: et cuncta eis data a me vel ab aliis ut prediximus facta, earum utilitatibus et victui deputata permaneant: eedem que mulieres sub ordinatione Molismensis abbatis Deo servire quiete valeant. Quarum victus et conversatio mea petitione per domnum Guidonem Molismensem abbatem, et ejus conventum sic constituitur; ut de proprio nutrimento et labore, boumque suorum cultura, et clemosynis fidelium in commune victum vestitum que recipiant: servos vel ancillas, ecclesias aut decimas, villasque non habeant; sed si ab aliquo vel aliqua hec eis data fuerint, Molismensi ecclesie permaneant: aliud sane mobile Juliacenses teneant. Terra etiam, si eis data fuerit alia quam propriis carrucis excolere non queant, Molismensi conceditur cœnobio. Quibus ad regimen sui tam corporum quam animarum quatuor deputabuntur monachi per Molismensem abbatem, qui eas ab omni peculiaritatis vitio atque vagatione secundum Dominum tueantur. Quarum si qua obierit, quæ fratribus ecclesie Molismensis debetur oratio ac beneficium, et pro ipsa persolvetur. Sed et silvatica eis indumenta preter coopertaria in perpetuum prohibentur.