Josephus narrat hystoriam, quod Maria Magdalena post Domini ascensionem, pre ardente Domini caritate et tedio eius quod habuit ipso ascendente, numquam uirum uidere ei placuit, neque ullum suis oculis aspicere uisum hominis uoluit, sed recessit in heremo. Paruo denique inuento antro, plurimis minutis lapidibus intromissis ibidem se reclusit, et per triginta annos nullum cibum humanum manducauit, neque potum bibit, soli uero Deo creatori suo cui se nemo celare potest cognita erat. Qui omnibus horis canonicis angelos suos ei mittebat, qui eam in aera secum ducebant et sic demum cum eis suam orationem implebat, et cibum spiritualem ab eis accipiebat. Post triginta autem annos Deo uolente sic innotuit in hoc mundo. Erat quidam presbiter magne sanctitatis et meriti, qui parue preerat congregationi. Qui solitus erat quadragesime tempore, pro sanctitatis reuerentia in solitudinem recedere, et ibi in sanctis orationibus permanere. Et sicut per triginta annos omnibus hominibus incognita aderat, sic in eadem solitudine huiuslicet multi meriti foret oculis non ostendebatur. Uenerabilis idem presbiter quemdam considerans locum uidebat cotidie sanctos ibidem angelos Domini descendentes et ascendentes canonicis horis, quibus constat omnes sanctos orationes // (178ra) atque laudes Deo offerre. Et curiosius hoc cogitans factum, tandem spiritu sancto reuelante quid illud foret, ueniens ad locum, inuenit speluncam exiguam clausam, et genu flexo orauit diutius. Tandem ab oratione surgens, clamauit dicens: «Per Patrem et Filium et Spiritum sanctum adiuro te o habitator huius spelunce, ut si homo es, loquaris mihi, et si spiritus, ut meis respondeas interrogatis.» Ad talem coniurationem, ex spelunca uox sonuit dicens: «En o sancte pater ob tantam coniurationem, et respondeo et indico que sim. Ego quidem misera et peccatrix illa sum mulier, que famosissima fuerat in ciutate, ut Lucas in euangelio refert, quam te spero, uel audisse uel legisse in domo Symonis leprosi uenisse, et recumbenti Domino lacrimis pedes eius rigasse, atque capillis suis tersisse, demum unguento unxisse, quod Matheus et Iohannes testantur in cena effudisse super ipsius Domini caput recumbentis. Ipsa est de qua et Marcus memorat Maria Magdalena de qua idem Dominus eiecit septem demonia, quia septem principalia uicia me operante in me aderant.» Cui presbiter: «Nimirum me ipso legente quod fateris cognoui, euangelium enim sanctum per totum mundum iam per triginta annos dominice ascensionis predicatur.» Cui illa rursus: «Ego ipsa que dominicam resurrectionem ante omnes uidere promerui, quamquam non meis meritis, sed abunda Domini benignitate, cuius ardente caritate, spernens omnium mortalium uidere faciem, post eius ascensionem in istam secessi solitudinem, in qua iam perdurans triginta annis aspectum humanum nec uidi, nec uocem audiui, nisi te hodie, quem in uoce hominem, et per Spiritum sacerdotem esse cognosco Domini, cui misericordiam saluatoris quam operari dignatus es, per triginta annos referam. Omnibus, pater, canonicis horis, ad me angeli Domini ueniunt, quam in aera perducunt in orationem et laudem Dei, ibique panem suauitatis celestis iocundum ad sacietatem ostendunt, sicque demum reducor in speluncam hanc, nunquam capiens humanum cibum, nec cogitans de aliquo cibo. Neque enim esurio, neque sitio, in solo enim aspectu sanctarum supernarum uirtutum omni repleor suauitate et sacietate. Et quoniam a Domino / (178rb) diem migrationis mee quo de carnis ergastulo dissolui, et eterna leticia dominique mei aspectu perfruar, reuelatum est mihi, ut meam deprecationem suscipere digneris, ut ego tuam oro, ut post dies septem deferens mihi uestem ad me reuertaris. Manifestauit enim mihi Dominus, quoniam sanctitatem et caritatem suam quam in ipso habui manifestare uult, quoniam inter homines uitam finire debeo meam, et sine ueste esse non possum.» Tunc presbiter eius uoluntati satisfaciens, uestem detulit post septem dies, et iacens ante ianuam spelunce orabat. Iubet deinde peccatrix illa elongari sacerdotem a spelunca usque in diem tertium. Expletis tribus diebus reuersus presbiter repperit speluncam apertam ipsamque beatam feminam ueste indutam quam presbiter sibi attulerat. Que ut dictum est, suum superesse finem agnoscens, orare cepit predictum uenerandum presbiterum, quatinus ad habitaculum sue congregationis duceret, ut presentibus Christi fidelibus sanctam Ihesu Christo redderet animam, pereunte itaque presbitero usque ad congregationem illorum fratrum subsecuta est. Demum sollempnia ritu missarum, illa tota astante congregatione, presbitero celebrante, sancta illa Lazari soror et Marthe Maria Magdalene, ut corpus et sanguinem sumeret Domini, iuxta altare astitit. Ibique manibus eleuatis dominum deprecabatur, cum repente ea orante, adest saluator nimio splendore, inquiens: «Maria, modo me continge, ascendi enim ad patrem meum. Ueni, quiesce in regno patris mei.» Extensis igitur manibus quasi ad saluatoris amplexum, sanctum emisit spiritum, angelis cum iubilo celo deferentibus. Uidens autem presbiter mirabile hoc, obstupuit. Corpus uero illius, qualiter in oratione manibus expansis constitit, ita immobile permansit, quo uicinarum prouinciarum plebe adunata, sanctum deposuerunt corpus in terra, et honorifice sepultum est in eadem ecclesia XI. kalendas Augusti. Eodem die duodecim ceci proprium lumen adepti sunt. Sequenti uero die, surdus et mutus proprio sunt officio restituti. Demoniaci quatuor a demonibus liberati. Prestantur ad sepulchrum eius adhuc ob beata merita innumera beneficia sanitatum populis / (178va) fidelibus, ut sicut ante conuersionem peccatrix famosa dicebatur, sic famosissima in mirabilibus post conuersionem suam ex hac luce subtracta habebatur, Domino Ihesu Christo cooperante qui uiuit et regnat in secula seculorum amen. Transiit autem beatissima Maria Magdalene XI° Kalendas Augusti die, letantibus angelis celestium spirituum uirtutum coheres effecta, quoniam digna inuenta est, claritatis gloria perfrui regemque seculorum in decore suo uidere. Cuius sanctissimum corpus beatus antistes Maximinus assumens diuersis conditum aromatibus in honorifico collocauit mausoleo construens super beata menbra, mirabilis architecture basilicam.