Nvper in procinctu Romani itineris constitutus, scripsi vobis ac fratribus ab Herbins Monasteriolo nostro, quod ad vos iam perlatum credo:  tam propositum adeundi vos, quam causam, quæ ad remanendum compulit nos, literis indicaui. Scripsi tunc generaliter, scribo nunc singulariter. Scribo ab ipsis Alpium faucibus,  excuso, quod in literis illis nominis vestri, vel officij mentionem solito more non feci: obliuio sola in causa fuit. Hanc, vt arbitror, mihi ingessit itineris festinantia,  nauis ad transferendum nos vltra Isaram flumen parata. Volo tamen te, charissime, scire affectum illum meum, quo montana vestra adire decreueram, magis causa te visitandi, quam locum licet sanctum videndi fuisse. Illum enim ac fratres alios,  a multis iam annis sæpe videram: te vero ex quo istud arduum  cœleste propositum assumpsisti, nunquam visitaueram. Non fueram, nec sum immemor, quāto me semper affectu colueris: quam deuoto ac sincero animo ab ipsis adolescentiæ tuæ annis, ad diuina anhelaueris: quam frequenter eo spiritu Cluniacum tuam,  vere tuam visitaueris: quanto insuper tempore in ipso claustro fratribus nostris, tuisque adiunctus Deo militaueris. Placuit dehinc spiritui illi, qui vbi vult spirat: vt te de virtute ad virtutem proueheret,  ascensiones in corde tuo disponens, de bonis ad meliora, de altis ad altiora transferret. Statuit,  per gratiam suam perseueranter statuet supra petram pedes tuos:  diriget in viam mandatorum suorum gressus tuos. Constituit te in gradu illo vitæ: quo altior aliquis, aut vix, aut nusquam apparet. Ea de causa te inuisere,  profectui tuo, quo violenter regnum Dei rapere contendis, proposueram congaudere. Decreueram renouare tecum antiquas illas  sanctas felicis memoriæ domni Guidonis prædecessoris tui mecum sæpe habitas collationes: quibus velut scintillis ab eius ore prodeuntibus accendebar,  omnium pene humanarum rerum obliuisci cogebar. Contulissem tecum  de quibusdam hoc in tempore necessariis, quæ nec chartis committere, nec multorum auribus credere volebam. Hæc quia, charissime, ad præsens non dantur: precare instāter Omnipotentis misericordiam, vt saltem in posterum concedantur. Iter meū sociosque itineris, vt speciali  intimo amico commendo: quod tāto maioribus auxiliis eget, quanto maioribus hoc hiemali tempore periculis formidabile est. Fratrem Petrum de Wapingo, olim in Christi militia, vt ipse vidi, tironem, nunc veteranum: fratemq. Gaufridum, qui tanto tempore bonum certamen certauit, iamque pene cursum consummauit: ex parte mea oro vt affectuose salutes, meque nostrosque ipsorum sanctæ vitæ, ac precibus intente cōmendes. Nescio enim, si quis alter primi illius mei temporis miles adhuc superstes sit. Similiter  illum nobilem carne  spiritu Otmarum conuersum de Valboneis, omnesque pariter quando simul conuenerint, saluta.