[Bonifacius Episcopus servus servorum Dei, dilecto filio Abbati Monasterii sancti Benigni Divionensi, Lingonensis Diœcesis salutem, et Apostolicam benedictionem. Sua nobis dilecti filii Abbas et conventus Monasterii Balmensis Ordinis S. Benedicti, Bisontinensis Diœcesis petitione monstrarunt quod olim felicis Recordationis Nicolao Papæ quarto Prædecessori nostro exposito, quod Monasterium Cluniacense ad Romanam Ecclesiam nullo medio pertinens, adeò debitorum onere, et aliis diversis incommodis gravabatur, quod nisi de alicujus subventionis remedio per eumdem prædecessorem subveniretur eidem, in bonis suis irreparabile incurrere poterat detrimentum; idem Prædecessor filio dilecto Abbati ejusdem Monasterii Cluniacensis pro exoneratione hujusmodi debitorum, vicesimam partem omnium proventuum et reddituum Monasteriorum et Prioratuum, quæ sunt immediatè et mediatè dicto Monasterio Cluniacensi subjecta et aliarum etiam Ecclesiarum tam secularium, quàm Regularium, ad collationem seu præsentationem ipsius Abbatis Clun. et aliorum Abbatum Ordinis memorati spectanctium, per certum temporis spatium, per suas litteras sub certa forma concessit: dilectis filiis de Marciniaco, de sancta Margareta in Elincuria, ac sancti Theobaldi de Vitriaco-Castro Prioribus Cluniacensis Ordinis, Eduensis, Bellovacensis, et Catalaunensis Diœcesum, dicto Abbati Cluniacensi, super hoc, per alias litteras ejusdem prædecessoris. Certi tenoris executoribus deputatis. Et licet dicti Abbas et conventus præfati Monasterii Balmensis, qui Ordinis sancti Benedicti tantùm existunt, et Cluniacensis Ordinis nullatenus nominantur, à tempore cujus memoria non exstat, et subjecti non fuerunt prædicto Cluniacensi Monasterio in aliquo nec existunt, nec dictus Abbas Cluniacensis in eodem Monasterio Balmensi Patronatus, seu jus aliud obtineret; propter quod ad solutionem dictæ vicesimæ minimè tenebantur: tamen dictus Prior de Marciniaco, qui solus in negotio hujusmodi, prout ex forma litterarum ipsarum se posse dicebat, procedebat, præfatos Abbatem et conventum dicti Monasterii Balmensis moneri fecit, ut vicesimam partem omnium redituum et Proventuum dicti Monasterii Balmensis infra certum temporis spatium Abbati Cluniacensi persolverent supradicto, præfati vero Abbas et conventus dicti Monasterii Balmensis cum memorati Prioris de Marciniano copiam habere non possent, pro eo quod interim ad partes transtulit se remotas, protestatione coram probis viris facta, et causa appellationis expressa, videlicet quod iidem Abbas et conventus dicti Monasterii, Balmensis Ordinis sancti Benedicti tantùm existunt, et Cluniacensis Ordinis nullatenus nominantur à tempore cujus memoria non extat, et subjecti non fuerunt prædicto Cluniacensi Monasterio in aliquo, nec existant, nec dictus Abbas Cluniacensis in eodem Monasterio Balmensi patronatus, seu jus aliquod aliud noscitur obtinere; propter quod ad solutionem dictæ vicesimæ minimè tenebantur, ut superius est expressum: à monitione hujusmodi præfati Prioris de Marciniaco, et ne ipse Prior hujusmodi occasione procederet contra eos, ad Sedem Apostolicam appellarunt. Quocirca discretioni tuæ, de utriusque partis Procuratorum assensu per Apostolica scripta mandamus, quatenus apud Divionen. Civitatem Lingonensis. Diœcesis vocatis, qui fuerint evocandi, et auditis hinc inde propositis, quod justum fuerit, appellatione remota decernas, faciens quod decreveris per censuram Ecclesiasticam firmiter observari. Testes autem, qui fuerint nominati, si se gratia, odio, vel timore subtraxerint, censura simili, appellatione cessante, compellas veritati Testimonium perhibere. Datum Laterani quinto Idus Februarii Pontificatus nostri anno primo.]