Ego Pontius Dominus de Cusello, notum facio omnibus præsentibus  futuris præsentes litteras inspecturis, quòd cùm multiplices quærimoniæ verterentur inter me ex unâ parte,  Ecclesiam Trenorchiensem ex altera, tandem omnes pacificatæ sunt in hunc modum. Ego siquidem Pontius Dominus de Cusello, salvâ primò fidelitate Domini de Comercy,  salvâ fidelitate Ottonis Comitis Burgundiæ hæredis Imperatoris, feci hominium legium Abbati  Ecclesiæ Trenorchiensi,  sub fide  juramento promisi servare eis in perpetuum de cætero omnimodam fidelitatem,  quòd omnes homines dictæ Ecclesiæ,  omnia ad ipsos pertinentia, contra omnes Principes  Barones, salvis fidelitatibus supradictis, semper receptabo apud Cusellum, apud Brengias,  apud Claram-Vallem castella mea,  in omni terrâ meâ,  defendam fideliter pro omni posse meo in suo jure,  salvabo. Milites quoscumque voluerint, vel homines armatos, vel non armatos, ad defen onem eorum vel rerum suarum, teneor recipere in omnibus castellis meis superiùs nominatis: nec tali jure suo ego, vel alius privare possumus Trenorchiensem Ecclesiam, vel in aliquo defraudare. Istud siquidem hominium legium ego P. Domnus de Cusello  omnes successores mei debemus facere, juramento firmare, cunctis Abbatibus Trenorchiensis Ecclesiæ, voluntate alacri, gratis,  sine contradictione, receptando  defendendo eos,  omnes suos, cum rebus omnibus eorumdem, contra omnes homines qui recusaverint eis jus facere, vel juri stare, de damnis  injuriis eisdem irrogatis. Abbas verò  Ecclesia Trenorchiensis promiserunt mihi sub juramento  bonâ fide, quòd ego  mei quando eos adducerem armatos vel non armatos, omni tempore haberemus redire nostrum in villâ Trenorchiensi, in Ochesiano,  in omnibus aliis villis,  castellis quæ Ecclesia Trenorchiensis habet, salvâ tamen primò in omnibus fidelitate Domini Regis Franciæ;  quòd dabunt mihi consilium fidelissimum,  juvamen contra omnes homines quando recusaverint mihi jus facere, vel juri stare de damnis  injuriis mihi irrogatis. Actum anno ab Incarn. Domini millesimo ducentesimo. Pend un sceau d’un armé  à cheval, à moitié rompu.