AD fletus voces extendat chorda sonoras, Organa cunctorum vertantur sorte modorum. Plangite vos populi, vos linguæ sydera cœli, Proruat in tenebras resplendens orbita Solis, Deficiant plene radiantia cornua Lunæ, Lugeat  mundus protenso corpore totus: Nunc terras, pelagus, montes, siluasque ciebo: Quadrupedes, bipedes, reptantia cūcta mouebo. Cōdoleant Patrem subtractum nunc Odilonem, Conciso plausu, pungantur viscera fletu, Et variis lachrymas profundant vocibus istas, Odilo dulce decus venturi gloria secli, Odilo dulce decus, fraternæ pacis amicus, Odilo dulce decus meritorum lampade clarus. Tu fessis requies, languentibus es medicina, Debilium baculus, miserorum maxima virtus: Splendida quo facies abiit, quo sermo recessit Aureus, humanos componens optime mores? Quo tua sancta manus, fulgorus denique visus Quo iacet in spacio, vel quo requiescit in antro? Ratio ad hæc respondens, ait. Ordine funereo clauduntur membra sepulchro Fœdere perpetuo, lex est mortalibus ista: Naturæ genitor, rerum plasmator  auctor Iussit in occiduas morientes ire tenebras. Tendit ad occasum quicquid lucis capit ortum, Doctus  indoctus æquali sorte recedunt: Diuitis  modici similem mors suscipit vmbrā, Vertitur in cinerem cineris compago soluta: Quod nequit absolui, debet patienter haberi. Reuelatio doloris,  consolatio mortis. Musa mihi causas memora, quo tristia soluam Deponens lacrymas steriles,  gaudia sumam. Odilo non moritur, sed mortis funera spernit: Odilo non moritur, sed vitam duxit honestam: Odilo non moritur, sed vitam morte recepit. Regnat in æternum gaudens se cernere Christum Quem coluit, docuit, quæsiuit, glorificauit, Cuius gloria crux fuit,  Christus crucifixus. Virgo Maria, tuo quantum seruiuit honori, Te mundi Dominam, cœlorum necne benignam Omnibus in votis tenuit, præelegit, amauit Firmiter, atque Deum recolens de te generatum, Extorsit lacrymas sibi, quod tua sancta mamilla, Quam lactasse Deum cœlū stupet, orbis adorat! Illi quam fuerit pia circumcisio Christi, Quæ teneris membris influxit vulnera cultri, Testes sunt gemitus, oculorum lumine fusi: Hacque die merito carnis dissoluitur antro, Compatitur Christo, radians iam viuit in illo, Christo commoritur, cum Christo deniq. surgit. Ex eadem die Dominus Willelmus ab hac luce migrauit. Hisdem decessit Willelmus sorte Kalendis, Magnus  ipse Pater Monachorum Diuionensis. Hi fuerant Monachi Mayoli denique sancti Vno florentes in tempore, corpore mundo, Vnius  fidei, veræ pietatis amici. Iunxit vtrosque fides, similes habuere recessus, Gloria non dispar, eadem sequiturque corona. Hic dilecto lectulus præparatur,  diuersæ species mysticæ offeruntur. Odilo dilectus, nunc candidus  rubicundus, Securo incessu sequitur vestigia Christi, Floridus  niueus, defertur lectulus illi Quē tegit alta cedrus, redolensque cupressus adornat: Sparguntur violæ, sternuntur lilia quæque. Tum videas roseos illum sibi pingere flores, Et varias herbas oculis spectare benignis. Balsama non desunt,  aromata multa teruntur, Nardus, myrrha, nitent;  fortia cinnama flagrant Omnibus  primis copulantur fistula crucis Vnguentis aloes, stactus,  maxima cyprus. Mille sunt species, plures variantur odores, Nectareusque sapor cœlum replet altius ipsum. Hic sponso coniungitur. Odilo deliciis his vtitur,  renouatur, Proximus  sponso resplendet lumine claro: Oscula iam celebrat,  sponsæ fœdera firmat. Cantica nunc resonant, paschalia tympana ludunt, Iam videt in facie lætus Dominumque Deumque. Dilectus turri comparatur,  mysticis armis munitur. Odilo dum vixit, virtutum sparsit odores, Turris erat fortis, clypeus munita supernis, Quam circumcingebant propugnacula septem, Fortia pendebant ex illis arma virorum, Nullus  hanc hostis potuit superare malignus. Dilectus quæritur. Quo pascis recubans votorum chare meorum? Hic inuenitur. Meridiana tenes, vt sol sublimia tangis. Dilecto ferculum offertur. Mysticus  Salomon tibi fercula sancta ministrat. Libanus hæc præstat nullius sorde putrescens: Argento solidæ fabricantur namque columnæ: Aurea fit requies, ascensum purpura nescit, Denique constrantur medio pietatis amore. Qualiter musice concinat. Alternis modulis nunc Epithalamia cantas, Dulcibus  rythmis per mystica dogmata curris. Quam suauiter dicat se requiescere. Illius optata iam nunc requiesco sub vmbra: Quem volui, colui, quæsiui, semper amaui, Ipsius atque mihi dulcescit gutture fructus, Cuius amor propriis membris nunc puluere lectis Concedit gratos nimia dulcedine somnos. Ad filias Hierusalem, ne euigilare faciant dilectum. Hierusalem natæ contestor, pacis amicæ, Præstetis requiem sibi, nec prohibete iacere, Donec ipse velit,  donec transeat vmbra, Adueniatque dies, cui nox succedere nescit. Hic excitatus resurgit. Odilo supremum spectat de morte triumphum, Iam renitet prima, seruatur  altera palma, Cœlis diuisis, cum venerit arbiter orbis Cernere cunctorum causas actusque virorum: Tunc crucis indicium parebit  omnibus altum, Quam Dominus Iesus suspensus morte sacrauit. Angelicus cœtus tunc formidabit,  omnis Cœlorum virtus resonans tremefacta silebit; Splendens sol fugiet, pallescens luna recedet: Corpora de tumulis procedent tunc reseratis; Gloria sanctorum segregatur sorte malorum: Nam bonus ad lucem, prauusque resurget ad ignem: Odilo tuncque nouus cœlesti lumine clarus, Sanctorum medius incedet,  obuius ibit, Agmine multorum vallatus commilitonum, Quos Domino verbis, exemplis consociauit. Precatio pro dilecto. Virgo Maria tuū miserans tunc collige seruum, Et Baptista potens, tu respice te recolentem: Spiritus Angelicus rapiat hunc hoste fugato. Petre beate piam cœlo sibi prospice sedem, Qui tibi deuotus semper fuit officiosus. Cœtus Apostolicus Domini splendore beatus, Testes purpurei cœlorum cardine summi, Ordo sacerdotum, dux  lumen populorum, Virgineusque chorus in Christo sanctificatus, Intercessores habeat vos Odilo noster, Quo simul in cœlis per secula gaudeat, Amen. Epilogus salutationis. Odilo viue, vale, toto mihi carior orbe, Lucidior vitro, fulgenti clarior auro, Vultu conspicuo, niueo candente capillo, Candidior cygno, rubeo formosior astro. Te bone dum recolo, lacrymarum rore madesco, Qui tibi præcipui nodis cingebar amoris. Quam celebres oculi pietatis fonte repleti, In me quot gemitus sunt dulces sæpe retecti! Quem similem quæram? quem similem teneam? Tum pax  requies, vitæ spes certa manebat, Portus eras tranquillus de pelago redeunti. Turris eras, de qua terrentes respiciebam, Antidotū salubre, quo cuncta venena fugabam: Tu pes, tuq. manus,  in omnibus omnia factus. Et ne multiplices causer producere versus, Odilo iam valeas, Iotsaldi iam memor esto, Almaniique tui votis pie semper adesto. Et hæc de Odilone fœliciter peracta sunt.