Et vt de illis aliquid dicam, quæ nostro tempore contigerunt: vidi ego quamplurimos varias mihi erga se dæmonum insidias exponentes. Nec ea dico quæ spirituali bello ex vitiorum suggestionibus gerebantur, sed quæ quasi in aperto certaminibus campo, non paruo vtrorumque sudore fiebant. Exuperans quippe abundantia malitiæ hostis, cum nihil intus tentando proficere valeret, in iram vehementius exardescebat. Et inuisibiliter se victum dolens, si saltem visibiliter cum militibus Christi congrediens, in aliquo posset esse superior, attentabat. Vnde fuit illud, quod frater quidam mihi retulit, vidisse se innumerabilem dęmonum turbam, per domum illam quæ Cella nouitiorum dicitur, transeuntem. Iacebat autem nocte quadam ante matutinas in lecto,  nescio quid de psalmis secum meditabatur. Cum ecce dormientibus cunctis, conspicit nefandum illud collegium in monachorum speciem commutatum, ab ostio quod capiti suo imminebat procedere. Qui capitiis induti, religionis schema simulantes, seriatim  quasi cum multa grauitate incedebant. At ille quid esset intelligens, atque vt in talibus fieri solet, non parum perterritus, (nam semper malignorum spirituum visionem terror comitatur) quantum potuit sub eo quo tegebatur operculo caput abscondit: sed ad exitum rei peruidēdum, parum quid spatij oculis dereliquit. Quos diligenter quid essent facturi obseruās, cōspexit omnem illum sathanæ exercitum, per domum illam fratrum quiescentium transeuntem, nihil suum in ea operari potuisse, sicque per domum latrinarum proximam, sibique satis competentem, exitum habuisse.