Omnibus sancte Dei ecclesie filiis, tam presentibus quam futuris, notum fieri volumus quum Hugo de Toria, de placito quod cum sancte Dei Matiscensis ecclesie canonicis antecessores sui et ipse fecerant diu, licet injuste, calumpniam intulit. Quapropter domnus et venerabilis Berardus Matiscensis ecclesie presul atque canonici cum prefato Hugone in villa Taxoniaci convenientiam habuerunt, ubi jam bis nominatus Hugo suam injustitiam justitiamque canonicorum recognoscens, quicquid in potestate Obremarum, in terra Sancti Andree et Sancti Vincentii, vel in cimiterio seu in mansum Rexerii, sive arationem, sive quid aliud calumpniaverat, quicquidve feodarii ab eo in his locis habere dicebantur, uxore sua laudante et confirmante, Domino et preciosissimo martiri Vincentio omnimoda werpitione finivit; et ut deinceps canonici Domino inibi servientes libere possiderent, concessit adjungens quod si feodarii aliquam moverent inquietudinem, se nullum inde eis prebere auxilium seu testimonium, nec per justiciam quam prelibati canonici super eos exercerent aliquo modo illis molestus fieret. Hoc fecit jam sepe nominatus Hugo de Toria et uxor sua per manum domni Berardi episcopi Matiscensis et Gausceranni precentoris. Testes autem hujus rei sunt Stephanus de Sancto Cirico, Petrus de Beyviers, Gauscerannus de Mispiliaco, Bernardus, Julianus et Aimo frater ejus, Stephanus clericus, Otgerius de Sancto Cirico, Leodegarius Vallis Grinose, Wido Dalbent, Letaldus de Cosiaco, Bernardus Boschaio.