Armanus dicebatur quidam, non de ignobili genere, de pago Siciaco, de Villa-petra: qui nec ad ambulādum erat idoneus, nec ad standum, quoniam grauiter erat contractus. Hic per beati Maioli meritum audiens multas fieri virtutes, anxiabatur corde, quia sciebat longe a se esse locum, vbi tanta faciebat signa miraculorum. Sed tamen afflictus quotidiano detrimento corporis, iubet præparari sibi quoddam loculum vbi transponeretur. Ad quod deducendum præparantur duo boues,  caballus vnus. Præparato itaque itinere,  denominato die motionis, commendat necessitatis suæ causas: sed præueniente misericordia Christi, die quo debebat mouere talem promeruit sanitatem recipere, vt in equo ab aliis potuisset leuari. Super quem leuatus tenentibus interim suis, ne ad terram corrueret, carrucam quam ad deducendum se præparauerat, caballum  boues ante se ducere iubet; vt si ingrauesceret in ea deponeretur,  ad destinatum locum deduceretur. Sed misericordia Christi præeunte,  merito S. Maioli subsequente, nec adcrescebat eius infirmitas, sed tamen  nō pleniter recedebat ab eo infirmitas. Confecto iam ex magna parte itinere, pro Dei amore  sancti Maioli, ad quādam Ecclesiam quæ diruta erat, sed tunc reædificabatur, equum  carrucam ad comportanda necessaria Ecclesiæ dedit,  pro signo suæ deuotionis, boues ante se adducere iussit. Tandem perueniens ad locum destinatum, precatur sancti Maioli misericordiam, ne inaniter tantam suscepisset viam: inibi autem per Dei misericordiam, omnium membrorum recepit integerrimam sanitatem. Pro qua recompensatione, tradidit Deo  sancto Maiolo boues qui remanserant,  tradidit quendam sui iuris seruū nomine Guidricum.