Willelmus, Dei gratia Senonensis archiepiscopus. Apostolice Sedis legatus, omnibus tam futuris quam presentibus in perpetuum. Noverit universitas vestra quod, cum dilecti filii nostri Arraudus abbas et monachi sancti Benedicti super Ligerim contra Narioltum de Tuciaco in presentia nostra querelam movissent super exactionibus et consuetudinibus indebitis quas ipse Narioltus super terram et homines sancti Benedicti de Villari imponebat, tandem utraque pars saniori usa consilio, pacis compendio, litium dispendia declinare preelegit, ipse igitur Narioltus cum abbate et monachis predictis ita composuit quod in prefata terra et hominibus nullam de cetero exactionem faciet aut imponet consuetudinem preter eas quas nos ad petitionem ipsius presenti scripto inseri precipimus, videlicet quod Narioltus, et illi qui in dominio castri de Tuciaco legitime successerunt, in villa de Villari salvamentum ab eis qui masuras tenuerint habeant, de unaquaque scilicet masura sextarium avene cum sex denariis de charreto et duobus denariis ad procurationem servientum suorum et duabus gallinis, quod si dimidia masura fuerit vel minus vel amplius secundum quod fuerit salvamentum Nariolto et successoribus ejus tribuatur; cellerarius vero et cocus de unaquaque masura inter se unum bichetum annone annis singulis habeant; cum autem pro receptione salvamenti eorum nuntii venerint, a monacho ipsius loci procurabuntur in mane et ipsi monachum in sero cum equitaturis totaque familia, et mane sequentis diei procurabunt; si masurarii ejusdem ville submoniti fuerint ad claudendum castrum de Tuciaco singulis trienniis vadent, et, si opus fuerit, ad ejusdem atque castellanie defensionem submoniti venient. In masura nemoris que aliquando de novo exculta fuerit, secundum quantitatem terre exculte dominus Tuciaci salvamentum habebit. Viginti solidi de herberagio quos antecessores Nariolti aliis in feodum dederant eis reddentur; aliud vero herberagium nec ipse Narioltus nec sui a monacho aut burgensibus aut villanis in posterum habebunt, nisi pro necessitate ecclesie a sancti Benedicti abbate vel preposito monacho de Villari evocentur, et tot homines et non plures adducent quot ad illud propter quod vocati fuerint sufficere debeant; ceterum de eo quod dicitur ressort, si constiterit quod monachus vel nolit vel non possit de hominibus ville justitiam facere, tunc de eis tam Narioltus quam successores ejus justitiam facient, nec aliter aliquem ejusdem ville pro aliqua causa pro se aut pro aliis justitie supponent, nec, preter illa omnia que superius continentur, alias consuetudines in eadem villa de cetero habebunt, et quoniam certum est locum ipsum ad abbatis dominium pertinere, cetera omnia in potestate ipsius et prepositi, qui per manum ejus in eodem loco pro tempore fuerit, libere et absque alicujus contradictione consistent, ita scilicet ut neque Narioltus vel successores ejus per se vel per suos villam eamdem aut habitatores ipsius adversus abbatem vel monachos defendendi habeant facultatem. Predictas siquidem consuetudines ipse Narioltus ratas et stabiles in posterum concessit permanere et sigillo suo roboravit, et nos ad petitionem ipsius easdem presentis scripti attestatione et sigilli nostri autoritate duximus confirmandas; inhibemus igitur sub anathematis intentione ne quis huic nostre confirmationis pagine ausu temerario obviare presumat, salva in omnibus Apostolice Sedis autoritate. Actum publice Senonis in palatio pontificali, anno ab incarnatione Domini M°C°LXX°IV°, astantibus nobis Hugone, archidiacono; Hilduino, thesaurario; Odone, decano; Gaufrido, precentore; Guidone, Gastinensi archidiacono; Hugone, Stampensi archidiacono; Symone, Melidunensi archidiacono; Martino, Rogerio, Jaquino et Fromundo, presbyteris; Uberto, Garnerio, magistro Petro, magistro Stephano, Reinaldo et magistro Alexandro, diaconis; Angenulfo, Galtero, Guidone, subdiaconis et aliis Senonensis ecclesie canonicis.