Si verborum multitudine, quod de te cupio, assequi me posse sperarem: multis chartulas verbis implere satagerem. Sed quia regnum Dei, ad quod te inuito, non est in sermone, sed in virtute, virtus tibi diuina est inuocanda, virtus animi exerenda: vt quælibet tibi ad salutem obstantia forti annisu animi exuperes,  non per latam  spatiosam viam, quæ ducit ad mortem; sed per angustam, quæ ducit ad vitam, tibi esse gradiendum agnoscas. Quæ arcta incipienti, paulatim proficiēti dilatabitur, vt timori amore succedente, quod modo forte desperas fieri posse, te magis animo, quam voce cantantem audiam. Viam mandatorum tuorum cucurri: cum dilatasti cor meum. Viriliter ergo age,  confortetur cor tuum: nec mollescat oblectatione rerum cito periturarum, cui promittitur omnimoda iocunditas æternorum. Hoc interim commonitorium, fili mi, multum in Christo charissime, tecum habe:  me non frustra hæc monuisse, quam cito veniendo ostende.