Placentinus clerus, Consules,  populus, quia benignæ paternitati vestræ ad præsens displicet, multum  multum dolens, placere super omnia, quæ in terris sunt, volēs: elegit me sicut aduocatum sibi, sperans, quod mediante me preces suę apud Patrem facilius admittantur,  fortassis etiā exaudiantur. Facit hoc ex gratia, quam credit mihi seruari penes vos: æstimans non ex toto frustrari vota sua, adiuncta suis precibus deprecatione mea. Quod vtrum ita sit, vtinam sic experiar nunc in assumpta causa: sicut vestri gratia sępe expertus sum, tam in propria, quam in aliena. Sum eis debitor, tam charitate communi, quam dilectione singulari. Nouit hoc, vt arbitror, sapientia vestra,  ad aures maiestatis vestræ, vt puto, peruenit: quid ante quinquennium, quando videndi,  visitandi vos gratia Romam pergebam, super iniuria mihi, immo  vobis a Marchione Opizone illata fecerint: quantum inde doluerint, quanta vi fugitantem,  latibula quærentem bestiam de fouea sua ad publicū protraxerint, quicquid sorbuerat totum vsque ad obolum reuomere compulerint, satisfacere tam ipsum quam sceleris socios, pro arbitrio meo, vellent, nollent, coegerint. Fecerunt hoc, vt dixi, non soli mihi: quia quod factum est filio, factum est Patri. Ea de causa de ingratitudine merito condemnarer, si pro ipsis, vbi causa rationabilis exigit, qualiscumque precij preces meas indignationi paternæ opponere formidarem. Dicunt, dicunt isti, quorū causam assumpsi,  hoc, vt ab eis accepi, sacramento probare parati sunt: se nihil eorum, super quibus arguuntur, ad iniuriam maiestatis vestræ fecisse, nihil in æternū facere proposuisse. Sed dicitur eis Episcopum a suo Rauennate Metropolitano Domini Papæ insuper præcepto consecratum,  suscipere noluistis: quodque est deterius, numquam vos eum in perpetuum suscepturos, iuramento firmastis. Ad hæc illi. Metropolitanus noster, non Rauennas, non Aquileiensis, non quilibet alter, sed Romanus Pontifex est. Probamus hoc innumeris testibus, probamus Placentinum electum a multis retro seculis, a summo  vniuersali Præsule, non ab alio consecratum. Producimus inde pro exemplo, præter antiquiores, Vrbanum secundum, Calixtum secundum: qui electis nostris consecrationis manum imposuerunt,  exemplo suo, quid posteris seruandum esset, lucide ostenderunt. Seruetur vrbi nostræ concessa a tantis Pontificibus dignitas,  parati sumus facere vel subire quicquid Apostolica, si forte in his deliquimus, imperauerit maiestas. Hæc, Pater, illi. Ego vero his subiungo. Miserere, Pater, miserere tantæ vrbis, nulli fere in Italia secundæ. Miserere tanti populi, qui si aliter egit quam debuit, paratus est iuxta præmissa obedire,  cuncta imperata seruare. Attende, attende, inquam, discreto illo more tuo: quia, etsi deliquerunt, tamen quod multitudo delinquit, impunitum esse solet. Considera, licet vt minus sapiens loquar, velut docendo doctorem, quod bonus ille Pastor, cuius vices in terra geris, vulneratus est propter infirmitates nostras:  se vicariis suis ad imitandum proponens, ait. Non egent, qui sani sunt, medico: sed qui male habent. Vide, quod proximi sunt periculo,  periculo mortis æternæ: si non condescendis, si rigorem tuum seruare volueris, si dixeris: Non placabor nisi Episcopum a Rauennate sacratum susceperint, non quiescam nisi sacramenta sua irrita fecerint. Timeo, timeo Domine, ne seueritate hac magis Ecclesia deficiat, quam proficiat: ne rigor iste magis appareat ruinosus, quam fructuosus. Formido, ne de Placentia ciuitate in hac republica nostra Christiana dicatur, quod olim de tribu Beniamin tempore Iudicum apud Iudæos dictum est. Ablata est vna tribus de Israel. Si recensuerit, recolet sapientia vestra, quot  quantæ a sede Apostolica dispensationes, Paganorum, Hæreticorum, ipsorum etiam Catholicorum tempore factæ fuerint: nec ob aliud, nisi quia magni,  discreti Patres, spiritu consilij,  timoris Dei illustrati, videbant se magis Ecclesiæ Dei salua fide,  charitate posse proficere vtiliter condescendendo, quam inutiliter austeriora seruando. Extenderetur Epistola in immensum, si exempla vellem proponere, quæ occurrunt. Sed quia non est necessarium talia cuncta scienti, ipsum ad se remitto:  vt in libro singularis memoriæ suæ hæc relegat, exoro. Verbum tamen memorabile magni Patris,  summi Ecclesiæ Dei post Apostolos doctoris Augustini ad mentem, si forte excidit, reuoco. Dico sententiam, non verba ex ordine. Insertionis, inquit, tale genus est, vt non possit inseri ramus aliunde allatus arbori, nisi fiat quantulumcumque vulnus in arbore. Sic quandoque vel suis, vel alienis Ecclesia ex charitate condescendendo læditur: vt qui alienatus vel alienus fuerat, inseratur. Sed nimium forte processi. Fecit hoc fiducia, ex paterna benignitate concepta. Vt ergo iam finis fiat, oro, rogo, supplico,  corde, immo ipso corpore, ante pedes sanctitatis vestræ, licet absens prosternor: vt Placentinis vestris, vobis toto conatu placere quærentibus, condescendatis,  errorem eorum modo quo placuerit corrigatis: tantum vt eos, vt Ecclesiam suam, vt Episcopum suum, vobis, non alteri, Romanæ Ecclesiæ, non Rauennati, vel cuilibet alij conseruetis.