Gaufredus vir nobilis, Dominus castri quod Sinemurum vocatur, postquam per multū tempus magnifice in seculo conuersatus est, tactus diuino spiritu, mundo renunciauit, atque cū filio  tribus filiabus apud Cluniacum habitum religionis induit. Vbi sancte ac sine querela diu conuersatus, merito religionis atque prudentiæ Marciniacensium, quarum superius mentionem feci, Prior effectus est. Quarum curam dum per aliquot annos humiliter  benigne administrasset, more mortalium molestia corporis tactus, defunctus est. Cuius simplicis  beatæ conuersationis dulcem retinentes memoriam sorores multis lachrymis eius funus prosecutæ sunt, eumque in ecclesia sepelientes, longe melius in cordium suorum abditis condiderunt. Qui non post multos obitus sui dies, cuidam sororum multæ mortificationis, quæ Alberea dicebatur, in sōnis apparuit: eique dixit. Agnoscis meę Quæ cum trepida voce, vt post ipsa referebat, respondisset Dominū Gaufredum Priorem suum sibi videri: adiunxit ille. Sum equidem quem dicis,  vt ea quæ circa me sunt tibi nota faciam, ad te directus sum. In hora exitus mei, maligni spiritus cum horrifico sonitu irruerunt,  me velut agmine facto vndique circundederunt. Cumque ad eorum aspectum territus, iamiamque me ab eis rapiendum suspicarer, subito beatus Petrus apparuit,  illud dæmonum collegium præsentia sua proturbans, ait. Quid huc ad istum, nequam spiritus aduenistis? Noster est, inquiunt,  nostra dum in seculo vixit opera fecit. Sed pro his, inquit, omnibus ex corde pœnituit,  quod maius est seculo renunciauit. Et dum plurima hostis opponeret,  Apostolus vniuersa quæ dicebantur vera ratione purgaret, ad hoc tandem victus inimicus prorupit. Vnum, ait, superest quod nullo cassari argumento potest. Vestibus ac telis, quæ vndecunque abluendæ ad castrum de Sinemuro deferuntur, nouas exactiones imposuit, quas nec ipse nec aliquis post eum remouit. Manente ergo peccato, necesse est manere  pœnam peccati. Ad quod Apostolus. Nihil, inquit, excipiens, pro omnibus peccatis suis monachus factus est,  idcirco absque dubio in partem salutis vocandus est. Hoc dicto, hostibus in fugam coactis, me ab eorum terrorib. liberauit. Superest, vt filio meo Gaufredo, qui mihi in seculari hęreditate successit, hæc nota facias,  vt prauam exactionem ad priorem reducat cōsuetudinem, ei ex mea parte dicas. His dictis abscessit. At nominata soror, dominam Adelam regis Anglici sororē, prius Blesensem Comitissam, nunc humilem Christi ancillam adiens, ei vniuersa narrauit. Quæ iam dictum Gaufredum accersiens, vtrum aliquid nouæ consuetudinis, telis ac vestibus quæ sub castro abluebantur, pater eius imposuerit, requisiuit. Quod cum vere vt defunctus dixerat ab eo cognouisset, non illusoriam, sed veram fuisse visionem agnouit, quam a veraci  hoc ante nesciente relatrice audiuit,  quam subsequentis, qui rem nouerat, testimonium confirmauit. Et hæc eadem mihi fuit causa istud scribēdi, vt licet inter miracula solas vigilantium reuelationes scribere proposuerim, illas tantum dormientium visiones stilus iste non abhorreat, quas circunstantium rerum ratio certa confirmat. Rogauit certe,  ex defuncti patris mandato filium admonuit, vt nociuum exactionis vsum remoueret,  ne sibi quoque in peccatum reputaretur, sollicitus prouideret. Quod vtrum fecerit, non satis mihi cognitum fuit. Quid vero illis qui dormientium visiones despiciunt, respondendum sit, non multo labore opus est. Facile enim occurrit, vnde  risus illudentium reprimatur,  non omnino huiusmodi reuelationes contemnandas esse, tardis etiam intellectibus aperiatur.