Iam aliam de vtilitate confessionis visionem, præter illas quas lōge supra narraui, quia multo post tēpore accidit, non præteribo. Eo enim anno quo de Anglia secundo redij, illud me audisse cōtigit. Quod ne menti excideret, eodē anno literis tradidi. Regressus a iam dictæ Angliæ partibus dū Cluniacum tendens per Franciam iter agerem, ad quoddam Monasteriū Cluniacensis ordinis quod Radolium vocatur,  ad Charitatē pertinet, hospitandi causa diuerti. Præsidebat tūc eidem loco more Prioris frater quidam Bernardus nomine, Pictauus natione, iuuenis ætate, elegans moribus, opere strenuus, domui sibi commissæ prudenter prouidēs. Detinebatur tunc valida febri, tamque graui, vt lecto assidue decumbere cogeretur. Veni ergo,  tali morbo eum grauatum inueni. Accessi statim facta regulari oratione ad ipsum,  qualiter se haberet sollicite perquisiui. Respondit ille, quod clarum erat, nec aliquem cernentem latere poterat, multum se incommodo iam dicto grauari. Monui pro officio, vt quamdiu compos sui erat, conscientiam scrutaretur, peccata confiteretur, nec aliquid ad salutē animæ pertinens intermitteret: sed confessione, deuotione, oratione, ad iter peregrinum secure explendum, se toto quo posset conamine pararet. Acquieuit monitis libens,  semotis aliis me tātum coram eo residente, confiteri deuote aggressus est. Expleta, pro vt tunc datum fuit, confessione, feci quod meū erat,  ægrum confitentem Christiano more absolui. Iniuncta vero ei congrua, iuxta quod ab ipso audieram  mihi visum est, pœnitentia, die sequenti ad ipsum rediturus recessi. Facto mane, vt proposueram redij,  remotis astantibus, secreto eū de similibus vt prius feceram, admonebam. At ille vt potuit corpore, totus autem mēte ad me conuersus, Peccaui, ait, Domine,  valde peccaui, quod de hesterna cōfessione, quam pure facere debuissem, de industria quædam subtraxi. Ea de causa ad iudicium hac nocte vocatus, mira  tremenda videre coactus sum. Adstabat quodam in loco multitudo hominum tetri coloris, horrendæ formæ, quorum deformitatē vix visus humanus tolerare poterat. Allatæ sunt ab eis lances geminæ, in quarum vna animam meam, in alia opera mea cernebam. Accusabant me vndique,  quādoque vera, quandoque falsa plurima more suo proferebant. Æstuabam constitutus in arcto, nec tot, vt videbatur, milibus hominū innumera obiicientibus, præ timore respondere poteram. Cumque diu huiusmodi litibus,  accusationibus me ad omnia suspensum ac trementē vexassent, occurrit tandem formosus, vt videbatur, vir,  in medio astās, turbis insanientibus, immo vt animo cōceperam dæmonibus, Quid, inquit, quęritis? Nō est iste plane, nō est iste de vestris. Eripuit, eripuit eum certe de manibus vestris, ea quam hesterno die Abbati suo fecit cōfessio. Non sic est, inquiunt, non sic est, vt dicis. Nouimus enim,  bene conscij sumus, quid dixerit,  quid retinuerit. Tacuit pro certo quædam, quorum sibi ipse conscius est, non obliuione inductus, sed deliberatione seductus. Cum igitur bonus ille defensor meus prolatam licet a mēdacibus veritatem negare non posset, nec tamen me deserere vellet, consumpsi in immenso labore ac formidine totam hanc noctem. Qua transacta, aurora, vt credo, dante diei principiū, expergefactus ad me redij. Nunc quia plene intelligo multam mihi a Deo hac visione impensam misericordiam, vt fateri me velit, quod tacere decreueram: detegam Deo cuncta ex integro, tibique, Pater, nec vltra meam animam parata salute fraudabo. His dictis ad confitendum rursus conuersus, quicquid exhauriendum reliquerat totum per Dei gratiam exhausit. Expleta veraci,  deuota confessione, absolui pro officio fratrem,  oleo sacro inunctum, Christi corpore ad æternam vitam obtinendam refectum, Deo  fratrum precibus intente commendaui, sicque valefaciens ei, cum sociis recessi. Dehinc vt Cluniacum veni, paucis interiectis diebus, eius decessum audiens,  sibi debita quæ ad animam pertinent beneficia a fratribus sollicite reddi rogaui,  plura supra debitum addidi.