Ego Guido, comes, et ego Mathildis, uxor ejus, comitissa Nivernensis et Forensis, universis præsentibus pariter et futuris ad quos præsentes litteræ pervenerint, notum fieri volumus, quod cum ego comitissa et bonæ memoriæ quondam vir meus, Herveus comes, in proprio fundo construi fuissemus domum Belliloci de Bellolarico, cartusiensis ordinis, eidem domui minus provisum fuit ab initio in memoribus quæ circumcingerent domum ipsam. Unde fratres ibi Domino servientes, tum ab emptoribus nemorum ipsorum quæ circa sunt, frequenter multas molestias sustinebant, tum de porcis quando erant in pasnagio; tum de carbonariis, quorum fumus cellas monachorum quandoque impetebat non sine multa eorum molestia, tum in pluribus aliis. Futurum etiam erat, quod si nemora nostra circa domum redigerentur ad planum, domus illa quæ non habebat circase plus quam unum arpentum nemoris circumquaque dimensum, contra formam aliarum domorum ejusdem ordinis, quæ sitæ sunt in secretionibus sylvarum abditis et solitudinibus nemorosis longe ab accessibus hominum, quasi in planitie remaneret nec haberet situm congruum ordini supradicto. Ea ratione permoti, ego G. comes, et ego comitissa ut suppleremus quod minus factum est in jam dictæ domus prima fundatione et eidem provideremus circa hunc articulum in futurum, pia liberalitate, divino intuitu, ob remedium animarum nostrarum eidem domui et fratribus ibidem Domino servientibus donamus et concedimus in perpetuum partem illam nemoris circa domum eamdem usque ad domum fratrum inferiorem libere et pacifice deinceps possidendam, eisque modis omnibus profecturam, quam determinat via quæ est supra fontem nigrum procedens ex una parte ad campum Petraviæ, et ex altera ad viam quæ tendit de grandi prato ad cellas monachorum, in corporalem eos possessionem ejusdem nemoris inducentes. Et ut hæc nostra donatio et concessio futuris non debeat irritari, eam præsenti instrumento et sigillorum nostrorum patrocinio communimus. Actum anno Domini millesimo ducentesimo trigesimo.