Anima mea iam de vestra, vt de se sollicita, pro salute illius meditando, loquendo, scribendo, requiescere nescit. Cœpisti, charissime, cœpisti currere, non desistas. Omnes currunt, sed vnus accipit brauium. Sic curre, vt comprehendas. Vide ne latro malignus impediat iter tuum. Non enim tu de Hierusalem in Hierico descendere, sed de Hierico ad Hierusalem cœpisti ascendere. Sed facilis, vt ait quidam, .....descensus Auerni, Sed reuocare gradum, superasque euadere ad auras, Hic labor, hic gemitus..... Istud ad quid? Vt sapienter aduertas, ad vicia demergentia in interitum pronam esse humanam naturam: ad virtutes subleuantes ad cœlum difficulter se attolere humanam segniciem. Nam fugiens laborem, appetens requiem, supponit breuem paruumque laborem doloribus perpetuis: præponit voluptatem horariam delectationibus sempiternis. At non ita amator æternorum, non ita auditor Apostoli dicētis, Et mundus transit  concupiscientia eius. Sed quia multa de his tecum contuli,  plura in proximo collaturum me spero, longam Epistolam iam facere nolo. Maxime vero, quia iam spiritum Dei tibi locutum sensi,  cor tuum plene tetigisse cognoui. Hoc tantum caue, ne gratiam eius in vacuū accipias, nec eumdem spiritum a Deo tibi datum extinguas. Veni ergo ad me cito, sicut  tecum condixi,  postmodum remandaui: vt si qua adhuc de his sunt dicenda, dicantur,  quæ implenda, impleantur. Hac prima hebdomada Quadragesimæ,  sequēti, me Cluniaci dilectio tua inueniet.