In nomine patris et filii et spiritus sancti. Ego Galterius, Lingonensis episcopus, notum fieri volo presentibus et futuris quod Odo de Toyria calumpniabatur fratribus Quinciacensibus se jus habere in finagio de Chasareio, quod prefati fratres tenebant. In morte autem patris sui qui propter hanc eamdem calumpniam excommunicatus erat, jam dictus Odo si quid juris in predicto finagio habebat, fratribus Quinciacensibus totum guerpivit, et quietum clamavit. Quod postea idem Odo se asseruit non fecisse, iterum in calumpniam super eodem finagio fratres Quinciacenses injuste vexabat. Ammonitione tandem mea et multorum, predictus Odo, si quid juris in prefato finagio habebat, in manu mea fratribus Quinciaci totum guerpivit et clamavit. Et hoc ipsum antequam uxorem accepisset, videlicet in morte patris sui se guerpisse fratribus Quinciaci coram multis recognovit. Hujus rei testes sunt Bernardus, abbas Fonteneti, Radulphus abbas Longivadi, Rainaudus monachus Claravallensis, Guiardus Moreers et Symon, frater ejus, Josbertus de Granceio et Pontius, filius ejus, Boinus tunc prepositus Castellionis, Ermentrudis quoque uxor prefati Odonîs laudavit hoc. Cujus etiam laudis testes sunt magister Odo, capellanus Castri Villani, Guiardus Moreers, Girardus Alemannus. Et ut hoc in perpetuum ratum et inviolabile habeatur, ego Galterius, Lingonensis episcopus, sigilli mei impressione munivi, ab eodem Odone rogatus, astantibus in presentia mea Hugone, decano de Chalma, Calone de Granceio et Raimundo filio ejus, Pontio filio Joberti de Granceio, Boino preposito Castellionis, Petro maiore, Roberto Porto. Actum est hoc anno ab incarnatione Domini nostri Jhesu Christi millesimo centesimo septuagesimo octavo.