Altera dehinc die, dum Monasterij Siluiniacensis familia, cum cæteris operariis exhortatu fratris Malguini, qui super id opus sedulus inuigilator aderat, super beati viri Maioli tumulum aliquid lapidei operis perageret, vnicuique satis quid facere parum videbatur, quamuis vnusquisque quantum posset laboraret. Vnde inter cæteros cæmentariorum artifices, extitit quidam nomine Constantius, qui dum sollicitius operi insisteret, magnumque quadrum super cœptum opus vellet voluere, repente super manum eius voluitur,  inde grauiter affligitur. Sed ad demōstrandum beati viri meritum,  ad confirmandam famuli fidem, dum sancti Patris Maioli nomen inuocat, leni tractu oneratam manum ad se reuocat sanam  incolomen,  sic tantummodo solum digitale quanti perdidit,  in reliquo corpore sanus remansit.