 Anno Domini millesimo trecentesimo quadragesimo octavo statuta sunt haec apud Cistercium tempore Capituli generalis. 1.  In primis, quoniam dignum est eximios Dei confessores, quos sancta mater attollit Ecclesia, suorumque excellentia meritorum efficit coelestis beatitudinis possessores, honoribus congruis et bonorum laudibus venerari. Eapropter generale Capitulum illustrissimi ac serenissimi principis domini nostri regis Franciae christianissimi piae devotionis precibus excitatum, beati Yvonis venerabilis presbyteri ac confessoris praecipui canonizationem et merita fide dignorum testimoniis affirmata commemorans, qualiter in vita sua eius salubria documenta illustraverint Ecclesiam, ingentibus decorarunt miraculis et moribus reformarunt, et post mortem pro devote ipsum invocantibus et peregrinantibus ad eumdem, gloriosus Deus quotidie varia miracula operatur, digno permotum consilio ad requestam regiam et ob ipsius sancti magnificentiam, statuit, ordinat et praecipit quatinus, memorati sancti festivitas decimo nono die mensis maii per Ordinem universum, cum duodecim lectionibus et una missa, in provincia vero Turonensium cum duabus missis et historiis propriis, si qui eas habuerint, annis singulis et perpetuis futuris temporibus solemniter celebretur. 2.  Item, cum animarum periculis sit congruis et indilatis remediis occurrendum, et olim per generale Capitulum Cisterciense fuerit diffinitum, quod monachi et conversi, qui saltem semel in anno propriis abbatibus, quorum copiam habuerint, fideliter negligunt confiteri, sint excommunicationis vinculis innodati ; quia plures nostri Ordinis monachi curiosi nimis de hiis, quae non expediunt animabus, disceptantes et contra doctrinam apostolicam plus quam opus sapere appetentes, nonnullos secum in erroris devium protrahendo asserunt et affirmant quod, postquam prioribus seu aliis Ordinis confessoribus institutis generalem super hoc a propriis abbatibus potestatem habentibus, peccata propria sunt confessi et obtinuerunt absolutionis beneficium ab eisdem, non tenentur huiusmodi peccata semel dimissa iterata confessione propriis abbatibus revelare. Generale Capitulum huiusmodi abusum, per quem in Dei et hominum contemptum inciditur, reprobans declarando statuit et diffinit, quod monachi et conversi Ordinis, non obstante confessione dictis confessoribus prius factam, tenentur, tam ratione praecepti quam etiam canonicae sanctionis, saltem semel in anno conscientiam suam propriis abbatibus, quorum commode copiam habere potuerint, aperire et peccata, de quibus absoluti per dictos confessores fuerant, iterum fideliter et integre, prout recordati fuerint, confiteri, ut sic proprius abbas vultum pecoris sui agnoscere valeat et mederi animabus peccatorum vulneribus sauciatis. Quicumque vero in praemissis negligens aut contumax extiterit, eo ipso se noverit excommunicationis sententiae subiacere. Hanc autem diffinitionem quoad sententiam ad moniales Ordinis Capitulum vult extendi, si confessae fuerint aliis confessoribus quam ab Ordine deputatis. 3.  Item, ne vanis et fictitiis occasionibus adinventis personis nostri Ordinis praebeatur materia evagandi, statuit generale Capitulum universis Ordinis abbatibus inhibendo, ne de cetero suis monachis vel conversis licentiam dare praesumant eundi Romam, praetextu quarumvis indulgentiarum in anno iubileo concessarum, de quibus non constat Capitulo, quousque Capitulum, utrum tales indulgentiae de conscientia Summi Pontificis manaverint, plenius fuerit informatum. Hanc autem diffinitionem etiam de monialibus intelligit Capitulum generale. 4.  Item, cum per piae recordationis Alexandrum IV, sanctae romanae Ecclesiae Summum Pontificem, abbatibus Ordinis universi favorabiliter sit concessum, ut fratribus suis in sibi commissis conventibus valeant in casibus, quibus non est ad sanctam Sedem Apostolicam necessario recurrendum, absolutionis beneficium impertiri, et cum eisdem, si indiguerint, dispensare ; deinde per generale Capitulum fuerit ordinatum, quod abbates de levi iniectione manuum in clericum saecularem non absolvant sibi subditos sine licentia Capituli generalis, praedictae concessioni, ut videtur, aliquid quoad hoc derogando, cum levis manuum iniectio non sit de casibus a Sede Apostolica reservatis ; eapropter generale Capitulum dictam ordinationem quoad dictum articulum revocat penitus et annullat. 5.  Item, contributionem decem et octo millium florenorum pro debitis Ordinis in Curia romana et alibi persolvendis, aliisque necessariis Ordinis sublevandis a singulis abbatibus in sequenti Capitulo solvendorum, generale Capitulum ordinat et imponit. Abbates autem, qui dictae contributionis quottas sibi impositas termino non solverint antedicto excommunicationis sententiam se noverint incurrisse. Priores vero, cellerarii et bursarii nec non et monachi ceteri negligentes vel impedimentum praestantes publice vel occulte, quominus quottae impositae dicto termino non solvantur, pro depositis habeantur, et nihilominus inhabiles sint deinceps, nisi cum ipsis fuerit de speciali gratia dispensatum. Conceditque Capitulum domino Cistercii et quatuor primis, quatinus si necessitas ingrueret, possint interim mutuum contrahere etiam sub usura seque creditoribus obligare, auctoritate Capituli generalis. 6.  Item, cum propter defectum contributionum Ordinis terminis constitutis minime solutarum, Ordo noster multa incommoda sustinuerit, prout experientia manifestat ; eapropter generale Capitulum domino Cisterciensi et quatuor primis, cuilibet in generatione sua, praecipit et committit, quatinus excommunicatos nuntient vel nuntiari faciant per commissarios quos ad visitandum vel alias transmiserint, ad sonum campanae conventu in capitulo congregato nominatim omnes abbates, qui contributiones sibi impositas non solverunt. Quod si dictas contributiones in sequenti Capitulo generali non solverint cum effectu, noverint se nihilominus in dicto Capitulo absque retractatione deponendos. 7.  Item, cum cunctis fidelibus satis notum sit, quod caritas est summum bonum, inter cuius opera hospitalitatis ministerium non modicum sibi vendicat locum ; ad quam licet omnes teneamur, potissime tamen domesticae fidei professionis similiter et Ordinis fraternitate coniunctis : diffinitionibus alias editis in suo robore permansuris, addit Capitulum generale abbatibus Ordinis in virtute obedientiae districte praecipiendo, ut per se et suos in locis et grangiis suis pro regimine deputandos hospitalitatem solitam faciant sic servari, quod nullus deinceps habeat materiam conquerendi, praesertim cum super hoc ad reverendissimum patrem nostrum dominum cardinalem album, et per ipsum ad praesens Capitulum, a pluribus personis Ordinis gravis querimonia sit delata. Qui vero suos subditos negligentes noverint in huiusmodi vel nolentes, ab administrationibus amoveant et alios ad hoc instituant diligentes. Visitatoribus autem Ordinis quibuscumque praecipit Capitulum et iniungit, ut in suis visitationibus super hoc inquestam faciant specialem, et abbates, quos repererint non servare per se et suos, citent ad sequens Capitulum generale, super hoc graviter per ipsum Capitulum puniendos. 8.  Item, ut praeterita cautiores nos faciant ad futura, abbatibus Ordinis universi praecipit Capitulum generale, ut non praesumant contributionem pro libertatibus Ordinis defendendis fieri postulare in sui subsidium vel levamen, nec per se sperent aliqualiter obtinere, nisi lites super hoc movendas contra quascumque personas cum patris abbatis commissarii sui, sanioris partis conventus sui et aliorum peritorum consilio maturo et digesto lites easdem duxerint inchoandas, appellatione dumtaxat excepta et spectantibus ad eamdem. 9.  Item, cum sit periculum, imo ridiculum, satis grave, ordoque praeposterus et perversus, a membris regulari, abusum intolerabilem in aliquibus monasteriis Ordinis, ut ad Capitulum est delatum, quod certi numeri consiliari monachi a conventibus eligantur, quorum consilio abbates fere in omnibus regulentur in scriptis certis statutis et ordinationibus assignatis, quae abbates seu sui debeant observare et non discedere sine ipsorum beneplacito ab eisdem extorto, etiam de servando ad sancta Dei evangelia iuramento, reprobans et abhorrens merito, Capitulum generale prohibet districtius, quantum potest, deinceps talia attentari vel attentata ulterius observari, sex iuxta abbatum arbitrium et patrum abbatum, si opus fuerit, consilium monasterii negotia disponantur, requisito tamen, in quo fuerit requirendum et audito consilio suorum conventuum saniorum. Qui vero aliter abbates proprios praesumpserint temerarie coarctare, tamquam conspiratores per omnia puniantur. Conventus vero si secus voluerit abbatem suum unanimiter compellere quovis modo, tamdiu subiaceat interdicto, quousque errorem suum recognoscens humiliter et desistens, ab ipso mereatur relaxationem et gratiam obtinere. 10.  Item, cum ea sint gravius punienda, quae in maius redundant scandalum ac damnum regularium et honorabilium personarum ; eapropter diffinitionem alias editam cum poenis adiunctis contra adeuntes principes et potentes pro abbatum creatione, visitatione, correctione, etc. ad monachos Ordinis et conversos, abbates suos vel alios erga potentes et sublimes, alios diffamantes, generale Capitulum vult extendi, hoc addendo, quod si tales semel puniti reinciderint in idipsum, perpetuo carceri mancipentur. 11.  Item, pio compassionis affectu intuens Capitulum generale desolationem et destructionem temporalem, propter guerras regum et principum, monasteriorum Ordinis aliquorum praesertim monialium, quas vagari non convenit, nec in opprobrium Ordinis et animarum periculum mendicare, statuit, ordinat et diffinit, quod quando et quotiens commissarii dicti Capituli adhuc potestatem habentes mittant moniales talium sic monasteriorum desolatorum ad alia monasteria, quae iuxta conscientiam viderint eas vel earum aliquas posse de suis facultatibus sustentare, donec ad fortunam pervenerint, Deo propitio, pinguiorem, abbatissae et conventus, ad quae mittantur, eas caritative recipere teneantur et de eisdem sicut propriis de necessariis providere. Quaecumque vero abbatissa Ordinis ad se missas ex causa praedicta recusaverit obstinate in suo monasterio retinere, excommunicationi subiaceat, rebellione huiusmodi perdurante, et si conventus contradixerit, supponatur etiam interdicto, et haec diffinitio inseratur in litteris monialium emittandarum per commissarios antedictos. 12.  Item, cum ex antiqua consuetudine Ordinis approbata et secundum statuta Ordinis promulgata, causae Ordinis et querelae per Ordinem debeant terminari ; et alias fuerit diffinitum, quod per potentiam vel iustitiam saecularem nullus bona Ordinis arrestari faciat, in contrarium facientes excommunicationis sententia promulgata, inhibet addendo praesens Capitulum generale personis Ordinis universi, ne se ad invicem ad saecularia trahant iudicia super accusatione quacumque irrequisito Ordine, vel sine ipsius Capituli licentia speciali. Quicumque vero aliter praesumpserit, si abbas fuerit, suspensionis, aliae vero quaecumque personae Ordinis excommunicationis sententiam incurrant ipso facto. 13.  Item, ut monasteriorum utilitatibus seu etiam personarum opportunitatibus interdum possit facilius subveniri, domino Cistercii et quatuor primis concedit Capitulum generale ut eorum quilibet tres translationes abbatum facere valeant ubi et quando viderit vel viderint expedire, de quacumque generatione Ordinis universi. 14.  Item, ut ab omni quaestus turpitudine Ordinis sinceritas emundetur, districte praecipitur abbatibus Ordinis universi, ut in monialium benedictionibus non sustineant ullomodo per suos familiares quoscumque mantellos invernaculos earum auferri et sibi apportari aut detineri modo quolibet ab eisdem. Qui secus forte *praesumpserint,* a servitio Ordinis expellantur. Quaecumque vero monialis de puerperio convicta fuerit, eidem omnis licentia exeundi monasterium perpetuis temporibus denegetur, nisi per generale Capitulum cum ea fuerit dispensatum. 15.  Item, considerata temporum qualitate et victualium caristia augmentata, ordinat Capitulum generale quod scolares mittendi Parisius teneantur eorum quilibet sexdecim scuta aurea imbursare, diffinitionibus alias editis quoad alia circa Parisiense studium in suo robore permansuris. 