GLORIOSA virtutum opera, quæ omnipotentis Dei prouidentia per beatum suique dilectorem Maiolum dignata est operare, dum fragile sui ipsius corporis indumentum viuificaretur vitalis spiritus additamento, compendiosa prout scire potuimus, descripsimus ratione, ne diffusa verborum series legentibus fastidium generaret. Vnde excerptio virtutum adbreuiata ex innumerabilibus insignibus gestorum, o vtinam placeat legentibus cunctis; non perpensantibus interim, nec respicientibus vile meritum,  pauperculum scire exaratoris. Quis etenim tantæ fuerit perspicacitatis animi, vt omnia laudabilia gesta, quæ pro sui fidelibus Christi Domini nostri dignatio peragit, scriptis vel verbis in toto comprehendere possit? Ipsi denique per Dei misericordiam patratores virtutum quædam per eos diuinitus gesta magistraliter occultare procurant. Et quamuis ammoneantur, vt videant opera nostra bona,  glorificent patrem nostrum, qui in cœlis est. Tamen hoc præceptionis ammonitum expoliri debemus quodam salubri artificio, ne humanæ laudis fauor illud obnubilet in aliquo. Nam magni meriti apud Deum esse cognoscitur, qui in terra adhuc peregrinans pro bono fidei suæ elaborato opere, aliquibus præmonstratis miraculis honestatur. Sed  inter diuersorum meritorum speciale prærogatiuum alicui nil esse poterit sanctius  vtilius, quam vt per inhabitantem fidei, spei,  charitatis spiritum, præparet in cordis sui hospitio Domini templum: vt de eo sanctæ  indiuiduæ Trinitati, per Spiritum Paracletum dicere complaceat, Veniemus,  mansionem apud eum faciemus. Venit etenim ille septiformis spiritus, septemplicibusque virtutibus illud purificatum beati Patris Maioli repleuit domicilium, dum eum exornauit spiritu sapientiæ  intellectus, adimpleuit eum spiritu consilij  fortitudinis, adornauit spiritu scientiæ  pietatis,  ignescere fecit in spiritu timoris Domini. His etenim virtutum carismatibus, illas innumerabiles legiones Monastici nominis, ipse signifer præuius coaptauit ad vnanimitatem eximiæ probabilitatis. Et sic vnus cum Deo spiritus fact9, sicut dicitur, Qui adhæret Deo, vnus spiritus est, in quadrifidis terrarum spatiis plurimos quosque fideles in Christi Domini nostri seruitio reddidit vnanimes. Quam enim inuiolabiliter magistrali censura  dulcedine paterna decus cœnobitalis normæ custodire fecerit, quam non suo, sed alieno imperio viuentium amator fuerit: testatur illud Cluniacensis nobile collegium. Hoc Alamannia  Longobardia, Burgundia  Prouincia, Francia intonat cum Pictauensi patria. Plurima namque antiqui decoris Monasteria, suo exhortatu deifico, meliorationis recaptauerunt salutis  honoris commoda. Multa ab eo incrementi  profectus habuere principia. Et ex omnibus, vt in Propheta legitur, in cubilibus in quibus prius dracones habitabant, orietur viror calami  iunci, resecata venenati vitij venena, exortum deinceps granum honoris ad incrementum succreuit æternæ benedictionis. Attamen inter multarum virtutum insignia, in illo laudum fundamēto, quod apud Deum speciale  copiosum est, se semper exercuit, vt multos scilicet hæredes Dei, cohæredes autem Christi institueret, vel pro demonstrata in anterioribus via, vel pro insinuatæ recompensationis dono. In tali cooperationis studio se coaptauit assiduo,  horum studiorum in vita sua consecutor  cooperator fuit præpotens. Et nunc deposito carnis onere, in cœlis lucidum  sanctissimum sydus renitens, ampliatarum virtutum eructat cumulos. Hos ex parte aliqua pro paterno imperio domni ac reuerentissimi Odilonis Abbatis, obedimus mādare scriptis. Quoniam  eiusdem patris nostri Maioli ad Deum specialis aduocati armatus confidentia, fide, spe, præstolor: vt quantum distat Ortus ab Occidente, tantum longe faciat a me commissarum negligentiarum iniquitates proprias. Nam plenus bonitatis  misericordiæ isdem beatus Maiolus iocundum sæculi memoriale, post multa in vita sua patrata miracula, post, secundo depositionis suæ die, prærogatiua, miraculorum resumpsit gesta, quæ indeficientissime ad laudem Dei,  ad memoriam eiusdem patris perseuerant, quoniam dum aduiueret, vt id promereretur, fide  rebus obtinuit.