Quoniam antiquus anguis fideles semper lacessere semper appetere parat, curandum summopere evadi qualiter queat, qui etiam, si aliquando prevalere potuerit, nequaquam ideo desistendum, quin imo acrius resistendum, quo conculcari ipso suffragante possit, qui eundem cirographo ablato in semetipso triumphavit, suosque nichilhominus triumphare concessit, sed numquam validioribus armis quam a Deo homine devictus subjugari valebit. Que autem illa sunt sciri impromptu est, cum et caritate Deus terras peciit, humilitatem cum karitate verbo et opere docuit, seque usque ad mortem humilians, karitate que idem est dispendium mortis perferre non abnuit. Quisquis ergo se inferiorem miserrimumque omnium, juxta psalmiste vocem, crediderit, totaque mente id quod, culpa exigente, perdidit, amare desideraverit, nec dubium quin plurimam predictarum virtutum gratiam consequtus, victor quandoque hostis sevissimi, Christo favente, reddatur. O quam beati quibus his insistere quibus videre quam suavis est Dominus vacat, sed qui per abruta persepe aguntur, qui ad prefata minus idonei inveniuntur, eorum qui his inherent suffragia expetere subsidia ardentius expedit implorare. Qua ex re, ego Hugo, dominus castri quod Trevas nuncupatur, miserabilem omnimodis me cognosco, presertim cum, antecessorum meorum malesana sequtus vestigia, omnipotentis Dei et Sancti Marcelli martiris jus proprium diu multumque injuste possederim. Hec itaque, aspirante Deo, qui non vult mortem peccatoris sed ut convertatur et vivat, ecclesiam sub honore tanti martiris in prefato construxi castro, eamque regi Christo universorum domino, et beato apostolorum principi Petro atque inclito martiri Marcello, monasterioque ipsius quod secundo a Cabilonis situm est miliario, ubi Alvisus prior preest, tradidi, quatinus et ipsa et quicquid nunc eidem confero, ut in posterum aut ipse aut subsequentium michi quisquam conferre voluerimus, ad antecessorum meorum remedium proficiat, michique cum stirpe propria, tanto interveniente martire, venia et requies non denegetur eterna. Si qua vero persona deinceps huic loco, vel proprii juris, vel quod sancti martiris quondam extiterit, quippiam conferre voluerit, omnem libertatem sibi concessam in perpetuum noverit. Igitur prefatam ecclesiam, sicut jam dictum est, offero, et viridiarium eidem adjacens et quicquid ad eandem ecclesiam in posterum pertinere potuerit. Monachis autem ibidem degentibus piscariam propriam et silvam ad omnes usus eorum animaliumque ipsorum dono, hominibus quoque illorum similiter; terram etiam ad unam carrucam et quatuor mansos de alodio, qui fuerunt Hugonis filii Fulchardi, tribuo. Acta sunt autem hec in conspectu Hugonis, Bisontini pontificis, eodem ad ista favente, atque laudantibus filiis meis Girardo archidiacono, Widone, Hugone et Gisleberto. Signum domni Hugonis, qui hanc cartam fieri jussit et testes subscriptos firmare rogavit. S. Domni Hugonis archiepiscopi Bisontini. S. Domni Mamerii fratris ejus. S. Domni Alvisi prioris.