Ego Radulfus, dignatione divina humilis minister monasterii Sancti Germani Autisiodori. Fuit aliquandiu querela inter ecclesiam nostram et domum Pontiniaci super quibusdam decimis terrarum et vinearum que ab antiquo jus nostrum contingebant; cumque predicti loci fratres apostolicorum privilegiorum indulgentia se tuerentur, tandem acquieverunt compositionem nostram sibi magis servare benevolentiam quam nos ad lites provocare et contentiones. Actum est igitur apud nos ut, quoniam antecessores nostri in illud bone discipline monasterium benigni semper extiterunt et propicii, nos quoque et fratres nostri ad compositionis gratiam, pietate et partim nostra utilitate inducti, in hanc formam concordie dedimus assensum. Igitur, anno ab Incarnatione Domini Mº Cº LXXXº IXº, ego Radulfus, abbas Sancti Germani Autisiodori, et seniores ecclesie nostre, domnus quoque Mainardus, abbas Pontiniaci, cum sue domus senioribus in hanc compositionis formam amicabiliter consensimus: videlicet ut de terris quas in nostri juris decimatura usque ad id temporis tenuerant, singulis annis, nobis, ad festum Omnium Sanctorum, in grangia sua de Fulcheriis IIIIor sextarios bladii persolverent, duos de frumento et duos de trimesagio; porro de decimis vinearum que ad nostrum jus et ecclesiam de Punchi spectare videbantur, quinque modios vini legitimi, omni anno, in cellerario suo apud Cableias, tempore vindemiali, nobis redderent; et sic per hanc compositionem et hujus cense solutionem inter utranque ecclesiam pax firmaretur de omnibus retroacti temporis querelis. Porro domnus Mainardus, predictus abbas Pontiniaci, in capitulo nostro cum suis ingrediens, a conventus nostri unanimitate optinuit ut pactio, que predicta est, et concordia firma in perpetuum haberetur, et nostri sigilli signaculo et auctoritate contra omnes calumnias communiretur.