Notum sit cunctis fidelibus quod Utto, miles de Esclepens, gravissimo vulnere in expeditione quadam suscepto, ante mortis sue terminum anno circiter vicesimo, timens ne ejusdem vulneris occasione subito moreretur, mansum quendam hereditatis sue proprium aput Janziacum situm, ecclesie Sancti Petri Romani monasterii pro remedio anime sue dedit. Quam donationem post annos circiter viginti aput Romanum monasterium moriens ex toto confirmavit. Quo audito abbas et monachi Alpium de Altis eundem mansum domno Bartholomeo qui tunc temporis prior erat et monachis Romani monasterii calumpniati sunt. Die itaque placitandi ex utraque parte coram Humberto de Prangins constituto, cum apud Nivedunum convenirent abbas et monachi de Altis dixerunt suum debere esse mansum, quia quam plurimis annis ante mortem suam idem miles Utto se et sua eis reddiderat. Cumque diutius ex utraque parte alternis allegationibus et responsionibus multipliciter personarentur, promulgatum est judicium a viris astantibus quod si prior et monachi Romani monasterii testes habere possent prius eis ab Uttone mansum datum fuisse quam se et sua idem Utto Altis reddidisset, libere et quiete mansum possiderent. Cumque de hac re prior et monachi Romani monasterii legitimos testes mox in medium producissent, eundem mansum perpetui juris ecclesie Romani monasterii judices esse censuerunt. Hujus rei testes sunt Dalmatius de Rupe, Nantelmus de Albonna, Lambertus de Vuillerens, Durannus presbiter de Brucins, Winisius capellanus Romani monasterii ; de famulis monachorum Osbertus major, Valerius et Aymo famuli.