In nomine sanctæ et individuæ Trinitatis. Notum sit sanctæ matris æcclesiæ filiis, tam presentibus quam futuris, quod ego Hugo de Luperciaco, cum adhuc negotiis secularibus implicatus huic mundo militarem, et honorem meum terrenum adversus insurgentes adversarios prout poteram defensarem, divina gratia preventus, cœpi cogitare qualiter circa me ineffabilis Dei bonitas egisset, de quam terribilibus periculis me indignissimum persepe liberasset, unde et in corde meo queritabam quid ei retribuerem pro omnibus quæ michi bona pro malis retribuisset; communicato denique cum uxore mea Adaleisa consilio, decrevi ex ejus consensu et militum meorum letabundo assensu, omnium terrarum et honorum, quos ab ipso Deo vel sanctis ejus et non a mortalibus dominis tenebam, post meum et ipsius meæ conjugis et filiæ quam unicam habebamus decessum, Deo et sanctis apostolis ejus Petro et Paulo, et loco Cluniacensi devotam donationem facere, et hæc omnia æcclesiæ sanctorum martyrum Gervasii et Prothasii, quæ juxta supradictum castrum ab antecessoribus meis fundata est, in usus Cluniacensium monachorum ibidem Deo servientium delegare. Quod sicut alacriter decretum, ita est fideliter impletum, uterque, ego videlicet et uxor mea, ad sacrosanctum altare accessimus, et coram multis idoneis testibus hanc delegationem perfecimus. Non multo post, me indignum servum suum, Dei promovente clementia, ut crucem meam post ipsum bajularem, memet ipsum abnegavi, et a pio patre Hugone, Cluniacensi abbate, sanctæ religionis habitum suscepi. Hoc itaque modo me a seculo decedente, et predicta filia post paululum defuncta, domina illa quondam in seculo uxor, nunc in Christo soror mea, me interveniente, jam factam donationem, in manu Yvonis, prioris Cluniacensis, penes supradictam sanctorum martirum æcclesiam iteravit et confirmavit, et pro investitura totius donationis ad presens quicquid in burgo, qui eidem ecclesiæ adjacet, Luperciaco Veteri cognominato, habebat, videlicet servos et ancillas, consuetudines justas vel injustas, fratribus ipsius loci, sine ullo retinaculo, liberum perpetualiter possidere concessit, exceptis his de quibus aliqui milites ante primam donationem casati fuerant, a quibus tamen ea cum vellent, vel in vita vel in morte, æcclesiæ restitui consensit; angustias quoque loci ipsius quibus incolæ nimium artabantur, metis circumquaque remotius a vico dispositis, ad habitacula sive alia commoda facienda dilatavit, omnes etiam terras ipsius æcclesiæ ubicumque essent, ab omni consuetudine, si quam in eis juste vel injuste habuerat, penitus absolvit, habitatoribus ipsius loci usuaria tam in aquis, quam in silvis benigne concessit; castrum supradictum cum appenditiis suis quoadusque de seculo, vel morte, vel habitus mutatione, recederet, sibimet reservavit, et ipsum, sicut michi se jurasse coram multis asseruit, nullo se impedimento perturbaturam magnopere promisit. Ut autem hæc rata et inconvulsa permaneant, nomina testium qui interfuerunt subnotantur. Signum Yvonis, prioris Cluniacensis. Sig. Hugonis Luperciacensis, qui hoc donum fecit. S. Heynrici, olim Suessionensis episcopi, tunc Cluniensis monachi. S. Lamberti capellani et Cristiani presbiteri. S. Gaufredi de Jaliaco. S. Abonis de Butode et Rotgerii de Marriaco. S. Rotberti de Limone, et Hugonis Borni, et Girberti de Luperciaco, et Uberti de Marroclas, et Walcherii militis, et Hugonis de Senguer. S. Ebrardi de Sengue, et Walterii de Seel et filii ejus Rainaldi, et Richardi de Luciaco, et Hugonis de Sancto Francherio, et Frotmundi de Talaiaco. S. Hugonis de Bretoneria, et Galterii de Sengue. Acta sunt hæc in Luperciaco Veteri, anno ab incarnatione Domini M. XC. III, indictione I, epacta I, Olimpiadis vero CCCC LXXIIII anno II, regnante Phyllippo rege Franchorum anno XXXIIIIº.