In villa Briceolis extitit quidam, attingens annos puerilis ætatis, quos deducebat cum dolore  miseria, quia manuum  pedum perdiderat officia, propter contractionem nimiam. Crescebat illi misero numerositas dierum,  decrescebat moriens officium prædictorum membrorum. Sed hunc diuinæ pietatis incomprehensibilitas adiuuit,  sancti Maioli pietas. Nam quia per se non poterat vadere, hinc parentum, hinc aliorum hominum apportatur manibus, ad sancti Maioli sepulchrum. Vbi plurimis diebus adtendens sanationis fructus, non remansit priuatus adiutorio, quamuis dimissus esset a suis in eodem loco. Post aliquos autem dies, reapportatus a parentibus ad propria loca, replicabat doloris  plorationis infortunia. Sic multipliciter decoctus igne tribulationis, reapportatur iterum ad sancti Maioli sepulchrum. Vbi Deum inuocans fide plena, desiderati voti sui compos efficitur,  diuinæ pietatis fons ei aperitur. Secundo igitur die quo iterum ibi reapportatus fuerat, illud prius a se elongatum sancti Maioli adiutorium valde sibi sensit esse approximatum. Manuum namque  pedum recepit integerrimam sanitatem:  ad propria sanus rediit benedicens Deum.