Altera mulier eiusdem infirmitatis elaborans incōmodo nomine Heldeardis de Mauziaco, ducere se fecit ad B. Patris Maioli tumulū,  ne sola priuaretur antidoto sanitatis multis conlato, sumpsit lumen oculorum subito, vnde satis rustica,  intellectu scientiarum nescia, dum sine gratiarum actione redire ad propria voluit, lumen receptum perdit illico,  replicatus est ei dolor cum lucis dispēdio. Sed tamen omnipotēs Deus, qui humilia respicit,  alta a longe cognoscit, huic noluit tollere spem sanitatis recuperandæ. Nam  in animo illius posuit, vt ad expetendum iterum beati Patris Maioli remedium reuerteretur, si quoquomodo posset gaudere vt sui ipsius misereretur amplius. Vnde rediens  cum fide Deum inuocans, post prolongatas nimiæ importunitatis querelas, sicut dicitur, quia regnum cœlorum vim patitur,  violenti rapiunt illud: rapuit  extorsit precibus lumen oculorum, quod perdiderat neglectu reddendarum actionum. Hoc replicatum miraculum cognoscens congregatio Monachorum inibi manens, æternum patrem vocibus conlaudat,  pro viso miraculo, campanas aliquandiu sonare commendat.