Ad memoriam future posteritatis, est traditum, quod Wilelmi comitis tempore, Wido, maior de Dolio, sancti Stephani, terram apud Creceiacum sitam, et homines in ea habitantes, calumpniari et iniuste tractare cepit. Propter quam iniuriam, supradictum comitem, canonici adierunt, ibique et in eius et suorum principum presentia, causam suam diligenter tractaverunt. Qua bene ex utraque parte ventilata atque discussa, fuit cognitum, quod comes Wilelmus, vel quilibet alter, excepto sancto Stephano dumtaxat, nec ius, nec consuetudinem nec usuale, in ea terra, nec in hominibus in ea habitantibus habebat. Ita quod Albertus de Folcherens voluit ostendere ita esse, vel iureiurando, vel pugnando. Et hoc monitu domni Widonis et fratris eius Raynardi fatiebat, de quorum antecessoribus ista terra sancto Stephano remanserat. Tamen de quodam libero homine qui supradicti Widonis terram deseruerat, et ad mansum sancti Stephani se contulerat, iudicatum fuit quod medietatem census eius debebat habere, et sanctus Stephanus reliquam partem cum rustico retineret. Igitur comes et Wido de facta iniuria valde penituerunt, et penitendo indulgentiam a canonicis expetierunt et ne ulterius tale quid fieret, Deo et sancto Stephano voverunt.