OMITTO præterita, de futuris plurimū bonę spei capio, ex eo quod nunc cū sanctis viris ac sapientibus agis, Patrem nostrum Odilonem loquor,  asseclas eius. Consilio enim illorum spero te nō solum animę periculum euadere, sed etiam huius vitæ gloriam  honorem posse recuperare. Idem Epist. LXVI. ad Coepiscopum suum O. Interim vos scire volo quod vtique velle scio, me scilicet ad præsens Dei gratia bene valere, vestris obsequiis spiritualiter instantem, corporaliter apparatum, sicut nemo fidelius, excepto illo, sancto Monachorum Archangelo Odilone, cui me in nullo comparare præsumo. Cuius etiam charitas si, qualiter afficiat animam tuam, agrediar dicere, deficit, ne rem inenarrabilem videar velle narrare. Et paulo post. Sed hoc vnum tandem apud vestram benignitatem deprecor, vt cum nostrum Archangelum vice nostra salutaueritis, cum simplicitate Monastica hilaritatem Angelicam, quæ vobis præsto est, induatis. Glaber Rodulphus lib. II. Histor. Cap. V. Qvi etiā [Maiolus] successorē sibi Monachorum patrem præuidit Odilonem. Hic etenim quintus a prædicto Bernone Abbas extitit Cluniensis Cœnobij. Ex quo videlicet Cœnobio per diuersas Prouincias fratres sæpius petiti, atque Monachorum Patres ordinati, plurimum Domino acquisiuerunt lucrum. Idem Glaber lib. V. Cap. I. Pater Odilo sæpius plāgere solitus fuerat: Heu proh dolor, inquiens, Quoniam næuus inuidentiæ licet in cæteris grassetur hominibus, tamen in finibus aliquorum Monachaliter viuere professis cubile sibi locauit. Concilium Cabilonense prouinciale octauum. Odilo cum suis Monachis ostendit priuilegium quod habebant a Romana Ecclesia, quę eis talem libertatem tribuebat, vt quemcumque vellent adducerent Episcopum, qui faceret ordinationes vel consecrationes in eorum Monasterio. Continuator Hermanni Contracti ad an. 1049. Exacto etiam tempore Odilo venerabilis Cluniacensis Cœnobij,  multorum Pater Monasteriorum migrauit ad Dominum. Sigebertus Gemblacensis ad annum 993. In Burgūdia Odilo Aruerniæ oriundus, ex Clerico Briuatensi Monachum professus in Cluniacensi Cœnobio, post Maiolum præficitur ipsi Cœnobio: quod per annos LVI. miro religionis feruore rexit  prouexit. Qui egregie præter cætera pietatis insignia, non solum vitæ exemplis, sed etiam miraculis in vita sua claruit. Qui cum reprehenderetur, quod in peccantes misericordior iusto esse videretur, Si damnandus sum, inquit, malo damnari de misericordia, quam de duritia. Petrus Blesensis Epistola 133. Sicut enim beatus Odilo Cluniacensis Abbas in exhortationibus scribit, Istorum [heremitarum] singuli vna hora diei, Dominicæ Passionis nostræque Redemptionis beneficia quasi in fasciculum memoriæ deuote ac fideliter colligebāt,  sic in timore ac humilitate hæc ad fruendum suauiter, firmiter in sua conscientia recondentes, corpus Domini spiritualiter manducabant. Chronicon Biblioth. Collegij Regij Nauarræ MS. ad annum MXX. Florebat Religio per famosos Abbates sanctitate præstantes, in Burgundia per Odilonem Cluniacensem pietate insignem,  Guillelmum Diuionensem. Liber Consuetudinum Cœnobij Cluniacensis, MS. ac vetustus, Cap. de Ordine Librorum qui leguntur ad Collationem. Item Sermo S. Odilonis de Natiuitate, Dominicæ Natiuitatis. Item Sermo S. Odilonis de Epiphania, O fraterna charitas. Sermo S. Odilonis de Purificatione, Omnipotentis Dei. Sermo S. Odilonis de Incarnatione Dominica, Dominicæ Incarnationis. Item Sermo S. Odilonis de Resurrectione Christi, Certissima fiducia est. Item vnde supra, Quamuis, fratres dilectissimi. Sermo beati Odilonis de Ascensione Domini, Postquam Dominus  Saluator. Sermo beati Odilonis de Natiuitate S. Ioannis Baptistæ, Ortum Dominici Præcursoris. Sermo beati Odilonis de solemnitate Apostolorum Petri  Pauli, In exordio vigiliarum. Sermo beati Odilonis de Assumptione beatæ Mariæ, Congrue satis. Sermo beati Odilonis de sancta Cruce, Post illum singularem. Vvernerus Rollewinkius in Fasciculo temporum, ad an. 1004. Odilo vir sāctus Abbas Cluniacensis, successor S. Maioli. Hic diem animarum instituit post festum omnium Sanctorum tempore Ioannis XVIII. quod postea per totam Ecclesiam approbatum est. Vincentius Bellouacensis lib. 26. Speculi Historialis cap. 102. Anno Othonis decimo in Burgundia Odilo ex Clerico Binacensi Monachus professus, Cluniaci fit Abbas post Maiolum, per annos quinquaginta sex miro religionis feruore spectabilis. Et cap. 109. Idem sanctus Abbas, scilicet Odilo, sermones quosdam festiuos, qui a Monachis Ordinis sui frequentantur, eleganter composuit. Chronicon Lemouicense MS. Post Maiolum Odilo Aruerniæ oriundus ex Clerico Briuatensi Monachum professus in Cluniacensi Cœnobio, præficitur ipsi Cœnobio, quod per annos LVI. miro religionis feruore rexit,  prouexit. Qui egregia  maxima pietate insignis non solum vitæ exemplis, sed miraculis in vita sua claruit. Qui cum reprehenderetur quod in peccantes minus durior iusto esse videretur. Si damnandus sum, inquit, malo damnari de misericordia, quam de duritia. Et post pauca. Anno Henrici Imp. IX. Odilo virgo centenarius Abbas Cluniacensis dormiuit in Domino. Chronicon S. Petri Viui Senon. MS. ad an. 1027. Florebat hoc tempore Ecclesiastica religio per Abbates memorabiles, in Frācia quidem,  in Burgundia, per Odilonem Cluniacensem pietate insignem, per Guillermum Diuionensem seueritate reuerendum: in Lotharingia per Richardum Viridunensem pia grauitate,  graui pietate discretum. Platina in vita Ioannis XV. Fvisse tamen in pretio hac tempestate constat  Odilonem Abbatem Cluniacensem,  Berengarium Turonensem, viros sanctitate  doctrina insignes, quanquam sint qui dicant Berengarium amplitudine doctrinæ confisum primo in fide errasse,  Author Chronici Chronicorum. Odilo post Maiolum sanctum Abbatē Cluniacensem, qui in Cluniaco magnum sui apud posteros vita  miraculis exemplum reliquit, hac tempestate floruit: qui ex Clerico Bernacensi monachum professus, Cluniaci fit Abbas. Qui rexit Monasterium per annos LVI. miro religionis feruore. Qui inter cætera suæ sanctitatis memoranda, commemorationem omnium defunctorum post festum omnium Sanctorum in Burgundia primum adinuenit  instituit. Quod quidem sanctum institutum ad omnes Ecclesias Ioannes XVI. Pontifex obseruandum transmisit  approbauit. Is anno incarnationis 1048. nocte Circuncisionis beatum spiritum reddidit Deo. Lupoldus Bebenburgensis, In libro de veterum Principum Germanorum Fide  Religione, Cap. 13. Si quis Adelheidis in diuino cultu vigilantiam, ac aliarum virtutum eius merita, necnon quot Ecclesias construxerit, vel reparauerit, scire voluerit: de his ex ipsius vita, quam venerabilis Odilo Abbas Cluniacēsis plene descripsit, quæ in quibusdam Germaniæ ac Burgundiæ Ecclesiis reperitur, plenius poterit informari. Ioan. Trithemius lib. 2. de viris Illustrib. Ordinis S. Benedicti, cap. 75. Odilo Abbas Cluniacensis, vir doctus,  sanctus, multis  in vita,  post mortem coruscans miraculis, sertur multos egregios ad fratres Sermones edidisse, quos salutis suæ amatores illo tempore studiose legebant. Si quid amplius edidit, ad notitiam meam non peruenit. Huius vitam Petrus Damiani claro descripsit eloquio. Moritur anno Domini 1048. Indictione prima, ætatis suæ 87. Abbatiæ autem 56. Idem lib. 3. cap. 235. Odilo Abbas quintus Cluniacensis, post sanctum Maiolum rexit idem Cœnobium 56. annis. Vir miro religionis feruore spectabilis,  multis virtutibus, signisque præclarus. Cuius vitā Petrus Damiani descripsit, petente Hugone Cluniacensi Abbate. Moritur tandem plenus dierum  bonorum operum, anno videlicet Dominicæ Incarnationis 1048. ætatis suæ 87. prima die mensis Ianuarij. Et libro de Scriptoribus Ecclesiasticis. Odilo Abbas Cluniacensis, Ordinis sancti Benedicti, vir sanctus  eruditus, quinquaginta  sex annis Monasterio præsidens, verbo  exēplo multorum animas direxit ad Christum, cuius vitam virtutibus  miraculis plenam Petrus Damiani Episcopus  Cardinalis Hostiensis luculēto sermone descripsit. Composuit ad ædificationem fratrum suorum, Sermones elegantes Lib. I. Moritur sub Henrico Imperatore II. anno Domini 1048. Indict. 1. ætatis suæ anno 87. prima die mensis Ianuarij. Antonius Posseuinus in Apparatu sacro, Tomo 2. Sanctus Odilo, qui fertur fuisse diei commemorationis omnium fidelium defunctorum primus institutor, Cluniacensium Abbas, scripsit plures Sermones, qui extant MS. Cluniaci, videlicet, De Natiuitate Domini Ser. I. Dominicæ Natiuitatis sanctissimum diem. De Epiphania Domini Ser. I. O fraterna charitas. De Purificatione B. Mariæ Ser. I. Omnipotentis Dei patris omnipotens sermo. De Incarnatione Dominica, Ser. I. Dominicæ Incarnationis. De Resurrectione Domini Serm. III. Quorum primus incipit, Certissima fiducia est Christianorum. Secundus, Quamuis fratres charissimi. Tertius, Hodie dilectissimi fratres. De Ascensione Domini Ser. I. Postquam Dominus Saluator noster. De Pentecoste Ser. I. Indicibilis  immensa præsentis diei Maiestas. De Natiuitate S. Ioan. Bapt. Ser. I. In exordio vigiliarum Apostolicæ solemnitatis. De Assumptione beatæ Mariæ Ser. I. Congruum satis  conueniens videtur. De S. Cruce Ser. I. Post illum singularem. Vixit anno 1034. Martyrologium Romanum ad diem Cal. Ianuar. Apud Siluiniacum depositio sancti Odilonis Abbatis Cluniacensis, qui primus commemorationem omnium fidelium defunctorum prima die post festum omnium Sanctorum, in suis Monasteriis fieri præcepit: quem ritum post vniuersalis Ecclesia recipiens comprobauit. Eadem habet  Martyrologium Monasticum Benedictinum, nisi quod addit, Cuius festiuitas secunda die Ianuarij a Monachis Cluniacensibus celebratur.