Nvnc ad ea, quæ de Abbatum, cæterorumque virorum Dei illustrium gestis huius Cœnobij Cluniacensis dicturi sumus, deueniamus. Anno igitur ab Incarnatione Domini, nongentesimo decimo, gloriosus Dux Aquitanorum venerandis Apostolis Petro  Paulo construxit Monasterium, in valle quæ dicitur Cluniaca, ibique venerabilem Bernonem designauit Abbatem. Cuius Cœnobij plenam  integram libertatem egregius fundator eius in ipsis posuit fundamentis; Et felicis memoriæ Gregorius VII.  Vrbanus secundus, Apostolicis priuilegiis firmauerunt. Berno sanctissimus primus Abbas etiam primitus Ecclesiam Cluniacensem incepit regere, anno ab Incarnatione Domini DCCCC.X. Qui vt Deus dedit,  ipse potuit, Congregationem sibi commissam, quoad vixit, satis strenue rexit, regnante Karolo Rege, qui  rexit annis xvj. Is Berno ex Comitibus Burgundiæ fuit Balmensis Abbas, in omnibus bene  honeste agens. Qui vigorem disciplinæ, quem a sancto Euticio loci Balmēsis Cœnobij fundatore susceperat, successor virtutis illius, egregie sequebatur. De quo quidem Euticio legitur, Ex decurso vitæ stadio circunstantibus fratribus subito spiritum emisit. Et cum ab eius discipulis exequiæ pararentur, viuus rediit, illisque attonitis  admirantibus, ait, Deo gratias. Sciatis quia in his xl. annis vnum tantum diem non memini me cibum sumpsisse, nisi prius fleuissem. Hodie autem, sublato mœrore, consolatus est me Deus,  inter choros Angelorum tribuit mihi requietionis locum. Hæc dicens perpetuo requieuit. Ipse fuit institutor Consuetudinum, quæ in Monasteriis hactenus seruantur. Venerabilis igitur pater Berno habuit discipulos sanctos, scilicet Oddonem, Adegrinum  Widonem venerabilem nepotem suum, quem Abbatiæ Balmensis Abbatem fecit. Cluniacensi vero Cœnobio sanctum præfecit Oddonem. Berno vero Abbas ordinatus est a Sancto Gedeone Archiepiscopo Bisont. Qui Berno obiit Idib. Ianuarij, iacetque apud Cluniacum in veteri Ecclesia sancti Petri retro altare sancti Benedicti, quod nunc ab aliquibus dicitur esse altare sanctæ Catharinæ. De fundatione Cœnobij Cluniacensis, primoque hoc eius Abbate Bernone plura notauimus supra, pag. 3.  seq. vbi  dicti Bernonis Testamentum insertum est.