Svccesserat iam nox Dominicæ proxime præcedentis natiuitatē Domini,  benedictus vir morbo diutino fatigatus, quiescentibus sociis in lecto decumbebat. Et ecce subito velut in perturbatam vocem prorumpens, circumiacentes vocauit. Quibus astantibus, horribilem malignorum spirituum turbam sibi apparuisse, seque valde terruisse, narrauit. Ita, inquit, mihi conspicui fuerunt, vt mirū mihi sit, si vos latere potuerunt. Qui signo quidem crucis a me facto, pauefacti, statim disparuerunt, pessimas tamen intollerandi fœtoris reliquias recedentes reliquerunt. Festinanter ergo Cancellariū Domini Papæ accersite,  vt ad me venire festinet, rogate. Factum est,  Cancellario religioso  sapienti viro post paululum venienti, rursum quod viderat narrat. Qui sapienter eum ne timeret hortatus,  communem omnium etiam valde bonorum de seculo migrantium, hunc esse transitum dicens, simulque rei congruentia adiungens, bonum virum benigne in Domino confortauit,  ad expectandum bona spe exitum suum, religiosis sermonibus animauit. Vrgebatur ille magis morbi grauedine ad extrema, nec vt iam dictum est, suspenso prorsus in cœlum corde, a diuinis officiis vel operibus auocari poterat. Non nouerat, iuxta Psalmum, os eius iam loqui opera hominum, nec aures eius humana audire patiebantur. Si quis ei sermonem de rebus transitoriis afferebat, cum nullū prorsus responsum redderet, nō audisse putabatur. Si vero quis de spiritualibus sermonem coram eo proferret, statim illuc conuertebat auditum,  velut nihil patiens, paratissime respondebat. Quotienscunque ad eum Episcopi, quotiens monachi, quotiens religiosi clerici, quotiens ipsi socij accedebant, totiens  vnicuique suum confiteor Deo, quod in monachatu pro more didicerat, proferebat. Confitebatur sic omnibus, absolui postulabat ab omnibus, commendabat se omnibus, sicque licet sancta anima iuxta quod scriptum est, vt sanctus sanctificetur adhuc, confessione, oratione, fratrum absolutione magis sanctificari contendebat. Protraxit ista vsque ad vltimum vitæ spiritum, nec optimus diuque protractus deuoti animi vsus, eo vel parum spirante, deficere potuit.