Hugonis Magni temporibus, Lanberto Allobrogum comite, Letaldus miles, Teduini Gordonensis castri patruus, Burgundiam petens, predicto Lanberto atque Bernardo, cognatis videlicet suis, sese commisit, quorum gratiam adeptus plurima sibi contulerunt, e quibus quædam suo adquisivit labore. Horum ergo temporibus, Arverni fines suos progressi, Burgundiam irruunt, agrosque vastantes, cuncta diripiunt sicque patriam redeunt, quibus jam tertio maturantibus remeare fama Allobroges pervolat quosque potentes conturbat, Lanbertum necnon Bernardum, in bellis Dei dono semper victorem, in prœlium concitat. Qui insimul venientes, convocatos quosque suorum potentes consilium ineunt quid sub periculo omnium foret agendum quemve tanto malo mitterent obviandum, quorum una sententia Bernardum proclamat ducemque sibi fieri flagitat. Eorum ergo petitionibus Lanbertus lætus assentiens sic fatus Bernardum exorat. «Maxima, ut vides, fidissime meorum, nos urget necessitas nostris obviare hostibus; sed qui nostrum præferat insigne aliquem expertum nos primum oportet constituere, unde, quia tua nobilitas sæpe in talibus est Dei dono experta, petimus nostrorum te ducem fieri succurrendumque tantæ necessitati.» «Ago, inquit Bernardus, Deo gratias, qui me a tantis periculis, quotiens sibi placuit, sanum reduxit, verum his usque huc nimium fatigatus, talia repetere jam non monet animus, nullo modo auctum in tantis laboribus.» Ad hæc Lanbertus sic ait: «Multo quidem ampliora quam tua possidet nobilitas certo te promeruisse scio, quare non te in vanum laborasse pœnitebit, huic si tantum non distuleris succurrendum necessitati.» Bernardus inquiens sic respondit: «Non pro quod vestra celsitudo expetit emolumentum qualibet peto conniventia, præsertim cum quid summa majestas in hoc decreverit conflictu ignorem, sed si solita Dei clementia victorem incolumemque reddiderit, vester deliberet animus quid potissimum digne conferat.» Hæc optato Lanbertus spopondens animo, Patriciacum una petentes, Ricardum qui tunc eidem loco præerat, orationis gratia sese muniendi adeunt, oblatisque Bernardus de suis prœdiis unum mansum in Curdinvilla cum servo atque pratis, vineis, terris cultis et incultis, aliumque cum servo alio in Gentiliaca villa, in loco Renoso dicto, cum pratis, vineis, terris cultis et incultis et usuriam silvæ, reliquias sanctorum quibus in prœliis jam usus fuerat, secum defert. Tali ergo præsidio sub Dei clemencia munitus, in Burbunensi pago obviat hostibus, consertoque prœlio propter Calamossem villam, tanta eos cæde feravit ut currentes excluderentur, non amplius quam XV suorum amissis, ex quibus prædictus fuit Letaldus, Guidoque atque Harnaldus. Ad votum ergo sui potitus victoriam, gaudens remeat patriam cum predictis, Letaldum deferens Patriciacum, ob quorum animarum remedium predictus Lanbertus sive Bernardus quicquid dono ab ipsis possederant vel ab aliis de ipsorum prœdiis emerant perpetualiter loco eidem uterque contulit; unum mansum videlicet cum clauso in villa quæ dicitur Vetula Vinea, alium in loco qui Moncellus dicitur, quem de comstabili emerat prædictus Letaldus et de suis hæredibus, cum uno campo inter Crosam et Guttam, quæ de Ponte Montis descendit; alium mansum in loco qui dicitur Vallis et medietatem Ponte Montis et medietatem Taxneriarum et quicquid Guido et Hernaldus adquiseriunt in Fabro Exardo ad fabricam, videlicet unum curtilium ad Karum locum, unum campum cum vineis, terris cultis et incultis et silvis et quæcumque illis fuerunt cum redditibus et consuetudinibus omnium rerum, sub hujusmodi voto ut quicumque horum aliquid quæ dicta sunt infringere vel repetere temptaverit cum Juda proditore Anna et Caïpha damnationem accipiat, cum diabolo et angelis ejus in ignem æternum eique cui litem intulerit, sociante fisco, auri libras X persolvat et sua omnimodis frustretur repetitio. Hæc vero donatio ut firma stabilisque permaneat, cum stipulatione subnixa et testibus subscriptis eam subterfirmavimus. Lanbertus (chrismon), Bernardus, Lethedus (chrismon), Gisus, David. Hildricus, Antus, Rainerius, Deodatus, Budo.