Relatum est mihi, Pater, quod quidam monachorum Bremensium adeāt maiestatem vestram, causa insimulandi Abbatem suum apud vos. Quid dicturi sunt, nescio. Vnum me scire confido, quod nihil poterunt rationabile prætendere, vnde paternam commotionem mereatur incurrere. Vidistis ipse nuper hominem, sed vt puto, mihi plenius eius esse notum est: vtpote illius quem pene puerum suscepi, quem educaui, cuius conuersationem bonam, cuius famam integram, tam in Cluniaco quam extra, multis iam annis probaui. His de causis, hoc merito, ego quidem eum aliquantis  magnis Prioratibus prætuli: vos vero vt accepi, simili fama eum vobis commendante, magnæ Abbatiæ prætulistis. Magnæ dico, possessionibus: sed paruæ, miseræ,  ruinosæ, habitatorum, vt mitius loquar, erroribus. Vidi ipse hoc ex parte, in procinctu veniendi ad vos constitutus: quando ab eodem inuitatus Abbate, Natalem Domini hoc anno in eadem Abbatia celebraui. Vidi Monasterium pene tugurium, vidi locum parum a solitudine distantem: vidi omnia velut ab initio, non solum innouanda, sed a primo etiam lapide fundanda. Monachos nobis quidem deuotos, sed velut nouitios de nouo instruendos. Facile mihi fuit ex fructu arborem cognoscere, de habitaculis habitatores iudicare. Hi nondum exuti veteri homine, neque induti nouo, quoniam a vestro Abbate coguntur in pectore veteri noua meditari: malunt esse oues absque pastore,  requiescere in fæcibus suis: quam contraire voluptatibus, aut voluntatibus solitis. Hæc est causa, qua id quod dixi aggressi sunt: vt percusso Pastore dispergantur oues gregis. Nouerit autem sanctitas vestra, quod exceptis paucissimis magis exmonachis quā monachis, omnes ei quoscumque in partibus illis audire potui, laudabile testimonium ferunt: dicentes eum religiosum in spiritualibus, prudentem in temporalibus. Prouidete ergo ei si placet, vt filio vestro  Abbati vestro: ne quod plantauit manus vestra, inimicus homo eradicet: ne glorietur impia pars,  dicat, Præualui aduersus eum.