ADDATVR  illud, quod fere cunctis miraculis præferri solet, cuiusdam Siluiniacensis pueri a morte per sanctū Maiolum, Christi virtute, in iam dicto loco facta resuscitatio. Is etenim sanctus, sicut pene cunctis Galliarum populis notum est, vt magnus vita, sic miraculis  dum mortalis viueret,  post mortem maxime insignis extitit. Hac miraculorum gratia, in tantum iam per centum LX.  duos annos, hoc est a tempore mortis suæ claruit, vt post sanctam Dei genitricem, nullum sanctorum in tota Europa nostra in huiusmodi operibus parem habeat. Testantur hoc innumeri diuersis morborum generibus pressi, qui ad sepulchrum eius diuinam clementiam ipsius meritis sibi misereri precantes, exauditi sunt. Inter quos  mulier paruum habens filium, infra hos septem annos, similem, immo maiorem per ipsum Dei misericordiam experta est. Nam cum iam puer ille plus quam triennis esset, contigit eum morbo correptum extingui. Indoluit acriter mulier affectu tacta materno, ac doloris nimij stimulis agitata, totam vim animi non tam ad fletum muliebriter, quam ad fidem constanter conuertit. Excitata namque mirandis operibus, quæ non solum frequenter ad sepulchrum sanctissimi Confessoris facta audierat, sed etiam plerumque viderat, in spem animum erexit,  sibi ab eo posse reddi filium, non irrita fide præsumpsit. Vnde statim surgens, non ad præparandam funeri sepulturam festinat, sed mortuo puero inter brachia sumpto ad Ecclesiam properat. Quo cum citatis gressibus velut moræ impatiens pergeret, interrogata a multis quid ferret,  quid sibi vellet, hoc vnum omnibus responsum dabat: Filius (inquit) meus est, quem mortuum sancto Maiolo defero, vt illum mihi restituat. Mirabantur audientes de tam insolita re tam constans mulieris responsum,  euentum rei iam solliciti præstolabantur. Venit tandem mulier ad sancti sepulchrum cum paruulo,  eum ante altare fide plena deposuit. Mira astantium expectatio. Nouerant quidem, vt dictum est,  quandoque viderant, multos ibi sancti virtute curatos, sed a morte rediuiuum nec ipsi viderant, nec a patribus acceperant. Attenti ergo tam monachi quam laici ad tantum spectaculum, nutum omnipotentis, eiusque beneplacitum sustinebant. Mansit puer exanimis ab hora diei prima, dies enim tunc æstiui erant, vsque ad horam nonam. Tunc tandem oculos aperuit, ac matrem quæ proximo loco ei assederat, eumque materna custodia asseruabat, tenui vt puer voce vocauit. Surrexit mater attonita,  non sola ad eum accessit. Hunc viuentem  loquentem quem mortuum deposuerat, cum multis qui aderant cernens, spe sua, pietate Sancti se frustratam non esse agnouit. Fit statim lætus clamor in populo,  voces altissimæ ad Dei laudem  sancti Maioli præconium resonant. Accurrunt fratres meridianis horis regulari more in lectis quiescentes, totaque Siluiniacus nulla pene, licet villa sit, Galliarum vrbe plebium numerositate inferior, audito tam fœlici nuncio, in momento aduolat. Repletur tam clamosis quam deuotis lætantium vocibus Ecclesia,  cernentes viuentem, quem mortuum reliquerant, vix se ipsos præ gaudio capiebant. Obtulit dehinc deuota mulier puerum sancto,  quia sicut ab vtroque parente primam, vt sic loquar, vitam acceperat, sic a sancto Maiolo tam insigni miraculo secundam resumpserat, authoritate materna sancti Maioli silium decreuit perpetuo nuncupari. Ne vero legenti vel audienti superesse aliqua de tanto miraculo dubietas possit, nouerint me antequam hæc scriberem, bis Siluiniacum venisse,  tam a matre quam a pluribus  fide dignis testibus, dum id sollicite inquirerem, ea accepisse.