Catholica mater Ecclesia gaudens de suorum profectibus filiorum et mœrens pro defectibus, quos patitur a privignis insurgentibus, loco filiorum Davidica voce proclamat, dicens: Retribuebant michi mala pro bonis. Et per Isaiam: Filios enutrivi, et exaltavi: ipsi autem contempnentes spreverunt me. De quibus profecto exstitit quidam Robertus, natus ex servis et ancillis hujus Besuensis Ecclesiæ, et exaltatus ab ea ministerio præposituræ, sæpe numero ipsam exaltatricem plagis, placitis, rapinis, incendiis devastavit. Postmodum itaque respectu clementiæ Dei de tantis malis pœnitens, et nullo alio modo se posse salvari credens, ministerium ipsum, id est præposituram, cum omnibus pertinentibus ad ipsam, reliquid Ecclesiæ Besuensi, et concessit in præsentia Domni Stephani Abbatis, et aliorum multorum, quorum hæc sunt nomina: Rodulfus, et Tigerius Monachi, Obertus Cocus. Hugo Dapifer, Berno. Die vero depositionis uxoris suæ, idem donum iterando confirmavit in Capitulo nostro. Hanc donationem multis diebus in pace, et quiete et sine calumpnia tenuit Ecclesia, donec quadam die Humbertus de Baleneva adiens Abbatem Girardum, proclamavit eundem Robertum ejusdem præposituræ se, suosque fratres heredes statuisse. § Unde Robertus nimium exacerbatus, et istud viriliter abnegans protestatus est se quondam in captione positum fuisse, et si in illa captione moreretur, jus suæ præposituræ eis dedisse. Quid plura? Duellum inde firmaverunt, sed statuto die pugnæ Roberto convenienter adstante, Humbertus et sui non advenerunt, neque contra mandaverunt. Sic ista sopita calumpnia, post dies aliquot supradictus Robertus Monachatum expeciit, accepit, eandemque concessionem et donum quod fecerat, et iteraverat reiterans, totius capituli nostri testimonio roborari fecit. Eo autem viam universæ carnis ingresso, insurrexerunt contra nos obloquentes pro ipsa præfectura, videlicet fratres de Baleneva, Humbertus, Petrus, et Johannes: Præpositus etiam de sancto Juliano, cum nepotibus, quorum causa in curia Ducis Hugonis per manum ipsius, et uxoris ejus, et optimatum curiæ ita terminata est. Nam victi ratione et donorum largitione, quicquid juste, vel injuste, vel parentela, vel dono alicujus in præfectura proclamabant, totum abnegaverunt et devoverunt, fide data, contra omne genus suum et contra omnes homines guarantiam portaturos. Hoc adsignamus vidisse, et audisse Hugonem Ducem Burgundiæ, et uxorem ejus, Widricum Besuensem Abbatem, Petrum Abbatem Divionensem, Guidonem Priorem, Nerduinum de Asperomonte, Pontium de Silviniaco, Humbertum de Virzeiaco, Monachos Besuenses. § Urricus vero de Renavis, et filii sui, nancta occasione quod Haimo frater Roberti defuncti filiam ipsius Urrici uxorem duxerat, contra nos insurrexerunt calumpniantes eandem præposituram, sed resipiscentes ipsam cum omnibus pertinentibus suis agnegantes abjuraverunt. Ipse quoque Urricus et filii sui, Rodulfus, Milo, Wido, et Hugo, et filia, pro qua clamabant, annuerunt, et laudaverunt Ecclesiæ Besuensi quiete et liberrime in perpetuum possidendam. Quod roboramus testimonio proborum virorum; Domni Guidrici Abbatis, Rodulfi Prioris, Alberti Tullensis, Nerduini de Asperomonte, Poncii de Silviniaco et reliquorum: Militum vero, Euvini Daleels, Haymonis Columbæ, Milonis de Poiens, Mainfredi.