Eo tempore quo, papa Innocentius persecutionem petri leonis declinans, Galliam devenit, consilium statuit apud Clarum montens Arvernis, in quo inter numera Eccclesiæ negocia, Herbertus Ecclesiæ beati Stephani Divionensis abbas, conquestus est de monachis sancti Sequani, quod Ecclesias de Darleis, et Stabulis, cum decimis et appendiciis earum in fustæ possedendo, auferrent suæ ecclesiæ, lingonum episcopi, multorum virorum sapientium placitatione adjudicere ei erant. Cujus justam adversus monachos querimoniam audiens venerabilis papa, quia sibi tunc gravioribus causis occupatio terminare non licuit, usque ad consilium quod sequenti animo Remis statuerat, distulit. Quo cum adessent abbas sancti Stephani, et abbas sancti Sequani, ipsorumque ratio tunc non terminanda inter cardinales diu foret ventilata ad ultimum, idem papa discordiam hanc finiendam, Stephano Cisteriensi abbati, et Bernardo Claravellensis abbati commisit, et quod ipsi inde diffinirent, ab utruisque irrefragiliter teneri jussit, atque Episcopo lingonensi prœcepit. Ut si qua harum Ecclesiarum illorum deffinitioni non acquiesceret, et in ipsam et in res ejus indicatam excommunicationis daret, donec satisfaceret. Accepto igitur Papæ precepto jam dicti abbates, illis que Ecclesiis providentes, statuerunt ut prœnominatorum parrochiarum beneficia, decimas scilicet et oblationes, per meduins partirentur, et si quid in Ecclesiis illis providendum foret, aut agendum, utrique equaliter decernerent. Monachi itaque, excommunicationi subjici, apostolicis parere prœceptis maluerunt, plusque in Hugone duce, que Ecclesiæ eorum erat protector, quam in deo spem ponentes anno integro, et duobus mensibus in excommunicatione pertinaces manserunt. Injurias vero, quas canonicis intra hoc tempus intulerunt, memorare lungum est, sed ex multis duas ad memoriam his litteris revocamus. Cum unus canonicorum, Jussu abbatis, die Paschæ ad Ecclesiam Darille venisset, ut justa constitutum, medietatem oblationum acciperet, monachi hic cum manu armata illic ad eundem necandum venerunt; sed dei misericordia aliorumque hominum deductione, inde illesus eruptus est. Sexta quoque die quo octavas epiphaniæ, cum innumerabili rusticorum multitudine ad aqueductum villam irruentes, tam canonicorum quam hominum ili commanetium res invaserunt, Ecclesiam et atrium violaverunt, culas ciderunt, annonas sparserunt, et cunctaquæ poterant secum tollentes, dirripuerunt. Dampno prœcii decem librarum, et plus, illis illato. Hoc audito quidam milites divionenses equis conscensis, illos insequentes nimiam multitudinem subito turbaverunt ad prœdia erepta, quisque quantos, et quos, et quo voluit, nullo obstante captivos dixere. Divina siquidem virtute cecitate et formidine pressi, nec mulieribus se legatos ducentibus restituere valuerunt, atque monachi eis ducatum prebentes cumtum turpi infortunio aufugerunt. Tandem ipsorum abbas et aliqui ex eis, cognoscentes non boni consili esse, deo velle resistere, coram episcopo apud Besuam penituerunt, et secundum quod abbates constituerant, concesserunt, hoc tantum retento, qua si sibi aliquando liceret, apud Romanum pontificem se præjudicatos quererentur. Abbas vero Sancti Stephani qui in hanc voluntati sui episcopi semper paruerat, et quamvis sepe interpellatus sine Episcopo concordare hec noluerat, næc excommunicationem lassari permiserat, dampna sua hominum que suorum tale tenore remisit, ut si se ultra exinde ad placitum provocarent, sicut excommunicationis et raptoribus responderet, invasasque res suas, ac hominum reddendas expeteret. Hugo etiam Dux, ibi prœsens pollicitus est, monachos sancti Stephani et homines eorum hoc cogere laudare, qui autem quietus que esse nollet, ab Ecclesia ejiceretur. Actum est hoc anno incarnationis dominice millesimo centesimo tricesimo tertio indicationo VI decimo kalendas Julii. Testes hinc rei sunt ex parte monachorum Hugo dux, Hugo sacerdos de Aschalo, Humbertus de Fossa, Hugo de Frodura, milites.