Aymardus primus, Abbas tertius Cluniaco eligitur anno nongentesimo quadragesimo quarto. Nam fratribus super electione Abbatis agentibus concilium, idem sanctissimus Aymardus a Cauiniis sua obedientia rediens, equum super quem sedere cōsueuerat ante se ipse pedes piscibus onustum ducens concilio eorū admiscetur, omnibus humilitatem eius admirantibus. Itaque eius humilitate obtinente Abbas eligitur,  ab Eduensi Episcopo, nomine Rothmundo, regnante Ludouico consecratur. Iste Aymardus fuit filius Engolismensis Comitis, vt refert Richardus in sua Chronica. Qui propter morum honestatem,  suam nobilitatem multis Monasteriis in Aquitania præfuit. Sub isto Aymardo fuit factus Monachus sanctus Mayolus Matiscensis Archidiaconus, nobilibus parentibus ab infantia nobiliter enutritus. Venerabilis itaque pater Aymardus fuit simplicitatis  innocentiæ filius. Hic in augmentatione prædiorum,  acquisitione commodi temporalis fuit studiosus,  in obseruantia regulari deuotus. Amissionem luminis temporalis,  quicquid sibi aduersitatis accidere potuit, absque omni murmure  indignatione potentissime tulit. Qui tandem tota corporis valetudine destitutus,  oculorum lumine priuatus, habito fratrum concilio anno DCCCC. LIV. in loco suo sanctū Mayolum instituit. Qui in Capitulo existens, in hæc vel similia prorumpens verba, ait: Ex magnanimi Regis audacia nouimus in milites spiritum fortitudinis deriuari: sicut ab opposito negligentia remissi Ducis commilitionibus animum dissolutionis inspirat. Aduersa capitis valetudo toto redundat in corpore, sicut eo incolumi permanente, membra certa sospitate  gaudio penitus hilarescunt. Rex etenim formidolosus  pauidus, si terga vertat, si fuerit elapsus in fugam, nunquid non statim quisque fortissimus  virilis femineo pauore soluetur? Quis in capite molestiam sustinens,  in membro patiens principali, non illico totis animi  corporis viribus elanguescat? Quorsum euadat oratio, perspicuum est. Ego enim vobis in cœlesti militia ducatum præbens,  more capitis toti humano Ecclesiæ corpori prouidentiam exhibens generalem, senio  debilitate confectus, officio meo responsum operis exhibere non possum. Processi in dies multos, etiam grandæuus  senex, totius virtutis in me defectum sentio naturalem: facilis excursus annorum me ignorante deprædatus est vires meas. Caligant oculi, luminum acies tota retunditur,  sensuum veritas imminuta sentit directionis suæ iniuriam. Licet sit animus perseuerās,  spiritus victor annorum, totius tamen corporis ruinam passus excubias ordinis celebrare non possum. Prouideat sibi discretio vestra Pastorem, qui præcedat vos in via Dei,  veluti columna luminis in nocte offensionis dirigat gressus vestros. Nauis sine remige commissa ventis, non enauigare ad portum, sed illidi scopulis,  mediis insepeliri fluctibus consueuit. Castrensis militiæ multitudo, nisi Ducis legibus informetur, præsentia muniatur, firmetur auxilio, sæuas circumfremētium hostium manus incurrit: Ecclesia viduata Rectore, dum non habet oculum prouidentiæ, quo regatur, foueam præcipitationis offendit. Cum hæc  similia venerabilis senex Aymardus in virtute spiritus loqueretur,  ad eius vultum  verba circumsedentium mentes  oculi raperentur, adiecit. Vobis quidem incumbit electio,  vestrum erat communi prouidentia præfecisse Pastorem. Sed quoniam in nostræ discretionis iudicio vestri quoque posuistis arbitrij libertatem, de Domini misericordia pie præsumens, hortor atque commoneo vt fratrem Mayolum in custodiā gregis Domini substituatis vigilē  Rectorem. Quo facto ipsū ab Episcopo Cabilonēsi nomine Holdebado ordinari rogauit. Et deinde post resignationem vixit gloriosus Aymardus nouē annis in Cluniaco,  ibi obijt anno DCCCC. LIII. 3. Nonas Octob. iacetque in prædicta veteri Ecclesia retro altare beatæ Mariæ.