Sæpe supplicaui,  adhuc supplico, ne occupatæ in multis reuerentiæ vestræ grauia videantur tam frequentia scripta mea. Multa enim sæpe emergunt, quæ me etiam nolentem,  hoc fugere conantem, importunum esse compellūt. Nam quandoque propria, quæ multa sunt: quandoque magnorum amicorum negotia, quæ negligenda non sunt, importunitatis huius causa existunt. Inquietudo quorundam Aurelianensium clericorum, quæ Ecclesiam suam pene destruxit, nec dum requiescere didicit. Non enim zelo iustitiæ, non vtilitate aliqua reipublicæ suæ, canonici non canonici, fingentes se quærere quæ Dei sunt: sed quod omnibus clarum est, prætextu illo quærentes quæ sua sunt, sicut suam matrem Ecclesiam lethaliter pœnæ læserunt, sic contra suum patrem  Episcopum, calcaneum erexerunt. Nouit vero sapientia vestra, quid Deus ipse de talibus sentiat. Qui, inquit, maledixerit patri suo vel matri, morte moriatur. Quod si hoc de maledicto dictum est, quantomagis de iactura? Si hoc de maledicto dictum est, quantomagis de læsura? Si dictum est hoc de his qui maledicunt, quantomagis de his, qui quantum ad se pertinet, perimunt? Tales, tales sunt, inquam,  vere tales sunt quidam illius Ecclesiæ in quantum fama testatur, non religiosi, sed irreligio: sinon de maioribus, sed de inferioribus: non multi, sed pauci. Hi de insectatione Patris sui negociari volentes, indeque lucrum quodlibet se consequi posse putantes: dum ipse cum his qui oderunt pacem sit pacificus, vel loquentem, vel tacentem gratis impugnant. Non erubescunt videri paucissimi inter multos,  soli septem vel octo inter millia tam cleri quam populi eis contraria prædicantis, mendaces  garruli apparere. Incitat me ad ista sic scribenda, magnorum, multorū, ac religiosorum testimonium: quorum quidam nostri sunt, longe autem plures extranei. Præualeat ergo, si placet,  præponderet tantorum apud vos testimonium:  Episcopum vestrum contra raros  mali nominis viros, qui magis, vt mihi videtur, cornibus ventilādi, quam auribus audiendi sunt, sapiens iustitia vestra defendat. Suffragetur ei  boni, religiosi, ac singularis inter suos viri, diutina iam cohabitatio: quem mandato Domini Papæ Celestini, non quidem ex nomine designatum, sed a nobis pro insigni religione electum, ei in socium dedimus. Ipse ergo si sic iustum sapientiæ vestræ videtur, super ipso conueniatur, ipse requiratur: ipsi quia nullatenus eum mentiri velle testificor, magis quam nebulonibus illis credatur. Valeat sanctitas vestra semper in Christo.