In sanctæ et individuæ Trinitatis, Ludovicus gratia Dei rex. Si nobilium et illustrium, nobisque fidelium virorum salubribus favemus votis, et justis ac rationabilibus assensum præbemus postulationibus, regiam exercemus consuetudinem, et eos in nostræ fidelitatis obsequiis promptiores reddimus, atque ad præsentis vitæ circulum facilius transigendum, ad futuræ beatitudinis præmia facilius obtinenda, nobis profuturum non dubitamus. Comperiat igitur omnium fidelium sanctæ Dei Ecclesiæ, nostrorumque præsentium ac futurorum solercia, quod carissimus, valdeque nobis amantissimus Rainaldus, Virziliacensis abbas, ad nostram accedens celsitudinem, deprecatus est nos, quatinus prædecessorum nostrorum regum Francorum, Karoli, Ludovici, Karlomanni, Odonis, item alterius Karoli, aliusve Ludovici, de immunitate ecclesiæ Virziliacensis præcepta, nostra quoque auctoritate confirmaremus. Cujus justis ac rationabilibus petitionibus assensum præbentes, præcipimus atque firmamus ut quicquid de ipso monasterio, sive regia majestas, sive apostolica sedes, sive auctoritate, precepto, vel privilegio mansurum statuerunt, nostris, futurisque temporibus maneat inconvulsum, et a successoribus nostris cunctisque christianæ fidei cultoribus observetur illæsum. Et quicquid Gerardus, illuster comes, et uxor ejus Bertha, cum communi consensu, ex rebus suæ proprietatis, quas aut hæreditario jure, aut emptione, aut regio dono, sine cujuspiam contradictione ipsi monasterio contulerunt, aut post eos ab aliis Deum timentibus ipsi præfato loco collatum est, et in futurum conferendum, stabiliter maneat, et inconvulsum, et ad utilitates et necessitates ejusdem loci explendas. Ita videlicet ut nullus comes, seu vicecomes, nullus dux, seu aliquis cujuslibet potestatis, in ejusdem monasterii ecclesias, aut loca, vel agros, seu reliquas possessiones, ad causam audiendam vel injusta freda tollenda, aut mansionaticos, vel paratas faciendas, aut fidejussores tollendos, aut thelonea exigenda, aut homines ejus, tam ingenuos quam servos super terram ipsius commorantes, aut aliud de illuc advenientes destringendos, nec ullas redibiciones, aut illicitas occasiones requirendas, seu penitus aliquas consuetudines exigendas, ullo unoquoque tempore ingredi audeat, aut exactare præsumat; sed quicquid inde fiscus exigere poterit, totum pro æterna remuneratione, atque patris mei Philippi salute, alimoniis pauperum et usibus monachorum ibi degentium, concedimus. Castellum quoque, quod propter persequutionem paganorum inibi constructum est, sub eodem immunitatis tenore semper manere jubemus, absque alicujus inquietudinis contradictione. Precamur quoque successores nostros, ut sicut sua quæ legitime statuerint, firma a subsequentibus teneri voluerint, ita et hæc quæ a nobis modo coroborantur, firma et inconvulsa perpetualiter custodire studeant. Ut autem hæc nostræ auctoritatis confirmatio, nostris, futurisque successoribus, nostrorum temporum inviolabilem obtineat firmitatem, sigilli nostri impressione, et nominis nostri caractere subter eam jussimus sigillari. Data Sylvanectis, sexto nonas aprilis, anno ab Incarnatione Domini M. C. XII., per manum Stephani, cancellarii, assistentibus in palacio nostro, quorum nomina subtitulata sunt: Guillermo scilicet, dapifero; Gisleberto, buticulario; Hugone, connestabulario; Guidone, camerario; anno regni nostri undecimo, Adalaidis reginæ quinto.