Post illas dominorum meorum, quos, si dici liceat, fratres  socios habere merui, nitore præfulgentis eloquij splendidissimas epistolas, reuerentiæ vestræ transmissas:  nos hanc nostram linguæ pauperrimæ pauperculam chartulam, solius tantum salutationis vestræ diuitem baiulam mittimus. Spero quod satis facile præsumptuosæ rusticitati styli male fabricati, parumque limati veniam dabitis. Hoc vnde magis timeo, tutum esse rogo: ne videlicet ista literarum tarditas, de tarditate seu tepiditate minus in me feruentis dilectionis, quin potius ex supposita causa, descendisse credatur. Nostis ipse quod cum sim inter omnes socios meos ætate iunior, scientia inferior, merito impar: magis eos subsequi quam præcedere debeo. Itaque cessi maioribus, honorem dedi senibus, nec ante quicquam scribere præsumpsi: donec omnes scripsisse cognoui. Præterea est  alia causa, quia, vt verum fatear, non tam prudenter quam naturaliter mihi semper inhæsit: vt  si non multum velox ad audiendum, sim tamen multum tardus ad loquendum. Ecce, non quia minus diligo, sed propter ista quæ dixi, tardius scribo. Præcedant me socij in loquendo, præcedant in scribendo: nunquam tamen patiar vt præcedant in diligendo. Hæc præmittere necessarium duxi, quo  mora directæ paginæ excusetur:  ea quæ sequuntur, cum maiori beniuolentia audiantur. Igitur post illa quæ Patri communi singulariter in epistola vestra mandastis, Patris filios, fratres vtique vestros  socios salutastis: magnoque illo heremitarum nomine sublimiter honorastis. Agnosco me præfati Patris filium, agnosco me etiam fratris quamuis senioris,  cuius potius videar esse filius, fratrem adolescentulum, vnde nec diffiteor socium:  ideo inter salutatos agnosco me vtique salutatum. Sed nunquid sic dicere possum, quod  heremitam me fore cognoscam? Reuera, sicut scribitis, syluas incolimus:  sæpe plus sunt nobis familiaria frondea tecta arborum, quā lapidea seu latericia domorū. Nondum tamē illo modo heremitico facti sumus sicut passer solitarius in tecto. Illum etenim, non tantum circumfusa nemorum opaca densitas, quantū ipsa longe remota mortalium societas, solitarium faciunt. Nos autem quomodo solitarij sumus, qui postquam huius heremi vastam solitudinem intrauimus, tātam post nos hominum frequentiam traximus: vt magis vrbem quam heremum struxisse videamur? Nam vt illam turbam tumultuosam taceā, quæ de tota circumposita regione pro litibus suis, aut fine concordi dirimendis, aut sententia iudiciaria limitandis, cateruatim confluit: tantam nobis tum transmarinus Oriēs, tum transalpinus Occidēs legatorum copiam mittit, vt vel cuiuslibet magni regis amplissima curia vix respōsa dare sufficiat. Vnde igitur heremitarum nomen nobis imponitur? An forte dum pes vester rectius ire inciperet, grauiorem lingua claudicationē incurrit: vt a vero deuians, diceret quod non debuit? Enimuero qui lingua labitur, grauius claudicat, quam qui pede tumido terram timide calcat. Esto tamen, vt  veri simus heremitæ,  veraciter heremitarum nomine nuncupemur. Tu igitur bellator fortissime, miles acerrime, præliator victoriose, qui tam longo tempore, fraterna ex acie contra rugientis hostis sæuitiam fortiter pugnare doctus, tot palmarum insigniris gloria, quot aduersus ipsum suscipis bella, cur de castris non egrederis? cur illo spirituali gladio tuo non accingeris? cur tandem nobis solitariis non adiungeris, vt contra publicum hostem ineas nobiscum singulare certamen? Ecce te omnes spectamus, omnes aduentum tuum desideramus:  si veneris, nos iam nouos heremitas, te socios habere probabis.