Notum sit amantibus veritatem et pacem, quod molesta controversia quæ inter Eduensem episcopum domnum Nariodum et monachos Cluniacenses duraverat, sic tandem per manum domni Ricardi, Albanensis episcopi, apostolicæ sedis legati, et domni Ervei, Nivernensis episcopi, et domni Humbaldi, Autisidorensis episcopi, et Wilelmi, Nivernensis comitis, sopita est. Episcopus quidem carrobium quod apud villam Melledum et apud monasteriolum de more reposcebat, ex integro werpivit; æcclesiam Sancti Gengulfi laudavit et donavit; æcclesiam Sancti Romani similiter; æcclesiam de Gestiis; æcclesiam Sancti Albani de Ulmo, judicio peracto; decimas de Luziaco castro recuperandas jure permisit adjuvare; de paratis Cluniacensium æcclesiarum in sua diocesi positarum, quales monetas per XXti annos, in vita domni Aganonis, Eduensis episcopi, et domni Hugonis abbatis, canonici Eduenses se recepisse probare potuerint, tales deinceps in pace recipiant. Retentum est quod ad curiam apostolici vel ad curiam regis iturus episcopus a presbiteris Cluniacensium æcclesiarum questum si fecerit, non tamen violentum. De capella Burbonensi condictum est ut a Pascha obitum domni Hugonis abbatis sequente usque ad V annos Cluniacenses fratres predicti episcopi bonitatem expectent. Sin autem bonitas ejus non arriserit, jam tunc de ipsa capella judicium et æquitatem eis exequatur in loco ex utraque parte convenienti. Concessu episcopi presbiteros fratres Cluniacenses in suis æcclesiis constituent, et sic vel ipsi episcopo vel ejus archipresbiteris constitutos presentabunt ad commendandam curam animarum. Episcopus ipse promisit predicto legato Ricardo et predictis episcopis atque comiti hoc laudamentum perpetuo se servaturum. Sin autem promissum infregerit, legatus inde justitiam faciat, et episcopi atque comes, relicto episcopo, cum Cluniaco se teneant. Huic pacto interfuerunt idque laudaverunt Eduenses canonici, scilicet Walterius archidiaconus, Stephanus cantor, Ansericus prepositus, Seginus archidiaconus, Humbaldus archidiaconus, Lambertus d’Espirei, Gaufridus diaconus. Factum Nivernis, mense februario, anno Mº Cº VIIIIº ab incarnatione Dominica, sub domno Paschali papa II, regnante Ludovico rege Francorum, in presentia domni Pontii, abbatis Cluniacensis, cum quo affuit Hugo abbas Sancti Germani, Bernardus camerarius, Jarento, et alius Jarento, Engelbaldus archidiaconus, et alii multi clerici et layci.