Reverentissimo patri ac domino amantissimo H[ugoni], Dei gratia abbati Cluniacensi, sui devoti filii frater Th., prior humilis, et conventus Sancti Andree de Norhamtona, salutem et devotam obedientiam usque ad mortem. Memores quod domino Rad[ulfo], priori de Alneto, nuntio vestro in Anglia, promisimus, quod infra instans capitulum generale ad paternitatem vestram aliquem de nostris mitteremus vestrum beneplacitum auditurum et vobiscum pro posse nostro et ultra super petitione decime triennii compositurum, dilectum fratrem nostrum Will[ermum], latorem presentium, vestre benivolentie destinamus, filiali devotione et humilitate vestram paternitatem exorantes, quatinus vestra benignitas ita se erga nos habeat in presenti, ne nos (quod absit!) oporteat in posterum mendicare vel, quod pejus est, exulare, set paterno affectu necessitatibus nostris compatiendo, nobis dignemini misericordiam impertiri. Novit enim Cognitor occultorum, quod domus nostra erga creditores nostros tam graviter est onerata, tum pro defectu bladorum duobus annis preteritis, tum pro talliis domini regis, tum pro gravibus exactionibus domini legati, tum pro frequenti susceptione hospitum, quod jam fere tanti pelagi voraginem evadere desperamus. Bene enim potest recolere sanctitas vestra, quod apud Norhamton non stetit per nos, nec per alias domos Karitatensi ecclesie immediate subjectas, quin universitas priorum de ordine nostro ad petitionem vestram nostre matrici ecclesie Cluniacensi succurrere debuissent. Illud præterea sanctitatem vestram non lateat, quod si dominus Lincolniensis episcopus audierit quod aliquid grave nobis nomine decime vel certi talliagii impositum fuerit, omnia bona nostra ecclesiastica in manu sua capiet in instanti. Ipse enim tantum rancorem erga ordinem nostrum et indignationem concepit pro domo de Davintree, quod jam nemo nostrum audet coram illo in propria persona pro nostris negotiis comparere. Cetera vero que nos movent, immo potius torquent usque ad mortem, lator presentium vobis plenius explicabit; cui quidem injunximus in quantum, non tamen sine magno gravamine, licet et diu langueamus, sanctitati vestre poterimus subvenire. Valeat et duret sanctitas vestra per tempora longa. Datum die lune proxima post festum Sancti Gregorii, anno gratie Mº CCº XXXVIIIº.