Tanto igitur supernæ benedictionis honoratus munere, in anterioribus se semper voluit extendere,  ea quę retro sunt obliuiscens, secundum Apostolum secutus est semper fide,  opere brauium vocationis æternæ, vnde ad superna sedulo suspirabat animo. Et quia adhærere Deo,  ponere in Domino Deo spem suam, salubre adiudicauit: ipsum florentem iam iuuenili ætate respectus supernæ prouidentiæ in Matisconensi Ecclesia Archidiaconatus sublimauit gratia, vt pro commissę obedientiæ cura, Iesu Domini nostri annuntians salutaria opera, huic obauditu auris obedienti, mercedem laborum suorum prædiceret,  hunc alterum ad suscipiendam salutis viam, deuotum promptumque præpararet. Huius igitur dignitatis curam assecutus, Iesu Domini famulatui se reddidit studiosiorem,  commendati officij fructus præmittens centuplicatos in sacrarium Dominici thesauri, fœlix fœliciora promeruit, dum in fine dierum, vbi omnis laus canitur, in gaudium Domini introiuit. Sic denique se ad exemplar meliorationis in mundo præparauit, vt eum ad speculum virtutum emendati retinerent, eumque quasi quoddam veritatis,  iustitiæ firmamentum canerent:  diuersos diuersis scientiarum magistratibus informaret, quos in disciplina Christi Domini aptos  idoneos videret. His etenim  multiplicibus scientiarum honoratus virtutibus, columbinę simplicitatis animum prudenti circumspectione serpentis circumuallat,  Christi bonus odor in omnibus fragrat. Cuius virtutes quilibet aliquis ex integro enarrare non poterit, quoniam quidem multiplicitatem insignium operum eius nec penetrare, nec dinumerare poterit. Interim tamen describantur ipsa eadem pauca, quæ probabilitas testiumq. certitudo videntum repræsentat, per quæ possumus scire qualis quantusque isdem Pater Maiolus apud Deum fuerit, qui tanta pro eo facere potuerit.