Ego Stephanus Dei gratia Eduorum episcopus. Pontificalis sollicitudinis interest ecclesiarum paci diligenter intendere et eas a gravaminibus et molestiis quantum prevalet liberare: inde est quod cum sancta Eduensis ecclesia cui auctore Domino presidemus, a pernobili viro Hugone duce Burgundie multipliciter gravata fuisset et propter hoc a divino cessaret officio, nos pro pace et pro dampnis ecclesie resarciendis sollicite laboravimus, et tandem labore et opera nostra per Dei gratiam effectum est quod ipse dux in satisfactionem et in elemosinam eidem ecclesie et canonicis dedit in perpetuum et concessit quasdam consuetudines quas in terra canonicorum ultra montes habebat in vino et in annona et consuetudinem que vulgo appellatur haia et omnino quicquid in terra illa habebat, absque ulla exceptione, canonicis et ecclesie donavit. Adjecit etiam ut homines illius terre nihilominus habeant libertatem suam et usuarium suum in civitate Edue in foro et in nemoribus ducis, in essartis, in planis, in aquis et in omnibus rebus sicut prius habebant, ita scilicet libere ut in his omnibus cum immunitate utantur. Sed et si quid de feudo viature vel forestarie et si quid juris vel exactionis in predicta terra viarius ducis aut forestarius aut alii ministeriales habebant, illud quoque ipse dux concessit ecclesie atque Willermum viarium suum qui tunc erat et Gauterium forestarium illud in manu decani et canonicorum guerpire fecit et ex toto quittare. Preterea concessit dux canonicis liberam facultatem quod in introitu claustri a celario sancti Nazarii usque ad domum sancti Quintini possint facere murum latitudinis quinque pedum et tante altitudinis super aggerem quante erat murus ante domum Guidonis de Verreriis constitutus; portam, muro desuper continuato, ita altam et amplam facere possunt ut quarrum vino vel feno oneratum possit cum onere suo libere et expedite per eam transire. Ad hec in ecclesia beati Lazari possunt omnia facere, preter turrim et firmitatem talem que non ad formam ecclesie, sed ad usum propugnandi pertineat evidenter. Locum ante portas ecclesie ubi gradus esse solebant, licet eis implere et pavimento equare et in margine ad cautelam deambulantium aliqua lignea obstacula ponere. Si quas vero malas consuetudines dux alicubi in terra canonicorum creaverit, inquisita veritate, eas omnino dimittere, et si quid de terra eorum ultra quod deberet acceperit, injuriam recognoscere et exinde directum facere constanter promisit. Huic igitur paci inter ducem et canonicos facte, interfuerunt Hugo Eduensis ecclesie decanus, Regnaudus prepositus, Girardus archidiaconus cardinalis, Guido archidiaconus Avalonensis, Ancelinus archidiaconus Belnensis, Hugo archidiaconus Flaviniacensis, Seguinus abbas sancti Stephani, Garinus prepositus Beliniaci, Robertus archipresbiter, Humbertus de Bussolio, Henricus de Chavaniis, Nicholaus, Iohannes de Dunivico, Henricus de Colongiis, Iohannes coquus, Regnaudus pistor. Porro ea que predicta sunt laudavit et concessit Odo prefati ducis filius et hoc audierunt Hugo Eduensis ecclesie decanus, Regnaudus prepositus, Girardus archidiaconus cardinalis, Henricus de Chavaniis, Bernardus de Torciaco, Guillemus de Fonteneto, Guillemus de Cogrele, Petrus de Verasco. Alexander quoque ejusdem ducis filius predicta laudavit et concessit et hoc audierunt Robertus archipresbiter, Seguinus Grossus, Guillemus de Fonteneto, Hugo de Castro Canino, Audo de sancto Pancracio, Regnaudus pistor, Robertus aurifaber, Girardus aurifaber, Audo filius Hugonis Boute Loup. Verum ut hec futuris temporibus firma et inconcussa permaneant, presens cartula tam sigillo ipsius ducis quam nostro munita est. Actum anno incarnationis Dominice Mº Cº LXXVIIIº.