Gratias omnipotenti Regi regum, cuius regnum, regnum est omnium seculorum: qui imperatoriam maiestatem vestram super omnes Christiani nominis principes exaltauit,  ad tuendam toto orbe Ecclesiam suam, velut in medio Orientis, Occidentis, Aquilonis, constituit. Vnde olim Aquilonalibus Barbaris, sed  vltimis ac pessimis Christiani nominis inimicis Arabibus, in Occiduas,  Meridianas plagas irruentibus: regni vestri partes,  si oppugnari, numquam tamen expugnari permisit, sed in vos magni illius Romani Imperij gloriam, nomenque transfudit. Voluit, vt sicut potestas, sic  vocabulum ad vos transmigraret: ac religione mutata, Imperio translato, sicut a Pagano Romulo Roma dicebatur, sic a Christiano reparatore Constantino vestra vrbs Constantinopolis vocaretur. Hanc, vt dixi, velut metam intransmeabilem, velut inuictum obicem, velut præfixum, quem numquam liceat transgredi, terminum: omnia prouidens supernus oculus Paganis regibus, Barbaris gentibus posuit: quo Oriens terreatur, Boreas subdatur, Occidens defendatur. Isto plane regni vestri obice repulsi,  antiqui erroris, si qui supersunt, Pagani,  noui hostes Christiani nominis Turci, sedibus propriis contenti, in seipsos reprimuntur: vt nec aliena inuadere audeant,  diuini brachij virtute manum potentiæ vestræ roborante, sua etiam plerumque amittant. Super quibus regali magnitudini nos quidem, licet humiles, gratias agimus: a Deo vero æterna vos decorandum corona, si in his fideliter permanseritis, nec in modico dubitamus. Præter hæc pro Hierosolymitano Rege, pro Antiocheno Principe, pro vniuersis denique Gallis nostris, fidem vestram  nobilitatem rogamus: vt quia ipsi magnis vrbibus, prædiis, parentibus,  locuplete patria, Domini Christi amore dimissis, loca redemptionis humanæ, non altero quam sui sanguinis precio mercati sunt,  proprio assidue periculo defendunt: vos eiusdem Christi vestri amore eos sustentetis, foueatis, iuuetis, ne tanto zelo fidei, tantisque laboribus parta, quod absit, pereant. Erit illud non tantum merces fidei vestræ, sed etiam tutela non parua imperij vestri: quando sicut vos Aquilonis, sic  illi impetus Orientis obtundent. Fecit hoc inter egregios Principes recensendus Alexius pater vester, cui sicut in regno feliciter successistis, sic decet vt in tam bono opere felicius succedatis. Qui inter multa laudabilia quæ gessit, non passus Græciam suam, sua vniuersa bona includere: ad remotissimos manum beneficij sui extendit,  non solum transmarina, sed etiam transalpina loca copiosis muneribus,  preciosis ornamentis ditauit. Inter quæ Cluniaco monasterio, omnibus Latinis Regibus  gentibus notissimo, eique subdito magno  religioso loco, qui Charitas dicitur, Monasterium iuxta ipsam regiam ciuitatem, quod Ciuitot vocatur, dedit, in perpetuum Abbatis Cluniac.  Prioris de Charitate obedientiæ subiecit. Quod nostris aut mortuis, aut recedentibus, aut expulsis, alieni monachi inuaserunt,  iam, vt audiuimus, fere per triennium abstulerunt. Oro igitur,  mecum vniuersa Cluniac. Congregatio maiestatem,  pietatem regiam deprecatur: vt nobis,  loco de Charitate per harum literarum latores monasterium ablatum restitui faciat,  pro æterna animæ suæ salute, seruos Dei ibidem habitaturos ab iniuriis defendat,  in pace custodiat. Et vt aliquid beneficij spiritualis vobis ista facientibus rependamus, sicut præcessores nostri, ac nos ipsi, reges Francorum, reges Anglorum, reges Hispanorum, reges Germanorum, ipsos imperatores Romanorum, ac vicinos vobis reges Vngarorum, cōfratres  comparticipes omnium beneficiorum Cluniac. congregationis fecimus: ita sublimitatem vestram, ex parte omnipotentis Dei,  beatissimæ Mariæ semper Virginis Dei Genitricis,  sanctorum Apostolorum,  omnium Sanctorum in eisdem spiritualibus beneficiis, plene  perfecte in quantum licet suscipimus: vt omnipotens Saluator,  hic temporale regnum vobis adaugeat,  conseruet:  in futuro, cum sanctis regibus vos ad sempiternum perducat. Amen.