Gregorius episcopus servus servorum Dei Hugoni venerabili Cluniacensi abbati, salutem et apostolicam benedictionem. Quanta impietas a monasterio vestro per Roberti monachi vestri præsumptionem exierit, ex literis Richardi legati nostri, abbatis videlicet Massiliensis potes cognoscere. Qui nimirum Robertus Simonis magi imitator factus, quanta potuit malignitatis astutia adversus beati Petri auctoritatem non timuit insurgere, et centum millia hominum, qui laboris nostri diligentia ad viam veritatis redire cœperant, per suggestionem suam in pristinum errorem reducere. Cujus iniquitati non solum te consensisse non credimus, verum etiam pro immanitate sceleris nobiscum tristari, et ad exercendam debitam ultionem animum habere intelligimus, præsertim cum fidei nostræ antiquum præbeas experimentum, de honore sanctæ Romanæ ecclesiæ idem nobiscum sentire, et ad executionem justitiæ, quæ frigescente caritate jam pene terris excessit, libertatem rectitudinis reservasse. Ab hac utique animi concepta certitudine nullus rumor, nulla suggestio, poterit nos divellere : sed neque illi, qui de multis adversum vos negotiis murmurant, ante tempus fraternæ collocutionis ad suspicandum aliud poterunt nobis scandalum generare. Nam, ut de aliis taceamus, pene omnes qui nobiscum sunt fratres, nisi freno rationis nostræ retinerentur, amorem ab eis loco vestro exhibitum in gravem inimicitiam convertissent. Quapropter, salutem vestram sicut nostram diligentes, monemus ut subditos vestros corrigentes, hujusmodi murmurationis occasionem religionem vestram diligentibus nobis non præbeatis. Specialiter autem admonemus ut Robertum illum, qui supradictæ iniquitatis auctor extitit, qui diabolica suggestione Hispaniensi ecclesiæ tantum periculum invexit, ab introitu ecclesiæ, et ab omni ministerio rerum vestrarum, separetis, donec ad vos redeat, et temeritatis suæ dignam ultionem suscipiat. Regem quoque illius fraude deceptum diligenter literis tuis intelligere facias, beati Petri iram et indignationem, atque, si non resipuerit, gravissimam adversum se et regnum suum ultionem provocasse, quod legatum Romanæ ecclesiæ indecenter tractavit, et falsitati potius quam veritati credidit. De quibus digne Deo et beato Petro satisfacturus, sicut legatum nostrum dehonestavit, ita se sibi per debitam humilitatem et condignam reverentiam commendabilem faciat ac devotum. Significare etiam te sibi dignum ducimus, nos eum, si culpam suam non correxerit, esse excommunicaturos, et quotquot sunt in partibus Hispaniæ fideles sancti Petri ad confusionem suam solicitaturos. Qui si minus præceptioni, nostræ obedirent, non gravem existimaremus laborem nos ad Hispaniam proficisci, et adversum eum quemadmodum Christianæ religionis inimicum dura et aspera moliri. Tui etiam studii sit, ut monachi in eisdem partibus injuste dispersi ad proprium redeant monasterium et nulla ibidem ordinatio vires obtineat, nisi quæ legati nostri fuerit auctoritate probata. Volumus etiam, ut alteram epistolam nostram regi prædicto deferri præcipias. Data Ciprani, quinto kalendas julii, indictione tertia.