Anno ab incarnatione Domini millesimo centesimo decimo tertio, indicatione VI, inspiratione divina, quator Canonici Ex Ecclesia Divionensi, Quintiniacum secesserunt, ut ibi remoti, regularem vitam profiterentur. Eorum sunt nomina, Humbertus, Arnulfus, Ferlaudus, Garnerius, hoc secutus est Dominis Durannis præcentor, sed ibi defunctus est, et cum alio Canonico Castellionensi, Hugone nomine. Anno autem millesimo centesimo decimo sexto indicatione IX, in die Cathedræ sancti Petri, domno Joceranno, episcopo Lingonensi cum die adiutorio elaborante, XII Jam numero existantes, Divionem cum magno gaudio redierunt. Interim vero, a prioribus domno Arnulfo, et postea Galone Ecclesia ista Gubernata est, usque ad annum millesimum centesimum vicesimum quentum, indicatione III. Tunc quippe Domnus Erbertus positus est abbas, præsentibus et laudentibus Hubaudo Lugdunensi Archiepiscopo, Stephano Eduensi episcopo, Goceranno Lingonensi Episcopo, Girardo Abbate Bessuensi, et Archidiaconibus Lingonensibus, Guilenco, Ayrardo, Garnerio, Pagano, et aliis personis quam pluribus, a quibus autem hujus hic ordinis institutio confirmata sit, vel quantis rebus hanc Ecclesiam divina largitas accreverint, in sequentibus clarebit. In nomine Summæ et individuæ trinitatis, patris et filii, et spiritus sanctus, Christianæ perfectionis, culmen mandatorum dei observantia adipisci posse dinoscitur, Et id sine dubio sanctæ caritatis virtus operatur, qua vere deus proximusque diligitur. Quam duodenus Ecclesiæ apex ab ipso Caritatis fonte hauriens, in universam humani generis prosapiam disseminando produxit; unde multiplicis seges germinis, ipso cultore Christo ad vitæ fructum pululavit, hæc primitarium suarum flores proferens, una die, ut legitur, apostolorum principe serente, trium milium. Altera, V, milium virorum manipulos cansecrandos optulit. Qui rebus terrennis celestia sibi præmia mercantes, caritatis unitate, quod quisque singulariter possiderat, hoc in medium profferens, commune cum cæteris retinere gaudebat. In quibus nemo aliquid suum esse dicebat, quia Sanctæ Caritati totum ad integrum contulerat. Unde quia nullius subesse mundi portionem pro christo sibi relinquerat, christum portionem sibi perpetuo constituerat; Cujus imitandæ devotionis regulam venerandi patres secuti, sub ujus religionis proposito plurimos aggregare studuerunt, ut eorum in celestibus promereri valerent consortium, quorum in terris devote imitarentur exemplum, hanc plerique sub monasticæ possessionis titulo observare contendunt. Qui mundo funditus renuntiantes, crucem christi tanto liberius portare possunt, quanto pretereum nihil portantes expeditius incedunt. Plurimi vero Canonici subnixi auctoritate, et si rebus sancti nondum omnino careant, sub hujus tamen communis societate vivere in dei servitio procurant. Qui si misericordiæ operibus res possessas impenderint, mundo corde et casto corpore deo placere studuerint, Christum absque dubio portionem habebunt in eorum Collegio Hujus itaque sanctæ, conversationis imitatiores fieri cupientes, quidam beati prothomartiris Stephani Divionensis Ecclesiæ venerabiles Canonici, Domnum Gocerannum, Lingonensis Ecclesiæ pontificem adierunt, consilium et misericordiam ab eo flagitantes, quatenus sibi liceret, in supradicta Ecclesia sua, regulariter vivere, et ad emendationem vitæ suæ, in eodem canonico ordine deo servire. Quorum justæ et rationabili peticioni supradictus pontifex misericorditer annuensis. Proconsilium Domni Garnerium Ejusdem Loci abbatis, et Lingonensis Ecclesiæ Archidiaconi, et Domni Giulenci archidiaconi, et Lingonensis Ecclesiæ decani, communi etiam assensum utrius que capituli Lingonensis atque Divionensis Ecclesiæ, tali ordine effectum perducere curavit. Jam quia numerus eorum qui regulariter se vivere professi fuerant, ad servitium majoris Ecclesiæ nondum sufficere poterat, dispensatione actum est et constitutum, ut in partem prædiorum ejusdem Ecclesiæ, cum suo grege cederent, et apud Quintiniacum villam, in Ecclesia Beati Martini, in sanctæ professionis habitu et religione, Domno placere studerent, omnes possessiones illas quæ ab obedientiam Arnulfi pertinebant, in proprio dominicatu suo habentes, et ad necessarios usus communiter dividentes. Erit autem in Arbitrio eorum, omnes quos idoneos noverint, recipere, et in consortio suo ad matricis Ecclesiæ regulariter adtrahere, donec multiplicato saltem ad duodecim numero, interveniente, et disponente, Lingonensis Ecclesiæ pastore, et fratres suos, et ad matrem Ecclesiam sollempniter valeant remeare. Deinde vero, per eosdem, in Ecclesia illa regularis ordo ita servetur, ut, et de bonis Ecclesiæ omnium communis usus habeatur; et quando de non regularibus aliquis casu aliquo vel morte sublatus fuerit, Nullus nisi regularis admittatur. Ceterum supradictus nullum dienceps recipere liceat, nisi regulam profitentem, et secundum scita canonum vivere volentem. Acta sunt hæc per manum Domni Goceramni Lingonensis Episcopi, in præsentia ipsius totius Ecclesiæ capituli, ad laudem et Gloriam sanctæ christianitatis. Anno ab incarnatione domini millesimo centesimo decimo tertio, indicatione VI, Paschali apostolicæ sedis pontificium gubemante, Ludovico regnante, Goceranno Lengonensis Ecclesiæ episcopatum regente. Acta sunt hæc etiam per manum Domni Joceramni Lugdunensis Archiepiscopati, in præsentia ejusdem Lugduni Ecclesiæ capituli, ad laudem et Gloriam sanctæ christianitatis, in præsentia venerabilium fratrum et cæpiscopiscorum, Ysmonis Diensis, Berardi Matisconensis, Guidonis Gebenensis. Testes sunt Ejus Hujus rei Vualo Canonicus ejusdem Ecclesiæ, Garnerius præpositus, Paganus Cantor.