Qvid est? vt voce Iudæorum vtar, quousque animam nostram tollis? quandiu renitētem trahis? quousque me tenaci cathena circūagis? O quam graue dilectionis vinculum, a quo nec reus soluitur, nec innocēs expeditur! Fortius hoc omni ære, grauius omni pondere: quia fortis est vt mors dilectio: dura sicut infernus æmulatio. Hac cōpede vinctus teneor, hoc pondere pressus aggrauor: hac cathena quocumque pergo, vincior. Fert ista animus nunquam tui immemor,  cum semper regiones regionibus, prouincias prouinciis cōmutet: te solum nunquam mutare, nunquam a se repellere valet. Quare hoc? Nunquid a te ducatus? nunquid regna? nunquid mūdi gloriam? nunquid montes, vt dicitur, aureos præstolatur? Non hoc, charissime, non hoc: non hoc certe a te amicus animus expectat. Quid igitur? Nosti ipse. Quid loquēdo fatigarer? tibi te ipsum remitto. Tu esto inuentor, iudex  cognitor horum. Et vt aliquid dicam, precare illum pro me, quem pro posse veneror,  diligo in te. Quem licet meditetur mens mea, licet loquatur lingua mea: longe tamen ab eo deuiat vita mea. Redde ergo vicem amico, vt qui nec inter seruos laboris tui obliuiscitur, insuaui, quod multo facile est, requie tua, constanti semper memoria teneatur. Hæc breuiter scripto præmisi, dicturus ipse, Deo volenti, in proximo, quæ prætermisi.