Post obitum ductricis Hadewidis, que ecclesiam Castenensem in honore sancti Petri construxerat, monachosque ibi Molismenses sub cura et regimine abbatis ejusdem cenobii Roberti nomine locaverat, dux Teodericus filius ejus eumdem locum Castenensem, qui sibi a matre devenerat, cupiens pro affectu amplificare terrenis simulque spiritalibus incrementis, presente et favente venerabili Tulensium pontifice Pibone et clero ejus, impetravit a supradicto abbate dari sibi tot monachos qui secundum possibilitatem loci ordinem tenerent, et inter eos unum qui ceteris pastor et abbas ordinaretur. Statutum est etiam ab eisdem ut electus bacculum pastoralem in eodem loco Sancti Petri ab altari, nemine dante, reciperet, cum quo in locum sibi ab episcopo Tulensium constitutum benedictionem percepturus adveniret, subjectionem et obedientiam juxta morem abbatum ejusdem dioceseos promittens. Si vero post ordinationem suam aliter, quam debeat, et contra regulam se habuerit, et cognito hoc ab abbate Molismensi fuerit, per se si potest, sin autem ordinate advocato episcopo utrique, quod male fuerat, resecare et corrigere curabunt. Quod si ad noticiam episcopi priusquam ad abbatis Molismensis vitia ejus pervenerint, litteris aut nuntio tempore oportuno ad ratiocinium istius accersire studebit. Abbas vero si per incuriam et neglegenter hoc differre visus fuerit, et culpa hujus magis magisque claruerit, episcopus suo circummanentiumque abbatum juditio in sede sua aut capitulo illius examinationem culparum habebit. Igitur si evidentibus culpis in tantum enormitas ejus excreverit, nequaquam abbatis Molismensis aut episcopi Tulensis prejuditio gravabitur, sed canonico juditio et legali diffinitione examinatus juste in loco suo requiescet, aut, culpabilis repertus, alius ab abbate Molismensi electus loco ejus ordinandus substituetur. Deffinitum est etiam ut post mortem hujus primi abbatis Castenensis ecclesie, si inter fratres ejusdem ecclesie successor ejus reperiri potest, ab eodem consilio Molismensis abbatis eligatur; sin autem, a claustro Molismensi assumatur; et quod de primo et secundo statuimus, de reliquis successoribus in omnibus fieri decernimus. Eodem modo et de monachis qui sub ejus regimine positi fuerint: si rebelles contra eum extiterint, insuper Molismensium abbas ad eumdem locum conductus, et ab utrisque commoniti se minime correxerint, ad Molismense claustrum reducantur et alii loco ipsorum Castenensi ecclesie reddantur. Cum autem Molismensium abbas ad eumdem locum invitatus, aut aliquo casu, supervenerit, congruo tempore (F° xxxvij r°) et honore, quantum cupit, recipiatur. De ecclesia quoque, quoniam parrochialis fuerat antiquitus, ne frequenti populorum conventu fratres ibidem Deo mancipati molestiam paterentur, assentiente episcopo diffinitum est, ut loco ejus alia fabricaretur legali dote et atrio, ut mos est ecclesiarum, informata, in qua presbiter cum populo suo deinceps, ut vicarius abbatis, easdem quas in priori ecclesia, vices ageret: ita tamen ut nulli monachorum, absque licencia et conductu presbiteri, liceat aliquem ex parrochianis ad sepeliendum recipere. Obeunte autem presbitero qui nunc preest eidem ecclesie, loco ejus alium vicario modo abbas episcopo ad suscipiendum curam animarum conducet. Hujus vero cenobii advocationem dux sibi et successoribus suis, quibus castrum Castenense deveniret, retinuit non ut ipse aut ullus heredum suorum aliquid terreni commodi exinde acciperet, sed ut res ecclesie, ubicumque opus esset, sua tuicione defenderetur.