Qvoniam te nō ficta charitate diligo, diu tui immemor esse non possum. Dilexi te quamdiu noster colore fuisti: sed  nunc quantum ad me, colore, vt puto, non corde mutato, non minus te diligo. Maluissem te meum quam alterius, sed quia vbique Dei es, meum quoque te vbique reputo. Redde ergo vicem, vt vere te diligentem diligas: quia nec ipse totus cum totis suis viribus mundus, ab hoc me proposito auocare potest, nec te quicquā a simili proposito auocet. Nosti quod nihil temporalis commodi præstoler a te, nosti quod nulla alia causa me mouerit ad amādum te, nisi ea quæ sola diligenda erat in te. Sed interrogas. Quæ? Quia te literatum, quia strenuum, quia quod plus est, religiosum: licet ex tempore non ab æterno esse aut cognoui, aut æstimaui. Sed de his satis. Sequantur reliqua. Scribo Epistolam Domino Clareuallensi, quam per te illi præsentari volo. Lege illi eam intente ac studiose,  quantum poteris exhortare: vt quod sola charitatis gratia scripsi, ad effectum perducatur. Insta ei, quia propter breuitatem temporis instandum est: vt in hoc proximo omnium Sanctorum festo, fiat quod opto,  si quos forte obuiantes inuenerit, in meam, quæ (vt puto)  sua est, sententiam transire cōpellat. Fratrem regis, quem sincere diligo, Philippum Leodiensem, Galcherium Cellarariū, Garnerium nostrum, Fromundum hospitum custodem,  reliquos, quos melius me nosti, fratres, ex parte nostra affectuose saluta.