INDICIBILIS  immensa præsentis diei maiestas  gloria, verbo præsidente  linguis fauentibus, vt propriæ potestatis exigit, vt dicamus pro posse quantum diuina miseratio miseriis humanis consuluit. Scitis quoniam vnumquodque negotium cum fuerit ad finem deductum, exercentes se quodammodo compellit in sese colligere, simulque reuoluere, quid mœroris, quidue lætitiæ in ipso actionis itinere contigit euenisse. Hoc vero permaxime vt fiat, ipsa eademque res congruum fore diiudicat, quatenus ereptus liberatori gratias referat,  largitori lætitiæ omnibus votis adhæreat,  cum Propheta clamet,  dicat. Mihi autem Deo adhærere bonum est, ponere in Domino Deo spem meam. Si nostræ mortalitatis defectus,  cotidiana delicta,  dubiæ vitæ præcipites cursus, solicita consideratione ad mentem reducere commonemur, multo magis opera misericordiæ quæ circa nostram salutem, salutis auctor exercuit, summa cum veneratione nos recolere conuenit. Videamus saltus quos pro nobis incarnata diuinitas dedit, cogitemus quid Deus in homine gessit, quid homo a Deo assumptus, temporalis apparens corporaliter pertulit. Quod enim omnia Dominici aduentus mysteria Dei patris sint voluntate peracta, nulli dubium quin firmissime teneat fides Ecclesiastica. Quod  Spiritus sanctus Patri  Filio coæternus sit cooperator,  auctor eiusdem filij Dei assumptæ humanitatis, tanti Sacramenti exordium declarat. Christo namque misericorditer ad homines veniente, Spiritus sanctus in virginem superuenit. Christo in patris dextera magnifice residente, Spiritus sanctus super Apostolos descendit, sicut vniuersalis Ecclesia in eodem spiritu congregata, summa cum veneratione hodie deuotissime recolit. Cum enim Dominus ac Redemptor noster crucis esset addictus supplicio, potatus aceto. Consummatum est, dixit. Quod duobus modis a nobis intelligi voluit. Ac si diceret. Consummatum est. Videlicet vetus Testamentum,  initiatum est nouum. Siue, Consummatum est aduentus mei mysterium, vsque ad hanc quam pro vobis sustineo mortem. In passione siquidem Domini plurima pietatis eius opera fuerunt consummata, nonnulla postmodum etiam consummanda, sicut post triduum præclara Resurrectio: processu vero temporis mirabilis Ascensio;  in igneis linguis super Apostolos hodierna die toto mundo spectabilis spiritalis infusio. Hodie namque Spiritus sancti super Apostolos venientis, manifestissima contestatione, per diuinitatis potestatem completam esse cognoscimus assumptæ humanitatis Christi dispensationem. Si enim, vt præfati sumus, vniuscuiusque negotij causam necessario ad mentem reducimus, conferentes læta cum tristibus, exultantes nos incommoda euasisse, prospera adeptos fuisse, quid tam vtile, quid tam consequens, quam in hac die, in qua Christi corporalia finem suscipiunt,  in qua spiritalia Charismata luce clara patescunt, omnia retro peracta, recapitulando quodammodo recitare pro modulo? Non enim nos putamus vel dicimus, idoneos tantæ rei ministros iactanter, sicut faciebat beatus Apostolus humiliter ac sapienter, sed ad confirmandam fidem nostram,  ad excitandam deuotionem vestram, nostra paruitas dicere censuit quibus modis, vt supra dictum est, diuina miseratio miseriis humanis consuluit. Natus est Christus ex incorrupta virgine, vt humana corrupta natiuitas, in spiritalem transferretur originem. Legalem voluit suscipere circumcisionem, vt eiusdem legis se demonstraret auctorem,  nos exemplo eius spiritalibus gaudiis circumcisi, id est cœlestibus disciplinis eruditi, ad fabricam cœlestis ædificij inueniamur idonei. Deinde a Magis adoratus, tres significatiuas suscepit species munerum: vt qui erat pro nobis mortalis effectus, Rex seculorum crederetur  Dominus. Voluit etiam in templo præsentari, turturem  columbam pro se voluit offerri, dans nobis exemplum, vt cum ad altare accedimus, castitatis  innocentiæ cæterarumque virtutum victimas immolemus. Duodennis in Templo matre Virgine nesciente remansit, post paululum studio seruenti, cursuque citato requiritur, , vt Lucas refert, In medio Doctorum sedens, non docens, sed discens  audiens inuenitur. Interrogante autem Matre, cur se ignorante remansit, in domo patris sui esse se respondit. Hæc etenim puerilia gesta Catholicæ fidei sunt firmitate subnixa. Cum vero Iesus a matre requiritur, proculdubio verus homo cognoscitur. Dum esse se in domo patris oportere testatur, a cunctis fidelibus verus vnicus Dei filius creditur. In medio doctorum sedens, audiens illos  interrogans, signat vt nullus nisi perfecta ætate prædicationis officium assumere præsumat. Sciendum præterea, quod de infantia Saluatoris non plus Ecclesiæ pietas approbat, quam quod diuinus sermo pronuntiat. Infirmitates tamen assumptæ mortalitatis, sicut fides fidelium credit, absque vllo contagio peccati percucurrit, sed Deus occultus in homine, semper impassibilis mansit,  licet Dei filius nullam haberet mundandi vel purificandi necessitudinem, certo tamen die determinato tempore, trigesimo videlicet ætatis suæ anno, illud singulare ac singulariter salutare mysterium Baptismatis suscepit, suscipiendo sanctificauit, sanctificando cunctis fidelibus vt per illud sanctificarentur, ac si cœleste donatiuum, contradidit. Sed dum baptisandi possibilitatem ministris Ecclesiæ concessit, potestatem baptisandi quasi quoddam insigne sibi vendicans reseruauit, sicut diuina vox R. Ioanni homini magni meriti nuntiauit, quando Christus ad illum gratia baptisandi venire non distulit. Super quem videris, inquit, spiritum descendentem,  manentem super eum, ipse est qui baptisat. Ipse etenim amicus sponsi, fidelis humilisque præcursor, quo inter natos mulierum, teste Veritate, non surrexit maior. Baptisans  baptismum prædicans sicut sacer Euangelicus sermo describit. Ait enim, Ego quidem vos baptiso in aqua, qui autem post me venturus est, ipse vos baptisabit in Spiritu sancto  igni. Quomodo in Spiritu sancto  igni baptisat, hodierna festiuitas satis aperte ac solemniter approbat. Beato Luca Euangelista in Actibus Apostolorum narrante cognoscimus, quia apparuerunt Apostolis dispertitæ linguæ tanquam ignis, seditque supra singulos eorum Spiritus sanctus. Idcirco, dilectissimi fratres, de Sacramento Baptismatis, hodie vel modicum dicere libuit, quoniam illud isto in tempore Christiana religio magis ac magis peragere consueuit. Baptisatur Christus,  non modo iam Patriarcharum prodigiis, non prophetarum oraculis, sed voce patris dilectus filius approbatur. Hic est filius meus dilectus, in quo mihi complacui. De quo Psalmista. Rex dilecti, dilecti. Et de quo Salomon in Canticis. Dilectus ex dilecto. Deinde sancto ducente Spiritu, desertum petiit, exempto quadragesimali ieiunio, vtpote verus homo esuriit, Diaboli tentamenta diuina virtute superauit, deinde angelico, vt verus Dei filius, vsus ministerio, postmodum, vt Esaias propheta multo ante præcinuit, terram Zabulon,  terram Nephtalim adiit; habitantibus in regione vmbræ mortis,  sedentibus in tenebris lumen veritatis ostendit, semetipsum videlicet qui dixit. Ego sum lux mundi,  de quo sanctus Euangelista. Erat lux vera quæ illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum, vocatis discipulis cœlestis disciplinæ perfectionem tradidit eis, octo beatitudinum species disserendo, fontem se totius beatitudinis esse declarauit. Aperta pronunciauit in quibus ædificaremur, obscura proposuit in quibus exercitaremur. Quibusdam vero assumptæ carnis motibus, sed prorsus peccato carentibus hominis filium se esse demonstrans; insolitis miraculorum prodigiis diuinitus adhibitis, Dei filium se esse contestans,  sic humana diuinis, diuina humanis coniungendo, ex duabus substantiis in vna persona prædicatur Christus, Deus verus  homo. Videamus quomodo diuinitati famulabatur humanitas, vel quomodo humanitati fauebat diuinitas. Lazarum suscitans, quod est Dei, amicum fleuit, quod est hominis,  sic de cæteris. Sed vt de multis pauca referam, infirmos curans ingemuit: famelicos pascens, oculos ad cœlum leuauit: discipulos alloquens in montem ascendit: languidos curans, in campestribus stetit. Esuriens, superauit hostem. Excitatus a somno, pontum iubet esse quietum. Sitiens, Samaritanis propinauit salutem. Cum capi voluit, inimicos retrorsum cadere fecit. Moriens, mortem pertulit,  in morte eius omnis creatura congemuit. Morte etenim Christi tenebrescunt lumina cœli, scinduntur velamina templi. Captiuos reddit inferus, rediuiua cadauera tellus. In mortis discrimine hominem agnosce, in virtutis operatione Deum intellige. Cum enim a mortuis resurrexit, seculo vitam reddidit, suis fidelibus spem resurgendi concessit. In diuinitatis potentia clausis ianuis ad discipulos intrauit, in resumpto corpore stigmata passionis palpabilia monstrat. Ostendens quod in eadem carne sumus resurrecturi,  ampliori gloria sine fine victuri. Et vt nemo diffideret de gloria Resurrectionis, carnem quam Dei filius ex nobis assumpsit, ad cœlos ascendens collocauit in dexteram patris, vt eo nos ascensuros credamus, quo caput nostrum nos præcessisse cognoscimus. Inde fidelibus hodie in Spiritu sancto Dei dilectio mittitur, quæ per Apostolum Charitas nominatur. Charitas, inquit, Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est nobis. Spiritus etenim Sanctus, patri  filio coeternus  consubstantialis, non sicut minor  nolens transmittitur, sed sicut æqualis propria voluntate a Deo Patre  Filio mittitur, quia sicut Veritas dicit, spiritus vbi vult spirat. Obmutescant qui in diuinitate Spiritum sanctum minorem esse somniant,  qui inter creaturas creatum esse connumerant. Non potest esse minor, qui totius operis diuini legitur,  creditur esse cooperator. Nec inter creaturas potest connumerari, qui creator  renouator est totius machinæ mundi. Si creatorem,  renouatorem Spiritum sanctum prædico, desideranter propheticis verbis consentio. Emitte, inquit, Spiritum tuum  creabuntur,  renouabis faciem terræ. Si cooperantem totius diuinæ operis esse pronuntio, ab auctoritate diuinæ scripturæ non dissentio. Quando Deus per verbum fabricam mundi condidit, Spiritus sanctus super aquas ferebatur, sicut diuina pagina diuinis lectoribus innotescit. Postquam priore gratia inuidia diaboli primis hominibus adempta, pietas diuina ad agnitionem sui, hominem pereuntem reuocare voluit, Spiritus sanctus Patriarchas edocuit, Prophetas impleuit, Dei filium Virginem parituram Angelo nunciante obumbrauit, super eundem Christum baptisatum in specie columbæ visibilis apparuit, idem in igneis linguis super Apostolos hodierna festiuitate descendit;  quos puros homines inuenit, Deos, immo  Dei filios per gratiam adoptionis effecit. Pulchre Spiritus sanctus Deus ac Dominus, creator ac renouator dicitur, quia quos in baptismo diuina regeneratione recreat, remittendo peccata a contagio veteris hominis renouat,  in secundi hominis speciem renouando commutat. De eodem spiritu per Psalmistam dicitur. Verbo Domini cœli firmati sunt,  spiritu oris eius omnis virtus eorum. Et Salomon de eo. Omnium artifex docuit me sapientia. Quia sicut Apostolus dicit, Nemo potest dicere Dominus Iesus, nisi in Spiritu sancto, Et. Nemo in spiritu Dei loquens, dicit Anathema Iesu. O quantus est iste artifex, quam potens, quam efficax, qui sicut cum patre  filio, omnia ex nihilo condidit: ita corrupta potuit reparare cum voluit. In illis Homeliis quas ad gloriam præsentis diei duo illi amplissimæ auctoritatis describunt Gregorij, quædam spiritus opera nitescunt principalia. Ideo principalia, quoniam a tantis auctoribus sunt festiue prolata. Dicunt quoniam Spiritus sanctus Dauid Citharœdum puerum, multiplici sua gratia præditum, prouexit ad regni fastigium. Amos agrestem hominem vellicantem siccamma, mirabili potentia ditauit authoritate prophetica. Petrum peritum piscium captione, pastorem fecit totius Ecclesiæ. Mathæum publicum exactorem, Euangelicum fecit esse scriptorem. Fecit ex Saulo Paulum,  ex lupo agnum, ex persecutore Doctorem. Fratres, quantum est hominem de Deo loqui? Quid plus dicam? Dicam tamen quod sentio. Quicquid est, quicquid fuit, quicquid vnquam esse bene poterit, huius artificii munere non carebit. Nam quicquid ordinem seruat iustitiæ, quicquid profectum præstat prudentiæ, quicquid virtuti cedit victoriam, quicquid honestam facit temperantiam, quicquid rectum in fide, in spe certum, in charitate perfectum, totum ab illo initium  augmentum percipit, qui præsentem diem, aduentus sui præsentia mirabiliter consecrauit. Cuius nos gratia gratificati, lumine inlustrati, consolatione consolati, diligamus Dominum nostrum Iesum Christum, sermones eius seruando, vt digni mereamur fieri dilectione, aduentu  hospitio Dei Patris  Filij,  eiusdem Spiritus Paracleti, itaut ad nos tota Trinitas veniat,  templum nos gloriæ suæ inhabitando perficiat Deus vnus, viuus  verus qui absque initio  sine fine per infinita secula seculorum viuit  regnat. Amen.