Vidi literas vestras paruo momento, sed non paruo affectu. Occupatus eram tanta occupatione, quantam vos vel scitis, vel scire potestis, amantissime Pater. Abripui tamen me,  eripui votis  responsionibus omnium:  inclusi me cū Nicolao illo, quem diligit anima vestra. Legi  relegi dulcedinem,  magnam dulcedinem, quæ de vestris literis emanabat. Redolebant illæ literę affectum vestrum, mouebant meum. Dolebam, quia sicut afficiebar non valebam rescribere: nēpe multa diei malitia auocabat. Conuenerat enim multitudo magna, fere ex omni natione quæ sub cœlo est. Me oportebat omnibus respōdere, quia peccatis meis exigentibus, in hoc natus sum in mundum, vt multis  multiplicibus sollicitudinibus confundar  vrar. Hoc tantillum interim scribo animæ meæ, sed cum accepero tempus, ego accuratius quam modo dictabo Epistolam, quæ lucidius aperiat diligentis affectum. De testamento Baronis, quod nobis misistis, in veritate vobis mandamus: quia non sicut debitū, sed sicut datū accepim9. Gaudeo, quia de Gratianopolitano negotio veritatem cognoui. Illud autem scitote, quia multum incaluit cor meum, ad verba communis filij: quæ ex parte vestra retulit mihi. Paratus sum,  non sum turbatus, ad faciendam vestram vbicunque potuero voluntatem. In conuētu Cisterciensi, vestri tanquam specialis Domini,  Patris,  amici charissimi,  vestrorum tam viuorum quam mortuorum, memoria facta est. Salutat vos Beluacensis electus vt vester: vester est enim. Ego Nicolaus vester saluto vos in æternum,  vltra,  domesticam illam familiam, quæ lateri  spiritui vestro adhæret.