IN CHRISTI NOMINE ego LUDOVICUS, Dei gratia Francorum rex, omnibus tam futuris quam presentibus scire volumus omnes quod canonici sancti JOHANNIS DE VALEIA terram Ermentarvillæ possidentes, in futurum paci et quieti suæ providentes, per manum nostram a monachis sancti Benedicti expetierunt ut predictæ villæ decimacionem, quæ ad eos pertinebat, ad nominatam modiationem eis concederent. Poterat enim aliquando contingere, quia absentes erant monachi, canonici vero presentes, aliqua ministrorum protervitate vel aliis ex causis discordiam super hoc moveri; quod et monachi ex parte sua verum sibi et utile cognoscentes tam eorum quam canonicorum utilitati assenserunt. Conventio itaque inter abbatem sancti Johannis et abbatem sancti Benedicti, consentiente utrorumque capitulo, hec habita est quatenus canonici sancti Johannis septem modios annonæ singulis annis monachis persolverent, tres de frumento et quatuor de avena, Carnotensis mensuræ, ita ut, si opus esset, usque ad natale Domini eandem annonam canonici penes se haberent et sicut suam custodirent. Hoc quoque monachi addiderunt ut in eadem villa numquam æcclesia fieret. De minutis vero decimis sic statutum est ut lanam et cetera in agnis et vitulis aliisque hujusmodi monachi haberent, excepto quod de proprietate canonicorum decimam non haberent. Si qui vero de rusticis eam decimam, sicut predictum est, quæ ad monachos pertinebit, retinere voluerint vel defraudare, canonici eis super hoc justiciam de rusticis facient. Additum quoque est ut neque servum, neque aliquem hominem de terra sancti Benedicti ad manendum in terra Armentavillæ canonici ullatenus suscipiant; si vero aliquo modo evenerit, ubi clamorem de eo a monachis audierint, eum a se expellent. De his igitur pactionibus si aliquando canonici exire voluerint et per manum Carnotensis episcopi monachis justiciam querentibus ipsi secundum verba hæc pactum hoc exequi noluerint, monachi ad decimam Ermentarvillæ redibunt et possidebunt. Ad hæc ex parte sua ab abbate sancti Benedicti abbas sancti Johannis et canonici quesierunt ut a majore Sainvillæ, qui in eadem decimacione feodum et quasdam consuetudines habere se dicebat, pacem eis omnino confirmaret, ut sine ulla vexatione de cetero utrimque res pacifice remaneret; quod ab abbate et monachis et concessum est et confirmatum. Quod ne valeat oblivione deleri, scripto commendavimus et ne possit a posteris infirmari, sigilli nostri actoritate et nominis nostri caractere subterfirmavimus. Actum Stampis publice anno incarnati verbi M°C°XXI°, regni nostri X°IIII°, Adelaydis reginæ VII°. Astantibus in palatio nostro quorum nomina subtitulata sunt et signa. S. Stephani, dapiferi. S. Gisleberti, buticularii. S. Hugonis, constabularii. S. Odonis, camerarii (Monogramma). Data per manum Stephani cancellarii.