[Urbanus Episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Hugoni Cluniacensi Abbati ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Cum omnium fidelium petitionibus et necessitatibus subvenire debeat Apostolicæ caritatis gratia; multò magis his est impertienda ejus beneficii clementia, quos singulariter filios se gaudet habere Romana mater Ecclesia. Inter quos quoniam Cluniacensis congregatio divino charismate cæteris imbuta pleniùs ut alter sol enitet in terris, adeo ut his nunc temporibus ipsi potiùs conveniat quod à Domino dictum est, vos estis lux mundi, Eò magis, ô carissime frater Hugo, sublimitatis Apostolicæ authoritas cogitur præbere vestris petitionibus assensum: cum etiam pro sanctimonia vitæ desideriis vestris parere novimus auctorem omnium, eapropter quidquid libertatis, quidquid tuitionis, quidquid authoritatis prædecessores nostri Ecclesiæ Romanæ Pontifices, præsertim Apostolicæ memoriæ Gregorius VII. vestro Monasterio, et locis ad id pertinentibus contulerunt. Nos quoque præsenti decreto auctore Deo confirmamus; scilicet ut cuncta loca et Monasteria ad Cluniacense Cœnobium pertinentia: quæ ab aliquibus fidelibus Christianis, Regibus, Episcopis, Ducibus, Comitibus, seu Principibus, eidem loco sunt concessa, et ab antecessoribus tuis acquisita, et quæcumque ad eumdem locum aliquo modo pertinere videntur, vel in posterum dabuntur sive terræ, sive Ecclesiæ, sive decimæ, et quæcumque quorumcumque beneficia fidelium, absque ullius contradictione cum magna quiete et securitate tu et tui possideatis, et per te universi successores tui in perpetuum. Necnon sub divini judicii promulgatione et confirmatione, et anathematis interdictione corroborantes decernimus, ut nullus Episcopus, seu quilibet Sacerdotum in eodem venerabili Cœnobio, neque omninò in aliquo loco huic subdito, pro aliqua ordinatione seu consecratione Altaris vel Ecclesiæ Presbyterorum vel Diaconorum Missarumque celebratione nisi ab Abbate ejus Cœnobii, vel Prioribus eidem Cœnobio subditis invitatus fuerit, venire ad agendum præsumat. Sed liceat Monachis tuis ubicumque positis, cujuscumque voluerint ordinationis gradum suscipere, ubicumque tibi et illis vestrisque successoribus placuerit. Interdicimus autem sub simili anathematis promulgatione, ut neque Cluniacum, neque loca ad id pertinentia ubicumque Episcopi vel Sacerdotis deprimantur interdictionis titulo, seu excommunicationis vinculo vel anathematis: non enim patitur sanctæ Sedis Apostolicæ authoritas, ut ullius cujuscumque personæ obligatione proscindatur à se cuilibet concessa libertatis potestas. Non igitur fratres tui et Monachi, ubicumque cujuscumque Episcopi vel maledictionis vel excommunicationis seu interdictionis vinculo teneantur astricti. Quod si quis sciens hanc nostram paginam contra hanc facere præsumpserit, authoritate B. Petri, cui Conditor omnium ligandi atque solvendi potestatem commisit, Ecclesia vestra et ipsi Monachi absolvantur. Et is quicumque sit, qui Apostolicæ Sedis filium ligare sive maledicere contra nostrum decretum voluerit, maledictione perpetua ligetur, anathematizetur, condemnetur. Si qua verò competens ratio adversùs quicquam moverit, et hoc aliter determinari vel diffiniri nequiverit, judicium Apostolicum, quod nulli præjudicium prætendere patitur, super hoc patienter præstoletur et humiliter requiratur. Liceat quoque vobis seu fratribus in Ecclesiis vestris Presbyteros eligere, ita tamen ut ab Episcopis, vel ab Episcoporum Vicariis animarum curam absque venalitate suscipiant, quam si committere illi, quod absit, ex pravitate noluerint, tunc Presbyteri ex Apostolicæ Sedis benignitate officia celebrandi licentiam assequantur. Ecclesiarum verò seu Altarium consecrationes ab Episcopis, in quorum Diœcesibus sunt, locorum vestrorum fratres accipiant. Siquidem gratis ac sine pravitate voluerint exhibere, alioquin à Catholico, quem malueritis, Episcopo consecrationum ipsarum Sacramenta suscipiant. Decernimus etiam, et illius cujus vice, quamvis indigni fungimur, authoritate sancimus, ut idem locus et loca ei subdita omnibus ob salutem confugientibus sint misericordiæ sinus, sint totius pietatis et salutis portus, obtineat in eis locum justus, nec repellatur pœnitere volens injustus, præbeatur innocentibus caritas mutuæ fraternitatis, non negetur offensis spes salutis et indulgentia pietatis. Et si aliquis etiam cujuscumque obligatus anathemate eundem locum vel loca ei subdita expetierit, sive pro corporis sepultura, seu alterius utilitatis ac salutis gratia, minimè à venia et optata misericordia excludatur, sed oleo medicamenti salutaris fovendus benigniter colligatur, quia et justum sic est, ut in domo pietatis et justo præbeatur dilectio sanctæ fraternitatis, et ad veniam confugienti peccatori non negetur medicamentum indulgentiæ et salutis. Sit autem et omnibus ibi advenientibus causa salutis hîc et in perpetuum, divinæ miserationis et pietatis refugium, et Apostolicæ benedictionis et absolutionis præsidium. Hanc etiam vobis prærogativam concedimus, ut quisquis ad vos alieni Monasterii Monachus pro vitæ melioratione transierit, licenter recipiatur, remotis Prioris loci querimoniis, ut largiente Domino salutis, quam quærere videtur, apud vos potiatur effectu. Clericos quoque regulares, quos Canonicos vocant, qui vel in locis suis salvari non possunt, vel pro necessitatibus ad loca vestra confugiunt, suscipiendi, et vestrum propositum admittendi licentiam impertimur. Decernimus præterea, et omnino constituimus, ut prædicti loci obeunte Abbate, non ibi alicujuscumque personæ violentia constituatur ordinandus, sed ab ipsa congregatione loci secundum timorem Dei et institutionem Legislatoris Benedicti, pater, qui sibi præesse debeat, eligatur, atque ad cum ordinandum qualiscumque illis placuerit Episcopus advocetur. Præterea constituimus, ut nulli omnino hominum liceat vestrum venerabile Cœnobium, et loca ei subdita temere perturbare, sed eorum Ecclesiæ, decimæ, possessiones, et bona cætera, quæ pro animarum salute jam donata sunt, vel in futurum, Domino miserante donari contigerit, firma vobis, vestrisque successoribus et illibata permaneant. Si qua igitur Ecclesiastica sæcularisve persona hanc nostram constitutionem sciens, contra eam temerè venire tentaverit, secundo, tertióve commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et à sacratissimo corpore et sanguine Dei, et Domini Redemptoris Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtæ ultioni subjaceat, cunctis autem justa eidem Cœnobio suisque locis servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatinus hic fructum bonæ actionis percipiant, et apud districtum judicem præmia ætern? pacis inveniant. Amen. Datum Laterani V. Idus Januarii, Indictione V.]