Ne litis hujus occasio ex verborum mutatione resurgere posset in posterum, litterarum veritati commisimus quo fine tandem abbatum Vizeliacensis et Molismensis controversia de alodio de Crisenon ad concordiam sedata fuit coram domno Odalrico, romanæ Ecclesiæ cardinali presbytero, et coram Autissiodorensi episcopo: tertiam partem ejus alodii, quæ dicebatur de jure domni Iterii, quam in via Jerosolymitana moriens, dimisisse probatum fuerat, monasterio Vizeliacensi et monasterio Caritatis, quia sic antea judicatum fuerat coram domno Ricardo Albano episcopo, Romanæ sedis tunc legato, abbas Molismensis in pace dimisit utrique pretaxato monasterio. Quod ut firmius esset inter abbates, definitum est et fuit ut reliquas duas tercias ejus allodii, quarum unam, id est, domni Hugonis, jam se possessione tenere dicebat Molismensis; alteram, id est, Narjaudi, quam impositione pecuniæ firmabat se occupasse non inquietare, et Vizeliacensis, nisi canonico judicio Molismenses inde privari contigerit. Quia vero alodium illud inter fratres illos certis finibus divisum non fuerat, et tertia pars ecclesiæ et officinarum quas Molismenses construxerant, cedere videbantur in jus monasteriorum Vizeliaci et Caritatis: a cardinali statutum, et ab utraque parte concessum est, ut secundum dispositionem episcopi et archidiaconi et thesaurarii, necnon et Sigmari decani Sancti-Petri, darent Molismenses censum, vel terræ commutationem, ut officinæ cum monasterio, ecclesia et viridario sic eis manerent immota, quod si Vizeliacensi ingredienti possessionem suam opposita fuerit calumnia tanquam per Molismensem ante fuerit impedita Vizeliacensis possessio, vocatus Molismensis, si se coram episcopo inde purgare non poterit, oportebit eum restituere ad pacem, cujus ad se judicio episcopi tollere non poterit interturbationem.