Claruit autem Viceliacum monasterium per tot annorum curricula sub districtione regulari aliquorum abbatum..... Cum ista viguissent, contigit quemadmodum in plerisque locis dignoscitur evenisse. Nam per torporem atque desidiam inhabitantium plurima præcipuorum locorum advenere sæpe-numero in desolationis exitium. Et quoniam, ut ait veridica relatio, quod locus non sanctificat hominem, sed per hominem sanctificatur locus, ita circa millesimum trigesimumque Incarnationis CHRISTI annum eidem loco contigit. Refrixerat enim ibidem ad tempus regularis districtio, cœpitque pullulare lascivientium inquietudo; sicque contigit ut, paulatim facescente fama sanctitatis, annullarentur pene totius præconia religiositatis, usque dum respectu divinæ gratiæ hujusce insolentiæ decerneretur finis. Quod etiam subsequenter propitiante CHRISTO relaturi sumus quemadmodum contigit fieri. Anno igitur Dominicæ Incarnationis millesimo ac tricesimo septimo, regnante Henrico, Francorum rege, defuncto Herimanno abbate supra taxati monasterii Viceliaci, facta est a provincialibus non modica quæstio quis in loco ejusdem, gratia meliorandi monastici ordinis ac religionis, valeret idoneus inveniri. Tandem vero omnium unanimitate unoque consensu electus est vir honestissimæ religiositatis ad curam pastoralem, domnus videlicet Gauffredus, qui licet clarus prosapia, clarior tamen vita ac morum honestate..... Psalmodiæ quoque et orationi existebat magis assiduus quam frequens. Humilitatis vero ac patientiæ omnibus imitabile exemplar. Dumquehujusmodi studiis die noctuque inserviret, affuit illi auxilium divinæ virtutis. Nam, sensim paulatimque superna instigante virtute cœpit illuc concursus devotarum plebium fieri ex universis provinciis in giro positis, necnon a regionibus in longinquo locatis. Non minus vero virtutum miracula sunt sequuta. Sanitates etenim universarum invaletudinum illo in loco creberrime a viris et mulieribus sunt assequutæ. Tum etiam quiquam quorum mens gravabatur pondere peccaminum et flagitiorum, confitentes ibidem quæ illicite perpetraverant saluberrimum invenere levamen..... Nam ut dicti loci prænominatus abbas cœpit monastica quæque in melius reformare, multi captione inmicorum ferro vincti, comperta virtutum ac miraculorum fama, toto mentis nisu ad beatæ Mariæ Magdalenæ adjutorium rogandum se contulerunt. Mirifica perfectæ fidei executio: exilivere namque a multorum cruribus vincula ferrea. Apud Arvernensem urbem miles quidam captus in prælio, quem is qui cœperat emicicliis boiarum........ ita constrinxerat, ut quorsum sese omnino ducere seu vertere nequiret. Superveniente igitur solemnitate Nativitatis Dominicæ, dum non inveniretur qui pro illo sponsionem sufficientem offerret venit illi in mentem, ut attentius oraret sanctæ intercessionem Mariæ Magdalenæ; ut videlicet sicut illam CHRISTUS Dominus absolvita vinculo suorum peccaminum, ita illius interventu Domini pietas illum solveret a vinculis ferreis quibus tenebatur astrictus. Qui dum istud sæpius ageret, contigit die quadam, dum more nomen Mariæ Magdalenæ recitando volveret, exiliens veluti trochiscus, ferrum a boiis calcaneo tenus traductum concidit. Quod ut comperiens is qui eum ceperat, liberum illum abire permisit. Ipse vero statim, arrepto itinere, nudis gressibus deveniens ad monasterium Viceliaci, grates redditurus pro sua liberatione, ferens secum compedes jam innoxias, atque ante tumulum beatæ Mariæ suspendit. Cunctisque ipsemet innotuit qualiter eum DEI misericordia per obtentum beatæ CHRISTI discipulæ Mariæ absolvit. Bituricensis quoque vir et ipse compedibus ferreis astrictus a quodam nimiæ crudelitatis cupidissimo, qui eum minabatur ut, in quantocius pecuniarum pondus quod ipse nullatenus reperire quibat, sibi conferret, de corpore ipsius immensos cruciatus ac sectiones membrorum sumeret. Cui etiam dum non esset qui pro eo sponderet, suggestum est ut spem suam ad sanctæ Mariæ CHRISTI famulæ intercessionem converteret. At ille summa cum devotione cœpit clamare, et obsecrans rogare nomen Mariæ illius supplicis JESU CHRISTI, ut illi misericordiam a Domino impetraret. Continuo quippe dissolutæ boiæ ceciderunt a cruribus illius, ita ut tam ipse quam qui circumstabant paverent ab exilitione clavi calcaneo tenus trajecti. Qui illico surgens absque contradicente ire perrexit ad cœnobium Viceliacum, ipsemet deferens boiarum emiciclios compedes, illucque deveniens pendere in oratorio eosdem rogavit. Non dispar denique apud castrum Nantonis miraculum claruit sub eodem tempore. Nam plebeius quidam crudeliter catenatus, brachiis et cruribus astrictus, ob exactionem cupidæ intentionis: is nihilominus tota devotione pollicebatur semet servum beatæ Mariæ Magdalenæ contradere, si illius obtentu mereretur pœnæ cruciatibus liberari. Qui nocte quadam cernebat speciosam quamdam ante se stare eique leni nutu intimabat ut surgeret. Cumque ille niteretur respondere: Non valeo; expergefactus reperit semet a vinculis solutum. Ille vero protinus ferreos nexus assumens detulit ad sanctæ patrocinium videlicet Mariæ Magdalenæ, cujus ope se cognoverat liberatum. In castro Nuceriis cognominato pari modo quidam, sub iisdem diebus, homo ferro vinctus, assidue implorans divinum per beatam CHRISTI dilectricem auxilium (in quo namque sicuti in cæteris continuo apparuit experientia divinæ virtutis; reperit enim semet solutum absque humano adminiculo. Similiter et ipse dudum inimica ligamina suæ repræsentavit liberatrici. Dæmoniaci ergo quamplures ea tempestate in loco eodem evidentissime sunt ad pristinam sanitatem restituti: multi etiam loquelam olim amissam, (quinque et eo amplius affabiliter) receperunt. Febricitantium quoque, necnon et aliorum diversarum infirmitatum tam multiplex tunc temporis curatio facta est, ut per singulos nequeat exponi. Talibus enim atque tam evidentissimis virtutum ac miraculorum indiciis plures hominum informati, confitentur suorum peccaminum interventu ejusdem Mariæ simili modo vincula solvi, quemadmodum solvuntur ferrei nexus. Quos assumens prædictus abbas fabris contulit, ac in giro altaris redas ferreas exinde fieri jussit. Interea ejusdem lustri anno tertio contigit ex miseratione divinæ Majestatis, ut per diversas Burgundiæ partes illa pax inciperet homines dominari quam mundus omnino dare non potest. Nam cujuscumque gradus homines, videlicet magnates et mediocres atque infimi, omnes unanimiter sanxerunt, ut a quarta feria usque in primam lucem secundæ feriæ, id est quintæ et sextæ ac septimæ, ac die Dominico, vocaretur et esset ac teneretur pactum Dominicæ pacis inviolabile; scilicet ob amorem et reverentiam Dominicæ venerabilis cœnæ, Passionisque ejusdem ac Resurrectionis. Taliter nempe ut nemo a quocumque, etiam inimico, vindictam sumeret nec a debitore quoquam vadimonium accipere liceret. Tunc quoque pœnitentium districtæ indictiones ab episcopis et cæteris prælatis matris Ecclesiæ misericorditer sunt indultæ. Non est enim inconveniens existimare istud concessum esse munere ipsius gloriosæ cui promisit Veritas quod in toto mundo ipsius futurum esset memoriale. Sed et illud interea commemorandum existimamus quod de multis contigit fieri. Nam cunctatur a multis qualiter fieri potuit ut corpus beatæ Mariæ Magdalenæ, cujus exortus in Judæa fuit, de tam longinqua regione ad Galliarum partes delatum sit. Sed paucis his respondendum, quoniam omnia possibilia sunt apud DEUM, et quæcumque voluit fecit. Non enim est difficile illi quicquid agere placuerit pro salute hominum. Hoc etiam evidenter asserendum, quod plerisque, ex hoc dubitantibus, seu contradicentibus, ultionis vindicta non defuit; qui postmodum, illuc accedentes, confessi sunt de incredulitate, per intercessionem ejusdem CHRISTI famulæ, salutem meruerunt. Ostenta quippe ipsiusmet quam plurimis apparuere, quibus manifestum exstitit eumdem locum per sese visitasse. Sicuti videlicet nobis dum superius digesta conaremur scribere, contigit apparuisse. Quadam denique die sabbati, dum post solemnes matutinales membra ex more strato locassem, cernere mihi erat effigies quædam perhonestissimæ mulieris stans ante ostiolum locelli quo servantur ossa prædictæ famulæ CHRISTI. Protinus quoque mihi intuenti hujusmodi ab ore ipsius videbantur verbasonare: Ego sum, inquiens, quæ hic a multis existimor esse. Illud etiam certissime prænotandum, quod nusquam ab aliquo, ut de plerisque solet, præter Viceliacum dicatur corpus ejusdem haberi. Quod etiam ibidem credatur haberi, evidentissimis asseritur miraculorum virtutibus. Navis erat in Ligeris flumine onusta viris ac mulieribus eumdem alveum transire cupientibus. Contigit vero ut insurgente vento undisque impellentibus, eadem navis cœpit periclitari, et aquis impleta ad ima demergi. Universi quique qui in navi erant, subituræ mortis timore perterriti spem precis vel alicujus divini voti sponsionem omnino perdiderunt. Jamque navi submersa, et cæteri qui aderant undis involuti subito morituri, mulieri cuidam divino instinctu in mentem venit ut voce qua poterat inclamaret: O sancta Maria Magdalena a CHRISTO dilecta, per illas lacrymas quas pedibus JESU infudisti te deprecor, ut ab hoc periculo mortis tua intercessione valeam liberari. Erat enim prægnans pignore filii, quem etiam devovens si evaderet omnipotenti Domino dari, et ad Viceliaci locum si sexus masculini foret monachum fieri. Statim denique apparuit ei mulier generosæ speciei quæ manu extensa mentum illius arripiens, leni meatu incolumem duxit ad fluminis ripam. Cunctis nempe aliis pereuntibus, Domini miseratione, et beata Maria Magdalene suffragante, ipsa mulier hujusmodi liberata est, cum fetu proprio, a periculo crudelissimæ necis. Sequenti quoque tempore nato puero, mater ipsius voti memor ac periculi, afferens illum ad monasterium cui illum devoverat baptismate CHRISTI regenerari poposcit; atque ut mente conceperat ibidem Domino, sanctæque illius famulæ Mariæ Magdalenæ, devotissime obtulit. Dignum etiam credimus memorabile illud atque evidens miraculum referre quod multis cernentibus, in præfato cœnobio, per invocationem sanctæ Mariæ Magdalene ab omnipotente DEO dignoscitur fuisse patratum. Undecimo igitur kalendarum octobrium die plurima utriusque sexus hominum multitudo illuc convenerat pro diversis necessitatibus, more solito, rogatura. Cum quibus siquidem debilis juvencula mulier duce matre advenit. Erant enim illius digiti ita incurvi atque defixi in palmo, ut nullo usui habilis sibimet dextera gerebatur. Erat nempe ex comitatu Alisiensi de prædio Viecelli. Illius quoque nomen Alleburgis dicebatur. Contigit ergo, in hora vespertina, dum monachorum concio debitum horæ persolvens ex more psallentium, ut prædicta mulier, sæpius altare repetens, octies et eo amplius reversa, Mariæ Magdalenæ nomen obsecrando reciprocabat... ad extremum vero, quasi valefaciens regressura, accessit, ossimul et teretem pugillum porrigens altari in quo affectuosius a populo memoria sanctæ excolitur. Subito denique, virtute divina intuentibus cunctis erigentes sese digiti, apparuit manus extensa, speciosiori formæ sana et incolumis reddita. Tunc popularis clamor personabat in tota ecclesia: Sancta Magdalene vigila. Contigit ergo die altera ut vir quidam, oculorum lumine privatus, a municipio cognomento Castellulo ad prædictum veniens monasterium, cum ei ductor ipsius diceret jam se videre ecclesiam ad quam tendebant, exclamavit dicens: O sancta Maria Magdalene, si aliquoties contigerit, Domino miserante, me videre toralem tuæ ecclesiæ! Illico aperti sunt oculi ejus et quod optabat milliario adhuc interjacente consecutus est. Die tertia, nihilominus mulier Vesontionensis indigena nequam spirituum infestatione abrepta, illuc ducebatur a parentibus, ligaminibus vincta; longius quoque adhuc posita per invocationem dilectricis CHRISTI Mariæ Magdalenæ contigit fuisse liberatam.