Leo, episcopus, servus servorum Dei, Odoni religioso abbati venerabilis monasterii sancti Benedicti, qui et Floriacensis, in quo ipse requiescit in corpore, ac per te in eodem monasterio venerabili tuisque successoribus, in perpetuum. Convenit apostolico moderamini pia religione pollentibus benigna compassione succurrere et poscentium animis alacri devotione assensum impertiri. Ex hoc enim lucri potissimum prœmium apud conditorem omnium Deum obtinere confidimus dum venerabilia loca nostro fuerint adminiculo reparata, et in hoc debemus omne studium habere ut, quia, nostris peccatis exigentibus, rerum ordo nimis turbatus est, illum, in quantum Deo largiente possumus, sustentare curemus. Inde ergo valde gavisi sumus quia prædictum cœnobium beatissimi Benedicti, qui est pater et dux monachorum, reflorescere ad normam monasticæ religionis audimus; nam, cum ille monasticus ordo nimium ubique sit imminutus, spes nobis inest quia, si in illo cœnobio, quod est quasi caput et principium, observantia regularis refloruerit, cœtera circum quaque posita quasi membra convalescant, ut enim ait apostolus: «Gaudente uno membro reliqua membra congaudent», sic e contra «omne caput languidum et omne cor mœrens a planta pedis usque ad verticem non est in eo sanitas». Ut ergo vestræ conversationis propositum, sicut certa verissimaque relatione comperimus, quod filius noster Odo venerabilis abbas in hoc monasterio et venerabilis vir Hugo videlicet dux Francorum ibidem nuper stabilierunt, alacrius et securius in regulari disciplina proficiat, omnimodis loco illi favere ac suffragari nostra apostolica monitione ac auctoritate providere decrevimus. Itaque per illam auctoritatem et potestatem, quam Christus Dominus noster, in beato Petro, apostolorum principe, rectoribus sanctæ ecclesiæ concessit, per ejus quoque apostolicæ nostræ auctoritatis decretum constituimus atque ordinamus ut nunquam locus ille aut res quælibet ad ipsum pertinentes sub alicujus potestate nisi tantum regi submittantur neque ipse rex vel aliquis princeps unquam ipsum locum tradat aut episcopo aut canonico vel alicui abbati sive laico homini, aut cuilibet personæ ad dominandum; sed, sicut prædictus pater Benedictus constituit, talem, post discessum supradicti abbatis Odonis, monachi habeant, qualem omnis congregatio, vel minima pars saniori consilio secundum Deum elegerint sive de ipsa congregatione, sive de alia qualibet monastica fraternitate fuerit; si autem, quod absit, talem personam eligere maluerint, qui vel per munus vel per cupiditatem inanis gloriæ præesse voluerit, hoc per nomen Domini et sanctæ genitricis ejus, in cujus honore locus ipse dedicatus est necnon et beati Petri, omnium ecclesiarum principis, omnimodis prohibemus et quicumque vel de ipsis monachis, vel de quolibet ordine qualiscumque persona, aut in ordinando abbate aut in læsione rerum, sive in detrahenda vel impedienda conversatione quam novelli fratres tenere visi sunt, contrarius extiterit, hunc sub anathematis vinculo innodamus donec humiliatus resipiscat. Villas vero quas in opus fratrum per testamenti auctoritatem ab antiquis constat esse decretas, id est ipsam vallem totam et Caput Cervium et Everam et Arminicurtem et Diacum atque Tauriacum et Sarmaciola vel quod apud Stampas habere videtur et Vinolium sive cœtera quæcumque in prædicto testamento continentur ita sibi communiter fratres habeant ut nec ipse abbas nec aliqua persona in potestate alterius quicquam dirigere possit. In ordinando autem abbate tam rex quam episcopi vel boni principes vel laici hanc potestatem, juxta beati Benedicti præceptum, habeant ut pravorum non permittant prævalere consensum, sed talem constituant qui secundum regulam et religiosas prædictorum patrum consuetudines præesse studeat. Quia vero jam dictus ordo nimis pœne ubique erat prævaricatus et nonnulli fratres in quibusdam cœnobiis ingemiscunt, quod nec ipsi absque proprietate conversari vel alios habere volentes, emendare non possunt, visum nobis est ut hanc licentiam tribuamus, quod eis qui voluerint studio meliorandæ vitæ ad ipsum ducem monachorum confugere, a suis abbatibus non negetur sed tamdiu liceat illis permanere, juxta consuetudinem quam invencrint, apud fratres prædicti cœnobii quousque in suis monasteriis ordo regularis florere videatur; e contra permittimus ut si alicui de [ipsis fratribus] onerosa conversatio fuerit ut suo potius detrimento [ipse] discedat ut non alios inquietet. Cœterum immunitas... auctoritatis nostræ constituta sic illibata in omnibus locis, ut nulla potestatis persona familiam distringere aut res ipsas usurpare aut inquietare præsumat. Verum, ut hæc omnia firmius teneantur, quicumque adjutores ipsius cœnobii fraternitatis in bono fuerint, hos quantum nobis potestas a Deo per beatum Petrum collata est, sicut sanctæ ecclesiæ fideles, si emendare voluerint, absolvimus; illos vero, qui contrarii quolibet modo extiterint, sub anathematis vinculo, ut jam dictum est, nisi resipuerint, usque in diem Domini obligamus. Pax et gratia Christi observantibus multiplicetur. Scriptum per manum Theodori notarii et scriniarii sanctæ Romanæ ecclesiæ, in mense januario, indictione XI. Bene Valete. Datum V idus januarii, per manum Nicolai, primicerii Summæ Apostolicæ Sedis, anno Deo propitio pontificatus domini nostri Leonis pontificis et universalis papæ VII in sacratissima sede beati Petri apostoli III, in mense et indictione suprascripta.