Dilectissimo Patri domno PONTIO, honorabilis vitæ Abbati, Frater Goffridus Vindocinensis Monasterij humilis seruus, sanctæ Romanæ Sedis alodiarius, puram dilectionem,  puræ dilectionis seruitutem. QVENDAM Monachum nostrum, Petrum Goscelini nomine, ad vos venisse audiuimus: sed qua intentione venerit, ignoramus. Quod si vos, vel locum vestrum visitandi gratia fecit, licet cum licentia nostra fieri debuisset, pro reuerentia vestra, vituperare non audemus. Sed si ea intentione actum est, vt locum, in quo secundæ regenerationis habitum suscepit, relinquat, laudare nō possumus: cum hoc S. Benedicti Regula omnino contradicat,  sanctorum romanorum Pontificum auctoritas, qua patrimonium beati Petri, Monasterium videlicet nostrū, munitur, sub anathemate interdicat. Vnde sicut carissimum dominum  Patrem humiliter vos rogamus, quatenus ad nos secundum humilem petitionem nostram frater ille noster remittatur; ne primam sui Monachatus fidem irritam fecisse videatur,  vinculum caritatis, quo venerabilis prædecessor vester, vir piæ recordationis, domnus HVGO, sibi  Monasterio Cluniacensi nos diligenter alligauit, sub hac occasione, quod absit, rumpatur. Illud vobis veraciter dicimus, vt si quid prædictus frater contra nos egit, si tamen ad nos venerit, pro amore vestro,  pro anima gloriosi viri domni HVGONIS, qui nos cum nec serui eius fieri digni fuissemus, suos caritate filios fecit, illi totum,  toto corde dimittimus. Si vero ad nos minime veniens obedire contempserit,  prima professione, quam apud nos fecit, violata, alio in loco profiteri præsumpserit; nec prima eius professio Deo grata erit, nec secūda: quia nec prima promissæ stabilitatis expectauit fructum,  secunda, quæ primam sui Monachatus oblationem Ecclesiæ nostræ abstulit, habebit sacrilegium. Quod si alicuius priuilegij auctoritate Monachum de noto  regulari Monasterio sine licentia sui Abbatis vobis retinere conceditur, huius auctoritas priuilegij contra S. Benedicti Regulam nititur,  aliud quam priuilegium, quod Christus Dominus beato Petro donauit, continere videtur. Hoc enim priuilegium fuit a Deo Petro collatum, vt quæ erant soluenda solueret,  quæ liganda ligaret: non vt hominibus fidem mentiendi, vel se periurandi occasionem præberet. Et quoniam quem S. Benedictus damnationis vinculis alligat; nec beatus Petrus soluit, nos soluere non debemus; licet multum inuiti,  coacti faciamus, in virtute sanctæ Regulæ,  auctoritate sanctorum Canonum, illum ita, donec resipiscat, excommunicamus, vt nec communionem sacram viuus percipiat, nec mortuus sepulturam. Vnum præterea vobis mandamus, quod simplicitatem vestram ignorare non credimus, quia vnumquemque Pastorem decet oues proprias conseruare, non rapere alienas. Quod si alienas rapuerit, lupi consuetudinem habet, non Pastoris. Si quis iterum auctoritate priuilegij se talia posse confitetur, eadem auctoritate quod non seminauit colligere, aliorum villas, castella,  ciuitates obtinere; patribus suis subtrahere filios, suas hominib9 vxores auferre; quid plura? omnem alienam substantiam suam facere se posse confiteatur. Priuilegium vtique prauitatis plurimū habet,  nihil penitus diuinæ legis, cuius auctoritas suos in primis obseruatores reos facit,  proximos opprimit innocentes. Et quicumque priuilegio, contra priuilegium quod Christus contulit Petro, facere conatur; quasi Propheta docēs mendacium comprobatur. Cuius vocem falsam beatitudinem,  veram miseriam protestantem, dum animæ sequuntur Christianæ, periclitantur.