Ego Blancha, comitissa Trecensis, palatina, notum facio universis presentibus pariter et futuris quod diu fuit discordia inter abbatem et monachos Vallislucentis, ex una parte, et Frassendam de Corgenaio et liberos ejus, ex altera, super hoc quod monachi dicebant se habere pasturagium omnibus pecoribus et animalibus ecclesie in omnibus nemoribus et terris dicte Frassendis et liberorum ejus, et hominum eorum: Quod dicta Frassendis et ejus filii negabant et dicebant quod ipsi, et eorum homines de Corgenaio, habebant pasturagium ad omnia sua animalia in omnibus nemoribus et terris monachorum, et glandem ad porcos suos. Conquerebatur etiam utraque pars, dampna multa sibi facta fuisse super querelis istis. Erat etiam discordia inter ipsos super quadam nemoris particula quam utraque pars affirmabat esse suam. Super hiis omnibus fuit facta pax et concordia inter ipsos, de communi utriusque partis assensu, in mea presentia, in hunc modum. Omnia animalia magna et parva ecclesie Vallis-lucentis ibunt amodo in perpetuum per omnia nemora et terras predicte Frassendis et ejus filiorum, et hominum eorum, ubique infra unam leucam ab abbatia, sine dampno segetum et pratorum. Similiter, omnia animalia predicte Frassendis, et filiorum ejus et hominum eorum de Corgenaio, ibunt per omnia nemora et terras monachorum Vallislucentis, ubique infra unam leucam ab abbatia, sine dampno segetum et pratorum. Sed in pasnagio nemorum nichil habent dicta Frassendis et liberi ejus, nec homines eorum, sed totum remanet monachis; ita, videlicet, quod monachi sua nemora tempore glandium poterunt custodire, et tunc in tempore glandium, videlicet ab Exaltatione Sancte-Crucis usque ad Natale non intrabunt porci dictorum Frassendis et filiorum ejus, vel hominum eorum, nemora ecclesie Vallislucentis. Et sciendum quod utraque pars sua nemora de novo incisa poterit custodire ab animalibus, tantum quantum usitatum est in terra mea nemora de novo decisa custodiri. Dampna, quidem, que utraque pars exigebat remaneret quita hinc inde. De illa nemoris particula super qua erat contencio statutum fuit et concessum, hinc inde, quod illud mitterem et facerem abonari et dividi jus ecclesie a jure sepedicte Frassendis et filiorum ejus; et ego illud misi de assensu partium dilectos et fideles meos Gaufridum de Mota et Petrum de Boy, qui duo illa nemora, per testimonia proborum hominum de patria illa, diviserunt et metas ibidem fixerunt ex parte mea, et perpetuo statuerunt, ita quod a metis illis nemus ex parte Corgenaii remanet jam dicte Frassendi et filiis ejus, et ex parte abbatie remanet monachis et ecclesie Vallislucentis. Hanc, itaque, pacem predicti abbas et monachi concesserunt. Similiter, prescripta Frassendis, et ejus filii et filia Johannes, videlicet, Berthelotus, Guiotus et Agnes, eamdem pacem concesserunt et fiduciaverunt, et dederunt me plegiam super quicquid de me tenent usque ad sexaginta libras de ista pace inviolabiliter observanda. Similiter, monachi dederunt usque ad sexaginta libras plegios Johannem le Biau et Belengarium de Nogento, de hac pace firmiter tenenda. In cujus rei memoriam et confirmationem, presentem cartam notari feci et sigilli mei munimine roborari. Datum, Trecis, anno Gratie millesimo ducentesimo tercio-decimo, mense maio.