DVLCISSIMIS filiabus sororibusque amātissimis seculi pompa exutis,  Marciniani ad honorem  laudē sanctæ  indiuiduæ Trinitatis sub patrocinio B. Mariæ semper Virginis,  Sanctorum Apostolorum Petri  Pauli congregatis, Frater Hugo Abbas Cluniacensis salutem, gratiam  benedictionem  nunc  in perpetuum. Non lateat, o filiæ, præcordialem charitatem vestram, quia ex quo illum locum diuina præeunte  cooperante clemētia fundauimus, euidētissime Dei omnipotentis propitiationem piumque respectum ibi adesse sensimus  experti sumus, qui sua gratia locum ipsum  spiritualibus promouit incrementis,  temporalibus beneficiis aliquantisper ampliauit. Cum enim primitus Deo, sicut credimus, ordinante paucas inibi posuissemus sorores,  illæ charitatis ac religionis feruore, vitiorumque mortificatione pollere cœpissent, benignus animarum creator  amator alias paulatim atque alias vndecumque ibi aggregare, vnumque ouile speciosum  quasi quoddam cādidarum columbarum agmen instaurare dignatus est. Quarum nonnullas iam de tentationibus huius seculi glorioso fine eduxit,  ad beatæ remunerationis gaudia feliciter, vt speramus, euexit. Nonnullas vero, vos scilicet, quæ nunc superestis, adhuc miseratus expectat, donec suæ complaceat dignationi, vt ab huius exilij miserabili ęrumna propitius vos eripiat,  ad illarum felix perducat consortium. Ad vos igitur, o filiæ, hic specialiter noster sermo dirigitur, per quem vestram paterno affectu vnanimitatem conuenimus, obsecrantes in Domino  propter Dominum, vt illuc suspiretis, illuc totam animi intentionem transferatis: quicquid in seculo cernitur, tanquam nihilum,  inane,  quasi nebulam pertranseuntem reputate. Et quia neque diem neque horam, qua ad vestram vocationem Dominus veniat, nostis, nolite esse securæ, sed die noctuque suspectæ,  de animarum vestrarum salute sollicite præparate thalamos cordium vestrorum ad amplexus sponsi vestri, illius scilicet magni Regis, cui fidem promisistis, procurantes attentius, ne quid in vobis reperiat quod suæ displiceat maiestati. Cogitate itaque quid fecistis, recogitate quid vouistis,  si aliquam vestrum propria remordet consciētia, in aliquo excessisse, cogitando videlicet, loquendo, operando, seu fortassis indebite dando aut accipiendo, vel aliud professioni vestræ contrarium agendo; redeat ad cor, recurrat ad fontem, suoque Priori vice nostra rem humiliter manifestet,  veraciter confiteatur, sicque quantum humana permittit fragilitas, cum Dei adiutorio de cætero ab huiusmodi caueat. Quicquid ergo boni, quicquid caritatis, humilitatis, patiētiæ, obedientiæ, sanctæ compunctionis,  confessionis veræ, vel etiam corporalis exercitij, seu ante Dei solius oculos, siue ad nos inuicem egeritis, totum vobis ex parte Dei iniungimus in remissionem peccatorum vestrorum. Et nunc quia vestra sancta poscit deuotio, vt quoniam  ætatis grauitate,  infirmitatis imbecillitate impediente corporalem præsentiam nostrā iam vos visuras non speratis: tradamus vobis aliquod memoriale, in quo  vestram consolationem,  nostræ memoriæ habeatis repræsentationem, vestrum approbantes desiderium, per præsentem Epistolam quod optatis implemus, volentes vt penes vos reseruetur, vobisque in quinque præcipuis festiuitatibus in Capitulo recitetur. Supplex ergo  corde prostratus Dominum omnipotentem, Patrem  Filium  Spiritum S. inuoco, vt meritis  precibus beatæ Mariæ semper Virginis,  SS. Apostolorum Petri  Pauli,  S. Benedicti, omniumque SS. vos benedicat,  ab omnibus peccatis quæcumque in anima  corpore commisistis absoluat, in sancto confirmet proposito,  ad beatam finem deducat, vbi recipiatis de manu ipsius quod oculus non vidit, nec auris audiuit, nec in cor hominis ascendit, quæ pręparauit Deus diligentibus se. Sed  hoc eiusdem Dei petimus clementiā vt quotiens hæc vobis recitabitur Epistola plenissimam benedictionis gratiam,  absolutionem vobis largiri dignetur, Amen. Omnes etiam qui vos secundum Dominum dilexerint,  adiuuerint, vestramque sustentauerint teneritudinem, adiuuet ipse,  sua gratia dignos efficiat, Amen. Iam nunc quæso, o filiæ, mementote mei peccatoris,  hic,  ante Dominum, Amen. Scriptum quoddam commonitorium siue deprecatorium beati Hugonis, ad successores suos, pro Sanctimonialibus Marciniacensibus. Qvamdiu misericordia Christi annuerit, vt eius obsequium, religio,  disciplina regularis in confessione SS. sit Apostolorum,  in Monasterio Cluniaco, ad omnes qui eiusdem loci Rectores  Gubernatores esse meruerint, scriptum est hoc commonitorium Domni Hugonis Abbatis, quod ipse quidem extrema sua omnino suspicatus, ita fieri fratrum conlaudante suffragio decreuit,  instituit. O Domini, o Patres, quos Dominus ille cœlestis,  cœlestis Pater elegit  promouit vt gregem suum pascere debeatis: misericorditer quæso,  diligenter audite quod in istis literis commendatur notitiæ  memoriæ vestræ, vt in memoria æterna cum iustis mereamini,  in illo die ab auditione mala non timere. Quamuis enim non mediocriter peccator fuerim,  indignus vt vel solum paruitatis meæ vocabulum in audientia vestra recitetur: tamen de opinione pietatis vestræ præsumpsi, vt auderem mandare vobis  scribere, quod  vobis Deo volente non erit inutile, si ipse dederit vt loquela humilitatis meæ breuis  modica dignationem vestram mereatur. Igitur quanquam, vt præmissum est, indignus fuerim,  non aliud quam omnem extremitatem meruerim, tamen Deus aut voluit, aut permisit vt nomen  officium Prælati esset super hominem huiusmodi. Et ille qui in hunc mundum venit magis pro peccatoribus, quam pro iustis, modo quoque mirificauit misericordiam suam, vt in diebus nostris peccatores sui, suique pœnitentes de tantis  tam diuersis regionibus ad Cœnobiū SS. Apostolorū confluerent, ipsaque Ecclesia Apostolico nomini  honori in Christo dicata crescēdo processisset,  fratrum multitudine,  rerum temporalium compendiis. Sed si, vt dictum est, peccatores non solum apud nos, sed etiam in aliis locis inueniunt, quo ad saluandas animas suas confugere potuerunt, infirmior sexus,  si qua femina vita seculari abrenūciata Deo seruire voluit, non opportunum locum ad hoc facile inueniunt. Visum est nobis Deo non displicere, immo eius voluntati obedire, si opportunitatem sibi seruiendi, quam, vt præmissum est, viri peccatores fuerint consecuti, feminæ quoque peccatrices ipso authore per opera mediocritatis nostrę consequerentur. Illisque specialiter delegauimus locum illum Marciniacum, quem in honore sanctæ  indiuiduæ Trinitatis fundantes ædificauimus, non de nostris sumptibus, nec de nostris facultatibus qui Christi pauperes nihil proprium habuimus, sed de hoc tantum quod ipsius largitudo dignata est impertiri. Et nunc quia in hoc mundo ea est omnium vicissitudo, vt quidam hominum sint nascentes, quidam viuentes, quidam in sepulchris, secūdum quod sacra Scriptura loquitur, dormientes. Ego vero quātum videtur, natiuitatis  vitæ tempora iam peregi,  ad vltimam sortē deueni, ad illam, inquam, fortem, quam nullus mortalium, quantumlibet sit sanus, quantumlibet sit potens, euadere potest: Et de cætero si quæ Christi pauperes ibidem de qua agitur fuerunt congregatæ, quicquid eis euenerit, quæcumque necessitas temporalis eis incubuerit, non expectant, vt sibi iam veniat solatium visitationis nostræ, vel libertatis. Quantum in me esse potuit, paterna sollicitudo,  beniuolentia paterna eis non defuit. Nunc autē iuxta illud Prophetæ Hieremiæ, Pupillæ factæ sunt absque patre, nisi vobis, Domini mei, quos hic appello, Deus inspirauerit pro ipsius amore, vicarij esse dignemini patris  procuratoris amissi. Ergo quicumque estis, qui nomine  officio mihi succeditis, vestræ misericordiæ vicem nostrā commendo, vestræ misericordiæ pro vice nostra supplico, ut de præfato loco quod ego pro posse nostro facerem si superessem, vos modo faciatis, qui facere potestis. Placeat quæso beatitudini vestræ, vt quod Christus voluit per peccatorē suum aliquo modo plantari, per successionem vestram debeat rigari, vt Deus quoque incrementum tribuat,  vobis valeat ad recompēsationem salutis æternæ. Primo sit ea causa principalis, quā  ipse Dominus in Euangelio præcipue commendat de regno Dei  iustitia eius, vt quæ vltro iugū Christi susceperunt, earum quoq. vita sit religiosa, sit ordinata,  numquam absque ea disciplina, quæ nō solum seminis, sed etiam viris multum est necessaria. Et locus ea semper permaneat cōditione qua nos eum inchoauimus,  tenuimus, vt in ipso numquam ad habitum sanctitatis puerilis ętas recipiatur, nec alia quā in qua possit probari spiritus si ex Deo sit,  si non vltra, tamen omnino, vel vsq. ad XX. annū iam peruenerit. Quod si qua est ætatis lasciuioris,  hoc ad certum fuerit cōpertum, ne huic feminarum collegio debeat coadunari, ex parte Dei omnipotentis, ex parte beatissimę,  intemeratę Virginis  Dei Genitricis Mariæ,  ex parte SS. Apostolorum Petri  Pauli, cōtradicimus, interdicimus,  anathematizamus. Et hoc decretum,  præceptum vt eo maiorem æstimationem  stabilitatem obtineat, cōfirmamus, corroboramus cum authoritate totius Ecclesiæ nostrę,  cū voto  consensu omnium fratrum nostrorum,  in Christo cōmilitonum. Iesu bone, Iesu clementissime, qui Mariam illam peccatricem post sordes  inquinamēta corporis ita honorasti, ita glorificasti, ut in resurrectione tua ipsa Apostolorum Apostola esse mereretur,  prima testis fieri resurrectionis tuæ, tu largire, tu annue, vt cum eadem Maria in illo die partem  societatem habeat, quicumque istis peccatricibus, tuisque spontaneis pauperibus solatium,  adiutorium in tuo nomine prærogabit. Et si quis eis contrarius aliquo modo extiterit,  ne in tranquillitate tibi seruire possint impedierit, si non resipiscens satisfactione digna correxerit, te vltorem, te vindicem experiatur in hoc seculo,  in futuro.