ERAT in Aruernico territorio rusticus quidam habens aluearia, in quibus examina apum melleam fauorum dulcedinem cōficere solent. Quas iam dictus rusticus aut euolare, aut emori, aut aliquo casu sibi deperire pertimescens, vsus prauo sortilegorum consilio, qui diabolica operatione, etiam de beneficiis Dei maleficia facere consueuerunt,  (quod est dictu intolerabile) ipsis quoque diuinis sacramentis per artes magicas abutuntur: accessit ad Ecclesiam,  sumpto a sacerdote (vt mos est Christianorum) corpore Dominico, illudque ore retinens, nec glutire volens, vt iam doctus fuerat, ad vnum de iam dictis aluearibus, in quo apes cōtinebantur, accessit, atque foramini quod in eo erat ore adaptato, sufflare cœpit. Nam dictum sibi fuerat, quod si corpore Domini ore retēto apibus in vase constitutis insufflaret, nulla deinceps moreretur, nulla recederet, nulla deperiret: sed omnibus integre conseruatis, de augmento fructus multo amplius quam ante gauderet. Fecit igitur vt dictum est,  ore applicito flatum ad interiora toto conatu mittebat. Cumque auidus lucri anhelitum protrahens vehementer sufflaret, ipso linguæ  aeris impulsu, iactum Dominicum corpus, iuxta vas illud ad terram corruit. Cum ecce omnis illa apum multitudo de intimis egressa, ad corpus Domini sui reuerenter accurrit, atque in morem rationabilium creaturarum de terra subleuatum, habitaculis suis cum multa veneratione, homine illo conspiciente, induxit. Quod cernens homo, aut negligens aut paruipendens quod acciderat, ad alia agenda, ad quæ domestica cura eum vocabat, gressum conuertit. Sed dum iter ageret, repentino, , vt ipse post narrabat, intolerabili timore turbatus, se nequiter egisse tandem mente sanior cogitare cæpit. Vnde compunctus, immo vi interna compulsus, mox retro pedem tulit, atque in vindictam sceleris sui apes quarum vitam opere nefario conseruare voluerat, superiniecta multa aquæ violentia, enecauit. Quibus extinctis, dum intima fauorum, quos sibi recondere  conseruare volebat rimaretur, ecce, mirabile dictu, conspicit corpus Dominicum, quod ex eius ore lapsum fuerat, in formam speciosissimi pueri veluti cum recens nascitur immutatum, inter fauos  mella iacere. Ad quod miraculum vt dignum erat, stupefactus intremuit, sed quid inde agere deberet aliquandiu hæsitans, hoc apud se inuenit consilium, vt eum in manibus accipiens, ad Ecclesiam deferret,  quia sibi exanimis videbatur, nullo sciente solus Deum puerulum tumularet. Quod dum agressus esset, eumque in manibus sumens ad Ecclesiam quasi secreto tumulandum portaret, subito ab indigne ferētis manibus inuisibiliter ereptus, disparuit. Quæ nuper gesta, ipse quidem ita per ordinem proprio presbytero, presbytero autem suo Claromontensi Episcopo, ille vero mihi, ego quoque omnibus istud legentibus scribendo intimare curaui. Nec vero tanti piaculi ex toto in posterum dilata vltio fuit, sed in breui locus ante populosus, vario casu habitatore pereunte, in solitudinem redactus est.