Leo episcopus, servus servorum Dei, dilectissimis fratribus et filiis, videlicet archiepiscopis atque eorum suffraganeis, Guidoni ecclesiæ Lugdunensis, Teutoloni Turonensis, Gerunco Bituricensis, Gerlanno Senonensis, Artaldo Remensis, atque successoribus eorum in perpetuum. Sicut vestra fides et pietas non ignorat in tantum Christus, dominus noster, sanctam ecclesiam dilexit ut eam proprio sanguine compararet, quam et cœteris quidem apostolis et eorum successoribus commendavit, sed maxime per ipsorum principes beatissimos Petrum et Paulum hanc disponere decrevit, quorum successores tam in hac sancta sede quam ubique terrarum quicunque ex fide vixerunt, eandem, quisque in suo tempore, juxta apostolicæ institutionis formam regere studuerunt, sed, ut considerantibus palam est, in his nostris diebus tempora periculosa venerunt et, frigescente caritate, nimium superabundat iniquitas, ita ut rerum ordo totus pene turbatus sit et nullus jam locus religioni restare videatur; nos vero, quod nimis dolendum est, nec ex adverso ascendere nec impietatem reprimere certamus, sed quicquid illud est, quod religioni adversatur, clausis mentalibus oculis, negligenter transilimus. Porro quamvis inertes et desidiosi nostram negligentiam minime pertimescamus, ignorare tamen non possumus quod de nostra villicatione Deo rationem reddituri sumus. Quapropter, carissimi, nitamur, quantum per divinam gratiam possumus, ut a custodienda religione vel piis actibus ex toto vacui non inveniamur. Ut autem ad rem veniamus ob cujus occasionem ista dicere cœpimus, intimatum est nobis etiam et certa verissimaque relatione comperimus quod filius noster Odo, venerabilis abbas ex monasterio admodum reverendo vocabulo Floriaco, quod est in honore sanctæ Dei genitricis Mariæ et sancti Petri constructum, ubi requiescit egregius pater domnus noster beatissimus Benedictus, decus videlicet gemmaque monachorum, regularem conversationem ex traditione suorum prædecessorum tenere aliquatenus cum suis fratribus inibi Deo servientibus videatur. Hunc ergo ordinem in prædicto loco, Deo favente, aliquatenus, ut audivimus, reflorescentem, toto nisu, in his quæ ad nos pertinent, refovere decrevimus, et idcirco hanc apostolice auctoritatis epistolam, vice beati Petri apostolorum principis, quam tenere, quamvis indigne, videmur, vestræ fraternitati pro eodem filio nostro Odone et eisdem monachis dirigimus, obsecrantes et præcipientes ut, sicut de nostra communi obedientia necne sollicitudine confidimus, subvenire illorum necessitatibus, in his quæ ad curam pastoralem pertinent, non negligatis ubicunque autem hæc unanimis in Dei servitio fraternitas idemque locus jam, Deo largiente, tam in religione quam etiam in prœdiis et in villis, spatiatus est et excrevit, si aliquis violentus et rapax inquietare aut ipsas res diripere villasque maxime de his quæ hic inseruntur, id est de Patriciaco cum omnibus appendiciis suis, et de Caput Cervio cum appendiciis suis, de Tauriaco etiam, et de Diaco cum appendiciis eorum, et de Arminicurte cum appendiciis suis, et de Cameron, et de Evera cum omnibus adjacentiis suis, et de Castellione cum omnibus adjacentiis suis, et de Valliaco cum omnibus adjacentiis suis, et de Vinolio cum appendiciis suis, et de omnibus rebus quæ ad ipsos sacros monachos pertinent infringere temptaverit vel præsumpserit, rogamus et precipimus episcopum in cujus diœcesi factum fuerit ut illum quisquis fuerit mea, per exemplar hujus epistolæ, vice suaque commonitione conveniat, et si poterit corrigat et emendet, et, siquidem emendaverit, gratiam et communionem intra sanctæ matris ecclesiæ gremium ei permittimus. Sed et, si rebellis et improbus, nostra vestraque commonitione despecta, emendare noluerit, vice beati Petri præcipimus quatenus illum furem et violatorem sanctæ Dei ecclesiæ omnes supranominati cum vestris coepiscopis sub anathematis vinculo innodetis sitque pars ejus cum Dathan et Abiron, quos terra propter illorum superbiam vivos absorbuit, et cum Juda proditore, qui Dominum pretio vendidit, fiantque filii ejus orphani et uxor ejus vidua, parvuli transferantur filii ejus et mendicent et ejiciantur de tabernaculis suis, scrutetur fornerator omnem substantiam ejus et diripiant alieni robur ejus, non sit illi adjutor, nec sit qui misereatur illi et iterum omnes qui dixerunt «hæreditate possideamus sanctuarium Dei, Deus meus pone illos ut rotam; sicut ignis qui comburit silvam et sicut flamma comburens montes», persequatur Deus et «adimpleat facies illorum ignominia ita ut conturbentur et erubescant et confundantur et pereant», sintque maledictiones illæ super eum quas Dominus super filios Israhel, si eum audire contempserint, per Moysen promulgavit sitque «maledictus in civitate, maledictus in agro, maledictum cellarium ejus, maledictus fructus ventris ejus, fructus terræ ejus, maledicta armenta boum ejus et greges ovium ejus, maledictus ingrediens et egrediens», disperdat illum Dominus fame et siti et egestate, febre et frigore donec pereat, tradat illum Dominus corruentem ante hostes ejus, sitque cadaver ejus in escam cunctis volatilibus cœli et bestiis terræ, percutiat eum Dominus ulcere pessimo, scabie quoque et prurigine, amentia ac cœcitate ac furore mentis, palpet in meridie sicut palpare solet cœcus in tenebris et sicut Dominus beato Petro ejusque successoribus, quorum vicem, quamvis indigni, tenemus potestatem dedit ut quodcumque ligaverint super terram ligatum esset et in cœlis et quodcumque solverent super terram solutum esset et in cœlis, ita illi si emendare noluerit cœlum claudimus et terram ad sepeliendum abnegamus et demergatur in inferno inferiori, solvat ibi quod gessit usque ad «novissimum quadrantem». Hanc sane epistolam non solum episcopis sed etiam abbatibus vicinis qui sub hac norma regulariter degunt quam Dominus per beatum Benedictum sanxit dirigimus, ut si forte confusus paucorum excommunicationem episcoporum contempnandam stultus ille putaverit, saltim calumpnia multorum ejus impietas frangatur et «membra que pro invicem sollicita fuerint» firmius atque robustius in Christi corpore teneantur. Hanc autem nostram per quam vobis loquimur epistolam sigillo apostolicæ auctoritatis insignimus et in cœnobio domni patris Benedicti ei conservandam tradimus.