Sacrosancte ecclesie Sancti Vincentii martiris que est constructa infra ambitum meniorum Matiscensium, cui domnus Walterius presul preesse videtur. Ego Ermengardis femina considerans scelerum meorum enormitatem ut pius Dominus, predicti martiris interventu placatus, animam meam a penis inferni eripiat et eterne beatitudinis munere donet, concedo quasdam res juris mei sitas in pago Matisconense, in agro Idgiacense, in villa Verchisoto. Sunt autem he res: mansi cum domibus, vineis, campis, pratis, silvis, aquis, aquarumque decursibus, et molendino uno quod est ad villam que dicitur Septem Molinis, et precipue silve. Que omnia senior meus Udulricus dudum contulit et scriptum michi fecit, ut cuicumque dare vellem predium hoc, in mea esset potestate. Itaque, pro illius anime remedio necnon filii mei Udulrici, has res predictas Sancto Vincentio tribuo cum omnibus rebus ad hoc predium pertinentibus, ut ab hodierno die rectores Sancti Vincentii teneant et possideant, et quicquid sibi libuerit in Dei servitio faciant, nullamque calumniam patiantur ab heredibus senioris mei vel a meis. Si quis autem hoc testamentum calumniare presumpserit non valeat sed ad nihilum molitio ejus redigatur, et ipse in hac vita positus omnibus subjaceat maledictionibus. Preterea jam dicte ecclesie tribuo mansum unum, cum silva et campis et pratis, situm in pago Lugdunense, in agro Respiacense, in villa Montis, dicitur autem silva Pireta; terminatur a mane terra Sancti Vincentii, a medio die via publica, a sero terra ejusdem Ermengardis, a circio via publica.