In nomine summe et individue trinitatis ac vivifice Deitatis, ego Achardus, alme Lingonensis eclesie, pastor eximius, notum fore cupio omnibus, presertim eclesie nostre filiis et fidelibus, quia, dum in gremio matris ecclesie nobis a Christi conlate, diebus sancte sinodi sinceriter residerem, et pro virium nostrarum qualitate negocia ejusdem ecclesie quatinus, Christo aminiculante, una cum consilio et ortatu nostrorum fidelium utrorumque scilicet et ordinum, ad meliora proveherem ordinabiliter investigando perquirerem et rationabiliter tractando investigarem, inter plura que tunc temporis inibi, Deo authore, decernendo stabilivimus et statuendo decrevimus, ecce adierunt serenitatis nostre obtatus, quidam nostri fideles Agano, miles inclitus, et archipresbiter noster Simeon, humiliter nostram efflagitantes dignitatem, et flexis poplitibus nostram exposcentes mansuetudinem, ut altare Sancti-Martini cum decimis sibi aspicientibus, quod est situm in comitatu Tornetrinse, et in villa Chichiviaco constructum, quibusdam monachis Sancti-Petri Flaviniacensis cenobii, videlicet prelato ejusdem cenobii Adraldo et ipsius nepoti Miloni, ex quorum videtur esse providentia, per testamentum nostre largitionis pie et misericorditer conferre, et justo moderamine condonare non dedignaremur. Nos vero, eorum utillimam efflagitionem, devota mente suscipientes, et aures nostre celsitudinis illorum obsecrationi adclinantes, desiderium illorum ad perfectum ducere maluimus, consentientes prelibatis monachis Adraldo et Miloni, supra inserte ecclesie altare, nostris clericorum ac laicorum faventibus fidelibus, ea auctoritate ut predictum altare cum suis decimis subjectum sit perpetualiter predicto cenobio Sancti-Petri Flaviniacensis. Ipsi vero monachi, Adraldus et Milo, quamdiu eis vita superstes fuerit, usum fructuarium ex eo percipiant, ipsamque ecclesiam instruere et in divinis cultibus erigere studeant, nostrum quoque memoriale et omnium sancte Lingonensis successorum memoriam, opportuna cum oratione agere non pigeant, debitumque synodale quod ecclesie S. Mammetis debetur, paratam videlicet et eulogias, nobis nostrisque successoribus, statutis temporibus, persolvere non tardent. Statuimus ergo ut post finem illorum migrationis, ipsum altare fine tenus et perpetualiter subjectum predicto cenobio maneat, et fratres ejusdem loci summa cum stabilitate illud teneant, et nostrum memoriale et successorum nostrorum, sicut supra exaratum est, agere non tardent, salvo Sancti-Mammetis obsequio. Denique in Deum et propter Deum contestamur et anathematis vinculo alligamus hujus paginule instituta corrumpentem, aut violare cupientem, ut hoc donum nostre largitionis firmior et securior perseveret, et hanc institutionem, nostris manibus et omnium clericorum ac laicorum corroborationibus, stabilitam, sancta synodus recognoscat. Signum ACHARDI episcopi, BERALDI prepositi, ARNALDI dec., THEUDONIS arch., ERMANNI, SIMEONIS diaconi, UGONIS, GUIDONIS, MILONIS abb., GODSEL march., WIDRICI, INGELUINI, STEPHANI presbiteri, AYMONIS, AYRARDI, FRAMERICI archipresb., ALECTORII, ALDEFREDI. Ego BRUNO episcopus, precatu domni Amadei abbatis, relegi et laudavi; Lambertus prepositus. Ego in Dei nomine LAMBERTUS, quamvis indignus episcopus, postea subscripsi; AYRARDUS archidiaconus. Tunc postea, HUGO episcopus, hoc scriptum relegit et confirmavit. Ego WILENCUS, levita indignus, ad vicem RAHERII archicancellarii, hanc scripturam scripsi et datavi VI id. april., regnante Lothario rege, anno XII.