Carta Dalmacii Borbonensis. Notum sit omnibus tam praesentibus quam et subsequentibus quod ego Dalmacius Borbonensis dono Deo et Marciniaci monasterio atque ancillarum Dei ibi degentium collegio, quod videlicet monasterium a fundamentis in paterna haereditate aedificavit vir vitae venerabilis avunculus meus domnus Hugo abbas Cluniacensis qui illud pie regit atque disponit, de mea haereditate unum mansum ad Quatirs dictum. Hanc autem donacionem facio pro animae patris mei et matris meae in eodem monasterio degentis, et meae ac omnium parentum meorum seu omnium fidelium christianorum vivorum et defunctorum remedio. Et licet, ut dixi, haec pro omnium faciam salute, tamen mulam unam valentem centum solidos accepi a domno Seguino, domni abbatis camerario et loci ipsius propriore, et bonas pelles accepit filius meus Falco, qui laudavit donum et confirmavit, et facti testis existit. Sunt praeterea et alii testes qui huic facto interfuerunt: Gaucerannus miles de Maringiis, Rodulfus domni abbatis famulus, Witbaldus ipsius villae praepositus. Quod si quis huic dono contradicere vel aliquam calumniam contra illud inferre voluerit, sciens quod nihil justitiae in eo, quia mea haereditas est, habeat, non vindicet quod reliquerit sitque anathema, maranatha et a coetu sanctorum segregatus, iram Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli, sub quorum tuitione locus ipse est, incurrat, nisi digne satisfactione et emendatione errata correxerit.