Beatae Virginis Magnantiae, Fratres carissimi, anniversarium diem celebremus, atque ad laudes creatoris omnium Dei persolvendas, excluso corporis somno fibras agiternus cordis. Cum enim solemnitates sanctorum veneramur, illius magnalia loquimur, cujus muneris largitate suis cousultum est famulis non ambigitur et quod meruerit justificari, et pro meritis probabilis vitae laudari atque glorificari. Nos autem qui procul ab eorum meritis distamus, nec digni laudatores eorum esse conjicimur, nisi tantum modo ex misericordia pii redemptoris ad eorum impetranda merita similiter convertamur, et in eorum laudibus gratulemur. Consona voce proclamantes Gloria in excelsis Deo et in terra pax hominibus bonae voluntatis. Cujus bonae voluntatis flamma ita sacra virgo Magnantia olim extitit efflagrata ut pro nanciscanda beatm pacis gloria caducas hujus seculi spernens divitias, et exspoliata veterem hominem cum actibus suis novum indueret hominem Jesum Christum incontaminattun secutura sponsum. Nam praelara generis prosapia exorta et inter christicolas ab ipsis cunabulis edocta disciplinis Centum Cellis urbem, quae est Italiae regionis civitas marisque contigua litori, probis illustravit actibus, almisque decoravit meritis. Hujus studium fuit conjugales contemnere copulas, ac deposito carnalis titillationis luxu, semper coelibem ducere vitam. Orationibus vacans lacrymarum imbres profundebat, et quiquid orabat, a sponso suo Christo indubitanter obtinebat: rebus locuples,spiritu pauper, ac spargebat manibus in sinu egenorum quod centuplicatum meteret in regno coelorum. Iejuniis corpus macerans instabat lectionibus, ut sic a carnis pinguedine, facilius saginaretur mente. Armis induta coelestibus, contra spirituales pugnabat nequitias, eorumque tentamenta facilius superare noverat, quia spiritum paraclitum in se habitantem habebat. Denique tantis irradiata virtutibus admirabilis fulgebat in populo digna per omnia Deo cui se voverat calcato mundo. Contigit interea Beatum Germanum Altissiodorensis ecclesiae inclitum et praeclarum antistitem, doctrina mirabilem, miraculis insignem adiisse more solito Italiae regionem. Ad cujus adventum audita nominis ejus fama festinanter accurrit Beata Magnentia utque ejus adhaerere vestigiis mereretur, illustri Beati viri libenter favit magnificentia. Quem usque ad Romanam urbem, et inde usque ad Ravennam cum aliis sanctis virginibus Camilla sciiicet, et Palladia atque Porcaria collegis suis subsecuta est tam pro admiratione signorum quae Deus operabatur per illum quam etiam pro percipiendis continue praedicationis illius verbis, quibus non desinebat reficere secum comitantium discipulorum atque turbarum utriusque sexus pectora desiderabat quoque ex vitae illius sanctitate aliquid mirabile sumere; quia hoc solent spiritualis viri, vel faeminae agere quotiescumque aut visu, aut auditu religiosorum valent vitain agnoscere. Igitur Beato Germano ad praefatam urbem venienti Clerus una cum civibus obviam concitus venit et quanto potuerunt ingressum paravere urbis : ambiunt patrem alternis agminibus et. ut per ipsum divina experirentur beneficia cernuis deplorant obtutibus singuli salutares accipiunt causas. Hi benedictione ditantur, alii consotationibus elevantur, nonnulli divinis eloquiis edificantur. Sic omnibus commune gaudium de tam praecipui patris adventatione, sed non minor subsequitur tristitia ex illius succedente languoris incommoditate, atque ex illius a praesenti vita transmigratione nam pastor egregius ut per mortem corporis finiret agonem longaevi laboris et reciperet bravium aeternae remunerationis paulatim coepit sentire molestiam aegritudinis, et debilitari viribus corporis divulgatur passim per Italos pastoris languor, et crescit in onmibus non infimus moeror. Hinc inde omnes ad ejus obsequium confluunt pastores cum gregibus, greges, cumt subditis ordinibus regina Placidia gubernatrix, Romani imperii post obitum Valentiniani Majoris cum ducibus, duces cum militibus, patres cum filiis, matres cum filiabus, domini cum servis, matronae cum ancillis. Inter quorum catervas splendidissimas, non contemnenda aderat pauperum frequentia alta ipsius administratio pastoris, munifica non modica esse adveniebant debiles membris ut per praestanti praesulis integritatem acciperent sanitatis at Beata Magnantia indissolubilis pedissequa cum praefatis virginibus custodiebat membra aegra Beati praesulis inter tot populorum agmina ut quem secula fuerat vivum, non desereret mortuun assistebant virgineo corpori, et quibus valebant obsequiis famulabantur et excubabant ante grabatum et obitum patris concrepantes odas Davidici carminis praestolabantur horam illius vocationis. Inter haec denique spectacula felix ad coelum migravit anima, digna pro meritis receptura praemia. Post haec expletis defuncti corporis exsequiis, regina Placidia, ut ad Gallias honorifice deportaretur, et propriae civitati redderetur sapienter ordinavit. Arripiunt iter ad Gallias laborum plenum, sed ex praesentia tam sancti corporis omnibus facillimum atque jucundissimum. Gradiebatur cum illis Beata virgo Magnantia cum suis comitibus, quia hoc totis desiderabat affectibus ut quem secuta extiterat in terra ipsum post solutionem carnis subsequi mereretur ad astra : Idipsum et aliae virgines sanctae flagrabant, quoniam abdicatum mundum habentes, una cum illo ad Christum spem gloriae suae ire cupiebant imitatorem Christi imitabantur et illae ut possent implere mandatum Evangelii : Qui vult venire post me abneget semetipsum et tollat crucem suam et sequatur me. Beatus Germanus quippe atque cum ipso sanctae Virgines post Christum ambulantes abnegaverunt semetipsos, quia nullam mundanarum rerum gloriam secum retinuerunt, nullam in carne sua siverunt peccati regnare lasciviam. Et hoc fuit illis post Christum portare sui corporis crucem, quia cum vitiis et concupiscentiis dimicantes compescuerunt semetipsis mali desiderii furorem, et idcirco in morte sua meruerunt justificari. Et apostolus dicit quia quos praedestinavit et quos justificavit hos et magnificavit. Nam qualiter hae sanctae virgines sint in illis magnificatae declarant in terris basilicae in quibus venerantur earum sanctae reliquiae : etenim per illas ibi fiunt divina miracula ut patescat quod fideliter impleverint legis mandata. Interea praeclara natalibus, sed sanctis praeclarior actibus Beata Magnantia, exanime beati viri corpus ardentissimo amore prosecuta, ne diutius differretur ab ipsius praesentia meruit consequi, ipso ut reor pastore intervemente, atque divina gratia opitulante. Nam approximante deferentium glebam corporis turba ad locum in quo ibat Beata Magnantia moritura, eadem languore corripitur; sed licet gravi artuum molestia opprimeretur infirmantium quandiu potuit viam itineris quam coeperat implevit. Tandem perventum est ad locum qui Cordensis nuncupatur ibique finem dierum accepit; animum coelo insinuans, et corpus terrae commendans. Quod si quis lector requirit quorum diligentia ibidem virgo sepulta sit, respondendum est eorum procul clubio qui sacrosancti corporis Germani antistitis vectores existebant, et eamdem Beatam Virginem in suo comitatu admirabile jubar sanctitatis ferventem sacram habebant. Denique factum est ut phoebea lampade multorum curricula annorum perlustrante illius almae virginis ab humanis cordibus memoria laberetur, adeo ut nec ulla nominis illius recordatio in aliquo viveret, nec sepulchri ejus certa ostensio pateret, tamen secundum morem illius temporis super ejus tumulum lapis impositus longitudinis atque latitudinis sepulturae illius formam exprimens et quoniam loci illius nemo ei at habitator (forte enim post obitum virginis barbarica crudelitate illic garriente qui tunc erat habitatio hominum factus est solitudo) excreverant illic plurima cum vepribus arbusta vix aliquibus humanis usibus apta, pecoribus tantum congrua, ubi crebro advenientibus animalium armentis et gregibus ad carpenda frondium pabula, pastores delectati pulchritudine illius lapidis super accubare soliti erant. Factum est autem cum coelestis dispositio vellet revelare beatae illius virginis meritum, atque sacratissimum pignus; ad commune hujus saeculi gaudium atque profectum coepit lapis ille quodam arcano inflammari igne ac pastoribus algore hiemis frigescentibus, cum more solito desuper quiescerent exile caloris fomentum subministrare, aestatis vero tempore cum solis vehemens ardor et maxime meridianis horis terram adurit et. ad umbracula arborum opaca tam homines quam animalia cogit, accedentibus pecorum custodibus vel etiam secum transeuntibus viatoribus aliquantisper pausare cupientibus tantum frigoris blandimentum aestuantibus fundebat ut continuo refrigeratis artubus multipliciter delectarentur, ei (tanto?) muneris jucundi alacres regrederentur. Fiebat quoque illis ei non infima admiratio attonitis atque dicebant quid est hoc quod noviter advenisse cognovimus. Enim vero admirabile est minus quam stupendum quod ex illo lapide nobis beneficia gemina prodeant, caloris similiter et frigoris, eademque nostris existunt contraria elementis, cujus ardor solis ex illo luminum tranquillitatibus frigoris, et in gelu pruinoso refocillamur vapore ignis, et certe prodigium forte hoc dicere indubitanter possumus quia neminem nostrorum veteranorum talia referentium cognovimus. Haec vero secum revolventes et in .publico clamantes jam facti divinarum mirabilium praecones audientium mentes ad ea experienda animabant : explorabant ergo quod audiebant et cum ipsi opera Dei fierent (viderent?) ipsum quatenus hoc comparare possent, precum importunitate pulsabant et pulsando aperiebant siquidem superna clementia volens differe cui revelaret sua felicissima virginis venerabilia pretiosi corporis pignora inspiravit cuidam homini quod debet et ad natalem sanctae Palladiae proficisci … viae labore fessus post solis occubitum ad sanctae Magnantiae devenit sepulchrum cogitans de necessitate hospitii et necessitate quietis, cum non inveniret ubi se tutius illa nocte committere posset, infra viret a aspicit eminus lapidem sepulturae quo pergens, atque desuper in nomine Deificae trinitatis de cibo quem gestabat quantulumcumque refocillavit. Stupenda ratio Refectus est et solemni die ad quam gradiebatur sollicitus ut se. sopori daret, membra super eumdem lapidem prostravit, ut persiecum os capitis cujusdam animalis quod ibi albescens juxta se vidit ac levavit, suoque capiti supposuit, et nesciens quod coluber intus lateret soporatus est. Tunc in somnis illi visum est. quod Beata Palladia ad accersendam sanctam Magnantiam veniret et quasi blande illam increparet, dixit : Cur dilecta soror ad divinas meae festivitatis odas persolvendas more solito non adfuisti? At illa quia, inquit hospitio ad te eunsi detenta sum, quia si illuc abiissem latentis in cauda hujus capitis serpentis hic jugulos funebres excepisset : illa vero continuo haec responsionis subintulit affamina : Bene plane egisti soror, quod ea quae vivens in carne gratanter exhibuisti in mortis somno depressa hospitalitatis munera coelestis implesti. His peractis recessit at ille mox peregrinus evigilans mature surrexit, ac super quem nocte quiescebat lapidem parumper resedit, curiose pertractans et notans nomen suae hospitis. Coenical vero suum non est ausus attingere, nec in eo hospitanti laqueum mortis, intendere animadvertens patientiam, modestiamque tantae virginis quae et sic sopitum hominem ab inimicitia protexit, ilumque veneficam ore gestantem sagittam ante sui familiaritatem sepuchri non abegit. O divina clementia. O incomprehensibilis Majestas, quae non dormis, neque dormitas sed semper tuos custodis Israelitas. Surgit homo a sereno thoro et referens Deo gratias aurora flammivomos vibrante radios publicum arripit aggerem atque ad viciniorem protendit quam intuetur villam. Compellit omnes ac utrum vita alicui horum illic sepulti nota sit persona homines siscitatur. Fatentur omnes non nominis habere notitiam, aut si ibi aliquando tumulatus fuerit penitus ignorare. Hoc non sunt obliti quod a pastoribus soliti erant audire et quod ipsi pro se non sunt pigritati probare. Tune ille laudans domini pietatem detegit per ordinem quam viderat visionem nomen dicit et quantum morsum evaserit, viperum omnibus date fecit, festinant ad tumulum inventoque in caverna capitis colubro crudeli et visione effecti sunt narratores. Deinde et hoc popularis rumor in tantum passim excrevit ut in omni illa regione omnibus generaliter fuerit notum, et ex cognitione vocabuli sacrae virginis et ex manifestatione illius sepulchri. Tunc omnes pagi illius sacerdotes et clerici communi consilio atque decreto : peracto jejunio accedunt venerabiliter ad locum tumuli : cumque defossum humo illud tentarent a gremio terrae in sublimi extollere corpusculum. Nulli clavium argumentis valuerunt nec aperire. Quod factum renuntiantes cum magna admiratione pontifici qui tunc erat Aeduensi : praeceptum est ab illo quatenus super ejus urnam oratorium fabricaretur : quod constructum dedicatum est in honorem sancti Pancratii martyris : ubi cum multa per ejus merita ostenderentur signa postea a religiosissimis Dei cultoribus bono animo tractatum est quo si illi beatae virgini placeret deberet se transferre una cum suo tumulo in planitiem quae adjacet eminenti rupi, quia habilior ac honestior videbatur ibi locus esse ad erigendum amplioris basilicae statum, omnes unanimitatis tenore cum orationibus id fieri posse requiverunt, quaesitumque operari tentarent et hinc postulationibus ad Deum, accesserunt ad tumulum sacri corporis, arreptisque rostris, et sublata quae illud tegebat terra absque difficultate sarcophagum efferi illuc non sunt prohibiti : attamen illud cum haud procul ab ipsa capella deportatum habuissent, tanta ponderis gravitate extemplo defixum est, ut nequaquam ultra movere posset. Tune intelligentes tale omne ex Dei voluntate contigisse, effodientes ibi humum, paraverunt fossam, ibique cum hymnidicis laudibus et melodiae concentibus illud deposuerunt, et desuper ecclesiam in honore Beati Petri Principis Apostolorum ex redditibus propriis atque denariis fidelium ac Deum timentium Christianorum fabricaverunt. Postea vero quanto omnipotens Deus ibi per ejus merita ostendere dignatus sit miracula, mortalis nunquam exprimet lingua : ibi infirmi medelam, tristes consolationem, fessi quietis refrigerationem accipiunt, praestante Domino nostro Jesu Christo, cui est honor et gloria in saecula saeculorum. Amen. His igitur de vita et actibus et revelatione gloriosi corporis sanctae Magnantiae breviter digestis, et memoriae commissis, quae de miraculis ejus audire potuimus fideliter accedamus. Nec pigeat lectorem aurem avertere a nostra narratione, quia nequaquam aliud scribere nobis fuit velle, nisi ea quae fideli et veridica audire valuimus relatione haec quoque vilibus committendi litteris nulla alia exstitit animi intentio, nisi ut minus intelligentium mentes erigantur melius ad amorem Dei nobisque in hoc opere laborantibus, et ad solemnem diem convenientibus desiderata praeparetur regni coelestis retributio. Amen. 