Guilemus, Dei gratia sanctæ Bisonticensis æcclesiæ archiepiscopus, venerabili patri donno Pontio, Cluniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Pastoralis officii est ut evellat et destruat, ut disperdat et dissipet, ut edificet et plantet. Quia ergo ad hoc nos prefecit populo suo omnipotens Deus, ut vineam Domini Sabbaoth disciplinis regularibus excolamus, ut vicia evellere, superflua destruere, virtutum quoque plantaria inserere studeamus, dum hoc viribus nostris sine coadjutoribus adimplere non possumus, oportet nos agricolas, peritos virtutum viros, undecunque conducere, qui usque ad vesperum viriliter laborantes, ad ubera nostræ consolationis sub umbraculo divinæ protectionis confugiant, et nobiscum labores manuum suarum manducantes æternæ beatitudinis denarium sibi et nobis adquirant. Et quoniam Cluniacensis æcclesia pre ceteris Galliarum æcclesiis hujusmodi spiritalis agriculturæ peritissimos agricolas et multo plures habere cognoscitur, venerabilis fratris nostri Walcherii, Gigniacensis prioris, peticionibus annuentes, Altepetrensem æcclesiam religione quondam monastica destitutam, tibi, Deo dilecte Cluniacensis abbas, sanctissimoque ejusdem loci conventui dedimus, concessimus ad inhabitandam et in religione monastici ordinis Deo auctore diligentius informandam. Actum Bisontii, in æcclesia Sancti. Johannis, laudante Pontio, Altepetrensi priore; domno Stephano, ejusdem ecclesie canonico et Bisontino cantore; domno Mainerio, decano; domno Bernardo magistro; domno Manasse archidiacono, Stephano thesaurario, Burcardo, Hugone archidiaconibus et aliis multis. Postea Cluniaci, III idus augusti, per memet ipsum in capitulo vestro interfui, et id ipsum cum his qui mecum aderant laudavi et confirmavi, salvis justiciis et debitis consuetudinibus nostris. Nunc quoque per presentis privilegii paginam prefatam Altepetrensem æcclesiam vobis vestrisque successoribus, cum omnibus appendiciis suis, laudamus, concedimus et confirmamus, salvis, ut prediximus, justiciis et debitis consuetudinibus nostris. Sane si quelibet in crastinum persona potens vel inpotens hujus nostri privilegii paginam sciens contra eam temere venire temptaverit, donec satisfactione congrua emendaverit, aliena a corpore et sanguine Domini fiat, et in extremo exagmine districte ulcioni subjaceat. Conservantibus hec, pax et tranquillitas. Amen.