In nomine sanctæ et individuæ Trinitatis. Noverint et præsentes et posteri quod ego, Humbaldus Blancus, pro mea et antecessorum meorum patrisque mei salute, dedi sanctæ Mariæ et sibi servientibus monachis, terram de Polliaco et terram de Charento, et planam et nemorosam, et servos et ancillas et liberos, aquas et piscarias, et quidquid omnino habeo in eadem terra absque retentione ulla, excepto filio Guidonis Bernardo; tali conventione ut si morerer in via Hierusalem, monachi ex toto omnia possiderent, si vero redirem, si voluntas mea esset, redimerem. Quod si non redimerem, monachi imperpetuum possiderent; quamdiu autem quicquam reddendum esset de censu, reciperent monachi omnes exitus qui de supradicta prodirent terra. Et hoc in eleemosynam dedi, pro salute animæ meæ et antecessorum meorum. Hoc laudavit Matheus, filius meus, et Rainaldus et Hugo et filia mea Elisabeth. Hujus rei testes sunt, ex parte mea, Bernardus Bonus-vassaldus, patruus meus, Humbertus Burellus, Narduinus Chasera, Bernardus de Luisiaco, Hugo prepositus Duben, Clemens prepositus de sancto Boneto. Ex parte monachorum Letericus de Chalento, Rodulphus de Bosco, Bordinus de Castello Novo, Adelelmus prepositus de Charitate, Archimbaldus, Rodulfus de Sulliaco, Boynus Aimericus, Rainaldus prepositus de Nivernis, Rodulphus Martinus. Sciendum vero est quod inde accepit a monachis idem Humbaldus Blancus mille trecentos solidos et unam marcham argenti quam uxor ejus habuit de laude. Acta sunt hæc regnante Philippo Francorum rege.