Sanctus Oddo primus, Abbas secundus, incepit regere anno nongentesimo vicesimo sexto; rexit annis xvij. Iste Venerabilis Oddo ex militari Francorum prosapia carnis originem duxit, sed magis luce fidei, quam natalium claritate resplenduit. Qui emenso pueritiæ spatio, cum in pleniorem adolescentiæ gratiam formaretur, Clericalibus studiis futurus clericus seruiebat. Et tandem promotus in Canonicum in Ecclesia sancti Martini Turonensis, in tantam animi sublimitatem excreuit, vt gloriam  superbiam vitæ huius, humilitatis pede calcaret. Carnem suam amator ieiunij tanta cibi raritate curabat, vt dimidia panis libra suam per dies singulos inediam sustentaret, necessitatem sitis,  faucium aridam siccitatem aquæ sobria perceptione mulcebat. Eum circa se inhumanum, eum in se solum expauesceres sæuientem. Quod miraculo proximum in illo erat, nec virtutem animi crebra ieiunia, nec in membris eius cādidam venustatem lectisternia dura soluebant. Indeficiens sanctitas in viro Dei, illæsa in eo  integra mēbra seruabat. His diebus honestus iuuenis, succensus amore discendi, Parisium adiit, studendi gratia primam sedis regiæ ciuitatem. Ibi Remigius Antissiodorensis vir prædicabilis,  thesauros scientiæ tunc temporis habens, moderandis  regendis studiis insudabat. Huic adhærens Oddo hunc habuit in liberalibus multo tempore præceptorem, sub quo valde proficiens, ad magnæ sciētiæ cumulum euolauit. Quo tempore gloriosus iuuenis Oddo quadam die, hiemis tēpore, in atrio Ecclesiæ pauperem nudum,  miserabiliter algescentem inuenit, cui compassus tunica sua latenter se exuens, frigoreticum inuestiuit. Quo peracto ingressus est ad cōdiscipulos, sed frigoris inclementiam vltra non sustinēs, redire ad lectulum, rigoris asperitate cōpulsus est. Iam cubiculi primas partes attigerat, cum in eius medio se reponens, repositam auri libram incurrit. Intellexit iuuenis cœleste donum. O virtus scholasticis disciplinis hactenus inexperta! Philosophus heremita Deū suum, quem apud Socratem  Platonem inter aureos rationis  eloquentiæ flores non inuenerat, nudum in nudo paupere comprehendit. Commodauit Domino ad vsuram,  pro vili tunica magnum auri pretium reportauit. Regressus a studiis homo Dei, Concanonicorum suorum instantia cogebatur, vt Moralia in Iob, quæ nimis in prolixam longitudinem fundebantur, breuiore compendio coarctaret. Non esse suarum virium quod petebant, nec sibi licere humiliter respōdit, operis tam egregij famosam imminuere quantitatem. Sed finaliter precibus eorum deuictus, sancto Gregorio Papa cum Sāctorum cuneis detrahente pennam vnam, quæ in ipsius auricula inhærebat, porrigens eam Oddoni, Accipe, inquit, frater hanc pennulam,  opus tibi a fratribus iniunctum aggredere. Qua certa visione commonitus beatus Oddo Librum Moralium instaurauit, qui adhuc apud nos est. Deinde ipse venerabilis Oddo cum beato Addegrino tunc milite sæculari adierunt Bernonem Abbatem Balmensis Cœnobij, qui eos suscepit more hospitum,  tandem vterque ibi perpetuo militaturi, cœleste cingulum sibi assumpserunt. Quo assumpto idem Oddo perseuerauit de virtute in virtutem ascendens, qui ante habitum religionis fuerat. Et quia pietate  mundicia specialius eminebat, visum est Abbati eius puerilem scholam Oddonis prouidentiæ posse committi. Iniungitur ei officium, nec recusat:  ætatis infirmæ difficilem curam suscipiens, puerorum inuigilat disciplinæ. Cui contigit quadam die, vt micas illas, quæ supererant ante eum, non collegisset, raptus dulcedine lectionis, quæ in refectorio legebatur. Quas excipere pro consuetudine tamen non licebat. Vnde quid aliud faceret beatus Oddo non inueniens, micis pugillum impleuit. Qui coram Abbate se prosternens, exemicium de Oratorio pedibus sanctus aduoluitur. Animaduertit Abbas eum in aliquo deliquisse,  ductus in præsentia omnium culpam suam prostrato corpore confitetur. Porrigit manum,  negligentiæ signa daturus pugillum aperuit, micas ostensurus, sed protulit margaritas. Quas pater Abbas ad miraculum aureo textui iussit affigi, ne tantæ nouitatis memoria casu aliquo deleretur. Intuens Berno Abbas in viro Dei virtutum copiam, abundantiam gratiarum, dignum eum altiori gradu pronuncians, decreuit officio sacerdotis sacris altaribus promouendum, reclamantem tamen pro viribus,  nolentē. Extrema tamen obedientiæ necessitate compellit, aduocato Bisuntino Episcopo,  solemni consecratione præmissa Sacerdotis induit dignitatem. A quo siquidē Episcopo fuit rogatus  requisitus, vt ea quæ scripserat super Hieremiam,  quæcumque alia in libri seriem coaptaret, qui tribus Libellulis opus iniunctum explicuit, quod appellatur apud nos hodie, Liber Occupationum S. Oddonis,  apud nos est. Tandem venerabilis Berno decedens ab humanis præfecit Oddonem in Abbatem Cluniacensem, Deo pro nobis melius operante, vt domus gratiæ  virtutis toto orbe postmodū dilatanda in primo Pastore suo sanctimoniæ rundamentum,  religionis exciperet firmitatem. Qui beatus Oddo in extruendis regularibus disciplinis diligentissimus fuit. Nam cum in Galliis totus ordo  regularis obseruātia B. Benedicti penitus sopita fuisset, propter nimias eorum diuitias: paupertate  cæteris virtutibus beati Oddonis restaurata extitit. Etenim Cluniacensis Ecclesia iam perfecta, suisque partibus absoluta consecrationis gratiam postulabat. Qui aduocans Episcopum, Ecclesiam ipsam, quæ nunc dicitur Sancti Petri veteris, dedicari fecit,  fratrum Monachorum officinas construens, ipsos virtuose regebat. Cluniacensi itaque Ecclesia iam perfecta, consecrationis die ordinata, inuitatis Episcopis ad illius consecrationem peragendam, vir Dei Oddo recens Abbas delicias quas hominibus delicatis apponeret minime habens, anxietate  verecundia distrahebatur. Tamen anchoram spei suæ ad Dominum referens, immanis aper in crepusculo diei consecrationis ad Monasterium e proxima sylua deuenit: quem morti se vltro offerentem occidunt. Cuius carnes artificio coccorum præparatæ, deliciis Episcoporum satisfecerunt. Inter discipulos eius fuit Nalgodus Monachus, vitæ simplicis  honestæ, qui post decessum ipsius Sancti Oddonis, vitam  miracula eius luculenter descripsit:  qualiter Romæ apud Monasterium beati Pauli, quod ipse vir vitæ venerabilis beatus Oddo in obseruantia regulari reformauerat, libellum quem de vita beati Martini Postumanus  Gallus ediderant, Abbatis precibus correxit, obscuraque loca, glosis appositis, deduxit in lucem. Et item ad beati Martini memoriam ampliandam, cui erat deuotissimus, solennes illas Antiphonas in transitu ipsius beati Martini dicendas, ipse composuit. Quæ fere per omnem Ecclesiam celebri deuotione frequentantur, cum hymno illo solemni, Rex Christe Martini decus. Scripsit  vitam beati Geraldi, quæ apud nos est. Iste beatissimus Oddo cum cognouisset obitus sui diem, disposuit de Monasteriis sibi commissis. Et cum nihil diceret de Monasterio Cluniacensi, Monachi loci eiusdem Cluniaci orantes, vt eis de Pastore prouideret, respondit beatus pater Oddo, Cluniacum suæ dispositioni reseruauit Deus, nec nostræ ordinationi hac in re subditur ille locus. Obiit is sanctissimus Oddo, anno nōgentesimo xliiij Kal. Decembris, apud Turonicam ciuitatem,  ibi iacet in Ecclesia sancti Iuliani, quam ipse a fundamentis fieri fecit. Celebratur autem eius solemnitas apud nos XIX. Nouembris.