Raymundus secundus de Cadoena, Prior maior Cluniacensis, Abbas XXXIX, iiij. Idus Septembris anno 1400. Ioāne secundo sepulto mox a toto Conuentu in Capitulo, vt moris est, vnanimiter fuit electus in Abbatem; Et per Episcopum Cabilonensem durante substractione Papæ Benedicti xiij. virtute priuilegij ab antiquo concessi fuit ordinatus, secundum quod fuerat vsitatum  obseruatum a fundatione Monasterij per prædecessores suos, quovsque Romana Ecclesia fuit trāslata citra montes. Iacet apud Cluniacum iuxta Capellam sancti Dionysij a parte maioris altaris, qui valde bene administrauit suo tempore. Rexit annis xvj. Hic in puerili ætate constitutus habitum sacræ Religionis in Prioratu de Tornaco, Ordinis Cluniacensis, suscepit, vbi Sacrista extitit, deinde per bonæ memoriæ domnum Iacobū Abbatem, suis meritis exigētibus, Cluniacum euocatus fuit; vbi socius in Ordine, deinde Prior claustralis,  subsequēter Prior maior effectus fuit. In quo officio, videlicet Prioris maioris, viginti tribus annis cum dimidio, tanquam Religionis feruentissimus zelator, incessanter laborauit. Iste in ampliatione bonorum,  eorum recuperatione vtilis habitus est,  Ecclesiam cum omni abundantia sua toto tempore administrauit. Nam in reparationibus per ipsum factis, siue persolutionibus prædecessorum suorum, decem millia francorum libere exposuit, trecentasque quinquaginta marchas argenti in vassella tam alba quam deaurata Monasterio reliquit. Insuper multa vasa aurea atque argentea, vtpote imagines Ecclesiæ contulit. Item vnam crossam argenteam deauratam, quam emit precio ducentorum  quinquaginta scutorum ponderantem XXV. marchas argenti,  fuit domni Papæ Vrbani quinti. Item plurima  varia pretiosa ornamenta fieri fecit. Plurimos quoque libros Ecclesiæ conscribi fecit, vtpote Psalteria quæ in Monasterio sunt xij. quæ in choro affigi præcepit: vnum Antiphonarium, quod ante Cantorem poni præcepit:  multa alia magna, prout diffusius in libro Capituli cōtinetur. Insuper iste domnus Raymundus fecit fieri a fundamentis pontem magni stagni. Tempore huius Raymundi floruit domnus Guillermus de Aruernia, magnæ sanctitatis vir,  de maioribus claustri. Hic cum quadam nocte lecto quiesceret, vocem plangentis,  se multipliciter lamentantis audiuit. Vnde factum est, vt mane adueniret quidam, qui sororem suam esse mortuam nunciaret. Quem vt audiuit, Hæc est, inquit, quam nocte præterita voce plangentis audiui. Hic tantæ sanctitatis extitit, vt diabolus ipse eundem terrere conaretur. Nam cum quadam nocte ad matutinas veniret,  per claustrum ambularet, affuit  ipse diabolus, qui lucernam suam apprehendens,  eam frustatim discerpens, per claustrum quasi pro iniuria proiecit. Hic sæpe inuentus est luctare cum diabolo. Nam multotiens, vt ipse referebat, diabolus nocte coopertoria sua trahens,  eum discooperire satagens, ex altera parte  ipse retrahebat, hoc tamen non moleste ferens, sic per noctes cum diabolo reluctabat. Hic sæpe dum orationi instaret, eleuatus a terra quasi cubitis duobus visus est.