Omnibus sancte matris ecclesie filiis, tam presentibus quam futuris, Johannes, Dei gratia prime Lugdunensis ecclesie humilis sacerdos, in perpetuum. Qum que pacis sunt querere et ea modis omnibus conservare omni homini et precipue viris ecclesiasticis utile est et honestum, concordiam que inter viros nobiles Umbertum de Bello Joco, patrem, et Umbertum, filium suum, per manum nostram et ecclesie nostre virosque religiosos, prudentes et discretos Bonæ Vallis et de Cassaniis abbates, et alios tam Cisterciensis quam Cartusiensis ordinis viros, coram non modica multitudine, tam clericorum quam laicorum, facta est, scripto duximus comendandam, ne tractu temporis, vel oblivione vel perversa machinatione alicujus, possit aliquatenus interverti. Si quidem, cum primum ad ecclesiam Lugdunensem divina vocatio nos adduxit, totam terram guerrarum turbinibus et incursibus malignorum vehementer turbatam invenimus et oppressam; sed inter turbationes alias maxima putabatur tempestas illa discordia scilicet inexorabilis, quam pater Umbertus de Bello Joco et Umbertus filius ad invicem exercebant, cujus reformatio jam quasi desperata habebatur, cum a multis et maximis viris fuisset multotiens attemptata, in qua tantam operam et diligentiam adhibuimus, tam per nos quam per religiosos viros, quos ad hoc fecimus convenire, quod tandem per orationes et merita sanctorum, qui nobis cooperabantur, ad pacem et unitatem visi sunt suas inimicias reduxisse, ita quod anno ab incarnatione Domini MºCºLXXXºIIIIº, archiepiscopatus nostri anno primo, in sancto Dei Parasceve, coram sanctis viris, prudentibus et discretis, super corpus Christi et venerabile lignum crucis et sanctorum reliquias, quas produci fecimus in medium Lugduni, in ecclesia Sancte Crucis, atque juramento corporaliter imposito, firmaverunt ne decetero, vel pater adversus filium vel filius adversus patrem, aliquid machinaret quod ad exheredationem alter utrius pertineret. Et si forte alter inveniretur transgressor a fidelitate, transgressoris omnes inhabitatores terre eorum penitus absolverentur, et contra ipsum cum archiepiscopo et ecclesia Lugdunensi et ipso fidei et pactionis observatore fortiter insurgerent, et ad ipsum coercendum modis omnibus laborarent. Et tunc pater recepit filium tanquam heredem proprium et legitimum dominum post ipsum totius honoris et dominii de Bello Joco, et omnem ei fidelitatem super hoc coram circumastantibus repromisit; filius vero ei tunc hominium fecit. Nichilominus in juramento adjecit pater quod propter inimicitias, quas adversus filium habuerat, nullam hominibus terre, qui filium secuti fuerant, inferret molestiam vel gravamen, et si forte hoc faceret totum ab archiepiscopo qui pro tempore esset et ab ecclesia nostra commonitus emendaret; et ita per manum nostram reddidit filius patri terram, quam in manu sua habuerat ex majori parte et tenuerat; et remisis penitus injuriis hinc inde sine dolo et fraude, que ab aliquo homine in his que preposita sunt intelligeretur, maxime cum alter alteri, sub eadem cautione, firmiter repromitteret quod si forte aliqua suggestio perversa, vel ex parte patris ad filium, vel ex parte filii ad patrem, per aliquem hominem preferretur, nulla ei fides ab alterutra parte haberetur, nisi sufficientibus posset probationibus quod proponeretur edoceri, nos autem et capitulum nostrum promisimus eis quod si forte alter lederet alterum contra compositionis observantiam, lesum et pacis observatorem bona fide juvaremus et ad alterius injuriam vindicandam sollicitudinem impenderemus et operam diligentem. Et ut hoc clarius ad presentium et posterorum noticiam preferretur, presentem inde cartam fecimus in majus testimonium cunctis eam inspicientibus et audientibus sigilli nostri munimine roboratam; et ut ei fides certior habeatur sigillo etiam ecclesie nostre eam precepimus insigniri. Datum per manum Gaufredi, notarii nostri.