Hugonis magni temporibus, Lamberto Allobrogum Comite, Letaldus miles, Teduini Gordonensis Castri patruus, Burgundiam petens, prædicto Lamberto, atque Bernardo, cognatis videlicet suis, sese commisit; quorum gratiam adeptus plurima sibi contulerunt, è quibus quædam suo aquisiuit labore. Horum ergo temporibus, Aruerni fines suos progressi, Burgundiam irruunt, agrosque vastantes, cuncta diripiunt, sicque patriam redeunt. Quibus iam tertio maturantibus, remeare fama Allobroges peruolat, quos potentes conturbat, Lambertum, nec ne Bernardum, in bellis Dei dono semper victorem, in prœlium concitat. Qui insimul venientes, conuocatos quosque suorum potentes, consilium ineunt, quid sub periculo omnium foret agendum, quemve tanto malo mitterent obuiandum quorum vna sententia Bernardum proclamat, ducemque sibi fieri flagitat. Eorum ergo petitionibus, Lambertus lætus adsentiens sic factus, Bernardum exorat. Maxima, vt vides, fidissime meorum, nos vrget necessitas, nostris obuiare hostibus: sed qui nostrum præferat insigne, aliquem expertum nos primum oportet constituere; vnde, quia tua nobilitas, sæpe in talibus est Dei dono experta, petimus nostrorum te ducem fieri, succurrendumque tantæ necessitati. Ago, inquit Bernardus, Deo gratias, qui me à tantis periculis, quotiens sibi placuit, sanum reduxit; verum his vsque huc nimium fatigatus, talia repetere iam non mouet animus, nullo modo auctum in tantis laboribus. Ad hæc Lambertus sic ait: Multa quidem ampliora quàm tua possidet nobilitas certo te permeruisse scio, quare non inuitum laborasse pœnitebit, huic si tantum non distuleris succurrendum necessitati. Bernardus inquiens sic respondit: non propter quod vestra Celsitudo expetit emolumentum qualibet peto coniuentia, præsertim cum quid summa maiestas in hoc decreuerit conflictu ignorem: sed si solita Dei clementia victorem incolumenque reddiderit, vester deliberet animus quid potissimum digne conferat. Hæc optato Lanbertus spopondens animo, Patriciacum vna petentes, Richardum, qui tunc eidem loco præerat, orationis gratia sese muniendi adeunt, oblatisque Bernardus de suis prædiis vnum mansum in Curdin villa, cum seruo atque pratis, vineis, terris cultis  incultis, aliumque, cum seruo alio, in Gentiliaca villa, in loco Renoso dicto, cum pratis, vineis, terris cultis  incultis,  vsuriam siluæ, reliquias Sanctorum, quibus in præliis iam vsus fuerat, secum defert. Tali ergo præsidio, sub Dei clementia munitus, in Burbunensi pago obuiat hostibus, confectoque prælio, propter Calamossam villam, tanta eos cæde fedauit ....... excluderentur, non amplius quam quindecim suorum amissis; ex quibus prædictus fuit Letaldus, Guido quoque, atque Harnaldus. Ad votum ergo sui potitus memoriam, gaudens remeat patriam, cum prædictis, Letaldum defferens Patriciacum; ob quorum animarum remedium, prædictus Lanbertus, siue Bernardus, quicquid dono ab ipsis possederant, vel ab aliis de ipsorum prædiis emerant, perpetualiter loco eidem vterque contulit; vnum mansum videlicet, cum clauso, in villa quæ dicitur Vetula vinea, alium in loco qui Moncellus dicitur, quem de comstabili emerat prædictus Leotaldus,  de suis hæredibus, cum vno campo inter Crosam  Guettam, quæ de Ponte montis descendit: alium mansum, in loco qui dicitur Vallis,  medietatem ponte montis,  medietatem Taxneriarum,  quicquid Guido  Hernaldus adquisierunt in fabro exardo, ad fabricam, videlicet vnum curtilium: ad Karum locum, vnum campum, cum vineis, terris cultis  incultis,  siluis,  quæcumque illis fuerunt, cum redditibus  consuetudinibus omnium rerum, sub huiusmodi voto, vt quicumque horum aliquid quæ dicta sunt infringere, vel repetere temptauerit, cum Iuda proditore, Anna  Caïpha, damnationem accipiat, cum diabolo  Angelis eius, in ignem æternum; eique, cui litem intulerit, sociante fisco, auri libras decem persoluat,  sua omnimodis frustretur repeticio. Hæc vero donatio, vt firma  stabilis permaneat, cum stipulatione subnixa,  testibus subscriptis eam subterfirmauimus. Lanbertus, Bernardus, Lethedus, Gisus, Dauid. Hildricus, Antus, Ramerius, Deodatus, Budo.