Et quia fidelitatis vel fidei eius extollēdæ causa de Iudaico regno mētio facta est, quod mente exciderat ad hoc probandum pertinens, referatur. Hoc enim in ipsis  de ipsis Iudæis probari contigit. Accesserat, vt supradictum est, nouiter ad Prioratus sancti Martini curam administrandam,  inter cætera negotia, debita monasterij ipsi a fratribus proponebantur. Requirēs ille creditores, quosdam ex ipsis Iudæos esse cognouit. Statimque ad fratres ista sibi referentes conuersus: Et vnde, inquit, hoc vobis, quod Christiani  Monachi, a Iudæis  impiis mutuas accipere pecunias voluistis? Quæ enim conuentio Christi ad Belial, aut quæ societas luci ad tenebras? vel fideli cum infidele? ite, ait, ite,  huius improbandæ societatis vinculū, pecunias illas soluētes, festināter dirumpite,  Iudæis vlterius in ratione dati  accepti, mutui vel depositi, vel cuiuslibet cōmercij, cōmunicare nolite vel cauete. Ad hæc cū illi responderent, non posse se monasterij paupertate cogente, a mutuandis Iudæorum pecuniis abstinere: absit, inquit, absit, nec vnquam deinceps sermo iste de ore vestro procedat. Quo enim vultu, qua conscientia, ad altare Saluatoris Christi accedere, qua fronte ad colloquium piæ matris ipsius venire tentabo, cum blasphemis hostibus eius blāditus fuero? Quomodo pessimis inimicis ipsorum amicus effectus, ipsis placere valebo? Quomodo illo ore, quo pecuniarum vel cuiuslibet rei causa, eis blanditus fuero, ipsos inuocare vel deprecari audebo? Videte igitur ne de his vlterius quæstio fiat. Soluite cito quicquid eis debetis,  velut æterna lege præfixa, ab vniuersis eorū commerciis deinceps abstinete. Sic fidei zelo deuotus homo repletus,  cōtractus illos inhibuit,  quid amoris in intimis cordis sui, Christo Domino suo seruaret, ostendit.