Ego Iocerannus Dei gratia Lugdunensis Archiepiscopus et ego Guillelmus eadem gratia Cisterciensis Abbas, notum facimus uniuersis quod, cum inter Abbatem et Canonicos sancti Stephani Diuionensis, discordia multiplex fuisset oborta et ad eam sopiendam concordia uel iudicio mediante, nos Dominus Papa iudices delegasset, ut partes in nos compromitterent, modis quibus potuimus laborauimus et cum eas ad hoc inducere non possemus, Canonicis postulantibus ut in ecclesia restituerentur, Abbate uero ex altera parte instante, ut priuilegia que ab ecclesia fuerant ablata ecclesie redderentur, processimus ad sentenciam et utrumque simul esse faciendum pronunciauimus, et cum hoc partibus difficile uideretur, nos, reformande paci opera dantes, de assensu partium, eam per Dei gratiam reformare curauimus, accepto pro tenenda pace tam ab Abbate quam a Canonicis, iuramento. Sed quum multi partes suas interposuerant aliquotiens pro reformatione pacis et non fuerat obseruata, nos uolentes ut pax ista auctoritate apostolica per nos facta, inuiolabiliter seruaretur, taliter ab utraque parte securitatem accepimus ut si forte aliqua earum resiliret a forma pacis, penam C librarum incurreret, pro quibus fideiussores non debent Ecclesiam sancti Stephani conuenire. Diximus autem partem Canonicorum ita demum in hanc penam incidere si omnes uel maior pars eorum ab huius pacis forma recederet et si duo uel tres ex illis, uel plures a pacis constitutione resilirent, pro excommunicatis haberentur et auctoritate Domini Pape, ab Ecclesia sine spereuersionis, expellerentur; penam uero pecuniariam non prestarent, sed Decanus eos publice excommunicatos denunciari faceret per parrochias, nisi commoniti, infra XL dies ad pacis obseruationem redirent. Statutum est ut Canonici qui ab Ecclesia se dicebant ejectos, ecclesie restituerentur, eos tamen, quia in multis excesserant et propter excessus multiplices et enormes, sententiam excommunicationis meruerant, prius absoluimus, congrua satisfactione iniuncta, et ipsi prioratus quos tenebant in manu nostra resignauerunt. Preterea quum Ecclesiam suis spoliauerant priuilegiis, precepimus eis ut, infra VIII dies prius pacem factam, dominica ante festum sancti Luce, deponerent in manu Cisterciensis Abbatis omnia priuilegia, ita ut presens sit Abbas sancti Stephani, uel alius pro eo qui priuilegia recognoscat. Sed quum priuilegia ipsa, ut dicebant Canonici erant pignori obligata, precepimus ut Abbas LX libras per manum Cisterciensis Abbatis creditoribus exsoluendas ad redemptionem priuilegiorum ante festum sancti Andree, persolueret. Quod si Abbas sancti Stephani hanc pecuniam usque ad prefixum terminum non persoluerit, eo depositionis causam per instructionem Canonicorum inuenimus in plenariam potestatem, ordinationis Ecclesie sue restituimus, ita ut in maioribus negociis et in Canonicis amouendis, si quos uiderit pacis turbatores, consilio eorum quos uiderit aduocandos, et precipue Abbatis sancti Benigni utatur, et quum per aliam compositionem quatuor in ecclesia constituti fuerant prouisores qui usque ad annos quatuor amministrationem gererent, ipsos ab amministratione remouentes, absoluimus eos a iuramento et Abbatem et omnes alios qui in predicta compositione prestiterant iuramentum. Actum est hoc publice apud Diuionem, in domo Cisterciensium Fratrum, anno ab incarnatione Domini M° C° LXXXX I, dominica ante festum beati Luce, Euangeliste.