Domno Vgoni venerandæ sanctitatis Abbati, Petrus peccator Monachus quidquid seruus. DVM vnum quid quæritur,  aliud inuenitur, nequaquam votum petentis impletur. Paulus nempe cōqueritur: Quia dum auferri sibi Satanæ Angelum postulat, non sibi stimulus carnis, vt petebat, aufertur: sed quia gratia sibi diuina sufficiat, admonetur. Moyses quoque petiit, vt ei faciem suam Dominus, qui secum loquebatur, ostenderet,  non obtinuit. Alibi vero, quia Dominus eum in gentem magnam faceret, si ipse vellet, audiuit, Dimitte me, inquit, vt irascatur suror meus contra populum istum,  deleam eos, faciamque le in gentem magnam. Ad quod Moyses libera voce respondit: Aut dimitte eis hanc noxam, aut si non facis, dele me de libro tuo, quem scripsisti. Hic itaque, quod Moyses nolebat, gratis illud diuina liberalitas obtulit: illic, quod anxie flagitauerat, nulla ratione consensit. Salomon autem in petitione sua dumtaxat vtroque fœlicior extitit, qui  cor docile, quod volebat;  gloriam, atque diuitias, quas non petierat, impetrauit. Cui nimirum diuina vox ait: Ecce feci tibi secundum sermones tuos,  dedi tibi cor sapiens,  intelligens, in tantum vt nullus ante te similis tui fuerit, nec post te surrecturus sit. Sed  hœc, quæ non postulasti, dedi tibi, diuitias scilicet,  gloriam; vt nemo fuerit similis tui in Regibus cunctis retro diebus. Cur autem ista præmiserim, paucis aperio, Non excidit sanctæ prudentiæ tuæ, venerabilis Pater, quia cum iam me senectus incurua deprimeret,  effœto viribus corpore, nutabunda gradientis vestigia sub incertis gressibus vacillarent; ego ad tuæ iussionis imperium animam meam, vt ita loquar, in manibus meis posui, æstiuis adoperta niuibus Alpium prærupta conscendi,  pro vtilitate venerabilis Monasterij tui propinqua satis Oceano Galliarum intima penetraui. Pro cuius impensatione laboris hoc potissimum petij, quatenus incomparabilis ille tuus, sanctusque Conuentus tecum simul per litteralium astipulationum mihi rata promitteret, quod per omnes succedentium vicissitudines temporum anniuersarium mei obitus rediuiua semper memoria coleret, meque tremendo Iudici piis precum exequiis commendaret. Cui tunc sponsioni  hoc additum est, vt vnum sine intermissione pro me pauperem  alimentis, simul  indumentis iugiter sustentaret. Hic mei laboris est fructus, hæc merces operis, hæc redhibitio talionis. Sed dum tot copiosis ac pretiosis muneribus liberalitas me vestra prosequitur, non sine causa timeo; ne dum peracto labori, quasi præfixa terrenæ mercedis quantitas redditur, salutare mihi orationis vestræ beneficium subtrahatur. Nam vbi diurno operi diarium redditur, nil restat, quod spei operantis de cætero relinquatur, nisi forte cum Salomone me sors illa contingat, qua nimirum  id, quod optabat, obtinuit;  hoc insuper, quod non petebat, accepit. Verum ego contentus vno, nequaquam delector in altero;  dum sanctæ orationis vestræ munus efflagito, totisque desideriis auidissime concupisco, quantumuis arduum, quantumlibet sumptuosum terrenæ facultatis commodum paruipendo. Quamuis enim charitas vestra tam plena sit atque perfecta, vt his, qui sibi familiares esse merentur, vtrumque munus libens affluenter impertiar; mihi tamen tanti est vnum, vt alterum non requiram. Sinistra quippe suspicio pauidæ mentis arcana conturbat, ne dum terrena mihi facultas offertur, spirituale munus in aliquo minuatur. Nam in æstimationis meæ lancibus grauius pensat sanctæ orationis obolus, quam auri talentum, vel copiosa micantiū multitudo gemmarum. Illud scilicet aurum quæro, illud mihi dari desiderabiliter concupisco, de quo scriptum est: Quia seniores habebant phialas aureas plenas odoramentorum, quæ sunt orationes Sanctorum. Hoc aurum cunctis, quæ desiderari possunt, acquisitionibus præfero, hoc inhianter amplector, in huius comparatione cuncta terreni quæstus commoda floccipendo. Vnde sanctæ charitatis tuæ, venerabilis Pater, imploro clementiam, vt illud vestræ sponsionis indiculum, sicut in sancto Cluniacensi monasterio scriptum est, ita nihilominus  in reliquis, quæ disciplinæ vestræ subiiciuntur imperio, conscribatur. Adhuc pietati tuæ humiliter prodo, vestigia tua sancta susis lacrymis prouolutus, amplector, vt quod mihi per seriem memorialis articuli dignatus es polliceri, iubeas etiam per reliqua monasteria, quæ tuis sunt legibus subiecta transcribi. Quod si petitionis huius effectum rusticus sermo non impetrat, Spiritus sanctus, qui tui pectoris sacrarium possidet, precibus te meis annuere clementer inspiret. Vt sicut ego pro vobis non dubitaui corpus meum crudelib9 offerre periculis; ita per vos superna clementia dignetur animam meam ab infernalibus liberare tormentis:  per vestræ scriptionis articulum conscribi merear in sorte iustorum.