Anno Domini millesimo trecentesimo vigesimo quarto statuta sunt haec apud Cistercium in Capitulo generali. 1.  Ut plurimorum conscientiae serenentur, dispendiosis periculis salubriter obvietui, inhibet dictum Capitulum omnibus abbatibus Ordinis ne episcopos Ordinis citra decennium institutos in suis monasteriis aut locis recipiant, nec monachos suos per eosdem ordinari faciant, [nisi] de ipsorum institutione canonica legitime eisdem constiterit per patentes litteras, generalis Capituli sigillo sigillatas, non obstantibus quibuscumque litteris recommendatoriis eisdem episcopis per quascumque personas Ordinis cuiuscumque conditionis aut status existant. Illi autem quibus per Sedis Apostolicae gratiam seu per electionem canonicam alicuius vacantis ecclesiae fuerit provisum, vel providebitur in futurum de episcopatus officio, non intendit Capitulum per constitutionem praesentem in aliquo derogare. 2.  Item, diffinitionem anno praeterito editam de obligationibus quibuscumque ultra summam contractus vel debiti in curia principis cuiuscumque vel domini temporalis ullatenus faciendi, volens generale Capitulum in suo robore cum poenis perdurare, quantum ad ultimum articulum sic declarat eamdemque poenam appositam ibidem ad illos qui administrationem bonorum suorum monasteriorum saecularibus aut quibuscumque personis quae non sunt de Ordine tantummodo vult extendi. 3.  Item, cum dignum sit et sacris sanctionibus prorsus consonum, ut ea, quae aliquando fiunt in favorem aliquorum piissima concessa, cum in abusum et in animarum suarum dispendium vergere dignoscuntur, aequitatis pensata rectitudine, praemia revocentur, omnes diffinitiones quascumque super pensionibus et gratiis abbatibus et abbatissis sponte cedentibus concessis vel etiam concedendis, ex nunc revocat Capitulum generale ; quantum ad futura salubriter perpetuo prohibendo ne de cetero alicui abbati vel abbatissae cedenti per patrem abbatem vel proprium abbatem aliqua pensio concedatur, sed si aliquando abbatem cedere sponte contigerit, de meritis pater abbas diligenter consideret et assensum conventus vel maioris partis eiusdem attendere et omnia redigere in scripto studeat, et sequenti generali Capitulo cum debita maturitate referre ut exinde dictum Capitulum ordinet prout viderit expedire. Quantum vero ad praeterita sic diffinit quod patres abbates in suis visitationibus de abbatum cedentium meritis diligenter inquirant et utrum de successorum abbatum et conventus vel maioris partis eiusdem assensu, pensionis gratia sit concessa, et si sic repererint, concessionem huiusmodi ratificent et auctoritate generalis Capituli confirment ; ceterae vero viribus non subsistant. 4.  Ordinationes et statuta facta per magistros G[uillelmum] de Bonofonte et G[uillelmum] de Bolbona, commissarios domini Cisterciensis, in studio Tolosano ad salubrem reformationem studii memorati, generale Capitulum approbat et confirmat, et praecipit ab omnibus ibidem studentibus observari. 5.  Item, quoniam procul dubio culpam creditur habere qui quidem facientem viderit corrigendum superioribus suis cum caritate matura negligit nuntiare, generale Capitulum praecipit non improvide et iniungit personis Ordinis universi quatinus omnes visitatores quos sciverint aut probabiliter audiverint suspecta munera in suis visitationibus suscepisse, aut aliter quod debitum iustitiae deliquisse, ipsos procurent denuntiare Capitulo generali ad eiusdem arbitrium severitate debita puniendos. 6.  Item, ut superfluis sumptibus et dispendiis via praecludatur, inhibet Capitulum abbatibus universis pro negotiis communibus per audientiam Curiae transeuntibus, alium instituant procuratorem in Curia residentem, praeter procuratorem Ordinis generalem. 7.  Item, ut vagationis inutilis materia auferatur, inhibet Capitulum abbatibus Ordinis universi ne quoscumque de Ordine Mendicantium seu illegitimos, qui ad nostrum Ordinem devenerunt, ad Curiam romanam pro quacumque dispensatione impetranda mittere praesumant, absque licentia Capituli speciali. 8.  Item, cum temerarie attentata sint ad statum debitum reducenda, nec relinqui debeant omnino inulta, abbatibus et abbatissis Ordinis inhibet Capitulum ne apostatis et fugitivis Ordinis redeuntibus de saeculo habitum aut ordinem suum audeant restituere vel praesumant, nisi secundum quod in diffinitionibus est contentum ; qui autem aliter facere praesumpserint per tres dies penitentiam faciant et sustineant levis culpae ; quam si facere neglexerint aut contempserint, ingressum ecclesiae sibi noverint interdictum et nihilominus taliter restituti et ordine et habitu sicut antea sint privati. 9.  Item, cum monasteriis ipsorum diuturna dispendiosa sit vacatio et periculosa animabus, omnibus abbatibus filias habentibus ab eis nimium remotas, praecipitur ut abbatibus discretis viris et vicinis committant vices suas ut in eisdem ab eis sic distantibus et remotis, si eas vacare contigerit, confirmare valeant, seu etiam providere, Clementina et statutis Ordinis observatis. 10.  Item, ut via malitiis sinistrisque suspicionibus praecludatur et monasteriorum sumptuosa dispendia evitentur, praecipit Capitulum ut visitatores ad monasteria visitanda propter guerras accedere non valentes, committant aliis vices suas, nec abbates vel conventus ad alia Ordinis monasteria citare praesumant, nisi conventus ex causa legitima requirerent hoc expresse. 11.  Item, diffinitioni anno praeterito editae super inhibitione esus carnium extra monasteria Ordinis, declarando addit Capitulum quod per  litteras domini Papae , quorumcumque litteras intelligit aliorum, praedicta diffinitione et aliis super hoc confectis in suo robore duraturis. 12.  Item, cum frater Hermannus de Heldrich, monachus de Lancheim, cum quodam socio suo, in suae salutis discrimen per saeculum evagetur, multa enormia in vituperium Ordinis committendo, ac etiam non contentus excessibus, ecclesiam praedictam invadere et ipsius personas et bona diripere non veretur, generale Capitulum mandat omnibus abbatibus illius provinciae, quatinus eos praedictos malefactores singulis diebus dominicis in capitulis suis publica excommunicatos denuntient, et capi cum expensis proprii abbatis faciant carceri stristissimo detinendos, et si necesse fuerit, ad hoc potentiam brachii saecularis advocent ad huiusmodi faciendum. 