Eugenius Episcopus servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Eduensi, et Matisconensi Episcopis, ac dilecto filio Decano Ecclesiæ Matisconensis salutem et Apostolicam Benedictionem. Hodie nostræ emanarunt litteræ tenoris subsequentis. Eugenius Episcopus servus servorum Dei, ad futuram rei memoriam. Circà Monasteriorum quorumlibet præsertim Romanæ Ecclesiæ immediatè subjectorum, et illis præsidentium, in eisque sub regulari castimonia virtutum Domino famulantium statum, juxta pastoralis officii debitum sollicitè vigilantes, in iis eis libenter assistimus, per quæ ipsorum occurritur dispendiis, ac commodis et profectibus providetur. Sanè pro parte dilectorum filiorum Abbatis et Conventus Monasterii Cluniacensis, Matisconensis Diœcesis, eidem Ecclesiæ immediatè subjecti nobis nuper exhibita petitio continebat, quod olim pro eorum parte quondam Cosmato in sua obedientia, de qua partes illæ erant, tunc Clementi VII. nuncupato, exposito quod nonnulli ipsius Ecclesiæ Cardinales quosdam Prioratus Cluniacensis Ordinis ex concessione, et dispensatione Apostolicæ Sedis obtinentes census, vicesimas, redditus, pensiones, et obventiones Abbati ejusdem Monasterii, qui tunc erat, et conventui hujusmodi annis singulis, in certis constitutis terminis solvere tenebantur, quodque procuratores, et gubernatores per eosdem Cardinales in dictis Prioratibus deputati census, vicesimas, redditus, pensiones, et obventiones hujusmodi eisdem Abbati et Conventui solvere recusarent tunc, et recusabant; propter quod Abbas et Conventus præfati gravia passi fuerant, et tunc etiam patiebantur detrimenta. Præfatus Cosmatus Clemensque VII. nuncupatus cupiens indemnitatibus ipsorum Abbatis et Conventus obviare; voluit, et auctoritate Apostolica statuit, atque ordinavit, quod prædicti, et alii procuratores, ac gubernatores, quos per ejusdem Ecclesiæ Cardinales, qui tunc erant, et pro tempore essent, in dictis Prioratibus deputari contingeret, si census, vicesimas, redditus, pensiones, et obventiones prædictas ipsis Abbati, et Conventui annis singulis in statutis ad hoc terminis realiter et integrè non persolverent, excommunicationis sententiam eo ipso incurrerent: et quod iidem procuratores ac gubernatores compelli valerent ad solvendum census, vicesimas, redditus, pensiones, et obventiones antedictas, sicut alii, si ipsos Prioratus obtinerent, compelli possent atque deberent, quodque fructus, redditus, et proventus dictorum Prioratuum usque ad valorem censuum, vicesimarum, reddituum, pensionum, et obventionum hujusmodi eidem Monasterio debitorum sequestrari valerent, unde eisdem Abbati et Conventui census, vicesimæ, redditus, pensiones, et obventiones hujusmodi integrè persolverentur, prout in ipsius Clementis inde confectis litteris dicitur plenius contineri. Cum autem, sicut eadem petitio subjungebat, etiam nonnulli Archiepiscopi, Episcopi, Abbates, Priores, aliæque Ecclesiasticæ personæ, tam sæculares, quàm Religiosæ hujusmodi Prioratus, ac alia dicti Monasterii membra, quidam quidem in Commendam, alii verò ex eis in titulum obtinentes, census, vicesimas, redditus, pensiones, et obventiones, in quibus ratione Prioratuum hujusmodi eisdem Abbati et Conventui tenentur, ipsis persolvere plerumque distulerint, sive neglexerint, aut recusaverint; et ob non solutionem censuum, vicesimarum, reddituum, pensionum, et obventionum eorumdem ipsis Abbati et Conventui per dictos Archiepiscopos, Episcopos, Abbates, Priores, et alios taliter debitorum, Abbates ipsius Monasterii pro tempore existentes, necnon Monachi et aliæ personæ inibi commorantes, et sua Domino vota exolventes vitæ necessariis quandoque careant, Religionis fervor tepescat, et divinus cultus minus congruè celebretur ibidem. Pro parte Abbatis et Conventus prædictorum nobis fuit humiliter supplicatum, ut super his eis, dictique Monasterii statui et indemnitatibus opportunè providere de benignitate Apostolica dignaremur. Nos itaque, quorum interest, in præmissis eisdem Abbati, et Conventui de salubri remedio succurrere volentes, hujusmodi supplicationibus inclinati, litteras præfatas, necnon sententias, censuras, et pœnas, ac quævis alia in eis contenta auctoritate Apostolica ratificantes et approbantes, illaque etiam ad Archiepiscopos, Episcopos, Abbates, Priores, et alios supradictos extendentes; volumus, et dicta auctoritate statuimus, et decernimus quod etiam quicumque alii, cujuscumque gradus, status, ordinis, conditionis, vel præeminentiæ fuerint, etiamsi Archiepiscopali, vel Episcopali, aut alia præfulgeant dignitate, quævis ipsius Monasterii Prioratus, vel membra in Commendam, seu in titulum, aut aliàs pro tempore obtinentes, qui ipsis Abbati, et Conventui census, vicesimas, redditus, pensiones, et obventiones, ac alia quæcumque, ratione obtentorum per eos Prioratuum, et membrorum hujusmodi, annis singulis in præmissis terminis integrè et efficaciter non persolverint, nec cum eis desuper amicabiliter concordaverint, hujusmodi excommunicationis sententiam similiter incurrant eo ipso; quodque obtinentes, ut præmittitur, Prioratus et membra prædicta, vel eorum Procuratores ipsorum nominibus ad solvendum census, vicesimas, redditus, et Pensiones hujusmodi dictis Abbati ac Conventui per censuras Ecclesiasticas, et alia quævis opportuna juris remedia compelli, ac quod ob non solutionem censuum, vicesimarum, reddituum, et pensionum eorumdem, usque ad illorum valorem fructus, redditus, et proventus Prioratuum, et membrorum prædictorum ad hoc, quod de illis ipsis Abbati, et Conventui census, vicesimas, redditus, et pensiones hujusmodi persolvantur, sequestrari possint atque valeant non obstantibus contrariis quibuscumque. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostræ ratificationis, approbationis, extensionis, voluntatis, statuti, et constitutionis infringere, vel ei ausu temerario contraïre. Si quis autem hoc attentare præsumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et Beatorum Petri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Romæ apud sanctum Petrum anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadringentesimo, quadragesimo sexto. Septimo Kalendas Novembris. Pontificatus nostri anno sexto decimo. Cupientes igitur, ut ipsas nostræ litteræ et earum effectus irrefragabiliter observentur, discretioni vestræ per Apostolica scripta mandamus, quatenus vos, vel duo, vel unus vestrum, per vos, vel alium, seu alios litteras nostras prædictas, ac omnia in eis contenta, ubi, et quando expedire videritis auctoritate prędicta solemniter publicantes, et etiam executioni debit? demandantes, faciatis auctoritate præfata census, vicesimas, redditus, ac pensiones hujusmodi eisdem Abbati ac Conventui, vel eorum procuratoribus, ipsorum nominibus efficaciter persolvi et etiam assignari; et nihilominus quemlibet ex obtinentibus Prioratus et membra prædicta, quem hujusmodi excommunicationis sententiam vobis incurrisse constiterit, quoties super hoc pro parte dictorum Abbatis et Conventus requisiti fueritis, tamdiu Dominicis festivisque diebus in Ecclesiis, dum major inibi populi multitudo ad divina convenerit, excommunicatum publicè nuncietis, faciatisque ab aliis nunciari, et ab omnibus arctius evitari, donec Abbati et Conventui prædictis de censibus, vicesimis, redditibus, et pensionibus hujusmodi fuerit integre satisfactum, ipseque excommunicatus ab eadem sententia meruerit absolutionis beneficium obtinere. Non obstantibus omnibus supradictis, ac felicis recordationis Bonifacii Papæ VIII. prædecessoris nostri, quibus cavetur ne quis extra suam civitatem vel Diœcesim, nisi in certis exceptis casibus, et in illis ultra unam dietam à fine suæ Diœcesis ad judicium evocetur: seu ne judices à Sede Apostolica deputati extra civitatem et Diœcesim, in quibus deputati fuerint, contra quoscumque procedere, sive alii, vel aliis vices suas committere præsumant; ac de duabus Dietis in Concilio generali, et aliis Apostolicis constitutionibus contrariis quibuscumque: seu si obtinentibus Prioratus et membra, aut eorum Procuratoribus prædictis, vel quibusvis aliis communiter, vel divisim à dicta sit Sede indultum, quod interdici, suspendi, vel excommunicari non possint per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem. Datum Romæ, apud sanctum Petrum. Anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadringentesimo quadragesimo sexto, VII. Kalendas Novembris, Pontificatus nostri anno xvj.