Oddo secundus de Perreria Abbas noster Cluniacensis xlj. incœpit regere anno 1424. Rexit annis xxxiij. decem mensibus. Iacet apud Cluniacum ante altare S. Benedicti. Obiit autem anno 1457. die secunda mensis Nouembris. Hic Pater Oddo primum fuit in iuuentute sua socius in Ordine in Monasterio Cluniacensi, deinde Archidiaconus, deinde Eleemosynarius, inde Sacrista, postea Prior claustralis: deinde Prior maior, deinceps Prior Siluigniaci, demum per Conuentum in Abbatem Cluniacensem eligitur. Iste tempore suæ administrationis multas persecutiones pro Ecclesia sustinuit, propter guerrarum multiplices voragines. Ipse enim emit blada in principio suæ administrationis, ad sex mille florenos auri. Item fecit pinnaculum cum magnis campanis beatæ Mariæ Magdalenæ. Item fieri fecit turrim fabarum. Item fecit refici vnum barrabam. Item fieri fecit vnam pulcherrimam Crucem eleuatam cum pauimento seu ambulatorio hinc inde,  cum portali pulcherrimo in introitu Ecclesiæ. Item in reparationibus celebris habetur. Multas reparationes in Cluniaco,  membris fieri fecit, necnon varia  preciosa ornamēta super omnes prædecessores suos, huic Ecclesiæ Cluniacensi contulit, quæ omnia diffusius in libro Capituli continentur. Hoc etiam de ipso Oddone dicitur, quod nullus suorum, vt de beato Mauro legitur, de lecto suo nec surgere, nec deuestire eū deprehendit vnquam. Dormiebat enim semper in lecto regulari: ita vt sicut intrabat vestitus, etiam vestibus suis attestantibus exiret. Hic silentium nocturnis horis sine interruptione seruabat. Hic magnus in eleemosynis habetur, magnusque in vigiliis. Nam vsque ad senium matutinis horis etiam quotidie non defuit. Et vt verum fatear de ipso, vir magnæ fuit sanctitatis, religionis Monasticæ zelator feruentissimus. Hic cum appropinquaret fini suo,  in extremis laboraret, requisitus vt de successore vocem suam ediceret, licet ignoraret, tamen veraciter  quasi prophetice respondit, dicens, Dominus Ioannes de Borbonio Episcopus Aniciensis vester Pastor futurus est vobis a Deo datus. Tempore huius Oddonis fuit Prior Maior Cluniac. Petrus Alberti, Decretorum Doctor famosissimus. Nam conscripsit libellum siue tractatum de decimis noualibus, qui apud nos est. Successit in præfato Officio Prioris maioris domnus Iacobus de Moussiaco, Decretorum Doctor, magis doctus quam eloquens, vir religiosus habitu, verbo,  actu, castus maxime, qui mulierum cōsortia etiam honestarum parentumue suarum, cum esset de nobili genere, fugiebat. Hic vnus fuit illorum qui statuta cerimoniasque Ordinis illibata seruauerunt, propter quod toti Ordini venerandus habetur. Hic propter guerrarum voragines Cluniacum egressus, tandem in Collegio sancti Martialis Auenionensis se recepit: vbi omnia reformans, tam in spiritualibus quam in temporalibus, post paucos dies in eodem Collegio vitæ suæ diem clausit extremum,  ibi requiescit ante altare beatæ Mariæ iuxta portam librariæ vniuersitatis. In suo tempore duas Missas quotidianas instituit  fundauit, vnam videlicet in Monasterio Cluniacensi dicendam per dominos de Ordine: alteram vero in Prioratu de Volta per Conuentum loci. In quo quidem Prioratu multas reparationes fecit. Nam varia preciosaque ornamenta, tres etiam cruces argenteas cum tribus calicibus argenteis eidem contulit Ecclesiæ de Volta,  plura alia. Cuius anima requiescat in pace. Huius etiam Oddonis tempore floruit domnus Stephanus Bernardoti, qui decessit tempore domni Ioannis de Bourbonio. Huic fuit magnæ religionis vir, perfectionisque Monachus,  inter alias eius virtutes tantæ fuit patientiæ, quod non dicam cuiusquam iniuriæ reminisceretur, verum nunquam vel minimum cuiquam verbum responderit. Hic magnæ taciturnitatis, imo, quia perpetuo silebat. Et quod valde mirandum est, cum esset custos vini,  fere cum omnibus negociaturus esset: omnia tamen signo peragebat, itaut nec furore petentium permotus, nec cuiusquam precibus deuictus, ad vlla vnquam potuit verba inclinari. Silens ergo semper in Domino, imo quia semper cum Domino loquebatur. Nam a tempore suæ iuuentutis quotidie Psalterium persoluebat: diebus vero sabbatis, licet horas diei cum Psalterio more solito perageret, xij. tamen lectiones de beata Maria semper faciebat. Vnde factum est vt in die obitus sui Psalterium cum horis diurnis pro die crastina plene persoluisset. Iste hortulum habebat, quem quotidie decantata Psalmodia quotidiana excolebat. Et ne vitio otiositatis notaretur, reliquum tempus in eodem expendens, hortulum suum a fundamentis totum cum cribro transmisit. Hoc tamen faciens psallere non cessabat. Multa præterea de eodem virtutum signa dici possent. Hic, vt in fine confessus est, cum aliquando ad matutinas surgere tardaret, sonitum ad modum excitantis audire solitus erat. Ipse tamen nocte qua decessit, apparuit cuidam Religioso deuotissimo, qui, vt sibi videbatur, vidit beatum Stephanum protomartyrem eum ducentem ad altare xj. m. Virginum, in quarū medio gaudēs persistebat, per ipsumque sanctum Protomartyrem summæ Trinitati præsentabatur. Qui quidem frater mane facto alium in confessione fratrem audiuit, qui eum alloquutus est de visione quasi simili. Fuit  alius quidam frater Toussanus nomine, Ambianensis ciuitatis oriundus, qui a puero Monachus in Cluniacum sub domno Oddone secundo factus est. Hic fuit Prior de Vigilia,  Cantor Cluniac. Et dedit Conuentui duas taceas argenti ponderis duarum marcharum. Item quinque francos pro luminari Capellæ sanctæ Mariæ infirmariarum. Item fuit quatuor vicib. Romæ pro negotiis Ecclesiæ. Et tandem decessit ab hac luce circa annos ætatis suæ lxvj. tempore domni Ioannis de Bourbonio in die crastina festiuitatis S. Catherinæ. Et merito hac die decessit, quia eidem gloriosæ Virgini maxima afficiebatur deuotione. Ipse enim fuit vir exemplaris,  religionis ceremoniarum custos. Hic primum fuit adductus Cluniacum per suam amitam, quæ soror Collecta dicitur Ordinis S. Francisci. Cuius precatu domnus Oddo Abbas eum habitu induit Monachali,  soror ipsius Firmina nomine fuit Religiosa in Podio, in quodam Monasterio illius Ordinis. Tandem ea ibi dimissa, prædicta domina Collecta villas  ciuitates peragrauit, in quibus fundauit multa Monasteria Sāctimonialium, quæ nunc dicuntur sorores Collectæ. Hæc vero Collecta sanctimonialis fulsit in vita,  nunc post mortem miraculis coruscat. In morte quoque huius domni Toussani multa in hoc Monasterio apparuere signa. Isto etiam tempore fuit alius quidam Petrus, dictus de Bono, Monachus. Qui primum quidem burgensis fuit  mercator Cluniacensis,  satis locuples: habens vxorem honestam, quæ tandem cum carnis debitum persoluisset, idem vir suus sortitus est Presbyterij dignitatem, in qua statim decessit ab humanis,  delatus ad Ecclesiam, restitutus fuit  ad vitam  sanitatem, vt nobis sæpe dicebat. Quo sic restituto factus est Monachus Cluniaci, in quo Ordine vixit laudabiliter  religiose. Omni enim die Psalterium totum legebat,  Missam celebrabat. Quolibet die horas de sancto Spiritu deuote dicebat,  qualibet die Martis Missam de ipso sancto Spiritu celebrabat. Vnde meruit, vt pie credimus, decedere in die Pentecostes, ea scilicet qua Conuentus cantabat, Veni creator Spiritus, cuius animam pie credimus a sancto Spiritu in cœlis esse coronatam. Eodem tempore fuit quidā Nouitius Michael nomine, qui in principio suæ conuersionis extitit aliquantis diebus leuis moribus,  lasciuus. Sed postea,  adhuc in Nouitiario existens, ad tantum subito deuenit deuotionis feruorem, vt omnibus mirabilis haberetur. Hic continuis se singultibus afficiens, a lachrymis non cessabat. Nec multo post tempore vixit, cognoscēs quia moreretur, vt postea Magistro Nouitiorum confessus est, magis ac magis exitū suum deuotione qua poterat præueniebat. Vnde factum est, vt morti appropinquans, multos morituros fratres prædiceret. Et quod valde mirandum fuit, eo ordine, quo per eundem fuerunt nominati, eo ipso sunt viam vniuersæ carnis ingressi. Sequitur eiusdem Oddonis, Epitaphium. Magno sub hoc lapide tectus iacet Oddo secundus Virtutum speculum, in Religione decus. Cuncta per officia claustri prius ille probatus, Hic Præsul factus opera plura struit. Pauperes hic curat, summeque silentia seruat. Post tresque terdenos annos hic Abbas obit. Item alij duo versus sculpti super eodem tumulo: Hic Abbas iacet dictus dudum Oddo secūdus Me, quem vestiui, tumulat hic Iacobus. Finis, Deo laus. Anima ipsius sine fine requiescat in pace, Amen.