Ivstitia nostra superabundare debet iustitiæ Scribarum  Pharisæorum,  non subiacere. Miror iustitiam hanc quis nouus legislator, vel vnde attulit, vt non restituatur a principali debitore pignus fideiussori a debitore detentum. Miror  nouam benignitatem vestram, quæ nec semel respondere voluit iam secundo vocanti. Durius hoc silentio quam damno permoueor. Ad damnum enim leuius ferendum cooperatur patientia, cum illud noueris resarciendum amici bona,  noua gratia. Silentium vero post beneficium mortui beneficij repræsentat sepulchrum. Malum tanquam abortiuum amici primogenitum facere: cum potius semper obsequij memoria vigere debeat,  viuere apud amicos. Et damnum,  damni hactenus patientiam præstabam, sed amicis, sed Dominis, sed veracibus Monachis, qui  si me ipsum vellent inuadiare possent. Sed quid dicam? Plane minus dicam, ne forte  cum pecunia amicos perdam. Dicam prorsus, dicam. Quicumque forte hoc audieritis, quod Cellensis simplicitas sic elisa, ne dicam elusa, sit ab amicis suis charissimis, pro quibus  se,  omnia sua ponebat, nolite annunciare in Geth, neque in compitis Ascalonis. Hoc potius,  si non verius dicatur: Abbas vetera non nouit debita. Nam cum audierit,  creditoribus satisfaciet,  fideiussores liberabit,  gratiam amicis æqua lance rependet. Valete. Ecce calami nostri valde fatigati pro labore suo mercedem reposcunt, bibere in calice, post æstum  hyemem.