Inter quos, quendam probatioris vitæ Clericū, Rhemensis Ecclesiæ tunc Thesaurariū eligens, qui Radulphus nomine, Viridis cognomine dicebatur, ei se specialius religiosa familiaritate deuouit. Dehinc rapto eodē Radulpho,  in Rhemensem Archiepiscopum assumpto, non deseruit quem elegerat, sed probatum vita ac prudētia hominem, religiosus ac prudens iuuenis prosequens aliquamdiu sub ipso Rhemensis iam Ecclesię Canonicus perseuerauit. Gaudebat eius societate religiosus Episcopus, nec inferiorē ei amoris vicem rependebat. Cernebat in eo quod in se cognoscebat,  velut imaginem virtutum suarum in ipso amplectebatur. Vt enim quidā sapiens ait, similitudo morum concordiam efficit animorum. Et vere, nunquam enim dissimilia sibi conuenire potuerunt, nec in vna sede diuersa morari. Nam dissimilitudine discohærētia, si quis sine aliquo simili adiungere tentat, frustra laborem insumit. Statim enim ab inuicem resiliunt, nec nisi per aliquod simile ac medium, vt dictum est, coniungi possunt. Hoc enim in elementis, hoc in corporibus, hoc in moribus, hoc prorsus in rebus omnibus constat,  luce clarius est. Sic bono Episcopo bonus Canonicus, bonorum morum vitæque honestæ congruentia coniunctus, paulatim per quotidiana incrementa, ad maiorem religionis ac sanctæ conuersationis amorem promouebatur.