« Prefatio temporibus domni Oddonis abbatis. ». Quotienscumque ad expugnandam calumniam illorum quorum perversitas sanctuarium Dei dissipat, quorumque stulta temeritas elemosinas pia justorum largitione matri ęcclesię collatas, scutum defensionis arripimus, necessaria perplurimum noticia litterarum forte dinoscitur. Et ideo ut in series primi libri aureum tempus et lucida gesta domni deprompsit Bernonis, sic prosecutio omnium donationum carismata a fidelibus viris tempore predicandi patris domni videlicet Oddonis monasterio attributa satis evidenter declarabit. Sed interim non ab re nobis videtur digressionem quandam ab oratione facere, ut ignorantibus vitam viri, qualis tum erit, valeamus intimare. Fuit igitur, ut veridica priorum relatione fertur, nobili prosapia satus, Cynomannica regione exortus, arcium liberalium adprime regulis imbutus, almi Martini Turonensis basilicę ędituus, sermone clarus, vita nitidus, societate jocundus, et quod his omoibus excelsius est, sacrę doctrinę roseo flore decenter ornatus. Ut enim de relictis minus gerendis ad anteriora extentus juxta apostolum vir perfectionis effectus filiorom Recab emulatione ductus est, luteas sedes habere contempsit in terra, quatinus Christo mereretur jungi in cęlesti camera. Delibutus proinde odore virtutum, quem id temporis Cluniacensis rumor preciosorum more aromatum longe lateque profuderat, mente prompta, quod diu concupierat, tenebrosi reliquit rura, lugente cive in patria, lętante Christo in gloria, divino jugo mitia subposuit colla. Tyrocinio denique suę conversionis non segniter peracto, precatione patris circumventus, cujus institutis fuerat mancipatus, volens nolens, et, ut verius dictum sit, nolens, totius fraternitatis ad regendum suscepit examen. Quanta deinde acrimonia excelsos animos sternere, qualive cautela vitia resecare, quaque benignitate virtutes inserere studuit, non ignorat Italia, protestatur Burgundia, simulque refert Gallia. Prophetię denique gratia suffusus, ex hoc certissime approbatur, dum supprema sorte preventus, contatione fratrum requisitus quis ex tanto collegio cetęris preficeretur, alto flamine afflatus, sic ad eos respondisse fertur : « Nostra in hoc, o filii, vacillante censura, Christi Domini larga non deerit prudentia, quę et domui suę sanctum providebit pastorem, et vobis rogitantibus famulis dignum non denegabit pastorem. Quod scilicet sane considerantibus, sole lucidius patet, dum vita et conversatio domni Heymardi satis abunde experimentum prebet. Huc usque siquidem de tanti viri laudanda nobilitate brevi peroratum sufficiat, quatinus ex hoc intellegatur quantopere oportet nos inherere illius scitis, quem pro merito non ambigimus insertum angelorum cuneis. Sin autem scrutinio fideli percunctari temptaverit quanta et qualia, prelibati patris industria, usibus monachorum in Cluniacensi loco degentium perseverant adquisita, acie oculorum erecta sequentia relegat : ibi repperire poterit non minima.