Ad laudem et honorem Domini nostri Salvatoris, totius orbis redemptoris, dignum duximus feliciter innotescere tam presentium quam futurorum notitie quod, tempore domni Richardi, Biturigensium archiepiscopi, cujus hortationibus et admonitionibus ecclesie que in ejus episcopatu a militibus injuste possidebantur, canonicis aut monachis Deo famulantibus relinquebantur aut solemni facta donatione donabantur, inter quos extiterunt duo strenui milites de castro quod Concorcallum a finitimis nuncupatur, Bernardus cognomine Fulgur, cum uxore sua et filiis, et Gelduinus itidem, cum uxore et natis, ad quorum hereditatem ea que possidebant in confinio Bituricensium pertinebant, isti siquidem cum omni sua prole, perciti fama bene flagrantis ecclesie in honore sancte Dei genitricis Marie consecrate et sancti Benedicti, institutoris et fundatoris monachorum regule, cujus sacratissimum corpus in eodem requiescit cenobio, contulerunt in manu abbatis Guillielmi, cujus regimine concors congregatio monachorum Floriacensis loci regebatur, ecclesiam cum presbyterali fisco, in villa Valliacensi sitam super fluvium Saldriam, cum ecclesiola que vulgariter dicitur capella de villa Ginon, que sub anathemate a Duranno, chorepiscopo, contra jus et fas consecrata erat hortatu Huneberge, matris Gaufredi Trunci, in parrochia Valliacensis ecclesie. Hoc donum permissu domni Richardi, archipresulis, sancto Benedicto et monachis eidem servientibus conlatum est et favore itidem domni Stephani, comitis, de cujus fisco predicti milites in beneficio supradictam tenebant ecclesiam. Peracto igitur dono hoc, annuentibus cunctis militibus suprafati oppidi, placuit eisdem duobus principibus cum omni sua progenie ampliare et multiplicare de propriis redditibus ecclesiam Valliacensem in honore sancti Martini fabricatam; partem siquidem census atrii ejusdem ville et clibanum peroptimum necnon piscationem fluvii Saldre et silvam quam rustici forestam appellant monachis sancti Benedicti in eadem villa degentibus contulerunt, verum insuper, quod carius est, hoc quod de fisco eorum est optaverunt ut sive servus sive liber sive cujuslibet sit dignitatis quidquid muneris aut terre, silve aut alicujus edificii conferre voluerint, fiat. Pro favore horum donorum, tam ipsis quam uxoribus eorum monachi sancti Benedicti quadringentos dederunt solidos. Transactis igitur aliquibus annorum curriculis, canonici sancti Stephani sancte sedis Biturigensis per aliquot annos monachis Floriacensibus non minimam inferebant calumniam, affirmantes revera Valliacensem ecclesiam adfore de beneficio sancti Stephani, verum insuper nolens diutius perpeti grex Floriacensium monachorum direxit duos fratres, unum nomine Hildricum, et alterum dictum Bernardum, qui, ut hanc sedarent calumniam, adeuntes presentiam ipsorum canonicorum in die capitis jejuniorum in commune capitulum. Canonici audientes verba duorum fratrum pacem exorantium, in commune consulunt atque statuunt ut inter ecclesiam sancti Stephani et sancti Benedicti pax habita firmaretur. Statuunt siquidem ut in solemnitate sancti Stephani, que fit in IIe die Nativitatis Domini, persolvat ecclesia sancti Martini de Valliaco V solidos monete ejusdem ville, qui reddentur ministris sancti Stephani in villa Sariaco dicta de Vallibus. Et ut hec pax perpetua sit inter duas ecclesias, clerus sancte sedis Biturigensis hanc cartam sigillo sancti Stephani, pontificante Leodegario presule, corroborat atque confirmat. Testes hujus conventionis sunt hii: Abrardus, decanus; Mattheus, cantor; Letardus, archidiaconus; Arraldus, Garnerius, Petrus, Gaufredus, archipresbyteri.