Anno ab Incarnatione Dom. DCCCCLXXX, indictione VIII, Regni Lotharii Regis XXV anno, dedit idem Rex Brunoni Remensis Ecclesiæ Clerico, suo vero parenti propinquitate consanguinitatis existenti, Episcopatum Lingonicæ civitatis. Ordinatus est autem idem Bruno Episcopus per manus Burchardi Lugdunensis Archiepiscopi, in Ecclesia sancti Stephani viginti quatuor gerens annos ætatis: et eodem anno susceptus est a Clero Lingonicæ urbis, ab Incarnatione videlicet Christi DCCCCLXXXI. His assecutus Episcopatum, omni, quo potuit, nisu, sequi studuit exemplum boni Pastoris. § Monasteria igitur ipsius ad Diœcesim pertinentia, in spiritalibus religione, in temporalibus necessaria pene adnullata gubernatione considerans, cœpit quærere quatenus Dei dispensante nutu, suum in statum ea quivisset reparare. § Cum vero de hujus Besuensis Monasterii multimodis desolationibus dissereremus, diximus prout memoriæ occurrere potuit, secundum quod in scedulis veteribus invenimus, sexies desertum, et fere adnullatum fuisse. Verumtamen postea diligentius cætera perscrutantes, invenimus hunc eundem locum ab Hungris combustum quinquies, quippe cui nullum erat a terreno principe defensaculum, nec loci ad resistendum inimicis munimentum. Harum combustionum duæ quo tempore evenerint, notum nobis est. Anno namque DCCCCXXXVI Incarnati Verbi venerunt Hungri in Burgundiam mense Julio. Iterum anno DCCCCXXXVII Incarnati Verbi Lucdowico filio Karoli uncto in Regem, et nondum eodem anno evoluto, Hungri venientes per Franciam et per Burgundiam atque Aquitaniam, devastaverunt omnia: quæ vastatio in tantum huic loco obfuit, ut per LI annos usque ad annum scilicet Incarnati Verbi DCCCCLXXXI quo Domnus Bruno Lingonensi Ecclesiæ præficitur Episcopus, respirare ad priorem statum nequiverit. § Videns igitur Domnus Bruno Episcopus statum hujus loci, et Abbatiam sancti Benigni Divionensis, in ambiguo positum, supplex adiit Domnum Majolum Cluniacensis Monasterii Abbatem, multaque prece poposcit, quatinus ejus auxilio quivisset eas reparare in melius, et interius Religionem, et exterius possessiones. Cujus precibus flexus, etc. ut in Chronico S. Benigni. § Tempore, quo hæc gerebantur, Hugo Rex, Hugonis magni filius, cum Rotberto filio, Francorum pociebatur regno, etc. ut in Chronico sancti Benigni. § Domnus autem Episcopus Bruno considerans patrem Willelmum ita ferventem in Religione, ac Monastica institutione, et loca ei commissa de die in diem in melius proficere, omnia in suo Episcopio Monasteria ipsius delegavit providentiæ. Videns vero Abbatiam istam Besuensem in honore, et nomine beatorum Apostolorum Petri et Pauli dicatam, pene ad nichilum redactam, monuit instanti prece, ut eam secundum regularem emendare curaret institutionem. Cujus annuens precibus istud cœnobium in paucis annis ad regularem commutavit statum, etc. ut in Chronico sancti Benigni. § Cœperunt denique ex sua patria, hoc est, Italia multi ad eum convenire, aliqui litteris bene eruditi, alii diversorum operum magisterio docti, alii agriculturæ scientia prediti, quorum ars, et ingenium huic loco profuit plurimum. Cum vero Willelmus Abbas Augustorum seu Regum palacia adiit, in eis, non quæ sua sunt, sed quæ Jhesu Christi quæsivit, ut ex eorum scilicet familiari collocutione subveniret oppressis sua interventione, aut certe ex sæculari, vel Clericali habitu Deo lucrifaceret; ut juxta Domini præceptum propria relinquerent, et sæcularibus curis semotis, Deo in tranquillitate servire studerent, etc. ut in Chronico S. Benigni. § Cum primum Abbatis suscepit officium venerabilis Willelmus, quidam castri Divionensis civis, nobili ortus genere, Rodulfus Albus vocatus nomine, venit ad conversionem inter ipsa primordia ejus novæ ordinationis; cujus pecuniis relevata est paupertas prædicti patris, et consilio, atque adjutorio sublevata sollicitudo regiminis hujus loci Besuensis Monasterii; adhuc quippe erat ei paucitas Monachorum; quem prædictus frater ita juvabat in exterioribus curis, ut solus supplere videretur solamem plurium. Sed præter ejus votum, hoc solatium tulit illi paucitas dierum. § Si hujus viri mentionem facientes, paululum excesserimus ordinem rationis, ne cuiquam veniat in fastidium; curæ enim nobis fuit, eos præcipue annotare, qui erga hunc locum devotiores, seu munificentiores exstitere. Hic vero Rodulfus, quoniam hæc Ecclesia secundum quantitatem quia parva erat, tantis Patronis, Petro, dico, et Paulo, non videbatur condigna, a fundamentis incipiens, et ad perfectum usque perducens, in eo statu, quo modo est, consummavit. Rexit autem hunc locum sub Abbate Willelmo. Prior Magnus, tam in exterioribus, quam in interioribus providendis, et amministrandis strenuissimus: quippe qui hoc ipsum jugi cura et exercitio didicerat. Fuerat namque antequam veniret ad conversionem Vice-Comes Divionensis. Convertens itaque studium sæculare in Ecclesiasticum, ex bonis initiis meliores fines obtinuit. Obiit vero hujus vitæ diem Idibus Novembris, cujus anima requiescat in pace. Amen. § Alter quidam Monacus, vocatus Hunaldus, etc. ut in Chronico S. Benigni. § Longum est enumerare singula, quæ Domnus Bruno Episcopus in hoc loco egit bona, sed tamen, quæ in kartis nostris repperire potuimus, demonstrabimus. § In nomine Domini Dei, et Salvatoris Jhesu Christi, Bruno divina disponente clementia, sanctæ Lingonensis Ecclesiæ humilis Episcopus. Si locis omnibus, et præcipue sacris, eorumque Rectoribus nostræ indignitati divinitus commissis, in sibi necessariis prout valemus pie et oportune consulimus, eorumque anxietatibus sollicita cura subvenimus, non solum in hoc venerabilium et Deo devotorum Pontificum, piorumque Pastorum usum, et consuetudinem exequimur, sed etiam saluti animæ nostræ providemus. Idcirco noverit omnium Ecclesiæ nostræ, et nostri sollercia, quod veniens Domnus Abbas Willelmus (quem ob sanctitatem, et venerabilem religionem locis in nostro Diocesi manentibus, Divionensi, atque Besuensi, amanter præfecimus) insinuaverit nobis quasdam res de ipsis Abbatiis inter se necesse esse, reddendi census gratia transferri, nosque id laudare, et omnimodo consentire debere. Cujus providentiam et laudabilem discretionem non solum laudavimus, sed etiam, ut secundum suum velle locorumque necessitate id accelerare deberet, attente monuimus. Sumptum est itaque de Abbatia sancti Petri Besuensis, et conjunctum Abbatiæ beati Benigni Divionensis, quicquid habere dignoscebatur in Bruciaco villa; eo tenore, ut omni anno octo modios vini ante festivitatem sancti Prudentii in censum reddant; et quicquid supra diximus, perpetualiter Monachi beati Benigni possideant. Quod si neglegentia, vel oblivione hoc termino redditum non fuerit, censum duplo restituant, et conventum inconvulsum permaneat. Quod si quisque post decessum nostrum, hoc decretum multorum nobilium ore laudatum, infringere temptaverit, nisi cito resipuerit, et pœnitentiam condignam habuerit, anathematis jugulum caveat, quo ferire decrevimus quoscumque, qui nostrorum decretorum cupiunt statuta evellere. Et ut hoc per sæcula inconvulsum permaneat, manu nostra subterfirmavimus, et ut a pluribus firmaretur rogavimus. Signum Brunonis Episcopi. Signum Lamberti Præpositi. Sig. Teudrici Archidiaconi. Sig. Beraldi Archidiaconi. Sig. Widonis Presbyteri. Sig. Teudonis Archiclavi. Sig. Widonis Archidiaconi. Sig. Beraldi Ypodiaconi. Sig. Oddonis. Sig. Amelii. Sig. Brunonis pueri. Sig. Humberti pueri. Sig. Nivardi. Sig. Gozelmi.