Gregorius, episcopus, servus servorum Dei, omnibus episcopis atque aliis Dei fidelibus per Galliam constitutis. Quoniam ex apostolica successione sollicitudinem omnibus ecclesiis debemus impendere, sic cupimus generali consulere necessitati ut etiam quorumcunque singulares causas sine fastidio cognoscamus. Igitur cum, propter multiplices Ecclesiæ Dei curas, Gallicanam adeuntes regionem, ad gloriosum devenissemus imperatorem Hludovicum, inter alia suggessit auctoritati nostræ idem serenissimus Augustus et venerabilis partium vestrarum abba nomine Boso, ex cœnobio quod nominatur Floriacus, in pago Aurelianensi, quod idem monasterium quidam religiosus abba, Leodebodus nomine, monachis extruxerit in honorem Dei et sanctæ genitricis Mariæ necnon beati principis apostolorum Petri, quodque revelatione divina per monachos ejusdem loci a Capuana provincia corpus illuc sancti Benedicti fuerit allatum ibique reverenter humatum, sicut manifestissima constat historia; nam propter stabilimentum monasticæ religionis, piæ memoriæ imperator Carolus, pater ejus, per præceptum suæ auctoritatis eidem loco multa contulit et ab aliis collata testamento firmavit. Unde postulavit idem domnus amabilis Deo princeps supra memoratus, et præfatus abba, ad reprimendam quorumdam cupiditatem, privilegium nostræ auctoritatis eidem monasterio conferri. Quapropter constituimus, cum consilio omnium qui adsunt episcoporum, quatinus possessiones et res ejusdem monasterii, mobiles sive immobiles, quæ nunc datæ sunt vel in futurum a religiosis [personnis] dabuntur, sine ulla inquietudine perpetualiter teneant atque possideant et nullus deinceps episcopus, dux, comes, vicecomes, vicarius, telonearius, actionarius vel magna parvaque persona audeat ipsum monasterium vel res ad ipsum pertinentes inquietare, homines sine voluntate abbatis distringere vel quicquid fiscus exigere poterit aliquo modo præripere. Addimus etiam ut, quia venerabilis pater Benedictus, monachorum legislator et dominus, dux est religionis monasticæ, sit etiam qui eidem cœnobio præfuerit primus inter abbates Galliæ nec aliquis de ordine sacerdotali, archiepiscopus scilicet, episcopus aut clericus, um inquietare nec sine voluntate ipsius ad idem monasterium venire aut aliquam ordinationem facere vel missas celebrare præsumat; ut omni tempore quieti et securi absque omni molestia vel controversia monachi in eodem monasterio Deo deservire possint. Abba vero qui ordinandus ibi est, cum electione fratrum, propter vitæ meritum et honestatem morum et non propter turpia lucra sed per pecuniam eligatur, et absque ulla calumnia a quocunque episcopo, prout sibi placuerit, benedicatur. De sacerdotibus vero aut diaconibus ordinandis id observetur quod in regula præcipitur, ne saltem aliquis episcopus subjectionem ab eis requirat quos ordinaverit, nec unquam officio dignos ordinare differat. Denique si contigerit ut abba accusetur de criminalibus causis, non unius episcopi judicio determinetur sententia sed provincialis concilii expectetur censura; aut si forte maluerit appellare sedem apostolicam, res ad romani pontificis differatur audientiam; et quotiescunque necessitas urget, eum venire Romam modis omnibus liceat; solvendi et ligandi potestatem in viros et feminas sui ordinis habeat. Si vero abba vel monachus de eodem monasterio ad clericatus ordinem promotus fuerit, non illic habeat ulterius potestatem remorandi aut aliquid faciendi. Quia vero de eodem monasterio monachi, exigente culpa, communione priventur ejus dioceseos, diversa loca adeunt et communionem sine aliqua reservatione percipiunt, presbyteris districtius interdicere necesse est ut facere de cetero non præsumant; quia et regularis ordo dissolvitur et perditionis ex hoc materia ministratur. Quod si, peccatis habitatorum terræ exigentibus, excommunicationis anathema ad eos pervenerit, id privilegium eidem monasterio indulsimus ut fratres ejusdem congregationis peragant divinum officium in omnibus absoluti. Visum quoque nobis est ut hanc licentiam eidem tribuamus quatinus fratres qui in quibusdam cœnobiis gemunt quod vivere regulariter nequeant, si voluerint studio meliorandæ vitæ ad ipsum ducem monachorum confugere, permittatur eis tamdiu in ipso cœnobio degere, si contenti fuerint uti monastica consuetudine, quousque in suis monasteriis videatur ordo redire. Permittimus etiam ut si alicujus de ipsis fratribus onerosa conversatio fuerit, ipse potius cum suo detrimento discedat quam alios inquinet. Hæc igitur omnia, quæ hujus præcepti decretique nostri pagina continet, tam eidem abbati quam cunctis qui in eo quo est ordine locoque successerint vel quorum interesse potuerit, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero regum, sacerdotum, judicum atque secularium personarum hanc constitutionis nostræ paginam agnoscens contra eam venire temptaverit potestatis honorisque sui dignitate careat reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et, nisi vel illa quæ ab illo sunt male ablata restituerit vel digna pœnitentia illicita acta defleverit, a sacratissimo corpore et sanguine Domini Dei redemptoris nostri Jesu Christi alienus sub anathematis interdictione fiat atque in extremo examine districtæ ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatinus et hic fructum bonæ actionis recipiant et apud districtum judicem præmia æternæ pacis inveniant. Scriptum per manus Theodori notarii et scriniarii sanctæ romanæ ecclesiæ, in mense aprili et indictione VII.