VENERABILIBVS  charissimis nostris Abbatibus, Prioribus, Monachis  Conuersis ad Cluniacum pertinentibus, Frater Hugo humilis Cluniacensis Abbas, Salutem, gratiam  benedictionem. Cum religionis sacræ primordia, a filiis Prophetarum instituta,  ipso magno Ioanne Baptista,  præclaris successoribus confirmata,  ampliata ad nos vsque decurrerint, satagendum nobis est vt pro excelsis patribus, filij veri nascantur, ne si quod absit, extra disciplinam facti fuerimus, degeneres  non filij reputemur:  non tantum splendorem imitemur auri, sed etiam vere aurum esse gaudeamus. Nunc autem, quod lugubres dicimus, non tantum aurum esse desinimus, sed insuper auri mutatus est color optimus,  disper si sunt lapides Sanctuarij in capite omnium platearum, ipsis prælatis qui positi sunt in exemplum vias sęculi incedētibus,  subditis versis in dissolutionem. Itaque cum, sicut dictum est, in religiosis  maxime in glorioso membro Ecclesiæ, Cluniacēsi videlicet Cœnobio, vel in membris eius virtutis splendor obscuretur: Nos cupientes ad honorem Dei nobis commissorum prouidere saluti,  nobis cauere a periculo, ne forte positi custodes, vineam nostram non custodierimus, ea quæ a patribus dudū sancita sunt, sed in parte per incuriam deformata, sicut possibile est, intendimus reformare, ne si noua vel grauia proferremus in medium, infirmos animos lęderemus. Ad quod efficiendum, sanctissimi Patris nostris Innocentij tertij, summi Pontificis prouocamur exemplis: qui iuxta datam sibi cœlitus sapientiam  gratiam inspiratam, statum Monasteriorum ad se, nullo medio, pertinētium, circa spiritualia  temporalia partim dilapsum curat prouida sollicitudine restaurare. In primis igitur ipsum honorantes cui beneplacitum est super timentes eum,  in eis qui sperant super misericordia eius, quæ ad ipsius nomen  gloriam pertinent tenenda constituimus, imo constituta proponimus,  quibus ipse offenditur, fortius  districtius inhibemus, quod plus corrigendum videtur, in capite proponentes.