HVGO trigesimus præfuit quinque annis, deinde factus est abbas S. Luciani Beluacensis, postremo S. Petri Cluniacensis. Obiit sexto Idus Aprilis. Non omissis excubiis Dominicæ sepulturæ vestri habens memoriam, sancto sabbato opus aggredior lege non prohibitum. Nec legere namque, nec scribere prohibet lex. Lugeo interim ex lege sua contra legem proscriptum Iesum extra synagogam, extra ciuitatem sanctam tunc profanam, extra vitam. Sed Christus proscriptus meliorem adiit mansionem, populum cariorem, ciuitatem sanctiorem, lectulum gratiorem, mensam suauiorem. Quid plura? proscriptus a Iudæis adscriptus est rex  Dominus in cælis. De exilio migrauit ad regnum: ab his qui tædio habuerunt eum gratis, ad illos qui obsequuntur semper gratis: a cruce ad cælum, a patibulo contumeliæ ad thronum gratiæ. O benigna patientia, quousque sustinuisti locum contumeliosum, populum iniuriosum? Certe non vna die, non mense, non anno, sed annis multis, quatinus pœnitentiam de commisso agerent,  indulgentiam acciperent. Dormis, Iesu in monumento nec ore, nec naribus vllos strepitus facis: medium noctis silentium tenent omnia, donec surgas, donec euigiles, donec Apostolos dispersos reuoces. Mittat gallus vocem,  melius cantet in Christi resurrectione, quam in Petri negatione. Rauce tunc cantauit dicens, Raucæ factæ sunt fauces meæ a conturbatione hominum, a tempestate procellarum. Vbi enim in terra vox clara, quando Verbum suffocabatur, quinimmo  verberabatur, vt veritas supprimeretur? Sed paruo interuallo factus est terræ motus, quia surrexit Dominus,  cantauit gallus, surrexit Dominus de sepulcro. Non ter, sed millies gallus Christianorum singulis noctibus, singulis ciuitatibus, singulis sanctorum congregationibus cantat alleluia, cantat  Christi mortem  resurrectionem. Vnde, Gallo canente spes redit  Alius quidam ineffabilis gallus de cœlo intonuit dicens, Exurge gloria mea, exurge psalterium  cithara. O fili, gloria mea! nam filius sapiens gloria est patris: exurge, dormisti, somnum cepisti. Satis est, exurge, vltra non dormiturus, sed mecum in gloria mea vigilaturus ad psallendum, ad citharizandum vicinis  amicis meis, qui libenter, non impudenter auscultant vocem tuam. Concentum certe cæli cantando  psallendo dormire facis. Veni cum psalterio, veni cum cithara tua. In psalterio decem chordarum cantabis, quia super nouem ordines Angelorum cum homine redempto collocaberis. Citharam quoque passionis tuæ percute in auribus meis: quia illum qui non debuit condemnari condemnaui,  volo vt senior ille frater, qui in agro occidit Abel, meam audiat Diabolus symphoniam  chorum, non vt delectetur, sed confundatur,  sit ei testimonium suæ malignitatis  meæ benignitatis, qui dedi filium vt redimerem seruum. Hanc portionem mihi hodie contulit Dominus de sua passione  resurrectione, antequam ad nostrum capitulum accederemus. Tingite panem vestrum in aquam crassam vituli saginati,  sicut adipe  pinguedine repleatur anima vestra. De his hactenus. Mitto fratrem Stephanum quem diligitis, cum fratre suo B. quatinus eo pacto sub fratre suo domus nostræ de Prouincia curam habeat, vt vos  fratrem eius fideiussores habeam de indemnitate bonorum nostrorum. Est enim in officio nouus,  necesse est vt habeat bonos adiutores  consiliarios, donec per se ambulare didicerit.