Anno ab Incarnatione Domini M. CXXXIV, epacta XXIII, concurr. VII, indict. XII, feria VI ante adventum Domini, in die sancti Andreæ apostoli, Innocentio Romano pontifice IIº, anno IV pontificatus ipsius; Hugone, Autissiodorensi pontifice; domno Stephano de Tociaco abbate primo loci ipsius ; Ludovico rege Francorum ; Guillelmo Nivernensi comite qui etiam locum ipsum comparavit, fundavit et ædificavit, ac postea Carthusiam profectus, atque ibidem Deo serviens defunctus est. Fuit autem ipsa abbatia de Regniaco antea apud Fontesmum, sub eodem venerabili patre, per septem fere annos; ex eo scilicet tempore quo ibi ordo Cisterciensis advenerat. Hujus authores ab initio fuerunt sanctissimi et religiosissimi viri domnus Girardus et domnus Garinus, quorum unus in abbatem, quamvis invitus, sublimatus, alter vero in priorem electus est ; qui ibidem cum multis fratribus, longo tempore, Deo servientes cursum vitæ suæ feliciter impleverunt. Horum itaque successores, supradictus, scilicet, abbas Stephanus quartus a beato Girardo cum suis posteaquam abbatiam Regniacum transtulerunt, memores sanctæ conversationis illorum die III, id est IV nonas decembris, die dominica postquam ibi advenerant, mittentes, detulerunt corpora eorum, et in capitulo quasi patronos in uno sepulchro honorifice condiderunt. Tenuit autem idem venerabilis Stephanus abbatiam apud Fontismum annis sex, et mensibus fere tribus, apud Regniacum vero XXVII annis, mensibus sex ; qui simul juncti fiunt XXXIII cum supradictis diebus completisque annis LXII nativitatis suæ, VII kalendas junii, in vigilia Pentecostes, diem clausit extremum anno ab Incarnatione Domini M. CLXII, flentibus nobis et desolatis.