Ostendit benignus Saluator antequam ille ex toto deficeret, hæc eius opera, hæc eius studia sibi placuisse,  quo pro his post mortem demigraturus esset, ex parte monstrauit. Iacebat ille in lecto, nocte iam secundam feriam præcedente,  nocturnas laudes parum ante tempus, quia sic ipse iusserat, socij decantabant. Et ecce circumsonante vndique psalmodia, subito ille rapitur,  a sensibus humanis alienatus, ipsa vultus immutatione cognoscitur. Instant fratres acrius diuinis officiis,  velut tvnc defungi deberet, expectant. Arripit frater Pontius, multa ei diu propter honestos mores familiaritate cōiunctus; arripit, inquā, Euangelium,  ei assidens, Passionem Domini secundum Matthæum, secundum Marcum, secundum Lucam deuote recitat. Cumque his perlectis, finem legendi fecisset,  vbi est, inquit ille beatus vir, Passio Domini secundum Ioannem? Si placet fili, lege  illam. Vere beatus vir, totusque vt supra dixi, spiritu  mente diuinis intentus qui nec raptus ad inuisibilia,  corporeis sensibus pene emortuis sacrarum rerum obliuisci poterat. Perlecta igitur  illa quarta secundum Ioānē Passionis Domini lectione, Retribuat, inquit, tibi omnipotens Deus fili, cuncta quidem a te mihi semper impensa beneficia, sed specialiter hoc in æterna retributione seruitium. Noueris autem pro certo, me mortuū fuisse, atque ad inuisibilia  cœlestia raptū. Esto ergo securus, me amodo hac nocte minime moriturum. Vade igitur interim,  quiesce. Redibis autem mane facto ad me,  tunc miranda quæ vidi narrabo. Indicto tempore, rediit ad eum iam dictus frater cum sociis. Cumque Psalmis primæ diei horæ decantatis, tempus iam loquendi adesset, ait ad socios. Verba autem eius ab eo Latine prolata, nihil addens, mutans, vel minuens dicturus sum. Ite, inquit, ad Dominum Cancellarium,  dicite ei, vt dicat Domino Papæ quatenus huc veniat,  eiiciat me de sepulchro isto, in quo iaceo. Et certe ipse libenter hoc faceret, si sciret lectulum qui mihi præparatus est. Non fuit enim lectulus tantæ pulchritudinis, tam miræ suauitatis, sicut ille qui mihi præparatus est. Ego autem mortuus in ista nocte fui,  fui ante Dominum meum Iesum Christum, vidique beatam Mariam matrem eius,  ipsum, qui concessit mihi locum ad pedes suos, ibique sedebo. Cumque fratres, quibus ista narrabat, eum rogarent, vt rerum quas viderat, statum, modum, vel beatitudinem indicaret, Et quis, ait, o fratres, hoc posset? quis certe posset bonum illud, felicitatem illam, illa ineffabilia,  mortalibus incognita bona narrare? Non est, non est plane aliquis mortalium, qui hoc posset. Seruatur, inquam, inter innumera, quæ ibi conspexi, disciplinæ reuerentia singularis, cunctaque ibi ad vnguem ordinata subsistunt. Et cum post ista paululum conticuisset, Pœnitet, inquit, me, non quæsisse a Domino, quid de illa sua Cluniacensi domo facere decreuerit, vel quid de statu illius penes ipsum sit. Respondente vero fratre supradicto ad hæc non esse curandum, si hoc tunc a mente eius exciderit, quia ipse Deo astans, pro eadem domo eum precaturus esset, ille adiecit. Et vere, inquit, ac libenter hoc facturus sum, ipsumque pro illa, totis animi affectibus deprecabor. Ecce vere mens hominis, semper quidem, sed nunc maxime dedita Deo, a qua post summum illum,  præcipuum diuinitatis affectum, amor fratrum suorum  cura nec in vltimis excidere poterat. Eadem die ad vesperum vel vesperam, adiit eum visitationis gratia, magnæ  probatæ religionis vir, Guilielmus Prænestinus Episcopus,  more bonorum infirmitati eius compatiens, eum consolabatur. Cui venerabilis Matthæus inter cætera retulit. Venit, inquit, hac nocte ad me vir reuerendi vultus, multa, ac venusta, tam capitis quam vestium albedine decorus. Videbatur autem mihi, esse de incolis eremi. Qui me de hac domo educens, pratum insigne traduxit, indeque ante Dominum adduxit. Vernabat autem pratum illud per quod traductus sum, amænitate singulari, nec aliquid ei iocunditatis deesse videbatur. Ibi arbores omnigenis fructibus grauidæ, ibi rura graminibus viridissimis, ac floribus super omnem decorem pulcherrimis depicta: ibi quicquid visu delectabile, quicquid olfactui odoriferum, quicquid sensibus vniuersis iocundum. De quo si quis vel florē vnum obtinere mereretur, omnibus vitæ suæ diebus sanior, omnibus alacrior, omnibus felicior existeret. Recedente ergo ab ipso, iam dicto Episcopo, venit eadem visitandi causa,  Ioannes Cluniacensis monachus tunc Domini Papæ Capellanus, post vero Perusinus Episcopus,  cum eo similiter colloqui cœpit. Cui cum diceret, videri sibi quod in proximo moriturus esset, respondit ille. Non hac certe, non hac nocte moriar. Datum enim mihi est a Domino, vt ea die qua ipse de Virgine natus ad homines venit, eadem ego ab hominibus recedens, ad ipsum eius præuia misericordia pergam. Vere misericors Dominus, vere seruorum benignissimus consolator, vere iuxta canticum Moysi seruorum suorū miseretur. Non obliuiscitur consolari eorum diuturnos labores, nec eorum obsequia sibi deuote impensa contemnit. Vere secundum quod ipse ait, quemadmodum mater consolatur filios suos, sic  ipse non solum in futura vita, sed etiam quandoque in ista consolatur, delinit, lætificat seruos suos, vt hic gaudia sequentia prægustantes, ineffabili dulcedine trahantur,  adhuc in corpore positi, toto illuc animi desiderio rapiantur. Noluit enim magnam illam multitudinem dulcedinis suæ quam abscondere solet timentibus se, a Matthæo nondum a corpore mortis liberato ex toto abscondere, nec ea quæ daturus erat, omnino post mortem differre. Præmisit inde signa aliqua etiam ante mortem, vt ipse ad ea speranda vel amanda, multo magis animaretur,  quale illius apud ipsum meritum esset, ignorantibus proderetur. Mansit ergo beatus vir, tam præclaris reuelationibus recreatus, alacrior vsque ad extrema,  in Domino confortatus, suam illam horam vltimam expectabat.