Qvædam mulier Neuernensis patriæ, graui febrium cruciabatur languore, pro quo similis iam videbatur mortuæ, quia illum sustinebat cum magno dolore. Super illius infirmitatis curationem, multorum medicorum iam requisierat medicamen. Sed illud nullomodo adiuuabat eam, nec tollebat ab illa tantam miseriam. Vnde diuina dispositione contigit, vt hæc candelam quandam ad mensuram suam faceret, eamque si posset apportaret, vel si non posset, per aliquem hominem transmitteret. In hac bona voluntate permanens,  factam candelam in domo sua ponens, in anteriori nocte quando eam in crastino debebat apportare ad sancti Maioli Ecclesiam, obdormiuit. Horam autem veniendi quam deliberauerat, præuenit adiutorium sancti Maioli. Nam surgens illa diluculo, sensit se sanatam medicamine diuino,  factam candelam alacrior accipiens, ad prædictum locum venit,  gratias Deo  sancto reddidit Maiolo.