Reverendissimi in Christo patres et domini percelebres, humili recommandatione premissa, magnopere admirati sumus nimioque stupore animo percussi, dum certo scivimus R.P.V. ad civitatem istam et diecesim Autissiodorensem undique desolatas, bullas sacrosancte synodi Basiliensis destinasse fratri Petri Lusurier religioso et camerario Virziliacensi, exsequendas, pro levanda semidecima, sive vicesimo denario, de et super fructibus beneficiorum nostrorum in dictis civitate et diecesi sitorum, sicuti latius inspeximus ex tenore dictarum litterarum. Equidem, reverendissimi patres, justissimo jure comperimus sacris vestris constitutionibus fore obediendum, tanquam veri zelatores orthodoxe fidei, qui propria etiam corpora pro tam saluberrimo ac perutili negotio exponere non formidamus, ex quo unionem sancte matris ecclesie et regni hujus christianissimi tranquillitatem et pacem resultare credimus. Sed que potest apud nos terrena prosperitas bellis undique ferventibus esse, quando nec agrorum vacare licet culture, nec sata, si que sint, colligere, nec condita servare, sed ipsa etiam colonis abductis arva merentia squalent, equos, boves et jumenta queque predo impius abigit; vomeres, bidentes, ligonis in cassides et tela vertuntur, et curve rigidum falces conflantur in ensem. Ob hoc longa nimium spe pacis pene tabescit animus: vere siquidem sapiens ait: spes que differtur affligit animam. Quam durum itaque nobis, viri percelebres, qui dum viribus valemus et Dei cultum sectari mens satagit, grave paupertatis onere premamur! Quamobrem apud prudentissimas dominationes et paternitates vestras teximus querimoniam; non quidem adversum vos quos scimus sincerissime in pauperes Christi affectos; sed ut majorem V.R.P. misericordiam mereamur. Ecce multo languore et longo tempore famem crudelissima toleravimus, non patrimoniorum solatiis, non proventuum ecclesiasticorum subsidio aliquando relevati, sed propriis semper laboribus victum queritantes. Ecce jam perdita est in proventibus beneficiorum nostrorum ecclesie decima, immo quinquagesima et centesima portio ad nihilum redacta: quia ibi quondam domus et ecclesiastice fructure, ibi nunc arbusta et vasta solitudo, populus noster vel fame vel gladio periit. Non nobis, sed experientie credite rerum magistre, que necessitatem nostram urgentissimam et vulgatissimam a lege vestras separabit. Igitur si subsidium a nobis queritis proculdubio et nos exilium petemus, sicque profugi et vagi super terram in opprobrium cleri mendicari conabimur. Eo tamen minus possessiones nostras et ecclesiarum nostrarum omnes accipite, et ipsarum solam semidecimam pro cultu divino et victu tenui ac necessario nobis assignate. Uberrima hec regio in solitudine versa est, et ferarum veprium et spinarum habitatio est, non hominum facta. Propterea domini percelebres, per viscera misericordie Jesu-Christi, vos obsecramus, et cum omni pietate et mansuetudine requirimus, et instanter rogamus, quatenus clementi misericordie oculo solamen impendendo, hanc semidecimam, sive vicesimum denarium nobis omnino remittatis persolvendam, non quidem nobis, sed ecclesie sancte Dei afflicte et oppressionibus ac amaritudinibus attrite, argentum et aurum non est nobiscum, quod tamen habemus, lacrymas et orationes assiduas apud patrem misericordiarum offerimus. Precamur patres, suscipite; et si quid nos facturos velitis, jussu tantum opus est, id agemus animo libentissimo quod nostris exilibus prorsus facultatibus suberit, per presentium gerulum, quem ad vos premissa de causa transmittimus, gratum si placet responsum nobis mandantes reverendissimi in Christo patres et domini percelebres V.R.P. optatissime felicitatis jocunditate impleat qui dat omnibus affluenter, et non improperat. Scriptum Autissiodori die XXIX junii. Vestri humiles et devoti oratores, clerus civitatis et diecesis Autissiodorensis.