In nomine Jesu Christi filii Dei vivi. Notum sit omnibus sanctæ matris ecclesiæ filiis, tam presentibus quam eorum posteris, quod ego, Hugo, sola Dei gratuita bonitate, non mei recompensatione meriti, sancte Nivernensis ecclesie episcopus, licet indignus, testamentum de bonis que michi de episcopatu proventura sunt, ad laudem Dei et honorem institui precipio, et quemadmodum quelibet persona laïcalis uxorem sibi legitime junctam, juxta mundane legis traditionem, dotat de bonis suis terrenis et honorat, ita ego sponsam mihi spiritualiter junctam, hanc videlicet ecclesiam, de bonis meis supradictis, bona voluntate et bono corde doto, secundum traditionem sanctorum canonum, et honoro, tali videlicet modo ut quandocunque michi ex Dei voluntate de hac vita caduca migrare contigerit, medietas bonorum meorum de episcopatu, tam in pane quam in vino, auro et argento, et bestiis, omnique et suppellectili, tam persoluto prius, si quod fuerit tunc temporis meo debito, canonicis, Deo, sanctoque Cyrico die noctuque servientibus, ex meo jussu et dono tribuatur; altera vero bonorum medietas rursus per medium dividatur quorum unam partem peregrinis et viduis in domo Dei infirmantibus; partem vero alteram monachis in monasterio sancte Marie sanctique protho (sic) Stephani in suburbio nostre civitatis servientibus erogari precipio, in quo scilicet monasterio michi sepulture locum elegi, siquidem in hoc vel Altissiodorensi episcopatu michi obitus evenerit. Si quis, vero alio modo fecerit, vel hujus testamenti ratam firmationem aliquatenus violare presumpserit, disperdat illum Deus, et ex divina auctoritate et nostri ministerii potestate anathematis sub vinculo tandiu teneatur, quoad usque Deus in hac presenti vita acriter in eum ulciscatur, et respondeat clerus et populus, fiat, fiat. Recitatum est hoc testamentum in civitate Nivernis, in ecclesia sancti Cyrici, anno Dominice Incarnationis MLXXIIII, indictione XII, in Calendis novembris, feria VII, quando idem episcopus Hugo in sede pontificali intronisatus est, astantibus et audientibus Goffrido Autissiodorensi episcopo, et Willelmo comite, aliisque primatibus multis, una cum clero et populo civitatis. Recitatum est autem secundo in sequenti septimana, in plena synodo. Rainerius vero dictavit precentor ecclesie et scripsit, regnante Philippo, rege Francorum.