Diuina deinde Christi Domini nostri pietas, famuli sui Maioli misericorditer respiciens pœnas, finem ipsis imponere placuit. Qualis autem  quantus isdem beatissimus apud se esset, mundo demonstrari voluit. Nam pro illo, illam versa vice, quæ in Propheta legitur, vindictam operatus est. Quoniam quidem Prophetæ testimonio tenemus forensem obsidionem diuina perterritam formidine, quantocius effugisse. Pro huius autem patris merito, illa malæ peruasionis subsellio, licet in quodam satis defensionum esset posita munimine, interna tamē subito est nimium conturbata animorum subuersione. Nam dum eumdem beatum virum in graui teneret custodia gens Saracenorum effera, quodam die nimium conturbata videri sibi videbatur quod ad extrahendum sanctum Patrem multa quidem fidelium conuenisset numerositas,  eum quasi per vim exinde tollere vellet,  ipsos quasi ad mortem exquireret. Vnde diuina prouidente clementia, versi in duræ mentis insania, dum mortem effugere ad horam volunt, perpetuæ mortis damnum incurrunt. Quia ab excelsiori eiusdem montis parte, in qua sanctum Dei virum retinebant, vnusquisque proruebat,  talem sententiam mortis subibat, qui requirens vitam fugere volebat.