[Anno Incarnationis Dominicæ, millesimo nonagesimo quinto, indictione tertiâ, 8. Kalend. Novembris, Domnus et venerabilis Urbanus Papa secundus sacravit altare primum et majus novi nostri Monasterii in honorem Dei, in memoriam beatorum Apostolorum Petri et Pauli. Sacravit etiam per se et altare secundum Missæ matutinalis. Lugdunensis autem Archiepiscopus Hugo, Pisanus Archiepiscopus Dabertus, Episcopus Signanus Bruno eodem die in ipso Monasterio jubente Papâ tria in tribus primis cancellis sacrarunt altaria. Tunc Papa in sacrando Missásque agendo, post alia salutis hortamenta coram Episcopis et Cardinalibus multorumque personis, hujuscemodi sermonem habuit ad populum. Sancti Patres et majores nostri Romani Pontifices, qui sanctæ Sedi Apostolicæ præsederunt, ex quo locus Cluniacus institutus est ab initio, et Monasterium istud fundatum, tam locum hunc, quam Rectores vel Habitatores ejus propensiùs dilexerunt, foverunt et curaverunt attentiùs: et meritò, nam pius ille Guilielmus, istius olim Monasterii Institutor, nulli alii Advocato, nulli Patrono, nulli Regi vel Principi curam ipsius tutelamque commendavit, nisi Deo et beato Petro, ejusque Vicariis, Romanis scilicet Pontificibus, quorum numero vel ordini divina me dignatio, licet indignum associavit, me olim Monachum Prioremque Monasterii hujus sub Domno ac venerabili Hugone Dei misericordiâ adhuc superstite et benevalente. Igitur sicut Pontifices summi ante me succedebant sibi in Apostolicâ Sede, successerunt etiam ad tuendum curandumque propensiùs locum istum. Verumtamen nullus eorum per suam corporalem præsentiam locum istum hactenùs visitavit. Mihi verò, sicut in præsentiarum cernitis, id divina concessit clementia. Denique inter alias causas quæ nos ad visitandas Gallias impulerunt, hæc prima et præcipua fuit, ut locum istum et congregationem hanc speciali nobis cognatione germanam nostra præsentia lætificaremus, nostro accessu et alloquio juvaremus, et ad omnem utilitatem vel commodum nostram eis operam impenderemus. Itaque hîc vobiscum hodie præsentes, altare primum et majus cum cæteris quæ parata sunt, novi hujus Monasterii sacramus, et ad eam quæ de eodem Monasterio restat, structuram, vestros animos incitamus. Placet etiam nobis, vobisque placeat suademus (nam hoc ipsum et bonum videtur et justum) huic loco, qui vobis et cæteris Christianis in veneratione et curâ bonâ habendus est, quosdam certos limites immunitatis ac securitatis circum circa undique assignare, ipsosque limites sacri boni: infra quos terminos, nullus homo, cujuscumque conditionis ac potestatis unquam invasionem aliquam grandem vel parvam, aut incendium, aut prædam, aut rapinam facere, aut hominem rapere, vel per iram ferire, aut, quod multò gravius est, homicidium perpetrare, vel truncationem membrorum hominis, sacrâ authoritate arcente, ullatenùs audeat aut audendo pertentet. Itaque termini sacri banni sunt hi. Versùs Berziacum terminus est ad bivium citra Sarratam: unde una via venit ad Cluniacum, altera ad Masilias. In stratâ versùs Bellumjocum terminus est contra Quarruvium, quod est desuper molendinum Cellerarii Cluniacensis citra Viengias. Ultra Cluniacum versùs Masilias, terminus ad bivium, unde una via tendit ad Masilias, altera ad sanctam Mariam de Bosco. Super Rufiacum terminus est ad summitatem defensi ad bivium, unde una via tendit ad Bezorniacum, altera ad Carellam. Versùs Sergiacum terminus est intra Quarruvium, citra locum ubi dicunt ad Turgum. In Stratâ versùs Cabilonensem pagum, terminus est ad grossam Cassaniam super Marziacum. Versus Brancedunum, terminus est in via super Boscum Bannedum. Versùs Trinorchium, terminus est super rivulum, quem dicunt longam aquam inter Blanoscum et Donziacum. Versùs Perronam vel Laziacum, terminus est ad tres fagos, ubi partiuntur noster boscus de Cluniaco et boscus Comitalis. Versùs Igiacum, terminus est ad Carmos super montem medium. Nos igitur terminos sacrati banni huic Monasterio Cluniaco, et villæ ac burgo pariter præfigimus, hos limites plena certitudine assignamus, præcipientes in nomine Domini Dei omnipotentis, et authoritate beatorum Apostolorum Petri et Pauli, universos vos, atque omnem hominem, qui hæc lecturus vel auditurus est, contestantes, ut bannum hunc scienter non infringatis, ut ejus legem et singuli et omnes teneatis. Si quis verò eam in uno horum quæ supra verita sunt scienter infregerit, et ab Abbate, vel Priore, vel Camerario, vel Decano Cluniensis Conventus, et sicut visum fuerit ab eis, induciatus congrua satisfactione non emendaverit, jam tunc quisquis ille fuerit excommunicationi subjacebit. Etiam si qui vestrum contra illum talem ab Abbate vel fratribus interpellati fuerint, coercere eum et ad emendationem urgere debebunt. Excommunicatus autem pro banno fracto, ubi emendationem congruam fecerit, absolvatur. Lex autem banni hujus non vobis solis ponitur qui præsentes estis, sed et cunctis absentibus, et filiis, et posteris vestris. Sed jam finem rei, pro qua nunc satagimus, videamus. Omnes igitur loco huic Cluniaco malefacientes, et contra congregationem istam inique agentes, anathemate digni erunt, et beati Petri gladio feriendi usque ad emendationem congruam. Omnes autem loco huic Cluniaco benefacientes, et erga congregationem istam rectè agentes pacemque servantes, gratiam et misericordiam Christi Domini Dei nostri consequantur perpetuam, et beatos Apostolos Petrum et Paulum primos et præcipuos adjutores habeant apud Deum. Amen.]