[Urbanus Episcopus servus servorum Dei Reverendissimo Fratri Hugoni Abbati et universis Cluniacensis Cœnobii fratribus, salutem et Apostolicam benedictionem. Quoniam abundante iniquitate refrixit charitas multorum, oportet nos pro loci nobis divinitus commissi regimine paucorum, id est servorum Dei Religioni attentius providere. Per illos enim plerisque in locis servi Dei et Monachi perturbantur, per quos potissimùm eos foveri ac protegi expediret. Quæ nimirum culpa nonnullos nostri temporis Episcopos respicit, qui dum terrenis inhiant, eos qui terrena videntur despexisse perturbant. Quorum profecto molestiis per Apostolicæ sedis dispensationem duximus obviandum: quatenus opitulante Deo à sæcularibus tumultibus liberi, tam pro nobis, quàm et pro ipsis, et universis Christi fidelibus exorare sollicitius valeatis. Præsenti igitur constitutione sancimus, ne Cellarum vestrarum ubilibet positarum fratres pro vicinarum Diœcesum interdictione, vel excommunicatione divinorum officiorum suspensionem patiantur; sed tam Monachi ipsi, quàm et famuli eorum, qui videlicet Monasticæ se professioni devoverunt, clausis Ecclesiarum januis, non admissis Diœcesanis, divinæ servitutis officia celebrent, et sepulturæ debita peragant. Vobis prætereà, qui in ipso Cluniacensi Cœnobio commoramini, licentiam indulgemus ut ad Chrisma conficiendum, sive oleum benedicendum vestris vestrorumque usibus, quem malueritis Catholicum Episcopum advocetis, qui nostra fultus auctoritate quæ postulant, indulgeat. Si quis verò Episcopus, vel Episcoporum minister super his molestiam vobis ingerere, et nostris constitutionibus obviam ire præsumpserit; pro Sedis Apostolicæ contemptu, secundùm beati Gelasii sententiam, sui erit ordinis et honoris elisor. Scriptum per manus Lanfranci Notarii sacri Palatii. Datum Laterani per manum Joannis S.R. Ecclesiæ Diaconi Cardinalis XV. Kalendas Maii, Indictione V. anno Dominicæ Incarnationis M. XC. VII. Pontificatus autem Domni Papæ Urbani secundi decimo.]