Is etenim prædictus Frater, alio quodam tempore laborabat sub humero grauissimo vlcere, quo ingrauescente nimium, per singula spatia dierum dum ad horam calefiebat, pene exanimis remanebat,  si vel tenue frigus persentiret, morti se ad horam donari illico clamitabat. Tali alterutræ anxietatis elaborans diuersitate, diuinæ pietatis misericordiam expetiit, vt sibi sanitas,  aliquod remedium alacritatis donaretur, ne sic per longum tempus cruciaretur grauissimæ infirmitatis doloribus. Tandem post diu expectatum sanitatis locum cœlestis Prouidentia in animo ipsius fratris tale salubre consilium posuit, vt capellum quod sibi sanctus Domini Maiolus ob refrigerandum frigus capitis dederat super locum insitæ infirmitatis mitteret, sanctumque Domini in suum adiutorium inuocaret. Tali spe fiduciaque confortatus, dum illud eo loci posuit, recedente infirmitate sanitas desiderata rediit,  gratiam Dei in se factam, per meritum sancti Patris Maioli quibusdam fratribus postmodum insinuauit.