MITTO vobis, charissime, nouam translationem nostram, contra pessimam nequā Machumet hæresim disputantē. Quę nuper dum in Hispaniis morarer, meo studio de Arabica versa est in Latinā. Feci autē eam transferri a perito vtriusque linguæ viro magistro Petro Toletano. Sed quia lingua Latina non ei adeo familiaris, vel nota erat, vt Arabica, dedi ei coadiutorē doctum virum dilectum filium  fratrem Petrum notarium nostrum, Reuerentiæ vestræ, vt extimo, bene cognitum. Qui verba Latina impolite vel cōfuse plerumque ab eo prolata poliens  ordinās, epistolam, imo libellum multis, vt credo, propter ignotarum rerum notitiam perutilem futurum perfecit. Sed  totam impiam sectam, vitamque nesarij hominis, ac legem, quam Alcoran, id est, Collectaneum præceptorum, appellauit, sibiq. ab Angelo Gabriele de cœlo collatā miserrimis hominibus persuasit: nihilominus ex Arabico ad Latinitatem perduxi, interpretantibus scilicet viris vtriusque linguæ peritis, Roberto Retenensi de Anglia, qui nunc Papilonensis Ecclesię Archidiaconus est: Hermano quoque Dalmata acutissimi,  literati ingenij scholastico. Quos in Hispania circa Hiberum Astrologicæ arti studentes inueni, eosque ad hæc faciendum multo precio conduxi. Fuit autem in hoc opere intentio mea, vt morem illum Patrum sequerer, quo nullam vnquā suorum temporum vel leuissimam, vt sic dicam, hæresim, silendo præterierunt, quin ei totis fidei viribus resisterent,  scriptis atque disputationibus esse detestandam ac damnabilem demonstrarent. Hæc ergo de hoc pręcipuo errore errorum, de hac fæce vniuersarū hæresum, in quam omnium diabolicarum sectarū, quæ ab ipso Saluatoris aduentu ortæ sunt, reliquiæ confluxerunt, facere volui: Vt sicut eius lethali peste dimidius pene orbis infectus agnoscitur, ita quam execrandus  cōculcandus detecta eius stultitia  turpitudine a nescientibus agnoscatur. Agnoscetis ipsi legendo,  sicut arbitror, vt dignum est, deflebitis, per tā nefarias  abiectissimas sordes tantam humani generis partē deceptam,  a conditore suo per spurcissimi hominis sectam nefariam, etiam post Redemptoris gratiam tam leuiter auersam. Specialiter autem vobis ista omnia notificaui, vt  tanto amico studia nostra cōmunicarem,  ad scribendum contra tā perniciosum errorem, illam vestrā, quam nostris diebus vobis Deus singulariter contulit, doctrinæ magnificentiam, animarem. Nam licet hoc perditis, vt existimo, prodesse non posset, responsionem tamen condignam, sicut cōtra alias hæreses, ita  contra hanc pestem Christianū armarium habere deceret. Quam si superfluam esse quibusdam visum fuerit, quoniam quibus resistere debeant, talibus armis immuniti nō assunt: noscitur in Repub. magni Regis quædam fieri ad tutelam, quędam fieri ad decorē, quędam ad vtrumque. Nam ad tutelā facta sunt a Salomone pacifico arma, licet tempore suo minus necessaria. Pręparati sunt a Dauid sumptus, parata  ornamenta templi diuini constructioni  ornatui deputata. Sed nec illa eius tēpore alicui vsui profecerūt: sed in vsus diuinos post eius tēpora transierunt. Manserunt itaq. ista aliquanto tempore ociosa: sed incumbente necessitate, apparuerunt, quę diu vacauerunt, fructuosa. Nec tamē, vt mihi videtur, opus istud etiam hoc tempore ociosum vocare debeo. Quia, iuxta Apostolum, vestrū est,  omnium doctorum virorum, omnem scientiam extollentē se aduersus altitudinem Dei, omni studio, verbo,  scripto impugnare, destruere, conculcare. Quod si hinc errantes conuerti nō possunt, saltem infirmis Ecclesiæ, qui scandalizari,  occulte moueri leuibus etiam ex causis solent, consulere  prouidere doctus, vel doctior, si zelum habet iustitiæ, nō debet negligere. Propono inde vobis Patres omnes,  præcipue Patrem Augustinum. Qui licet Iulianum Pelagianū, licet Faustum Manichæum verbis  labore suo ad fidem rectam conuertere nequiuerit, non tamen quin de eorum errore magna contra eos volumina conderet, omisit. Sic de reliquis sui temporis,  non sui temporis, hæreticis, sic de Iudæis, sic de Paganis faciens, non solum contra eos sui temporis homines armauit, sed etiam ad nos,  ad posteros omnes maximæ ædificationis  instructionis charisma transmisit. Si igitur reuerentiæ vestræ in his laborandi Deo adspirante voluntas fuerit, (nam facultas per eius gratiam deesse non poterit) rescribite,  mittemus librum, quemadmodum misimus, vt per os vestrum ipsius laude repletum, spiritui nequitiæ spiritus benignus respondeat,  Ecclesiæ suæ thesauros gazis vestræ sapientiæ suppleat.