Cvm sapientem  religiosum vos  fuisse sciam,  esse non diffidam: mirari non satis sufficio, quod primitias præsulatus vestri, (quæ rogo, ea qua dicuntur, pace suscipite,) tāto studio monachorum insectationibus dedicastis. Quos enim religionis maior professio, religioso magis Episcopo commendare debuisset: nescio vnde emergente occasione, duriorem, ut dicitur, præ cæteris experti sunt hostem, qui præ aliis vos magis debuerant sentire parentem. Et cum Scriptura dicat. Dominus iustus concidet ceruices peccatorum, decuisset, vt mihi videtur,  gladium examinis vestri prius splendescere in colla resistentium impiorum, quam limari, vel exeri in iugulos obedientium monachorum. Nec deesse potuissent, proh! mactandæ mucroni vestro victimæ, cum tot pepererit infelix terræ vestræ fertilitas diuersorum graduum sacrilegos, schismaticos, hæreticos, tam occultos, quam publicos: vt si parcere non decreuisset, ante potuisset hebescere, quam vniuersos extinguere. Quod si forte ad illa illibato acumine perdurasset, tunc demum iustum fuerat conuerti ad leuia monachorum, cum fuissent desecta grauia laicorum. Sed quod magis indecēs, ne dicam, turpe est: non de grauibus, vel leuibus viciis, sed de rebus pecuniariis, inter sanctum Episcopum  religiosos monachos, quæstio versatur. Nec attendit Apostolus episcopis, aut monachis, sed ipsis laicis, dicens, Omnino delictum est, quod causæ sunt inter vos. Sed quia vos tam diuinarum, quam humanarum legum peritum noui, vtpote qui aliquando de his vobiscum publice  priuatim contulerim: recordamini legis diuinæ, quæ dicit. Quicquid vouisti, reddes pro salute tua Domino. Et noli transgredi terminos antiquos, quos posuerunt patres tui. Recolite,  illud Romanæ legis. Nihil tam iuri naturali conueniens est, quam voluntatem Domini, volentis in alium rem suam transferre, ratam haberi. Hæc idcirco dico, quia cum constet apud nostros,  forsitan vestros, ne dicam apud vos, fratres de Podioleno Ecclesiam sancti Martini, dono prædecessoris vestri Aurasicensis Episcopi,  concessione domni Vrbani Papæ, non tantum iuris proprietate, sed  corporali possessione, legali, quod ipse nostis, tempore possedisse: a vobis tamen nimia, ne dicam iniusta  damnosa, ne dicā calumniosa vexatione, quod numquā hactenus, fatigantur. Qui cum  instrumenta factæ donationis,  subsequutæ, vt ipsi dicunt,  nos vidimus, transactionis ostenderint, quæ si probabilia sunt, vicem testium obtinent: nec sic pacem quam persequuntur apprehendere, nec requiem talibus præcipue necessariam, a Patre silij, ab Episcopo monachi, obtinere præualent. Insuper quod de tāto viro credere valde durum esset, nisi rerū ipse effectus doceret: Apostolica scripta, quę alios iuuare consuerunt, fratribus illis præter solitum nocuerunt. Quæ cum charitati vestræ, vt audiui, præciperent, vt in illa interdicti sententia a vobis in Ecclesiis promulgata, manus sibi decisoria reseruaretur, octo tantum diebus obedistis: cui obedientiæ annuam inobedientiam rependistis, cum Ecclesias illas, contra præcepta Apostolica, diuinis officiis vacare fecistis. Sed quid plura? Parcite si placet amicis, fratribus, filiis, ne gloriæ vestræ maculam inferre velitis:  de ignominia vilium hominum gloriari,  de spoliis egenorum ditescere cupiatis. Quod si non placet, denunciate diem, in quo licet nihil de amico lucremur, Apostolico examine,  quæ vestra sunt retinere:  quæ aliena, non vestra esse, quamuis iusto serius cognoscatis. Sed inuiti causas intrabimus. Ad quas nisi vnco violenti traheremur, lites iudiciorum, maxime Episcopalium, subterfugere:  gratum voluntari,  congruum esset professioni.