Ea que ad posteritatis memoriam inviolata pervenire cupimus, ne alicujus falsitatis astu possint ullatenus violari, ratum censemus litterarum tradere annotationi, itaque cunctis innotescere cupimus sancte matris ecclesie cultoribus, tam presentibus quam absentibus, quamque etiam succedentium ætatum posteritatibus, qualiter quidam nobilis vassalus, Gislebertus nomine, et uxor ejus Addila, venientes ante obtutus domni Heldrici, abbatis monasterii Flaviniensis cunctorumque fratrum, dederunt Deo et sancto Petro, sanctoque martiri Prejecto, pro suarum salute et remedio animarum, alodum suum quem habere videbantur in Massingiaco villa, et qui de paterna et avita hereditate illis provenit, cum omnibus ad ipsum alodum pertinentibus, terris scilicet cultis et incultis, silvis, vineis, pratis, pascuis, aquis, aquarum decursibus, exitibus et regressibus eo jure ut quousque vixerint, ipsi eum teneant et possideant. Et quicumque horum duorum obitus primum evenerit, senioris scilicet aut conjugis jam dicti medietas allodi ad prelibatum remaneat locum, cum medietate omnium bonorum suorum. Post mortem vero amborum cum omni melioratione totum ex integro cum omnibus ad predictum redeat coenobium. Ut vero hec cessio omni tempore inconcussa permaneat, hanc donationis sue auctoritatem fieri rogaverunt, et propriis manibus firmaverunt, et parentum vel fidelium suorum manibus firmandum tradiderunt. Actum Flaviniaco publice, scriptumque a Rodulfo, monacho; anno XIIII, regnante Rege Rotberto.