Addatur  illud quod fere cunctis miraculis præferri solet, cuiusdam Syluiniacēsis pueri a morte per sanctum Maiolum Christi virtute in iam dicto loco facta resuscitatio. Is etenim Sanctus, sicut pene cunctis Galliarum populis notum est, vt magnus vita, sic miraculis  dū mortalis viueret,  post mortem maxime insignis extitit. Hac miraculorum gratia, in tantum iam per centum lx.  duos annos, hoc est a tempore mortis suæ claruit, vt post sanctam Dei genitricem, nullum sanctorum in tota Europa non in huiusmodi operibus parem habeat. Testantur hoc innumeri diuersis morborum generibus pressi, qui ad sepulchrum eius diuinam clementiam ipsius meritis sibi misereri precantes, exauditi sunt. Inter quos  mulier paruum habens filium, infra hos septem annos, similem, immo maiorem per ipsum Dei misericordiam experta est. Nam cum iam puer ille plus quā triennis esset, cōtigit eum morbo correptum extingui. Indoluit acriter mulier affectu tacta materno, ac doloris nimij stimulis agitata, totam vim animi non tam ad fletum muliebriter, quam ad fidem constanter conuertit. Excitata namque mirandis operibus, quæ non solum frequenter ad sepulchrum sanctissimi cōfessoris facta audierat, sed etiam plerumq. viderat, in spem animum erexit,  sibi ab eo posse reddi filiū, non irrita fide præsumpsit. Vnde statim surgens, non ad præparandam funeri sepulturam festinat, sed mortuo puero inter brachia sumpto ad Ecclesiam properat. Quo cū citatis gressibus velut moræ impatiens pergeret, interrogata a multis quid ferret,  quid sibi vellet, hoc vnum omnibus respōsum dabat: Filius, inquit, meus est, quem mortuum sancto Maiolo defero, vt illū mihi restituat. Mirabātur audientes de tam insolita re tam constans mulieris responsum,  euentum rei iam solliciti præstolabātur. Venit tandē mulier ad sancti sepulchrum cum paruulo,  eum ante altare fide plena deposuit. Mira astātium expectatio. Nouerant quidem, vt dictum est,  quandoq. viderant, multos ibi sancti virtute curatos, sed a morte rediuiuum nec ipsi viderant, nec a patribus acceperant. Attenti ergo tam Monachi quam laici ad tātum spectaculum, nutum omnipotentis, eiusque beneplacitum sustinebant. Mansit puer exanimis ab hora diei prima (dies enim tunc ęstiui erāt) vsque ad horam nonam. Tunc tandem oculos aperuit, ac matrem, quæ proximo loco ei assederat, eumq. materna custodia asseruabat, tenui vt puer voce vocauit. Surrexit mater attonita,  non sola ad eum accessit. Hunc viuentem  loquentem quē mortuum deposuerat, cum multis qui aderāt cernens, spe sua, pietate sancti se frustratam non esse agnouit. Fit statim lætus clamor in populo,  voces altissimæ ad Dei laudem,  S. Maioli præconium resonant. Accurrunt fratres meridianis horis regulari more in lectis quiescentes, totaque Syluiniacus, nulla pene licet villa sit Galliarum vrbe plebium numerositate inferior, audito tam fœlici nuncio, in momēto aduolat. Repletur tam clamosis quam deuotis lętantium vocibus Ecclesia,  cernentes viuentem, quem mortuum reliquerant, vix se ipsos præ gaudio capiebant. Obtulit dehinc deuota mulier puerum sancto,  quia sicut ab vtroque parente primam, vt sic loquar, vitam acceperat, sic a sancto Maiolo tam insigni miraculo secundam resumpserat, authoritate materna sancti Maioli filium decreuit perpetuo nuncupari. Ne vero legenti, vel audienti superesse aliqua de tanto miraculo dubietas possit, nouerint me antequam hæc scriberem, bis Siluiniacum venisse,  tam a matre quam a pluribus  fide dignis testibus, dum id sollicite inquirerem, ea accepisse.