« Incipit prefatio in libro de cartis in tempore domni Bernonis abbatis ». Cum intonante tuba apostolici culminis valde certum sit multorum exabundasse malitiam, et ideo plurimorum emarcuisse justiciam, nobis vero qui defectu dierum succedente ultima in tempora sumus devecti, id ipsum sole lucidius patet ; enimvero plerique malignitatis imitatores effecti, hostis potius quam ostii Christi, videlicet Domini nostri, qui dicit : « Ego sum ostium, jussa sectantes, dum prava mente, ceco corde, contortis gressibus, ad malum currunt, quosque possunt socios post se trahere non neglegunt. Quorum pro certo perversitas satis sibi sufficiens foret, nisi hoc eis ex tocius iniquitatis patre accidisset. Illi etenim consuetudinis est non solum bona non agere, verum etiam agentibus invidere, et invidendo sanctis conatibus eorum contraire. Unde in tantum nonnullorum excrevit vesania, ut exteriorem sanctę ecclesię ornatum, helemosinas scilicet justorum, quibus ad tempus alitur congregatio fidelium, cum per se non possunt, fœdissima societate et nequissimo ingenio evertere contendunt. Quas proinde cultores inperitarum voluptatum, licet divina presule potencia, funditus extirpare nequeant, circum substancias tamen quibus subsistere videntur, conscripciones videlicet, per quas nobis cerciores redduntur, aut ipsi male tractando perditum iri sinunt, aut coęqualibus suis malesano intellectu venundare presumunt. Qua de re beati Gregorii vita astipulante, quendam presbiterum suo preposito persuasisse cognoscimus quatinus, distractis sanctarum donationum cartulis, ipsi ditiores fierent non parvi quantitate facinoris. Sed Deus ultor malorum, qui nullum peccatum dimittit inultum, presumpcioni iniquæ extimplo finem imposuit promeritum ; ipsi namque pro debito teterrimas luentes pœnas nobis suę perdicionis et nostrę doctrinę non parva relinquentes documenta. Quapropter ne et nos socordię eorum participes efficiamur, donationes cunctas pio justorum voto retroactis temporibus nostro monasterio collatas, et veneranda priorum sagacitate plurimis in scedulis nobis relinctas, uno in volumine decrevimus congregare, et quęque singulorum abbatum tempore data sunt proprio libello denotare, quatinus ex hoc nostra comprobetur industria, et posteris nostris non minima reservetur utilitas. Siquidem ad hoc opus aggrediendum provocavit nos patris Odilonis venerabilis instancia, et maxime quarundam ipsarum cartularum perdicio, quę nostrorum tempore venerat ; nam plurimę earum varia per loca deportatę, aut portitorum neglegentia deperisse, aut vetustate sui et diminutione dinoscuntur esse consumptę. Igitur exordium nostrę narrationis tempus et gesta domni continebit Bernonis et quomodo ipse dono Willelmi excellentissimi principis nostro loco donatus eum proprio alodio, quod Alafracta dicitur, nobilitavit et quęque ejus tempore precepta regum vel privilegia pontificum acta sunt series primi libri dilucide approbabit. Si quis vero divino afflatu spiramine hanc nostram descriptionem amplificare studuerit, reddat ei Deus pro mercede bravium regni celestis. Sin autem quis presumptor aliqid demere vel supprimere temptaverit, conatu illius ad nichilum redacto, eum pœnę excipiant æternę.