Miraculorum vero magnitudinem ipsius dilectricis Dei, quia plurima sunt ultra illa, que per fratrem Vincentium in Speculo historiali, libro XXIIII°, capitulo CLIII°, et per fratrem Iacobum Ianuensem in Legenda aurea recitantur, in eodem monasterio in diuersis voluminibus scripta sunt, sermo noster non sufficit comprehendere. Vnum tamen, ob fidelium deuotionem, dignum duximus inserendum, cetera vero, breuitatis causa, obmittenda. QVALITER BRITONEM IN SE CONFIDENTEM DE NAVFRAGIO LIBERAVIT. Nobilis vir quidam Brito, terrenis facultatibus latus, ita circa beate Marie Magdalene obsequia deuotus erat et stabilis, ut eam, cum uxore et filiis et tota familia, precipuo veneraretur affectu, et eam cotidianis precibus ad suum presidium flagitabat. Hic itaque diem vigiliarum festiuitatis eius, cum tota domo sua, deuotissime semper ieiunabat, et eiusdem festiuitatis die magnam pauperibus et peregrinis refectionem preparare consueuerat. Eadem quoque die debitoribus debita dimittebat, veniam dabat offensis, et in cunctis sanctorum sollemnitatibus festiuitatem istam celebrem et precipuam recolebat. Inter preces autem continuas hoc precipue a Domino precabatur, ut nunquam eum permitteret, de ista luce sine vera penitentia et peccatorum suorum confessione migrare. Contigit ergo, ut prefatus nobilis vir, in Angliam proficiscens, naufragium pateretur. Et cum omnes comites fluctus inuolueret, ipse quoque marinos versabatur in fluctus. Cumque mox superuenture mortis prestolaretur aduentum, hoc ex intimo dolore pauido vertebat in animo: «O beata Maria Magdalene, nonne sanctitatem tuam sepius exorabam, ut nunquam me, sine vera penitentia et peccatorum meorum vera confessione, de hoc seculo migrare permitteres? Ecce nunc morior, et peccata mea confiteri non possum». Tali cordis ipsius gemitu nondum expleto, formosa quedam et expedite precincta mulier dexteram illius tenuit, et quamuis fretum undis tumentibus estuaret, ipsum tamen, solum ex omnibus, natatu leuissimo usque ad ripam, ex qua ingressus fuerat, que a loco naufragii XL fere stadiis distabat, incolumem perduxit. Qui a die natiuitatis sue nunquam amplius se natasse meminerat. Ad se igitur reuersus, homo per totam terram illam sancte adiutricis sue magnalia predicabat, et decem tantum diebus, sicut ab eadem sibi prenuntiatum fuerat, viuens in corpore, veram, sicut postulauerat, penitentiam accepit, et de rebus atque facultatibus suis accurate disposuit.