Qvantum reuerentiæ, quantum amoris tibi anima mea in penetralibus suis conseruet, nouit ille quem in te veneror  amplector. Feci hoc, etiam dum adhuc absentia tua, vultum corporis tui mihi inuidens, abscondebat: quia iam fama velocior corpore, beatæ animæ tuæ faciem, oculis mentis meæ modo quo poterat, inferebat. At vbi quod diu negatum fuerat, tandem sum assecutus,  phantasmata somniorum veritate succedente euanuerunt: adhæsit anima mea tibi, nec ab amore tuo vltra diuelli potuit. Ita charitas tua totum me sibi deinceps vendicauit, ita virtutes tuæ  cogniti mores rapuerunt, vt nihil mihi de me quod tuum non esset, relinquerent, nihil tibi de te non meum esse permitterent. Mansit in me constanter ex illo tempore,  vtinam sic in te maneat Christi causa cœpta, mutua charitas, quæ sola, quia numquam excidere nouit, morem suum, quantum ad te pertinet, in me optime conseruauit. Cumque hanc omni auro chariorem, omni gemma clariorem, in sinu meo reposuerim, in thesauris absconderim: miror quod tanto tempore, non qualia vellem indicia, huius a te mihi custoditæ charitatis acceperim. Ago quidem gratias, quod sæpe per quoslibet salutationibus missis non penitus te amici oblitum signasti. Sed queror, quod certiora per literas indicia hactenus non dedisti. Certiora dixi, quia nescit charta impressum mutare sermonem: cum loquentium lingua, addendo, vel demendo, iniunctam mutet sæpius veritatem. Vnde, quia vt electus præliator, paratus in diem belli, pro ecclesia Dei periculis, dextra, vt lęua vteris,  per arma iustitiæ a dextris  a sinistris contemnis: nuncios meos, quos domno Papæ dirigo, ex parte amicitiæ tuę secure committo: quoniam qui alienorum causis assistis, tuorum negociis deesse non poteris. Per quos, vt querela mea sopiatur, esse tuum, ac reditum,  statum domni Papæ, non solum legatis meis, sed  literis tuis committe. Vtinam  te a curia laboriosa,  me a cura periculosa expeditum, vt semper optaui: numquam mutandus vnus locus retineret, vna charitas vniret, vnus Christus susciperet.