STATVTVM est, ne parui scholares, si boni fuerint, procedente tempore, aliquid de aliorum dignitate amittant. Causa instituti huius fuit, quia nescio vnde res orta, fama tamen hoc referente, dicebatur, morem esse, vt nullus scholarium puerorum aliquo vnquam tempore aut hebdomadarius maioris Missæ, aut Prior, aut custos Ordinis, siue Circa fieret, aut quodlibet dignitatis monasticæ priuilegium obtineret. Quod quantum contra communem iustitiam  rationem sit, etiam leuiter attendens aduertit. Nam cum princeps Apostolorum dicat, In omni gente, qui timet Deum,  operatur iustitiam, acceptus est illi. Si, inquam, in omni gente, numquid non in omni Ordine? Si in omni Ordine, numquid non in omni graduę in omni conditione? in omni ætate? Et quia res clara longa probatione non eget, breuiter dico omnem Monasticam vel Ecclesiasticam dignitatem, si boni  digni fuerint, restitutam esse a nobis publice scholaribus: Quia cuius fides, scientia  vita probatur; a qualibet Ecclesiastica dignitate valde iniustissime reprobatur.