Quamvis commune propositum sit Cristianorum omnium vario gradu et schemate viventium de statu et religione sanctæ matris ecclesiæ cogitaré, episcoporum tamen regimini grandior hujus imminet cura, qui vice Petri, cui Deus pascendos agnos ovesque commisit, aliorumque apostolorum positi, baculo sibi tradito, caulas ecclesiæ ab hostium incursu latentium debent astute tueri, et quia breves sunt hominis dies et apostolus clamat: «curre miser dum tempus habes, ne incidas in mortem», tanta ab eis cura status et religio ecclesiæ fulciendus est et sustentandus, quanta lupum rapacem, qui circuit quærens quem devoret. insidiantem cognoscunt suis ovibus. Plurimis etenim et innumerabilibus modis in ecclesia sœvit serpens antiquissimus; sed una criminosa et dampnanda consuetudo ipsam affligit, dum pastores illius cupiditate illecti terras ecclesiæ aut alicui distrahere, aut in alterius dominio compellit inrecuperabiliter transferre. Unde exorta famis penuria, ministri ecclesiæ afflicti, canonici videlicet et monachi, ordo quoque sanctimonialium ceterique servitores ecclesiæ vulgo dispersi, statum illius paulatim destitui consentiunt, quem juribus privati sustinere non valent. Cujus immunitationis damnum, si forte aliquis successor meliori spiritu restauraverit, procul dubio sciat se in futuro mercedem supernœ retributionis accepturum. Quocirca notum sit cunctis ecclesiæ fidelibus presentibus et futuris, quoniam Natrannus, Nevernensis ecclesiæ Dei nutu episcopus, inspectis a primo suæ consecrationis tempore, sibi commissæ ecclesiæ variis asperisque indigentiis, partim persecutione paganorum malorumque Christianorum, partim antecessorum suorum culpa innatis, inter cœtera canonicorum statum. quod sibi pejus visum est, adeo imminutum et turbatum aspexit, ut ex ecclesiæ sumptibus nullus horum tantum caperet, unde ab episcopo et prœlatis ad officia divina constringi nec cohiberi nisi pro libitu potuisset. Pro quo dispendio idem pastor multum gemens, dominico afflatus impulsu, fideliumque suorum adepto consilio, dedit ad supplementum victûs canonicorum sancti Cyrici quarumdam ecclesiarum altaria cum decimis et oblationibus cunctisque ad ea pertinentibus, quarum etiam beneficia ipsorum erant canonicorum, suntque in pago Nevernensi; ex quibus duo in prœsenti ipsis largitur canonicis, alterum in honore sancti Medardi in villa Arcus, alterum in honore sancti Vincentii in villa Pruvia situm, tertium quoque post mortem Teterii, hujusdem ecclesiæ decani, de ecclesia Salviniaci in honore sancti Stephani consecratum. Dedit etiam idem prœsul predictis canonicis alodum quemdam sibi ab Antidio, consanguineo suo eo tenore dimissum, in eodem pago Nevernensi et in villa Prisco situm, clausum videlicet sibi cohœrentem cum terra et prato et silva, et quidquid illi olim Antidius dimisit. et ipse postea ab eleemosynariis suis comparavit, ipsis canonicis possidendum perpetuo dimisit. Deinde hac donatione ex animo facta et testamento scripti corroborata, hanc legem et tenorem ipse pastor summo interdictu ipsis canonicis imposuit, ut de ecclesiis jam dictis terraque, nec occasione beneficii seu cujuslibet oppressionis aliquem cuilibet horum dare seu vendere vel accommodare possint, sed perpetuo jure ad stipendium sui victus has teneant et possideant, singulisque synodis ex unaquaque sanctæ matri ecclesiæ denarios sex investitura persolvant, et in die quo transitus illius episcopi advenerit, summo studio vigiliarum et missarum officiis, sicut mos est, in ecclesia pro anima ejus frequentatis et decantatis, ex sumptibus illarum ecclesiarum in refectorio communiter vivant, et postea pro animabus omnium successorum ejus et sua Deum sanctumque Cyricum assidue rogent et si possibile est pro illis similia faciant. Hoc autem magna obsecratione et interdictu ipse prohibet episcopus ut nullus successorum suorum aut quælibet alia persona quidquam ex supradictis rebus ausus sit ipsis subtrahere canonicis. Quod si fecerit, via Dei omnipotentis damnatus maneat, habeatque partem cum Dathan et Abiron et cum eis qui dixerunt Domino Deo: recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus. Ut autem hæc auctoritas majore sit firmitate fulcita, non solum memoratus pontifex manu sua, sed etiam archiepiscoporum et coepiscoporum provinciæ manibus auctorizandam et confirmandam tradidit, quorum nominibus titulata ab omni sit calumniatorum atque emulorum defensa versutia. Actum est in Divionis castro. P. Natrannus pastor humilisque episcopus subscripsi, Sevinnus sanctæ Senonensis ecclesiæ archipresul, Gibuinus Catalaunensis ecclesiæ episcopus subscripsi, Albero Ludonensis ecclesiæ episcopus subscripsi, Letulfus vocatus Novionensis ecclesiæ episcopus subscripsi, Guedricus Lingonensis ecclesiæ episcopus, Rodulfus Cabilonensis ecclesiæ episcopus. Maginerius levita scripsit vice Teterii decani ante presentiam regis et datavit in mense martio, anno XXXII regnante Lotherio rege.