Apatre mittitur, in terris nascitur, Deus de Virgine. Humana patitur, docet  moritur libens pro homine. Per lignum vetitum sumpsit interitum nostra mortalitas. Ligni patibulo redditur seculo amissa dignitas. Fructus comeditur, quo vita perditur, de mortis arbore. Sanguis effunditur, qui fide sumitur, de Christi corpore. Draco perimitur, mundus redimitur, sanguinis precio. Huic mortem intulit, sed vitam contulit nobis hæc potio. Exul a propria proiectus patria, mundū incoluit: Qui tumens impia Deo superbia subesse noluit. Cuius periculis clemēs a seculis Deus condoluit, Propter quem filium mortis supplicium subire voluit. At ille proprio Missus a solio, mox carnē induit: In qua dū ceditur  crucifigitur, nil Deo minuit, Nec diu distulit, sed statim cōtulit vitā de funere. Opus mirabile, cui nihil simile diuino munere. Adam eicitur, latro reducitur, mira mutatio. Tunc primum claruit, quid mundo profuit auctoris passio. Cruce deponitur, sepulchro conditur sumpta mortalitas. Inferni torrida fortis  splēdida subdit diuinitas. Æternas tenebras,  cæcas latebras fulgens irradiat. Sanctorum hominum cognoscens Dominum chorus tripudiat. Remugit inferus, tremiscit Cerberus auctor nequitiæ, Atris in sedibus fulgere stupidus solem iustitiæ. Dira repagula, vectes  pessula potēter conterit. Ingēti gloria, summa victoria superbum proterit. Tūc draco ferreū sensit aculeū, quē caro texerat. Tunc primum doluit, tunc primum gemuit, quia vorauerat. Nil Deo fortius, nil sapiētius, nunc tandē didicit, Dū vires viribus,  artes artib. deuictas perspicit. Hic cito labitur, dum præceps graditur insana cęcitas. Sic cęcum currere, currentē ruere permisit deitas. Quē lapsū ignea retrusit cauea quo se demerserat, Nec mora miseros soluit innumeros, quos ille ceperat. Potenti dextera disrupit viscera vetusti carceris. Multum timuerant, quæ massam ceperant humani generis. Scrutatur omnia regis victoria mortis latibula, Dissoluit fortia forti potentia reorum vincula. Hæc Christus spolia victor post prælia vexit ab inferis. Hæc adgaudentibus supernis ciuibus inuexit superis. Peracto triduo vitā in mortuo reformās corpore Surgit continuo, nullo iā denuo passurus tēpore. Ionam glutiuerat, sed non consumpserat marina bellua; Quem vt traiiciens, ita reiiciens remansit vacua. Sic Christus gentibus, emergens fluctibus, salutē prædicat. Tunc mundus timuit, timens pœnituit,  culpas abdicat. Hinc formidātibus  desperātibus suis apparuit, Atque visibilem  contrectabilē illis se præbuit. Sed admirantibus  non credētibus illis præ gaudio, Sed vere viuere, se carnē gerere monstrat cōuiuio. Agnoscunt protinus, quod esset Dominus qui resurrexerat: Nec tardant credere quem cernunt viuere, sicut prædixerat. Postquam sat luminis creator hominis terris infuderat, Parat ascendere, secumque vehere quod inde sūpserat. Sed coram testibus ista fidelibus disponens agere, Sumit familiā, ducit Bethaniam hæc illi pandere Vt per discipulos virt9 per populos tanti miraculi Vere claresceret,  sibi subderet tumorem sæculi. Ascendens igitur, in altum tollitur suis vidētibus: Nube suscipitur, nec vltra cernitur ab assistentib. Fertur ad æthæra, transcendit sydera, nostrumque hominem. Super Angelicū,  totū cælicū prouexit Ordinē. Tūc moles grauior est facta leuior, cū caro terrea Prius inferior, nunc est superior vi facta ignea. Gaude mortalitas, redit æternitas, qua reparaberis. Quicquid de funere soles metuere, iā ne timueris. Dat certitudinē vita per hominē  Deū reddita: Quam in se pertulit, ac tibi contulit morte deposita. O noua dignitas! dat locū deitas humano pulueri. Nullum se præferet opus vel conferet huic tanto operi. Limus calcabilis, nunc adorabilis super cœlestia, Summis virtutibus contremiscentibus gubernat omnia. Quod in principio prauo cōsilio peruerse voluit, Nunc per iustitiam, non per superbiam, Adā obtinuit. Deus, dum timuit, esse non potuit, quod concupierat. Fact9 est humilis, fit Deo similis  cælis imperat. Hic vmbris horrida, hic flammis torrida sedes quem habuit, Per Dei filium paternum solium tenere meruit. Hortor ne lugeas, homo, sed gaudeas quem cælis intulit, Quē mirabilius, quēq. sublimius in Deum extulit. Antiqui gemitus cessate funditus, non est miseriæ Iam locus penitus: nam tempus cælitus aduenit gratiæ. Et vos, o superi, iam vestri numeri damna ne plangite: Sed nouis sociis, expulsis impiis, gaudere discite. Magnum miraculum, magnum spiraculum tunc vobis præbuit Deus, cum tegmine carnis pro homine tectus apparuit. Hunc nouum ordinem, prælatum hominem summis spiritibus Digne miramini, nec dedignamini benignis mētibus. Huic tamen canitis, huic genuflectitis vos in cælestibus, Qui carnem luteam, vt vestem trabeam, fert de terrestribus. Hinc requirētibus, cur tinctis vestibus de Bosra venerit, Sermo propheticus semper veridicus, narrat quid dixerit, Vua dum premitur, vinum obiicitur,  præli pondere Caro dum patitur, sanguis effunditur sub crucis onere. Calcātis tingitur vestis dū tingitur vini rubedine. Quo Deus tegitur corpus inficitur, effuso sāguine. Hic rubor vestium signat supplicium quod sponte pertulit, Quod tamen gloriam atque victoriam deuincens retulit. Quid vltra referam? Patris ad dexteram iam Christus residet, Vnde cæligenis atq. terrigenis vt Deus pręsidet. Quid de discipulis? assistunt oculis alta rimantib., Et ad insolitum stupent intuitum, suspensis mentibus Sublatum visibus, susceptum nubibus ducunt affectibus Spiritualibus, ipsis corporibus pene sequentibus. Tunc viri splendidi, vesteque candidi missi ab æthere Hæc contemplantibus  admirantibus cœperunt dicere: O quid suspicitis? iste quem cernitis cęlos transscendere, Descendet iterum cunctorum operum causas discernere. Sicut ascensio fiet regressio, quando iudicium, Cōmotis omnibus cœli virtutibus, erit mortaliū. Illū, cum veniet, nubes suscipiet, sicut susceperat Quando videntibus  obstupentibus vobis ascēderat. Istud iudicium per Dei filium tunc adimplebitur Cum a fidelibus  infidelibus iudex videbitur. Hic primum humilis  contemptibilis vobis apparuit, Cum sub velamine carnis de virgine suscepto latuit. Sed tunc quæ fuerit  quæ latuerit omnipotētia, Monstrabunt iudicis nutum ac vindicis cuncta trementia. Tunc terror pessimus  horror maximus orbem concutiet. Tunc quicquid firmius atque stabilius erit diffugiet. Cælum plicabitur, mare siccabitur, terra deficiet. Iā nihil seminis, nihilq. graminis vltra parturiet. Vt vndā labilis, nutat instabilis longæua firmitas. Vt cera soluitur, igne dissoluitur terræ soliditas. Tunc latex fontibus, cursus fluminibus prorsus negabitur: Et via nauibus, volatus auibus tunc prohibebitur. Tunc decus nemorum, tunc fructus arborum, quæque virentia Adustis floribus delectabilibus marcent arentia. Non aqua piscibus, non aer auibus tunc famulabitur. Sed nec mortalibus calcari pedibus tellus dignabitur. Fragrabunt æthera, nigrescent sydera fugato lumine. Tunc nox perpetua, nox lucis vacua, dira caligine, Ventis  turbine, multo iam ordine mundū operiet. Tunc hians puteus ille sulphureus os adaperiet, Et de flammigero profundens vtero flammarum maria, Ima cum superis, summa cū inferis exuret spatia. Illud incendium sicut diluuium replebit omnia. Mūdus damnabitur, Noe saluabitur tota familia. Tunc tuba cælica, vox archangelica superne resonans, Et cum clamoribus diris fragoribus horrendum pertonans, Clamabit populis qui sunt in tumulis, Omnes consurgite, Iunctis spiritibus suis corporibus vitā resumite, Et Christi solio iustus cum impio simul assistite, Et quiquid gesserat quisque dum vixerat, modo recipite. Hoc ab altissimo die nouissimo vox vt sonuerit, Nullum comprimere quolibet aggere terra iam poterit. Quod ante latuit nunc tandem patuit, cum terræ viscera, Quæ diu texerant atque celauerant, reddunt cadauera. Quod canis roserat, fera contriuerat, vermis depauerat, Ignis assumpserat, aqua diluerat, aer disperserat, Ad statum pristinum redit per Dominum: qui sicut facere Sciuit per gratiam, sic per potentiā nouit reficere. Quæris cum pereat, vnde post redeat carnis substantia? Est tota ratio cælestis iussio siue potentia. Vide quid fuerit antequam fecerit cœlū  terrea, Vnde substiterit, vnde processerit moles corporea, Cum nō existeret, vnde quid faceret, creauit omnia, Nulla consilium, nulla subsidium dante materia. Qui sicut potuit, statim vt voluit hoc in principio: Mox vt voluerit cōfestim poterit hoc in iudicio: Tūc carnes ossib.,  cutis carnib. superinduitur. Tūc quātitatib.  qualitatibus corpus induitur. Et illa corpora per lōga tēpora quæ prius fecerat, Dicto velocius, quo nil celerius, vt surgant imperat. Momēto tēporis humani corporis fit resurrectio. In ictu oculi noui miraculi fit exhibitio. Tunc Deo proxime supernis animæ relictis sedib. Vbi sublimius, vbi splendidius nitent syderibus, Incorruptibili nec vltra fragili carnis huic vasculo. Tūc sathā territus emittit spiritus de cæcis caueis, Quos prius ceperat, quos alligauerat cathenis igneis, Non infeliciū soluēs suppliciū, sed acta nequiter, Vt cū corporibus  cum spirib. lauāt dupliciter. Sic  æthereis, sic  tartareis exaustis domibus, Sola mirabitur quādo replebitur tellus hominib. Nam ex innumeris quos matrum vteris paulatim fuderat, Omnes insolito quoniā subito partu regenerat. O quā terribilis  formidabilis hæc dies irruet! Heu! heu quam luridum! heu! heu quam turbidū tunc vultum induet! Hæc luctum regibus, hæc planctum gentibus dirū incutiet. Cum præ doloribus mentis angoribus quisque deficiet. Cælis ardentibus, terris tremētib. iudex adueniet Quem admirabilem atque terribilem orbis conspiciet. Tūc cruce pręuia, mortis insignia de cœlis afferet. Ea volentibus atque nolentibus terrenis inferet. Videbit populus  omnis oculus hunc admirabitur: Et qui crediderat,  qui desiderat hunc contemplabitur. Iudæe respice, en Iesus, despice, quem olim spreueras. En tibi cognitus,  quōdam subditus homo, quē videras, En cuncta temperat, en cælis imperat quem blasphemaueras. Cunctorum pariter nunc sedet arbiter, quē crucifixeras. Regem cælestiū atque terrestriū Iesum cōsidera. Cuius imperiū, cuius iudiciū tremiscunt æthera. Credis adhuc Deum, cum sis iam per eum tradēdus inferis: A quo iam flammea clauderis cauea coniunctus miseris? Christe Deus meus, ad te clamo reus, quem spero iudicem: Vt tunc clementiam, non iram sentiam malorum vindicem. Tunc cum in solio tanto iudicio parato sederis, Oues ad dexteram, hædos al alteram partem posueris: Tunc oui vltimæ tu pastor optime, locum ne deneges, Neq. a gregib. illis felicibus me quæso segreges. Cluniacensium sis memor ouiū in tanto turbine, Et ad perpetua duc eas pascua benigne Domine. Tua vox vltima mergit in intima flāmātis putei Sathan cum perditis, in pastum traditis ignis sulphurei. Post hæc ad patriū regressus soliū decorē indues, Atq. Christicolas terrarum incolas cęlis restitues. Hoc quod promiseras,  diu texeras tunc reuelabitur, Quando sine fine summus ab homine Deus videbitur, Amen.