In quadam autem parte ciuitatis Papiæ, quædam Ecclesia erat, beati viri ditioni subdita, cum suis adiacentiis, non vilis pretij munere adnumerata, ubi sanctus Pater demorari solitus erat,  vbi orationum  bonorum operum incrementis, Domino Iesu complacebat. Inter hanc autem,  inter prædictæ ciuitatis sedem, quidam erat locus, pro paludis  aquarum receptaculis, sancto Patri satis nimiumque infestus. Qui sibi graue fastidium ingerebat itineris, quotiens venire vel redire voluisset ad domum iam dictæ orationis. Hunc nociui itineris locum commendauerat multotiens implere variis sumptibus petrarum vel lignorum. Qui minime proficiebant ad meliorandi transitus locum, quia inibi erant plurimarum competa viarum,  diuersi cuniculi aquarum. Vno autem dierum, per ipsum locum sanctus Pater faciens transitum,  commendatæ obedientiæ laborem cognoscens non prouenisse ad vtilitatis honorem, loco substitit,  diuino imperio melioratum reddidit. Sic insensibile elementum terræ obseruat adhuc, vt vidimus  audiuimus, præceptum Patris Maioli imperiale.