Vere hic est affectus antiquæ  firmiter plantatæ dilectionis vestræ. Qui enim expeditiores, propter niuis impedimentum ad nos transire vix possunt. At affectuosam erga nos deuotionem vestram, nec personæ dignitas, nec longi itineris onerosa retinet grauitas. Pro incœpto labore gratias agimus, pro non subeundo preces effundimus. Nouimus effectum, nouimus conatum. Maneat, qui solet amor: quandoquidem gratissima visitationis vestræ frustramur lætitia. Quā etsi ad præsens non habemus, de futuro per Dei gratiam non desperamus. Præstabit id qui abstulit, opportuno tempore Deus. Quam licet multum Domini  fratres mei desiderent, ego te ex debito auidius esurio. Nonne enim sum ego ille, quem pauperē  inopem nō spernebatis: sed amabatis, fouebatis,  ad onus suaue religionis piis studiis instruebatis? Cluniacens. Ordo, Cluniacens. disciplina, Cluniacens. amabilis  honorabilis Conuentus, vt vere fatear, me semper ad meliora  arctiora prouocauit, pro certo etiā  adhuc prouocat. Quid enim? Potest auelli ab homine, cuius anima Deo subiecta est: chori, claustri, dormitorij, refectorij Cluniacensis, cæterarumque nobilium officinarum omni homini æmulanda disciplina? Sed non omnes vident quod vidi ego. Non omnibus notum, quod mihi patuit. Gratias Deo. Quid plura? Vester sum, fui,  ero in æternū: quia vere  vos Christi Domini estis. Seruate orationibus, quod sacris ædificastis exemplis. Domum Chartusiæ,  omne propositum nostrum qualecumque sit, sanctis intercessionibus vestris commendamus, benignissime Pater.