Qvidam pauperum pauperrimus filiam vnicam habebat, quam horrifica contractio totius corporis, monstro simillimam reddiderat. Hæc manibus  genibus, cubitis  pedibus condemnata grauiter, eo loci tantum vbi ponebatur, remanebat: suique cruciatus dolorem lamentando  plorando replicabat. Huic quippe reseruata erat vita ad amaritudinem animæ, quia nec ad sanitatem reuertebatur, nec ad optatam mortem perueniebat. Remanserat interim illi sola vocis  linguæ potestas. Cuius horrendæ vociferationis singularitas, heu! nimium tædebat circumstantes audire,  commouebat dicere ad eam venientes, Domine Deus miserere. Vocem huius orationis audiuit Dominus,  eam meritis  interuentu sancti Maioli, pristinæ sanitati restituit, propitius. Nam transposita hæc in quadam parte præfatæ Ecclesiæ, diuinitus recepit corporis integerrimam sanitatem. Quod pater eius aspiciens, lætus cum ea ad propria est reuersus, quam quōdam apportauerat lassabundus.