Post hanc quam præfatus sum visionem, Gebēnensis Episcopus Guido in medium adducatur,  quid huic miraculo simile de eo contigerit, exponatur. Fuit hic magnæ secundum seculum nobilitatis,  ideo multo plus quam Episcopum decuisset, vitæ dissolutioris. Nam cum esset frater Aimonis eiusdem vrbis Comitis, tam seculari generositate quā ecclesiastica dignitate confisus, potentia atque diuitiis vndique circunfluus, plus mundo quam Deo, magis carnalibus quam spiritualibus actionibus inseruiebat. Cumque multa agenda negligeret, nec facienda faceret, misericordię tamen operibus toto annisu instabat, eleemosynam largiter egentibus distribuens, esurientes reficiens, nudos vestiens, querelas afflictorum patiēter audiēs,  multis pro posse benigne subueniens. Ecclesiasticas personas,  maxime quos religiosiores esse audiebat, magnifice honorabat, Monachis præcipue totum cordis sui affectū impendebat. Quibus non solum venerationis obsequium, sed multa  de rebus propriis cōferebat. Inter quos singulari amore fratres Cluniacenses amplectebatur,  eis ob spem æternæ mercedis plurima largiebatur. Nam vt reliqua taceam, quæ eis vir nobilis liberaliter contulit, sexaginta  eo amplius Ecclesiarū redditus, diuersis ad Cluniacū pertinentibus monasteriis in perpetuum dedit. Hoc modo temporalis vitæ cursu trāsacto, in bona confessione, cum peccatorum pœnitudine ac cordis contritione, sicut mihi testati sunt qui adfuerunt, ab hac luce recessit. Hunc post mortem diuerso modo plurimis apparuisse, quidam referunt. Quarum visionum quia certum auctorem inuenire non valui, idcirco dubia scribere recusaui. Vnam tantum de omnibus elegi, quam propter rei probatæ fidem, dignam hic inseri iudicaui. Successor ipsius Episcopus synodum Gebennis vix anno post eius decessum exacto celebrabat. Veniebant ad eādem synodum presbyteri more ecclesiastico, inter quos quidam boni testimonij presbyter properabat. Hic in itinere casu, immo diuina voluntate a sociis aliquanto spatio separatus, obuium habuit iam nominatum defunctum Episcopum. Qui cum insolito occursu turbatus aliquandiu hæsisset, tandem vtrum esset qui videretur defunctus Episcopus ab eo quæsiuit. Quo se vere esse respondente, presbyter adiecit. Et quid est, ait, Domine, vel quæ causa te mihi cum sis mortuus visibilē fecit? Ad quem Episcopus. Clementia, inquit, diuina, vt meæ necessitati subuenias, me tibi apparere permisit. Noui enim te ad synodum properare. Oro ergo vt sacrum conuētum adeas, eorumque me orationibus studiose commendes. Laboraui enim,  multa a tempore mortis meæ tormenta sustinui. A quibus in proximo erui potero, si eorum orationibus merear adiuuari. Dic ergo Episcopo  cum eo congregatis, vt omni die concilij Psalmum, Miserere mei Deus, mihi simul omnes decantēt,  communi absolutione vniuersi animam meam Deo commendēt. Sacrificiis insuper salutaribus atque eleemosynis, diuinam maiestatem pro requie mea propitiare contendant. Nouerint autem me ad agēdam pœnitentiam Cluniacum iturum,  inde ad eandem peragendam Hierosolymam transiturum. Hæc omnia cum eis dixeris, nomen tantum meum vltimo die synodi dicendum reseruabis. Quæ postquam dixit, ab oculis colloquentis euanuit. Presbyter vero cui hæc commissa fuerant gressum accelerans, ad synodum venit,  vniuersa Episcopo fideliter coram omnibus exposuit. Cumq. multos credere, quosdam autem dubitare videret, Euangelij codicem afferri rogauit,  vt cunctis fidem faceret, iureiurando quę dixerat confirmaturus, manum constanter super sacrum volumen extendit. Quem omnes ad ea probanda absque dubio paratum videntes, eum ne iuraret compescuerūt,  qui antea dubitauerant, omnem a corde suo dubietatis scrupulum abiecerunt. Sed  alter ex insperato testis surrexit, qui hæc eadem omnia a defuncto Episcopo sibi dicta, vniuersis admirantibus confirmauit. Vnde  bonæ oues mandata olim pastoris sui benigne suscipientes, cuncta quæ mandauerat deuote impleuerunt,  plurima ex abundante cordis sui charitate, spontanei addiderunt. Hoc ab illis mihi personis dictum est, qui omni fide digni synodo memoratæ interfuerunt,  ea quæ dixi, referentibus eisdem relatoribus audierunt.