Notum sit omnibus Christi fidelibus tam presentibus quam futuris, quia dum bone memoriæ domnus Ademarus, abbas Lemovicensis, obisset, orta est dissensio de electione abbatis; sed veniens domnus ac venerabilis Pontius, Cluniacensis abbas, sedato tumultu monachorum ac burgensium, qui auctoritate Ademari nobilissimi vicecomitis maxime fuerat exortus, predictum vicecomitem ex hoc convenit. Qui ejus redargutionem, ut erat vir sapiens, benigne suscipiens, in capitulo coram omnibus ipsam electionem omnino guerpivit vel dimisit, una cum filio suo Guidone. Quod et abbates qui presentes aderant et ejusdem cænobii fratres fecerunt, et se in voluntate et dispositione domni Pontii abbatis ex toto commiserunt. Supradictus etiam vicecomes Ademarus confirmavit in manu domni Pontii abbatis donum quod pater ejus Ademarus de monasterio fecerat, ut neque ipse, neque filii ejus, neque aliquis ex propinquis vel successoribus ipsius futuris temporibus ullo modo ipsam electionem requirerent vel inde se intromitterent; sed sicut auctoritate apostolica decretum est et maxime Urbani pape, in potestate et arbitrio atque ordinatione abbatum Cluniacensium, tam electio abbatis quam dispositio ejusdem cænobii Sancti Marcialis per cuncta sibi succedentia tempora permanerent. Quo facto, abbatem eis prudentissimum virum domnum Bernardum, olim camerarium, tunc autem Cluniacensem priorem, constituit. In cujus electione et ordinatione, omnes pariter una voce acclamaverunt. Acta sunt hæc apud Lemovicas publice, anno ab incarnatione Domini nostri Jesu Christi millesimo C. XIIII, indictione VII, epacta XII, nonis octobris; testes autem fuerunt hi: Rainaldus abbas Vosiensis, Stephanus abbas Sancti Augustini, Ademarus abbas Sancti Sori, Eldebertus decanus sedis Lemovicensis, cum omni capitulo. Laici autem fuerunt: Amelius de Cambone, Geraldus et Gulferius frater ejus de Turribus, Bernardus de Vivinneh, et Aimericus Bernardus frater ejus, Theotardus vicarius; regnante Ludovico rege Francorum, presidente in sede Lemovicensi Eustorgio pontifice.