Qvod vero in primis dicturus sum, ab illis mihi personis relatum est, quorum testimonio non minus quam mihi ipsi credere compellabar. Vita enim vel conuersatio eorum hoc exigebat, vt non magis propriis oculis quam eorum relationi, absque dubitatione aliqua, fidem accōmodarem. Hi ergo mihi hoc retulerunt, fuisse apud Cluniacum quendam fratrem, qui Bernardus Sauinellus dicebatur. De quo referebant, quod licet aliquando in quibusdam leuiter se haberet, correptus tamen, vt regularis disciplinæ moris est, multaque tam verborum quam verberum opprobria passus, patientissime tolerabat, seque mitem post flagella vultus  operis alacritate exhibebat. Is nocte quadam dum fratres in Ecclesia nocturnas Deos laudes decantarent, de choro vbi cum aliis psallebat egressus, dormitorium petiit. Cuius gradus dum conscenderet, repente Stephanum qui vulgo Blancus vocabatur, olim Monasterij sancti Ægidij Abbatē, qui ante paucos dies de vita excesserat, obuium habuit. Quem cum primo aspectu non cognoscens quemlibet alium esse crederet, quo proposuerat festinabat. At illa imago defuncti, quæ apparuerat, prior in verba prorumpens, Quo pergis inquit? Sta,  quæ dicturus sum audi. Frater vero miratus  indignans, quod quasi contra regulam nocturnis horis  loco non congruenti talia monachus loqueretur, eius voces nutibus quibus poterat, comprimebat. Sed cum Abbas ille defunctus, qui non vt taceret, sed vt loqueretur, aduenerat, magis ac magis instaret, compulsus eius importunitate frater substitit,  quis esset vel quid sibi vellet, quæsiuit. Et ille. Sum, inquit, Stephanus dictus sancti Ægidij Abbas, qui in multis  ante Abbatiam  postmodum deliqui, pro quibus modo pœnas acerbas patior, ab illis per ineffabilem Dei misericordiam, si mihi subuentum fuerit, quam citius eruendus. Oro ergo te vt Dominum Abbatem,  omnes fratres mea functus legatione depreceris, quatenus apud omnipotentem Deum pro mea liberatione preces effundant,  me quibus poterunt modis a tantis malis eripere satagant. Cumque frater respondisset, se quidem quod ipse rogabat facturum, nullum tamen suæ relationi crediturum, is qui loquebatur defunctus, adiecit. Vt nemo de his quæ a te referenda sunt in aliquo dubitare possit, noueris te infra hos octo dies de hac vita migraturum. Quod postquam eis prædixeris, subsequentis rei effectus te vera dixisse demonstrabit. Dixit hoc,  statim ab oculis eius euanuit. At vero frater ille a dormitorio ad Ecclesiam rediens, multumque mortis denunciatione non immerito sollicitatus, noctem in huiusmodi meditatione transegit: facto mane, Priori primitus, deinde venerabili ac sancto Patri Hugoni, ad vltimum magno ac reuerendo fratrum conuentui, quæ sibi iniuncta fuerant, patefecit. Quod postquam ad omnium aures peruenit, sicut humanorum ingeniorum vsus est, de eadem re fere semper diuersa sapere, alij quidem credebant, quamplures ficta esse affirmabant: vniuersi tamen mortis illius quam frater denunciauerat indicium per illud ab omni dubitatione purgandi, expectabant. Et ecce sequenti die relator visionis morbo corripitur, sensimque deficiens ad extrema peruenit. Qui vsque ad vltimum spiritum constanter quæ dixerat affirmans, infra dies supradictos bono fine quieuit, sicque morte sua veritatis nuntium se fuisse comprobauit. Fratrum ergo congregatio post obitum relatoris de visione certificata, tam pro Abbate defuncto quam pro eius nuntio multimodas inenarrabili misericordiæ Dei supplicationum hostias obtulerunt,  sacris orationibus, eleemosynarum largitionibus, maxime autem salutaris sacrificij oblationibus pro æterna requie totis viribus institerunt.