Stephanus Hugonetus Episcopus Matisconensis tantæ fuit in nepotum suorum Guillelmi  Philiberti institutione sedulitatis ac solertiæ, vt virtute atque eruditione summos deinceps in suo quisque vitæ genere apices promeriti sint dignitatum. Nam maior natu Guillelmus, cùm se Matisconensi foro dedidisset, causásque diligentia ac fide eximia in eo diutissimè egisset, in Principis consistorium laudatissimæ famæ patrocinio euocatus ad Cancellarij dignitatem, quæ Burgundicæ iuridicinæ summa erat, tandem est euectus. Quo in munere Espissiæ, Salliantij, aliísque non paucis auctus ditionibus honore simul  opibus vberrimè floruit. Sed cæso ad Nanceium Carolo Burgundiæ Duce extremo dum filiæ eius Mariæ in annis minoribus fidam cum Imbercurtio tutelam ex parentis testamento præstaret seditiosis atque impotentibus Gandauensium tumultibus vnà cum illo est sublatus. At Philibertus Hugonetus, nepotum Stephani natu minimus, doctrina  probitate inter paucos suæ ætatis excelluit,  suo patruique consilio Ecclesiasticis addictus muniis tum minores aliquot initio dignitates, tum Patrui decessu Matisconensem nactus est Episcopatum. Quo tempore cùm Guillelmus eius frater apud Ducem Burgundiæ gratia  authoritate plurimùm posset, interposita sui Principis flagitatione non ægrè obtinuit à Sixto IV. Pontifice vt anno MCCCCLXXIII. Philibertus frater in Cardinalium Collegium cooptaretur. Sed Carolo Duce quarto pòst anno cæso,  Guillelmo Hugoneto non multo posteà sublato censuit Philibertus tutiorem sibi Romam, quàm patriam, captáque salutandi Pontificis  ineundi Collegij occasione domicilium eò transtulit, plurimáque illic pro dignitate cùm gessisset, anno demùm MCCCCLXXXIV. Septembris IV. rebus humanis excessit.