Qui perpetuæ beatitudinis memores sunt, dum in hac terra vivunt, ex mundalibus quas possident opibus si Christum heredem constituunt, noverint pro certo quia de rebus quas secum auferre nequeunt æterna lucra adipisci possunt. Nam si prudens judicatur agricola, qui sibi in futurum previdens jacta semina terræ committit, ut multiplicate segetis fænore gratuletur, multo magis prudentior judicandus est illæ, qui æternæ mercedis intuitu habita dividit, congregata dispergit, ut in eo impleatur quod scriptum est: «Dispersit, dedit pauperibus, justicia ejus manet in seculum seculi.» Vere enim sapiens et prudens est, qui terrena quæ possidet ante se premittit, quæ in tempore necessitatis, cum tempus operandi jam non erit, metere possit, quorum sumptibus æternæ mendicitatis egestas suppleatur. Quæ ego Archimbaldus vicecomes considerans, fragilitatemque communis humanitatis attendens, de his quæ possidere videor, dum licet, dumque indulta tempora permittunt, Christum heredem constituere desidero, ut in tempore suppremæ necessitatis ipse mihi remunerator occurrat. Dono itaque Deo sanctisque apostolis ejus Petro et Paulo, ad locum Cluniacum, cui magis prodesse videtur quam presse domnus Odilo abbas, aliquid de mea hereditate, quæ sita est in pago Matisconensi, hoc est mansum qui vulgo Vineale vocatur, cum omnibus ad se pertinentibus, scilicet terris, silvis, aquis, aquarumque decursibus, pratis, pascuis, campis, cultis et incultis, exitibus et regressibus, quæsitum et ad inquirendum, totum ad integrum, ut ab hodierna die et deinceps faciant ex his quicquid facere voluerint rectores ipsius loci in Dei famulamine. Feci autem jam, per Dei gratiam, sub alio testamento, donationem de æcclesia Sancti Laurentii juxta positam predictis apostolis ad prefatum locum, eo voto et desiderio ut ex precepto abbatis prelibati loci ibi perpetuam habitationem habeant Cluniacenses monachi, et cum hoc per Dei gratiam impletum fuerit, volo ut hæc quæ supra scripta sunt, et quæ jam in aliis locis dedi, et abhinc inante per Dei voluntatem donavero ad denominatam æcclesiam et ad usus monachorum inibi habitantium pertineant, salva tamen omnimoda dominatione abbatis et prepositorum Cluniacensis loci. Igitur facio hanc donationem pro remedio animæ meæ omniumque parentum et fidelium meorum, ut omnibus nobis proveniat ad indulgentiam et remissionem peccatorum nostrorum. Si quis autem hanc donationem temptaverit calumniari aut scindere, nisi cito resipuerit et congrua satisfactione emendaverit, sciat se et mundanis legibus obnoxium et cælesti propiciatione indignum, coactusque judiciaria potestate, auri libras V persolvat, et hæc firma et stabilis permaneat, cum stipulatione subnixa. S. Archimbaldi vicecomitis, qui fieri jussit et firmare rogavit. S. Hugonis Boccharæ. S. Hugonis de Buxolio. S. Hylii, Gerardi. Actum Cluniaci publice, per manus Arnulfi levitæ, [feria] VIIa sabbati, anno millesimo XXXVIIII ab incarnatione Domini nostri Jesu Christi, indictione VIIa, regnante Heynrico rege Francorum.