Agnosco quid vobis debeam, agnosco quod præ cunctis mortalibus religioni deditis, nec Ecclesiæ nostræ voto professionis astrictis, vos semper in Domino carius dilexi, colui, veneratus sum. Feci hoc vsque, facio adhuc, faciam quamdiu fuerit spiritus in naribus meis. Causa huius mei erga vos amoris, Christus est: quem quia in ipso personaliter non possum, in vasis eius, hoc est in vobis, in quibus habitat, ipsum diligo, amplector, honoro. Scripsit mihi reuerenda charitas vestra, vt quosdam Ambrosianos libros vobis mitterem. Dulce fuit quod mandastis, homini expectanti sæpe a vobis litteris vel nunciis visitari. Concupiscit quidem hoc semper, sed raro quod desiderat assequitur: facio quod scripsistis, mitto quod mandastis. Sed quibus? Literæ quas misistis, libros tantum sonabant: sed quibus mitterentur tacebant. Non sic, vt aliquid querelæ familiaris apud familiares deponam, non sic piæ sanctæque memoriæ domnus Guigo Prior scribebat: sed epistolari more salutatione præmissa, affectum benigni cordis congruenter verbis subsequētibus indicabat. Sed fortassis verbosi apud nos esse timuistis: vel ne ipsi verbosi essemus, breuitate tanta monuistis. Cogitastis forte, etsi non dixistis, quod sanctus Iob amicis suis, Verbosi amici mei, ad Deum stillat oculus meus. Sed vt aliquid vel figurate vel in veritate loquar, ad vtrumque respondeo: quia quantum ad inimici mei affectum attinet, si semper loqueremini, taciturni esse videremini: si semper vobis loquerer, mutus mihi viderer. Mittite per præsentium latorem, vel quemlibet alium, fidum tamen, vadimonia librorum quos misi, non quod inde maior conseruandi eos securitas detur: sed vt iussio sancti Patris nostri Hugonis de talibus facta seruetur. Valete: memores nostri semper in Domino.