Lætatus sum in his quæ dicta sunt mihi, quia inspiratus ab eo qui spirat vbi vult, iam cum quibusdam aliis cantare incipis: In domum Domini ibimus. Repletum est gaudio os meum,  lingua mea exultatione: quoniam cum mundanis commodis vndique circumfluxus florere videaris, iam quasi aridum mundum cum flore contemnere incipis. Ago inde gratias Deo, age  tu, sine quo nec istud, nec aliquid boni agere præuales: quia omne datum optimum,  omne donum perfectum est, descendens a Patre luminum: , vt Ioannes Baptista ait, Non potest homo habere quicquam, nisi sit ei datum de cœlo, vtque Dominus ipse, Nemo potest venire ad me, nisi Pater, qui misit me, traxerit eum. Felix ergo tu, si tamen perstiteris, quem Pater trahit, quem Filius suscipit: cui hanc, de qua gaudeo, voluntatem, Spiritus Dei inspirat. Festina igitur, charissime, veni ad inuitantem te, Saluatorem tuum: audi saluatricem vocem eius, qua tibi cunctisque loquitur, Venite ad me omnes qui laboratis,  onerati estis. Audi  illam quæ sequitur, Tollite iugum meum super vos. Recordare  matris sapientiæ, materna voce filium admonentis, Fili ne tardes conuerti ad Dominum,  ne differas de die in diem. Time  quod subditur. Nescis quid superuentura pariat dies. Furare diabolo thesaurum sancti desiderij tui, ne forte quod absit, tibi contingat, quod ait Veritas de quibusdam. Deinde venit diabolus,  tollit verbum de corde eorum, ne credentes salui fiant. Nihil enim tantum Deo placet, nihil tantum diabolo displicet, quam bona voluntas: immo, vt verius loquar, nihil Deo placet, nihil diabolo displicet, nisi bona voluntas. Ex qua inter alia, quę ab ea diriuantur bona, procedit contemptus temporalium, amor æternorum. Ea de causa non est tuta dilatio tibi, ne forte, si nimium procrastinaueris, inuidus Satanas sancto ad Deum itineri tuo impedimenti alicuius obicem ponat,  gressus tuos, ne implere possis bonum quod inchoasti, retardet. Fecit hoc de multis, quos nominare, si literarū breuitas pateretur, possem. Addat tibi stimulos veniendi venerabilis ille,  cum honore nominandus, domnus Stephanus Æduensis Episcopus, auunculus vt audio tuus: qui spretis parentibus, nobilitate, fastu, diuitiis, ipsis etiam Episcopalibus infulis abiectis, pauperem Christū pauper secutus est:  in sancta deuotione toto mentis affectu perdurās, atque inter manus meas extremum Deo spiritū reddens, cum veneratione tanto sacerdoti congrua, tam a me, quam a fratribus Cluniaci conditus est. Sequere igitur eius vestigia, qui cum, vt nosti, prædicabilis homo sapiētiæ esset: nequaquam sibi ac saluti suæ præ cæteris Monasteriis Cluniacum elegisset, nisi magis sibi expedire vidisset. Veni  imple locum defuncti, quia paratus sum non minore te affectu, quam ipsum suscipere: non minus tibi,  saluti tuæ in omnibus prouidere. Nec solum te, sed insuper quotquot tecum spiritu Dei tractos adducere volueris: suscipere, diligere, amplecti, fouere. Decet te ad hoc summo conamine niti, vt non solus, si potueris, sed cum aliorum lucro ad Deum venias, nec in cōspectu Domini Dei tui vacuus appareas: quatinus  pro his, quos adduxeris, multiplicius coroneris, quia oportet, sicut Ioannes in Apocalypsi sua ait, vt qui audit, dicat, Veni.