Cantat Deo Propheta in Psalmis, Quam dulcia faucibus meis eloquia tua, super mel ori meo. Possum  ego nō mentiens scribere vobis, quod longe dulciora sunt melle verba vel literæ vestræ mihi. Nam semper supremam arcem pectoris mei vobis, vestrique ordinis viris seruaui: instituta Chartusiensia vniuersarum religionum institutionibus prætuli: a primis pene adolescentiæ annis, sincero affectu sacrum religionis vestræ propositum colui. Vnde quando vacare potuit, quædam antiquiora vestri Ordinis loca adire frequenter non pigritaui, inaccessibiles pene niuibus,  a glacie altissimas rupes non abhorrui: fratres inter illas montium,  rupium angustias omnipotenti Domino seruientes, videre, visitare, atque cum eis in Domino iocundari, dulce habui. Hunc saporem, quo, cum adhuc testa rudis essem, imbutus sum, diu  per gratiam Dei etiam hucusque seruaui: non quidem vos videndo, quod vt volui hactenus non potui, sed vos vestraque omnia charitate non ficta diligendo, colendo, venerando. Sed de fracto fœdere, ac frustrata promissione, qua vos visitare multotiens, vt dicitis, promiseram, arguor:  a tantis amicis dure conuenior. Audio quod si essem Abbas alter quilibet,  non tam celebris atque famosus, aperta fronte de his digna quęreretur satisfactio. Sed ago gratias Deo, quia non sum Abbas quilibet, sed tam celebris atque famosus, vt nemo vestrum audeat me aggredi, nec aperta fronte de fracto fœdere,  frustrata promissione quærere satisfactionē. Si enim non tantus, sed alter quilibet Abbas essem, certum est, quia impune non euasissem. Quis enim aliter credat? Nam a tam veracibus non aliter res quam sermo procederet. Sed tamen vt amicis,  hoc intimis satisfaciam, libens maioris nominis fastum depono:  me Abbatibus, licet inferioribus, si tamen inferiores sunt, compono. Eligite quem vultis de toto orbe minorem,  de me vt de illo, si reus esset, fracti fœderis pœnas sumite. Parcius tamen, vt vel parum pro parte mea agam, pœna sumenda est: quia mala fide fractum fœdus non est. Obstiterunt multa, quæ fœdus initum,  visitādi promissionem seruari non permiserunt: negocia infinita, hyems supra solitū horrida, corporis multiplex incommodum, quo plusquam per dimidium annum natura laborat: nec adhuc plene hostem tam diu sibi infestum vincere potest. Ea de causa mitius, vt mihi videtur, puniendus est, qui quod dicit, quod promittit, quod maxime vult, implere non potest. Habeo inde de re simili mecum,  pro me agentem, magnum Apostolum. Voluit ille venire ad Corinthios, vt secundam gratiam haberent: voluit  per eos transire in Macedoniam, voluit  iterum a Macedonia venire ad eos,  ab eis deduci in Iudęam. Voluit hoc, sed vt voluit non potuit. Excusat ipse se ipsum,  excusando non tantum se, sed  me etiam contra vos secum excusat. Nunquid, ait, leuitate vsus sum, aut quę cogito, secūdum carnem cogito: vt sit apud me, est,  non? Quis loquitur? Magnus Apostolus. Si interroges, quis magnus? Respondeo. Non est interrogandum. Vbi Apostolo magnus additur, Paulus intelligitur. Hic ergo Apostolus,  magnus, astruit se non esse leuitate vsum, si aliquando dixit, est: aliquando dixit, non. Intellexit enim semper quidem seruandam esse veritatem verborum, sed non idcirco minus esse verba veracia, si ea mutari cogeret multiplex varietas diuersarum causarum. Quod  indicant verba sequentia. Fidelis autem Deus, quia sermo noster qui fit apud vos, non est in illo, est,  non: sed est in illo, est. Quod nullatenus veritate salua dicere posset, si verba simplici ex corde prolata, absque falsitatis nota, rerum necessitate cogente, mutari non posse videret. Verum est ergo quod dixi, veniam ad vos: sed certa  rationabilis causa me impediuit, vt non venirem ad vos. Hac ergo de causa nō fuit in ore meo, est,  non: sed fuit in illo, est. Excusatum ergo me esse arbitror,  nisi plus nimio duri exactores esse velitis, satisfecisse me æstimo. De libris a fratre Petro Viuiano diu,  pręter voluntatem vestram, vt in literis vestris legimus, retentis: rescribo, quod si Deus permiserit, hominem conueniam,  prout officij mei ratio postulat, vt iustum fuerit, vestra vobis restitui faciam. De reliquo, vos Deo, cui seruitis: me autem nostrosque ipsi, vobisque cōmendo. Quod tardius vobis scripsi, nolite imputare negligentiæ meæ, quæ in casu isto non est: sed imputate infinitæ importunitati causarum, quæ fere semper mihi molesta est. Hęc si saltem breui temporis spacio, ne dicam momēto, me mihi vacare permisisset: iam oculus vester ante duos aut tres menses Epistolam meam vidisset.