Urbanus episcopus servus servorum Dei ad certudinem et memoriam presentium futurorum ..... Dudum felicis recordationis Alexander papa, predecessor noster, primo, et nos postmodum civitates et loca plurima Manfredo, quondam principi Tarentino, ac Uberto, marchioni Pelavicino, et aliis ecclesie persecutoribus, contra salutem propriam, adherentia, loca etiam ad que dictus Manfredus, Ricardus Casertanus, et Thomas Acerrarum co-[Fol. 31 v°]-mites ac Galvanus et Fredericus Lancea fratres devenire contingeret, quamdiu ibi forent, districtissimo ecclesiastico supposuimus interdicto. Sed quia nonnulli archiepiscopi et episcopi, abbates, priores aliique prelati, religiosi ac clerici et alie quamplures persone utriusque sexus a sede apostolica et per litteras et oretenus sibi postmodum obtinere concedi, ut – non obstantibus hujusmodi interdicti sententiis – liceret eis sub certa forma, in certis ecclesiis sive locis eidem interdicto suppositis celebrare ac audire divina: nos, ut interdictum ipsum artius servaretur, in octavis festivitatis beati Martini proximo preterite, presente tunc fidelium multitudine copiosa, omnes concessiones hujusmodi quocumque modo et sub quacumque forma factas a sede predicta, omnesque litteras et indulgentias cunctaque privilegia super hoc ab ipsa obtenta, totaliter auctoritate apostolica duximus revocanda, universis Christi fidelibus, cujuscumque status, ordinis, conditionis, honoris et dignitatis existerent, eadem auctoritate, sub pena excommunicationis, districtius inhibentes, ne hujusmodi concessionum seu alio quocumque pretextu contra earumdem sententiarum interdicti tenores in aliquibus ecclesiis sive locis, eidem [Fol. 32] interdicto subjectis, divina officia celebrare vel audire quomodolibet attemptarent Hoc autem ideo fecimus ut locorum homines eorundem, tanti saltem consideratione discriminis, ad ecclesie redirent humiliter unitatem. Verum quia ipsi, malitiis propriis excecati et in suis defixi fecibus, nec ex antidoto medicinali salutem nec ex vexatione recipiunt intellectum, nos, nolentes ulterius, ob eorum nequitiam, personas ecclesiasticas inter eos degentes divinis officiis penitus defraudari, de fratrum nostrorum consilio, eisdem personis ecclesiasticis indulgemus ut in collegiatis ecclesiis secularibus, in civitatibus et locis hujusmodi constitutis, clericis ecclesiarum ipsarum et in religiosorum conventibus fratribus religionis ejusdem penitentie, Eucharistie, Extreme quoque Unctionis sacramenta recipere, voce summissa, clausis januis, non pulsatis campanis, interdictis et excommunicatis et personis omnibus aliis, cujuscumque conditionis aut sexus exclusis, divina officia liceat divisim vel insimul celebrare. A generalitate tamen excludendorum excepimus tam religiosas personas quam seculares clericos viatores, quos et in religiosorum et secularium clericorum ecclesiis admitti permittimus [Fol. 32 v°] ad divina in procinctu itineris constitutos vel infra diem tertium recessuros. In monasteriis etiam monialium et laicorum religiosorum, tam Humiliatorum quam aliorum, civitatum et locorum hujusmodi Domino famulantium licebit eisdem monialibus et religiosis suum vel alienum ad celebranda divina cum duobus honestis clericis vocere vel admittere sacerdotem. Conversi quoque monasteriis servientes ipsarum, divinis officiis poterunt interesse cum ipsis. Preterea venerabiles fratres nostros patriarchas, archiepiscopos et episcopos ad loca hujusmodi declinantes, illius uti volumus privilegio libertatis, quod episcopis, in favorem pontificalis officii, constitutio concilii generalis indulsit. Actum apud Urbemveterem, idus januarii. – anno tertio.