Vt verbis vtar Philosophi, principatum amoris locorum spatia diuidere nequeunt, temporum incommoda separare non possunt. Affectus dominationis tenens  regens imperium, semper diligit, etsi quem diligit videre non possit. Vera enim amicitia obliuionem nescit, interruptionem non patitur. Non accipit ex impossibilitate solatium, neque ex difficultate remedium. Licet immineant agmina negotiorum, licet tumultuosis obstrepentium vocibus opprimatur: cum illo tamen mente versatur quem diligit, de illo cogitans, gaudens in illo. His amicitiæ legibus agitur, vt in vobis gaudeam, assidue cogitem de vobis, vestræ non immemor sanctitatis: in qua multotiens susceptus,  consilium  auxilium me gaudeo inuenisse. Beatus ego, qui eandem amoris vicem in vobis esse confido: beatior autem, si pro certo sit. Sed est quod amplius dissimulare nequeo, amicitia compellente vt proferam. O Deus! vbi frequentes epistolæ, vbi crebra consolatio, vbi illa solita eloquentia, qua amicum senem releuare solebatis? Sed forsitan calami non inueniuntur, incaustum abest, desunt nuncij, via montuosa est, pericula comitantur. Sed satis dictum est sapienti. Dominus Theobaudus Senonensis Archidiaconus, hoc vnum suspirat, venire ad vos. Negotia nostra, quæ magister Nicolaus amicus vester Romam portauit, melius quam sperabamus tractata sunt. Beneplacitum vestræ dignationis rescribite, vt sciam quid Archidiacono debeam respondere.