Dei et Domini notri filiis fidelibus tam presentis quam futuri temporis hominibus per hoc scriptum notissimum habeatur, quod Bernardus de Marneio, in infirmitate qua obiit, cognoscens se in hoc mortali seculo coram summo Deo multum deliquisse, et parum boni fecisse, desiderans misericordis Dei, non pro ipsius meritis sed pro sua gratia, eternam gloriam consequi, coram presbitero cui confessus fuerat, pro animabus parentum suorum et pro anime sue remedio, totum alodium suum, ubicumque jaceret, pio domino Deo et genetrici sue Marie atque beato martiri Marcello, et monachis in ecclesia ipsius pie degentibus, laude et consilio amicorum suorum, dedit atque concessit. Quod scilicet donum, ut firmius et constantius teneretur, predicti Bernardi fratres, Rotbertus, Wido videlicet atque Paganus, laudaverunt et laudando se tenere firmiter propria manu juraverunt, et cartam inde fieri concesserunt. Si quis autem improbus calumpniator, vel litis et discordie seminator, huic dono contrarius extiterit, et cartam inde pictam falsificare voluerit, nisi scito se multum peccasse recognoverit, et nisi vivus respiuerit, de libro vite deleatur, et cum Juda traditore domini in gehenna ignis perpetuo concremetur. Facta est vero hec cartula tempore Iotsaldi venerabilis episcopi, sub vice Hugonis cantoris, Tetbaldo cancellario dictante, regnante Ludovico rege francorum. S. Garini, presbiteri ferranni. S. Aldi, presbiteri. S. Rotberti de Marneio. S. Stephani de Cristolio. S. Stephani de Sancta Helena.