HVIC [Odoni] successit felicis memoriæ Heymardus nomine, beatæ simplicitatis  innocentiæ filius. Hic in augmentatione prædiorum,  adquisitione tēporalis commodi adeo studiosus fuit,  in obseruatione satis deuotus. Hic  amissionem temporalis luminis,  quidquid sibi aduersitatis accidere potuit, absque omni murmuratione  indignatione patientissime tulit. Hic etenim vir ob meritum patientiæ, simplicis  innocentis vitæ, tanto talique a Christo ditatus est munere, vt eius tempore ad amorem Monastici Ordinis authorem nostræ salutis beatum Maiolum dignatus est accersere. Glaber Rodulphus lib. 3. Historiæ cap. 5. Post Odonis obitum successit Heimardus vir simplex in ipsius locum, qui licet non adeo famosissimus, regularis tamen obseruantiæ non impar custos. Petrus Damianus Cardinalis, lib. 2. Epistolarum, Epistola 14. Avenerabilis plane Cluniacensis Cœnobij fratribus didicisse me contigit insignia duo sanctæ humilitatis exempla, quorum vnum non mediocriter quosque Prælatos, alterum valet ædificare subiectos. Marcuardus certe eiusdem Rector Ecclesiæ Maiolum sibimet substituit,  grandæuæ iam senectuti suæ quietis otium procurauit. Hic itaque dum priuatus in infirmorum maneret ædicula, quadam aduesperascente die caseum petiit, quem Cellerarius pluribus, vt fieri solet, intentus, non modo dedit, sed  duris insuper ministrum eius responsionibus fregit. Conquestus est Abbatum turbam, nec posse se tot dominorum perferre molestiam. Quo senex audito, non mediocre scandalum pertulit:  quia lumen oculorum prorsus amiserat, dolor in eius corde tenacius hæsit. Nam quo cæcus a visibus vacat, eo quicquid audierit, in corde subtilius versat:  quia per exteriora quæque non spargitur, interiori zeli stimulo truculentius inflammatur. Mane vero facto, ministro suo, vt sese ad manum in Capitulo duceret, iussit. Adductus autem, talibus Abbatem aggressus est verbis: Frater, inquit, Maiole, non ego te super me, vt me persequereris, imposui, nec vt tanquam emptor mancipio dominareris: sed vt reuera Patri filius compatereris, elegi. Et post huiusmodi multa, propemodum commotus, adiecit: Es-ne, quæso, meus Monachus? Quo respondente, Sum, tuumque me non magis fuisse, quam  nunc esse, profiteor. Et ille, Si meus, inquit, es Monachus, protinus cede sedi,  locum, quem ante noueras, repete. Quo Maiolus audito, repente surrexit, humilem locum prout iussus fuerat, expetiuit. Marcuardus itaque quasi postliminio reuersus, vacantem occupat sedem, Cellerarium, cui fuerat infensus, accusat, quem mox terræ prostratum durius corripit, tandemque modum pœnitentiæ, qui sibi videbatur, iniungit. Perfunctus itaque tam longi tribunatus officio, præsto dethronisatus assistit: Maioli, vt ad suam sedem redeat, præcipit. Ille confestim nil cunctatus obedit. Sigebertus Monachus Gemblacensis, ad annum 937. Obiit sanctus Odo Abbas Cluniacensis: succedit ei Ademarus. Et ad ann. 943. Ademarus Cluniacensium Abbas substituit sibi Abbatem Maiolum. Vincentius Bellouacensis lib. 26. Speculi Historialis cap. 68. Porro sancto Odoni successit Ademarus siue Heimardus simplicitatis  innocentiæ filius. Hic in augmentatione prædiorum,  acquisitione commodi temporalis fuit studiosus,  in obseruantia regulari deuotus. Amissionem luminis temporalis,  quicquid sibi aduersitatis accidere possit, absque omni murmure  indignatione patientissime tulit. Chronicon Lemouicense MS. ad annum 941. Svb hoc tempore S. Odo Abbas Cluniacensis dormiuit in Christo, cui Ademarus successit, qui cum sex annis rexisset Cluniacense Cœnobium, sanctum Maiolum sibi constituit Abbatem, virum feruoris eximij,  admirandæ abstinentiæ, reparatoremque præcipuum Monasticæ disciplinæ. Wernerus Rolewinkius in Fasciculo temporum, ad annum 934. Adamarus vir sanctus, successor S. Othonis Abbatis Cluniacensis. Ioannes Trithemius lib. 3. de viris Illustribus Ordinis S. Benedicti, Cap. 218. Adamarus post Odonem secundus Abbas Cluniacensis Monasterij, vir in scripturis Sacris eruditus, morum conuersatione sanctissimus, lumine oculorum orbatus, velut alter Iob, in medio Fratrum suorum exemplar patientiæ  humilitatis enituit. Claruit anno Domini 932. Cuius festum agitur apud Cluniacenses Idib. Septembris. Martyrologium Monasticum Benedictinum, ad III. Nonas Octobris. In Cœnobio Cluniacensi depositio S. Aymardi Abbatis, sanctitate  miraculorum gloria celebris. Vide Chronicum Cluniacense in fine Operis.