Domnus itaque Teutbaldus Episcopus, et Walcaudus Abbas fecerunt commutationem cum quodam Wlfrico nomine, de terris eorum. Dedit ergo Wlfericus de parte sua ad partem sancti Petri, campum unum situm in pago Atoariense, in villa quæ dicitur Maiascus, seu in ipsa fine; qui habet terminationes, ex uno latere terram sancti Petri, ex alio vero terram ipsius donatoris, et ex una fronte terram sancti Mammetis, ex alia vero fronte stratam publicam, et habet perticationes in longo, perticas XXV, pedum X, et in lato perticas XI, et ex ambabus frontibus perticas XI, pedum IIII. E contra dedit Waulcaudus Abbas de parte sancti Petri ad partem Wlfrici, campum unum situm in pago Atoariense, in villa quæ dicitur Maiascus. § Ubicumque ergo potuit, Teutbaldus Episcopus hunc locum nostrum inmeliorari curavit. Post cujus obitum Domnus Isaac suscepit præsulatum. Hic prædecessorum bonum sequens exemplum, multa bona huic Monasterio contulit. § Karolus igitur, qui cognominatus est Calvus, Imperium adeptus, Ecclesiarum Dei cultor devotus, omni nisu, quo potuit, studebat in cultu Religionis depravata corrigere, destructa reædificare, collapsa erigere. Anno Dominicæ Incarnationis DCCCLXXI, regens Francorum regnum, erga cultum Ecclesiæ Dei fuit studiosissimus; quapropter multa evicit pericula, et regni ejus semper augmentabatur gloria. Defuncto siquidem, ut jam dictum est, Pipino fratre suo Rege Aquitaniæ, filioque ejus in regno subrogato, moderationem regni non strenue agens, a suis derelictus, ac dejectus est, et Monachus in Monasterio sancti Medardi factus: Carolus vero a cunctis Principibus expetitus, Aquitaniæ Regnum est adeptus. Post non multos etiam annos mortuo Lothario Imperatore fratre ejus, Karolus suscepit Imperium. Sed Lucdowicus alter frater cupiens invadere Monarchiam Regni, iterum contra Karolum bellum concitat, Nortmannos, cæterasque gentes in regnum Karoli evocat: auxiliante autem Domino Karolus fratrem de finibus suis expulit, et Nortmannos intra Neustriam compressit. Hæc fuit secunda eruptio Nortmannorum in Francia. Aliquantis transactis annis Lucdowicus defunctus est, relinquens tres filios, Lucdowicum scilicet, Karlomannum, et Karolum.