In nomine sanctæ et individuæ Trinitatis, et sanctorum apostolorum Petri et Pauli, Hugoni venenerabili abbati, et Cluniaco monasterio atque cosseiensi, domnoque Gonzechino reverendissimo ejus loci præposito, eorumque successoribus, Tetbaldus Dei gratia Francorum comes, et uxor ejus Adelaidis, cum filiis suis in perpetuum. Quoties omnipotenti Deo bonorum omnium largitori quædam, licet pauca, laudis suæ usibus profutura conferimus, sua sibi reddimus, non nostra largimur, quatenus hæc agentes simus non de nostris muneribus elati, sed acceptis a Deo muneribus non ingrati. Nihil quidem magis ingratum est, et a Christiana pietate constat penitus alienum, quam ei non saltem in minimis pro parte aliqua ministrare, a quo non solum præsentibus temporalium rerum corpore sumus effecti sublimes, verum futurorum bonorum per ipsius largissimam misericordiam in æternum optamus fieri heredes. Scientes ergo quia fiducia magna est apud Deum eleemosyna facientibus eam, eo inspirante et donante, amicos nobis in præsenti facere cogitamus, a quibus post hanc vitam in æterna tabernacula recipi mereamur. Quapropter ego Tetbaldus, et uxor mea Adelaidis, sanctitatis et religionis, quæ penes sanctum vestrum collegium nostris temporibus divina gratia largiente potior celebriorque habetur, et devotione permoti, imo Dei inspiratione commoniti, Odonem filium nostrum sacræ regenerationis mysteriis innovandum a vestra paternitate destinavimus, rati superna dispensante clementia sibi non inane futurum, religiosiores quam ditiores in Christo habuisse parentes, ad cujus gratiæ et defensionis nostræ propensiorem effectum, efficacioremque profectum, nostrorum etiam redemptionem peccatorum, in servitium et gloriam Domini nostri Jesu Christi, sanctorumque apostolorum Petri et Pauli, sanctæ paternitate vestræ, et monasterio Cluniaco, voto ac traditione solemni perpetualiter concedimus et donamus quamdam in nostro alodio villam, quæ Cossiacus dicitur, cum ipso alodio, eo per omnia quo nos eam hactenus jure et potestate tenuimus, ab omni scilicet aliquorum hominum servitute et ditione immunem, cum omnibus omnino ad eam juste pertinentibus, id est, terris cultis et incultis, pratis, sylvis, aquis, aquarumque excursibus, circumquaque de jure ipsius potestatis existentibus; servis quoque et ancillis, capitecensis, vel aliter se habentibus, cæterisque redditibus cunctis, atque consuetudinibus justis et actionibus, nullo prorsus ad nos respectu consuetudineve retenta, aut debita servitutis aliqua pensione sive exactione, modo quolibet exhibenda; quatenus universa tam a nobis, quam a ministerialibus et servientibus nostris in tota illa possessione, cujuslibet oppressionis aut inquietudinis occasio modis omnibus amputetur; Deo autem inibi militantes cum omni pace et tranquillitate libera Domini servitute fruantur. Quibus insuper auxiliarem manum nostram ubicumque et adversus quoscumque indigerint, vel ratio postulaverit, tam præsentissime quam humanissime semper promittimus affuturam.