Doleo,  supra quam dicere possum doleo, quia sacro Conuentui vestro, quem apud Carnotum Dominus Rex consilio sapientiæ vestræ,  aliorum sapientum indixit, interesse non valeo. Credite intimo amico, credite vera dicenti: quia vere volo, sed non valeo:  quia non valeo, doleo. Quis enim non doleat se non interesse tam sancto Collegio, vbi nullus proprium lucrum, vbi nullus quæ sua sunt quæret, sed quæ Iesu Christi? Nō enim res quęlibet agitur, sed de illa tractatur, qua maior nulla, immo quæ est omnium maxima. Nonne maxima omnium est, prouidere, satagere, ne sanctum detur canibus: ne loca, in quib. steterūt pedes operantis salutē in medio terræ, rursum pedibus iniquorū proterantur: ne regia Hierusalē a Prophetis, ab Apostolis, ab ipso omniū Saluatore dedicata: ne nobilis illa totius Syriæ metropolis Antiochia iterū blasphemis,  nefandis hominibus subiiciantur: ne ipsa salutaris Crux, iā ab impiis, vt dicitur, obsessa, vt olim a Cosrohe capiatur: ne ipsum sepulchrū Domini, quod hactenus, iuxta Prophetā, gloriosum toto in orbe fuerat, fortassis vt illi minari solent, radicitus auellatur? Huic ergo tā sancto, tamq. necessario tractatui, ad quē humilitatē meam, venerande vir, inuitare voluisti: libentissime, vt dixi, interfuissem, si vllo modo potuissem. Quæ iter hoc meum impediunt, multa sunt. Sed inter alia, specialia duo sunt. Vnum, multiplex incommodum corporis mei: quod a Natali Domini vsque ad hoc tēpus, pene assidue passus sum. Aliud, Conuentus magnus Priorum, quos, antequam de istis quæ mandastis aliquid scirem, in ipso fere initio Quadragesimæ, pro consilio ineuitabilis rei, Cluniacum ea die, qua Conuentus vester apud Carnotum indictus est, venire præceperam. Suscipiat ergo, si placet, æquo animo vnanimis,  charissima mihi reuerentia vestra, non fictam, sed veracem excusationem meam:  apud se,  apud alios, excusatam habeat absentiam meam.