Nicholaus episcopus, servus servorum Dei, religiosæ et Deo dicatæ, quæ divino nutu, divinaque providentia in monasterio fuerit constituta, quod a vobis Gerardo scilicet clarissimo filio nostro, illustrissimo comite, et nobilissima filia Berta in nomine Domini Jesu Christi, et veneratione beatissime Virginis Mariæ genitricis ejusdem Dei et Domini nostri Jesu Christi, in loco vel agro qui dicitur Vizeliacus, in pago Avalensi in finibus Burgundiæ, constructum est, opibusque ditatum, et omnibus quæ post eam in eodem monasterio abbatissæ regimen tenuerint inperpetuum: de quo monasterio cum omnibus jure ad se pertinentibus pro remedio et futura retributione animarum vestrarum hanc sanctam heredem romanam fecistis ecclesiam, illudque per donationis paginam, B. Petro apostolorum principi contulistis. Quando ea que catholicorum virorum corda pontificum sunt monitis provocanda, ita ardenti desiderio, divina præveniente clementia, succenduntur, ut ab eis ultro poscantur, tanto alacri et leto sunt animo concedenda, quanto ea ipsa quæ cupiunt, si nollent facere, peti debuerant: proinde juxta vestram petitionem monasterio in honore Domini nostri Jesu Christi quod in parrochia urbis Augustudunensis, in loco et regno prenominato, a vobis religiosa devotione fundatum est, hujusmodi privilegia presentis nostre apostolice auctoritatis decreto indulgentes concedimus, confirmamus atque statuimus, ut nulli regum, nulli antistitum, nulli quacunque predito dignitate, vel cuiquam alii de his quæ eidem monasterio a vobis, vel a quibuslibet aliis de proprio fuerint jure collata, sub cujuslibet causæ, occasionisve specie minuere, vel auferre, sive suis usibus applicare, vel aliis, quasi piis causis pro suæ avariciæ excusatione, liceat quocunque modo concedere, sed cuncta quæ ibi oblata sunt, vel offerri contigerit, tam a vobis quam ab eis qui in eodem loco in officio abbatisse vel conversatione religiosa successerint, seu qui pro animæ suæ remedio ibidem oblationes suas optulerint, a presenti tempore illibata et sine inquietudine volumus, et apostolica auctoritate præcipimus possideri earum tantum usibus, pro quarum sustentatione ac gubernatione concessa sunt fuerint que, modis omnibus profutura, ea conditione ut nullus successorum nostrorum in sancta hac sede, cui, auctore Domino, deservimus, unquam, vel usquam, quiddam de eisdem rebus cuiquam beneficiare, commutare, aut sub censu concedere, vel retinere, per futura tempora patiatur. Sed censum tantummodo in testamento traditionis vestræ, quo ex eodem monasterio heredem hanc sanctam fecistis matrem ecclesiam, unam videlicet libram argenti annis singulis successores nostri accipientes, piæ paternitatis suffragium eidem monasterio, et abbatisse, ac monachis sub regula S. Patris Benedicti ibidem degentibus, sollicitudine pastorali vigilanter contra omnes infestantes impendere studeant. Item constituimus ut obeunte abbatissa prædicti monasterii, non alia ibi quacunque obreptionis astutia ordinetur, nisi quam consensus monacharum secundum timorem Dei et institutionem regulæ beati Benedicti elegerit, et hujus apostolice sedis pontifex previderit ordinandam, aut suggestione monacharum consenserit ordinatam. Hoc quoque capitulo presenti subjungimus, ut locum avaritiæ secludamus, nullum de sacerdotibus, nullum de regibus, vel quemcunque fidelium per se suppositamve personam de ordinatione ejusdem abbatisse, vel clericorum atque presbyterorum, vel de largitione chrismatis aut consecratione basilicæ, aut de quacunque commoditate spiritualis aut temporalis obsequii sive quibuscunque causis ad idem monasterium pertinentibus, audere in auro, vel alia qualibet specie commodi vel exenii loco, quicquam accipere, neque eandem abbatissam ordinationis suæ causa quicquam dare presumere; ne hac occasione ea quæ a fidelibus pio loco offeruntur, aut jam oblata sunt, consumantur. Neque episcopus civitatis ipsius parrochiæ, nisi ab abbatissa ipsius monasterii invitatus, ibidem publicas missas agat, neque stationes in cenobio eodem indicat, ne ancillarum Dei quies quoquomodo populari conventu valeat perturbari, neque paratas, aut mansionaticos exinde presumat exigere. Susceptionem autem fidelium, et religiosorum, ac religiosarum, atque beneficientiam quam jubet apostolus cunctis exibendam, pro possibilitate loci et facultatum non modo ibidem gratis fieri denegamus, verum etiam suademus. Sed et modus in numero congregationis adeo conservetur, ut pluralitas penuriam, nec paucitas inhabitantium destitutionem loci indicere valeat. Hæc igitur omnia quæ hujus precepti decretique nostri pagina continet, cunctis post vos succedentibus qui idem monasterium a vobis constructum, et sanctæ romanæ ecclesiæ traditum sub usufructuario retinetis, vel eis quorum interesse poterit, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero sacerdotum, judicum, atque secularium personarum, hanc constitutionis nostræ paginam agnoscens, contra eam venire temptaverit, potestatis honorisve sui dignitate, percussus apostolico anathemate, careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et nisi, vel ea quæ ab illo sunt male ablata restituerit, vel presumpta correxerit, vel digna pœnitentia illicite acta defleverit, a sacratissimo corpore Dei et Domini ac redemptoris nostri Jesu Christi alienus fiat atque in æterno examine districtæ ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatinus et hic fructum bonæ actionis recipiant, et apud districtum judicem premia æternæ pacis inveniant. Scriptum per manum Sofronii, regionarii et scriniarii Romanæ ecclesiæ, in mense maio. Datum vero per manum Tiberii primicerii sedis apostolicæ, imperante Ludovico, Karoli magni filio.