Pro amicis nostris, immo pro amicis iustitiæ, amico nostro, veritatis immo amico, numquam reselleremus scribere. Etenim illa amicitia in diuersis amicorum causis debet interuenire, quæ non plus iusto vergens se in fauorem alterius, æquitatis rectitudine pensat negotium, non fauoris, aut odij iniqua inflexione. Quamquam igitur vobis,  excellentem prærogatiuam dilectionis debeam  honoris: huic tamen Abbati sancti Laurentij Leodiensis nouo confœderatus amicitiæ pacto, propter Christum quem in ipsum suscepi, meipsum nihilominus concedo. Cum igitur vtrinque Christus in causa sit, vtrumque ad debitum honorem rependendum medius ipse commoneo. Vos quidem, vt quanto magnus dignitate, prælatione,  nomine estis, tanto abundantiori humilitate illum suscipiatis. Illum vt secundum excellentiam maiestatis vestræ cogitet qualiter summam in summo viro humilitatem excipiat,  obuiis, vt dicitur, brachiis deuexam bonitatem sustentet. Vos, vt honestatem personæ  iustitiam quam habet ad vos, æqua libratione appendatis,  personæ honorem, causæ iudicium reddatis. Vidi personam,  amaui: audiui causam,  approbaui. In persona prudentiam, religionem, litteraturam, simplicitatem notaui: in causa retentionem pacis, malitiæ exterminationem, simultatis repressionem,  iustitiæ tenorem animaduerti. Qui de tam longe quærit pacem, nonne amat quod quærit? Qui tempore tanto,  tali a sancta fratrum suorum congregatione peregrinatur, quibus putas stimulis affectionum remordetur, vt vaccæ illæ reclusis vitulis mugientes, vincentes sanctitate propositi vsitatum,  consuetum affectum carnalitatis? Sed gratias Deo, quia illorum damnum quibus abfuit,  suus dolor recalcitrans qui abfuit, nobis in lucrum versum est quibus affuit. Moueant itaque,  commoueant pia viscera vestra quæ auditis,  intendite viro bono, viro pacifico, viro honesto, immo vestris monachis  fratribus, quibus valde credimus vtile, si pacem tenuerint, inhonestum  inutile, si a pace resilierint. Valete.