Iam nunc subiungēda est, non ante mortui, sed morientis presbyteri terribilis  multis nota visio, quæ audientium mentes digno timore concutiat,  ad cauenda æternæ mortis mala, velut vehementi sollicitudinis igne accendat. Apud castrum Liziniacum, quod in Pictauensi pago situm est, nuper quidam presbyter erat, qui sacerdotalis ordinis supercælestem dignitatem, miserrimæ vitæ conuersatione deturpans, non ad animarum quibus præerat curam, sed ad carnis suæ voluptatem explendam, sacro ministerio vtebatur. Qui, iuxta Prophetam, lac gregis sui comedens,  eius se lanis operiens absque vlla spe æternorum, mercedibus mercenarij auidissime pascebatur. Mundissimam atque omnia mundantem Christi carnē  sanguinem in altaris sacramento frequenter officio, non deuotione sumebat, nec ab immundis tamen carnis operibus sese cohibebat. Cumque vt sus immunda multo tempore in cœno luxuriæ versaretur,  suiipsius fœtoribus delectaretur, territus conscientię malo, sicut aliquando  mali ad horam compunguntur, familiaritatem quorundā bonorum virorum expetiit,  Abbati Bonævallis ac fratribus euisdem monasterij se in amicitia, specie tenus copulauit. Qui longo tempore eum de vitæ emendatione commonentes,  vt seculo renunciaret assidue exhortātes, nihil ab eo impetrare præter inanem spem aliquando potuerunt. Nam libenter quæ dicebant audire se fingens,  semper eos de conuersione suspendens, de societate sanctorum illorum gloriabatur, nec admonitione vel exemplis eorum a malis retrahebatur. In his itaque aliis perditæ atque perdendæ vitæ suæ actibus perdurans,  obstinatione impia iram sibi in die iræ thesaurizans, in morbum incidit, quo post aliquot dies ingrauescente, ad extrema peruenit. Adierat eum visitationis gratia Prior iam dicti monasterij, atque cum eo per aliquantum diei spatium, ipso quoque rogante permanserat. Et ecce nocte superueniente, cum cunctis discedentibus solus lecto eius assideret, clamare terribiliter æger ille ad Priorem cœpit: Succurre, ait, succurre. Ecce duo supra omnē feritatē expauescendi leones in me impetum faciunt, hiāti ore ac rictu feroci per frusta discerpturi, me totum consumere volunt. Deprecare cito Dominū, vt ab his eripiar, antequam morsibus eorum consumar. Dicebat hic  tremebat, ac velut deuoraturos fugiens, timore defecto corpori vires addente, retro cedebat. Prior vero vocis illius ac gestus terrore turbatus, non sine multo  ipse timore erat. Ad preces tamen ipsa necessitate impellente conuersus, pro misero illo vt poterat Dominum exorabat. Quo orante mutata voce æger; bene, inquit, bene. Recesserunt crudeles bestiæ,  per orationes tuas iam vltra nusquam apparent. Et quia vsque ad vltimum spiritum semper compos sui extitit, nec vt quidam morientium solent vel in modico sensu imminutus fuit, conuersus ad Priorem, loqui cum eo de quibuslibet veluti sanissimus cœpit. Cumque tam de his quam de aliis multa inter se verba conferrent, horæ fere vnius spatio elapso, rursum inclamare longe terribilius quam primo exorsus est. En, inquit, en ignis de cœlo vt torrens inundans descendit,  super hunc lectum meum veniens, iam iamque me in fauillam vsque comburet. Festina, adiuua, ora, si forte  ab hac morte eripi valeam. Et hæc dicens, manibus  brachiis opertoria subleuabat, eaque velut aliquid iuuare possent, inuisibilibus ignibus turbatus opponebat. Sed nequicquam. Nō enim corporalia tegmina a spiritualibus incēdiis tegere poterant, quem cælestis vindictæ impia opera exponebant. Prior adaucto timore, denuo ad orationem conuertitur,  quantum in tali casu possibile erat, Domini misericordiam deprecatur. Illo vt supra orationi instante, post paululum, patiens gratulationis vocibus preces eius interrupit dicens. Quiesce, iam ab igne tutus sum. Nam dum super me (vt dixi) cum impetu descenderet, interpositus est linteus, vsque ad quem ignis peruenit, sed eum transire non potuit. Iam  ab isto periculo ereptus, oro ne a me discedas quousq. quis istorum finis futurus sit agnoscas. Tunc Prior qui tam timore quam hospitandi necessitate recedere volebat, substitit:  ab oratione surgens, rursū ei assedit. Cumque eum tantis terroribus anxium consolaretur,  vterque adinuicem vt prius colloqueretur, subito ægrotus ad inuisibilia raptus obmutuit. Prior eum raptum ab humanis intelligens, rei exitum præstolabatur. Cum ecce post multum noctis spatium, homo ad se rediit,  miserabiliter ingemiscens, ait: Ha! Ha! ad iudicium æternum raptus sum,  heu miser! æterna morte damnatus sum. Traditus sum horrendis tortorib. igne inextinguibili cum diabolo  angelis eius perpetuo cruciandus. Ecce, ecce, ignita sartago plena bullienti adipe, quam coram me tormentorum ministri detulerunt, eamque ad me frigendū vndique succenderunt. Et cum Prior orationi sicut iam bis fecerat, tertio quoque incubuisset, ille ait: Cessa, cessa pro me orare, nec pro illo vltra fatigeris, pro quo nullatenus exaudieris. Priore vero dicente, Frater redi ad cor,  misericordiam dū adhuc viuis a Deo require, ille adiecit. Putas, ait, me vt insanum loqui? Non insanio, sed sana mēte quæ dixi confirmo. Et cucullam Prioris manu tenens, eum interrogauit. Nonne hoc quod manu teneo cuculla tua est? Quo respondente, est, adiūxit. Sicut hæc vestis cuculla est,  sicut hoc quod substratum mihi est palea est, sic  hoc quod coram cerno ignita sartago est. Et dum hæc loqueretur, gutta inuisibilis ignis de illa quam dicebat sartagine exiens, in manum eius Priore vidente cecidit,  mirabile dictu, cutem  carnem vsque ad intima ossis consumpsit. Tūc ille acri cum gemitu: en, inquit, indubia rei probatio. Nam sicut ista quam vides de sartagine prolapsa gutta, carnis partem consumpsit, sic cōfestim totum me ignea vorago cōsumet. Priore ad ista stupente, iterum dixit, Ecce sartaginem ipsam ministri infernales propius afferunt,  vt me in illam iniiciant, iam iamque manus adaptant. Et post modicum. Ecce linteum in quo iaceo vndique concurrentes accipiunt,  me in ignitam sartaginem, æternum frixuram proiiciunt. Hoc velut vltimum vale, mox vt Priori, atque his qui ad hoc horrendum spectaculum conuenerant, dixit, subtracta voce ac reflexa ceruice, puniendum spiritum condemnatis spiritibus tradidit. Tantus vero terror omnes inuasit, vt illico vniuersi aufugerent, neque aliqui in domo vbi cadauer mortis remanserat, remanere auderent. Facto mane, miserum cadauer sepulturæ mandatum est. Post aliquot autem dies, cum ad vniuersos circa positos hæc tam terribilis fama peruenisset, rei veritatē probare volentes, tumulum aperuerunt, atque fossam illam quam in manu adhuc viuentis Presbyteri gutta prænuncia damnationis fecerat, in mortui cadauere inuenerunt. Quæ omnia, secundum quod beatus Gregorius dicit, nullomodo propter se infelix Presbyter vidit, cui nihil visio ipsa profecit: sed quanta cautela sacerdotale officium administrandum, quam reuerenter diuina mysteria tractanda, superna per eum dispositio demōstrauit. Quis enim ad ista non obstupescat? quis tam metuendam diuinæ animaduersionis sententiam non contremiscat? Quis iam in istis non fidem inuisibilium se concepisse, sed ipsa inuisibilia corporis sensibus ex multa parte subiecta esse non cognoscat? Facit hoc pia conditoris miseratio, qui cernens corporalium rerum obiectu, interiorem mentis humanæ oculum excæcatum, quædam de spiritualibus rebus etiam per carnem quibusdam innotescere præstat, vt ad amanda siue timenda inuisibilia, hoc saltem remedio vel admoneat vel compellat. Quid enim apertius ad fidem fidelium instruendā, quam hominem in carne viuentem,  hic integra mente colloqui cum hominibus,  ibi spiritualia cernere cum spiritibus? Quid sane leones tremendi, quid flammeus torrens, quid ignita sartago aliud quam de veritate rerum inuisibilium nullatenus dubitare,  horrendum esse in manus Dei viuentis incidere, male securos admonebant? Neque enim credendum est, alibi quam in præsenti seculo quarumlibet ferarum genera cōmorari, aut vbi nulla metallorum materia est, ferreas sartagines fabricari. Sed quia terror supplicij futuri, non nisi per verba vsitata vel per expertarum rerum imagines, hominibus adhuc in carne viuētibus potest ostendi, placuit Deo per tales corporum similitudines ostendere: quid exutæ corporibus animæ, prauis exigentibus meritis cogantur tolerare. Quæ licet antiquioribus miraculis, patrū temporibus demonstrata sint, voluit tamen etiā nunc diuina miseratio nouis reuelationibus priora confirmare,  eos qui vetera despiciunt, velut negligentię somno torpentes, recentibus impulsionibus excitare. Cuius supernæ admonitionis contemptores, tanto se maiore in Dei iudicio cumulo damnationis operiunt, quāto grauiore reatu non solum antiqua, sed  ante oculos posita contemnunt. Et quia ad fidei  morum ædificationem, varia a diuersis audita  probata nostrorum maxime temporum miracula scribere cordi insedit, nolui aliqua negligere quæcunque auditoribus meo iudicio posse videbantur prodesse.