Martinus episcopus servus servorum Dei venerabili fratri .... episcopo Pataviensi salutem et apostolicam benedictionem. Exhibita nobis dilectorum filiorum prioris Predicatorum et gardiani Minorum ac conventuum fratrum Predicatorum ordinum Wienensis, tue dyocesis, petitio continebat, quod plebanus ecclesie Wienensis, ejusdem dyocesis, ad eorum injurias et turbationes aspirans ac sequens proprie voluntatis impetum, non judicium rationis, dum quidam ex ipsorum fratrum Minorum custodibus in villa Wiennensis publice proponeret fidelibus Verbum Dei, fecit per quendem vicarium suum fidelibus ipsis presentibus, quasi more preconis, altius proclamari, quod fratres Predicatores et Minores prefati, nullam omnino confessiones audiendi aut absolvendi sibi confitentes, habebant absque ipsius plebani licentia, quibus idem hoc committendum duceret, facultatem. Alias quoque dum frater quidam ejusdem Predicatorum ordinis, ejusdem ville dicte dyocesis populo predicaret, fuit per quendam alium vicarium ipsius ex parte plebani prefati, presenti adhuc populo supradicto, publice sub pena excommunicationis injunctum, ut omnes affatim de loco, in quo dictus frater prosecutioni hujusmodi predicationis instabat, confestim recederent, predicationem ipsam [Fol. 46] vel aliam dicti fratris nequaquam ulterius audituri; proterque in villa prefata et adjacentibus partibus, grave scandalum est exortum, presertim cum, sicut dicitur, vicarii asseruerent supradicti, se non solum de ipsius plebani, verum etiam de tua et venerabilis fratris nostri Salzeburgensi archiepiscopi, quod non facile credere possumus conniventia et ordinatione vel verius de ordinatione ad talia processisse. Et quamquam memoratus plebanus promiserit pluries, se facturum, quod revocarentur predicta, ut idem scandalum tolleretur, hujusmodi tamen promissionem suam adimplere pro sue voluntatis libito non curavit. Quare prior, gardianus et conventus prefati, nobis humiliter supplicaverunt, ut providere super hoc de benignitate sedis apostolice curaremus. Cum itaque predicta in nostram, et ejusdem sedis, a qua eorundem ordinum fratribus potestas hujusmodi predicandi, confessiones audiendi et sibi confitentes absolvendi, dignoscitur esse concessa, injuriam et contemptum, ac eorumdem prioris et gardiani et conventuum, non modicum per prejudicium et gravamen redundare noscantur, nec intendamus, sicuti nec debemus talia equanimiter sustinere, fraternitati tue per apostolica scripta mandamus, quatinus plebanum et vicarios supradictos, ut premissa, sublato cujuslibet difficultatis et obstaculo dilationis, revocent, dictosque fratres circa pre-[Fol. 46 v°]-dicationes et confessiones hujusmodi, suum officium exequi libere patiantur, auctoritate nostra per censuram ecclesiasticam, appellatione remota, compellas; sic te in hac parte sollicite habiturus, ut possit exinde tua devotio non immerito commendari; alioquin venerabili fratri nostro episcopo Olomucensi damus nostris litteris in preceptis, ut mandatum in hac parte apostolicum exequatur, contradictores auctoritate nostra, appellatione postposita, compescendo. Datum apud Urbem Veterem, V idus februarii pontificatus nostri. anno primo.