DOMINVS Burdegalensis Archiepiscopus inter cætera bona sua, quæ  ipse non ignoratis, multo erga vos feruēs amore, per partes nostras nuper trāsitū fecit:  de prosperis successibus vestris nos non minimum lætificauit. Et quoniam ob reformandam pacem Ecclesiæ Dei, totam vos operam impendere, omne studium adhibere, nullum laboris periculum renuere retulit: motus sum animo ad vobis scribendū, quia corpore non poteram ad collaborandum. Doleo quidem,  non parum, teste illo quem fallere non possum, contristor, quod sine me labores tantos hoc maxime tempore toleratis: sed fragilitas cerei vasculi mei tanta est, vt, sicut sæpe expertus sum, ad Italię soles prius pene cogatur liquescere, quam incipiat apparere. Vidistis ipse, qualiter hac de causa nuper apud Pisas  vobis inutilis,  mihi ipsi importabilis eram, vt nisi cito recedere festinassem, vitam simul  negocia terminassē. Ea sola  tota causa est, quæ me tandiu vobis absentem facit. Quæ si aut remoueri, aut temperari vtcunque posset: nihil me de reliquo a paternitatis vestræ vestigiis auellere, nulli casus filium a paterno latere abrumpere præualerent. Interim quod possum facio,  his litteris charitatiua præsumptione,  filiali deuotione admoneo, vt Ecclesiæ Dei onera, quæ nostris diebus non humana, sed diuina censura humeris vestris imposuit, viriliter subportetis: neque quantalibet laborum diuturnitate fatigemini. Quoniam qui in vobis solo spiritu suo vniuersam Ecclesiam vniuit,  totum pene orbem pedibus vestris subiecit: paucissimos, qui supersunt, inimicos subiiciet,  nomen Catholicum super omne nomen hæresum  schismatum, vt assolet, attollet. Vnde constanter, vt hactenus, vos habete, quoniam nunquam effectu frustrari potest ea oratio, qua Christus pro Petro orauit, vt non deficeret fides eius: sed potius ipse lapsos erigeret, trepidos confortaret, dubios confirmaret. Habetis cum tota Ecclesia vobis a Deo commissa,  me in membris Christi vltimum, vestramque pariter Cluniacum: qui quādiu fuerit spiritus in naribus nostris, ad obediendum, ad collaborandum, fortassis etiam ad commoriendum parati erimus. Nulla certe mutabilium rerum permutatio nos mutare, nulla varietas variare: nihil nos a Pastore, nihil a Petro, nihil a Christo, quæ omnia in te vno habemus, separare poterit. Sit vbicunque occurrerit habitatio vestra, manebit vbique vobiscum obedientia,  deuotio nostra: quoniam  secundum Poetam, — Veios habitante Camillo, Illic Roma fuit.  Petrus in carcere, Clemens in exilio, Marcellus in catabulo, non minus quam Laterani Ecclesiæ præfuerunt,  oues Christi eis vt veris Pastoribus obedierunt. Recordamini Ecclesiam semper laboribus creuisse, passionibus multiplicatam esse, tolerantia cuncta resistentia euicisse. Adaugeat vobis spem perfectæ victoriæ, ipse iam elapsus numerus annorum: quia qui per septem annos feliciter contra Dei aduersarios dimicastis, in octaua resurrectionis, velut post deuictos inferos, Alleluya cantabitis:  Ecclesia quæ post Christum suum de torrente in via bibit, propterea exaltabit caput.