Omnibus notum fieri duximus quia cum esset domnus Berno presul secus basilicam Christi martiris Vincentii, que est infra muros Matisconum, adiit quidam vir inlustris, Stephanus nomine, presentiam ejus humiliter postulans sibi ab eo conferri aliquid ex rebus prefati martiris que conjacent in comitatu Avalensi, ecclesiam videlicet Sancti Pancracii cum XV mansis, quamvis dispersa sunt et aliquatenus diruta, cum omnibus illorum appendenciis. Quapropter prescriptus pontifex, communi consensu parique voluntate canonicorum suorum pariter concordantium, concessit illi et filiis ejus Bononi et Armanno sub decreto census, cum universis ibidem adjacentibus, ut dum advixerint securiter tenere queant quod humiliter expetiverat, quatenus die exitus eorum meliorata ecclesia Sancti Vincentii cum usuris que sua sunt recipiat; illis vero decedentibus, sine alicujus contradictione ad Sanctum Vincentium omnia ex integro revertantur. Si vero, quod absit, quispiam hec immutare visus fuerit et Almo Vincentio differe jura sue proprietatis voluerit, deterreat eum vox divina que fatur: «Maledicti qui transgrediuntur terminos quos posuerunt patres antiqui.» In censum autem omni anno persolvant, festivitate Sancti Vincentii, II solidos denariorum. S. Bernonis episcopi. S. Rodulfi. S. Vinnusii. Hactum est hoc regnante Rodulfo rege.