[Innocentius Episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Archiepiscopis et Episcopis, ad quos litteræ istæ pervenerint, salutem et Apostolicam benedictionem. Liberalitati laudabile genus est, ut qui se beato Petro, et sanctæ Romanæ Ecclesiæ humili devotione exponunt, majorem familiaritatis prærogativam et digniora beneficia sortiantur. Quam gratum Deo Cluniacense Monasterium famulatum impendat, et quantum apud homines nitore religionis fulgeat, Ecclesiæ Dei novit, et vehementer exultat. Æquitatis igitur postulat ratio, ut idem locus Apostolicæ dilectionis privilegio audeat, et tam in capite, quàm in membris libertatem obtineat. Nos siquidem Monasterium ipsum, quod specialiter ad jus beati Petri et sanctæ Romanæ spectat Ecclesiæ, per nos ipsos visitavimus. Et eodem die, quo revolutis multorum annorum spatiis prædecessor noster felicis memoriæ Papa Urbanus ibidem majus altare consecraverat, cum Archiepiscopis et Episcopis, qui nobiscum convenerant, cooparante Spiritus sancti gratia, idem Monasterium solemniter dedicavimus. Devotioni quoque et humilitati fidelium, qui pro amore Dei et ipsius loci reverentia in anniversario dedicationis illuc convenerint, prospicientes ipsis quadraginta dies pœnitentiæ sibi injunctæ, de gratia Dei confisi, beatorum Apostolorum Petri et Pauli auctoritate remisimus. Statuimus etiam ut immunitas ejusdem Cœnobii inviolata et integra, futuris temporibus conservetur; ut si quis infra terminos banni, qui ab eodem prædecessore nostro circa Cluniacum constituti sunt, scienter hominem capere, vulnerare, vel res ejus auferre præsumpserit, excommunicationis sententia percellatur, quousque ablata restituat, et Abbati ac Monachis de illata injuria congruè satisfaciat. Ad hæc adjicientes decrevimus, ut quicumque Cluniacenses Monachos, vel eorum socios ceperint, aut ea quæ portaverint vel conduxerint, excommunicationi subjaceant. Si verò aliquis absque ipsorum Monachorum præsentia, ea quæ ad victum vel vestitum fratrum in Cluniacensi Cœnobio Domino servientium pertinent, alicubi deprædati fuerint, nisi infra quadraginta dies commoniti ablata restituerint; eos anathemati subjacere præcipimus, et in terra eorum divina prohibemus officia celebrari. Loca quoque, in quibus se receperint, donec præsentes fuerint, à divinis obsequiis, præter infantium Baptisma et morientium Pœnitentias, cessare præcipimus: et nullus eorumdem præsumptorum, præter timorem mortis, nisi à Romano Pontifice absolvatur. Porrò quisquis præfatis fratribus ubicumque manentibus quælibet alia, præter ea, quæ superius enumeravimus, abstulerit, nisi infra quadraginta dies post vestram commonitionem ablata restituerit, excommunicationi subjaceat, nec absolvatur donec capitale reddat, et congruè satisfaciat. Quod si hæc perpetrata esse noveritis, aut clamor ad aures vestras pervenerit, vobis præcipientes mandamus, quatenus præfatam animadversionis sententiam per vestras faciatis Parochias firmiter observari. Datum Valentiæ VIII. Idus Martii.]