Innocentius, episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, abbati et conventui monasterii Sancti-Germani Autissiod., ordinis sancti Benedicti, salutem et apostolicam benedictionem. Ex tenore vestre peticionis accepimus quod vobis apostolica sede indulsit, ut si homines monasterii vestri contingat aliquando excommunicationis vinculo innodari, Autissiodorensis episcopus, seu quicumque alius, pro illorum absolucione, potestatem non habeat ab eis pecuniam extorquendi; et si forte in eos, quia pecuniam hujusmodi non persolvunt, excommunicationis sentencia fuerit promulgata, sit irrita et inanis. Hujus siquidem indulgencie non vim, set sola verba venerabilis frater noster, Autissiodorensis episcopus, et officialis ejus servantes, quando contingit predictos homines sentencia excommunicacionis astringi, eis nisi solvant certam pecunie summam, in vestri et ejusdem monasterii grave prejudicium, absolucionis beneficium non impendunt, asserentes, in fraudem ipsius indulgencie, se, non pro absolucione set pro contumacia, eandem ab illis pecuniam extorquere. Quia, vero, pati nolumus nec debemus quod effectus privilegiorum et indulgenciarum apostolice sedis aliquis per suam astuciam, seu maliciam, se irritasse letetur: nos vestris gravaminibus in hac parte salubriter occurrentes, vobis auctoritate presencium indulgemus ut predicti episcopus et officialis, seu quicumque alius, sicut pro absolucione nequeunt, ita nec pro contumacia possint ab eisdem hominibus, in fraudem ipsius indulgencie, aliquam pecuniam extorquere. Nulli ergo, etc. Datum, Perusii, V kalendas marcii, pontificatus nostri anno decimo.