Vno dierum, vespertinali iam hora peracta, quidam homo nomine Bernardus ante fores Ecclesiæ prædictæ remansit grauiter contractus. Vbi per totam noctem inuigilans, attendebat consolationis locum orans. Dum autem eiusdem loci custodes Matutinalē sonassent horam, apertis ostiis cum reliquo populo hic introiuit, adhuc reptando, eoque plus accendebatur ad orationis  deprecationis replicationem, quia plurimos videbat  audiebat attentos, ad reddendas gratias, propter receptæ sanitatis diuitias. Tali animatus fiducia,  de Dei non desperans misericordia,  vt dicitur, ad aliquem sanctorum conuertere, in adiutorium suum sanctum inuocat Maiolum. Idcirco recepit pro fide sua,  pro intercessoris sui gratia integerrimam sanitatem:  amicis  parentibus suis apportauit magnam iocunditatem.