..... Sanctitas intulit, quam prorsus oblitterata: quam ex intimis, vt ita loquar, ceris mei pectoris abolita: immo in quanta benedictione nomen tuum sit in ore meo, quantis etiam angelicus tuus ille conuentus apud me præconiis celebretur, testes sunt  qui mihi in Christi seruitute cohabitant,  qui me pro eius amore frequentant. Rogo præterea sanctitatis vestræ clementiam super adolescentulo isto, vterinæ videlicet meæ sororis filio, vt illi magistrum, simul  victum paterna pietate prouideat: Et rudem, imperitumque suscipiens, ac velut Iacob baculo simpliciter innitentem, ad propria postmodum cum gemina triuij, vel quadriuij vxore remittat. In hoc igitur puero imaginem meam respice, in hoc speciem mei vultus attende:  quidquid illi pietatis impensum fuerit, non sibi, sed mihi prorsus adscribe. O vtinam mittere tibi possem, quæ sanctis Cluniacensibus scripsi: vel alia multa, quæ post Galliæ reditum ex diuersis thematibus exaraui. Omnipotens Deus te, venerabilis Pater, ad seruorum suorum custodiam diutius seruet incolumem,  Angelicam vultus tui speciem me faciat videre præsentem.