Quomodo autem Virzilliacensium Galliarum castro beatæ Mariæ Magdalenæ sanctissimi quoque Maximini episcopi perlata fuerint pignora, brevi stylo adnotanda sunt. Karlemanni Francorum regis tempore, non fortuitu, ut opinor, sed divina Providentia, Adalgarium, sanctæ Eduensis Ecclesiæ episcopum, prædicto castro Virzilliacensium, vel monasterio, quadam die, contigit advenisse. Qui, cum cæteris suis fidelibus, Adelelmum inclitum militem, secum adduxit, qui miles frater erat Eudonis religiosissimi, prædicti cœnobii archimandritæ. Idem denique episcopus, inter nonnulla religionis sermocinia, mentionem intulit, quanta dilectione beata Maria Magdalene Christum prosecuta fuerit. Unde diutius, et prout dignum fuerat, piis suspiriis, sermonem protrahentes, prædictus miles intulisse fertur: Hujus, inquit, quam piis alloquiis veneramini Mariæ, ab infantia vidi et cognosco locum sepulturæ. Quo audito, præfatus abbas hujus rei ardore, Domino inspirante, succensus, genibus episcopi provolutus, manus quoque prænominati fratris sui pio affectu deosculari gestiens, tanto pro pignore rogitabat. Quid multa? Præparantur expensæ, eliguntur monachi, cum militibus, qui cum prædicto Adelelmo hoc opus peragere valerent. At ubi ad urbem Arelatensem perducti sunt, universorum relatu omnem illam regionem penitus vastatam atque desertam compererunt, ita ut ab eo loco nullus inveniretur hominum, nisi tantum Saraceni, qui vastitatem intulerant. Quo audito graviter perturbati, tandem beati Gregorii papæ sententiæ recordati dicentis: Bonum opus nobis semper in voluntate sit; nam ex divino adjutorio erit in perfectione. Hujus ergo monitis roborati, præfati quoque episcopi vel abbatis orationibus confisi, cœptum aggredientes iter, ad locum usque pervenerunt, quo sanctorum corporum pretiosissimum reconditum erat thesaurum. At ubi celeriter gloriosissimæ Mariæ Magdalenæ beatique Maximini confessoris Christi collegerunt corpora, Saracenorum superveniente multitudine vix prius ab speculatore superventum eorum agnoverunt. Unde nimirum, subito pavore perterriti, sanctorum deposcunt præsidia, quorum pretiosa præ manibus gerebant pignora. Domini autem opitulante clementia, grandis inter eos exoritur nebula, tandiu perdurans, quousque recedentibus nostratibus, ad grata pervenirent tuitionis loca. Obtinuit hoc protectrix nostra Maria quæ pio fonte sua prius diluerat crimina. Chorus cantibus denique virtutum insignis, ad locum prospere perducuntur cœnobii Virzilliacensis....