Legitur in Salomone. Vinum nouū, amicus nouus veterascat:  cum suauitate bibes illud. Quid est hoc? Attende charissime. Hoc dicit, quod cernitur. Vinum enim dum recens est, abiecta iam inutili musti dulcedine, bibentem quidem sui nouitate allicit: sed velut immatura iuuentutis violentia, sorbentis gustum compungit. Delectat  exasperat, ac salubre simul  mordax, interna haustu reficit: sed minus dum hauritur, iocundat. At vbi velut iuuenili feruore sedato, veterascere incipit,  leni se sapore quasi miti senectutis suauitate condire: non solum bonum, sed  iocundum efficitur: non tantum vt salubre, sed  vt delectabile sumitur:  nihil in illo, quod pungat vel mordeat, iam timetur. Lætificat iuxta scripturam, etiam ad literam, cor hominis:  laboriosum cursum vitæ mortalis, indita sibi a rerum cōditore dulcedine consolatur. Sic plane, charissime, sic prorsus in te hoc Salomonicum verbum impleri cognosco. Dum nouus amicus fuisti, sæpe quidem profuisti: sed nunquam, sicut nunc quando iam senex es, delectasti. Consenuit tecum non defectu, non ætate, sed sola velut temporis antiquitate amicitia: quam secundum præmissam similitudinem, habilius suscipiaris, suauius bibaris, iocundius hauriaris. Austeritate recentis, vel amicitiæ, vel ætatis, ne te haurire, ne te in corpus Cluniacense transfundere possem: diu multum obstitisti, resilisti, refugisti. Sed spero,  de illius spiritus, qui vbi vult spirat, gratia confido: quia quod non dedit amicitiæ iuuentus, conferet saltem senectus. Noui quid dictum sit Apostolo Petro. Surge Petre, occide  manduca. Quod si ego Apostolus non sum, Petrus tamen sum. Vnde iuxta hoc diuinum verbum, non solum te bibere, sed etiam occidere,  manducare concupiui. Veni ergo, veni, nec vltra gladium meum licet occidendus expauescas: nec dentes meos quamuis ab his attendendus,  mandendus, reformides. Sed ne forte verearis,  tantas minas audiens, venire non audeas: noueris me non te, sed in te velle mundum occidere, monachum suscitare, consumere peritura, reformare permāsura. Et ne præsumptor iudicet, quod humilis sublimi, quod inferior maiori, quod Abbas Episcopo talia scribam, talia suggeram: dedisti ipse mihi, vbi nosti,  sicut nosti, loquendi materiam, præbuisti audaciam. Non ergo vereor de his tecum agere, de quibus tu prior egisti: de his tecum conferre, ad quæ me primitus incitasti. Iam quoniam frequentibus ad amicum Epistolis paginas olim multas impleui, cessent verba vt tandem succedant opera: ne videar, aut sim semper sicut æs sonans, aut cymbalum tinniens.