Notum sit omnibus quod Wilelmus comes Nivernensium quodam tempore colloquium habiturus cum Hugone duce Burgundionum Molismum venit: qui a fratribus satis honorifice, ut decebat, susceptus est. Deinde finito colloquio, cum ad propria vellet remeare, fratrum orationibus humiliter se studuit commendare, in presenti aliquid suorum reddituum monasterio concedens et in futura ampliora promittens. Denique quandam consuetudinem quam habebat in vineis eorum de Troncheio, id est quod nos vulgariter herban dicimus, pro remedio anime sue et predecessorum suorum salute, eidem Molismensi ecclesie jure legitimo perpetualiter indulsit, et ministris suis, ne ulterius de vineis monachorum herban acciperent percipiendo, interdixit, tam de ipsis vineis quas tunc proprias possidebant, quam etiam de ipsis quas deinceps in suo dominio quoquo modo adquirere valerent. Sed et hoc adjecit ut, quando et quos vellent, monachi custodes in vineis suis sine licentia ministrorum suorum ponerent. Similiter de vindemia colligenda, in potestate monachorum erit, quod tamen aliis facere non licebit. Concessit quoque predictus comes Molismensi ecclesie rem valde necessariam tam ipsis quam hominibus eorum, id est usuarium pascuarum suarum in potestate de Caunnaco et de Lannia vel ubicumque alias fuerint, et preposito Tornodorensi et ceteris ministris suis precepit ne ulterius (F° xiiij v°) eorum bestie de ipsis pascuis deturbarentur vel expellerentur, neque jam pro hoc monachi vel homines eorum ab aliquo aliquam violentiam paterentur. Quam rem, licet jam altera vice alibi concessisset, hac tamen perfectius confirmavit et coram istis testibus legitime corroboravit: Hugo de Tillo dapifer comitis, Gosbertus Rufus de Castellione, Milo de Curtennaco, Bonus Amicus de Tornodoro, Walterius senescaldus.