Qvid dicam, quid loquar? Putabam in asperis casibus,  maxime in morte charissimi fratris  filij nostri Hugonis, me vos præuenire posse scribendo, posse præuenire conquerendo, posse pręuenire lacrymādo. Sed vt video,  scriptis me præuenistis,  querelis præoccupastis: sed lacrymis tamen non anticipastis. Deflestis funus eius post mortē eius, sed ego adhuc viuentis, quia moriturū non dubitabam, defleui ante ipsius obitum mortem eius. Vicistis me scribendo, sed non vicistis lamentando. Lacrymatus sum ego prior, quia prius deficientem vidi: sed prior scribere non potui, quia ab assiduis negotiis, hoc est importunis vitæ meæ tortoribus, permissus nō fui. Scribo nūc tandem aliquādo permissus:  communis fratris, filij,  amici defectum vobiscum pariter, licet absens, deploro. Habeo materiā deplorationis, quātam vix camelus scriptam, sublimibus  fortibus humeris portare posset: habetis vos tantā, quantam  ipsi nostis,  ego ex parte forsitan nō ignoro. Vt enim primo de propriis loquar, quis iam a viginti  eo amplius annis, de vniuersis, qui sub cœlo sunt, hominibus: tam fideliter, tam constanter, tam perseueranter, onera mea a me sibi imposita,  deuote causa Dei  mei suscepta, tulit, tolerauit, quantascumque habere potuit vires, ea tolerando,  mihi collaborando, consumpsit? Et vt quæ sunt vestra subiungam, quis illo amplius vel adeo rempublicam vestrā dilexit: quis ita coluit, quis tam me quam omnes nostros ad eam diligēdam, protegendam, confouendā, ac defendendam animauit? Hæc omnia breuiter dicta, quæ si diffusius dicerentur, alio tempore  ocio indigenter admonent nos, hortantur nos: vt tam dilecti, tam chari, tam vnici, fratris, filij,  amici, etiam post mortem non obliuiscamur: sed si veri amici fuimus, vel sumus, magis nunc mortuo quam si viueret ostendamus. Deploremus pia compassione funus eius, prosequamur magis occultis lachrymis  precibus animam eius: vt cui iam affectū nostrum ostendere non possumus, conridendo vel collætando ostendamus, orando, sacrificando, ac pie pro anima eius coram Deo collacrymando. Fiat hoc apud vos specialiter pro ipso, fiat  pro Priore nostro: fiat si placet  pro multis sanctis, religiosis  magnis coram Deo hominibus nuper apud nos defunctis: quorum memoria sicut bene noui in benedictione est, quorum recordatio coram Deo non delebitur, sed in memoria æterna erunt,  ab auditione mala per Dei gratiam non timebunt. Vnde cessent iam lacrymæ inanes,  inconsiderato dolore extortæ corā hominibus:  succedant gemitus pro salute istorum effusi corā Deo, cum precibus. Valeat sanctum collegium vestrum Deo acceptum, nobis iocundum:  Deo propitio de bono semper in melius prouehendum.