[Silvester Episcopus, servus servorum Dei, Odiloni dilecto filio et Abbati præclaro, atque universæ congregationi sibi commissæ charam salutem et Apostolicam benedictionem. Vestris nos sanctissimis omni tempore committimus orationibus, et ut accipere dignemini fidelibus exoramus petitionibus: quia in quocumque noster valuerit status, nullo modo vester defectum sentiet profectus. Ad hæc igitur, quæ nostræ auctoritati per Gerbaldum vestrum Monachum discutienda præsentastis, Apostolicâ auctoritate et confratrum Episcoporum consilio, tali vobis respondemus judicio. Cognoscimus enim illum Episcopum catholicè fuisse ordinatum, et rationabiliter Episcopale accepisse officium. Sed postquam divino amore ductus, honoribus et officiis renunciavit sæcularibus, non sibi licuit eadem exercere negotia, quæ priùs fecerat in communi vitâ. Unde quia, quod fecit, non temerè, nec contra Catholicam auctoritatem præsumpsit, sed obedienter et simpliciter Coëpiscoporum licentia et sui Abbatis exercuit: et quia bona intentio non est contraria Deo, volumus et judicamus ut quoscumque ille ad aliquem gradum Ecclesiasticum promovendos duxit et benedixit, benedicti sint, et proprio fungantur gradu, nostrâ licentiâ et benedictione. Qui vero superbè et præsumptuosè in eo gradu, in quo eos ordinavit, noluerunt persistere, ab illo suspendantur gradu, quem pro sua depositione acceperunt: sed illo fruantur licenter, quem habebant; et ipse jam dictus Episcopus posthæc similia non præsumat. Valete.]