Eugenius Episcopus servus servorum Dei ad futuram rei memoriam. Ex injuncto nobis desuper, licèt immeritis, Apostolicæ servitutis officio circa statum virorum et locorum Ecclesiasticorum, maximè sub Regulari observantia Deo dicatorum, curis assiduis intendentes ne in illis effrænato causante appetitu, et obedientiæ bono rejecto, nervus Ecclesiasticæ disciplinæ dirimatur: sed ut insolentiis transgressorum repressis status ipse, dante Domino, reformetur in melius, nunc exquisitam materiam vagandi removendo, nunc verò laxas habenas perstringendo, partes nostræ sollicitudinis impertimur. Sanè pro parte dilecti filii Oddonis Abbatis Monasterii Cluniacensis, Matisconensis diœcesis nobis nuper exhibita petitio continebat, quod nonnulli Priores et Monachi dicti Monasterii, obtinentes Prioratus, et alia beneficia ab eo dependentia, ratione quorum Abbati pro tempore, et dilectis filiis Conventui dicti Monasterii diversas pensiones tenentur persolvere; ut illarum solutionem differre, reliqui verò ut ad lascivias hujus sæculi, nec non excessus, et crimina liberius vacare, et correctiones propter hoc secundum statuta dicti Ordinis institutas evitare, seque ab obedientia et subjectione dicti Abbatis possint subtrahere, se temporibus retroactis, sedis Apostolicæ Capellanos fieri, ac nonnullorum ex venerabilibus Fratribus nostris sanctæ Romanæ Ecclesiæ Cardinalibus familiares seu Capellanos retineri procurarunt, et exinde ab eodem Abbate se fore exemptos asserentes, per lascivias hujusmodi discurrere, et dictas pensiones, ex quibus Abbas nonnulla onera sibi incumbentia supportare, et Conventus hujusmodi partim sustentari consueverunt, retinere seu illarum solutionem nimium differre non verentur, prætendentes se prætextu litterarum Capellanatus, et familiaritatum earumdem ab eodem Abbate de quibusvis criminibus seu excessibus per eos commissis seu perpetratis pro tempore puniri non debere, in grave præjudicium Abbatis et Monasterii, nec non scandalum Monasterii et Ordinis, ac periculum animarum Priorum et Monachorum prædictorum. Quare pro parte dicti Oddonis Abbatis, nobis fuit humiliter supplicatum ut sibi nec non eisdem Monasterio et Conventui in præmissis opportunè providere de benignitate Apostolica dignaremur. Nos igitur considerantes singulorum privilegia taliter concedi debuisse ut per ea bonum obedientiæ præcipuè regularis non tollatur, ac volentes intensis desideriis, ut tenemur, circa statum Regularium ut ab eis auferatur vagandi materia providere, hujusmodi supplicationibus inclinati, omnes, et singulas litteras Capellanatus dictæ sedis, nec non familiaritatum hujusmodi, et earum prætextu exemptionis sub quibusvis verborum formis, eisdem Prioribus et Monachis dicti Ordinis; etiamsi Prioratus Conventuales et Priores et Monachi supradicti, cujuscumque alterius status, gradus, aut conditionis fuerint, concessas; in ea parte præcipuè, qua exemptionem à dicto Abbate pro tempore vellent prætendere, aut se ad non solutionem pensionum prædictarum eisdem Abbati et Conventui faciendam non teneri, authoritate Apostolica tenore præsentium revocamus, cassamus ac etiam annullamus. Et nihilominus eidem Oddoni, et ejus successoribus dicti Monasterii Abbatibus, ut omnes et singulos Priores et Monachos dicti Ordinis pro tempore delinquentes, hujusmodi litteras Capellanatus, familiaritatum, seu exemptionis à nobis forsan, et a quibusvis Romanis Pontificibus prædecessoribus et successoribus nostris, seu Cardinalibus eisdem, sub quibusvis verborum formis habentes et habituros, à quibuscumque excessibus, criminibus, et delictis per eos pro tempore perpetratis juxtà eorumdem criminum, necnon excessuum, et delictorum qualitatem, ac statuta et consuetudines Monasterii et Ordinis prædictorum corrigere, et punire, et in eos omnimodam jurisdictionem exercere, nec non pensiones sibi, et dictis Conventui ab eisdem Prioribus et Monachis pro tempore debitas exigere, petere, et habere, et ad illas persolvendas perstringere et compellere possint, et debeant in omnibus et per omnia; perinde ac si Priores, et alii Monachi supradicti litteras Capellanatus seu familiaritatum hujusmodi minimè obtinerent, vel sibi super illis dictæ litteræ nullatenùs concessæ forent, eadem authoritate indulgemus. Non obstantibus si eisdem Prioribus et Monachis, vel quibusvis aliis communiter vel divisim per easdem litteras seu aliàs ab eadem sit sede indultum, quod per eosdem Oddonem Abbatem et successores de criminibus, seu excessibus, et delictis hujusmodi corrigi vel puniri, seu ad solutionem dictarum pensionum eisdem Abbati pro tempore, et Conventui faciendam perstringi, et compelli non possint, per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem, et quibuslibet aliis privilegiis, et Indulgentiis Apostolicis, ac aliis generalibus vel specialibus, quorumcumque tenorum existant, per quæ præsentibus non expressa vel totaliter non inserta, effectus earum impediri valeat quomodolibet, vel differri, et de quibus quorumque totis tenoribus habenda sit in nostris litteris mentio specialis. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostræ revocationis, cassationis, annullationis, et concessionis infringere vel ei ausu temerario contraïre. Si quis autem hoc attentare præsumpserit indignationem omnipotentis Dei, et Beatorum Petri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Romæ apud sanctum Petrum anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadringentesimo trigesimo primo, Idibus Decembris, Pontificatus nostri anno primo.