Qvia vero in serie huius miraculi narraui, aquæ more Ecclesiastico benedictæ aspersione, dæmones causa latentis peccati minime effugatos: ad rem pertinere videtur, quid de eadem re in eodem Celsiniensi monasterio contigerit, in medium proferre. Venerat ad eundem locum infirmitate carnis vrgente laicus quidam,  vt fieri solet monachico habitu a fratribus indutus, seculo renuntiauerat. Faciunt hoc multi etiam in extremis constituti, qui licet eorum, quos nulla corporis molestia ad hoc impellit, laudem minime consequi videantur: numero tamen monachorum si ex corde conuertantur, ante æterni iudicis oculos nullomodo excluduntur. Et quāuis maioribus meritis maius debeatur  præmiū: nummum certe quem a prima hora diei in vinea Domini laborantes meruerunt, ad vndecimam quoque venientes acceperunt. Nec enim præiudicat modus conuersionis deuotioni cordis: nec quæritur apud Deum qua ex causa quisque conuersus, sed post conuersionem qualiter fuerit conuersatus. Sed nec quantitas diuturni vel parui temporis attenditur: vbi solus finis operum remuneratur. Susceptus ergo hoc modo iam dictus vir,  ad domum infirmorum delatus: per aliquot dies inter vitæ mortisque confinia laborabat. Nocte itaque obitus sui diem præcedente, in lecto iacebat,  velut morte iam proximus a duobus famulis per vices sibi succedentibus custodiebatur. Et quoniam subsequens narrandi ratio eorum nomina proferri cogit, vnus ex his Stephanus, alter Oliuus dicebatur. Illa igitur noctis vigilia qua iam a nominato Stephano asseruabatur: eundem sibi inuigilantem famulum æger ille vocauit. Qui cum ei astans quid sibi vellet quæsisset: qui sunt (inquit) rustici isti deformes  rostrati, quos huc confluere  paulatim totam hanc domum implere video? Ad quod cum famulus respondisset: Neminem in domo illa haberi, se tantum cum socio ei excubare: admirans ille adiecit; Non cernis ait, tetros homines omne iam huius domus spatium compleuisse: quorum horrenda species  rostris longissimis facies exacutæ, terrorem mihi non paruum important? Tunc demum famulus intellexit (vt sæpe postmodum ipse mihi narrauit) non hominum, sed malignorum spirituum hanc esse frequentiam. Vnde alta voce socium Oliuum, vt surgeret inclamans, vas quod forte cum aqua benedicta in proximo dependebat, fide plenus arripit,  sanctificatum elementum huc illucque confidenter aspergens, omnia illius habitaculi loca infundit. Hoc dum faceret, clamare ille fortiter cœpit. Eia, inquit, eia, fac quod facis: insta, perurge aduersarios, quoniam ecce velut a facie gladij fugientes summa cum celeritate exire contendunt;  quia moras patiuntur, in alterutrum impingentes, primos hi qui sequuntur, violenter impellunt. Quo ille audito, instare acriter:  aqua benedictionis, filios maledictionis a domo excludere contendebat. Quibus penitus (ægro qui hoc solus cernebat testificante) exclusis,  ille a dæmonum infestatione liberatus est,  quantum ad similia valeat salutaris aquæ cum fide aspersio, demonstratum est. Die vero subsecuta, fratribus huius visionis relatione lætificatis, in bona confessione nouus ille monachus obiit:  in illa dæmonum fuga susceptam a Deo conuersionis suæ deuotionem omnibus persuasit.