Postquam a nobis, mi charissime, corporali præsentia discessisti,  strepitus mundanos, qui te nobiscum, nosque tecum sæpe ab intimis hebescere cogebāt, fugiens, ad ocium qualecumq. te transtulisti: frequenter tibi scribere, atq. tam tuum statum addiscere, quam meum dulcedini tuæ notificare proposui. Sed seculo quod, vt sic loquar, me sibi totum colligauit, nullatenus vel ad dictandum cor, vel ad scribendum manum relaxare volente, id hucusque implere non potui. Hac de causa tamdiu tuum esse rescire, tamdiu te de me certificare, non tam distuli, quam differre compulsus sum. Nunc tandem durissimi Domini iugo vix ad horam me fugitando subducens, hæc paucula furtim scriptitando direxi. Congratulor quidem quieti tuæ, adgaudeo paci tuæ: si tamen talis est, vnde  tu interim gaudere debeas. Et licet ego in pelago fluctuem, nimiumque aduersis flatibus ac tumidi maris feris æstuationibus naui conquassata, de vita diffidam: te iam portum tenentem,  iras maris aerisque secura mente ridentem, lætus aspicio. Cuius rei certa argumenta sunt, quod cum te mihi semper adhærere debere, tam multus amor, quo te amplectebar, quam multa vtilitas, qua te indigebam, instanter commonerent: supposui tamen velle meum voluntati tuæ, pręposui salutē tuam necessitati meæ, prætuli ocium tuum negociis meis. Tu autem nullam huic nostrę beniuolentiæ vicē reddere curans, quod saluo amicitiæ priuilegio dixerim, videris tibi viuere, tua curare: ea quæ sūt aliorum,  quod est deterius, amicorum vilipendere; inuēta vt passer domo, reperto vt turtur nido, columbarum miseriis gementium,  vngues aquilarum, accipitrumque formidantium pericula, securo animo siccisque oculis sustinere. Sed absit, vt sic de corde tuo sentiam: de quo non aliud, quam quod de meo, sentire consueui. Non hoc de corde tuo sentio, non hoc illi impono, quod vnanime mihi esse non dubito. Sed queror, quod perturbationibus  angustiis nostris tametsi cōpatiaris: compati te tamen nullis indiciis demonstraueris. Potuisti enim,  si non eripere, saltem condolere. Potuisti,  si non subuenire, saltem admonere. Potuisti,  si non subleuare, saltem confortare. Nam si impotentia auxilium subtrahebat, quis verba inhibebat? Si facultas adiuuandi deerat, quis sermonem retinebat? Quis animum a dictando, manum a scribendo prohibebat? An ocium tibi defuisse causaberis? An literas te nescisse probabis? An aliud aliquid obstitisse monstrabis? Nihil certe. Restabit ergo negligentia. Hanc solam si pœnitendo obieceris, veniam promereri poteris. Sed parcam pudori, continebo manum, retraham habenas, suspendam stylum, moderabor sermonem: ne vltra quam ratio patitur, in amicum inuehar. Do veniam. Faciam ipse, quod te non fecisse reprehendo. Volo plenius scire, quomodo te habeas. Nam si bene, si quiete, si libere, quod semper optasti, Deo vacare præuales: si locus ad hoc plene famulatur, si dedisti somnum oculis tuis,  palpebris tuis dormitationem, donec inuenias locum Domino, tabernaculum Deo Iacob, gaudebo. Sin aliter quantum ad locum spectat, aptum, vt arbitror, prouidebo. Non enim possum non esse sollicitus de salute tua, quam vt meā desidero,  propter quam absentiam tuam omni mihi molestia molestiorem tolero. Laudo enim quod optasti, effero quod tractasti, prędico quod inchoasti. Quia si nondum possum quod potuisti, volo tamen quod voluisti. Quid enim? Quis hoc non vellet? Quis tantum bonum non concupisceret? Quis a tanto malo erui nollet: quo vita perditur, quo mors adquiritur, quo Deus expellitur, quo hostis admittitur? Rerum enim, quas fugisti, mundanarum implicatio, aut mortem aut vicinum morti periculum inferunt: ita vt nullus fere vnquam se his implicauerit, qui horum alterum non incurrerit. Nec multum refert hoc maxime tempore, quo quis habitu, qua quis professione, vel simulaticio religionis proposito sese curis exterioribus immisceat: cum omnes pene quicumque occasione ecclesiastica rebus secularibus occupamur, non in eis quæ Iesu Christi, sed quæ nostra sunt quæramus, gloriam, potentiam, voluptatem, pecuniam,  si qua sunt alia quæ videntur carni commoda, sed multa animæ generant incommoda. Qui non ita saltem terrena tractamus, vt partim terram, partim cœlum cogitemus, aut quod peruersum, sed tolerabilius esset, vt minus cœlum, magis terram sapiamus: sed, quod est omnino peruersissimum, prorsus cœlum postponentes, terræ prorsus inhærentes, veraciter fateri possumus. Quoniam humiliata est in puluere anima nostra, conglutinatus est in terra venter noster. Super quibus in infinitum progredi loquendo, ipsa cogente materia, immo miseria, possem: sed quia illa me sæpe deflentem audisti,  quid de huiusmodi sentiam plenissime nosti, supersedendum iudicaui: ne extra metas curram agere,  præter viam currere videar, neue cuilibet legenti casu aliquo nota fiant, quæ solum te nosse volui. Veni ergo ad me celeriter, vt tutis amici auribus credere possim, quæ chartis plerumque infidelibus committere non præsumpsi.