Herbertus quidā vocabulo extitit, qui sancti ac Dei dilectoris Maioli gratiam  meritum misericorditer inuenit. Hic per multa dierum spatia, manuum ac pedum perdens supplementa, viuebat cum dolore, edebat panem suum cum fletu sine intermissione. Cuius miseriæ importunitas adcrescebat illi quotidie, quia nec aderat, quæ eum lætificaret sanitas, nec communis eū a mundo subtrahebat mortalitas. Sic diebus ac noctibus, continuans plorationis singultus, tandem resumpsit spem consolationis,  ad requirendum Patris Maioli adiutorium, se in carrucam imponere fecit,  ad sancti Patris limina se adducere fecit. Vbi aliquandiu commoratus, dum multos  innumerabiles videret  audiret redire sanos, quamuis pro sancti virtutibus gauderet, crescebat ei tamen dolor, quia solus supererat, cui non præstabatur salutis  sanitatis honor. Sed tandem excoctus in camino paupertatis, vicit fide infirmitatem grandem corporis. Nam per beatum Maiolum data est illi cœlitus perfecta corporis sanitas, ante eiusdem Ecclesiæ forenses ianuas. Vnde de carruca vbi positus fuerat, dissiliens: in Ecclesiam intrat, Deum ac Dominum benedicens,  gratiarum vota obtulit medico suo, suæque salutis beato Patri Maiolo,  fratres eiusdem loci reddunt Deo vota solemnia laudationis frequentata, pro his  similibus quotidianis miraculis.