[Decretum Jarentonis]. — Quales quantique fuerunt qui hanc abbatiam primitus extruxerunt designat larga possessionum acquisitio, aedificiorum adjacentium ampla constructio: unde non immerito ignaviae rei videbimur esse si quod illi ab ipsis fundamentis potuerunt extruere, nostro tempore pro sola tectura contigerit ad nihilum devenire. Quod ne quando contingat, quadam vice, hujus loci seniores venerabilem abbatem Jarentonem studuerunt humiliter adire eumque non improbabili querimonia convenire, ut qui nonnullas officinas minus decenter antiquitus factas in melius studuerat reformare, bene constructas per sola cooperta non pateretur deperire. Quorum querimoniam gratanter suscipiens, eorumque suggestionem non inutilem esse perpendens, cum consilio et assensu omnium, statuit ut ad restaurationem tectorum unaquaeque obedientia inferius annotata unum millenarium de asseribus paratis cum septem tignis et decem tegulis unoquoque anno persolveret: videlicet, obedientia camerarii totidem, totidem obedientia cellerarii, totidem obedientia sacristae, totidem obedientia Vallis Oscarae, totidem obedientia elemosinarii, totidem obedientia de Longo vico, totidem obedientia de Saciaco, totidem obedientia de Hyschiriaco et Flaciaco, totidem obedientia de Marcenniaco et Missiniaco. De Vivariis autem et Magnomonte statutum est, quum longinquiores et pauperiores sunt, quatenus ligni materiem ipsae non darent, sed ad clavellos emendos quibus asseres configi debent, quinque solidos singulis annis persolvant. Hoc autem quod unaquaeque obedientia debet, statutum est ut usque ad Pentecosten solutum habeat; postea vero in potestate et arbitrio prioris erit ut, ubi magis viderit expedire, ibi cujusque ligni materiem jubeat ministrare. Et ne haec tam utilis institutio in posterum oblivioni daretur, praecepit idem abbas ut scriberetur, et in crastino festi Omnium Sanctorum, ob celebriorem conventum, in capitulo legatur et exponatur.