Gauisus sum,  hoc non parum, legens sanctitatis vestræ literas: in quibus agnoui aduentum meum ad vos non fuisse transitorium: ex quibus aduerti, non solum me apud vos fuisse, sed  a vobis nunquam postmodum recessisse. Non fuit, vt video, illud hospitium meum: velut memoria hospitis vnius noctis prætereuntis: nec factus sum aduena,  peregrinus apud vos, sed ciuis sanctarum,  domesticus vtinam Dei. Sic sacræ menti vestræ cuncta inhæserunt, sic benigno spiritui vestro omnia impressa sunt, quæ in illo fugaci seu volatico aduentu meo dixi, quæ feci: vt non dicam ea, quæ studiose a me tunc dicta sunt, sed nec verbum forte negligenter prolatum ad terrā caderet. Ita notastis omnia, ita tenaci memoriæ ex sinceritatis affectu diriuatæ cōmendastis: quasi magna, quasi cœlestia, quasi sacrosancta, quasi ipsius verba vel opera Iesu Christi. Forte mouerunt vos ad illa sic retinenda, verba communis regulæ, hoc est tam nostræ quam vestræ, quę de hospitibus præcipit: Christus in eis adoretur, qui  suscipitur. Forsitan  illa de Præpositis, licet ego Præpositus vobis non sim. Qui vos audit, me audit. Vtinam hæc mihi semper gratia detur apud vos, vt mei memor esse dignemini: vt pro me omnipotentis misericordiam, cum sacro gregis vobis cōmissi collegio, deprecemini. Rependo,  ego in hoc vobis vicem quam possum, quia  longe antequam vos viderem,  maxime ex quo vestri noticiam habui, singularem vobis in intimis mentis meæ recessibus veræ, non fictæ charitatis locum seruaui: donū quod de Tricenario vobis præsens feci, absens vt voluistis, scriptum  sigillatum transmitto. Mitto etiam, sicut mandastis, magistri Petri absolutionem, in charta similiter scriptam  sigillatam. Astralabio vestro, vestrique causa nostro, mox vt facultas data fuerit, in aliqua nobilium Ecclesiarum præbendam libens adquirere laborabo. Res tamen difficilis est, quia, vt sæpe probaui, ad dandas in Ecclesiis suis præbendas, variis obiectis occasionibus valde se difficiles præbere Episcopi solent. Faciam tamen causa vestri quod potero, mox vt potero.