Magister Petrus sapientiæ vestræ, vt credo, optime notus, nuper a Francia veniens, per Cluniacum transitum fecit. Quæsiuimus quo tenderet. Grauatum se vexationibus quorūdam, qui sibi, quod valde abhorrebat, nomen hæretici imponebant, maiestatem Apostolicam se appellasse,  ad eam confugere velle respondit. Laudauimus propositum:  vt ad notum  commune refugium confugeret, admonuimus. Iustitiam Apostolicam, quæ nulli vnquam etiam extraneo vel peregrino defuit, sibi non defuturam diximus. Misericordiam ipsam, vbi ratio postularet, sibi occursuram promisimus. Venit interim Dominus Cisterciensis Abbas,  de pace ipsius  Domini Clareuallensis, cuius causa appellauerat, nobiscum  cum ipso pariter egit. Dedimus  nos operam paci eius,  vt ad illum cum ipso iret, hortati sumus. Addidimus hoc monitis nostris, vt si qua Catholicas aures offendentia aut scripsisset aut dixisset: hortatu eius  aliorum bonorum  sapientium,  a verbis suis amoueret,  a libris abraderet. Et factum est ita. Iuit, rediit: cum Domino Clareuallensi, mediante Cisterciensi, sopitis prioribus querelis se pacifice conuenisse, reuersus retulit. Interim a nobis admonitus, magis autem a Deo, vt credimus, inspiratus: dimissis scholarum  studiorum tumultibus, in Cluniaco vestra sibi perpetuam mansionem elegit. Quod nos senectuti eius, debilitati eius, religioni eius congruere putantes,  scientiam eius vobis ex toto non incognitam, magnæ fratrum nostrorum multitudini proficere posse credentes: voluntati eius assensimus,  si sic benignitati vestræ bene placitum esset, benigne  cum gaudio nobiscum, vestris vt nostis per omnia, remanere concessimus. Rogo igitur ego qualiscumque tamen vester, rogat deuotissimus vobis Cluniacensis Conuentus, rogat ipse per se, per nos, per præsentium latores filios vestros, per has quas vt scriberem rogauit litteras: vt reliquos dies vitæ  senectutis suæ, qui fortasse non multi sunt, in Cluniaco vestra eum consummare iubeatis,  ne a domo, quam velut passer: ne a nido, quem velut turtur, inuenisse se gaudet, aliquorum instantia aut expelli aut commoueri valeat: more quo omnes bonos colitis,  etiam istum dilexistis, scuto defensionis Apostolicæ protegatis.