Cum mortalium mentes multoties intercipit oblivio, litterarum apicibus ecclesie denotetur possessio, quatinus et beneficium piorum hominum vel memoria, his visis, recolatur crebrius, et veritatis repugnator propellatur tutius: quod etiam ego Ansericus de Cacennaco sub presentia mea, meeque et uxoris Hubeline, fieri jussi in hoc presenti dictamine; cujus laude et assensu, pro animabus patris et matris mee antecessorumque meorum et mea, trado et concedo Beate Dei genitrici Marie et ecclesie Molismensi quicquid in meo dominio in villa que Poliniacus dicitur, teneo in silvis, servis et ancillis, pratis, pascuis, aquis et usibus hominum vel bestiarum; ut michi vel uxori mee, unicoque filio meo Jacobo, cui necdum etas loquelam tribuit, et in hoc seculo et in futuro prosit, Deo facta, proprii juris mei largitio. Et quia paci futurorum providere congruum et utile existimo, determinate hic ponantur que tribuo: homines scilicet qui ea die, qua donum istud factum est, vel ancillas, in Poliniaco et Marrolis conmanebant, domum ibidem vel focum habentes, concedo; terram cultam et incultam, sicut predixi, cum omni consuetudinario usu et ceteris suprascriptis. Quia vero nimia preventus egritudine, apud Trecas in dongione meo, in nundinis sancti Remigii, scilicet absente uxore mea feceram istud, nunc, ut dixi, sub ejus presentia et cum ejus laude et voluntate testibus idoneis appositis renovo et confirmo, quorum hec sunt nomina: Milo de Diunvilla et Pontius filius ejus; Aymo de Brié et Gunterus filius ejus; Liduinus de Vendobero; Paganus prepositus, qui et Rainaudus; Garenbertus mancipio filius Roberti Beleti; Lambertus cellerarius meus; Fulco, Theobaudus et Remigius, clientes mei; Guilelmus de Maiseio et Leobaudus famulus camerarii et Odo de Exoia, mancipia Molismensium. Facta est autem hec descriptio et confirmatio apud Cacennacum in domo mea, anno ab incarnatione Domini millesimo centesimo nonodecimo, VIII. kalendarum marcii.