MIRACVLORVM SANCTI MAIOLI ABBATIS Clvniacensis IIII. LIBRI DVO. CAPITVLA LIBRI PRIMI. / i. - De quadam Dæmoniaca sanata. / ii. - Quod quidam cœcus lumen recepit. / iii. - Qualiter quidam manum incolumem reportauit. / iiii. - Quomodo quædam mulier visum recepit. / v. - Quod ab eadem infirmitate sit alia bis sanata. / vi. - De quadam cœca diuinitus sanata. / vii. - Quod extincta candela, diuinitus sit inluminata. / viii. - De quodam contracto sanato. / ix. - Quod ab eodem morbo alter sit sanatus. / x. - De duabus Dæmoniacis sanatis. / xi. - De eo cui vna manus aruerat. / xii. - Qualiter quidam puer visum recepit. / xiii. - Quod quidam veteranus contractus, sit sanatus. / xiiii. - De quodam Paralytico sanato. / xv. - Quod ab eodem morbo alter sit sanatus. / xvi. - De quadam muta sanata. / xvii. - Qualiter quædam muta sit sanata. / xviii. - De quadam contracta. / xix. - Qualiter quidam contractus sit sanatus. / xx. - De quodam muto sanato. / xxi. - De quadam cœca  Dæmoniaca. / xxii. - Qualiter quædam paupercula recepit membrorum officium. / xxiii. - Qualiter quidam sit sanatus a graui incendio corporis. / xxiiii. - Qualiter alter sit sanatus. / xxv. - De quadam, quæ maledixit radios Solis. / xxvi. - De mirabili conseruatione ceræ. / xxvii. - Quod quidam cœcus visum recepit. / xxviii. - De quadam febricitante. / xxix. - Quod ab infirmitate cancri sit quidam sanatus. / xxx. - De diuina ammonitione cuiusdam. / xxxi. - De quodam cœco. / IN PRIMVM LIBRVM MIRACVLORVM sancti Maioli Abbatis Cluniacensis quarti PROLOGVS. Authore quodam, vt videtur, Monacho Siluiniacensi. Gloriosa virtutum opera, quæ omnipotentis Dei prouidentia per beatum suique dilectorem Maiolum dignata est operare, dum fragile sui ipsius corporis indumentum viuificaretur vitalis spiritus additamento, compendiosa prout scire potuimus, descripsimus ratione, ne diffusa verborum series legentibus fastidium generaret. Vnde excerptio virtutum adbreuiata ex innumerabilibus insignibus gestorum, o vtinam placeat legentibus cunctis ; non perpensantibus interim, nec respicientibus vile meritum,  pauperculum scire exaratoris. Quis etenim tantæ fuerit perspicacitatis animi, vt omnia laudabilia gesta, quæ pro sui fidelibus Christi Domini nostri dignatio peragit, scriptis vel verbis in toto comprehendere possit ? Ipsi denique per Dei misericordiam patratores virtutum quædam per eos diuinitus gesta magistraliter occultare procurant. Et quamuis ammoneantur, vt videant opera nostra bona,  glorificent patrem nostrum, qui in cœlis est. Tamen hoc præceptionis ammonitum expoliri debemus quodam salubri artificio, ne humanæ laudis fauor illud obnubilet in aliquo. Nam magni meriti apud Deum esse cognoscitur, qui in terra adhuc peregrinans pro bono fidei suæ elaborato opere, aliquibus præmonstratis miraculis honestatur. Sed  inter diuersorum meritorum speciale prærogatiuum alicui nil esse poterit sanctius  vtilius, quam vt per inhabitantem fidei, spei,  charitatis spiritum, præparet in cordis sui hospitio Domini templum : vt de eo sanctæ  indiuiduæ Trinitati, per Spiritum Paracletum dicere complaceat, Veniemus,  mansionem apud eum faciemus. Venit etenim ille septiformis spiritus, septemplicibusque virtutibus illud purificatum beati Patris Maioli repleuit domicilium, dum eum exornauit spiritu sapientiæ  intellectus, adimpleuit eum spiritu consilii  fortitudinis, adornauit spiritu scientiæ  pietatis,  ignescere fecit in spiritu timoris Domini. His etenim virtutum carismatibus, illas innumerabiles legiones Monastici nominis, ipse signifer præuius coaptauit ad vnanimitatem eximiæ probabilitatis. Et sic vnus cum Deo spiritus factus, sicut dicitur, Qui adhæret Deo, vnus spiritus est, in quadrifidis terrarum spatiis plurimos quosque fideles in Christi Domini nostri seruitio reddidit vnanimes. Quam enim inuiolabiliter magistrali censura  dulcedine paterna decus cœnobitalis normæ custodire fecerit, quam non suo, sed alieno imperio viuentium amator fuerit : testatur illud Cluniacensis nobile collegium. Hoc Alamannia  Longobardia, Burgundia  Prouincia, Francia intonat cum Pictauensi patria. Plurima namque antiqui decoris Monasteria, suo exhortatu deifico, meliorationis recaptauerunt salutis  honoris commoda. Multa ab eo incrementi  profectus habuere principia. Et ex omnibus, vt in Propheta legitur, in cubilibus in quibus prius dracones habitabant, orietur viror calami  iunci, resecata venenati vitii venena, exortum deinceps granum honoris ad incrementum succreuit æternæ benedictionis. Attamen inter multarum virtutum insignia, in illo laudum fundamento, quod apud Deum speciale  copiosum est, se semper exercuit, vt multos scilicet hæredes Dei, cohæredes autem Christi institueret, vel pro demonstrata in anterioribus via, vel pro insinuatæ recompensationis dono. In tali cooperationis studio se coaptauit assiduo,  horum studiorum in vita sua consecutor  cooperator fuit præpotens. Et nunc deposito carnis onere, in cœlis lucidum  sanctissimum sydus renitens, ampliatarum virtutum eructat cumulos. Hos ex parte aliqua pro paterno imperio domni ac reuerentissimi Odilonis Abbatis, obedimus mandare scriptis. Quoniam  eiusdem patris nostri Maioli ad Deum specialis aduocati armatus confidentia, fide, spe, præstolor : vt quantum distat Ortus ab Occidente, tantum longe faciat a me commissarum negligentiarum iniquitates proprias. Nam plenus bonitatis  misericordiæ isdem beatus Maiolus iocundum sæculi memoriale, post multa in vita sua patrata miracula, post, secundo depositionis suæ die, prærogatiua, miraculorum resumpsit gesta, quæ indeficientissime ad laudem Dei,  ad memoriam eiusdem patris perseuerant, quoniam dum aduiueret, vt id promereretur, fide  rebus obtinuit. De quadam dæmoniaca sanata. Ad tumulationem igitur pretiosi corporis domni ac Dei dilectoris Maioli, quædam perditæ mentis mulier, dum diu multumque vexaretur grauissimo incommodo, tandem similis mortuæ ad terram corruit,  post paruissimum sana  incolomis recepto mentis sensu surrexit : nobisque se sanatam esse innotuit, dum rationis non ignaram se, verbis  factis demonstrauit. Pro cuius sanitatis commercio læti  alacres fratres Siluiniacensis Cœnobii,  quia tam honesto initio seriem suarum virtutum beatus Pater Maiolus decorabat, Deum cum circumadstanti populo benedicunt, eique laudationis vota persoluunt. Quod quidam cœcus lumen recepit. Qvidam vero associatus magni Conuentus populi, oculorum visusque adgrauatus dispendio, ipso eodemque die, quia fidem habuit, dum sancti Patris Maioli gratiam inuocat,  meritum ipsius corde  voce petit, cum lumine mentis, lumen promeruit recipere capitis, Deum benedicendo. Cuius virtutis agnoscentes præconium, cum inluminato homine reddunt eiusdem loci fratres inluminatori cordium laudes, pulsatis campanis  conlaudato Deo. Qualiter quidam manum incolomem reportauit. Altera dehinc die, dum Monasterii Siluiniacensis familia, cum cæteris operariis exhortatu fratris Malguini, qui super id opus sedulus inuigilator aderat, super beati viri Maioli tumulum aliquid lapidei operis perageret, vnicuique satis quid facere parum videbatur, quamuis vnusquisque quantum posset laboraret. Vnde inter cæteros cæmentariorum artifices, extitit quidam nomine Constantius, qui dum sollicitius operi insisteret, magnumque quadrum super cœptum opus vellet voluere, repente super manum eius voluitur,  inde grauiter affligitur. Sed ad demonstrandum beati viri meritum,  ad confirmandam famuli fidem, dum sancti Patris Maioli nomen inuocat, leni tractu oneratam manum ad se reuocat sanam  incolomen,  sic tantummodo solum digitale quanti perdidit,  in reliquo corpore sanus remansit. Quomodo quædam mulier visum recepit. Qvædam igitur mulier Stephana nomine, de S. Iuliano, prolongatæ cœcitatis tenebras miserabiliter patiebatur. Et per multa Sanctorum pignora auxilium deprecatura progrediens, super cæcitatis suæ moras remanebat gemens, tandem lassabunda, diffisaque de suæ sospitatis incolomitate domo remanet,  detrimentum sui visus tantummodo condolet. Sed tandem beati Patris Maioli famam virtutum per multos veridicos audiens resumpsit vires,  recaptat orationis dies. Ad beati viri tumulum se pertrahi fecit, a ductore præuio. Dum quoque orationis verba inibi multiplicat,  fide Deum inuocat ; adest beati Maioli generale auxilium, quo depellitur ab oculis orbatæ mulieris cæcitas, quia filius lucis,  non filius tenebrarum fuit. Resumpto denique claritatis die, reuertitur ad propria sine ductore. Et læti  alacres pro miraculorum frequenti replicatione, eiusdem loci remanent fratres,  pro viso miraculo, sicut  pro quamplurimis, decantant Hymnum, Te Deum laudamus, in excelsis. Quod ab eadem infirmitate sit alia bis sanata. Altera mulier eiusdem infirmitatis elaborans incommodo nomine Heldeardis de Mauziaco, ducere se fecit ad B. Patris Maioli tumulum,  ne sola priuaretur antidoto sanitatis multis conlato, sumpsit lumen oculorum subito, vnde satis rustica,  intellectu scientiarum nescia, dum sine gratiarum actione redire ad propria voluit, lumen receptum perdit illico,  replicatus est ei dolor cum lucis dispendio. Sed tamen omnipotens Deus, qui humilia respicit,  alta a longe cognoscit, huic noluit tollere spem sanitatis recuperandæ. Nam  in animo illius posuit, vt ad expetendum iterum beati Patris Maioli remedium reuerteretur, si quoquomodo posset gaudere vt sui ipsius misereretur amplius. Vnde rediens  cum fide Deum inuocans, post prolongatas nimiæ importunitatis querelas, sicut dicitur, quia regnum cœlorum vim patitur,  violenti rapiunt illud : rapuit  extorsit precibus lumen oculorum, quod perdiderat neglectu reddendarum actionum. Hoc replicatum miraculum cognoscens congregatio Monachorum inibi manens, æternum patrem vocibus conlaudat,  pro viso miraculo, campanas aliquandiu sonare commendat. De quadam cœca diuinitus sanata. Hildeburgis  altera mulier ab Aruernensi patria, eiusdem infirmitatis non dispariliter orbitate damnata, dum beati Patris Maioli interuentum replicat, adportatam cæcitatem ab oculis abdicat. Hæc ante sancti viri sepulchrum solo tenus prostrata, dum pugnis pectus lacerum verberat, disrumpitur oculorum cæcitas,  redit eius corpori alacritas,  tenebroso quondam capiti claritas. Sic lætificata præoptatæ benedictionis munere, ad suæ stationis locum reuertitur, sine terreno ductore,  viam,  veritatem,  vitam quæ Christus est, conlaudat, propter in se factam virtutem, quam vbique adnuntiat. Quod extincta candela diuinitus sit inluminata. Qvam libenter seruientium sibi, beatus idem Pater Maiolus obedientiam suscipiat, multis virtutibus demonstrat. Vnde enarretur vnum miraculum, satis abundeque in vita sua frequentatum : vt seruientes sibi ad fidem veritatis excitet,  ad meliora de die in diem tendere submoneat. Paucis enim elapsis diebus, postquam beatus Pater Maiolus ad cœli curiam transiit lætus : quidam frater Odo ad beati viri tumulum, inter alios seruitutis obsequium adhibebat. Dum autem vno dierum candela, quæ ante sancti viri tumulum ardebat, fuisset extincta, expauit negligentiam :  pro inertia sui, veritus est aliorum fratrum  circumadstantis populi verecundiam. Sic extinctam arripiens candelam,  ad eam accendendam aliubi portans, in medio itineris resumpsit candela lumen claritatis. Sicque ammirans prædictus frater lumen cœlitus datum, reuertitur lætus ad beati Maioli nobile Mausolæum. Et laudibus Deum intonat pro viso miraculo, aliosque fratres pariter non modico lætificauit gaudio. De quodam contracto sanato. Herbertus quidam vocabulo extitit, qui sancti ac Dei dilectoris Maioli gratiam  meritum misericorditer inuenit. Hic per multa dierum spatia, manuum ac pedum perdens supplementa, viuebat cum dolore, edebat panem suum cum fletu sine intermissione. Cuius miseriæ importunitas adcrescebat illi quotidie, quia nec aderat, quæ eum lætificaret sanitas, nec communis eum a mundo subtrahebat mortalitas. Sic diebus ac noctibus, continuans plorationis singultus, tandem resumpsit spem consolationis,  ad requirendum Patris Maioli adiutorium, se in carrucam imponere fecit,  ad sancti Patris limina se adducere fecit. Vbi aliquandiu commoratus, dum multos  innumerabiles videret  audiret redire sanos, quamuis pro sancti virtutibus gauderet, crescebat ei tamen dolor, quia solus supererat, cui non præstabatur salutis  sanitatis honor. Sed tandem excoctus in camino paupertatis, vicit fide infirmitatem grandem corporis. Nam per beatum Maiolum data est illi cœlitus perfecta corporis sanitas, ante eiusdem Ecclesiæ forenses ianuas. Vnde de carruca vbi positus fuerat, dissiliens : in Ecclesiam intrat, Deum ac Dominum benedicens,  gratiarum vota obtulit medico suo, suæque salutis beato Patri Maiolo,  fratres eiusdem loci reddunt Deo vota solemnia laudationis frequentata, pro his  similibus quotidianis miraculis. Quod ab eodem morbo alter sit tanatus. Postquam igitur primo beati Maioli corpus cum maximo honoris  reuerentiæ cultu est sepultum,  ad sanctissimum eius caput, altare quoddam est constructum, fratres Deo inibi seruientes commune ac salubre tale inuenerunt consilium. Ad Episcopum namque, in cuius diœcesi isdem erat locus, transmittunt, vt altare illud consecraret. Vnde veniens domnus Beggo, Aruernensis sedis Episcopus, altare illud cum magna consecrauit reuerentia. Quod audientes circumquaque diuisi populi, conuenerunt innumerabiles inibi. Inter quos quidam homo nomine Constantius, contractus, nullique vsui aptus, dum in Ecclesia positus premeretur a circumstanti populo,  volueretur in terram velut ligatus a vinculo, subitam inuenit salutis  sanitatis viam. Sanus  incolomis surrexit pro meritis sancti Maioli,  sic Deum conlaudans ad propria rediit. De duabus Dæmoniacis sanatis. In ipso enim eodemque die, duæ quædam fœminæ quæ oculto Dei iudicio sensum mentis perdiderant, rationis  sanitatis recipiunt remedium,  sic adnuntiantes omnibus sancti Maioli meritum, amicis  parentibus suis, magnum contulerunt pariter gaudium. De eo cui vna manus aruerat. Altero die puer quidam de Cauannis villa aduenit, qui virtutem vnius manus totam perdiderat. Nam ea velut lignum aridum ad corpus illius dependebat,  nec caloris nec frigoris vllum sentiebat temperamentum ; nec erat valida ad faciendum alicuius vtilitatis artificium. Cum crescente ætate corporis, crescebat quotidie in illa parte augmentum infirmitatis,  quamuis non haberet isdem puer ætatem, ad perfecti sensus retinendam gratiam, inuenit sibi tamen salubris consilii semitam. Hic ad commune salutis remedium, Patrem scilicet Maiolum appropiat, eumque super necessitatis suæ summam, adiutorem inuocat. Cuius pueri preces suscipiens Dominus meritis sancti Maioli ad pristinam sanitatem manum illius reduxit,  sic perfecte melioritatem reportauit. Qualiter quidam puer visum recepit. Alio etenim die aduenit alter, puerilis ætatis non transcendens terminum, nomine Heldinus, qui cæcitatis erat adgrauatus turbine. Qui licet exterioris perdidisset officium luminis, interioris tamen non perdidit bonam voluntatem mentis. Hic parentum suorum adiutorio ad sanctum Maiolum adductus est,  in Ecclesia positus attendebat inluminationis suæ horam. Illius autem miseriæ condolentes amici  parentes, vota precum solemniter replicant pro eo,  misericordiam omnipotentis Dei inuocant assiduo. Dum namque diebus  noctibus sancti viri expetunt suffragium, cordis sui in fine adimpletum congaudent desiderium. Nam vnum dierum dum isdem puerulus in Ecclesia resideret, subito se videre candelas ardentes proclamat,  quæ in Ecclesia agebantur, se videre manifestat. Super quod negotium sanitatis, certi facti parentes pueri, magnæ laudationis iubilos secundum suum scire decantant. Sic læti  alacres reuertentes ad propria, suo exhortatu multos venire faciunt ad sancti Maioli limina. Quod quidam veteranus contractus sit sanatus. Brioderensis dicitur vicus in pago Biturico, de quo quidam contractus  omni membrorum officio perditus, a parentibus suis apportatus fuerat ad sancti Maioli Ecclesiam, si quoquomodo illius intercessionis promereretur inuenire gratiam. Hic in decrepitæ ætatis senio, tali laborans incommodo, pro adipiscendæ salutis  sanitatis vtilitate instabat attentius in ipso ætatis iam fine. Qui clausus pugnis, recuruatus ad ventrem genibus : in solo capite formata videbatur hominis effigies, cætero autem corpore, deformis videbatur materies. Hunc parentes  amici desperabant posse amplius aliquid sanitatis consequi. Sed vt in antiquis est sapientia, vicit tandem veternosum debilitatis  contractionis nodum, importunitas eius orationum. Nam celebrantibus fratribus in Ecclesia Missarum solemnia, venit super miserum beati Maioli interuentu visitatio Angelica. Quæ ad pristinam sanitatem manus debiles reducit :  genua quondam titubantia, viam carpere fiducialiter permisit. Et reformatur tota perdita corporis virtus, quoniam non dubitauit hanc se posse assequi veteranus beati Maioli intercessionibus. Hoc adiutorium consequutus in fine dierum, reuertens benedicit Deum,  sanctum eius conlaudat Maiolum. De quodam Paralytico sanato. Dira paralysis quidam adgrauatus erat nodositate, qui se fatebatur esse de Eglismonte. Cuius iuuenile corpus fœdauerat grauis contractio manuum ac pedum. Itaut manus illius chiragra, pedes autem eius vexarentur infesta podagra. Hic in vehiculo quo recumbere solitus erat, circumligatus fasciolis, adducitur a parentibus suis ad sancti Maioli perquirendum adiutorium. Deportatus autem hic in Ecclesiam, super negotium suæ salutis, inuigilat precibus,  super hoc inuigilare suos parentes ammonet instantius. Inuitat precaturos adesse, quorum ductu inibi videbatur adductus fuisse. Tandem vno dierum aduenit languenti hora miserendi eius, pro dilectoris Dei Maioli precibus. Nam eius interuentu recepit rectitudinem manuum  conuenientis motionis digitorum. Pedibus eius, ambulandi non defuit fortitudo. Quæ beneficia adduxit sancti Maioli meritorum magnitudo. Post resumptam corporis sanitatem diu multumque expectatam, ad propria rediit,  gratiarum actiones Deo, sanctoque Maiolo reddidit. Quod ab eodem morbo alter sit sanatus. Eiusdem infirmitatis afficiebatur damno quidam de Neuernensi pago. Hic similior deformi materiæ, præ nimia condemnatione corporis, magis videbatur ad deuoluendum habilis, quam seruaretur ad honorem standi vel ambulandi. Qui simul opere manuum perditus, ob hoc magis videbatur esse deformis, quod mentum eius conglutinabatur genibus ambobus. Hic audiens multos populos aduenire ad sancti Maioli auxilium, hoc opus se debere experiri deliberat ; confidens quia eiusdem sancti apud Deum tanta esset gratia meritorum, vt per eam sanari posset a distortuosa contractione membrorum suorum,  posse se assequi eius interuentionibus sanitatem, si adductus fuisset ad eius sanctissimam ædem. Hanc voluntatem parentibus  amicis suis indicans, quibus sanior mens fuit, illius voluntatem laudant : minus creduli hoc inaniter se facere pensant. Sed Deus qui alta a longe cognoscit, salubriori consilio hunc confortauit. In quodam comportatorio loculo transpositus, ad Siluiniacense Monasterium adducitur, vbi paucis diebus salutis  sanitatis adtendens remedium, non remansit frustratus spe, quia illius itineris voluit subire laborem deuote. Nam post matutinale obsequium ante S. Maioli tumulum hic residens, cœlitus subitaneam recepit corporis alacritatem. Manuum ac pedum eius consolidantur nerui : mentum a genibus ipsius disrumpitur, gratia Christi. Et qui antea vt pronum animal terram respiciebat solummodo, erectus in statu naturali proclamat sancti Maioli virtutes in publico. De quadam muta sanata. Eiusdem diei vespertinali iam hora, post multa patrata miracula, quædam mulier adducitur muta. Quæ post receptum loquendi officium, se dixit esse de pago Antissiodorensi, Helenamque se vocari innotuit. Hæc præ nimia infirmitate totius corporis, perdidit modulos promptæ loquutionis, quos reformauit beati Maioli interuentus, quoniam  hanc adiuuare volebat placatus. Nam dum resideret ad ianuas præfatæ Ecclesiæ, subito obdormiuit. Post euigilationem vero, leui motu linguam deducere intra fauces cœpit. Posthinc horrificum quoddam screans  sanguinolentum sputum, suauius agere cœpit. Balbutiendi initium inchoat,  postmodum formatos sermonum discursus enarrat. Sic Deum conlaudans sanctumque Maiolum prædicans, repedauit ad propria, hilaris  iocunda. Qualiter quædam muta sit sanata. Vnius manus virtutem perdiderat quædam mulier, cui  ad multiplicandum doloris numerum, accreuit locutionis dispendium. His tantis  tam grauibus afflicta doloribus, similis videbatur mortuæ, qui operationis  loquutionis miserabiliter priuabatur munere. Vicit tandem mulieris infirmitatem expetita beati Maioli misericordia, quæ multis profuit, nobisque in perpetuum profit. Hæc in Ecclesiam, vbi eius sancta condita sunt membra intrat, gemens  plorans,  quamuis non posset necessaria sui corporis verborum officio dicere, ea tamen reuoluebat fide,  in seipsam comprobauit, quia ad cor contritum  humiliatum Dominus Deus respicit. Nam vno dierum recepit prius sanitatem condemnatæ manus, remansit tamen interim perditæ locutionis ploratus. Super quo adiutorium sancti Maioli corde, non voce inuocat, vt clare post innotuit, quoniam sanitatem linguæ tali modo recipere meruit. Residens namque hæc in Ecclesia, ante sancti Maioli tumulum, recepit oris  linguæ prius perditum officium. De quadam contracta. Qvidam pauperum pauperrimus filiam vnicam habebat, quam horrifica contractio totius [...]