Ego Hugo, Autissiodorensis ecclesie dictus episcopus, notum fieri volo, tam presentibus quam futuris, quod Iterius de Melliniaco, et Willelmus et Anselmus, fratres ejus, querelam contra Gervasium abbatem Sancti-Germani habebant, pro quodam censu quem Johannes de Casels, monachus S. Germani, monachicum habitum suscipiens, Deo, sanctoque Germano contulerat, dicentes hunc censum predictum Johannem a se in casamentum tenuisse; quod idem Johannes omnino denegabat. Hanc igitur querimoniam isdem Iterius confratribus Deo sanctoque Germano in perpetuum guerpivit. In manu mea fide sua firmavit, nunquam hanc deinceps a se vel ab aliquo heredum suorum repetiturum, nec aliqua occasione deinceps de hac re aliquid calumpniaturum. Quedam eciam terra Sancti-Germani erat apud Lineroliis, quam idem ipse Iterius calumpniabatur. Hanc quoque beato Germano, sicut Milo maior ejusdem ville prius wiaverat, ac postmodum Iditius filius ejus, in perpetuum guerpivit, et pro hoc guerpillo quadraginta solidos a prefato Gervasio abbate accepit. Promisit etiam, si deinceps aliqua calumpnia de hac re ab aliquo oriretur, legitimam garentiam ecclesie S. Germani se portaturum. Hoc guerpillum laudavit Odo de Villi, ad quem sicut et ad istos eadem calumpnia pertinebat. Hujus rei testes sunt ex parte domini episcopi: Gaufredus, Nivernensis episcopus; Rainaldus, archidiaconus; Gaufredus, capellanus; Landricus de Draciaco; Willelmus, Nivernensis comes; Adam de Marchia; ex parte abbatis Gervasii: prior Guillelmus et reliqui decem qui numerantur in carta. Ex parte militum, Daimbertus de Selleniaco et reliqui quinque qui numerantur in carta. Actum publice, in domo episcopali, anno ab Incarnatione Domini millesimo centesimo quadragesimo octavo.