STATVTVM est, vt quatuor primis hebdomadibus Quadragesimæ, Antiphonæ quæ in quinta feria ad Benedictus,  ad Magnificat, dici consueuerant, mutarentur,  pro illis aliæ cantarentur. Quinta feria primæ hebdomadæ ad Benedictus, Si manseritis in sermone meo: ad Magnificat, Cognoscite veritatem. Quinta feria secundæ hebdomadæ ad Benedictus, Non possum a me ipso: Ad Magnificat, Non quæro voluntatem meam. Quinta feria tertiæ hebdomadæ ad Benedictus, Operamini non cibum qui perit: ad Magnificat, Hoc est opus Dei. Quinta feria quartæ hebdomadæ, ad Benedictus, Non potest filius a se facere quicquam: ad Magnificat, Pater diligit filium. Causa instituti huius fuit, quoniam Antiphonæ, quæ prius dicebantur, aliorum temporum erant:  cum alio tempore cantarentur, velut mutuo acceptæ rursum in Quadragesima cantabantur, hoc est, Pater Abraham: Fili recordare: Exibant autem dæmonia a multis: Cum sol autem occidisset: Propheta magnus surrexit in nobis: Accepit omnes timor. Et quod magis absurdum erat, quinta feria primæ hebdomadæ dicebantur Antiphonæ, Missus sum ad oues: O mulier magna est fides tua. Quæ Antiphonæ statim sequente Dominica secunda, ex Euangelio ipsius Dominicæ iterum cātabantur. Quod sicut a quibusdam prioribus accepi, idcirco contigit, quia iam dictæ feriæ quintæ antiquitus Euangelia propria, ex quibus exceptæ Antiphonæ cantarentur, minime habebant: quæ a posterioribus Patribus,  erga diuina officia studiosis, de Euangelio Ioannis postmodum excerpta sunt. Vnde postquam illæ quintæ feriæ propria Euangelia habere cœperunt, Antiphonæ nouæ de ipsis quoque Euangeliis factæ sunt.