Cum tempore bonæ memoriæ Godefridi Lingonensis Episcopi quædam controuersia verteretur inter Ecclesiam Reomaensem ex vna parte,  Ecclesiam beatæ Mariæ Rubeimontis exaltera, super iure Parochiali Ecclesiæ Asiaci, vt in charta eiusdem Episcopi apparet. Dictus Episcopus, qui Iudex ordinarius vtriusque Ecclesiæ erat, finem dictæ discordiæ imponere volens, partes suas interposuit ad pacem inter dictas Ecclesias reformandam de assensu  laude vtriusque partis, secundùm quod ius  æquitas exigebat,  pacem illam ad memoriam futurorum in quandam chartam redegit,  ad maius robur eandem sigillo suo, vt iudex ordinarius roborauit. Sed quia in eadem charta aliqua videntur aliquibus obscura, de nouo alia est orta controuersia super præmissis, vnde in nos communi assensu  voluntate vtraque pars compromisit, ad tollendam  declarandam dictæ chartæ obscuritatem, concedentes sub pœna quinquaginta librarum, quod dictum nostrum super hoc decreto firmiter obseruabunt. Nos itaque, diligenter inspecto primæ chartæ capitulo, scilicet quòd omnes homines de Castro  Burgo,  de tota Parochia ad Ecclesiam Asiaci, bis in anno, scilicet in festo sancti Germani,  in festo omnium Sanctorum, cum debitis oblationibus generaliter conueniant, ipsum in primis declarare curauimus, quia quidam dicobant quòd in aliis diebus, nisi in diebus prænominatis secundùm chartæ tenorem, dicti homines non tenebantur venire ad Ecclesiam Asiaci, aliis contrarium dicentibus,  sentientibus. Nos itaque hanc obscuritatem declarando, dicimus quòd de communi iure  consuetudine in partibus istis hactenùs approbata, dicti homines tenentur venire ad Ecclesiam suam Parochialem Asiaci Dominicis diebus  festiuis,  aliis secundùm quod opportunitas eis permiserit. Sed non dicimus cum debitis oblationibus: quia in illis diebus non fiunt debitæ oblationes, sed voluntariæ. Tenentur venire ibi ad audiendum verbum salutare,  præcepta Ecclesiastica,  quæ sunt festiuitates feriales omnibus,  quæ feriales fœminabus, non hominibus,  alia corporibus  animabus vtilia,  ad sciendum qui sunt excommunicati nominatim, vt eos tanquam excommunicatos euitare possint, ne sententiæ in ipsos latæ participes fiant. Et cùm omnia Parochialia iura iussiene dicti Episcopi Ecclesiæ Asiaci collata sint, de confessionibus, reconeiliationibus puerperarum, nuptiarum, iudiciorúmque benedictionibus, cùm nullâ indigeant declaratione, dicimus, vt sic obseruetur sicut continetur in charta dicti Episcopi. De cereo benedicto,  chrismate, sicut distinctè in Synodo præcipitur Presbytoris dicimus, vt sint in diligenti custodia Presbyteri Asiaci, ne de illis possint fieri sortilegia, vel alia maleficia. De infantibus baptizandis dicimus, vt sicut definitum est à prædicto Episcopo de cætero firmiter obseruetur. Etsi necessitas tanta sit, quòd Presbyter Asiaci non possit tempestiuè venire, baptisetur ab aliquo alio Clerico, vel laico in Ecclesia, vel extra, secundùm quod necessitas poposcerit. Dicit dictus Episcopus in charta sua super hoc confecta, quòd omnes defuncti ad Ecclesiam Asiaci sepeliantur, nullo excepto, nisi iis qui præmisso iure Parochiali ad Ecclesiam beatæ Mariæ sepeliri voluerint. Vnde dicimus, quòd de illis, qui peruenerunt ad legitimam ætatem tantummodò intelligendum est,  non de illis paruulis qui non habent discretionem,  velle, nec possunt eligere sepulturam, cùm charta dicat de iis qui voluerint,  non de quolibet alio. Et quia in articulo illo, qui dicit præmisso iure Parochiali reddantur Conuentui beatæ Mariæ, videntur aliqui dubitare quale ius Ecclesia Asiaci debeat habere in illis Parochianis suis; nos ita dignum ducimus declarare. Ius Parochiale tale est de iure communi  consuetudine approbata, quòd inprimis debet facere infirmus testamentum Presbytero suo,  Ecclesiæ suæ, posteà quibus voluerit: mortuus debet primò deferri ad Ecclesiam Asiaci Parochialem,  ibi Missa pro defuncto celebrari. Postmodùm verò Presbyter Asiaci debet reddere corpus defuncti Conuentui Ecclesiæ beatæ Mariæ Rubeimontis, ordine seruato hinc inde, qui continetur in charta dicti Episcopi super hoc confecta. Dicunt aliqui, quòd pueri infra legitimos annos constituti debent sepeliri apud Rubeummontem, si Patres eorum eisdem ibi elegerint sepulturam, dicentes eos hoc iure vsos fuisse per quadraginta annos  ampliùs. Hoc etiam dicunt de confessionibus,  ponunt causam, eo quòd non audent accedere ad Ecclesiam Asiaci propter guerrarum pericula. Sed nos dicimus in his duobus articulis homines Rubeimontis nullam acquisiuisse præscriptionem, quia si quando homines prædicti non sunt ausi accedere ad Ecclesiam Asiaci ad confitendum peccata sua propter guerras, vt superiùs dictum est, dicimus quòd cessante causâ cessat effectus, quia modò non sunt ibi tales guerræ. De sepulturis puerorum dicimus, quòd ipsi, vel patres eorum per hoc nullam acquisierunt præscriptionem, cùm Presbyter Asiaci nullum faciens præiudicium Ecclesiæ suæ, vel successoribus suis,  pueros  adultos possit sepelire in quibuslibet cæmeteriis pro voluntate sua, de assensu tamen parentum  amicorum. Quia delictum personæ non redundat in detrimentum Ecclesiæ. Vnde per hoc nulla alicui potuit acquiri præscriptio, maximè cùm ipsa semper debeat habere iustum titulum,  bonam fidem, quod dicti homines habere non potuerunt, scientes quòd omnia iura Parochialia tam castri, quàm Burgi pertineant ad Ecclesiam Asiaci, sicut continetur in charta super hoc confecta. De expensis verò in lite factis hîc nihil,  de chatex nihil modò definimus, quia chatex nondum sunt probata, nec expensæ iuratæ, vel taxatæ. Sed potestatem penès nos retinemus de dicendo pro voluntate nostra super his tempore opportuno. Ego Arnulfus Abbas S. Petri Autisio dorensis huic dicto meo super præmissis coram partibus,  pluribus aliis probis viris solemniter prolato ad petitionem partium,  ad memoriam futurorum, sigillum nostrum apponere dignum duximus. Actum anno Domini millesimo ducentesimo vigesimosexto, mense Octobri, die Martis proxima post festiuitatem beati Remigij.