Avdiens a pluribus dignationē vestram propter exile seruitium a nostratibus Remensis Concilij tempore vobis impensum, supra meritum gratiosam nobis existere: ad referendas beniuolentiæ vestræ gratias per vos ab Hispanis primo redire disposui. Sed quia multiplex curarum distractio propositum immutauit: per vos, vt proposueram, redire non potui. Quia ergo dilecto mihi præsentare nō possum personam meam, dirigo Epistolam meam: in qua me præsentem sentiat,  quod a me audiret, ab ipsa audiat. Relatum mihi est ab amicis communibus reuerentiam vestram Episcopalibus negotiis iam vsque ad senium detritam, magis magisque in dies atteri:  molestiis curarum irruentium oppressam, solito vehementius fatigari. Cumque in vita magni Martini scriptum legatur, Optata est seni missio post laborem: doleo laborare emeritum, qui iustis sudoribus missionem promeruit, , vt mihi dictum est, de Marthæ laboribus ad Mariæ quiescentis transire ocium concupiscit. Si tamen, quod saluo amicitiæ iure loquor, esset animus victor annorum,  cedere nescius senectuti: vererer Pontificalem sublimitatem a summis ad ima retrahere,  vt de pontificatu ad monasticum ordinē transitum faceret, inuitare. Sed quoniam locus humilior tutior esse solet, altior vero ruinam semper formidat: fugiendus est, vt mihi videtur, mons patens vniuersis aurarum turbinibus: amplectenda est vallis, nullis aerum subiecta prouentibus. Vallis hæc Cluniacus vobis esse poterit, non solum humilitate, sed  situ ipso eandem significante: quæ multos non tantum inferioris, sed etiam vestri ordinis viros, pro Christo humiliatos suscepit, eosque suo tempore ad cœlestem sublimitatem prouexit. Non igitur timeat humiliari in terris, a Deo super cœlos extollenda anima: nec pudeat eum se submittere hominibus, eum qui tali humiliatione conferri se non dubitat beatis spiritibus.