Joannes, gratia Dei Romanæ sedis episcopus, universis in orbe terrarum ecclesiæ filiis. Nullum in ecclesia catholica majus potest esse nefas quam existimare alicujus nœvum criminis, præcipue pœnitentis, quod non queat dissolvere concessa Petro a Domino clavis. Debemus enim ante oculos mentis revocare lapsum ipsius primi pastoris, qui, dum magistrum negavit, protinus ut pœnituit, non solum gradum vel dignitatem apostoloci culminis non amisit, sed potius sui ovilis custodiam Christus illi postmodum evidentius assignavit. Quod nil aliud, ut credimus, quam lapsorum medecina fuit. Proinde fratri nostro Hugoni Autissiodorensi præsuli, Deo et nobis sua peccata confitenti, seseque culpabilem reddenti, plenariam a Deo pollicente promittimus consequi indulgentiæ veniam, secundum sponsionem ejusdem, qua dixit: «Non veni vocare justos sed peccatores ad pœnitentiam.» Ideoque nobis debet effici carissimus, quia Dei timore correptus, apparet humillimus, et quia in talibus requiescit Deus.