VOS ego, vos, inquam, ego conuenio, o Iudæi, qui vsque in hodiernum diem negatis Filiū Dei. Quousque, miseri, veritati non creditis? Quousque Deo repugnatis? Quousque corda ferrea non emollitis? Ecce toto pene orbe iam ab antiquo Christum agnoscente, vos soli non agnoscitis: cunctis gentibus ei obtemperantibus, soli eum non auditis: omni lingua eum confitente, soli eum negatis: aliis eum videntibus, audientibus, intelligentibus, vos soli cæci, surdi, lapidei permanetis. Cæci plane oculis, surdi auribus, lapidei cordibus. Nec nouum istud apud vos est. Legit hoc vbique mundus,  frequenti lectione recitat: Deum Moysi de vobis dicentem, Cerno quod populus iste duræ ceruicis sit. Dimitte me vt irascatur furor meus contra eos:  deleam eos. Itemque vobis. Populus duræ ceruicis es. Semel descendam in medio tui:  delebo te. Legit rursum Moysen vestrum, immo nostrum, sic vos arguentem. Noui, ait ille vobis, contentionem tuam,  ceruicem tuam durissimam. Adhuc viuente me,  ingrediente vobiscum, semper contentiose egistis contra Dominum. Quantomagis cum mortuus fuero? Legit  singularis excellentiæ Esaiam Prophetam: cui Deus de vobis, Excæca, inquit, cor populi huius,  aures eius aggraua,  oculos eius claude: ne forte videat oculis,  auribus audiat,  corde intelligat,  conuertatur,  sanem eum. Legit  audit Stephanum suum, quem vestri, o saxea gens, lapides, primum post Christum testem Christi fecerunt. Legit certe,  audit eum plenum Spiritu sancto, obstinationis nequissimæ in vobis spiritum increpantem. Vos incircuncisi cordibus  auribus, vos proditores  homicidæ: vos semper Spiritui sancto restitistis, sicut  patres vestri. Sed nunquid hoc semper? Nunquid semper, hoc tantæ duritiæ merito, vniuerso orbi terrarum ostentui vos facietis? Resipiscite, resipiscite nunc tandem: redite, vt ait alter Propheta vobis, o præuaricatores ad cor. Redite ad cor nunc saltem, quando iusto Altissimi iudicio, nō solum a cœlesti, sed etiam a terrena, quam solam semper amastis, gloria excidistis. Aduertite in vobis rebus ipsis impletum, quod Christus, quem negatis, Patribus vestris dixit:  de vobis, nisi resipiscatis, prædixit, Auferetur a vobis regnum Dei:  dabitur genti facienti fructus eius. Ablato ergo cœlesti, ablato iam a diuturno tempore, ipso regno terrestri: agnoscite cuius impietatis merito, hoc vobis contigerit. Agnoscite tam diræ damnationis vestræ causam hanc esse, quod Christum, quem tanto ante tempore, venturum cantastis, legistis, prædicastis: venientem non agnouistis, non suscepistis, non coluistis, immo illo detestabili more vestro, spreuistis, subsannastis, occidistis. Sed quid? Si conuerti disponitis, non terreamini, quia occidistis. Non est ille auidus vlciscendæ mortis suæ, si secuta fuerit correctio conuersionis vestræ. Orauit ille quondam iuxta hominem quem assumpsit pendens in cruce pro ipsis crucifixoribus suis:  non solum dum pateretur orauit, sed  postquam a morte surrexit, eisdem iam pœnitentibus  conuersis, indulsit. Non fuit immemor, mortem se pertulisse pro vita hominum:  quos derisores  occisores habuit, eos conuersos prompta  vere largissima,  quæ super omnem hominem est, diuina miseratione suscepit. Non deerit eadem infinita largitas vobis, nec ea, quæ vniuersum pene mundum collegit, paucitatem vestram, si eam non repellitis, a numero saluandorum repellet. Credite legi vestræ, non alienæ: credite Prophetis, non alienis, sed vestris: credite Scripturis non alienis, sed propriis. Cur saltem hoc non mouet? Cur non mouet hoc, quod totum robur fidei Christianæ, quod tota spes salutis humanæ, ex vestris literis originem habet? Cur non mouet, quod Patriarchas, quod Prophetas prænunciatores, quod Apostolos prædicatores: quod summam ac supercœlestem Virginem matrem Christi: quod Christum ipsum auctorem salutis nostræ, qui  expectatio gentium a Propheta vestro dictus est, non de barbaris gentibus, non de quibuslibet nationibus: sed de genere vestro, de stirpe magni Abrahę descendentes, suscepimus? Remitto ergo vos ad vestri generis homines, remitto ad proprias, quas a Deo accepistis, scripturas,  ex his testimonia profero: quibus cedere, quantalibet lis Iudaica compellatur. Non ignoro autem, quod ex aliqua parte nobiscum sentitis: ex plurima vero pertinaciter dissentitis. Sentitis nobiscum, quod Christum a Prophetis multifarie, multisque modis, prænunciatum asseritis. Dissentitis, quod eum Dei filium non creditis, quod Deum negatis, quod aliorum regum more, temporaliter regnaturum: quod non iam venisse, sed venturum affirmatis. Eo igitur ordine quo proposita sunt a nobis contra vos, Capitula iam dicta exequenda sunt.