Pius Episcopus servus servorum Dei, dilectis filiis Trenorchiensi ac insulæ Barbaræ, Cabilonensis et Lugdunensis diœcesum, Monasteriorum Abbatibus, Salutem et Apostolicam benedictionem. Decet nostræ provisionis auxilio prævenire ut loca Religiosa divino cultui dicata, quæ in lapsum detestabilem ac ruinam periculosam venisse percepimus, ut à desolationis incommodo relevari, et votivæ reformationis effectum valeant adipisci, ac ea quæ propterea processisse dicuntur, ne in contemptionis scrupulum labantur, sed firma et illibata persistant, Apostolico munimine roborare. Sanè pro parte dilectorum filiorum Jacobi de Mousiaco Prioris Majoris et Conventus Monasterii Cluniacensis ad Romanam Ecclesiam nullo medio pertinentis Ordinis Capitis, Matisconensis diœcesis, nobis nuper exhibita petitio continebat, quòd nuper quindecim diffinitores Capituli generalis Ordinis prædicti, qui anno quolibet in eodem Capitulo eliguntur, in eodem Capitulo, ut moris est, Apostolica auctoritate electi, provide considerantes quòd causantibus guerris, quæ in regno Franciæ per multos annos, proh dolor! viguerunt, ac etiam senili ætate quondam Oddonis Abbatis dicti Monasterii ultimo deffuncti, ordo vester multa detrimenta, tam circa regularem observantiam, quàm subditorum obedientiam passus fuerat, ejusque beneficia alienata, necnon domus et Ecclesiæ ipsius ordinis ad ruinam pervenerant, et quædam ex eis solo æquata et prostrata miserabiliter subjacebant; matura inter eos deliberatione præhabitâ, vestigia patrum suorum insequendo pro utilitate, manutentione, reformatione, et relevatione Monasterii et Ordinis prædictorum plures diffinitiones, ordinationes, et statuta fecerunt, quæ desiderant auctoritate Apostolica confirmari. Quare pro parte eorundem Prioris majoris et Conventus Monasterii Cluniacensis nobis fuit humiliter supplicatum, ut diffinitionibus, ordinationibus et statutis prædictis, pro illorum subsistentia firmiori, robur Apostolicæ confirmationis adjicere, et illa observari mandare, aliasque in præmissis oportunè providere paterna diligentia curaremus. Nos igitur felicem statum, regimen, et gubernationem prædicti ordinis supremis affectibus desiderantes, ac diffinitionum, ordinationum, et statutorum prædictorum tenores et formas, ac si de verbo ad verbum insererentur præsentibus, pro expressis habentes, hujusmodi supplicationibus inclinati discretioni vestræ per Apostolica scripta mandamus quatenus vos vel alter vestrum diffinitiones, ordinationes et statuta prædicta, illis prius per vos visis et exanimatis diligenter, si illa honesta et rationabilia fore ac pro utilitate, manutentione et reformatione Monasterii et ordinis prædictorum processisse repereritis, super quo vestram conscientiam oneramus, tam generaliter quàm particulariter authoritate nostra approbetis et confirmetis, suppleatisque omnes deffectus si qui forsan intervenerint in iisdem, facientes illa inviolabiliter observari; contradictores quoslibet et rebelles per censuram Ecclesiasticam, sublato cujusvis appellationis obstaculo, eadem authoritate compescendo, invocato ad hoc, si opus fuerit, auxilio brachii sæcularis. Nonobstantibus constitutionibus et ordinationibus Apostolicis ac statutis et consuetudinibus Monasterii et ordinis prædictorum, juramento, confirmatione Apostolica, vel quavis alia firmitate roboratis, contrariis quibuscumque; aut si aliquibus communiter vel divisim ab Apostolica sit sede indultum quod interdici, suspendi, vel excommunicari non possint, per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam, ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem, et quibuslibet aliis privilegiis, indulgentiis et litteris Apostolicis generalibus vel specialibus quorumcumque tenorum existant, per quæ præsentibus non expressa vel totaliter non inserta, effectus earum impediri valeat quomodolibet vel differri, et de quibus ac eorum totis tenoribus, de verbo ad verbum habenda sit in nostris litteris, mentio specialis. Datum Mantuæ anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadringentesimo nono, quinto Kalendas Octobris, Pontificatus nostri anno secundo.