Noverint omnes æcclesiæ Dei fideles, tam presentes quam posteri, qualiter domnus Hugo, abbas Cluniacensis, et domnus Pontius, abbas Case Dei fratresque eorum, in Claromontensi concilio, per manum domni pape Urbani secundi et venerabilium archiepiscoporum, domni Hugonis Lugdunensis et domni Aldeberti Bituricensis, aliorumque multorum religiosorum virorum, sopita omni simultate quæ inter eos ex quibusdam occasionibus emerserat, in pacem et concordiam redierint. Sciendum itaque est, quia domnus abbas Poncius et fratres Casæ Dei concesserunt domno Hugoni abbati et fratribus Cluniacensibus Boortense monasterium et æcclesiam de Amberto, æcclesiam quoque Sancti Stephani de Castello, et ecclesiam de Digniaco atque æcclesiam de Cosantio, ecclesiamque de Vongeio, et æcclesiam de Prisseio, atque ecclesiam de Sivriaco, cum omnibus earum appendiciis, tam in terris quam in possessionibus, quam in decimis cæterisque reditibus, et partem decimæ de ecclesia Cortiaci, partem quoque decimæ quam habebant in æcclesia de Judeis, ut habeant deinceps hæc omnia in perpetuum. E converso domnus abbas Cluniacensis et fratres ejus concesserunt domno abbati Casæ Dei et fratribus ejus obedientiam de Castellione juxta castrum Corsiacum et æcclesiam de Casa Mediana, cum omnibus ad eam pertinentibus, ut possideant ea omnia in perpetuum; ita tamen ut in Casa Mediana habitantes monachi preter duos aut tres non habeantur; habitantes autem in castellio quod vocatur Castellucium habebunt facultatem sepeliendi vel in cimiterio capellæ ipsius castelli vel in æcclesia de Auzac, quæ est parrochialis. Cætera vero omnia quæ eo die in quo hæc concordia facta est, aliqua investitura tam fratres Cluniacenses quam fratres Casæ Dei tenebant, finierunt si[bi] in perpetua pace; nec si[bi] deinceps ea ad invicem calumniabuntur. Convenerunt etiam inter se, ut quæcumque de cætero terræ vel possessiones si[bi] darentur ab illis, qui ea aliqua investitura tenerent, fratres illi qui inde a cocumque donum susceperint, eas sibi sine calumpnia et questione aliorum habeant. In ecclesiis vero adquirendis, quicunque eorum primum partem adipisci, dono ejus qui eis investitus esse poterit, tenebit eam in pace, nec quilibet alterius congregationis vim aut calumpniam inferre poterit, nec acquirendi vel edificandi æcclesiam in ipsa parrochia licentiam vel facultatem habebit. Clericorum autem vel militum quisquis in extremis positus cuicumque loco eorum sese ad sepeliendum destinaverit, ibi sine calumpnia sepelietur, et quæcumque dederit, locus ipse in pace retinebit, etiamsi se vel sua p[r]ius alteri parti devoverat, excepto quod si aliquis alius cum investitura primum dederit, non licebit ea nisi ipsis qui inde investiti fuerant habere. Cupientium venire ad monasticum habitum et ordinem, nulli suscipiendi aditus quocunque ire velit ab altero prohibebitur, etiam sese si primum donaverit, et si quia tunc largus fuerit, locus ipse [quem ingreditur, in pace] possidebit, exceptis his quæ cum investitura aliis primum contulit. Suscepti ad habitum transire ab uno ad alterum monasterium non poteri[n]t, nisi forte cum licentia abbatis sui. Actum publice apud Clarum Montem et laudatum atque confirmatum auctoritate [domini pape Urbani II, ut] sic ab utrisque inconvulse teneatur. Anno ab incarnatione Domini M. XC. V., kalendis decembris, indictione IIII.