Richerius archiepiscopus Dei miseratione Senonum et Hilduinus archidiaconus. Notum sit omnibus nostre posteritatis quod defunctis sacerdotibus ecclesie Senonensis, Aremberto videlicet et Leodegario, orta est querimonia maxima de beneficio sacerdotis ecclesie quod junioratum apellant, inter nos et Molismenses monachos, qui longe ante ex dono Nevelonis et Herberti Wifel et ceterorum seniorum ecclesiam supradictam susceperant et nostra concessione tenuerant. Dicebamus enim hec omnia que subjungimus, ad presbiteratum pertinere: omnes oblationes que ad manum sacerdotis veniunt, baptisterium, benedictionem perarum, visitationes infirmorum, missas pro defunctis, oblationes nuptiarum et purificationum, confessiones, adorate crucis oblationes. Quapropter Radulfus, qui tunc preerat ecclesie prefate, venit in curiam Sancti Stephani et nostram, comprobare paratus hec omnia per medium hactenus juris ecclesie Molismensis fuisse per idoneos testes quamplures ejusdem parroechie; e quibus electi tres probate vite viri ista, que prediximus, sacramento confirmaverunt ceteris comprobantibus quorum nomina hec sunt: Loschuinus, Vitalis, Constantius. Huic ergo diffinitioni assensum dantes concedimus eis nostris futurisque temporibus secundum factam discussionem in subjectione Sancti Stephani et nostra feliciter obtinere.