Placuit sanctitati vestræ humilitatem meā cōsulere. Quid mihi super electione fratris Heinrici filij vestri videretur: vtrum eidē assensum prębere deberetis, an nō. At vos quidem plenus spiritu consilij  timoris Dei, meo super hoc consilio non egetis: nec necesse vobis est, ab aliquo talium qualis ego sum, mutuare, quod ex collata vobis a Deo gratia, aliis affluenter  nostris soletis accōmodare. Quia tamen quid inde sentiam, audire vultis: breuiter dico. Si vitæ meritum quæritur, magnum est. Quomodo enim non magnum est, cum de tanto tantillum se fecerit: cum regij sanguinis, vt sic loquar, superbiam, tam robustæ humilitatis pede calcauerit: cum luxus,  pleno cornu fluentes mundi delitias, tormentis innumeris  mille mortibus commutauerit: cum vndique arridentem mundum irriserit: cum abnegans semetipsum  tollens crucem suam, Christum morientem sequutus fuerit? Si concors electio: de clero vel populo Beluacensi nec vnus dissentire dicitur. Si Metropolitani,  Coepiscoporū assensus: etiam vniuersorum preces vobis, vt comperi, pro confirmando tam sacro opere, frequenter oblatæ sunt. Si insuper Domini Papæ voluntas, quantum hoc ei placuit, ipsius Epistola Domino Remensi, vt audiui, directa, testatur. Quid ergo restat, vir venerande, nisi vt voluntati Dei, quæ tot indiciis se declarare videtur, vestram subiiciatis: nec vltra Ecclesiam illam laborare, aut in eundo vel redeundo, sua frustra expendere permittatis? Quod si de sciētia veluti minus talia experti diffiditis: potens est Deus, qui ei iam dedit magna, etiam præstare maiora. Vnde in quantum cernere datur, non est vltra procrastinandum, nō est vltra differendum: sed cum ad vos magnæ partium vestrarum personæ, quę, vt mihi relatum est, hac de causa in proximo venturæ sunt, venerint: eos alacriter suscipite, benigne audite,  tam diuturnum desiderium eorum, toties  toties repetitam postulationem ipsorum, causa eius qui replet in bonis desiderium suorum, celeriter, quia sic iustum est, adimplete.