Ego Hugo, Dei gratia Senonensis archiepiscopus, notum facio tam futuris quam presentibus quoniam Herbertus Rufus, de Vico-Novo, circa finem vitæ suæ abrenuntians sæculo, habitum regularem in ecclesia Beati-Johannis, canonicus factus, suscepit; et de suo proprio eidem ecclesiæ tria arpenta prati et dimidium apud Vicum-Novum, prope virgultum suum dimisit et donavit; et hominem quendam, Radulfum videlicet, fabrum, cum quadam femina in burgo Sancti-Petri-Vivi, alios vero tam homines quam feminas eisdem canonicis concessit. Quod quia filius ejus, Herbertus, ob calumniam cujusdam Joffridi militis, garentire non potuit, ne beneficium patris minueretur, recompensavit ecclesiæ, juxta nominatum pratum, sex arpenta terræ et dimidium; et in vico qui dicitur Lescherele, arpentum prati et dimidium. Uxor vero defuncti Herberti, non multo post decedens, amore viri in prædicta ecclesia volens sepeliri, sepulta quiescit; et, pro remedio animæ suæ, duo arpenta prati, arpento et dimidio Lescherele conjuncta, canonicis donavit, et quinque solidos census apud Paretum, qui de paterno jure acciderant et quos Garnerius Faber, de Donnamaria, annis singulis reddit. Herbertus vero, filius eorum, hoc genitoris et genetricis beneficium in præsentia nostra laudavit, atque per manum nostram abbatem Willelmum investivit. Nos etiam sigilli nostri impressione firmavimus, ne fratres nostri canonici Beati-Johannis inde possent ulterius inquietari. Præsentes fuerunt Fromundus, canonicus et capellanus; Andreas, canonicus; Milo, clericus noster; Gilo de Serbona; Guillelmus, maior ejusdem Herberti.