Est idem locus inter alia sanctimonalium sancta loca, singularem gratiam obtinens,  velut inter fulgentia cæli sydera, quodam suo proprio fulgore præfulgens. Ibi nobilium mulierum multitudo,  quæ de ipsius regij sanguinis sublimitate descendunt, spernunt diuitias, honores cōtemnunt, calcant superbiam, luxuriam subigunt, Christique sequentes pauperiem, proprio mundum cum principe vincunt: de quarum numero plurimæ virorum morte destitutæ, secundas iterare nuptias refugerunt, aliæ incolumes maritos deseruerunt, quædam ab omni carnis corruptione immunes, angelicum virginitatis honorem carnalibus voluptatibus prætulerunt. Omnes tamen in commune, viri constantia femineam molliciem supergressæ, non solum mundana omnia, sed  seipsas sibi subiugant, opere manuum, psalmodia, oratione assidua, fletuque deficiente, aut præteritæ vitæ næuos abluunt, aut meritorum cumulos augere contendunt: cunctaque prorsus visibilia contemnentes, ad amorem inuisibilium certatim semetipsas accendunt. Inter quæ vniuersa bona sua, singulari pene  ante inaudita gratia, perpetuo se carcere damnant: ita vt postquam semel facta secundum regulam professione, corpori monasterij sociatæ fuerint, nunquam qualibet necessitate non dico septa murorum, sed nec ipsas in quibus commorantur regulares domos, transgrediantur. Hāc ipsæ sibi idcirco more aliarum sanctimonialium equitandi vel deambulandi licentiam præcepto Abbatis sui interdixerunt: ne aliqua occasione vel mundus in eis videat quod concupiscat, vel ipsas aliquid noxium saltem in excursu videre seu audire compellat. Nam eum quem a mentis suę intuitu prorsus abegerunt, ipsis quoque corporalibus oculis videre contemnunt. [Sic enim iuxta Apostolum mundus eis mortuus est,  ipsæ mūdo, quod nūquā qualibet occasione ab aliquo videri possunt, quia ab ipso ingressu, quo ad religionem suscipiuntur, velo quod eis ex more imponitur oculos habent velatos,  facies circuntectas, ipsū velū quasi pro sudario vsque ad diem obitus in memoriam  præparationem exitus sui circunferentes.] Eapropter claustro salutari conclusæ,  vt sic dicam vitali obrutæ sepultura, pro præsenti coarctatione, sempiternam latitudinem; pro sepulchro, beatam resurrectionem expectant. Vnde prius mori quam egredi, ante occūbere quam limen designati ostij transgredi elegerunt. Quod tunc apparuit, quando in circumpositis villæ domibus, casu, quodam tempore ignis exarsit. Ferebantur in sublime globi flammarum,  exustis circūquaque omnibus, sanctarum illarum habitaculis appropinquabant. Tollitur in altum clamor populi, ne sacræ domus comburerentur, magis quam de propriis damnis solliciti. Fit concursus omnium ad muri eas ambientis propugnacula,  super domorum tecta conscendentes, totis viribus obuiam ire ignibus parant. Arentem materiam quam super inueniunt longe proiiciunt, conuectam certatim aquam flammis iniiciunt, nihil quod ad igneam vim repellendam possit valere, intentatum dimittunt. Sed nequicquam. Aer enim vento commotus, multiplicatas vires ignibus dabat,  fumum flammeo vapori admixtum, vultibus atque oculis defensantium inferens, ne defenderent prohibebat. Cumque aliquandiu restitissent, victi tandem violento elementorum cōflictu, tecta relinquunt,  se passim ad terram præcipitantes, non iam domos, sed propria corpora saluare contendunt. At ignis obstaculo remoto libere omnia peruagatur,  partem ædificiorum sibi propinquiorem inuadens, horrisono strepitu, maximas lignorum moles consumit. Cum vero luctuosa vniuersorum vox confuso clamore omnia replet,  totius ignari consilij, nil nisi extremum ancillarum Dei exitium præstolantur. Erat tunc forte in loco Lugdunensis ecclesiæ Archiepiscopus Venerabilis Hugo, multa morum probitate  religiosa conuersatione a Domino Papa Vrbano cunctarum ferme Galliarum constitutus Legatus. Ad quem velut ad patrem omnes confugiunt,  vt in perturbatis rebus fieri solet, anxie ab eo consilium exposcunt. Precantur præcipue, vt inclusis sanctis mulieribus exitum persuadeat, neque tantum ouium Christi gregem ignibus Pastor perire permittat. Motus Archiepiscopus, cursim claustrum ingreditur, omnesque sub celeritate congregans, summa instantia vt periculo cedant, hortatur. Cumque illę omnino renuerent,  prius se posse mori quam propositum infringere constanter affirmarent, ait Episcopus. Auctoritate beati Petri  Domini Papæ, cuius vice fungor, atq. ex Abbatis nostri obediētia, vobis præcipio, vt ad præsens hinc exeatis, neque vos cum habitaculis vestris hic incendio concremari sinatis. Ad hæc quædam maximæ nobilitatis  singularis conuersationis soror Gisla nomine, quam  ipse multoties vidi, spiritu  fide succensa, respondit. Nos, Pater, timor Dei  præceptum Abbatis nostri, vt ignem æternū euadere possemus, infra hos quos cernis limites vsque ad mortē permansuras inclusit. Vnde nullo pacto fieri potest vt aliqua necessitate præfixos nobis pœnitentiæ terminos saltem pedis passu transgrediamur, nisi ab illo qui in nomine Domini in hoc nos inclusit loco soluamur. Noli ergo, Domine, si placet, hoc iniungere, quod nobis agere non licet, sed sicut nos ignem præcipis fugere, ita magis igni vt a nobis fugiat virtute Christi Domini nostri armatus iniunge. Ad quā mulieris fidem stupefactus Archiepiscopus, ac subito  ipse fide replet9, foras exiit,  corā cunctis qui aderāt flāmas intuēs, ac lachrymis ora perfusus, ait: In nomine Domini,  per virtutē fidei huius, quę nunc locuta est, mulieris, recede ignis pestifer ab ancillarū Dei habitaculis, nec damna aliqua vltra inferre præsumas. His a pontifice verbis prolatis, sicut mihi testificati sunt qui viderunt, repēte immensitas flāmarū inuisibili virtute repressa, velut ferreo muro obstāte vltra procedere nō potuit,  absque vllo humano subsidio, absque aliqua pluuiæ gutta, incredibili celeritate semetipsam extinxit. Sic magnifico atque insperato miraculo, sanctarum propositum mulierum sibi bene acceptū esse, diuina pietas comprobauit:  veræ fidei merito, omnia possibilia credenti, sicut in Euangelio promiserat, demonstrauit.