BEATVS itaq. Hugo natione Eduensis, generosis parētibus illustris, prærogatiua vitæ pariter  virtutum titulis illustrior fuit. Is cum infirmitatem euasisset infantiæ, Dalmatius Pater eius vir scilicet cōsularis materque Aremburgis nomine, circa eruditionem pueri diuersum gerebant affectum. Deuota siquidem Deo femina, literarum studiis ideo censebat eum mācipandum, quia nondum nato promissam diuinitus asserebat Sacerdotij dignitatem. Cum enim ipsa in vtero habens puerperij labores,  periculum formidaret, Religiosus quidam sanctæque opinionis Sacerdos, ad Altare Domini Sacrificiū pro ea oblaturus, accessit. Deinde sacrum celebranti mysterium, velut cuiusdam pueri species in calice apparuit, inęstimabilem præferens claritatem. Relata matri visio sacerdotis auctoritate fidem promeruit, Ideo dignum esse vt ministerio dicaretur calicis, qui promissus in calice videbatur. At pater hæredem transitoriæ possessionis desiderās, secularis militiæ insignia puero destinabat. Vnde cum iā pupillares annos attigisset, eum cū coæuis vrgebat equitare iuuenibus, equū flectere in gyrū, vibrare hastā, facile clypeum circūferre, , quod ille altius abhorrebat, spoliis instare  rapinis. Cæterum ille alij natus professioni, corporis incommoditate militem detractabat  mente. Ad arma minus habilis, indocilis ad rapinam, totus iam ad Christum  natura trahebatur  gratia. Vnde cum præfati iuuenes, die quadam pauperi vaccam auferrent, tyro Christi vehementer indoluit, nulli consors in culpa, quia nulli concors in rapina. Ipse tamen recompensatione annua iacturā proximo restituēs, eius querelam suppressit, repressit egestatem. Ita Dei famulus  officiosam pauperi iniuriam,  damnū facit esse fructuosum. In pupillari adhuc ille cōstitutus ætate, morosam verbis  actu præferebat senectutem. Iam tunc inexorabiliter lasciuiam persecutus, humilitatē pudicitiæ assumpsit custodem. Iam tūc mollioris cultus  deliciarum contemptor, in illecebris illecebras ignorauit. Cum iuuenib9 nihil iuueni præter ætatem fuit. Magna illi cum raptorib9 discordia, super afflictos mira cōpassio. Verbū Dei tenaci commendabat memoriæ, frequēs Ecclesiæ visitator, sed furtiuus. Timebat enim patrē suum, otio  inertiæ virtutum primitias assignātē. Eo tempore Antissiodorēsis Episcopus Hugo nomine, Cabilonensem quoq. Consulatū strenue gubernabat. Huius causa B. Hugo eius pronepos, vix a patre proficiscendi Cabilonum licentiā extorsit. Prælibata in hac vrbe Grāmatica, quo introduceretur ad diuinarum altitudinē scripturarum, iuueni quoddā velut ostium aperuit. Ibi tandem diruptis secularibus indumentis, elegit abiectus esse in domo Dei sui, magis quam habitare in tabernaculis peccatorum. Illud igitur Euangelicū secutus, Qui non baiulat crucem suam  sequitur me, non est me dignus, patre nesciente, qui suspiranti ad patriā,  verbis obsistebat  exemplis, Cluniacū venit, B. Odiloni quo tunc temporis Abbate pręfatum gloriabatur Cœnobium, quid animi gereret indicauit. Dehinc ex more Capitulū ingressus, cum in Conuentu adoptionis suæ edisceret petitionem, quidam fratrū Spiritu sancto edoctus, O fœlicem, inquit, Cluniacum, qui pretiosiorē omni thesauro thesaurum hodie suscepit. Mutata igitur cum habitu vita, monastici ordinis primos gradus deuote conscendit, obedientiam loquor  humilitatem, quæ in Christiana Religione morū obtinent principatum. His ille cæteris præeminens sine querela tulit quicquid difficultatis assumpta gerit professio. Ac velut ad perfectionem minus sufficeret monasticarum obseruantia regularum Dei seruus addidit ad pœnam, Dominus ad coronam. Cibus enim citra legem monachi sumptus, ita ieiunium soluit, vt esuriē minime remoueret. Sacris præterea insistens vigiliis, cōtinuata oratione noctem sępe duxit insomnē. Fœlices aderant comites, vber fletus  iugis cœlestium meditatio gaudiorū. De monacho nihil ambitio furata est, nihil sibi voluptas vendicauit. In ore nihil arrogantiæ, nihil in sermone vanitatis, totus sanctimoniam, totus monachum loquebatur. Ex habitu quoq. monachi, tāta seruo Dei gratia accessit, ut  Pater, qui minus ægre tulerat sacrum filij propositū, eum solito diceret pulchriorē. Prælucebat iā in eo pastoralis plenitudo sollicitudinis, cui nō minus suppetebat sensus ac consiliū, quam religio ad exemplum. His celebrem præconiis, ex consensu fratrum B. Odilo Priorem constituit, profuturum pariter  possessioni prouidentia,  ordini disciplina. Suscepit senum curam iuuenis, suscepta sic execut9 negotia, vt nec administratio religionē minueret, nec religio administrationem impediret. Iuueni siquidē ex promotione nō subrepsit elatio, non ordinis feruor intepuit: imposita ei dignitas virtutū materia non dispendium fuit. Hac enim mansuetudine patrem exhibuit, hac seueritate Doctorē, vt aduersum delinquentes, nec remissa vteretur misericordia, nec excedēte disciplina. Diffuso itaque bono odore nominis illius, plebis  principium fauorem, quē minime quæsiuit, acquisiuit. Vnde  ad Teutonicos direct9, Paterniacensi Cœnobio gratiā Regis, a qua exciderat, reformauit. Cognito ibi trāsitu B. Odilonis, in amaritudine spiritus ad Monasterium reuertitur, larga secum deferens munera, quæ præfatus Rex per eum ad decorem domus Domini Cluniacum delegauit. Susceptus ea qua debuit reuerētia, plenum lachrymis Conuentum inuenit. Hortatur vt temperēt a fletu, cum nec ipse posset a fletu temperare. Consolatur mœrentes, qui nullius admittebat solatium. Ab omnibus omnium Pater plorabatur,  siccatas reuocabat lachrymas, paternæ pietatis recordatio. Ipse quidem magister sepultus est, sed in mentibus discipulorum merita magistri insepulta viuebant. Deficiam necesse est, si tentem virtutes Odilonis explicare, qui doctrina pariter  exemplo, conuentum hominum, conuentum fecit esse virtutum. Aderat tempus quo desolato cōsuleretur ouili, præmissisque ieiuniis  orationib9, a summo Pastore pastor quæreretur. Conueniūt silij adoptionis, de salute tantum satagentes animarum. Denique dum solliciti secum quærerēt quem Domin9 pastorali sollicitudine dignaretur, Adalmannus quidā, cui religione simul  ætate maior erat auctoritas, Hugonem nominauit Priorem, Cōuentus assensu consono prosequitur nominantē. Dehinc illum renitentem,  se proclamantem indignum, quo die B. Petri Cathedram sancta celebrabat Ecclesia, Crysopolitanus Archiepiscopus Abbatis benedictione sublimauit. Susceptis itaque pastoralibus excubiis, Dei seruus ex promotione nullam traxit insolentiam, nullum vitiis accessum indulsit. Sub eo quippe animarum custode, nec delicto iudiciū, nec religioni defuit incrementum. Totam eius vitam vel Maria sibi, vel Martha vendicauit. Lectione insatiabilis, orationibus insistens, omni tempore profuit aut profecit. Prudentior ne esset an simplicior, difficile iudicares. Sicut in verbis nihil ociosum, sic in opere nihil suspectum honestati. Irasci, nisi aduersus vitia, non nouit. Doctrina eius, quæ congrueret singulis, sufficeret vniuersis. Ea plus patris habebat, quam iudicis, plus misericordiæ quam censuræ. Ipse forma cōspicu9, statura eminēs, corporis dotes titulis virtutū cumulauit. Silens quidē semper cū Domino, loquēs autē sēper in Domino, vel de Domino loquebatur. Intentū pluribus, ad singula minorē nullus inuenit. Tot9 enim his tenebatur, quę prius agēda suscepisset. Deū supra se, proximū tamquā se, res infra se, ordinata charitate diligebat. Idem mansuetus  patiens, in suis quidem gratias egit, pauperum vero fleuit iniurias. Et quia legerat Christum dicētem. Quod vni ex minimis meis fecistis, mihi fecistis, eorum necessitatibus tanta consuluit instantia, ac si ipsam Christi constaret adesse personam. Quapropter maxima eum multitudo cōstipabat egenorum, quibus dispensator fidelis  prudens cibaria præparabat, comparabat indumēta. Nulla misericordiæ opera, nullam subueniendi speciem declinauit. Omnium votis affuit, dummodo votis tempora concordarent. Iter agenti, pauperum cohortes occurrebant, quocunque audierant transiturum, eis aureos quoque manu larga dispensabat, illud libentius erogans, quod erogatum merces maior sequeretur. Deficientibus autem cibis, quibus in vsus egētium summarios onerare consueuerat, huc  illuc nuntij dirigebantur, ea comparaturi, quæ  multitudini sufficerent,  desiderium explerent infirmorum. Porro quoscunque vel ætas, vel grauior affecerat ægritudo, propius iubebat admoueri, blandius eorum scrutabatur angustias, quibus egerent aut quid vellent officiosissime inquirens. Nullius abhorrebat colloquium: nullius incommoda verebatur. Circa senes querulos  sanie defluentes compassione moueri, multiplicare beneficia, plenum mercedis vrgere famulatum. Parua loquor, horrendis aspectu leprosis frequenter fastidiosum sine fastidio exhibebat obsequium. Videres circa lectum eius, immensam diuersarum vestium congeriem, quæ paucis familiarium adhibitis, ipse incidere, ipse sarcire consueuerat. Videres etiam panes, videres  carnes, ad manum omnia scilicet præparata, ne dilatio muneris, pauperem cruciaret expectantem. Pauperibus quoque cœnobitis, largiores destinabat benedictiones, ne vel a Monasterio, vel a monacho penuria rei familiaris eos cogeret euagari. Hac enim Massiliensibus, hac monasteriis pluribus benignitate, subuenit. Præterea tyrānidem Principum, qua incessanter aduersus Christi pauperes grassabantur, cum minus exhortatione proficeret, muneribus mitigabat. His animum studiis, his vsibus,  argentum consecrabat  aurum. Ea melius impensa, quam seruata rutilare prædicabat,  iuxta Ambrosij testimonium, tunc vere calicem Ecclesiæ, cum calix a fame vel ab hoste redimit, quos sanguis calicis a morte liberauit. His igitur aliisque virtutum præconiis, B. Hugo magnus apud magnos habebatur, ex eius consilio, saluti suarum prouidētes animarū. Augebatur sub eo de die in diē Cluniacensis religio Cœnobij,  erat odor nominis illius, sicut odor agri pleni cui benedixit Dominus. Vnde  Imperator Teutonicorum, secundus scilicet Heinricus, eius faciem videre,  familiaritatem adipisci desiderans, vt venire dignaretur ad se supplici voce postulauit, postulantem pius pater exaudit, intrat Saxoniam, summo pariter  honore suscipitur  gaudio. Paucis ibi diebus peractis, ex petitione Regis filiū eius sacro de fonte leuauit, puero nomen patris imponēs. Celebrauit autē Pascha cum Imperatore, in Agripina Colonię; Teutonicis mirantibus in iuuenili adhuc ætate caniciē morum, conuersationis mansuetudinem, vultus gratiam, verborum lenitatem. Quibus profecto virtutum indiciis, ita cum eo  cum Cluniacensi Monasterio Regis est anima colligata, ac si Rex ipse perpetuam cum eis amicitiam pepigisset. Tādem vix impetrata redeundi licentia, pastor pius ad ouile reuertitur, dona deferens ampliora, quæ velut quoddam dilectionis pignus a præfato Rege trāsmissa sunt. Sic regressus Dei famulus, filios in orationibus patrem expectantes,  de vocatione Regis,  suo exhilarauit aduentu. Idem postmodum Romani iussu Pontificis in Hūgariam profectus, de reformatione pacis curam gerit, suscepta prudenter insistit  explet negotia, ad laudem Dei  gloriam quæ sibi cōmissa fuerāt exequutus. Vnde cū pariter  gratia Regis,  multo donatus munere reuerteretur, a quodā Tyranno regionis illius captus est. His omnibus direptis quæcumq. apud suos inuēta sunt preciosa. Qua videlicet iniuria turbat9 Dei seruus, ad auxiliū recurrit orationum, pro suis malefactoribus intercedit, min9 de rerū iactura, quam de periculo sollicitus animarū. Et ne velut de suis meritis cōfisus, vel transgressori veniā, vel sibi substātiæ restitutionē postulare videretur, B. Maiolo vtrūq. committit negotium, Maioli precibus  meritis sibi postulat subueniri. Nec mora compūctus auctor iniuriæ, genibus Abbatis prouoluitur, cōtrito corde  humiliato veniam rogat, omnibus his quæ ablata fuerāt in integrum restitutis. Et vt offensus obsequio etiam placaretur, Abbati conductum prouidit, qui fecerat  rapinam. In aliis etiā quampluribus negotiis Romano Pontifici postulata B. Hugonis sedulitas,  ab eo laudē,  a Domino mercedē meruit sempiternā. Ille siquidem cum Papa Stephanus in ciuitate Florentia supremo teneretur incommodo, ex voto decumbētis illuc accessit, comitantibus eum monachis consummatæ sanctitatis, quibus, iuxta Pauli vocem, viuere Christus erat,  mori lucrum. Testatus est autem pręfatus Antistes, ad introitum quidē serui Dei, malignū discessisse Spiritū, ad egressum vero remeasse. Beatū professo virū, cuius  vitā Sathanas abhorruit,  præsentiā expauit. Denique cum præfatus Pōtifex ad vltima iā deductus, fessos artus  naturam profitentes cilicio  cineri commendasset; susceptis vitalibus sacramentis, inter sacras Abbatis manus spiritum exhalauit. Cum autē nonus Leo translaturus B. Remigij corpus Remis vsque peruenisset,  ibi Synodum celebraret generalem, vir beatus affuit plenus auctoritatis  reuerentiæ, suaque præsentia præfati Concilij plurimum conferens institutis. Vbi cum aduersus simoniacos ageretur,  nonnulli pontifices, quibus vel cōscientia confusionē, vel imperitia silentiū adduxerat, in præfatā hæresim remissius disceptarēt, ipse zelo succensus iustitię, negotiationem Simonis cōstanter abolere curauit. Ex aduerso enim ascendens,  opponens murū pro domo Israel, nec numero renitentium, nec acceptione motus est personarū. Quo in Concilio, dū ille de sua interrogaretur promotione. Caro, inquit, voluit, spiritus repugnauit. Sane sana respōsio, quia iustus in primis accusator sui  tētatione carnis pulsatus vt caderet,  ne caderet, virtute spiritus restitisse monstratur. Erat autē illi tanta in exhortatione gratia, vt ad expectationē sermonis illius illustriū suspenderentur animi personarum, vnde  iussu Papæ sanctā  plenam habuit gratiæ orationem: qua  simoniaci de male comparatis expulsi sunt dignitatibus,  de sacrario Domini fornicatores inhibiti sacerdotes. Aliud quoque sanctitatis ipsius atque meritorum secutum est indicium. Hildebrandus etenim Romanæ Diaconus Ecclesiæ, qui postea sedis eiusdem sortitus est maiestatem, directus in Gallias, Cluniacense Capitulum intrauit. Vbi cum aliquādiu sedisset, collateratum B. Hugoni Christum vidit, monastici regulas ordinis ac decreta suggerentem. Egressus inde, nonnullis quæ viderat indicauit. Extunc ille  familiaritatem serui Christi deuotius amplexatus est,  sanctitatem prædicauit. Hildefonsus Hispaniarum Rex a Santulo fratre suo captus in vinculis tenebatur. Quo audito, misericordiæ Abbas orationi pro Rege præcepit instare, memor dilectionis patris eius Fredeleidi, qui Cluniacense Monasterium multo sibi astrinxerat beneficio. Cum itaque pro eo placabiles offerrētur hostiæ, cum preces multiplicarentur, per Episcopum quendam deliberationis suæ diem esse proximum beatus ei Petrus indicauit, obtinente Cluniacensis Abbatis  Cōuētus intercessione, vt liber a vinculis amissum reciperet imperium. Nec mora idem Apostolus dormienti Santulo apparuit, grauia comminatur nisi fratri educto de carcere, male ablatam restitueret dignitatē. Expergefactus visione Santulus, quicquid Apostolus præceperat festinanter impleuit. Sic Hildefonsus  sibi pariter et regno restitutus, vt liberatorem suum videre,  colloquio eius donari mereretur, destinatis apicibus implorauit. Impletur votum potestatis,  Pyrenæis montibus transcensis, Dei seruus solemniter  apparatu festiuo suscipitur. Exultat Rex tanti aduentu hospitis, nihil in actu, nihil in verbo, nihil in habitu præter doctrinam morum reperiens. Qui ne intercessoribus suis ingratus aliquando videretur, duplicato censu paterno, ducentas auri vncias Cluniacensi Cœnobio quotannis disposuit assignari, diem vtriusque exitus,  de carcere scilicet,  de corpore celebrem habere desiderans. Ita vir Dei cum prædicta remeans pecunia, quēdam secum adducebat Maurum, recens quidem baptisatum, sed adhuc mente nigriorem quam pelle. Cui cum pro Christianæ fidei susceptione, maiorem pius Abbas exhiberet reuerentiam, vestes preciosas præinduisset, ille dealbato similis sepulchro, sacrilegas manus in perforatas Abbatis manticas iniecit, extrahens inde quicquid auri repertum est in eis aut argenti. Quo tamen in fuga capto, atque ad Abbatem cum asportata reducto pecunia, Dei famulo conatus non nocuit fraudulentus. Magna quidem sunt hæc, sed maiora quæ sequuntur. Apud castrum Bliterium, quidam peruersæ mentis homines, reuerendum Patrem illatis exacerbauerunt iniuriis, quibus veniam petentibus, licet pius Abbas ad ignoscendum pronus indulsisset, grauiter tamen a Domino punita est eorum præsumptio. Statim namque depopulantibus flammis, castrum combustum est iniquorum. Quod ne diuina potius vltione gestum esse,  non casu cōtigisse crederetur, quibusdam incolis eiusdem castelli ad aliqua egressis negotia, atque ignaris iniuriarum  incendij, duo milites dudum defuncti apparuerunt. Quos cum bene præfati cognouissent incolæ, ac turbati ad eorum stuperent occursum: Redite, inquiunt, quantocius, combustum inuenturi Bliterium, quo dum beatus esset Hugo ingressus, nec eius religioni delatum est nec ordini. Stupefacti incolæ ac perterriti, magna cum festinatione redeuntes, rem, sicut didicerant, inuenerunt. Nemo autem putet virum Dei tamquam pecuniæ cupidum, vel quæsisse, vel oblatas suscepisse diuitias. Earum copia non auaritiæ seruiuit, sed misericordiæ, non ipsi, sed egenis. Ille cum Propheta dicens, Domine dilexi decorem domus tuæ,  locum habitationis gloriæ tuæ. Quicquid ei fidelium deuotio contulit, totum vel ornamentis Ecclesiæ, vel expensis pauperum consecrauit. Animam eius nec rerum extulit affluentia, nec dejecit amissio. In omni statu terrena cælestibus, æternis transitoria, post-posuit. Idem præterea non solum de salute sollicitus virorum, mulieres etiam de naufragio huius magni maris  spaciosi ad salutis portum educere curauit, eis viam vitæ  doctrinis insinuans,  sumptibus sternens. In suo namque patrimonio, quod Marciniacus dicitur, quoddam Monasterium  idoneas religioni construxit officinas, vbi feminæ prouectiores,  maritalem fastidientes licentiam, veteres decoquerent errores,  Christi complexibus astringi mererentur. Hunc locum personæ nobiles elegerūt, quæ cum nuptiis etiam delitias expertæ tanto patientius vtrisque carerent, quanto didicissent in eis  breuem  plenam doloris esse voluptatem. Has profecto sub regulis huiusmodi viuere constituit, vt earum nulla vel rei necessitate familiaris, vel quolibet negotio, conspectibus virorum offerretur; ne quibus votum indixerat continentiam, intuitus sollicitaret ad culpam. Procuratores earum, procuratores religiosi atque prudentes, sub quorum custodia nec possessio distractionem, nec honestas dispendium formidabat. Nulla ibi vel rara iuuencula, ne lasciuientis adhuc feruor ætatis, vel loco infamiam contraheret, vel inter sorores scandalum generaret. Harum eruditioni senem quendam deputauit Renchonem nomine, consummati monachum testimonij, qui nouerat  deuotionē prouocare misericordia,  excessus arcere disciplina. Præterea ne in ancillis Christi vel victus vel vestimentorum defectu, sacrum deficeret propositum, vberes eis reditus prouidit, comparauit prædia, sic earum necessitati consulens, ne vel culpam superfluitas induceret, vel egestas querelam extorqueret. Monasterium quoque plurimis decorans ornamentis, præter cætera sanctorum pignora beatæ Virginis ac martyris Agnetis, in eo brachium collocauit, argento vestitum  auro. Alia quoque sub eo  per eum constructa sunt Monasteria, cellæ quamplures ædificatæ, veteres Abbatiæ, quas inhabitantium negligentia penitus attriuerat, ad antiquam tam ordinis quam possessionum reuocatæ dignitatem. In tantum enim sub præfato Patre Cluniacensis Religio effloruit, vt inde Abbates desolatis quererentur Monasteriis, assumerentur pariter  exempla sanctimoniæ,  qualitas disciplinæ. Fœlix Ecclesia quæ de sancto Conuentu illo summum sibi mereretur Sacerdotem. Quantæ autem discretionis  misericordiæ fuerit, iunioribus Cœnobitis impensa demonstrat benignitas, quibus cum minor libra panis  potus ex consuetudine traderetur, ipse tamen eis parem dari constituit, æquum iudicans, vt quos idem diei pondus affligebat  æstus, idem quasi iam denarius solueretur. Sana sane dispositio, quæ præfatam ætatem,  a murmure compescuit,  ad laborem susceptæ roborauit obedientiæ. Ad declarandum autem quam gratum Deo in omnibus exhibebat obsequium, B. Hugoni cum spirituum discretione, data esse dicitur gratia prophetiæ. In his enim qui monasticum profitebantur ascensum, quo quisque animo ad eum accederet, libera mente discernebat; intuebatur quis in sagena B. Benedicti bonus piscis futurus esset, quis Angelum lucis, quis Angelum gereret tenebrarum. Quam profecto gratiam, ne potius ei conferre quam a Deo collectam referre videamur, eius testimonio subposita seruiunt,  suffragantur exempla. Domnus quidam nomine Maingodus dilatione susceptionis, quam prouidus pater probandi gratia aliquandiu suspenderat, vulneratum gerens animum, egredi ac fugere constituit. Quo spiritu reuelante comperto, piissimus Abbas pręscriptum fratrem verbis durioribus increpauit, ei pariter  vulnera mentis indicans,  vulneribus paternæ consolationis adhibens medicinam. Sic ille reuersus ad se, susceptionem quam dilatam doluit, patienter expectauit. Mortem quoque Guillelmi iunioris, qui magno ac triumphatori Anglorum Guillelmo patri suo successerat, euidenti vaticinio indicauit. Erat ille Dei seruus Marciniaci, simulque cum eo vir gloriosæ opinionis Anselmus Cantuariensis Archiepiscopus, magna duo luminaria Anglorum, deuotio vicariis exhortationibus  exemplis in amorem proficiebat præmiorum. Erant  alij tres Monachi, Balduinus scilicet  Emerus atque Eustachius, omnes filij lucis,  incedentes in mandatis  in iustificationibus Domini sine querela. Ad quos B. Hugo conuersus. Ex abundanti, inquit, est Archiepiscopo diuina reserare iudicia, quibus iudex iustus deponit potentes de sede  exaltat humiles. Vobis autem dicimus in Regem Anglorum nocte transacta datam esse præscriptionis sententiam, eumque breui regnaturum. Pauci dies fluxerant,  ecce beati viri vaticinium, qui promissus fuerat secutus est euentus. Præscriptus siquidem Rex, dum venationis insisteret studio, sagitta cuiusdam militis, in cor percussus est, statimque morte præuentus subita expirauit. Sic igitur vita Regis terminata,  Abbati prophetiæ gratiam inesse claruit,  Cantuariensi Archiepiscopo qui persequenti se Regi cesserat, redeundi facultas ad sedem accessit. Item Dei seruus dum esset in Aquitania, ad Ecclesiam B. Viuiani, sanctorum locorum sollicitus visitator accessit. Vbi eum præfati confessoris diligenter actus  vitam legeret, cuiusdam boni viri nomine Amandi factam in ea [...]