Omnibus praesentes litteras inspecturis, abbas et prior Sancti Petri Vivi Senonensis, judices a domino Papa delegati salutem in Domino. Noverint universi quod, cum viri religiosi abbas et conventus Sancti Benedicti Floriacensis dicerent in jure coram nobis contra Nicolaum de Sorbonio, quod ipse miles ab hominibus eorum de corpore de Sorbonio indebite extorserat et extorquebat tallias, justitias et exactiones in eorumdem abbatis et conventus praejudicium et gravamen, unde petebant hujusmodi injuriam et interesse suum occasione dictae extorsionis factae ab ipso milite, sibi emendari usque ad ducentas libras parisiensium, et quod compelleretur ad desistendum a dicta extorsione, cum etiam dicerent contra eumdem militem quod eum ipsi essent in possessione vel quasi omnimodae juridictionis terrarum sitarum in loco, qui vulgariter dicitur territorium de Sorbonio, quas homines Sancti Benedicti et alii qui non sunt homines Sancti Benedicti possident et excolunt in dicto loco de Sorbonio ubi habent censum et terragium iidem abbas et conventus, ipse miles eos spoliaverat, de dicta juridictione indebite compellendo dictos homines coram se placitare et capiendo terras in manu sua et detinendo indebite terras quas dicti homines relinquebant, et ex eis suam utilitatem faciendo in eorum praejudicium et gravamen, unde petebant iidem abbas et conventus restitui a dicto milite quoad juridictionem praedictam et terras praedictas sibi liberari. Cum etiam dicerent contra eumdem militem quod, cum ipsi fuissent in possessione nemoris, quod vocatur nemus de Triaumont, et terragii terrarum sitarum circumque dictum nemus, idem miles eos spoliaverat indebite dictis nemore et terragio vendendo dictum nemus et recipiendo dictum terragium, unde petebant dictum terragium et nemus sibi restitui, cum etiam dicerent contra eumdem militem quod ipse coxerat et coquebat injuste ad furnum eorum de Sorbonio in ipsorum praejudicium et gravamen, et contra voluntatem eorum, cum in eo furno sive furnagio coquere non deberet, unde petebant sibi satisfieri a dicto milite de furnagiis non solutis usque ad valorem centum librarum parisiensium et quod de cætero furnagium eis persolvetur quotiescumque ad furnum praedictum coqueret et eis dictam injuriam emendaret. Cum etiam dicerent contra eumdem militem quod ipse vel ejus familia, lite pendente coram nobis, inter eos prioratum dictorum abbatis et conventus de Anicurte intraverat violenter et priorem ejusdem loci et familiam ejecerat et manus violentas in quosdam de familia prioris injecerat et turpiter tractaverat, et equum ejusdem prioris et alia animalia et res alias coeperat et asportaverat, unde petebant praedicta sibi restitui et hujusmodi injuriam sibi emendari. Cum etiam peterent, dicerent se esse immunes ab appositione tauri et verris in villa de Sorbonio, et quod praepositus de Sorbonio, eorum serviens, monasterio ipsorum iber remaneret ab omni exactione, tallia et juridictioni domini de Sorbonio, cum etiam peterent prioratum suum de Anicurte exemptum esse ab advocatione et custodia dicti militis, dicentes quod dictus miles sive dominus villae de Sorbonio non poterat nec debebat facere violentiam dicto prioratui. Cum etiam peterent situm granchiae decimalis de Sorbonio sibi restitui a dicto milite et decimam de truncis ad granchiam decimalem reportari et terragium de via molendini sibi reddi, et quod idem miles deliberaret eis viam ad molendinum, si contingeret, ipsos molendinum reaedificare, et quod servientes prioris existentes de extra villam de Sorbonio remanerent de juridictione dicti prioris. Praefatus miles, litem contestando, praedictam negavit, et tandem post modum idem Nicolaus, miles, dominus de Sorbonio, confessus fuit in jure coram nobis quod monasterium Sancti Benedicti Floriacensis habet quintam partem in nemore de Triaumont, hoc salvo eidem militi quod dominus villae de Sorbonio in toto nemore de Triaumont antedicto habet usuarium suum, scilicet tam in parte dicti monasterii quam in sua propria parte ad aedificandum domus suas et ad ardendum in domibus suis infra terminos parochiae de Sorbonio factis et faciendis, ita quod dictum nemus praedictum monasterium et dictus dominus insimul et pro indiviso debent accipere et possidere, ita etiam quod dominus de Sorbonio quando voluerit dictum nemus vendet, et tunc dictum monasterium quintum denarium totius venditionis libere percipiet et non amplius, et si ad agriculturam dictum nemus redigi contigerit dictum nemus (sic), dictum monasterium quintam partem totius fundi libere habebit; sed si dictus dominus ad quintum decimum annum illud vendere differret, tunc monasterium antedictum vendere posset illud et quintam partem totius venditionis percipere, ac tota justitia ejusdem nemoris domino villae semper libere remanebit, cum autem dictus dominus vendiderit illud infra octo dies debet nuntiare mandato dicti monasterii, videlicet priori de Anicurte vel ejus mandato ibidem commoranti, et si mandatum monasterii infra mensem inveniret, qui plus inde daret, ille mercatum haberet, salva palmeia primi emptoris, et si dictus dominus unde aliquid haberet, monasterium praedictum inde quintam perciperet portionem, et si forte dictum monasterium vendere contingeret aliquando illud, venditionem debebit annuntiare domino, et tunc fiet inter ipsos monasterium et dominum, sicut superius est divisum, quae omnia et singula concessit et recognovit coram nobis procurator dictorum abbatis et conventus. Dixit etiam et confessus fuit dictus miles quod de terris censualibus et terragialibus et alias costumas dicto monasterio debentibus, quod si homines qui praedicta possident et possidebunt tempore debito censum vel terragium vel alias costumas non solverint, dictus abbas vel prior de Anicurte vel eorum mandatum vadia posset capere pro sua redibentia et pro quinque solidis pro emenda, si voluerint, et nihil amplius, et quod si contigerit aliquem de villa recedere et dominum villae pro recessu suo aliquam de terris praedictis saisire, idem dominus dictas terras infra quadraginta dies extra manum suam debet ponere nec eas poterit onerare, quin praedictum monasterium medietatem oneris percipiat, et si dictus dominus dictas terras infra quadraginta dies extra manum suam non poneret, mandatum dicti monasterii eas aliis tradere posset possidendas, illas terras dictus dominus vel dictum monasterium ad usus suos convertere non possunt nec sibi retinere, quae omnia et singula similiter concessit et recognovit coram nobis procurator dictorum abbatis et conventus. Dixit etiam miles et confessus fuit coram nobis quod aliam justitiam omnimodam de dictis terris dominus de Sorbonio debet habere, et quod situm granchiae decimalis debet habere dictum monasterium et penes se remanere, et quod decima de truncis debet reportari ad granchiam decimalem et quod ipse debet reddere dicto monasterio terragium de via molendini, si eam contigerit excolere, et quod si dictum monasterium molendinum suum reaedificaret, ipse dominus viam reddere debet et liberare per terram suam transeuntibus, et quod prioratus de Anicurte est et debet esse in custodia et advocatione qua prius fuerat, et quod non licet domino de Sorbonio violentiam aliquam in dicto prioratu facere, et quod praepositus de Sorbonio, serviens dicti monasterii, debet esse liber et remanere eidem monasterio ab omni exactione et juridictione domini de Sorbonio, et quod servientes prioris de Anicurte de extra villam de Sorbonio existentes, sunt et debent esse de juridictione ejusdem prioris et quod de tauro et verre debet esse sicut prius. Dixit etiam idem miles quod dominus de Sorbonio tallias, justitias, corveias et alias costumas hominum Sancti Benedicti Floriacensis apud Sorbonium morantium debet habere, excepto omnino praeposito supradicto, et quod ipse dominus libere debet coquere ad furnum de Sorbonio, quae omnia et singula similiter recognovit et concessit coram nobis procurator dictorum abbatis et conventus, et cum interrogaremus a procuratore dictorum abbatis et conventus utrum alia de intentione abbatis et conventus quam superius concessa et confessa, et alio modo vellet probare, ipse respondit quod non et renuntiavit omnibus aliis probationibus, similiter et pars adversa. Nos autem, auditis quae superius proposita fuerant et petita et sunt superius concessa et recognita, die mercurii ante festum beati Laurentii, partibus assignata ad audiendam definitivam sententiam coram nobis partibus per procuratores praesentibus eadem die et sententiam ferri poscentibus, de prudentium virorum consilio, praedictum Nicolaum de Sorbonio, militem, in his quae superius confessus est, idem miles eisdem abbati et conventui et ipsos abbatem et conventum eidem militi in his quae superius eorum procurator concessit et recognovit per sententiam definitivam, condemnamus eumdem militem ab omnibus aliis petitis superius per sententiam absolventes, et eisdem abbati et conventui perpetuum silentium quantum ad eadem imponentes neutram partem in expensis, damnis, deperditis aut quibuscumque costamentis condemnantes. Actum die Jovis ante festum beati Laurentii, continuata a die mercurii praecedenti, anno Domini 1241.