Ego Stephanus, Dei gratia Eduensis episcopus, notum fieri volo presentibus et futuris, quod sicut vidimus et cognovimus ex autentico scripto predecessoris nostri bone memorie Stephani, Eduensis episcopi, Landricus de Praiaco Fontismum veniens, cum uxore sua Elisabeth et tribus filiis suis, Hugone, Guidone, Willelmo Grosso Brachio, fratribus de Fontismo, terram, que vocatur Uldunno, dedit jure perpetuo possidendam. Postea autem predictus Landricus, cum uxore sua Elisabeth et tribus predictis filiis, ante altare veniens, particulam marmorei lapidis, que ibi reperta fuit arrepit, et, tenentes eam ipse et uxor ejus et predicti filii, ad innovandam et confirmandam elemosinam simul ad altare processerunt, et predicti lapidi particulam quam simul tenebant super altare simul eam obtulerunt ita dicentes: Nos pro salute, etc. (Voir une charte de 1119, au même Cartulaire). Post multum vero temporis, sub abbate Stephano, iterum orta calumnia ab eodem Landrico de quadam parte terre quam dicebat non esse de Ulduno, tandem dimisit penitus et concessit iisdem monachis, libere et absque ulla retentione, quicquid inter hos terminos calumniabatur, vel habebat, undecumque haberet a finibus Pontiniacensium monachorum, per fines monachorum de Nantri, usque ad terram Ascelini de Castro Censurii, et inde per fines terre Guidonis Baldrici, et terre domini de Noeriis, et terre sancti Germani, et nemoris quod Sagitta vocatur, quidquid inter hos terminos culumniabatur ut habebat undecumque haberet, libere et absque ulla retentione dimisit et concessit monachis, laudante uxore sua Elisabeth et filiis ejus Hugone, Altaudo et Wullelmo. Hujus rei testes sunt: Bernardus, abbas Clarevallis, Vuillelmus, abbas Fonteneti, Guido presbiter de Sancy, Petrus presbiter, Fromundus de Ruffy, Ingilbertus de Ronay, Ilerannus de Gubis. Laudaverunt hoc etiam ejusdem Landrici filius et filia, Philippus et Regina. Hiique sunt qui audierunt: Evrardus archipresbiter, Engilbertus de Rosnay, Hugo Blancus, filiaster ejus, et Hugo Maltalent, Hugo Bornus. De illa prima concessione quam idem Landricus fecit, quando primum terram illam monachis dedit, habuit equam unam et pullum ejus, et filius ejus major equum unum, et duo alii fustanicos. De hac autem concessione quam post ortam calumniam sub abbate Stephano fecit, habuit quatuor libras Provinensium. Hoc idem laudavit et concessit Guido filius ejus, in manu domini Bernardi, abbatis Clarevallis, et Girardi monachi, fratris ejus, apud Divionem, presente ducissa. Testes hujus concessionis sunt magister Crispianus; Rainardus de Monte Moret, de Belna; Humbertus de Fossato de Tilicastello, milites; Thericus Divionensis, cliens Ducis. Tempore vero Ascelini abbatis, Philippus de Praiaco contra presentem cartam venire tentans, calumniam movit, sed fratris sui Vuillelmi Grossi Brachii et antiqui scripti atestatione rei veritatem recognovit, et sicut prius laudaverat sic nostro tempore prefatam elemosinam laudavit. Quod ut firma et rata perpetuo maneant, presentis scripti patrocinio et sigilli nostri auctoritate, ipse Philippus et frater ejus Vuillelmus concesserunt et petierunt a nobis denuo confirmari. Hujus rei testes sunt Herbertus de Marriaco, Landricus de Praiaco, coram Sebaudo de Vermenton, Joanne de Acolaio, Odone de Sancta Palladia, capellanis.