Magister Jobertus de Ponte, curie Senon. officialis, omnibus presentes litteras inspecturis, in Domino salutem. Universitati vestre notum facimus in presenti scripto, protestamur quod homines Vallishedere requirebant adversus canonicos Deiloci viam per fundum vallis que adjacet grangie dictorum canonicorum, que via ducit ad Rachiosam et ad nemus Chanlosti. Et contra, canonici dicebant eos viam illam non debere habere, nec unquam habuisse, et alia vice eosdem homines super eadem via movisse questionem, et a venerabili G. quondam Senon. archiepiscopo ex assensu domini M. Sancti-Remigii, tunc abbatis, fuisse pacificatam. Quorum instrumenta cum satis inspexissemus, hominibus Vallishedere sub anathemate prohibuimus ne ulterius per predictam viam incederent, et ne ancilius canonicos Deiloci super hoc molestarent. Qui, nec Deum nec hominem reverentes, sed in malicia sua perseverantes, excommunicationis sententiam diu sustinuerunt et canonicis plurima dampna intulerunt. Tandem, post multas expensas et labores plurimos, in presentia nostra constituti, culpas suas confitentes et ut ab excommunicatione absolverentur postulantes, emendam excommunicationis persolverunt et damna canonicorum restituerunt. Deinde, vero, prefatis hominibus plurimum exorantibus ut eis via per quam ire possent ad Rachiosam concederetur, utraque pars, scilicet dominus Fulco Sancti-Remigii abbas, et homines Vallishedere, et canonici prædicti, in quatuor homines sapientes et discretos, videlicet in Dominum M., quondam Sancti-Remigii abbatem, et Theonem, prepositum et Andream de Pruvino et Reinaudum, prepositum de Venisy, compromiserunt ut predictis hominibus viam traderent competentem, salvis damnis dictorum canonicorum. Prefati, vero, viri ad locum accedentes et magnum dampnum quod evenire poterat dictis canonicis considerantes, statuerunt ut desideratam viam haberent et ecclesie Deiloci quatuor libras pruvinenses, singulis annis, persolverent. Quam viam cum fere per dimidium annum tenuissent, abbas Sancti-Remigii et homines predicte ville videntes in posterum se gravatos multotiens, exoraverunt canonicos Deiloci ut viam sibi traditam omnino dimitterent, et abjurarent et per vias antiquas incederent, quarum altera est quarretalis juxta grangiam Deiloci que ducit ad nemus Vallis-Lucentis alteram semitam equo et hominis pedestri que ducit ad grangiam que Bellum-Cisser dicitur, et a solutione predictarum quatuor librarum liberi essent. Quorum precibus dicti canonici, non malum pro malo reddentes, sed voluntati eorum satisfacere volentes facilem prebuerunt assensum, et ita factum est ut quindecim homines pro communitate totius ville jurarent quod nec per viam de qua disceptatio facta fuerat, amplius incederent, nec super hoc adversus ecclesiam Deiloci questionem moverent, videlicet Galterus, major, Petrus Solite, Rainaudus Anglicus, Acius, Petrus Beliarts, Petrus de Val, Ludricus Truelle, Stephanus gener Segault, Guillelmus Otumianus, Radulphus Dives, Theobaldus de Nemore, Stephanus Blanchardus, Trocuns, Segaut Billiers, Petrus Farsis. Concesserunt, etiam, dicti canonici prefatis hominibus viam que ducit ad rivum Archie, que via est juxta fossetum quod terras Vallis-Lucentis et Deiloci dividit. Sed quia fieri non potest ut homines per terras et nemus canonicorum non transeant, pro pace servanda statutum fuit ut si forestarius canonicorum, vel fratres grangie aliquem de villa dampnum facientem in nemore, vel prato, vel segete invenerint legem emendationis subscriptam, persolvet canonicis pro forifacto nemoris tres solidos; pro forifacto prati vel segetis, decem et octo denarios; per quod pratum omnino prohibitum est ne aliquos ludos aut coreas sepedicte ville homines exerceant. Qui forestarius quotiescumque mutatus fuerit, coram parochica (sic) sacramentum faciet, quod nec aliquem de villa dampnum facientem pro amore celabit, nec aliquem pro odio capiet vel accusabit; et sic per solum sermonem forestarii dampnum faciens restituet emendationem predictam. Quod si sponte voluerit forestarius vel fratres abbati Sancti-Remigii, vel majori ville, proclamationem facient et ipsi sine dilatione et contradictione emendationem pretaxatam reddi facient. Laudavit hoc F. Sancti-Remigii abbas et ejusdem ecclesie conventus; promittentes se pactiones illas fideliter servaturos et erga homines, si resilire vellent a pace illa, garantiam portaturos. In cujus rei memoriam presentem paginam fecimus annotari, et sigilli curie Senon. munimine roborari. Actum, anno Gratie Mº CCº quarto, quarto idus aprilis.