Depositio domni Brunonis* episcopi Lingonice urbis. Hic, postquam divina favente gratia, et unanimi omnium laudante concordia, episcopali sublimatus est in cathedra, sic apparuit strenuus in commisso sibi regimine, ut nulli antecessorum predicte sedis antistitum fuerit secundus in pastorali gubernatione. Namque, cum esset tam nobilitate generis quam morum probitate insignis, magis spem suam posuit in virtute Dei quam in potentia seculari. Quapropter ita superno promeruit corroborari auxilio, cooperante sibi et adjuvante maximo comitum Burgundie Ottone, Willelmo* cognomine, pariterque religioso monachorum abbate eodem nuncupato nomine, ut hanc Divionensem abbatiam, et interius in antiquum reformaret statum secundum regulam sancti Benedicti, et exterius adjiceret plurimarum reddendo possessiones terrarum, que injuste olim a quibusdam pseudopastoribus date fuerant ob pompaticam mundi gloriam. [214] Verum non hoc solum modo sancto Benigno contulit beneficium, sed etiam larga studii munificentia mirifici operis eidem construxit templum, perdonavitque annualem censum et paratas ecclesiarum. Preterea, quod est super omnia decentius, ad ostendendum paterne dilectionis exemplum suis successoribus, per multos vite sue annos quadragesimale tempus cum Divionensibus peregit fratribus, materno affectu curam eorum agendo et cuncta prope modum victui necessaria de suo sufficienter ministrando. Denique tantum supradictum monasterium dilexit, ut sepulture sue locum inibi omnimodis destinaret. Cujus votum quamvis, adverso casu impediente, nullo modo potuerit perduci ad effectum, tamen, postquam decessit e mundo LX etatis sue anno episcopatus autem XXXVI, pro anime ipsius requie jam fatum cenobium CC argenti librarum renumeratum est quantitate. Hujus ergo memoria ut felix maneat per saecula cunctorum hujus loci habitatorum et suffragentur munia orationum.