Ego Andreas de Venesiaco notum facio omnibus communiter, tam presentibus quam his qui post nos futuri sunt, quod cum fratribus Pontiniacensibus, quibus aliquando nocui, in planam reconciliationem et gratiam propter Deum redire cupiens, querelas que in presenti notate sunt, absolute remitto et cum domno Mainardo, eorum tunc abbate, et toto predicti loci conventu in finalem et firmam pacem revertor. Igitur in primis justiciam quam aliquando in nemore Sancti Stephani mihi usurpaveram et contra predictorum fratrum voluntatem acceperam, liberam et quietam a me et herede meo in perpetuum eorum ecclesiae relinquo; et recognosco quod homines de Venesiaco in predicto nemore nullam usuariam habent. Soli vero homines qui in villa de Seant habitant, ibi usuariam habent sine dare et vendere et ceteras, si que in eodem loco jure observari debent, consuetudines. Deinde, quia aliquando cum domno Petro, tunc eorum abbate, de stagno ad opus meum, prope Seviam faciendo verbum habueram et hoc complere cogitaveram, tale propositum et opus, ne illis nocere possit, omnino relinquo. Postea concedo ut ea que in planis de Challeio et de Sevia de eorum nemoribus jam complanata erant, eis quieta maneant, ita plane ut ultra metas tunc factas ipsa nemora non complanent. Porro de nemore quod dicitur li Devoes, secundum metas tunc factas, si ego ibi aliquid accepero, et ipsi similiter ibi jure accepere possunt, aliter non. Nam de bosco Sancti Petri hoc inter nos convenit ut ne utra pars sine alterius assensu ibi exartare aliquatenus possit. Hec omnia, sicut jam dicta sunt, ut ecclesie Sancte Marie de Pontiniaco rata in perpetuum permaneant, concedo et proprii sigilli impressione confirmo testesque adhibeo istos qui interfuerunt; quorum sunt hec nomina: Johannes prior de Venesiaco, Galerannus capellanus, Salo de Malleio, Hugo Guerre, Robertus Terricus, Adam prepositus de Venesiaco. Laudavit hoc uxor mea Aaliz et filius meus Gauterius. Actum est hoc publice Venesiaco, anno ab Incarnatione Domini millesimo centesimo LXXXº quarto.