Dehinc euidentiori miraculorum,  virtutum prodigio, beatum Patrem Maiolum demonstrat superna pietas in mundo. Per eum quidem ammiranda satisque laudanda, iocunditatis  lætitiæ plena frequentat opera. Nam dum per desertæ regionis quondam ambularet viam, mirabilem Dei nostri meruit obtinere gratiam. Quodam denique die ad horam refectionis sibi iubet præparari moruclas, quæ species sunt cuiusdam boleti,  quas anteriori die cuidam famulorum suorum, nomine Sibrardo commendauerat. Dum vero præfatus famulus commēdatos cibos, vt iussum fuerat, præparare vellet, confractos  nulli vsui aptos inuenit. Quia autem ad sanctum Dei virum venire non ausus fuit, hoc fratribus qui cum beato Patre aderant, gemebundus demonstrauit. Cuius negligentiæ casum cognoscētes, ne in aliquo sanctus vir anxiaretur, timent. Quorum mœstitiam idem vir Domini, sicut  solito per spiritum cognoscens, aures omnipotentis Dei precibus aperuit,  confortatos eos reddidit. Iussit quoque iterum perquiri, si inibi, vel in circuitu quo consedebant, aliquas inuenissent moruclas. Pro commendatæ igitur obedientiæ signo,  pro sancti Patris merito, satis abundeque inueniunt, quamuis prius perquisissent,  nullam omnino inuenissent. Sic læti  alacres ad sanctum Patrem redeunt,  cœlesti inspirato præparata  collecta dona ad eum deferunt. Hoc cœlestis refectionis satiatus edulio, in tempore oportuno sicut  cætera per eum patrata miranda, suis qui adfuerunt, prohibuit ne in sua quod viderant, dicerent vita, Christi Domini nostri in omnibus sequens vestigia.