Postquam igitur primo beati Maioli corpus cum maximo honoris  reuerentiæ cultu est sepultum,  ad sanctissimum eius caput, altare quoddam est constructum, fratres Deo inibi seruientes commune ac salubre tale inuenerunt consilium. Ad Episcopum namque, in cuius diœcesi isdem erat locus, transmittunt, vt altare illud consecraret. Vnde veniens domnus Beggo, Aruernensis sedis Episcopus, altare illud cum magna consecrauit reuerentia. Quod audientes circumquaque diuisi populi, conuenerunt innumerabiles inibi. Inter quos quidam homo nomine Constantius, contractus, nullique vsui aptus, dum in Ecclesia positus premeretur a circumstanti populo,  volueretur in terram velut ligatus a vinculo, subitam inuenit salutis  sanitatis viam. Sanus  incolomis surrexit pro meritis sancti Maioli,  sic Deum conlaudans ad propria rediit.