Gregorius, episcopus servus servorum Dei, omnibus episcopis atque aliis Dei fidelibus per Galliam constitutis. Quoniam ex apostolica successione sollicitudinem omnibus ecclesiis debemus impendere, si cupimus consulere necessitati, ut etiam quorumcumque singulares causas sine fastidio cognoscamus. Igitur suggessit auctoritati nostræ venerabilis abba nomine Abbo, ex cœnobio quod vocatur Floriacus, quod idem monasterium quidam religiosus abba Leodebodus construxit in honore Dei genitricis Mariæ necnon et beati principis apostolorum Petri quodque revelatione divina per monachos ejusdem loci a Capuana provincia corpus illuc sancti Benedicti fuerit allatum ibique reverenter humatum sicut manifestissima constat historia, nam propter stabilimentum monasticæ religionis piæ memoriæ imperator Karolus, per præceptum suæ auctoritatis, eidem loco multa contulit et ab aliis collata testamenta firmavit. Unde postulavit præfatus abba ad reprimendam quorumdam cupiditatem privilegium nostræ auctoritatis. Qua propter constituimus cum consilio omnium qui adsunt episcoporum, quatinus possessiones et res ejusdem monasterii, mobiles sive inmobiles, quæ nunc jam datæ sunt vel in futurum a religiosis dabuntur, sine ulla inquietudine perpetualiter teneant atque possideant, et nullus deinceps episcopus, dux, comes, vicecomes, vicarius, telonearius, actionarius vel magna parvaque persona audeat ipsum monasterium vel res ad ipsum pertinentes inquietare, homines sine voluntate abbatis distringere, vel quicquid fiscus exigere poterat aliquo modo præripere. Addimus etiam ut quia venerabilis pater Benedictus, monachorum legislator et dominus, dux est religionis monasticæ, sit etiam qui eidem cœnobio fuerit [præpositus], primus inter abbates Galliæ, nec aliquis de ordine sacerdotali, archiepiscopus scilicet, episcopus aut clericus eum inquietare, nec sine voluntate ipsius ad idem monasterium venire aut aliquam ordinationem facere vel missas celebrare præsumat, ut, omni tempore, quieti et securi, absque omni molestia vel controversia, monachi in eodem monasterio Deo deservire possint. Abba vero qui ibi ordinandus est cum electione fratrum propter vitæ meritum et honestatem morum et non propter turpia lucra seu per pecuniam eligatur. De sacerdotibus autem aut diaconibus ordinandis id observetur quod in Regula præcipitur, ne episcopus saltem subjectionem ab eis requirat quos ordinavit nec umquam officio dignos ordinare differat. Denique si contigerit ut abbas accusetur de criminalibus causis, non unius episcopi judicio determinetur sentencia, sed provincialis concilii expectetur censura, aut si forte appellare maluerit Sedem Apostolicam, res ad Romani Pontificis differatur audienciam. Et quocienscumque necessitas urget, eum venire Romam, modis omnibus liceat; solvendi et ligandi potestatem in viros aut feminas sui ordinis habeat. Si vero abba vel monachus de eodem monasterio ad clericatus ordinem promotus fuerit, non illic habeat ulterius potestatem remorandi aut aliquid ordinandi. Quia vero de eodem monasterio monachi, exigente culpa, communione priventur, ejus dioceseos diversa loca adeunt et communione[m] sine aliqua reservatione percipiant, presbiteris districtius interdicere necesse est ut facere de cœtero non præsumant, quia regularis ordo dissolvitur et perdicionis ex hoc materia ministratur. Quod si peccatis habitatorum terræ exigentibus, excommunicationis anathema ad eos pervenerit, id privilegium eidem monasterio indulsimus ut fratres ejusdem congregacionis peragant divinum officium, in omnibus absoluti. Visum quoque nobis est ut hanc licentiam eidem tribuamus, quatinus patres qui in quibusdam cœnobiis gemunt quod vivere regulariter nequeunt, si voluerint, studio meliorandæ vitæ, ad ipsum ducem monachorum confugere, permittatur eis tamdiu in ipso cœnobio degere, si contenti fuerint monastica consuetudine, quousque in suis monasteriis videatur ordo redire. Permittamus etiam ut si alicujus de ipsis fratribus onerosa conversatio fuerit, ipse pocius cum suo detrimento discedat quam alios inquinet. Hæc igitur omnia quæ hujus præcepti decretique nostri pagina continet, tam eidem abbati quam cunctis qui in eo quo est ordine locoque successerint vel quorum interesse potuerit, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero regum, sacerdotum, judicum atque sæcularium personarum, hanc constitucionis nostræ paginam agnoscens, contra eam venire temptaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat. Et nisi vel ea quæ ab illo sunt male ablata restituerit vel digna pœnitencia inlicita acta defleverit, a sacratissimo corpore ac sanguine redemptoris Jesu Christi alienus sub anathematis interdictione fiat atque in eterno examine districtæ ulcioni subjaceat, cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatinus et hic fructum bone actionis recipiant et apud districtum Judicem præmia eternæ pacis inveniant. Scriptum per manus Petri regionarii notarii et scriniarii sanctæ Romanæ ecclesiæ in mense novembri et indictione undecima et Bene Valete. Datum idus novembris per manus Johannis episcopi Albanensis ecclesiæ et bibliothecarii Sanctæ Apostolicæ Sedis, anno pontificatus domini nostri Gregorii quinti papæ secundo, imperatore domni nostri tercii Ottonis, imperatoris Augusti, anno secundo.