Avdiui, charissimi,  hoc antequam nuper a vobis recederem, ex parte videram: quod manus Domini tetigit vos, quod flagellum inundans per vos transitum habuit, quod plurima  preciosa corporis nostri membra, peccatis nostris hoc promerentibus, iudicij diuini gladius amputauit. Concidunt velut ex magna arbore, vehementi vento impulsi, maturi pariter  immaturi fructus: iamque pene totam subiectam terram lapsu continuo operuerunt. Ruunt super mortuos viui,  supra sepultum sepultor ipse procumbit. Nulla in qualibet ætate vitæ fiducia, mixti senibus iuuenes, decrepitis adolescentes, corruunt, ipsique pene pueri centenarios moriendo præueniunt. Dies Domini vere, sicut ipse ait, vt fur in nocte veniens, sollicitos quosq.  improuidos simul furatur, vixque moriens se mori aduertit: quia prius a morte quisque rapitur, quam plene ad seipsum morientis animus conuertatur. Minuitur quotidie magnus ille ac celebris, vereque cœlestis ouium Christi numerus:  vt dignum est credere, summo Pastori suo in pascuis sempiterne vernantibus aggregatur. Patimur nos, qui viuimus,  licet ignoremus quamdiu adhuc tamen residui sumus: patimur inquam dolenda, totisque lachrymarum fontibus deflenda damna: quod tantorum, tam vtilium, tam sanctorum fratrum, apud nos diuersisque in locis decedentium, corporali ad præsens societate, ac consueto adiutorio caremus. Dolendum quidem omnibus de his est, sed super omnia mihi. Quomodo enim non plus omnibus doleam, ad quem magis ex officio, ad quem magis ex debito pertinet vt doleam? Nam vt de officio loquar, quis Pater tam ferreus, quis tam lapideus vnquam esse potuit: vt morientes non dico tot, non dico tam electos, sed saltem vnum  abiectum filium mori sine acri dolore multisque lachrymis videat? Et vt quod est ex debito subiungam, quis vnquam pater adeo filiis debitor esse potuit, vt ego vobis? Quis enim vnquam pater in filiis carnalibus tantam obedientiam, quis tam sincerum amorem, quis tanta tamque prompta erga se obsequia reperit, vt ego in vobis? Quis vnquam ipsa frequenter docente experientia, tam dulcia de quolibet charissimo sentire potuit, vt ego de vobis? Si Alpes Italicas, vel Hispanas transiui, mecum affectu ac mente transistis. Si Romam (quod sæpe contigit) adiui, indiuisibiles mihi socij adhæsistis. Si maria transfretaui, mecum animo, mecum deuotione, mecum orationibus nauigastis. Si infirmari vel leuiter cœpi, mecum compassione  multo dolore animi ægrotastis. Sine vobis laborare numquam potui, sine vobis pericula nulla subire præualui. Quomodo ergo absque maximo  intimo cordis dolore tam frequenti  pene subita morte rapi de latere meo tot tamque charissimos cernere potero? Qualiter viscera mea abrumpi ab intimis meis, absque gemitu videbo? Quomodo tanta non auri vel argenti, sed quod longe omni thesauro carius ac preciosius est, tantorum fratrum dispendia æquo animo tolerare valebo? Renouata sunt priora secula:  ea iam non legimus, sed experimur. Videtur Angelus Domini extendisse manum super nostram Hierusalem, sed in omnipotentis Dei misericordia confido, non vt disperdat, sed vt corrigat eam. Vtinam, in hoc casu, immo æterna Dei dispositione, vtinam, inquam essem Dauid, vt vel in aliquando tantæ cladi occurrere possem: vt ira Domini in misericordiam conuersa, diceretur percutienti Angelo, Sufficit, iam contine manum tuam! Hoc tamen absque nota mendacij cum Dauid dicere possum. Ego sum qui peccaui, ego qui inique egi. Fortassis  illud. Isti qui oues sunt, quid fecerunt? Auertatur, obsecro, furor tuus a populo tuo. Sed quid facio? Qui consolari vos proposueram, desolari videor. Qui minuere dolorem vestrum debueram, talibus verbis fortassis exaggero. Non est plane in his lamentationibus diutius immorandum: ne dolori vestro dolorem, ne lachrymis lachrymas superaddere arguar. Prohibet hoc orbi terrarum nota vox Apostolica, quæ pro simili charorum morte contristatos admonet. Non contristemini, sicut  cæteri qui spem non habent. Et quamuis, vt liber Sapientiæ præcipit, Super mortuo producendæ sint lachrymæ, sunt tamen, ne congruum excedant, ratione media temperandæ. Inhibeo quidem ego vos a lachrymis, quas tamen dum hæc scriberem inhibere non potui. Temperemus tamen metas proprias excedentem dolorem,  hinc animo virili infortunia tanta ferantur: hinc in abscondito, coram Deo tam pro nobis quam pro ipsis fratribus nostris, animas nostras precibus  lachrymis effundamus. Ploremus pro defunctorum requie: ploremus  pro nostra, qui quandoque  fortassis etiam in proximo, eos subsecuturi sumus, salute. Non potest quisquam nostrum dicere. Quid est anima mea, in tam magna creatura? Non curat Altissimus de nobis: nec quando viuimus, nec quando morimur attendit. Huic detestandæ opinioni, non per inuolucra, sed aperte obuiat Apostolus,  dicit. Siue viuimus, Domino viuimus: siue morimur, Domino morimur. Siue enim viuimus, siue morimur: Domini sumus. Et in alio loco. In hoc enim Christus mortuus est,  resurrexit: vt  viuorum,  mortuorum dominetur: Et ipse Dominus. Deus non est mortuorum, sed viuorum. Omnes enim viuunt ei. Nihil sane, vt nouit reuerentia vestra, in rebus humanis casu fit: nullas mortes vel vitas hominum fortuna confundit. Librantur omnia iusto pondere,  licet abyssus iudiciorum Dei nobis occulta sit: non dubitamus tamen, quin per omnia iusta sit. Nullus passerum in terram sine patre cœlesti cadit:  aliquis seruorum Dei, absque eodem patre cœlesti vitam mortalem finit? Capilli capitis nostri omnes numerati sunt:  hi quorum sunt ipsi capilli, apud æternam sapientiam sine numero sunt? Gressus nostros ipsa dinumerat:  vitam mortemque nostram eadem non dispensat? Cum hæc vt dicta sunt apud vos constent, charissimi: non est afficiendus vltra modum dolore animus vester, sed ad Deum tota mens, tota intentio, tota deuotio attollenda. Est quidem ipse mortificans  viuificans: deducens ad inferos  reducens. Sed absit, vt suspicemini, quod qui per se ipsum homo factus, morte sua mortuos viuificare venit: vos ad ipsum, qui vera est vita, per pœnitentiæ fructum conuersos mortificare disponat. Non hoc ea de causa vt fides mea est, facit: sed vt  viuentes, defunctorum fratrum mortibus terrens, ad pœnitentiam vehementius accendat:  mortuos, vt splendida horti sui lilia, colligat. Lilia plane candentia castitate, odorifera virtutum exemplis  suauitate. Non vult vos per huiusmodi mortes a se amputare, sed more studiosi agricolæ vineam colentis putare: quia vt in Canticis legitur, tempus putationis aduenit. Aduenit tempus, quo seruo dicenti, Domine factum est vt imperasti,  adhuc locus est: respondeat. Exi in vias  sepes,  compelle intrare: vt impleatur domus mea. O quot nolentes, vt domus eius impleretur intrare compulsi sunt! Quis enim vnquam mori voluit? Nec ipse Petrus, cui dictum est, Cum senueris extendes manus tuas,  alius te cinget,  ducet quo non vis. Si nolebat mori resistente quadam humana formidine Petrus: quid mirum si eodem timore non vult mori Petri discipulus? Si nolebat mori Paulus qui dicebat, nolumus spoliari, sed superuestiri, vt absorbeatur quod mortale est a vita: quid mirum si natura  consuetudine tracti formidatis excedere de præsenti vita? Contradicente tamen carnali affectu,  Petrus libenter pro Domino suo mortem crucis amplexus est:  Pau us qui dixerat, Mihi viuere Christus est,  mori lucrum, gladio sibi caput desecari iocundissime passus est. Vnde iuxta quiddam volentes, compulsi sunt Petrus  Paulus mori: compelluntur ad idem ab eodem patrefamilias nostri, vt impleatur domus Dei. Suscipienda est ergo cum iocunditate benigna patris vocatio: quia etsi dura videtur via mortis qua transitur, iocundissima est vita,  perpetua quo peruenitur. Et o tu Iesu Christe creator omnium,  redemptor tuorum, qui dixisti, Qui credit in me, etiam si mortuus fuerit viuet:  rursum, non veni vt iudicem mundum, sed vt saluum faciam mundum,  iterum. Oues meæ vocem meam audiunt,  ego Dominus agnosco eas,  sequuntur me:  ego vitam æternam do eis,  non peribunt in æternum, neque rapiet eas quisquam de manu mea. Tu, inquam, o Iesu Christe auctor vitæ nostræ transitoriæ  æternæ, has oues de grege tuo in te credentes, mortuas vel morituras, in æternum viuere fac. Suscipe eas, benignissime Pastor, nec a lupis eas deuorari permittas: neque tradas bestiis animas confitentes tibi. Adesto  tu, beatissima virgo Mater eiusdem Saluatoris  Redemptoris nostri:  præ omnibus post ipsum in te specialius confidentes ab expectatione sua nullatenus confundi permittas. Sed  vos summi Apostoli Dei orbis terræ præcipui Principes, omnium quidem Christianorum vniuersales, sed nostri speciales Patres: quibus pene continua semper obsequia impenderunt, quibus specialiter a Deo commissi sunt, nonne deficientibus succurretis? Nonne morientibus aderitis? Nonne ab incursu nequam hostium defendetis? Recordamini Principatus vestri: nec de numero commissorum vobis, aliquem a Principe tenebrarum rapi patiamini. Sentiant quia iam tempus est, quod semper de vobis sperauerunt:  cum claues regni cœlorum in manibus vestris sint, humili  deuoto corde cum eis supplicamus: vt admissis aliis, istos nullomodo ab eodem regno excludi sinatis. Accendite igitur, charissimi, quibus hanc Epistolam scribo, igne diuino, vt Aaron vel filij Leui, mentium vestrarum thuribula,  orationum sanctarum velut aromatum fumum in cœlum emittite:  stantes inter mortuos  viuentes, misericordem omnipotentis Domini maiestatem, ipsi corde contrito  humiliato ei facti sacrificium, toto animorum nisu placate. Rediissem ipse ad vos,  quod scribo ore proprio dicere maluissem:  vt sanctus vir ait, Consolarer vos sermonibus,  mouerem caput meum super vos, nisi cœptum iter versus Dominum Papam, ad quem certis de causis valde festino, impediret. Si Deo propitio sospes inde rediero: non præteribo donec videam quos diligit anima mea. Interim quod præsens non possum, absens facio:  pro officio ex parte omnipotentis Dei, auctoris  conditoris omnium,  beatissimæ Mariæ semper Virginis, genitricis Dei,  Domini nostri Iesu Christi,  summorum Apostolorum Petri  Pauli, omniumque Apostolorū,  sancti Benedicti patris  magistri nostri,  omnium Sanctorum: quātum possumus, quantū nouimus, corde  ore absoluimus vniuersitatem vestram, sanctumque Collegium vestrum Cluniaci vel extra manentiū, ab omnibus omnino peccatis: confisi in abundantia gratiæ illius, qui in Discipulis suis etiam nobis dixit. Quæ ligaueritis in terris, erunt ligata  in cœlis:  quæ solueritis in terra, erunt soluta  in cœlis. Valete viscera mea,  cum apud Deum memores fueritis vestri: rogo vt non obliuiscamini si placet  nostri.