Gaudeo, nec gaudiū meum ore explico: quod cum te vnicum, quantum ad seculum pertinet, carnis meæ fratrem habeam: Deum te timere, Deum reuereri, Deum te diligere agnosco. Et quod maius esse posset gaudium animæ meæ? Video vndique mundum furentem, video Satanam mundi Principem de mortalibus sicut de auibus ludentem, video eum quotidie, immo assidue, miserrimas animas,  flammis vltricibus in æternū pabulum datas, ad inferos rapientem. Cerno eum  iuxta te,  longe a te, vel gladio, vel peste, vel subita morte, vel quolibet diabolici laquei dolo, tot sibi humanarum animarum millia vindicare: vt de illis Christus Saluator  Deus noster dicat, Multi vocati, pauci electi,  in simili causa, Amen dico vobis, nemo virorum illorum, qui vocati sunt, gustabit cœnā meam. At cum ista a Domino meo audiam,  te tot tantisque malis vndique circunseptum agnoscam: non debeo lætari, si te timor Dei  studium saluandæ animæ tuæ, a perditis  perdendis hominibus secernit,  saluatis vel saluandis suorum militum castris adiungit? Quod si te ad ista cogerent vel rei familiaris defectus, vel hostium cōtra te pugnantium profectus, vel fortunæ, vt sic loquar, prosperitati tuæ inuidentis temeritas: gauderem quidem esse te de illorum numero, de quibus iam dictus Saluator sub similitudine dicit, Vade in vias  sepes,  compelle intrare: vt impleatur domus mea. Nunc vero cum te mundanis bonis,  cunctis, quæ pleno copia cornu plerisque mortalium infundere solet, circunflui videam,  nihil pene de concupitis deesse: longe magis exulto, longe amplius gaudeo, quod animum tuum ad res diuinas trahit non temporalium rerum defectus, sed æternarum a Deo conceptus affectus. Fuisti quidem, sed auxilio misericordiæ Dei iam in laboribus hominum non es, neque cum impiis flagellaris: nec tamen ideo tenuit te superbia, nec opertus es iniquitate  impietate tua. Vnde, vt iam dixi, nimium nimiumque lætor, quod prosperitatis laqueus, qui fortes atque constantes in salutis proposito mentes frequenter irretire solet, nodos suos, ne te caperet, ex parte explicuit:  quod istud non ex parte, sed ex toto quandoque fieri possit, si Deus iuuerit, spem mihi tuisque certissimam dedit. Sed vt ad rem, pro qua scribere cœpi, veniam, placet mihi  hoc multū, quod Clerici, de quo scripsisti, somnium ne spreueris:  quod te ad Dei timorem, hac quantalibet præstita occasione exacueris. Nam licet somnia sæpe vana sint, ita vt de eis scriptura Christiana dicat, non augurabimini, nec obseruabitis somnia,  rursus alia, multas curas sequuntur somnia, itemque illa Sapientis, Somnia ne cures: non tamen iccirco vniuersa somnia contemnenda sunt: quoniam ex eorum significatis effectibus, vera sæpe fuisse, probata sunt. Habet Ecclesia Dei in libris diuinis septem crassas boues Pharaonis, septemque macras; septem spicas vberes, septemque steriles: præsignasse septem annos Ægyptiacæ fertilitatis, septemque sterilitatis. Habet  subcinericium panem visum in somno Gedeoni, hoc est, eundem Gedeonem, deuolutum in maxima castra Madian, ea Dei virtute cum solis trecentis militibus occupasse, ipsaque vsque ad extrema delesse. Habet  longe ante in eodem eptatico, in somnis Ioseph apparuisse, velut messis tempore manipulos fratrum adorare manipulum eius, rursumque solem  lunam, ac vndecim stellas, adorare seipsum. Idem in Daniele, tam de ipsius Danielis, quam de Regis Nabuchodonosor somniis, quod futura pronunciarent, ostendit. Sed  in Euangelio, de iusto Ioseph sponso sanctæ Virginis matris Domini, quod ei Angelus Domini cogitāti dimittere eandem matrem Domini in somnis apparuerit, quod ne dimitteret prohibuerit: quod in Ægyptum eā cum filio duci ac reduci, in somnis præceperit, magnifica illa  cælestis scriptura testatur. Ad quid ista, charissimeę Vt intelligas, nec semper esse sequenda somnia, nec semper spernēda. Vnde est,  breue quod moneo, vt siue vera sunt quæ a somnij auctore feruntur, siue falsa, siue portendant aliquid, siue non: vtaris vel veritate, vel falsitate relatoris sapienter, hoc est vt  de præteritis offēsis digne Deo pro posse satisfacias:  ne satisfactionem tuam mala quælibet, maxime crimina impediant, studio toto præcaueas. Non autem hæc dico, quod aliquem tuarum partium nobilem, quantum ad hominem adhuc vinclis seculi retentum pertinere potest, in bonis studiis (vt a multis accepi) præponam: sed quia noui quod quanto fueris cautior, tanto eris melior. Nam si visio, quam priori fratri tuo scripsisti, vera est,  aliquid significans, aut forte vera  nihil præsignans: non inuenieris apud Deum contemptor verorum, sicut inuentus est Rex Sedechias, qui libro misso sibi a Hieremia propheta, in quo multæ minæ aduersus eum continebantur, non solum territus non est, nec mandatis Dei per prophetam sibi missis paruit: sed librū eūdem scalpello scribæ, quod casu occurrit, discidit,  in arula prunis plena proiectum, incēdit. Vnde ea de causa breui tempore post ab hostibus captus est,  auulsis oculis in Babylonem ductus, sub dira captiuitate tandem mortuus est. Si vero relator iam dicti somnij, qualibet intentione mentitus est, (prauum est enim, vt scriptura ait, cor hominis  inscrutabile:) si inquam mentitus est,  vt olim falsi Prophetæ, quos Deus voce eorum deridendo assumpta, dicit, Somniaui, somniaui, falsa confinxit: etiam de falsitate ipsa proficies, quando in cunctis actibus tuis hac occasione, vt dixi, cautior fies. Multi enim re vera tales pseudo-prophetæ, vel mendaces somniorum relatores, olim mentiti sunt, contra quos Deus, Væ his qui prophetant de corde suo!  rursum alio in loco, Si quis non dederit in manibus eorum aliquid, sanctificant super eum bellum. Quorum relationibus si modo quo dixi vsus fueris, prodesse tibi multum poterūt, obesse nihil. Age ergo iam, vnica spes  pene sola generis nostri, vt sicut strenuus  prudens in seculo diceris: sic tandem non inferioris strenuitatis, non minoris potentiæ, in Deo dicaris. Diffusius loquerer,  multa, quæ penetralibus cordis retineo, in aures tuas infunderē: nisi me tibi ore ad os in proximo loqui, hoc est ante Dominicum pascha, sperarem. Hoc quia spero, finem nunc loquendi facio. Dominus tecum.