AVTHORITAS diuinæ legis nos admonet, vt in domo Domini, quæ est Ecclesia fidelium, vnusquisque deuotorum pro viribus a Domino sibi collatis aliquid offerre studeat, ne scilicet vt piger seruus, pro talenti absconsione, iure a Domino damnetur: sed potius cum bono seruo pro lucro fideliter multiplicato, digna mercede remuneretur. Quocirca venerabilis Hugo, huius sancti Cluniacensis Cœnobij Abba, non modo in monastica religione, verum etiam in diuinis officiis per Dei gratiam ad meliora prouehendis tota animi industria solerter inuigilans, decreuit cum communi fratrum consilio, vt in die sancto Pentecostes, hymnus, Veni creator Spiritus, in hora tertia decantetur, qui videlicet minime antea canebatur, quo scilicet eiusdem paracliti, id est, consolationis visitatione compungi, amore inflammari,  gratia mereamur illustrari. Vtq. huic tam saluberrimæ orationi bonum eleemosynæ suffragetur, constituit vt ipso die abundans refectio a magistro Ecclesiæ custode pauperib. exhibeatur, de pane, vino,  carne, tali ratione vt quantus in festiuitate fuerit numerus fratrum, tot etiam pauperes reficiantur. Sin vero numerum fratrum pro se scire nequiuerit, a ministro refectorij, vel a custode infirmorum, eorum numerum discat. Et vt tam boni operis præmium a Domino consequeretur, decretum est, vt ipso die ad maiorē Missam post primam Collectam Missæ familiaris, Omnipotens sempiterne Deus, pro eo sub silentio dicatur a Sacerdote. Huius itaque præcepti roboratoribus atque obseruatoribus pax, salus,  gratia a Deo Patre,  Iesu Christo filio eius,  Spiritu sancto Paraclito. Contemptoribus vero ac violatoribus ni cito pœnituerint, ira eiusdem omnipotentis  æterni iudicis, ignis etiam inextinguibilis æterna damnatio. Decretum est etiam ab eodem Patre cum consensu fratrum, generale officium fieri singulis annis, feria v. post octauas Pentecostes, pro cunctis in cimiterio huius loci quiescentibus, itaut sicut in festiuitate omnium sanctorum agitur, dicto vespere omnia signa pulsantur pro vesperis, ac post cœnam pro officio,  in sequenti die pro Missa in qua Tractus, De profundis, a duobus Cantoribus canatur, cunctique Sacerdotes qui illo die cantauerint Missam, Deus cuius miseratione, specialiter pro illis cantent,  alij Psalmos VII. ac XII. pauperes reficiantur,  quicquid eadem die de refectione remanserit, eleemosynæ tribuatur. Sed  per omnia loca huic loco subiecta, hoc idem agi pro cuiusque loci cimiterij defunctis sancitum est; videlicet vt in Monasteriis, vbi congregatio fratrum est, nec minus hoc perficiatur. Sed in Cellis vbi non plus quam v. aut iij. commorantur, si tot pauperes reficere nequeunt, saltim vel quot sunt fratres, tot pascantur. DE PIISSIMO PATRE HVGONE Cluniacensi Abbate, Prosa. Personemus solemni gaudio, Hugonis laudes cum tripudio, Qui ex primis ortus Burgundiæ nobilium celsa progenie, Resplenduit claris natalibus, sed clarior fuit virtutibus, Intrans claustra Cluniacensium, spreuit opes  mundi gaudium. Factus Abbas vocante gratia, tanta domum rexit industria, Vt diffusa crescat virtutibus cunctis pene Europæ finibus. Hic in sede Capitularia cum sedebat, Christi pręsentiam Hildebrandus videre meruit, qui post Papa Romanus claruit. Hic Dæmonem expulit precibus a Stephani Papæ conspectibus, Sub sancti Spiritus præsentia fugauit Heduæ Dęmonia. Tectus æger eius pellicea, mox exuit lepræ contagia. Hoc testatur factum Vasconia, multa sanctum colens frequentia. Parisius Hugo descenderat, qua Robertus debilis aderat, Pius Pater debilem precibus releuauit turbis mirantibus. Sæpe vidit cordium abdita, prophetiæ nouit abscondita. Nunc cœlorum sublimis in gloria, nos adiuuet iugi clementia. Alleluya. PETRI VENERABILIS RYTHMVS de eodem sancto Hugone Abbate Cluniacensi. Hvgo pius Pater clarus prosapia, Extat præclarior virtutum gratia. Clausus adhuc latet matris in vtero, Immolat hostiam sacer pro puero: Index in calice magni miraculi, Imago cernitur ipsius paruuli. Si quærat aliquis, quid inde sentiam, Præsignat hostia futura hostiam. Hinc puer nascitur,  natus alitur, Ætatis ordine vires assequitur. Corporis viribus sat iuuenilibus, Ardenti studio studet virtutibus: Contemnit seculum,  eius gaudia, Cognoscens omnia cito labentia. Mundo renunciat, se Deo sociat. Sic terram fugiens cœlis appropiat. Diuino postmodum afflatus spiritu, Mutato pectore mutatur habitu: Intra Dominica manet ouilia Christi cum ouibus ouis egregia. Pastoris nutibus obedit sedula, Nil horum præterit quæ iubet regula. Forti conamine calcat superbiam, In sapientia vincens maliciam. Tulit iustitiæ sanctam esuriem, Beatam sequitur Christi pauperiem. Processu temporis crescens virtutibus, Ipsis apparuit mirandus senibus, Mundo iam mortuus Christo se viuere, Sancto mortalibus demonstrat opere. Hinc pastor moritur, ouis præficitur. Pastoris strenue vices exequitur. Edocet subditos verbis  actibus, Se donans specimen bonorum omnibus. Dirus ad scelera misericorditer Vtrumque temperans, fit æquus arbiter. Vt prudens medicus perungit languida, Quæ salus abiicit, præcidit putrida. Non illum extulit sedes superior, Qui mente permanet cunctis inferior. Magister mitium, pater humilium, Locat hunc humilem loco sublimium. Ex dono Spiritus augetur sanctitas, Legis perfectio, non deest charitas. Aluntur pauperes mente promptissima, Quæ dentur dat Deus manu largissima. Vestitur nuditas Christi, vel pauperum, Accrescit cumulus bonorum operum. Hic venerabile Cluniacensium Plus priscis patribus ditat Cœnobium. Illius studio creuit religio, Creuit  numerus fratrum collegio. Hanc domum Dominus rebus amplificat. Sic quantum diligat Hugonem indicat, Beata seruitus tot parans redditus Dum seruit, imperat vir Deo subditus. Non tantum studio contentus, practico Intendit ocio vitæ theoricæ: Marthæ sollicitus implet officium, Audit cum Maria Christi colloquium. Cum Lia filios Deo multiplicat, Quos Dei cultibus deuotus applicat: Cum Rachel sterili, sed pulchra facie, Subtili cælica rimatur acie. Iugi silentio iungitur lectio, Nec deest lachrymis feruens oratio. Sacrant frequentia hunc sacrificia, Quæ dum sacrificat, ipse fit hostia. Quæ addam amplius eius operibus, Cum hæc plus niteant cunctis sideribus? Nam eius opera sunt velut sidera, Quæ propter numerum manent innumera.