Salutatio vestra, quam Patri nouorum incolarum heremi, Domno Abbati nobis exhibendam misistis, mihi sociorum vltimo nouissime pene innotuit;  sicut vnguentum a capite vsque in oram vestimenti, gratiosa descendit. Gratias vobis, quod amore nostri tractus, tam sublimia de nobis existimatis, vt heremitarum nos vocabulo dignemini:  quod studio tuendæ vtcumque sospitatis timidi assumpsimus, religioni imputetis. Nos enim tanquam rudes heremitæ, adhuc de crastino cogitamus: nec parum nos religiosos credimus, si de periculo instantis temporis viui euadimus. Vos vero magis philosophantem heremitam dixerim, qui metu mortis intrepidus, iuxta morientes securus viuitis:  ab aduentantium turbido incursu segregatus, in vestro sursum cœnaculo solus positus, vobiscum habitatis. At vero quantam nobis vestra heremus, vel potius solitudo inuidiam suscitet, scribere vtcunque tentaueram: sed Epistola Domni, qua vos beatum dixerim, subito inter scribendum superueniens,  suo illo more verbis philosophicis sublimius intonās, mutum me  elinguem effectum obruit,  tardiorem quam si vobiscum claudicarem effecit. Obmutui igitur. Vnum tamen quod mente conceperam, velut alter Heliu comprimere non potui:  licet oppressus, stylo rustico rudis expressi. Quid illud? Si ad nos cum Augustino vestro de Academicis venire dignaremini: ocia cuncta diffugerēt,  nouam strueremus Academiam. Quis harum finis nugarum? Vt verum fatear, magis interim vestrum ad nos desideramus aduentū, quam nostrum ad vos reditum. Quæ sententia tam communis est omnium, vt etiam vetus bos noster non recalcitret: qui captus amœna iocunditate heremi, ieiunus æque vt satur, indefesse ruminat.