Sanctus Mayolus primus, Abbas quartus, incepit regere Monasterium Cluniacense, anno nongentesimo quinquagesimo quarto. Ad quod Monasterium Cluniacense, eo quod multum in eo regularis obseruantia vigebat, diuinitus peruenit. De quo Cluniacensi Monasterio Nagoldus præclarissime ait. Erat locus in territorio Matisconensi, in valle quæ dicitur Cluniaca, priuatus quidem situ, sed opinione  fama toto iam orbe celeberrimus  solemnis. Qui longe ab humana communione semotus, tantum habebat solitariæ quietis,  pacis, vt cœlestem quodammodo videretur solitudinem imitari: vbi etiam ab antiquo Monasterium fundatum fuit, in quo sub viro vitæ venerabilis Aymardo numerosior Conuentus fratrum, cura morituræ carnis abjecta, victuro in æternum spiritui militabat. Apud quos religio  honestas tanto feruore  studio colebantur, vt viuere homines more diuino,  in corporibus positos præter corpora fieri mirum esset. Virtus quippe monasticæ professionis, quæ in negligentiam tota deciderat,  in Ecclesiis Gallicanis præcipue frigescebat: sic per eos est ad suum reformata principium, vt fere totus orbis religionis inde  ordinis veritatem se gaudeat consecutum. Hinc in Ecclesias Galliæ riui sanctitatis  gratiæ defluxerunt. Hinc in occiduas mundi partes regularium præceptorum,  rigoris monastici fluēta manarunt. Huc bonæ indolis adolescens Mayolus, non animum deponens, sed habitum, inter scolares tyrocinij cœlestis aulas Domino militaturus intrauit. Florebat egregie ordo atque religio sub imperio tanti viri Mayoli,  verbum frequens in ore omnium voluebatur, Non esse domū religionis sub cœlo, apud quā posset via saluti vicinior inueniri. Iste profecto beatissimus Mayolus Prouinciæ regionis indigena, ex oppido, quod dicitur Valentiola, ex nobilissimis parentibus procreatus vsque ad ipsos Galliæ proceres, affinitatis suæ terminos dilatauit,  a linea sanguinis Gallicani magnum sibi nobilitatis apicem comparauit. Hic erat incessu grauis, voce sublimis, ore facundus, vultu angelicus, fide firmus, spe certus, gemina charitate refertus. Multi quoque fidelium, vt refert Vincentius,  testatur fidelissima relatio, diuersis infirmitatibus constricti, etiam de vita desperantes, ab eo visitati per gratiam Dei sanati sunt: Et multi oculorum caligine detersa per meritum eius clarius videre cœperunt. Multi, vt ferunt, a veneno serpentum, a morsibus luporum  canum, ab incursione  illusione dæmonum per Dominicæ crucis vexillum dextera eius manu impressum receperunt salutate remedium. Multi etiam in periculis fluminum, ab ictibus fulgurum  ceteris incommodis per eum liberati sunt. Aliquando candelæ vel cubicularij negligentia, vel occasione aliqua, in noctibus ante lectum eius extinctæ, vt testati sunt qui affuerunt, diuinitus sunt lumini restitutæ. Ad cuius sepulchrum multi sanantur infirmi, paralytici eriguntur, claudi ibi  cæci, ac a dæmonibus oppressi curantur. Et nescio cuius generis igne terribiliter  miserabiliter adusti liberantur. Iste insuper gloriosissimus Mayolus tenacissimæ memoriæ legitur fuisse: ita quicquid semel in pectoris armarium trajecisset, perennis memoriæ laqueis irretiscebat. Sic etiam vacauit studio,  Deus Virginem semper vsquedum vixit, immaculatum in suo corpore custodiuit, pauperiem humilem elegit sibi sponsam. Nam vocatus electione ad Ecclesiam Bisuntinensem, consentire nec habere voluit: sed reputans se indignum  insufficientem, refugit. Pariter etiam cum sedes Apostolica vacaret, similiter acceptare noluit, etiam ad preces  præcepta Ottonis Imperatoris  eius matris. Huius sancti itaque patris Mayoli, Guillermus Abbas Diuionensis  Fiscanensis, vir vitæ venerabilis, fuit Monachus,  discipulus. De isto gloriosissimo sancto, scilicet Mayolo, scribit Petrus Cluniacensis, quod non legit aliquem Sanctorum fuisse, qui tot miracula approbata fecerit, beata Virgine Maria excepta. Nam cæcum illuminauit a natiuitate,  spiritum Prophetiæ habuit, vt in miraculis eius describitur: Et signanter de Ottone Imperatore, cui dixit, quod si Romam iret, illic moreretur, nec vmquam reuerteretur: quod ita factum est. Cum itaque in Abbatem Cluniacensem iste beatus Pater noster Mayolus eligeretur, persona in visione noctis, quæ libellum Regulæ manibus præferens hortabatur vt fratribus  eorum electioni consentiret, in testimonium virtutis suæ eandem sibi Regulam perenni matrimonio desponsauit. In fine vero dierum suorum non caligarunt oculi eius, non auditus obsurduit, non manuum vigor euanuit: sed totus integer sensu  animo vitam suam disciplinis cœlestibus occupabat. Vnde interrogatus a discipulis suis in hora suæ mortis, in quo doleret: respondit nihil sentire doloris, sed totis medullis ad Deum fontem viuum sitire  anhelare dixit. Huius sancti Mayoli Monachus  discipulus sanctus Odilo fuit. Anno nongentesimo octuagesimo vndecimo, tempore siquidē huius gloriosissimi Patris Mayoli, Cineres Apostolorū Petri  Pauli fuerunt repositi sub ara maioris altaris Sācti Petri veteris. Anno 1451. fuerunt visitati præfati Apostolorum Petri  Pauli cineres per domnum Oddonem secundum, Abbatem Cluniac. xlj. qui prædictum altare S. Petri veteris nuncupatum fecit reparari, eo quod nimia vetustate cancellabat, in præsentia domni Iacobi de Mossiaco Prioris maioris Clun. domni Philiberti de la Lyre Sacristæ Clun. domni Francisci de Campier, domni Ioannis Fabri subcamerarij. Rexit vir vitæ venerabilis  sanctus Mayolus hoc sanctum Monasterium Cluniacense annis xl. In obitu vero suo, qui fuit apud Siluigniacum anno DCCCC. XCIIII. quinto Idus Maij, sanctum Odilonem successorem eius designauit Abbatem. In dicto autem Siluigniaco beatus Mayolus iacet, cuius solemnitas apud nos XI. Maij celebratur. Epigramma duorum Patrum præcedentium. Ædibus in claris Aymarde, Mayole locaris.