Notum fieri volumus tam presentibus quam futuris generationibus, quod ODO, BURGUNDIE DUX, cum zelo divino et crisptianitatis amore accensus Hierosolimam cum ceteris Crispticolis adire vellet, antequam proficisceretur ea scilicet vice qua de ipso itinere ultra progedi non valens ad propria cum multis repedavit deo et sancte Marie concessit post obitum suum ubicumque contigisset, quicquid apud villam Mercennacum jure hereditario proprium possidebat in servis et ancillis, terris cultis et incultis et in omni justicia vel consuetudine, quatinus sicut ipse eamdem villam in vita sua tenuerat. Et sicut dominus Hugo frater suus tunc Dux invictissimus, postea autem Cluniacensis monachus, eidem Molismensi ecclesie eam concesserat, sic eam fratres post ejus mortem liberam tenerent, et ad suos usus jure perpetuo possiderent. Et ut hec firmius stabilita constarent, uxorem suam et duos filios suos ad hec laudanda ammonuit, qui et ipsi devote laudaverunt et predictam donationem sua autoritate roboraverunt. Preterea petiit predictus ODO DUX a Roberto fratre suo Lingonensi episcopo, ut de hoc dono sancte Marie et ejus servulis fideliter auxilium ferret, et si quis forte de filiis suis post ejus obitum aliquam calumpniam de hac re monachis moliretur inferre, non solum precibus sed etiam pontificali prohiberent potestate. Ad judicium autem hujusce donationis concessit eisdem Molismensibus monachis ad presens in vita sua forestiam de Mercenaccho, et uxorem Arduini cum filiis suis, et cum omni tenemento suo, omnem etiam consuetudinem et supercaptionem quam habebat in Ansierio de Lagnia. Hujus ergo donationis testes plurimi magne nobilitatis et auctoritatis viri extiterunt. In primis dominus ipse Robertus Lingonensis episcopus, frater suus, qui non solum testis idoneus, sed etiam laudator extitit devotus. Deinde Wido de Wangionis rivo, sororius ejus; Rainerius senelcalcus, Tescelinus li Sorus, Landricus de Lanfridicurte, item Achardus senescalcus, et Gaufredus prepositus de Maseio.