Qui decreta decreverunt, Ex decretis hoc sanxerunt, Quod scriptura notaretur, Quicquid jam definiretur, Aut sigillis insignirent Quicquid omnes stabilirent, Ne periret vetustate, Vel dierum quantitate, Hoc majores statuerunt, Et statutum reliquerunt. Tales usus antiquorum Cura servat modernorum; Sua namque per scripturas Instituta vel figuras; Semper solent designare, Vel signando demonstrare. Sed cum talis vigens usus Aput omnes sit diffusus, Nos sequentes usuale, Donum quoddam speciale, Donum dico donum tale, Magnum vel memoriale Dignum satis annotari Scriptis, et astipulari Diligenter studeamus, Ut perfecte describamus. Ergo cunctis innotescat, Nec ab ullis evanescat. Noscat omnis literatus Simul et illiteratus, Quod Hugo de Bellomonte Donavit de sua sponte, Corde bonæ voluntatis, Et affectu pietatis, Deo simul, et fratribus In Christo confidelibus Besuensis Ecclesiæ, Pro defunctorum requie, Pro se, et Jofredo filio, Pro parentum remedio Tam pro cunctis fidelibus, Quam pro suis hæredibus, Inter prima coloniam, Vel si mavis coæveiam, Simul et quandam terrulam, Dictam vulgo Rupeculam, Bis binis prati falcibus Accumulata grandibus. Hæc supradictis fratribus Donavit Besuensibus Qui deservirent sedule Sancti Martini Cellulæ. Hæc sunt in territorio Bellimontis sub prædio. Hæc præter per injuriam Suamque violenciam Quendam facta calumpnia Male fugarat patria, Et sine rectitudine, Carbonem dictum nomine, Qui juxta dictam cellulam Construxerat domunculam, Servire volens Fratribus Inibi famulantibus, Quem mox liberum credidit. Et absolutum reddidit. Ad hæc totam justiciam Suam dedit per gratiam, De Boiens, rebus omnibus Simul dictis et actibus. Post hæc sibi collibuit, Quod salvimentum tribuit De Cavennei prædio, Quod tenebat in proprio. Postremo querimoniam De Blegne vel calumpniam Justam, vel non exposuit, Ita quod nil retinuit. Rursus unam filiolam, Quam domi nutrit parvolam, De concubina genuit, Quod sancta lex prohibuit. Hanc quidam sibi garcio Legali matrimonio Quærebat semper jungere, Tali decreto fœdere Quod Hugonis præsidio, De Besuano prædio Sibi foret redditio, Præfecturæ vel racio, De qua fecit calumpniam Nec justam querimoniam. Sed quicquid sic disposuit, Garcio non obtinuit. Hugo namque supplicibus Monachorum clamoribus, Et dare natura renuit, Et opem ferre noluit. Hæc prædicta donaria Facta sunt in Ecclesia Besuensis Cœnobii Super gradus altarii, Per textum Evangelicum. Nota res est in publicum. Quod Pater fecit, filius Hugo gessit libencius.