Scripsistis, nil rescripsi. Misistis, nil remisi. Locutus estis, nil respondi. Quare hoc? Vt verbis Apostolicis viro Apostolico loquēs vtar, quia non diligo vos? Deus scit. Sed mihi quid prodest, si Deus hoc scit,  amicus hoc nescit? Et, o quid dixi! amicus hoc nescit? Quo enim pacto manet amicus, qui diligi se nescit? Aut quomodo stabit illa antiqua amicitiæ diffinitio, qua dictum est: quod amicitia nihil sit aliud, quam diuinarum humanarumque rerum cum beniuolentia  charitate consensio? Quæ consensio, vel, sicut ait quidam Doctorum, charitas? Ad minus quam inter duos haberi non potest. Sed neque iuxta Tullium, neque iuxta Gregorium, conuenire in vna beniuolentia vel charitate, duo vel plures poterunt: dum alternos animorum suorum affectus nesciunt, dum ad inuicem sensa sua sibi non communicant, dum vtrum sese diligant aut odiant ignorant. Quorsum istud? Quia audiui, audiui inquam,  quod maius est, in vestris literis vidi, nam certius est vidisse quam audisse, suggestum esse beatitudini vestræ, a nescio quo, vt sic dicam, exmonacho: feruorem erga vos non nouitiæ, sed iam vetustæ amicitiæ meæ, vel ex toto friguisse, vel admodum intepuisse. Quod si auditum tantum, non creditum: ago gratias. Si auditum  creditum, suscito querelas. Sed quia neutrum mihi certum est, nec gratias ego, nec querelas suscito. Hoc dico primum, non esse me adeo in amicitia inconstantem, non adeo leuem, non adeo instabilem: vt quod in hac vita, quam tenemus,  in illa quam speramus, dulcius, honestius, vtilius esse cognosco, abiiciam: vt tantam vitæ suauitatem, sola mihi reseruata amaritudine, relinquam. Quæ enim, vt Ennius ait, potest esse vita vitalis, quæ non in amici mutua beniuolentia consistit? Quid dulcius, quam habere cum quo omnia audeas sic loqui, vt tecum? Non igitur abiecta est, non refriguit: non intepuit mutua inter nos, quantum ad me, amicitia. Sed, vt salua mutua charitate liceat conqueri, etsi non intepuit, tamen intepuisse apud vos eadem amicitia visa est: quando etsi falsidici illius verbis creditum non est, quia tamen tanti habuistis illa verba, vt inde mihi scriberetis, dubitatum est. Sed de his satis. Quod vero semel,  iterum,  tertio scribenti nihil rescripsi, hæc fuit causa. Primo noxia valitudo corporis, secundo festinantia cursoris, tertio importunitas negotiosi temporis, quod me totum sibi tunc vacare cogebat, silere violento imperio coegerunt. Neque enim non summa necessitate vrgente, posset esse ei mutus tandiu sermo meus, cui semper adhæret  loquitur animus meus. Proposueram multa de multis scribere, sed quia illa non parum necessaria sunt,  magis vobiscum secreto conferenda, quam literis publicanda: contineo exundare in verba volentem spiritum,  reseruo præsenti, quæ non sunt inconsulte ingerenda absenti. Rogo igitur, immo  obsecro,  si necdum satis est, etiam supplico, ne quælibet terrarum distantia, ne Episcopalium negotiorum onera, mihi vel vestræ Cluniacensi Domui præsentiam vestram vlterius inuideant: sed saltem vsque ad Apostolorum festiuitatem, Cluniacenses vestri Episcopum suum, quem iam diutius esuriunt videre, videant: videant, inquam,  gaudeant, quia nil eos magis lætificare poterit, quam si saltem ad modicum tam intimo amico, tam desiderabili Patre eis frui contigerit. Cætera, quæ literis committere nolui, fidei portitoris commisi: vt quoniam tam mihi, quam vobis cognitus, , vt credo, dilectus est, mea vobis perferat, vestra mihi referat.