Importunitatem, qua frequentibus literis patrem fatigo, sępius excusaui. Excusaui plane: sed vrgentibus causis importunus esse non cesso. Indulge, Pater, si placet. Vides, quia tā in his, quam pene in omnibus aliis non quod volo, hoc ago: sed quod oli, illud facio. Memorem esse credo paternitatem vestram, quod de nobili viro, domno scilicet Guidone de Domna, vobis Signiæ verbum fecerim:  vt causa, pro qua interdicti sententiæ se subiectum esse dolebat, in partibus nostris iuste examinanda, diffinienda, mandato vestro personæ idoneæ committeretur, rogauerim. Respondum mihi est a benignitate vestra, Viennensem Metropolitanum, qui auctor illius negotij fuerat, mandatum a vobis in proximo venturum, a vobis super his conueniendum: audito eo, congruum illi quæstioni vos finem impositurum. Rediens ergo a vobis,  per Italiam iam proximus Alpibus iter faciens: audiui eum festinato ad vos tendere,  iam vrbi proximum esse posse. Vnde  ego festinanter cursorem post ipsum ad vos cum literis præsentibus misi, orans: vt si potest fieri, aut antequam a vobis recedat, causam iam dicti nobilis viri sapientia vestra more, quo solet, diffiniat: aut sicut præsens rogaui, in prouincia Viennensi, vel Lugdunensi, si cui placuerit, terminandam committat. Et ne forte miretur sagax prudentia vestra, me velut rem alienam mihi superfluo assumpsisse: nouerit non esse hanc rem alienam, sed propriam; quia ille cuius est, non alienus, sed noster est. Noster est amore, noster  genere, noster  beneficio. Amore quantum ad se, genere quantum ad suos, beneficio quantum ad vtrosque. Quantum ad se, quia nos nostraque præ cunctis mundi monasteriis diligit. Quantum ad suos, quia patres, aui,  ataui eius, idem fecerunt. Quantum ad vtrosque, quia tam ipse quam illi monasteria ab eisdem fundata,  Cluniaco tradita, multis  magnis possessionibus atque redditibus ditauerunt. His de causis, negocia eius non peregrina reputo, sed domestica: non aliena, sed propria. Et quoniam is de quo vos sollicito,  super quo maiestati Apostolicæ preces effundo, absens est: nec facile militaris homo,  seculo innumeris curarum cathenis astrictus, vos adire potest: verba eius mediantibus literis istis breuiter prolata, si placet, audite. Dicit credere se, vxorem, super qua arguitur, sibi legitime ac iuste nupsisse. Viuit quidem altera, cui primo coniugali fœdere vinctus dicitur, sed illam nunquam suam fuisse coniugem astruit. Causam, immo causas, quibus cōiux eius nec fuerit, nec sit, nec esse possit, tales proponit. Primam, quia contradicente suo Gratianopoli Episcopo, illam accepit. Secundam, quia infra annos nubiles existenti, nec assensum canonicum præstare valenti, adhæsit. Tertiam, quia consanguinitatis linea ea proxime iunctus est. Quartā, quia rem coniugij nullo vnquam tempore vel momēto cum ipsa quamuis multum voluerit, vllomodo habere valuit. Quintam, quod sicut hanc primam contradicente omnino vt dictum est, Episcopo suo accepit: sic istam, volente, concedente, imperante, immo pene compellente eodem Pontifice admisit. Sextam, quod in reditu vestro a Galliis ad Italiam, in montanis Iurensibus inter pontem Arleium  Villam-Iuniam ei præcipistis: vt sæpe nominato domno Viennensi Archiepiscopo in omnibus obediret, indeque salutem suam non dubiam, sed certam speraret. Septimam, quod priusquam hæc omnia discuterentur, postquam tam per se, quam per alios religiosos vel seculares viros, iudicium iustitiæ paratum se esse subire, non semel tantum, non bis tantum, Episcopo suo,  dixit,  mandauit: ab ipso interdicti sententiæ submissus est. Æstimat vir iam satis dictus, quodlibet ex his capitulis vnum,  semotis aliis, solum ad diuortium inter se  illam primam mulierem non coniugem, faciendum, plene sufficere posse. Quantomagis omnia simul? Videat hæc omnia,  discutiat Pater vniuersalis:  qui curam paternā vniuersis Ecclesiæ filiis debet, animæ, nec de inferioribus, nec de vilioribus sibi cōmissæ prouideat:  aut coram se, vt iam dixi, si fierit potest, rem ipsam diffiniat: aut probis partium nostrarū viris, si placet, diffiniēdam committat. Dolet enim multum homo,  quod vix, aut nunquam cuilibet antecessorum suorū contigit, interdicti Ecclesiastici se incurrisse, vere vt Christianus vltra quā de laico sit credibile, deflet. Vidi ipse,  verax apud Patrem testimoniū fero: quia dum die quadam inter castrum de Visilia,  castrum de Domna, mecum iter faciens de his ageret: subito in tam amaros fletus  singultus erupit, vt etiam nos,  quosdam nobiscum, qui proximi equitabant, in fletus  lachrymas commoueret. Moueant ergo viscera paterna absentis,  nobilis filij lachrymæ: qui,  sicut fidelis Christianus dolet sibi Ecclesiasticę communionis gratiam subtrahi,  de vxore dimittenda vel retinenda, re ad examen procedente, paratus est pręcepto Apostolico,  Ecclesiastico obedire.