Cum Dei misericordia sua gratuita bonitate novum monasterium, id est Cistercium, in Burgundia constructum et regulari disciplina dotaret et copiosa monachorum multitudine adaugeret, quidam sacerdos, vera religione non mediocriter adornatus, Ansius nomine, in Autisiodorensi territorio degens, rogavit donnum Stephanum, novi monasterii abbatem, et monachos ejusdem loci ut in loco suo, qui Pontiniacus dicebatur, monachis et abbate ibidem collocatis, abbatiam ordinarent; qui, spe regularis disciplinae propagande incitati, voto supradicti sacerdotis se satisfacturos promiserunt, si antistes in cujus diocesi locus ille situs erat, hoc amplectaretur. Dehinc donnus Stephanus abbas et Ansius sacerdos Autisiodorensis venientes causam ordinandae in predicto loco abbatiae beatae memoriae Humbaldo episcopo aperiunt; quorum studium laudabile audiens, letissimus redditur, magnum se sibique commissos spiritualis boni emolumentum nacturos fore confidens, si tempore gratia divina sanctae regulae amatores in suo multiplicaret episcopatu. Eo tempore, accensu et dono auctoritateque donni Humbaldi episcopi et totius capituli ecclesiae suae ac venerabilis sacerdotis Ansii, suscepit donnus Stephanus abbas Pontiniaci ecclesiam ad abbatiam in ibi ordinandam. Cartam vero caritatis et unanimitatis inter novum monasterium et abbatias ab eo propagatas compositam et corroboratam idem pontifex et canonicorum conventus ratam per omnia habuerunt. Videns autem abbas angustiam Pontiniacensis loci in campis et silvis aliisque monachorum proficuis futurorum, bonae famae illius Willelmi, regionis comitem, obsecrat ut sua largitate locum eundem adaugeat. Qui vir, Deo devotus, et precem supplicantis alacriter suscepit et efficia beneficientae adimplevit, concedens in eodem loco Deo servientibus usuariam in omnibus campis, silvis, aquis piscationi commodis, nemoribus etiam fructiferis ad usum porcorum illorum. Quod autem donum et uxor ejus postea laudavit. Domna autem Gilla, vidua, rogatu antedicti abbatis et comitis, donavit monachis in eodem loco futuris, partem certis signis determinatam de terra quam ultra aquam, quae Saina vocatur, habebat; et de reliqua quam sibi retinuit hoc diffinivit ut, si aliquis rusticus terram illam quam sub ea tenet, monachis illis dare aut vendere aliquo tempore vellet, ipsi per omnia hoc placeret; illud idem etiam de pratis que rustici ejus tenent, laudavit. Concessit nichilominus monachis illis usuarium in silva quae est ultra aquam Sainam, omni tempore fructuum et aquam eandem ad omnes usus eorum ab illo loco quo tunc molendinum eorum habebatur usque ad molendinum Sancte Porcariae, ita scilicet liberam ut nullus sine licentia eorum aut molendinum construere aut piscationem in ea auderet exercere; in reliqua vero parte aque ipsius dominae concessit eis piscationem absque laqueis filis conexis. Hec dona laudaverunt et concesserunt filiae predictae dominae, Istiberta scilicet et Berta, ad quarum jus ista omnia precipue pertinebant. Hi sunt testes: Willelmus comes, Milo presbiter, Arvinus de Tusci, Gobertus Capellus, Bartholomeus, Johannes molendinarius, Stephanus de Forvi, Rainaldus, Milo filius Hugonis judicis, Walterus de Glisola, Alaldus qui illius loci erat procurator. Illis temporibus donnus Johannes de Molendino et conjux ejus Osila et filius eorum Gofridus, rogatu antedicti abbatis et comitis Willelmi, dederunt monachis illis terram quae est inter viam qua itur de Vendosa ad Sanctam Porcariam, et ecclesiam eorumdem monachorum et inter magnum nemus et rivulum quendam; hanc terram concesserunt eis ab omni modo exactione liberam. Post hac dederunt eis usuarium in omni terra quam possiderant in vicinitate monachorum, addentes etiam et laudantes ut quicquid monachi per se vel per alios de omni silva eorum extirpendo planare potuissent, si carrucam non admisissent, ipsorum esset; et si carruca eandem terram coluissent, Johannes vel sui decimas inde sumpsissent. Simili modo donaverunt monachis de campis suis quicquid carruca non coluerint. De via autem qua de Pontiniaco pergitur ad Vendosam, in dextera parte, in omni silva quae juris eorum erat, dederunt usuariam ad usus porcorum monachorum et hoc cunctis diebus. In alias autem silvas Johannis vel suorum non mittant monachi porcos suos vel aliorum usque ad octavam Domini mittere distulerint in silvas, abhinc porci monachorum per omnes silvas illas mittantur. Hi sunt testes: Milo capellanus Laniaci Castri et alter Milo presbiter, Willelmus comes Nivernensis, Teodoricus, Helias, Stephanus, Achardus, Hugo et multi procerum ejusdem comitis.