Innocentius episcopus, servus servorum Dei, Guichardo dilecto filio, Pontiniacensi abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Habitantes in domo Dei, in sinceritate karitatis unanimes, conservent unitatem spiritus in vinculo pacis: pure namque mentis religio indissolubili divini amoris glutino confirmata, vultum clementissimi creatoris, ut terrena cœlestibus conjungantur et ima superis socientur, mundis orationibus incessanter profusius, inclinat. Quia igitur fratres Pontiniacensis monasterii a cura seculari liberos et divinitus obsequiis mancipatos, pie vivere ac religiose cognovimus; idcirco, in Domino, dilecte fili Guicharde abbas, tuis justis peticionibus duximus annuendum. Statuimus itaque ut quascumque possessiones aut bona ad eundem locum impresentiarum juste et canonice pertinere noscuntur, aut in futurum concessione pontificum, liberalitate regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis, auxiliante Domino, ei conferri contigerit, firma tibi tuisque successoribus et illibata permaneant. Confirmamus etiam vobis usuariam per totam silvam quæ dicitur Otta, quemadmodum animalibus, domibus, omnibusque necessariis vestris ab Henrico, Senonensi archiepiscopo, et Attone, Trecensi episcopo, vobis rationabiliter concessa est et eorum scriptis confirmata; et quum ubi spiritus Domini, ibi libertas, ut liberius divinis famulatibus valeatis insistere et, purgata mentis acie, contemplationi vacare, prohibemus ne aliquis archiepiscopus, aut episcopus, te vel successores tuos, seu aliquem abbatem Pontiniacensis ordinis, indebitis vexationibus fatigare, vel circa regulam inquietare præsumat. Porro conversos vestros, qui monachi non sunt, post professionem factam in vestris cenobiis, nullus archiepiscoporum, episcoporum, vel abbatum, sine vestra grata licentia, suscipere aut susceptum retinere præsumat. Verum quoniam, sicut B. Gregorio Augustinum Anglorum episcopum, instituente, didicimus communi vita viventibus, jam de faciendis portionibus, vel exibenda hospitalitate et adimplenda misericordia, nobis quid erit dicendum, cum omne quod superest in causis piis ac religiosis erogandum est, Domino magistro omnium dicente: «Quod superest date elemosynam, et ecce omnia munda sunt vobis;» statuimus ut de laboribus, quos vos et totius vestre congregationis fratres propriis manibus et sumptibus colitis, et de animalibus vestris, a vobis decimas expetere vel recipere nemo presumat. Nulli ergo hominum liceat ut supra, p. 327. Ego Innocentius, catholicæ ecclesiæ episcopus. Ego Conradus, Sabinensis episcopus; ego Albericus, Hostiensis episcopus; ego Stephanus, Prænest. episcopus; ego Igmarus, Tusculanus episcopus; ego Guido, sanctæ Romanæ ecclesiæ indignus sacerdos; ego Guido, presb. card. tit. S. Grisogoni; ego Gregorius, diaconus card. SS. Sergii et Bacchi; ego Otto, diac. card. S. Georgii apud Velum-aureum. Dat. Laterani, per manum Gerardi sanctæ Romanæ ecclesiæ presb. card., X kalendarum januarii, indictione VI, Incarnationis dominicæ anno MCº XLII; pontificatus vero domni Innocentii II papæ, anno XIII.