Adrianus episcopis Galliae. Quanta nequitia Vizeliacenses homines aduersus matrem et dominam suam Vizeliacensem ecclesiam conspirauerint et quam aspere in eam fuerint et in eius bona crassati, ad notitiam fraternitatis uestre deuenit et nos nullatenus ignoramus. Sane felicis memorie papa Eugenius antecessor noster, et illorum superbia et aecclesiae afflictione permotus, eosdem sacrilegos aecclesiasticae districtionis sententia innodauit. Ipsi autem alienati et conuersi retrorsum a sua malicia minime destiterunt, sed transierunt in affectum cordis et grauiora iugiter aduersum matrem suam committere presumpserunt, facti sicut illi de quibus ait propheta: 'Percussisti eos et non doluerunt, attriuisti eos et renuerunt accipere disciplinam'. Vt enim inpresentiarum alia quae ante haec ab eis gesta sunt contra Vizeliacensem aecclesiam taceamus, nuper facto impetu lustrauerunt officinas aecclesiae, ruperunt uegetes, effuderunt uinum, diripuerunt omnia et in ipsos etiam monachos uiolentas manus extendere presumpserunt. Porro nos in omnibus his dolemus de miseris illis hominibus, qui in periurii, sacrilegii, rapinae ac peccatorum multorum foueam inciderunt, dolemus etiam quod nullum uestrum assumere iusticiae clipeum et in eius auxilium exurgere intuemur, usque adeo ut lugere ualeamus et dicere cum propheta: 'Non est qui consoletur eam ex omnibus caris eius'. Quoniam igitur nos, ad quorum tutelam atque presidium prefata aecclesia specialiter respicit, afflictiones ipsius dissimulare nec possumus nec debemus, per presentia uobis scripta precipiendo mandamus, quatinus omni tepiditate cessante burgenses ipsos festinetis districtius ammonere, ut antedicto abbati et eius fratribus ablata restituant, irrogata domna resarciant, de illatis iniuriis competentem satisfactionem exhibeant et ad fidelitatem et dominium aecclesiae reuertantur. Si uero sine dilatione aliqua post commonitionem uestram quae prediximus adimplere contempserint, omnes illos qui nequitiae huius auctores existunt et quos prefatus abbas uobis annunciauerit, sine apellationis remedio excommunicetis et ad quemcumque locum per episcopatus uestros aliquis burgensium ipsorum deuenerit, donec presens fuerit diuina ibi prohibeatis officia celebrari et si aliquem eorum mori contigerit, christianorum careat sepultura. Ne autem corporalem quoque penam effugiant, omnibus parochianis uestris districius iniungatis, ut in nundinis suis eos nequaquam admittant et nullam cum eis societatem uel in mercibus uel in aliis rebus habere presumant, sed sicut excommunicatos eos euitent et ubicumque inuenerint capiant et amore iusticiae bonis suis non desinant spoliare, ut inuiti saltem cogantur ad subiectionem et fidelitatem domini sui redire. Nouis siquidem morbis noua conuenit antidota preparari. Data Sutrii XII Kal. Iunii.