Ecclesiasticæ dispensationis prudentia, etsi pro præcepto Domini serpentina calliditate debeat augmentari, columbina tamen simplicitate jubetur temperari, ut sic a nobis teneatur, ne plus justo temperata inprudenter dissolvatur. Cui considerationi invigilans Ego Widricus Abbas, Notum facio meis omnibus in perpetuum successoribus, quomodo Besuensis Ecclesia, cui præesse videor, de vexationibus, et doloribus, quos diu sustinuerat pro calumpnia, quæ erat de Nemore Rotart, tandem fuerit liberata. Quidam enim Belmontenses, qui Præpositales dicuntur, in prædicto Nemore partem hereditario jure proclamabant, et infestatione non modica, malis quam pluribus illatis, nobis insurgebant. Cujus doloris vehementia cum multo tempore percrebesceret, Deo, ut credimus, volente, accidit, quod quidam ex ipsis, nomine Brutinus, quadam die cum in fabrica fabri cultellum emoleret, et eum ad terram incaute deponeret, ipso cultello vulneratus cecidit, et absque viatico, et Confessione quantocius exspiravit. Cum igitur tali morte defuncto parentes et amici condolerent, et excommunicatum fuisse cognoscerent, cœperunt inquirere, quomodo in terra cimiterii adhibito Christianitatis officio potuisset tumulari, quod non posse fieri visum est, nisi a malis absolutus esset, quæ propter nemoris calumpniam Ecclesiæ fecerat, pro quibus excommunicatus apparebat. Clarino igitur fratre ejus agente, qui sapientior erat, cum Widrico alio fratre actum est, quod uxor ipsius Brutini, quam Baldulfum vocant, et pueri ejus Petrus, et Willelmus, et omnis familia calumpniam prædicti nemoris dimiserunt, et eminam milii, quæ tunc cara erat pro tempore, a nobis suscipientes, Deo, et sancto Petro et Monachis Besuensis Ecclesiæ pro absolutione illius concesserunt: testibus appositis, Haymone Monacho, Clarino, Widrico, Christiano, Humberto Loir, qui videntes, et audientes affuerunt. Proinde periculosam mortem illius adducentes sibi in exemplum fratres et consanguinei, Clarino agente, qui melioris, sicut dictum est, fuerat scientiæ, omnes in hoc convenerunt, ut prædictæ Ecclesiæ pacem facerent, et ne ante Deum rei pro calumpnia nemoris apparerent, omnes concorditer ipsum nemus Deo, et sancto Petro dimiserunt; insuper benedictionem temporalem a Monachis susceperunt; Widricus XL solidos, et eminam milii, Clarinus, et Willelmus frater ejus XL solidos. Hugo Præpositus, pro eo quod nemus ipsum Deo, et sancto Petro guilpivit, filium suum in Ecclesia nostra fieri Monachum obtinuit. Dimissa sic nemoris calumpnia omnes pacem bonam, et concordiam fecerunt, et super altare sancti Petri quicquid in prædicto nemore, et appendiciis ejus, seu juste vel injuste proclamabant, totum Deo, et sancto Petro dederunt, guilpiverunt, et insuper juraverunt quod amplius non repeterent. Et si calumpnia exinde veniret aliqua, fideli enarratione, guarantiam portantes legitimam, nobis contra omnes calumpniatores enarrarent. Quæ pax ne temporum intervallo, vel oblivionis depereat incommodo, legitimorum, qui affuerunt, roboranda est testimonio. Haymo Columba, Willelmus de S. Sequano, Petrus, Aldo frater ejus de Pauliaco, Malet, Humbertus, Warnerius, Christianus, Humbertus de Solio, Clarinus, Widricus, Guillelmus, Sibilla uxor Hugonis laudavit pacem et donum nemoris, quod fecit maritus suus Hugo, et pueri ejus, Milo et alii. Malvaslet cum moreretur prædictum nemus guilpivit præsente Abbate, Poncio Capellano Fineta, Gisleberto filio ejus et Christiano. Hugo de Aquato iterum cum moreretur hoc nemus guilpivit, præsente uxore sua. Testes affuerunt, Christianus, Malvaslet, Amalricus, Garnerius Silvestris.