Qvædam igitur mulier Stephana nomine, de S. Iuliano, prolongatæ cœcitatis tenebras miserabiliter patiebatur. Et per multa Sanctorum pignora auxilium deprecatura progrediens, super cæcitatis suæ moras remanebat gemens, tandem lassabunda, diffisaque de suæ sospitatis incolomitate domo remanet,  detrimentum sui visus tantummodo condolet. Sed tandem beati Patris Maioli famam virtutum per multos veridicos audiēs resumpsit vires,  recaptat orationis dies. Ad beati viri tumulum se pertrahi fecit, a ductore præuio. Dum quoque orationis verba inibi multiplicat,  fide Deum inuocat; adest beati Maioli generale auxilium, quo depellitur ab oculis orbatæ mulieris cæcitas, quia filius lucis,  non filius tenebrarum fuit. Resumpto denique claritatis die, reuertitur ad propria sine ductore. Et læti  alacres pro miraculorū frequenti replicatione, eiusdem loci remanent fratres,  pro viso miraculo, sicut  pro quamplurimis, decantant Hymnum, Te Deum laudamus, in excelsis.