[Alexander Episcopus, servus servorum Dei, dilectissimo filio Hugoni Abbati Monasterii, quod dicitur Cluniacum, in honore beatorum Apostolorum Petri et Pauli consecratum, in comitatu Matisconensi situm, et per te cunctis successoribus tuis Abbatibus in perpetuum. Cum omnium fidelium petitionibus et necessitatibus subvenire debeat Apostolicæ charitatis gratia, multò magis his est impertienda ejus beneficii clementia, quos singulariter proprios, ac specialiter se gaudet filios habere sancta Romana mater Ecclesia, et suæ utilitatis gratiâ, et præcedentium Patrum authoritate egregiâ. Quorum etiam desideriis et votis eò pleniùs parere debet authoritas Apostolicæ sublimitatis, quò certiùs constat eos nonnisi illa desiderare et expetere, quæ sunt ad honorem sanctæ pietatis et utilitatem veræ religionis. Et quoties in suæ necessitatis commodis nostrum assensum, et solitæ Apostolicæ authoritatis studuerint humiliter requirere præsidium, ultrò benignitatis intuitu nos convenit subvenire, et ritè pro magnâ securitate solidare, ut ex hoc nobis potissimum præmium à conditore omnium Deo in sydereis arcibus conscribatur: et ideò quia postulasti à nobis, ut præfatum Monasterium Apostolicæ authoritatis serie muniremus, et omnia ejus pertinentia perenni jure ibidem inviolabiliter permanendo confirmaremus, et absque omni jugo seu ditione cujuscumque personæ constabilire nostri privilegii pagina studeremus. Propterea tuis flexus precibus per hujus nostræ authoritatis privilegium statuentes decernimus, ut cuncta loca et monasteria ad supra dictum Cluniacum Cœnobium pertinentia, quæ ab aliquibus fidelissimis Christianis, Regibus, Episcopis, Ducibus seu Principibus eidem loco sunt concessa, et ab antecessoribus tuis Abbatibus adquisita, Bernone videlicet, Odone, Eymardo, et beatæ recordationis sancto Majolo, et bonæ memoriæ Odilone prædecessore tuo, vel quæcumque ad eundem locum pertinere videntur, absque ullius contradictione, cum magnâ securitate quietus debeas possidere; et per te universi successores tui in perpetuum. Necnon sub divini judicii promulgatione, et confirmatione, et anathematis interdictione corroborantes decernimus, ut nullus Episcopus, seu quilibet Sacerdotum in eodem veniat Cœnobio pro aliquâ ordinatione, sive consecratione Ecclesiæ, Presbyterorum, vel Diaconorum, Missarumque celebratione, nisi ab Abbate ejusdem loci invitatus fuerit, venire ad agendum præsumat. Sed liceat Monachis ipsius loci cujuscumque voluerint ordinationis gradum suscipere, ubicumque tibi tuisque successoribus placuerit. Interdicimus autem sub simili anathematis promulgatione, ut isdem locus sub nullius cujuscumque Episcopi vel Sacerdotis deprimatur interdictionis titulo, seu excommunicationis vel anathematis vinculo. Non enim patitur sanctæ Sedis Apostolicæ authoritas, ut ullius cujuscumque personæ obligatione proscindatur à se cuilibet concessa liberalis libertas: neque ipsius loci fratres ubicumque positi, cujuscumque Episcopi maledictionis vel excommunicationis vinculo teneantur adstricti. Inhonestum enim nobis videtur, ut sine nostro judicio à quoquam anathematizetur sanctæ Sedis Apostolicæ filius, veluti cujuscumque subjectæ Ecclesiæ discipulus. Si qua vero competens ratio adversùs eos quemquem moverit, et hoc aliter determinari et diffiniri nequiverit, judicium Apostolicum, quod nulli præjudicium prætendere patitur, super hoc patienter præstoletur et humiliter requiratur. Decernimus etiam, et illius, cujus vice quamvis indigni fungimur, authoritate sancimus, ut isdem locus omnibus ad se ob salutem confugientibus sit misericordiæ sinus, sit totius pietatis et salutis portus. Obtineat in eo locum justus, nec repellatur pœnitere volens iniquus. Præbeatur innocentibus charitas mutuæ fraternitatis, nec negetur offensis spes salutis et indulgentia pietaris. Et si aliquis eundem locum expetierit suæ utilitatis et salutis gratia, minimè à veniâ et optatâ misericordiâ excludatur; sed oleo medicamenti salutaris fovendus benigniter colligatur: quia et justum sic est, ut in domo pietatis et justo præbeatur dilectio sanctæ fraternitatis, et ad veniam confugienti peccatori non negetur medicamentum indulgentiæ et salutis. Sit autem omnibus ibi advenientibus causa salutis, hîc et in perpetuum divinæ miserationis et pietatis refugium, et Apostolicæ benedictionis et absolutionis præsidium. Decernimus præterea et omnino constituimus, ut prædicti loci obeunte Abbate, non ibi alius cujuscumque personæ violentia constituatur ordinandus, sed ab ipsâ congregatione loci secundùm timorem Dei et institutionem Legislatoris Benedicti, pater qui sibi præesse debeat, eligatur, et ad eum ordinandum qualiscumque illis placuerit Episcopus advocetur. Quascumque verò terras nunc tenes, et quas tu, tuique successores acquirere potueritis, in perpetuum possidendas concedimus vobis. Si quis autem temerario ausu, quod fieri non credimus, contra hujus nostræ Apostolicæ confirmationis seriem venire aut agere tentaverit, sciat se Domini nostri Jesu Christi et Apostolorum Principis Petri anathematis vinculo innodatum vel innodandum, et cum diabolo ejusque atrocissimis pompis, atque cum Judâ traditore Domini Salvatoris nostri Jesu Christi in æternum ignem concremandum, simulque in voraginem tartareumque chaos demersum cum impiis deficiendum. Qui verò custos et observator hujus nostri privilegii extiterit, benedictionis gratiam et vitam æternam à Domino consequatur. Datum in sacro Lateranensi Palatio 6. Idus Maii per manus Petri sanctæ Romanæ Ecclesiæ Subdiaconi et Cancellarii, vice Domni Aimonis Coloniensis Archiepiscopi, anno secundo Domni Alexandri Papæ, ab Incarnatione Domini nostri Jesu Christi, millesimo sexagesimo tertio, indictione primâ.]