DEI gratia venerabili atque Reuerentissimo Abbati Pontio Hildebertus professione sacerdos, vita peccator, spem adipisci cōmunem. Congruum humanis actionibus exitum pollicetur, nihil supra vires profiteri, quas profecto quisquis attēdere negligit, aut in vitium labitur, aut omnino deficiens, tristis  confusus audit. Hic homo incœpit ædificare,  consummare non potuit. Quorum ego neutrum incurrere veritus sum, dū tuæ petitionis authoritate cōpulsus, qualicumque stylo vitam B. Hugonis memoriæ commendare disposui. Cui sane labori licet impar meum senserim ingenium, malui tamē ridiculus scriptor, quam tibi inobediens inueniri. Speraui quod ex obedientia præmium, ruborem vero ex defectu credidi tua correctione præueniri. Quod adhuc etiam credo, postulo, precor, pro munere suscepturus, si remoueas ab oculis quicquid linguas senseris formidare. Officiosa res est,  prudenti grata scriptori correctio. Ea quidem mihi placet, sed cum persona corrigit, non turba. Sero enim reprimitur vitium, cum iam populus insultat vitioso. Ex hoc autem præcipue veniam confiteor postulandam, quod post amplioris litteraturæ viros, Ezelonem loquor, atque Gilonē, qui de beatissimo Hugone illo vigilantes scripsisse leguntur, ausus sim pertractandam aggredi materiam, quos velut a longe secutus, pro homine simiam pinxisse,  finxisse pro amphora vrseum inueniar. Cæterum præsumptionis huius Author est PONTIVS, acumen ingenij sperans in me, cuius ego nō sum conscius apud me. Lingua Pontij causam mouit, auctoritas egit; religio perorauit. Resistere Pontio, difficile, qui ad impetrandū quadam prærogatiua gratiæ vel silens adiuuatur. His itaque victus, retractare conatus sum quæ iam scripta legeram, nō de illis tamquam de visis aliquid attestari. Nemo autem miretur, cum in præsenti opere viderit additum aliquid, cum suppressum, tum immutatū, quod non apposuerunt, quod non tacuerunt, quod aliter scripserunt, qui de Hugone scripserunt ante me. Addidi, fateor, sed quod ipse vidi, sed quod audiui, cui testimonium perhibeo,  verum est testimoniū meum. Sane quod omnino suppressi, ideo factum est, ne id quod lectum calūnias mouere poterat, auctoritati derogaret eorum, quæ sine fidei periculo  scribi potuerūt  credi. Mutatum autem hoc solum opinor, quod Andegauensis Comes Gaufredus, cognomine Martellus, in Abbatem præsumpsisse memoratur Hugonem, cuius quia præfatis scriptoribus veridici desuere relatores, falsitatis notam incurrerunt. Quicquid itaque, prout desuper mihi datum est, exaraui; vel in manus ex tuo veniat iudicio, vel si supprimendū censueris, omnino delitescat. Minus tamen mihi placet approbatū producere, quam occultare viciosum. Turpior enim iactura est, nomē amittere cōparatum, quam minime comparasse. Conseruet te Dominus Deus filiis adoptionis suæ, Pater sancte. Noueris autem, quia mihi vicem rependis, si diligis me,  oras pro me.