VENERABILI  sancto Patri Odoni Dei gratia Cluniacensi Abbati, Fulco Bonus Comes Andegauorum salutem  debitam reuerentiam. Solent quodam fauoris præludio comparare beniuolentiam, qui non satis præsumunt de amici conscientia. Ego autem, Pater venerabilis, vobis scribens nequaquam id mihi esse necessarium reputaui. Præsumo enim me vobis coniunctissimum compage duntaxat  glutino caritatis: quamuis respectu vestri minor sim dignitate, meritis autem minimus. Non enim semper æqualia sociantur. Certe iunguntur in eiusdem constructione Tabernaculi saga cilicina cortinis subtilissimis. In Arca Noe immitis bellua cum homine mansueto exitialibus vndis eripitur. Pulchritudinem creaturarum  formica exornat,  Angelus. Et, vt domestico abutar exemplo, puluerulentis pedibus lutum oculorum positum, sublime in nobis ipsis exhibet ministerium. Sed quorsum hæc tam longo repetita principio? Nempe vt astruam exēplis,  confirmem rationibus, sæpe Comiti disparia,  sublimia humilibus debere condescendere. Condescendat igitur meæ paruitati vestra sublimitas,  præstate quod postulo, qui hoc ipsum præstitistis, vt postulare auderem. Meminit certe, non ambigo, vestra sancta Paternitas, quam dulcibus eloquiis animam meam esurientem reficere solebatis: vt de sancto  mellifluo ore vestro illius ignis sæpius ardorem in me trāsfundi  accendi sentirem, quem Dominus Iesus misit in terra,  voluit vehementer accendi. Inter cetera vero vitæ æternæ colloquia, de communi patrono nostro, videlicet Martino, frequēs erat nobis  iocunda fabulatio. Porro inter alia mihi retulistis reperisse vos in quibusdam veteribus scedulis impolito exaratum sermone, qualiter eiusdem beati Martini sacratissimum corpus ob Barbarorum incursus in Burgundiam delatū fuit, qualiterque exinde reddita pace Ecclesiæ ad propriam vrbem relatum. Ego autem  viri Sancti amore,  piæ vestræ collocutionis accensus desiderio, rogaui sæpius,  nunc iterum rogo, quatenus antiquitatis historiæ fide seruata, suā in vestro dictamine rem ipsam explanetis: quo  tam pia narratione ædificetur Ecclesia,  filij Pater expleat desiderium. Quod si ego tanti Patris filius appellari non merui, nec merita ad id quod postulo, impetrandum sufficiunt: certe vel dignitas materiæ, vel Ecclesiæ vtilitas obtinebit, quod poscentis vilitas impetrare non meruit. Martinus enim materia, vtilitas Ecclesiarum ædificatio est. Vos autem quid Martino negabitis? Quid ædificationis Ecclesiis subtrahetis? Eia ergo, agite: quod  amicus postulat, Martino præstat,  Ecclesiam ædificat. Quod si ius in amicum pro conuictus gratia, pro lactentis infantiæ participatione liceret exigere, nihil credo mihi negaretis, quem mater in lactis participem acciuit. Quem ergo materni lactis nutristis participio, matris Ecclesiæ nutrite lacte salutifero: vt sicut corporis mei vitam de matris lacte fouistis, ita animam de lacte Ecclesiæ foueatis.