Clemens episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio S. tituli Sanctæ-Ceciliæ presbytero cardinali, apostolicæ sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem. Etsi nobis ex suscepti apostolatus officio ecclesiarum omnium cura imminet generalis, illis, tamen, quæ immediate apostolicæ sedi subsunt, eo diligentius invigilare nos convenit, quo incolumitas status earum principaliter de manibus nostris exquiritur, et in nostrum redundat honorem. Sane, sicut dolentes audivimus et referimus monasterium Virziliacense ad romanam ecclesiam nullo medio pertinens, ordinis S. Benedicti, Æduensis diocesis, in temporalibus graviter diminutum, et in spiritualibus enormiter deformatum, tanto premitur onere debitorum quod usurarum voragine omnes facultates ipsius pene penitus absorbente, idem monasterium irreparabili lapsui subjacens et ruinæ, vix post lapsum adjiciet ut resurgat: super quo tanto gravius perturbamus quanto idem monasterium, tanquam hortus deliciarum et paradisus Domini consuevit divitiarum affluentia conspectius abundare, et in spiritualibus quasi totum carismatum donis plenum sanctius et carius præfulgere. Volentes, igitur, de statu prædicti monasterii effici certiores, discretioni tuæ per apostolica scripta mandamus quatinus quod super his in illis partibus bonæ gravesque personæ sentiant, quid vulgaris opinio teneat, quid de abbate ac aliis ejusdem monasterii officialibus et monachis ibidem degentibus communis locutio protestetur, quidve de eis communiter et singulariter, et quorum malitia vel incuria et deliramentis dictum monasterium prædictis debitis aggravatur, et alios, ad hujusmodi statum devenerit communis fama proclamet, nobis non differas tuis litteris fideliter intimare, ut ex litterarum inspectione tuarum sufficienter instructi, provideamus super his prout secundum Deum viderimus providendum. Datum, Perusii, III idus septembris, pontificatus nostri anno I.