Qvia timentibus Deum nihil desit, nec his qui eum inuocant in veritate, beati ac dilectoris Domini Iesu Maioli gratia pro suo quodam interuentu demonstrauit. Hic vitam cuiusdam hominis, qui gratiam sui perdiderat senioris, precibus sanctis,  quodam iussu imperiali obtinuit, quod multiplex vtriusque sexus numerositas numquam antea impetrauerat. Nam idem Dei cultor ac pietatis amator Pater Maiolus, quid impossibile ad impetrandum in suis precibus haberet, quod salutarem sibi aliisque pacatissimum fructum adquireret, dum ipse semper totus in cœlestis contemplationis ara, per cotidianæ mortificationis vsum efficeretur victima gratissima? Per fidem namque sicut omnes sancti, multarum gentium Christo Domino adquirens populos, promptus extitit operator iustitiæ, ac totius legis perfectæ. Pro cuius recompensationis gratia, adeptus est in terris non minimum valere virtutis, præparans sibi in præsenti terras æternæ repromissionis, quas consequutus est iam in cœlis. Ad hoc ampliatæ benedictionis refugium quidam miser confugit vno dierum; qui pro quodam neglectu non paruæ offensionis, gratiam  beniuolentiam perdiderat sui senioris. Hic super offensa illius manens implacabilis, per multos dies non seniorum, non parium, nec aliquorum emolliebatur precibus: valde sitiens illum miserum perdere, si potuisset locum ad hoc agendum inuenire. Ad hoc perquisita est multotiens temporis  loci oportunitas, quam semper disturbabat, vt postea apparuit, beati Patris Maioli Charitas. Huic etenim miserrimorum socio, duplex inerat cordis afflictio, vel quia offensa eius apud Deum non parua manebat, vel quia super salutem  securitatem relicti corporis nulla promittebatur spes libertatis. Sic dies deducens  noctes in lachrymis,  applicans pauori dolorem in singulis operibus suis, varios  diuersos locorum anfractus requirebat,  inibi miserum corpus cælabat. Iam desperatus omnis temporalis consolationis expectatione, electæ peregrinationis iam requirebat exulatum, quo vel solummodo saluari posset corpus, quamuis deduxisset dies deputatos doloribus. Hic quodam die vadens per semitas assumptæ peregrinationis, in itinere suo obuiat beatum Patrem Maiolum. Ei suæ calamitatis aperit causas, eumque post Deum esse solum indicat, per quem se posse adiuuari consideret, si super salutis suæ proficuos vsus sibi inuigilare placeret. Perquirens idem beatus Pater doloris illius casum,  acceleratæ fugæ indicium, aperuit miser propria lachrymabilis neglectus offensa, expetere se exulationis ignota itinera, pro cuiusdam sui socij occisione, quam perfecerat post diu retentum tempus iracundiæ. Ideoque implacabilem erga se sentiens animum Domini sui, fugam assumpsisse insinuat, pro salute sui corporis. Sed amore Dei ageret idem beatus Pater Maiolus, si quoquomodo eum apud seniorem suum adiuuare posset. Victus amore Dei beatus Pater, charitatis,  pietatis præpotens signifer, reddidit aliquantulum promissionibus confortatum,  sibi, si posset, super id præstare repromittit auxilium. Sic quodam die idem beatus vir nobilem virum Otbertum nomine, seniorem scilicet eiusdem miseri ad se euocat: super præfati fugitiui serui necessaria preces ingeminat, quas diutius excusare ipsi Otberto non licuit, quoniam zelus inuictæ charitatis conseruatum semper in pectore beati Patris Maioli non minimum sibi pauorem incussit. Nam dum idem præfatus Otbertus ante sancti viri adstaret obtutus, eumque intuitus esset diligenter in oculis, tanto se perculsum pauore prædixit, vt per omnia,  in omnibus se ei obtemperaturum assereret. Redditur itaque placabilis, pro blanda persuasione Patris, perdonat vitam misero, ne priuaretur eiusdem patris amore deifico. Sed peccator post adnunciatam securitatem corporis assummens pœnitentiam pro commisso casu interfectionis, beatum ac dilectorem Dei Maiolum redditorem esse vitæ suæ temporalis indicat,  intercessionis eius auxilio, ab æternæ damnationis Charybdi se liberandum agendo pœnitentiam, insinuat. Igitur Maiolus senectutis tempore, quo solent cæteri remissius viuere: acrisæ labore in Domini studuit seruitutem redigere,  quasi tunc nouus accederet, ac iuuenilis vigor in toto corpore ferueret, ita incredibili mentis feruore diuino famulamini insistebat. Corpus namque defatigatum senio, nullo modo quiescere sinebat ab opere consueto. Biennio vtique priusquam obiret, corpus plus solito viribus cœpit destitui,  ex hoc vocationis suæ tempus appropinquare deprehendit. Ideoque ad publicum iam procedere nolebat, sed aut in Monasterio, aut in quadam suarum cellula, pro fratrum vtilitate immorari cupiebat, vt ibi  fratres solerti studio corrigeret,  ad meliora paterna ammonitione proueheret, aut sæpius remotis omnibus, solus soli Deo inhæreret, atque attentius frequenti alternatione, aut orationi, aut lectioni vacaret. Quod ei quamquam in omni vita sua speciale fuerit studium, præsertim tamen ad hoc desudauit præcipuum circa mortis confinium. Sæpius lugebat dum spiritales viros ad memoriam reducebat, quos in diuina religione florere, ac pro defensione Ecclesiæ sanctæ viderat viriliter decertare. Eorum quidem recordatione, omni se in hoc mundo destitutum fore deflebat solatio,  ideo solamen sibi sola diuina præbebat lectio. Ideoque modis omnibus dissolui,  esse optabat cum Christo. Ea siquidem tempestate Regis Francorum impellebatur nimia importunitate, vt secundum beati Patris Benedicti magisterium, beati Dionysij disponeret Monasterium. Qui opus bonum, vt ad vitæ finem vsque perduceret, licet finem dierum suorum iam iamque affore non ignoraret, proficisci tamen ob istiusmodi causam minime recusauit, bonam hanc virtutum suarum consummationem existimans, si ordinis monastici professores, in iustitia  sanctitate sibi socians, charitatis vnitos vinculo dimitteret. Arrepto itaque itinere territorium Aruernense expetiit, ibique in quadam sua Cella, Siluiniaco scilicet nunc loco celeberrimo, vltima exerceri ægritudine cœpit. Sensit illico prudentissimus virorum, suæ resolutionis tempus supremum. Tum vero mœror  luctus omnium, vox vna plangentium. Cumque a fratribus fuisset percunctatus, gregem sibi commissum cui commiteret, taliter eos fuisse dicitur affatus, Iesum summum Pastorem, hunc habebitis protectorem. Peregrinationis ergo quia deserebat exilium,  ad proprium lætus pergebat domicilium, ideo gaudens hos frequentabat versiculos. Domine dilexi decorem domus tuæ,  locum habitationis gloriæ tuæ. Et. Quam dilecta tabernacula tua Domine virtutum: concupiscit,  defecit anima mea in atria Domini. Et. Elegi abiectus esse in domo Dei mei magis quam habitare in tabernaculis peccatorum. Ita Deo protegente omnibus sui corporis membris integris atque illibatis, pręclaro scilicet visu, puroque auditu, sana memoria, sicut fuerat integer a corruptione carnis, nesciens labem niuei pudoris, peruenit ad exitum immortale adepturus cōpendium. A fratribus an aliquid doleret interrogatur. Respondit, nihil se habere molestiæ, sed omnia quieta  tranquilla perspicere,  videre bona Domini in terra viuentium. Tunc ante ipsum in terram prostrati, eum taliter cœperunt deprecari. Nos tibi cōmissos, Pater beatissime, paterno more absolue, sanctissimis tuis orationibus tuere: fides enim tua  opera te Christo sociāt,  ideo quicquid ab eo postulabis, præsens facilius impetrabis. Quos vt absoluit,  sanctissimis orationibus confirmauit, a communi locutione cessauit. Iam humana despiciebat,  sursum oculos ad cœlum erigebat, eosdemque versiculos vsque ad expirationem animæ repetebat, vt aure apposita, vix audiri posset, quod dicebat. Signum vero sanctæ crucis sæpius dextera sancta sibi depingebat. Nec patitur Christus charum per sæcla clientem Vel torquere diu, parto ve absistere regno. Martyrium cui vita fuit, quin mole laborum Defessum nimia, ..... Inuitat superas rerum moderator in arces, Spiritus at cæcis ardens emergere vinclis Emicat,  liquidas liber transfertur in auras. Ymnizante polo, lætumque alalagma canente, Sepserunt comites miro splendore superni. Victoremque ferunt, trans ignea sydera lætum, Et sistunt solio summi per secula Regis. Dormiuit vero cum patribus suis, quinto Iduū Maiarum, sepultusque est in Basilica beati Petri, vbi eius sanctissimis meritis multa præstantur beneficia. Regnante in perpetuum Domino nostro Iesu Christo, cui est cum Patre  Spiritu sancto honor, virtus,  gloria, per immortalia sæculorum sæcula. Amen.