Vtinam sicut præsentem Epistolam, ita vobis mentem meam mittere possem. Sine dubio tūc clarissime legeretis, quid in corde meo de amore vestro digitus Dei scripserit, quid meis impresserit medullis. Quid ergo? Incipio me iterum apud vos commendare? Absit. Iam pridem conglutinata est anima mea animæ vestræ:  de personis imparibus pares animos fecit parilitas charitatis. Quid enim meæ humilitati cum vestra sublimitate, si non inclinasset dignatio dignitatem? Ex tunc factum est, vt vtrinque permiscerentur,  mea humilitas  sublimitas vestra: vt nec ego sine vobis humilis, nec vos sine me sublimis esse possetis. Hæc dico, quia Nicolaus meus, immo  vester, in spiritu vehementi commotus, cōmouit me: asserens se vidisse Epistolam nostram directam ad vos, in qua voces amaritudinis claudebantur. Credite amanti, quia nec in corde meo ortum est, nec ab ore meo extortum est, quod aures vestræ beatitudinis exasperaret. Multitudo negociorum in culpa est, quia dum scriptores nostri non bene retinent sensum nostrum: vltra modum acuunt stylum suum, nec videre possunt, quæ scribi præcepi. Parcite hac vice, quia quicquid de aliis sit, vestras videbo,  nō credam nisi oculis,  auribus meis. Cætera vobis communis iste filius planius  plenius viua referet voce. Ipsum tanquam me audietis, qui vos diligit non verbo, neque lingua: sed opere,  veritate. Salutate nobis sanctam illam multitudinem vestram:  orate, vt orent pro puero suo.