Ego Galterus, Lingonensis episcopus, tam presentibus quam futuris notifico Andream, filium Andree Montisbarri domini, in presentia nostra recognovisse dona et concessiones, quas pater suus et predecessores sui in elemosinas abbatie Fonteneti contulerant. Sunt autem hec: tota videlicet pars illius nemoris Seestri, que est ad sinistram vie que a Planis ejusdem nemoris Naellam tendit, sicut lapidee mete inibi posite designant. Divisio quoque terrarum inter Fontanas et Seestrium sicut facta jamdudum fuerat in presentia Comitisse, amite ejusdem Andree, patris ejus, ubi et lapidee mete posite sunt. Quidquid etiam proprium habebat jam dictus Andreas inter fines Planeti nominatim Tuschia, concessit acquirendum, sive elemosina, sive pecunia, ab hominibus ad se pertinentibus, qui aliquid juris ibidem habebant ab Oberto de Tilio quod ad se pertinebat, seu pertinere poterat. Concessit etiam eisdem quidquid de casamentis suis habebant, et quidquid acquirere possent sive elemosina, sive pecunia; simul et totius terre sue omnes aasantias suas, tam in nemore quam in plano: et ut aliquid de his nominatur, nemus ad ædificandum, ad ardendum, ad pastionem porcorum, ceterorumque animalium; pascuam, excepto quod nemus Jailliaci non poterunt essartare ad agricolandum. Ceteros vero usus inibi habebunt, in terris quoque agricultarre et omnibus animalibus pascuam, in aquis etiam piscaturam, preter forestam que est inter molendinum Pepini et molendinum sancti Johannis; postremo quidquid proavus suus Rainardus, et avus suus Bernardus, et pater suus Andreas predicte Fonteneti abbatie contulerant et concesserant, sicut in ceteris eorum continebatur, et ipse similiter Andreas concessit. Hujus concessionis et laudis testes sunt: Odo, archipresbiter Tullionis, Bernardus Nariodi, Willelmus Curbelle, Robertus, filius Guidonis Regis, Theobaldus, filius prepositi, Hugo de Curterabodi, Hugo magister Fontenarum, Garinus magister Plaaneti, frater Bernardus de Salvese. Hec igitur omnia confirmantes et proprii sigilli impressione munientes, Dei et nostra auctoritate interdicimus, ne quis super his aliquam Fonteneti injuriam inferre presumet. Quod si quis presumpserit, anathematis gladio eum percutimus, donec eisdem congrue satisfaciat.