OMNIPOTENTIS Dei Patris omnipotens Sermo, a regalibus sedibus veniens, hominibus homo factus apparens, indutus amictu corporeo, Mosaicæ legis voluit adimplere decretum, vt antiquæ præuaricationis deleret Chyrographum. Sicut enim octaua die sui ortus Dominus noster legaliter voluit a parentibus circumcidi, ita quaterdeno numero dierum deducto, cum legalibus hostiis a matre Virgine voluit in templo præsentari. Circumcisio tunc temporis ab originali peccato circumcisos purgabat,  legalis oblatio pueris,  matribus purificatione indigentibus,  radice Adæ pollutis purificationem præstabat. Sed nihil horum noster paruulus, nec eius sanctissima  mundissima genitrix indigebat. Vere non indigebat Dei filius legali circumcisione, qui non erat carnali admixtione concretus, sed aduētu Spiritus sancti,  altissimi virtute, angelo nunciante, in vtero virginali conceptus. Ipse enim est lapis, quem Daniel vidit præcisum de monte sine manibus, Christus videlicet natus de Iudæorum gente, nullo humano opere interueniente. Non indigebat etiam Dei genitrix purificatione carnali, quę concepit non operatione virili: sed virtute Altissimi  illustratione Spiritus sancti. Sed ideo voluit se suamque genitricem decretis legalibus subdere, ne videretur esse legis cōtemptor, qui erat vtriusque Testamenti largitor  conditor. Vrgebat enim legis iussio, vt paruulus octaua die circumcideretur,  quadragesimo die, vt dictum est, in templo præsentaretur:  parentes eius pro eo par turturum, aut duos pullos columbarum offerrent, si agnum inuenire non possent. In vtroque vero animali, præfulgebat gratia salutaris mysterij. Turtur (vt illi volunt qui de naturis animalium disputant) castissimum est animal; columba mansuetissimum,  patientissimum. Bene pro Christo turtur siue columba offertur, quia ipse est patientiæ  mansuetudinis auctor, ipse virginitatis custos,  castitatis amator. Ipse ad nos veniens, ex Virgine verum corpus assumens, virginitatem in matre consecrauit, pro nobis moriens patientiæ nobis exemplum reliquit. Sistitur hodie, sicut Lucas refert, præsentia carnis puer Iesus Domino, qui numquam per præsentiam diuinitatis a paterno solio discessit. Diues in suo, pauper in nostro, recolitur hodie præsentatus in tēplo, quod olim sibi præparauerat Dauidis prudentia,  Salomonis industria. Iure ab illis domum sibi condere decreuit, de quorum stirpe matrem eligere voluit. Conuenienter ditissimorum, sapientissimorum,  fortissimorum omnium Regum propagine generatur Dei genitrix,  semper virgo Maria, quia illum erat paritura, qui est Dei virtus, sicut Apostolus Paulus intonat,  Dei sapientia,  vt ipse Paulus testatur. In quo sunt omnes thesauri sapientiæ  scientiæ absconditi. Erat enim eadem nostra puerpera, pauper terrena possessione, sed plena cœlesti benedictione. Erat progenita stemmate regali, sed pauper adeo stipendio temporali. Pauper rebus, referta diuinis muneribus. In tantum pauper vt agnum qui pro peccato offerebatur, non haberet: in tantum diues, vt agnum peccata mundi tollentem, salua Virginitate generare posset. Vna eademque res fuit,  quod de paupere matre,  quod de desponsata Virgine, Christus nasci voluit. Vt videlicet Virginis partu diuinitas quæ erat in homine, vsque ad tempus præfinitum a Deo, diabolo  mundi principibus celaretur. Si enim cognouissent, numquam Dominum gloriæ crucifixissent. Quod pernecessarium erat. Si Christus non crucifigeretur, homo non liberaretur. Ipse enim Dei filius paulominus minoratus ab Angelis, pro nobis etiam egenus factus est, vt nos sua paupertate ditaret. O beata paupertas, quæ nos diuites reddidit! o fœlix inopia, quæ nos locupletes effecit! Quanta  qualis est ista paupertas, quæ ab Angelis nunciatur, a pastoribus veneratur, a Magis officiosissime salutatur  adoratur,  cui omne genu flectitur? Quales  quantas diuitias in illo puero, grandeuus ille Symeon iustus  timoratus, intuitu mentis agnouit, quem postquam videre meruit, nihil præter ipsum concupiuit videre, nec etiam in hac vita desiderauit viuere? Nisi cognosceret senex ille Symeon in Christo,  per Christum posse consequi perpetuam vitam: non tam libenter eo cognito appeteret temporalem mortem. Responsum acceperat, vt Lucas Euangelista tēstatur, a Spiritu sancto non visurum se mortem, nisi videret Christum Domini. Postquam Christum Domini secundum promissionem Spiritus sancti Symeon ille senex vidit  salutare lumen mundo venisse cognouit, benedixit Deum  dixit. Nunc dimittis Domine seruum tuum in pace, quia viderunt oculi mei salutare tuum. Nos ergo, dilectissimi fratres, huius sanctissimi senis Symeonis exemplum sequentes, Dominum Christum in mundum venisse credamus, vlnis sincerissimæ dilectionis aduentus eius memoriam fideliter amplectentes, ei vtpote membra capiti coniungamur: itaut non ab eo separemur, vsque dum eum in templo gloriæ suæ videre mereamur. Vitam quoque istam fallacem  caducam fugientes, ad illam, quæ vera  permanens est, toto mentis desiderio tendamus. Auxiliante Domino nostro Iesu Christo, qui est vt ipse dicit, via, veritas via, videlicet recte gradientium; veritas, veritatem amantium; vita, bene viuentium. Qui viuit  regnat cum Patre  Spiritu sancto, Per omnia secula seculorum. Amen.