Fratribus qui in montibus Cistercii ad montem perfectionis conscendunt, Rupertus eorum quondam socius, nunc in vallem miseriarum demersus, post ascensum palmam, et sui in ascendendo recordationem. Si lingua calami, lachrymae atramenti, cor papyri vices subire possent, forte calamus aures, atramentum oculos, papyrus affectiones, et omnia simul, simul et vos omnes, ad affectum commiserationis commovissent. Postquam enim vobis non adhaesit lingua mea faucibus meis, cum vos non viderunt oculi, lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum: dum cor a vobis, (si a vobis unquam poterit), fuit avulsum, factum est tamquam cera liquescens in medio ventris mei, sed a vobis, non tamen quenquam ex vobis a me ipso ista separabit avulsio, quos enim jungit charitas Jesu Christi, frustra dividunt terrarum spatia. Habeat Molismus praesentiam corporis legibus obedientiae astrictam, dummodo Cistercius animae desiderium possideat. Hoc disposuit Altissimus, cujus inscrutabilia sunt secreta, ut in diversa distractus, nec anima per corporis conversationem distrahatur, nec corpus distractum tam sancta conversatione fruatur: pro anima vobiscum degente orationes fundite; corpus, cujus animam possidetis, tanquam optimae partis sui possessores, vos salutat in Domino.