Relatum mihi est a pluribus, quod literæ, quas præterito anno charitati vestræ mea humilitas destinauit, quosdam vestrorum læserint:  a stabilitate non iam nouiciæ, sed antiquæ dilectionis eorum animos paulum commouerint. Quæ postquam didici, ferre non valui: vt tanta tā diu inter nos habita charitatis dulcedo, quibuslibet occasionibus, vel in modico amarescat. Vnde iterato præsentem Epistolam mitto, vt si ita est, vt audiui, læsioni, quam prima intulit, sequens medeatur:  glutino sancti Spiritus diuersa cōiungente, quātalibet nostrarum scissura mentiū vniatur. Viderint primæ illius Epistolæ lectores, quo eā spiritu legerint, quo sēsū eius interpretati sint. Noui ego me, quod tamen sine fastu aliquo dictū accipite, non superbiæ, sed humilitatis, non discordiæ, sed pacis, in dictando spiritum habuisse,  teste eo quem fallere non possum, charitati quam in cordibus nostrorum, decimarum illarum occasione, periclitari videbam, eo modo prouidere voluisse. Et quia, Væ peccatori, dicitur, terram ingredienti duabus viis: nolui iuxta Prophetam in corde,  corde loqui, nec coram amicis, inter quos omnia nuda esse debent, duplicitatis velamine cor velare, vt dum nodum sine tegmine sapientia vestra videret, communi congregatorum consilio ad dissoluendum efficacius laboraret. Hæc tota fuit causa scribendi, quæ si tunc ignota aliquos scandalizare potuit: nunc saltē me manifestante retecta, opto,  precor, vt fratribus charissimis ad plenum satisfacere possit. Quiesco enim,  quiescam in vobis, delector  delectabor in vobis: etiā læsus non discedam a vobis. Quod tamen tantopere cupio seruare vobis, seruate nihilominus  nostris  nobis.