VRBANVS Episcopus seruus seruorum Dei, Venerabilifratri HVGONI Cluniacensi Abbati, salutem  Apostolicā benedictionem. Belli-loci Monasterium longis iam temporibus sine Monasticæ regulæ disciplina fuit,  sicut rerum secularium detrimentis, ita etiam animarum perditionibus patuit. Et Monachi enim Abbatem suum seculari præsidio fulti expulerant,  aduersus Monachos Abbas assiduis clamoribus querebatur. Vnde etiam locus ille per confratrem nostrum Bituricensem Archiepiscopum aliquandiu excommunicationi addictus fuerat:  miles ille Hugo, qui contra fas eidem Monasterio incumbebat, etiam Monachis ad praue viuendum patronus extiterat, post secundam vel tertiam admonitionis nostræ dulcedinem beati Petri gladio,  canonicæ districtionis vitione percussus est. Nunc secundum omnipotentis Dei dispositionem,  frater ille, quem a Monasterio Monachorum nequitia exturbauerat, humanis rebus exemptus est:  miles ille, qui seculari potestate Monasterium occupabat, præsente Domino suo Comite Raimundo, quicquid ille hactenus potestatis exercuerat, nostris manibus refutauit;  locum ipsum per nos Deo, ac beato Petro restituit, rogans  obsecrans, vt per tuam,  fratrum tuorum sollicitudinem, in eodem loco vigor Monastici Ordinis reparetur. Cuius petitioni assensum præbentes, eundem locum tam tuæ, quam tuorum successorum curæ perpetuo regendum ac disponendum præsentis decreti auctoritate committimus: rogantes atque præcipientes, vt Belli-loci Monasterium omnino deinceps, tanquam Cluniacensis Cœnobij membrum, sollicite regas;  Abbatem illic de Cluniacensi semper Congregatione constituas, quatenus, auxiliante Domino, per vestram sollicitudinē, vigor illic regularis disciplinæ restauretur,  conseruetur. Datū Tholosæ, X. Kal. Iunij.