Spes mutui colloquij,  expectatio diu desideratæ vestræ confabulationis, quam in proximo me adepturum confido, animum post literarum vestrarum lectionem in verba prorumpere volentem compescuit, aggerem rationum iam comportatum dispersit, fontis venam iamiamque profluere nitentem, velut obice indito, obturauit. Nam vane me laborem impendere, tempus insumere reputaui, si quod pectoris tui sacrario familiari collocutione communicare possem, literario opere notum facere maluissem. Quod nisi mentis meæ conatibus obuiaret, dicerem forsitan myrrhæ  aloes, vt verbis vestris vtar, plusquam libras centum non frustra me misisse. Sicut enim talibus remediis amato ne putrescat subuenitur corpori: sic ego languescenti, ne paulatim disflueret, paraui subuenire amori. Sed  si amor incorruptus myrrha mea  aloe non eguit: deuoti tamen cordis obsequium contemni non debuit. Licet enim de Domini corpore Psalmus Deo dicat, Non dabis sanctum tuum videre corruptionem,  hoc diuina virtute, non aromatica factum fuisse nemo sapiens dubitet: tamen Ioseph  Nicodemus, qui talibus vnguentis Dominum inunxerunt, fructum deuotionis suæ apud eum minime perdiderunt. Ita  ego vnguentis quidem meis,  si nihil inuiolato amori contulit: ea tamen exhibendo affectus mei deuotionem ostendi. Nec incongrue, qui mel  fauum dulcium sermonum, vt Epistola vestra testatur, mittere solebam: nunc austeriorum verborum myrrham  absinthium misi, quia  de Sponsa in Canticis dictum legi. Fauus distillans labia tua, mel  lac sub lingua tua. Et de Sponso. Labia eius distillantia myrrham primam. Labia ergo non semper mel, sed aliquando etiam myrrham distillant: quia loquentes pro rerum qualitatibus quandoque dulcia, quandoque mordentia verba dispensant. Exinde delectabile totius Epistolæ vestræ iter iocundo animo ac pede libero incedebam: cum subito in funem argenteum offendi, eoque gressibus implicatis pene corrui,  nisi ab amico, non a doloso quolibet extentum intellexissem, exclamare volui. Et funes extenderunt in laqueum: iuxta iter, scandalum posuerunt mihi. Putastis enim, quando dixi, funis argenteus ruptus est, me pecuniam cogitasse:  quia a dando manus vestra cessasset, ruptum funem dixisse. Sed quamodo de verbis meis talis vobis innasci potuerit intellectus, quo modo tam synceri animi mei dicta opinio vestra tam praue potuerit interpretari, non satis mirari sufficio. Pene, pene, vt dignum esset, aduersus amicum stomachando dicerem, nisi excedere formidarem. Vbi est thesaurus tuus, ibi est cor tuum. Non ego, non ego talis, etsi multum inutilis, non ego inquam talis, qui deseruiam mammonæ: non ego amicus pecunia redemptus, non ego de illis qui tamdiu diligunt quandiu accipiunt, qui auaritiam magis quam iustitiam colunt, qui amicitiam propter pecuniam conseruant. Non sunt, non sunt tales amicorum nomine honorandi, sed cupidorum ignominia detestandi. Absit, absit a me talium consortium, quos non tantum diuina sapientia, sed etiam mundana prudentia execratur. In tales Poeta ironice inuehitur: dicens. O ciues, ciues quærenda pecunia primum est, Virtus post nummos. Et alibi non iam deridens, sed quod verum est, pronuncians, ait. Vilius est argentum auro, virtutibus aurum. Gratis venerandam paternitatem vestram  semper dilexi,  in æternum Christi charitate donante diligam: quia secundum Apostolum, Non quæro quæ vestra sunt, sed vos. Vos, inquam, quæro, de vobis non de pecunia peritura in sempiternum gaudere concupisco, gaudio illo quod, iuxta Domini sententiam, nemo tollat a nobis. Quod dum sumus in corpore, dum vacat nobis, dum est tempus acceptabile, dum sunt dies salutis, prouidere satagamus. Antequam, vt Salomon ait, rumpatur funis argenteus,  recurrat vitta aurea,  conteratur hydria super fontem:  spiritus reuertatur ad Deum qui fecit illum. Ecce quid in fune argenteo intellexi, non scilicet ligamen aliquod, vel metallum, sed præclarum charitatis vinculum quo anima Ionathæ alligata est animæ Dauid:  de quo Apostolus. Ante omnia, inquit, mutuam in vobismetipsis charitatem continuam habentes: quod est vinculum perfectionis. Sed quia iam proposita breuitas,  proximum, vt iam dixi, colloquium finire verba præcipiunt: reprimendus est stilus, vt quod hic minus scribitur, ibi latius disseratur.