[Nicolaus Episcopus servus servorum Dei, dilectis filiis de Marciniaco, de sancta Margareta, de Caroloco Prioratuum Prioribus, Cluniacensis Ordinis, Eduensis, Belvacensis, et Matisconensis, Diœcesum, salutem, et Apostolicam benedictionem. Dudum ad nostram perlatum est notitiam quod, licet nonnulli Prioratus Monasterio Cluniac. mediatè ac immediatè subjecti tanto tempore vacavissent, quod ad Sedem Apostolicam erat ipsorum collatio secundum statuta Lateranensis Concilii legitimè devoluta; et felicis Recordationis Gregorius Papa IX. prædecessor noster, dum viveret statuisset expressius inhibendo, ne aliquis Cluniacensis Ordinis non existens haberet ipsius Ordinis Prioratum, et Prioratus prædicti personis sæcularibus nullatenus conferrentur: Quidam tamen Prælati, Monachi, et alii Religiosi, clerici sæculares, et Laïci Prioratus eosdem, contra inhibitionem et statutæ prædictæ, in animarum suarum periculum, et plurimorum scandalum detinebant. Nos auctoritate Apostolica nihilominus duximus statuendum, ut nullus ejusdem Ordinis Prioratus ultra sex menses vacaret, quodque aliquis, qui ejusdem non existeret Ordinis, non haberet ipsius Prioratum, nec Prioratus prædicti personis sæcularibus clericis, vel Monachis alterius Ordinis conferrentur; et quod ubi contrarium attentatum existeret, Diffinitorum revocaretur arbitrio Cluniacensis Capituli Generalis: vobis per litteras nostras injuncto ut vocatis, qui existerent evocandi, vos, vel duo, aut unus vestrum, per vos, vel per alium, seu alios, sine strepitu et figura judicii, detentores prædictorum Prioratuum, quorum collatio propter tantam vacationem, secundum statuta Lateranensis Concilii supradicti, ad Sedem prædictam fuerat collatio devoluta, ab eis auctoritate nostra curaretis penitus amovere, ac dilecto filio Guillelmo Abbati Monasterii Cluniacensis ex parte nostra districtè injungeretis ut illos, qui ex Prioratibus supradictis ad ipsius collationem spectarent, ejusdem Ordinis Monachis conferre curaret, faciendo reliquos ex Prioratibus ipsis per Abbates, et Priores, ad quos eorum collatio noscitur pertinere, conferri; et quod Monachos illos, quibus iidem Abbates, et Priores Prioratus ipsos ducerent conferendos, in corporalem possessionem eorum, et jurium, et pertinentium suorum auctoritate nostra induceretis, et defenderetis inductos, contradictores per censuram Ecclesiasticam appellatione postposita compescendo: nonobstantibus si aliquibus cujuscumque dignitatis, ordinis, conditionis, aut status, à Sede Apostolica esset indultum quod interdici, suspendi, vel excommunicari non possent per litteras dictæ Sedis non facientes plenam et expressam de indulto hujusmodi mentionem; et qualibet alia præfatæ Sedis indulgentia generali, vel speciali, cujuscumque tenoris existeret, per quam effectus dictarum litterarum impediri, vel differri valeret, et de qua in ipsis litteris habenda esset mentio specialis; seu potestate concessa super hoc ab eadem Sede Diffinitoribus supradictis. Cum autem Diffinitores prædicti ad exequenda prædicta de facili nequeant, sicut idem Abbas asserit convenire; Cum sint numero quindecim, et anno quolibet mutari debeant, ac in diversis Regionibus, commorentur, nec etiam vos propter subterfugia, malitias, seu Rebelliones, et potentiam aliquorum, qui nonnullos ex Prioratibus detinent supradictis, mandata hujusmodi vobis facta usquequaque potueritis adimplere; licet, qualiter in vobis extitit, ad hoc operam dederitis efficacem: idem Abbas nobis humiliter supplicavit, ut eidem Monasterio Cluniacensi non levi debitorum onere prægravato paterno compatientes affectu, providere illi super iis de benignitate Sedis Apostolicæ curaremus. Unde nos ad ipsius Monasterii statum tranquillum et prosperum intendentes, et volentes proptere à ipsius Abbatis petitioni benignè annuere in hac parte, discretioni vestræ per Apostolica scripta mandamus quatinus vocatis, qui fuerint evocandi, vos, vel duo, vel unus vestrum, per vos, vel per alium, seu alios, sine strupitu et figura judicii, competenti monitione præmissa, detentores prædictorum Prioratuum auctoritate Apostolica minimè collatorum ab eis auctoritate nostra curetis penitus amovere, ac dilecto filio Guillelmo Abbati Monasterii Cluniacensis prædicto ex parte nostra injungere ut illos, qui ex Prioratibus supradictis ad ipsius collationem spectare noscuntur, ejusdem ordinis Monachis conferat, faciendo reliquos ex Prioratibus ipsis per Abbates, et Priores, ad quos eorum collatio noscitur pertinere, conferri; illos autem Monachos, quibus iidem Abbates, et Prioratus ipsos duxerint conferendos, in corporalem possessionem eorum, et jurium, et pertinentiarum suorum auctoritate nostra inducere, ac inductos defendere studeatis, invocato ad hoc, si opus fuerit, auxilio Brachii sæcularis. Nonobstantibus supradictis, aut appellationibus super præmissis ab aliquibus ad Sedem Apostolicam interjectis, aut quibuscumque processibus, vel aliis, de quibus esset in præsentibus litteris qualiscumque mentio facienda, contradictores per censuram Ecclesiasticam appellatione postposita compescendo. Datum apud Vrbem-veterem X. Kal. Augusti, Pontificatus nostri anno IV.]