Dies tribulationis  angustiæ dies hæc, quia secundum Prophetam, Venerunt filij vsque ad partum,  virtus non est pariendi. Venerunt nuncij Sennacherib, blasphemantes Deum cœli: irruit Nabuchodonosor,  captiuauit populum Dei: nec defuit Dohec, qui extenderet manum in sacerdotes Domini. Lamentabilem historiam cogor retexere, quam præcordiorum dolore interrumpente, lachrymis velim nolim interfluentibus, vix, vt arbitror, potero explicare. Sed quia, proh dolor! hoc a martyrum temporibus tam inauditum scelus me vidisse contigit: silere cum maluissem, loqui inuitum oportuit. Regressi ab vberibus vocantis Ecclesiæ, a concilio pietatis vestræ, vt Grex Dominicus simpliciter ambulans, luporum morsus incurrimus:  nostris seculis insolita rabie dispersi, captiuati, vulnerati,  rebus omnibus pene expoliati sumus. Aderat in comitatu nostro non ignobilis, neque vltima pars ecclesiæ Dei, Archiepiscoporum, Episcoporum, Abbatum legio, Monachorum non paruus numerus, Archidiaconorū, nobilium clericorum,  religiosarum personarum populus. Horribile spectaculum, tantas, tamque necessarias Ecclesiæ Dei personas videre distrahi, dissipari, vulnerari, atque gladiis insequentibus vbi vbi per diuersa fugari. Episcoporū atque Abbatum plurimi ad proxima castra violenter abducti,  quidam eorum post verbera,  vulnera, barbarica immanitate incarcerati sunt. Inter quos Dominus Remensis, cui nec ætas, nec dignitas adesse potuerunt: post multas iniurias,  vulnera turri conclusus tenetur. Dominus Petragoricensis similia expertus est. Sed quid ego de singulis quasi solis loquor, cum Bituricensis  Senonensis suis pene omnibus amissis, vix ad pontem Tremulum tremuli  anheli peruenerint,  ibi cum Ebredunensi, Trecensi ictu hastæ de equo deiecto,  inde grauiter infirmato: cum Lemouicensi, Atrebatensi, Belicensi, Redonensi, atque aliis Episcopis: Abbatibus etiam Lemouicensi, Vizeliacensi, sancti Michaelis de Clusa, sancti Germani Parisiensis, Corbiensi, Nouiomensi, Burguliensi, sancti Sulpitij, sancti Remigij, Crassensi, sancti Ioannis de Prato, de monasterio Hender, Melundensi, Salmurensi:  aliis quamplurimis secundo carcere inclusi teneantur? Refertus est burgus ille,  constipatus multitudine sanctorum: quæ velut Hierusalem obsessa a Babyloniis, pedem vltra protendere non audet. Nulli tutus ingressus, omnibus negatur egressus. Nec multa spes in aliquo, nisi in illo qui educit vinctū de domo carceris:  in vobis, sanctissime Pater, qui eius vices in terra geritis. Clamat igitur ad vos sicut ad singulare præsidium, nobilis illa Ecclesiæ Dei portio:  sibi citissime subueniri, sicut filiis a patre precatur. Postulo  ego socius periculorum, per quem vobis ista scribi elegerunt: vt quia tanta pro Deo  vobis eos contigit pericula subire, festinet vestra pietas eorum cito periculis subuenire. Postulo, inquam, quia postulandum mihi est, ne sanctos socios, qui itineri nostro quadam charitatis confidentia adhæserant, contempsisse videar. Nam de meis iniuriis plura dicere supersedeo, qui dum cum Domino Vizeliacensi Abbate armatis hostibus pro pace sociorum obuius occurrissem, primo impetu mula nostra ictu lanceæ confossa, in partē cedere coacta est. Fratres nostri fugati, famuli capti: res pene omnes ablatæ. Ego ad proximam villam me conferens, tamdiu delitui, donec conductu hospitis nostri, ad pontem Tremulum, quo alij præcesserant, vespertinis horis  ipse perueni. Inde ergo cum sociis vocem querulæ lamentationis emittens, rogo pariter  consulo ne rem tantam paruipendendam putetis: si nomini Christi, si honori vestro, si vtilitati Ecclesiæ, aliquando consulendum esse iudicatis. Si enim hoc negligitur, quid curabitur? Si rigor iustitiæ, si seueritas Ecclesiæ in damnis publicis dormit: quando in priuatis euigilabit? Precatur nobiscum,  consulit sacer captiuitatis conuentus: vt non solum in actores nequitiæ huius, sed  in toto Lunensi episcopatu apostolicæ vindictæ mucro resplendeat: quatinus eo sublimiter renitente non solum prope positi, sed etiam in extremis Christianitatis finibus constituti terreantur. Lunensis Episcopus nobis in breui apparens, lunarem eclypsim nimis immature passus est: quem dum per totam dietam nobis lucere credidimus, vix per integram leugam socium habere potuimus. Longus fui, sed, vt audacter loquar, in tanta re longior esse debui. Iam si quid minus dictum est, sapientia vestra suppleat,  disponat.