Inter P. priorem et monachos de Karitate et Radulfum, abbatem et canonicos Sancti Satyri, talis est facta concordia, in presentia multorum ab utraque parte laudata: calumpniam quam faciebant monachi canonicis, supra novalibus de toto nemore ipsorum, quod Isla dicitur, que ipsi canonici fecerant propter usus pascuales et refugium, quod homines monachorum amiserant, penitus dimiserunt, salvis decimis illius terre que ad monachos jure parrochiali pertinent et consueto usuario in residuo nemoris donec nemus fuerit. Canonici vero clamorem illum quem adversus monachos faciebant, pro pratis que in communibus compascuis hominum monachorum et canonicorum monachi fecerant, omnino dimiserunt, eo pacto ut canonici in eisdem compascuis ipsis congruum visum fuerit, videlicet juxta prata monachorum vel juxta terram canonicorum, octo arpennos prati canonici sibi faciant. Deinceps vero nulli liceat, videlicet nec ipsis monachis, nec ipsis canonicis, de ipsis compascuis aliquid minuere vel in aliquos alios usus redigere. Item clamorem, quem de ecclesia de Meva canonici monachis faciebant, ex toto dimiserunt; monachi vero questionem quam de abbatia Sancti Satyri moverant, quamvis nulla esset, in perpetuum dimiserunt. Decimas vinearum suarum, quas monachi in parrochiis canonicorum habent, in ea videlicet de Monasterello et in ea de Talvenniaco, quarum monachi ex parte eas retinere consueverant, ammodo se ex integro, sicut alii parrochiani, se reddituros canonicis promiserunt, finitis utriusque partis omnibus querelis et controversiis. Concessum est autem ut hujus concordie carta ab utriusque ecclesie capitulis laudetur, et sub cyrographo partita ab utraque ecclesia, utrique ecclesie sigillo munita habeatur. Facta autem ut predictum est concordia ista, per manus venerabilium virorum Himari Tuschulani episcopi, G. videlicet Burdegalensis archiepiscopi et Gui Cenomanensis episcopi et R. Petragoricensis episcoporum et multorum aliorum sapientium et discretorum virorum.