AD EUMDEM JAM EPISCOPUM PRÆBET audaciam caritas, ut fiducialus loquar tibi. Cathedra, carissime, quam super sortitus es, hominem multorum expetit meritorum, quæ in te aut nulla, aut non quantum satis est, præcecisse dolemus. Siquidem et facta tua, et studia tua præterita in nullo prorsus visa sunt espiscopali convenire officio. Quid tamen ? Non potest Deus de lapide hoc suscitare filium Abrahæ ? Non potest facere Deus, ut quem praeire debuerant bona, vel subsequantur ? Quod utique et libentius accipimus, si contingat. Nescio enim quo pacto plus placebit subita HÆC MUTATIO DEXTERÆ EXCELSI, quam si vitæ prioris merita suffragarentur. Dicemus nempe quia a DOMINO FACTUM EST ISTUD, ET EST MIRABILE IN OCULIS NOSTRIS. Sic Paulus ex persecutore doctor gentium factus est, sic Matthæus de telonio vocatus, sic Ambrosius de palatio assumptus est, iste ad apiscopatum, ille de apostolatum. Sic alios quamplures novimus de vita et habitu sæculari utiliter exstitisse promotos. Denique, nonne multoties, ubi superbundaverunt delicta, videtur superbundare et gratia ? Et tu igitur, carissime, his atque hujusmodi animatus exemplis, PRÆCINGE SICUT VIR LUMBOS TUOS, bonas facito deinceps vias tuas et studia tua, quatenus novisima tua antiqua sopiant, et delicta iuventutis tuæ deleat vespertina correctio. Paulum imitari curato in honorificando ministerium tuum. Honorificabis autem gravitate morum, maturitate consiliorum, actuum honestate. Hæc sunt quæ officium episcopale maxime nobiliant et ornant. OMNIA FAC CUM CONSILIO, nec tamen omnium aut quorumcumque, sed tantum bonorum. Bonos in consilio, bonos in obsequio, bonos habeas contubernales, qui vitæ et honestatis tuæ et custodes sint, et testes. In hoc enim te bonum probabis, si testimonium a bonis habueris. Sint pietati vestræ commendati pauperes fratres nostri, qui circa vos sunt Alpenses, illi de Bonomonte, et illi de Altacumba. In his experiemur quanta vobis de nobis cura sit.