Callistus Episcopus servus servorum Dei, ad futuram Rei memoriam. Inter curas multiplices, quibus occurrentium rerum negotiorumque varietatibus obsidemur, illam libenter amplectimur, per quam regularis ordinis loca, prout congruere conspicimus, in spiritualibus et temporalibus prosperitatis optatæ dirigantur eventu. Unde efficacis ad id sollicitudinis studium adiicere cupimus ne religiosæ personæ Ordinis et loca ipsa Apostolicæ providentiæ quod absit destituta consilio periculosæ deformationis attingant opprobrium; sed labente cursu temporis eis acquisito statu prospero continuum dante domino suscipiant incrementum ea, qua propterea, processerunt, ut firma perpetuo et illibata persistant libenter Apostolico munimine roborando. Dudum siquidem felicis recordationis Nicolaus Papa IV. prædecessor noster cupiens indemnitati et integritati Monasterii et Ordinis Cluniacensis providere, per suas litteras statuit et ordinavit, Ut Capitulum generale Ordinis Cluniacensis singulis annis in dicto Monasterio Cluniacensi pro excessuum correctione et deformatorum reformatione celebraretur, in quo Abbates et Priores dicti Ordinis Professores tenerentur interesse; in ipsoque Capitulo generali quindecim ex Abbatibus et Prioribus præfati Ordinis auctoritate Apostolica præsiderent, qui eadem auctoritate possent statuta et diffinitiones facere, ac alias pro reformatione præfati Ordinis mulctas et pœnas imponere, aliasque facere prout in eisdem litteris, quarum tenores præsentibus pro expressis haberi volumus, plenius continetur. Cum autem, sicut ad nostrum pervenit auditum, licet idem Nicolaus in præfatis litteris in non venientes ad idem Capitulum, et legitimè se non excusantes excommunicationis sententiam protulerit. Nihilominus sententia ipsa à pluribus modicum formidabatur: Unde præfati Diffinitores ultra sententiam excommunicationis prædictam voluerunt et statuerunt auctoritate Apostolica quod antequam venientes ad Capitulum hujusmodi cessante eorum legitima excusatione seu impedimento absolverentur, illam pecuniæ summam, quam eundo, redeundo et stando expendissent, si venissent Abbati Cluniacensi persolvere debeant per ipsum Abbatem in reformationem et utilitatem omnium fratrum Capituli generalis prout necesse fuerit convertendam, et ultra per unum mensem suis sumptibus in claustro Cluniacensi in observantia regulari remanere. Quare pro parte dictorum Abbatis et conventus asserentium et propter guerras et alia temporum incommoda, quæ à triginta vel quadraginta annis circa in Regno Franciæ viguerunt, plures de dictis Abbatibus et Prioribus ad Capitula generalia dicti Ordinis more solito, prout tenebantur, venire securè asserebant nequiverunt, et propterea contra ipsos seu aliquem ipsorum non fuerit processum, præfatæque constitutiones sub tali quali dissimulatione huc usque transierunt, in ipsius Monasterii Cluniacensis et aliorum locorum dicti Ordinis permaximum præjudicium et gravamen, et Christiani populi scandalum et Ordinis Monastici hujusmodi non modicam desolationem. Nobis fuit humiliter supplicatum ut statuta per dictum Nicolaum IV. et Benedictum III. ac Diffinitores prædictos facta confirmare, ac aliàs in præmissis opportunè providere de benignitate Apostolica dignaremur. Nos igitur ad quos pertinet super iis adhibere vigilantiæ nostræ curas hujusmodi supplicationibus inclinati, statuta prædicta per Nicolaum IV. et Benedictum III. prædecessores nostros, ac tunc Diffinitores prædicti Ordinis Cluniacensis, ut præmittitur, facta contra Monachos ipsius Ordinis non venientes ad Capitula generalia, et se legitimè non excusantes auctoritate Apostolica tenore præsentium, ex certa scientia confirmamus et approbamus, ac præsentis scripti patrocinio communimus. Supplentes omnes defectus, si qui intervenerint, in eisdem: mulctas verò et pœnas prædictas ad omnes et singulos alios Monachos Ordinis sancti Benedicti, qui beneficia præfati Ordinis Cluniacensis ad præsens obtinent, et pro tempore obtinebunt, etiam si Sedis Apostolicæ capellani honoris sint aut exempti vel Privilegiati quomodocumque, dummodo in Romana Curia residentes non fuerint, auctoritate, scientia et tenore similibus ampliamus et extendimus, talesque Monachos Commendatarios ad Capitula generalia hujusmodi venire decernimus. Itaque Abbas Cluniacensis pro tempore et dicti Capituli generalis Diffinitores, qui sunt et pro tempore erunt, auctoritate Apostolica deputati in tales Monachos commendatarios, qui sunt Ordinis sancti Benedicti, procedere ipsosque et eorum quemlibet juxta statuta regularia dicti Ordinis Cluniacensis et sanctiones Canonicas punire et corrigere, et hujusmodi Commendis, si eorum damnabilis et inhonesta vita ac demerita exegerint privare; necnon contra illos procedere in omnibus et per omnia possint et valeant, perinde ac si veri ipsorum Prioratuum Priores, et aliarum administrationum administratores, et Ordinem ipsum expressè professi existerent. Itaque Prior Major vel Claustralis Cluniacensis, qui fuerit pro tempore, præfatos Priores administratores et Commendatarios Monachos Ordinis sancti Benedicti non venientes ad Capitula prædicta, ut est dictum, aut aliàs, legitimè se non excusantes, dissoluto ipso generali Capitulo, per sequestrationem fructuum suorum, Beneficiorum, et censuram Ecclesiasticam, ad solvendum ipsi Abbati summam pecuniæ prædictam, et ad standum per mensem in eodem Claustro Cluniacensi auctoritate Apostolica efficaciter compellere possint et valeant, eadem auctoritate concedimus et simili scientia indulgemus: Apostolicis et Synodalibus constitutionibus Monasteriorum et Ordinum quorumcumque consuetudinibus et statutis juramento, confirmatione Apostolica seu quacumque alia roboratis indultis et privilegiis quibuscumque locis, Ordinibus et personis sub quacumque verborum forma concessis aut forsan imposterum concedendis, etiamsi de illis specialis et expressa ac de verbo ad verbum in nostris litteris mentio facienda, quorum tenores, ac si præsentibus de verbo ad verbum insererentur, haberi volumus pro sufficienter expressis, cæterisque contrariis quibuscumque aut si Monachis quibusvis aliis communiter vel divisim ab Apostolica sit Sede indultum, quod interdici, suspendi vel excommunicari, aut pecuniaria vel alia quavis pœna mulctari non possint per litteras Apostolicas non facientes plenam et expressam ac de verbo ad verbum de indulto hujusmodi mentionem et quibuslibet aliis privilegiis, indulgentiis et litteris Apostolicis generalibus vel specialibus, quorumcumque tenorum existant, per quæ præsentibus non expressa vel totaliter non inserta Abbatis et Diffinitorum prædictorum jurisdictio valeat quomodolibet impediri, et quæ quo ad præmissa Monachis prædictis vel quibusvis aliis nolumus aliquatenùs suffragari. Nulli ergo omninò hominum liceat hanc paginam nostræ confirmationis, approbationis, communionis, supplementi, ampliationis, extensionis, constitutionis, concessionis, et voluntatis infringere, vel ei ausu temerario contraire: si quis autem hoc attentare præsumserit indignationem omnipotentis Dei et Beatorum Petri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Romæ apud S. Petrum anno incarnationis dominieæ millesimo quadringentesimo quinquagesimo quinto. Idibus Martii. Pontificatus nostri anno primo.