In nomine sancte et individue Trinitatis, Patris et Filii et Spiritus sancti, amen. Primo patre nostro prevaricante, omnes prevaricatores cum eo effecti sumus, quia omnes in eo quamvis non personaliter, tamen materialiter eramus: ideo a totius beatudinis sublimitate, in omnimode infelicitatis abissum eo detruso, et nos omnes justo Dei judicio detrusi sumus. Hinc est enim quod interior et exterior homo noster, tot et tam noscivis subjacet passionibus, quod caro nostra tot et tam asperrimis afficitur adversitatibus, quod etiam spiritus noster a carne sibi unita, tot et tam graves assultus quotidie patitur, ut vix ei resistere possit, et multoties a carne superatur. Huic tam multiplici infirmitati nostre condolens misericors Dominus, ne sua periret factura, misit filium suum ad terras, ut formam servi susciperet, et usque ad mortem ei obediens esset, per cujus humilitatem superbia nostra periret, et per cujus resurrectionem fidelis quisque a morte peccatorum resurgeret, et per cujus preceptorum observationem tandem ad statum primum remearet. Qui etiam cum preceptis vitæ nobis temporalium bonorum largitatem prebuit, et quodidie prebet, ut hæc observando, et horum superflua pauperibus erogando, per bona momentanea adquiramus nobis eterna. Quod totum, Dei gratia, non negligenter attenderunt Ugo de Merlenniaco, et sorores, et nepotes, et neptes sue, cum maritis suis, et Rainaldus de Molismo, et Odo Paganus, et Wido et Ugo de Curtiruno, et uxor ejus Gersennis cum sorore sua Cacenniacensi, et liberis ejus, et Odo de Furviaco, et Odo filius Engelbaudi cum uxoribus suis; recolentes enim puro et sincero rationis oculo se nudos ab utero matris esse egressos, et de hoc mundo miserabile exilium, nisi bene egerint, exituros, si vero in bono perseveraverint, in patriam celestem redituros, memores etiam dominici precepti quo dicitur: Date et dabitur vobis, elegerunt hoc sibi utilissimum esse ut de mammona iniquitatis amicos sibi facerent, qui in eterna tabernacula eos quandoque recipient. Dederunt igitur isti prenominati, et ut breviter concludam, omnes qui quidquam Alodii ad Molismum attinentis habebant, illud Molismense Alodium, beate Marie et fratribus ejus in loco illo servituris, totum ita liberum et ab omnium aliorum dominio solutum, ut ipsi obtinebant et justicias et omnes redditus ejus, et omnia consuetudinaria jura, et quidquid ad illud allodium attinebat ubicumque esset, sive in campis, sive in pratis, sive in nemoribus, sive in aquis, sive in molendinis, nihil sibi vel alicui alii ex eo et ex pertinentibus ad illud retinentes, nisi hoc decimationis quod quisque eorum accipiebat ab Ecclesia Poliacensi, cujus etiam decimationis partes suas concesserunt beate Marie et servitoribus suis Rainardus de Molismo, et Odo, filius Engebaldi. annuente uxore sua Saria. Retinuerunt etiam sibi servos suos et mansos suos proprios, mansos enim beate Marie, quos quasi proprios prius habuerant, dimiserunt ei et Monachis ei servituris, nullusque eorum aliud aliquid excepit, excepta Gersenni et sorore sua que, plusquam alii, servis suis usuarium, nemoris et aque tantummodo, nihilque aliud ex attinentibus toti Molismensi allodio sibi retinuerunt. Facta autem hac largitione, cui nemo rationabiliter contradixit, persuaserunt fratribus ipsi, ut litterarum testimonia eam largitionem confirmarent. Cui testes Accardus, miles Castellionensis, et Tescelinus Rufus, et Hugo Ecclesionensis, et Umbertus, filius Waselini, et Burdinus, et frater ejus Wido de Larriaco, et Hugo de Sperniaco, et Rainerius de Monteforti, et Wallandus, et Bernardus cum multis aliis interfuerunt. Facta sunt hæc Philippo Rege Francorum regnante, Roberto vero Ducatui Burgundie presidente, Rainardo autem Diocesim Lingonensem gubernante.