Anno M XXV Dominice incarnationis, convenerunt apud Ansam in ecclesia Sancti Romani, causa consilii, archiepiscopi cum pluribus episcopis, scilicet Burchardus Lugdunensis archiepiscopus noster, Burchardus archiepiscopus Viennensis, Amiso archiepiscopus Tarentasiensis, Helminus episcopus Eduensis, Gauslenus episcopus Matiscensis, Gaufredus episcopus Cabilonensis, Hugo comes episcopus Autissiodorensis, Guigo episcopus Valentinensis, Humbertus episcopus Gratianopolitensis, Anbaldus episcopus Uceciensis, Anselmus episcopus Augustensis et Urardus episcopus Maurianensis. Cum igitur multa de ecclesiasticis causis et de communi populi utilitate ibidem tractarent, surgens supradictus Gauslenus episcopus in medio proclamavit se de Burchardo predicto Viennensi archiepiscopo qui, sine licentia et assensu suo, contra canonum instituta, ordinationes de monachis fecerat in episcopatu suo, scilicet in Cluniacensi cenobio. Ad que idem archiepiscopus respondens domnum Odilonem abbatem, qui presens aderat, illarum ordinationum tractus adduxit auctorem in defensorem. Surgens itaque domnus Odilo cum suis monachis, ostendit privilegium quod habebant a Romana ecclesia, quod eis talem libertatem tribuebat ut non ulli, in cujus territorio degebant, nec alicui aliquatenus subjacerent episcopo, sed quemcumque vellent adirent, vel de qualibet regione adducerent episcopum qui faceret ordinationes vel consecrationes in eorum monasterio. Relegentes ergo sancti Calcedonensis et plurimorum anteriorum conciliorum sententias quibus precipitur qualiter per unamquamque regionem abbates et monachi proprio debeant episcopo subjici, et ne episcopus in parrochia alterius audeat ordinationes vel consecrationes absque licentia ipsius episcopi facere, decreverunt cartam non esse ratam que canonicis non solum non concordaret sed etiam contra iret sententiis, adjudicaverunt quoque domnum abbatem non posse existere archiepiscopo legitimum auctorem canonice defensionis. Unde predictus archiepiscopus, ratione convictus, petens veniam a Gausleno episcopo, loco satisfactionis, firmavit ei per quales ipse voluit fidejussores ut unoquoque anno quamdiu ambo viverent, tempore Quadragesime, sufficientiam olei de olivis, ad conficiendum Chrisma, ipsi persolveret, id et sine negligentia fecerit quamdiu uterque vixerit.