VRBANVS Episcopus seruus seruorum Dei, HUGONI sanctissimo Abbati Cluniacensi, eiusque successoribus in perpetuum. Cum omnibus sanctę filiis Ecclesię ex Sedis Apostolicæ auctoritate,  beniuolentia debitores existimus; venerabilibus tamen personis atq. locis, maxime quæ Apostolicæ Sedi semper specialius adhæserunt ac deuotius, quæq. ampliori Religionis gloria eminent, propensiori nos cōuenit caritatis studio imminere. Tibi ergo, sanctissime, reuerentissime, ac dilectissime frater, tam ex antiquæ sedis Apostolicæ familiaritate, quam ex nobilissima tuæ tuique Cœnobij religionis reuerentia, singularis a nobis debetur prærogatiua dilectionis. Est præterea quod nos tibi non minus, tuoque Monasterio faciat debitores, quoniam per te Monasticæ Religionis rudimenta suscepi. In tuo Cœnobio per secundam sancti Spiritus gratiam sum renatus, cui hactenus impensiori gratia Romana Ecclesia dilectionis ac protectionis curam impendisse dignoscitur. Quicquid igitur libertatis, quicquid immunitatis, quicquid auctoritatis tibi, tuisque successoribus, tuoque Cœnobio, per antecessorum nostrorum priuilegia concessum fuisse constat, nos quoque huius nostri decreti pagina conferimus, tradimus, confirmamus. Hoc insuper adiicientes, vt Monasterium sanctę Marię de Charitate, Monasterium S. Martini de Campis apud Parisios, Monasterium sancti Dionisij apud Nungentum, S. Mariæ de Nazara, S. Geruasij de Exis, S. Mariæ de Arulis, S. Petri de Campo-rotundo, S. Genesij in Elnensi Episcopatu, S. Pauli in Valle olei, S. Mariæ de Cubaria, S. Mariæ de Salella, S. Mariæ de Tolosa, S. Trinitatis in Marciniaco, quod tu in alodio proprio ædificasti, numquam tuo, tuorumque successorum regimini ordinatione subtrahatur. Cætera vero omnia quæ antecessores nostri vestro Monasterio priuilegia tradiderunt, nos quoque contradimus atque firmamus. Moisiacense sane Cœnobium, in ea, qua nunc est, in posterum libertate permaneat, nisi sorte Episcopus admiserit, propter quod eius debeat ditione priuari. Quicumque autem melioris vitæ appetitu, vestrum voluerit aduenire Cœnobium, libera tibi, tuisque successoribus facultas maneat, secundum tenorem Regulæ S. Patris nostri Benedicti eos suscipere. Præterea decernimus atque stabilimus, ne quis vltra legatus Romani Antistitis vices in vestris partibus agens, absque ipsius licentia vel præceptione, buccam in vos, aut vestra Monasteria audeat aperire, vel nisi ad idipsum specialiter dirigatur. Episcopis vero, in quorum diocesibus vestræ sunt facultates, omnino non liceat de vestris Monachis aut Monasteriis iudicare. Saluo canonico illo iure, quod in eis hactenus habuerunt. Si quid autem causæ in eos habuerint, te, tuosue successores appellent. Quod si per vos lis nequiuerit definiri, ad Sedem Apostolicam referatur, eius solius, vel Legati eius iudicio definiendum. Tibi plane peculiari deuotione concedimus, vt in processionum Missarumque solemnibus mitra vtaris Episcopali. In præcipuis vero festiuitatibus, id est in quinque, quas præcipuas habetis,  in Theophania,  in Ascensione, necnon  in dedicatione vestræ Ecclesiæ, dalmaticam, chyrothecas,  sandalia induaris. Et hoc ad tuæ religionis euidentiam atque ostensionem nostræ peculiaris dilectionis, quam ex Sede Apostolica magis meritis exigentibus promereris. Tuam de cætero condecet sanctitatem, quemadmodum ab Romana Ecclesia specialius honoratur, ita eiusdem Ecclesiæ seruitiis  vtilitatibus singulariter insudare, quatinus  hactenus vobis ab eadem Ecclesia concessa stabili tenore permaneant,  dignius vestrum sit Cœnobium in futuro maioris præmia gloriæ adipisci. [Monogramme] Datum Romæ per manus Ioannis Diaconi sanctæ Romanæ Ecclesiæ, prosignatoris Domni VRBANI II. Papæ. Kal. Nouemb. Indict. XI. Anno Dominicæ Incarn. M. LXXXVIII. Pontificatus vero eiusdē domni Vrbani Papæ primo.