Qvædam incēdiosa pestis per multa terrarum loca excreuerat, quæ multorum corpora exanimata reddiderat. Huius tremendæ afflictionis horrore, quidam homo afficiebatur a pedum parte. Qui dies  noctes deducens cum gemitibus  lachrymis, veteranam barbam,  cigneum caput detrahebat manibus. Nec edebat cum requie panem, nec poterat donare corpori vllam pausationem. Hoc tale quasi infernale cruciatum, non solum ab illo vno, sed etiam a pluribus extinxit sancti Maioli meritum. Hic ad expetendam eiusdem sancti misericordiam vouit,  non remansit frustratus prece, quia in sancto Maiolo magnus inueniebatur fons misericordiæ. Extinctum est ab eo ipsius meritis insernale detrimētum corporis, nec amplius depastus est ignis vestigia pauperis. Stillicidium misericordiæ ad hoc propellendum incendium, hic adinuenit,  dum in se factam misericordiam aliis indicat, ad eundem sanctum Dei venire multos confortat.