[Nicolaus Episcopus servus servorum Dei, dilecto filio Yvoni Abbati Clun. salutem et Apostolicam benedictionem. In decentiam et ornatum redundat totius corporis, cum ipsius à capite membra non discrepant, sed veluti subjecta obediunt Capiti, eidémque obsequentia ad ejus nutum faciunt universa. Cum igitur à tempore cujus non extat memoria in Cluniacensi Ordine pacificè fuerint, ex quo multum floruisse dignoscitur, observatum ut Priores Monachi ejusdem Ordinis ubilibet commorantes, ac loca eorum, quæ Monasterio et Abbati Clun. noscuntur fuisse concessa, subjecta sint Abbati Cluniacensi in spiritualibus et temporalibus pleno jure, ac iidem Priores et Monachi soli Abbati Clun. professionem faciant, promittantque usque ad mortem ipsi Abbati, quoties novus instituitur; obedientiam manualem, et benedictionem recipiant ab eodem, et reddant ad mandatum ipsius Abbatis de singulis, quæ ad administrationem spiritualium vel temporalium pertinent, rationem; ac Abbas Cluniacensis, qui pro tempore fuerit, liberam institutionem et destitutionem habeat in eosdem: super quibus omnibus hactenus nulla, sicut in nostra præsentia pro parte tua propositum extitit, quæstio mota fuit; sed tu, et prædecessores tui fuistis liberè ac pacificè in possessione, vel quasi omnium prædictorum. Nos attendentes quod hæc omnia reddunt eumdem Ordinem celebrem et insignem, cum populus sub uno Rectore prosperari consueverit, et cadere sub diversis; ea omnia ad instar felicis Recordationis Innocentii, et Clementis IV. prædecessorum nostrorum Romanorum Pontificum approbantes, ipsa, prout rationabiliter facta sunt, et hactenus pacificè observata sunt, auctoritate Apostolica confirmamus, et præsentis scripti patrocinio communimus districtius inhibentes ne quis contra ipsa, quæ firmiter in perpetuum observari volumus, quicquam facere, vel attentare præsumat. Quod si aliquis de ipso Ordine contra fecerit, vel super electione facienda in Prioratibus ejusdem Ordinis, aut Confirmatione ipsius à Sede Apostolica litteras impetrarit, nisi litteræ ipsæ plenam de prædictis mentionem fecerit, nullius penitus sint momenti, et aliàs ipse de dicto Ordine, qui contra prædicta venire tentaverit, secundum discretionem Abbatis animadversione debita puniatur. Nulli ergo, etc. Datum Romæ, apud sanctum Petrum X. Kalendas Februarii, Pontificatus nostri anno II.]