Pater quod genus humanum ad finem semper defluat, cum profecto honor et potentia hominis labatur, decorque juventutis cito marcens evanescat. Quapropter necesse est, ut homo elemosynarum remedia quærat, quoniam elemosyna faciem Domini placat, et misericordiam impetrat. Ne vero dona fidelium oblivioni tradantur, litteris ea intimare debemus. Igitur tempore quo a Domno Wilenco Lingonensi Episcopo Ecclesia sancti Martini sancto Petro Besuensi data est, Presbyteratum etiam Ecclesiæ de Donna Petra idem Episcopus nobis concesserat; sed hunc Humbertus de Lissey, et filii ejus, qui tunc in eorum dominio erat, calumpniabantur, vique illum retinebant. Theoderico autem filio prædicti Humberti vita decedente, fratres ipsius Teoderici, Wido scilicet cum tribus aliis, patre eorum laudante, ipsum Presbyteratum, et atrium Ecclesiæ sancto Petro Besuensi libere tradiderunt, justicias tantum atrii retinentes. Ita sane ut si homo sancti Petri in eodem atrio aliquod forfactum fecerit, clamatio ad Abbatem Besuensem fiat, rectumque faciens non amplius, quam quod vivens lex ejus fuerit, solvat. § Dederunt etiam quattuor falces prati in suo broulo sancti Sequani, et hominem Albricum nomine cum uxore et filiis, suisque tenimentis, sororemque ejus uxorem cujusdam Elluini. Addiderunt et terciam partem terciarum de Blaniaco, et alodum, et omnia, quæ illic habebant excepto manso cujusdam Walterii, cum appendiciis suis. Hanc ergo elemosynam fratres supradicti defuncti Wido, et Humbertus pro remedio animæ ejus S. Petro et Besuensi Ecclesiæ per impositionem libri super altare confirmaverunt, testibus coram adstantibus, quos hic assignabimus. Sig. Gerardi Abb. Sig. Rodulfi Prioris, Heinrici, Alberti, Ricardi, Ansirici, Bartholomæi, Ricardi. De Militibus, Sig. Hugonis Bellimontis, et filiorum ejus Hugonis, et Joffredi, Ottonis de Miribel, Hugonis Asperimontis, Euvini de Aces, Milonis de Poiens, Haimonis Columbæ, Urrici de Renavis, et filii ejus Milonis.