Considerans ego Lingonensium Bruno Episcopus oficii mei negligentiam in dampnationem animæ meæ cedere, juxta sensus mei modum elaboravi Ecclesiis Dei provisores efficere, qui in eis talentum verbi Dei disseminantes, mecum pariter de eo, ipsi Domino Jhesu Christo lucrum reportantes, æternæ vitæ remuneratione ditarentur. § Volui igitur Ecclesiæ Besuensi Domnum Guillelmum virum Religiosissimum Abbatem præesse, qui dum in ea cuncta regulariter, ac religiose disponeret, intelligens propria in quibusdam non satis sufficere, quæsivit ab Ecclesia Lingonensi, Ecclesiæ Besuensi aliquid ad luminarii opus conferri. Cognoscens itaque peticioni viri Dei non esse contradicendum, cum consilio tocius Capituli Lingonensis statui, ut de Ecclesiis a sex leugis vel infra a Besua, tempore Rogationum, omnes tam viri, quam mulieres cum oblationibus ad Sanctorum Apostolorum Petri et Pauli limina conveniant. Illud quoque non ociose mecum reputans, quia cum tempore eodem Lingonas venire deberent, alii longitudine viæ, alii inbecillitate corporis, seu aliquibus aliis occasionibus retardati, pabulo divini verbi, et peccatorum remissione, quam ibi deberent accipere, frustrabantur. Veniant igitur illo tempore statuto, et de peccatis suis veniam postulantes ab eis, quorum linguæ claves cœli factæ sunt, a Monachis illic Deo servientibus de salute animarum suarum ammoniti, facta absolutione, et data benedictione, læti revertantur in pace. Quicumque vero huic nostræ institutioni contraire præsumpserit, Dei Omnipotentis auctoritate, et eorum qui quæ ligaverint in terra, erunt ligata et in cœlo, atque omnium sanctorum anatematizentur, et excommunicentur. Amen. § Et ut hoc per sæcula inconvulsum permaneat, manu nostra subter firmavimus, et ut a pluribus firmaretur, rogavimus. Signum Brunonis Episcopi. Sig. Willelmi Abbatis. Sig. Lamberti Præpositi. Sig. Beraldi Archid. Sig. Teudrici. Archid. Sig. Brunonis Archid. Sig. Teudonis Archiclavi. Sig. Widonis Archid. Sig. Amelii. Sig. Widonis Presb. Sig. Beraldi Ypodiaconi. Sig. Nivardi. Sig. Gocelmi, et aliorum multorum. Ego Airardus Cancellarius scripsi, et cum cæteris laudator, et roborator extiti. Acta sunt hæc anno ab Incar. Dom. MVIII, Indict. VI, Epacta XI, concurrente IIII. Regnante Roberto Rege, et Domno Brunone sedem Lingonicam tenente. § Benivolentiam Domni Brunonis Episcopi atque devotionem erga hunc locum, noticiæ futurorum commendare volumus, nobis, hodieque, et posteris nostris, quamdiu sæculum durabit, profuturam. § Est Ecclesia non multum distans ab hoc Besuensi loco in honore sancti Leodegarii dedicata, largissimis prædiis et latifundiis a Regibus, et Ducibus, et Comitibus dotata. Cujus loci Monachi non minimas injurias, et importunitates huic loco inferebant, terras nostras occupantes, injustas consuetudines in ipsis terris imponentes. Et quoniam possessiones nostræ intra possessiones eorum contiguæ erant, justo latius manus extendentes, ut pote terrenorum principum quamvis injusto auxilio confisi, quacumque poterant de nostris rebus locum suum ampliabant. § Est villa, quæ dicitur Cusiriacus in parrechia nostra ejus villæ qui dicitur Belenava, ubi cum Monachi S. Leodegarii Ecclesiam et novam parrechiam construere voluissent: audiens hoc Domnus Bruno Episcopus, excommunicavit, et anathematizavit eos, qui ibi Ecclesiam construerent, et qui divinum officium ibi celebrarent. Considerans tamen quoniam parrechialis Ecclesia, Belenava scilicet, nimis longe aberat; ut bonus pastor animarum curæ prospiciens, neve longinquitate viæ, aut negligentia Sacerdotis, aut ignorantia plebis, animæ divini verbi pabulo fraudarentur, statuit ut ad villam, Besuunculam nomine, quia prope erat, ad Missas, et Christianitatis officium convenirent: eo vero tenore, ut quia dignus est operarius mercede sua, medietatem eorum, quæ ad Presbiteratum pertinerent, illi Ecclesiæ condonarent. § Item in villa quæ dicitur Anblins, quoniam ipsi in aqua partem nobiscum habebant, cœperunt calumpniari, et si quid vellemus ædificare, ipsi quantum poterant impediebant. Accessit Pater Bruno Episcopus, et ipse in medio aquæ sudem acutam infixit, quæ hodieque ibi manet, ut monachi sancti Leodegarii medietatem aquæ usque ad palum haberent, et alia medietas usque ad palum nobis in pace remaneret. § In villa nostra, quæ Trecasas dicitur, voluerunt aliquando corvatam consuetudinaliter facere. Cum vero non fuisset alius, qui resisteret, quidam rusticus zelo justiciæ et fidei accensus, accessit ubi boves juncti fuerant, et juncturas super capita eorum, quas rustici convinculas appellant, omnes truncavit. Tamen timens ne pro hoc facto, quamvis injuste ei malum inferretur, aufugit. Iterum Bruno Episcopus noster, et nomine et re, cum hoc audisset, non piguit ad locum accedere, et prius quam de hac re incœpisset disserere, rusticum illum qui timore delituerat, nec audebat redire, demandans: Ubi est, inquit, filius meus, qui hoc fecit, et ita viriliter loco mei egit? Qui cum venisset ante eum: Tu es, inquit, filius sancti Petri, et meus: ne paveas pro certo habens, quia qui te odit, me odit. Securus esto; nam qui te lædet, mecum quoque dividet illud. His dictis, cum per indigenas loci, et antiquos, quibus noticia, et memoria præteritorum fuerat, comprobatum fuisset, nullo modo Monachos illos consuetudinem illam quam reclamabant, in nostram villam habere, Domnus Episcopus remeavit ad sua.