Indica mihi quem diligit anima. Quando veniam  apparebo ante faciem tuam: quando videbo te, quando consolaberis meę Consolaberis inquam, quia consolatio abscondita est ab oculis meis, donec videam  desideratam  desiderandam præsentiam tuam:  tristis est anima mea vsque ad te. Minime quidem deserit me quocunque iero dulcissima tui memoria: sed quanto memoria dulcior, tanto absentia molestior est. Absit autem vt me consoletur illa verisimilis, sed non vera sententia. Præsentiores, inquit, sunt qui se animis, quam qui oculis intuentur,  plus est corde connecti, quam corpore. Quasi vero conspectus  conuersatio non habeant aliquid viuæ voluptatis, quæ non potest absentibus prouenire. Sed hæc sicut arbitror, ex ratione, non ex affectione loquutus est ille Romanæ eloquentiæ splendor, cum quo eloquentia nata est,  educta in lucem. Tullius hic est, de quo  dictū est: quia quæ studio informauerat, actu vrgebat, arte exequebatur, pectus in linguam facillima transferens facultate. Quid facio? Euagatus sum a negocio meo, nec digressio, sed transgressio est quod feci. Quis mihi recompensabit, quod non vidi pariter duo illa magna luminaria,  in firmamento cœli, videlicet loco illo quem elegit Dominus ex omnibus locis terrarum, vt esset nomen suum ibi? Irascor occupationibus meis, quibus factum est, non vt non vellem, sed vt non possem,  etiam vt nescirem. In causa fuit causa fratris tui, Domini mei Vizeliacensis Abbatis, ad quam ex præcepto tuo oportuit me pugnare ad bestias, vt non præualeret homo. Additus est, iuxta Prophetam, annus ad annum, euolutæ sunt sollemnitates,  dies pro anno datus est mihi: ex quo non vidi non dicam Dominum, sed dilectū. Cedit quippe fastus, cum accedit affectus:  personalis reuerentia deperit, cum cœperit familiaris amicitia perorare. Honoret sane, qui horret, qui stupet, qui metuit, qui miratur: vacant hæc omnia penes amantem. De te autem iam mihi pridem persuasum est hoc, cuius altitudo adæquata est, cuius singularitas adsociata est: ita vt exemplo esse possit  his qui fuerant in exemplo. Cuius autem culpa est, quod tamdiu fraudatus sum desiderio meo? Mea non est, tam propter infirmitatem, quam propter occupationem, quæ mihi a te fuit iniuncta. Nunquid tua? Absit. Duplici enim Epistola  prouocasti me  euocasti: scribens Patri meo in hæc verba. Mitte mihi Nicolaum tuum, in quo tuus, vt mihi videtur ex parte,  meus ex toto spiritus requiescit. O vocem amoris, vocem, cui vicem ego rependere non possum omnibus diebus vitæ meæ. Si inueni gratiam in oculis tuis, si te tangit aliqua recordatio Nicolai tui, scribe Patri meo per nuncium tuum,  Priori nostro,  Gaucherio tuo (horum enim omnium negociis intricatus  implicatus sum:) vt in sancto Pascha mittant me ad te, ita vt nouerim virtutem de stylo, immo stylum de virtute exisse: quia desiderio desideraui hoc Pascha manducare tecum, amantissime Pater. Ita autem fiat, vt aliquot diebus liceat mihi commorari tecum:  si non satiari, saltem refocillari præsentia tua. Confiteor enim,  si necesse est, profiteor: quia pene nihil aliud libet, dum non præsto est quod multum libet. Rescriptum autem literarum illarum, quas mittes, mitte mihi secreto:  tunc si potero perferam ad te Alexandrum magnum, referam Augustinum tuum,  quæcunque bona manus mea poterit inuenire. Nunc appareat totum illud gratiæ, quod habeo in oculis tuis. Sanctissimæ animæ tuæ commendo me quia tuus fui, tuus sum, tuus ero quandiu fuero, in visceribus Iesu Christi. Per præsentium latorem communica mihi de verbis illis cœlestibus  dulcibus, vt interim speculum videam, donec videam vultum. Si in pascha non potest euenire quod mando, saltem post Pascha. Scio ego quod Dominus Abbas dixit tibi ne mandares me sine necessitate, sicut  mihi dixit: sed necessitas est,  summa necessitas te videre, quamuis in multis occupatus sim. Quid plura? Præcipe vt veniam.