[Alexander Episcopus servus servorum Dei, dilectis filiis Abbati et conventui Clun. salutem et Apostolicam benedictionem. Religionis vestræ, in qua de die in diem laudabiliter Domino cooperante proficitis, meretur honestas ut vestris petitionibus à Sede Apostolicæ favorabiliter annuatur et illis præcipuè, quæ sic pulsant cum moderamine animum præminentis, quod intra exauditionis januam merentur admitti. Vestra sanè petitio nobis exhibita continebat, quod cum Monasterium vestrum, quod ejusdem Sedis specialiter juris existit, à primo suæ fundationis exordio usque ad moderna tempora multis et diversis Romanorum Pontificum Privilegiis et indulgentiis sit munitum, et donatum libertatibus ab eisdem: nonnulli Archiepiscopi, et Episcopi, ac Officiales eorum, aliique Ecclesiarum Prælati non attendentes quod nobis principaliter injuriari probantur, qui Privilegia Sedis Apostolicæ vel irreverenter impugnant, vel superficialiter eorum verba tenentes, contra ipsorum gestiunt intellectum venire, et Privilegiatos Privilegiorum commodis privare conantur; contra eadem Privilegia et indulgentias ad Synodos et Conventus Forenses vos ire compellunt ad Domos vestras causa Ordines celebrandi, causas tractandi, aliquos conventus publicos evocandi, et Missas celebrandi interdum accedunt ab Abbate vel Priore vestri monasterii nullatenus invitati: à fratribus etiam Cluniacensis Ordinis obedientiam et reverentiam exigere vel extorquere, ac in ipsos ubilibet commorantes jurisdictionem exercere, Interdicti et Excommunicationis sententias proferre, in Prioratibus et cellis ejusdem Ordinis, qui nunc sine Abbate Cluniacensi Monasterio sunt subjecti, Abbates ordinare; infra Parrochias locorum eidem Monasterio subditorum absque Cluniacensis Abbatis consensu Ecclesias et Capellas construere, Cimiteria benedicere, de vestris Monachis et Monasteriis judicare, ad judicia sua eos invitos pertrahere, ac pro controversiis vestris in Parochianos homines et servientes vestros animadvertere præsumentes: quanquam Archiepiscopi et Episcopi, in quorum Diœcesibus facultates vestræ consistunt, si contra eadem Monasteria vel Monachos ipsos aliquid quæstionis habuerint te, fili Abbas, tuosque successores ex indulto Sedis Apostolicæ debeant appellare, ac, si Lis per vos diffiniri nequiverit, ad eamdem Sedem deferri ejus solius judicio terminanda. Cum autem sit à prædicta sede statutum ut omnes Ecclesiæ Capellæ, et Cimiteria vestra libera, et immunia ab omni exactione consistant; et fratres cellarum, seu locorum vestrorum ubilibet positorum pro interdicto, ac excommunicatione quibuslibet suspensionem divinorum officiorum minimè patiantur, et tam Monachi prædictorum locorum, quàm eorum famuli, et qui se Monasticæ professioni devoverunt, divinæ servitutis officia celebrent, et debita peragant sepulturæ: iidem Prælati vos uti liberè statuto hujusmodi non permittunt, nec Diœcesani Episcopi aut officiales eorum præsentatos sibi à vobis ad Parochiales Ecclesias, quas habetis, Sacerdotes admittunt, nec celebrare in eis Divina officia patiuntur eosdem, prout vobis est ex Apostolicæ Sedis benignitate concessum, si dicti Episcopi et officiales præsentatos eosdem malitiosè non duxerint admittendos. Prætereà cum ex indulgentia sedis ejusdem Ecclesiarum vestrarum Decimas, quæ à laicis detinentur, si secundum Deum ab eorum potestate subtrahere vestræ Religionis Reverentia poterit, ad vestram et pauperum gubernationem vobis, et Ordini vestro liceat retinere, ac laicos vel Clericos seculares per loca vestra ad conversionem, sive ad sepulturam suscipere, nisi pro certis criminibus fuerint excommunicationis sententia innodati, iidem super iis temere se opponunt, alium quam Cluniacensem Ordinem in Parochiis ad jus vestrum spectantibus de novo creare nihilominus præsumentes; licet ab eadem Sede id fieri cuilibet inhibitum sit expresse. Ad hæc cum vos et fratres vestri ubilibet commorantes conveniri vel ultra duas dietas à Monasteriis vestris ad judicium pertrahi, seu ad cujuslibet provisionem compelli per litteras Apostolicas non possitis, nec alicui liceat auctoritate ipsarum in fratres ipsos jurisdictionem aliquam exercere, nisi eædem litteræ plenam de Ordine vestro et indulgentia vobis super iis ab eadem sede concessa fecerint mentionem; ipsi Prælati et alii à Sede Apostolica delegati indulgentiam hujusmodi voluntate propria non servantes, super iis sæpius vos aggravant et perturbant. Audivimus prætereà, quod non mediocriter movet nos, nec modicùm vestræ derogat libertati, quod aliqui Ecclesiarum Prælati et Officiales eorum, licet in vos et alios Ordinis Cluniacensis Monachos vel conversos ubilibet commorantes, pro eo quod estis Apostolicæ sedis privilegiis et indulgentiis communiti, eis non liceat excommunicationis aut interdicti sententiam promulgare, in molentes tamen in molendinis, et coquentes in furnis vestris, in contrahentes vobiscum quibuscumque contractibus, inservientes et familias vestras, in locantes eis operas suas, in illos etiam, qui Missas et Horas vestras audiunt, decimas, redditus, et oblationes, ac alia vobis debita reddunt, seu aliàs vobis communicant, excommunicationis et interdicti sententias fulminare; ac concessiones tam ab eorum prædecessoribus quàm aliis Christi fidelibus liberalitate pia et provida Ordini vestro factas revocare voluntate propria, ne dicam potius temeritate præsumunt; Bona, quæ in eorum continentur Diœcesibus, arrestari vel detineri tamdiu per violentiam facientes, donec super his eorum voluntati fuerit satisfactum, alia vobis gravamina et injurias multipliciter inferendo. Sicque fit, ut exemptio concessa vobis causa solatii et quietis pariat vobis dispendium et laborem: quare nobis humiliter supplicastis ut tantis vestris gravaminibus et jacturis providere misericorditer curaremus. Nos igitur ad instar felicis Recordationis Innocentii Papæ IV. prædecessoris nostri nolentes de cœtero tam abusivas enormitates, seu tam enormes abusus non absque Apostolicæ Sedis excogitatos injuria sustinere, hujusmodi excommunicationis et interdicti proferri sententias, et alia supradicta contra ejusdem Sedis indulta in vestrum præjudicium fieri auctoritate præsentium districtius inhibemus. Decernentes irritum et inane, si quid contra inhibitionem hujusmodi super præmissis fuerit attentatum. Nulli ergo, etc. Datum Anagniæ II. Idus Januarii, Pontificatus nostri anno VI.]