Notum sit omnibus futuris et præsentibus quod Wibertus de Castro-Censurii, annuente Regina, uxore sua, et duobus filiis ejus Ascelino et Hugone, et filia ejus Petronilla, dedit Deo et Sanctæ-Mariæ Molismi, et fratribus in eodem loco degentibus, totum atrium Nantriaci et omnia ad eundem atrium pertinentia, sine ulla exceptione sui et suorum omnium. Extra atrium, autem, dedit monachis censum quatuor nummorum omnium hospitum ibi habitare volentium. Quicquid vero superfuerit omnium reddituum mansorum, scilicet, et medietatem curvatæ et terciarum omnium agrorum qui culti fuerint, excepto hoc quod monachus propria carruca lucraverit, divident per medium. Simili etiam modo, de redditibus nemorum quicquid ibi inventum fuerit mellis et ceræ, et omnium justiciarum, concessit monachis medietatem et medietatem retinuit. Retinuit etiam omnem venationem, absque parte monachorum. Si autem quispiam ex venatione aliquam justiciam fecerit: de justicia quæ exinde facta fuerit monachi medietatem habebunt. Dedit, præterea, monachis, omnium porcorum in eisdem nemoribus pascentium, medietatem tocius pasnagii, exceptis porcis monachorum quibus libere concessit usum omnium nemorum. Hoc autem sciendum est quod si aliquis servorum domni Wiberti qui in atrio manserint, aliquam injusticiam fecerit monachis, aut ipsis omnibus que ad res monachorum pertinent, facient proclamationem ad ipsum. Si vero ipse inde justiciam eis ad presens agere potuerit, non dissimulando preteribit quin eam faciat. Si autem de presenti agere nequiverit, competens terminum ipse et monachi accipient quo eam agere possit. Quod si terminus acceptus transierit, viderintque monachi quod damnum inde incurrant, exinde justiciam facient monachi. Et si aliquis deforis veniens proclamationem fecerit, domni Wiberti absque clamore, justiciam monachi facient. De hoc testes existunt: Milo de Nugerio; Hugo, filius Gisleberti de Nugerio; Ivo de Avalone; Achardus de Pussione; Walterius, dapifer, de Tornodoro; Fromundus, frater Widonis, prepositi de Tornodoro. Confirmatio hujus cartæ facta est apud Vergiliacum, in die festivitatis Sanctæ-Mariæ-Magdalene, tempore Philippi, regis Francorum et temporibus optimatum suorum Willelmi, comitis Nivernensis et Roberti, filii ejus, episcopi Autissiodorensis, et Odonis, ducis Burgundiæ et Roberti, fratris ejus, episcopi Lingonensis. His omnibus completis, dixit domnus Wibertus: Hæc omnia in fide concedo. Ex parte domni Wiberti sunt testes: Gaufredus de Aona et filius ejus Geduinus; et Petrus, filius Roscelini, et Andreas, prepositus ejus de Basseio, et Lodo de Clamiceio. Sit etiam hoc notum omnibus quia, post donum illud vel venditionem qua Ascelinus, filius Wiberti vendidit quartam partem de Nantriaco monachis Molismensibus, laudante Hugone, fratre suo et matre sua Regina, coram testibus multis, ut etiam soror Petronilla, uxor Milonis de Riveria, sicut conventio erat, porrexit ipse Ascelinus Gurgiacum ad eam et Warnerius monachus cum eo, et rogavit eam ut quod ipsi fecerant laudaret et ipsa. Que concessit et donum, sicut factum fuerat, gratanter laudavit: triginta tamen solidos a fratre suo, pro hac concessione, accepit. Hujus rei testes sunt isti: Hugo de Sancto-Benigno; Hugo Malus-Vicinus; Walterius de Ruvro et Ansculfus.