Svbiungatur  huic visioni altera, quæ quamuis in somnis vt illa apparuerit, veram tamen fuisse, ipse rei exitus cōprobauit. Venerat Cluniacum meo tempore conuersionis causa nobilis vir Enguizo nomine,  vt in primordiis suis erga diuina magis exerceri assuesceret, locum quiescendi ad seruiendū Ecclesiæ, in Ecclesia suscepit. Vbi dum quadam nocte dormiret, videt quēdam olim commilitonem suum qui Petrus dicebatur de Rocha, quod castrum in Gebennensi diœcesi situm est. Defunctus vero fuerat iam dictus miles in Hierosolymitano itinere ante non multum tempus, sed eius obitum supra nominatus frater penitus ignorabat. Nondum enim vel tenuis fama mortis eius ad eum peruenerat. Visus est ergo ei, vt dixi, iam dormienti in specie illa, qua eum in seculo videre consueuerat. Gauisus est frater,  vt optime notum ac familiarem, eum alloqui familiariter cœpit. Quid est, inquit? quomodo te habes? Ego, ait ille, in transmarino itinere quod te, vt nosti, conscio cœpi, defunctus sum. Et frater. Quid est ergo  de sociis qui illud iter tecum aggressi sunt? Illi, inquit,  illi iam de vita excesserunt, illi vero  illi adhuc supersunt. Quomodo, inquit, tibi est in statu illius vitæ, ad quam transisti? Ad hæc ille. Bene, ait, mihi est, quia misericordiam quam a Deo speraueram, iam consequutus sum. Obest tamen adhuc multum,  obstat plenitudini salutis meæ, quod proximo tempore antequam Hierusalem pergerem, sacerdotem Ecclesiæ de Seconiaco, quandam a me decimam exigentem, per vineam quandam fugaui,  in exitu vineæ irreuerenter percussi. His frater auditis,  quid, ait, de me tibi videtur? Potero consequi salutem quam spero? Saluaberis, inquit, sed ante salutem multa  grauia patieris. His dictis, is qui apparuerat miles disparuit. Frater a somno euigilans, cuncta quæ viderat vel quæ audierat, mihi statim mane retulit. Rogauit insuper, vt liceret ei partes illas de quibus miles ortus fuerat,  in quibus ea de Presbytero acta fuerant adire,  vtrum vera an falsa esset visio iam dicta, probare. Nam sicut mortem militis nullus ei ante militem nunciauerat, sic nec de sociorum eius morte aut vita, sic nec de fuga Presbyteri, seu militis percussione quicquam vel modicum prius audierat. Accepta ergo regulari more licentia, Gebennensis territorij partes adiit, ibique a notis  veracibus personis cuncta quæ a mortuo audierat, vera esse agnouit. Nam  quod de Presbytero actum fuerat, tam ab illo quam ab aliis didicit,  paucos post dies, mortem militis  eorum quos mortuos ille nunciauerat audiuit. Quæ postquam parentibus defuncti innotuerunt, bono vsi consilio, quod in Presbyterum ille deliquerat, ipsi pro eo digne satisfacientes Presbytero, expiauerunt. Et quia tam certis indiciis verax fuisse præfata visio probata est, a me vt non dubia, sed vt certa, inter cætera miracula conscripta est.