QVAMQUAM per quatuor mundi climata, fidelium cōnexione propagata, sacratissimæ Mariæ Magdalenæ insignia, piæ imitationis exēplo sacrosancta celebret Ecclesia. Atque in beatissimorum scriptis Euangelistarum, ipsius deuotionis sedula famulatio, perseueransque seruitus  ingens dilectionis feruor, ac illius sanctæ familiaritatis ministratio,  vsque ad triumphum Dominicæ passionis ineffabilis habeatur constantia; nec non  quæ in morte sui Redemptoris etiam Apostolis fugiētibus egerit,  quod ipse Dominus magni consilij Angelus, resurgens a mortuis primo ei apparuerit; tamē vtilitati legētium consulentes, ea quæ de ipsius virtutum flosculis gemmarum more, sanctarum elucidant paginas scripturarum  quodāmodo sui iubaris impressione vernantes reddunt, compendiose prælibare curauimus. Vt si cui forte nō vacat sanctissimi pelagus Euangelij ex ordine percurrere, in quo tantæ fidei continentur præconia, saltem hāc nostræ exiguitatis scedulam, illius accensus desiderio, legere non recuset. Fuit igitur secundum seculi fastum clarissimis beatissima Maria natalibus exorta, quę, vt Patrum asserunt traditiones, a Magdalo castello Maria Magdalenæ nuncupata est. Quam non solum germinis dignitas, verum etiam patrimonij iura parentum excessu splendidam reddiderunt: adeo vt duplicatus honor nominis excellentiam circumquaque diffunderet. Solent enim apud homines, plus diuitum quam pauperum nomina sciri. Sed quia rerum affluētiā, interdum voluptas comes sequitur, adolescentioris vitæ tempora, lubricis supposuit discursibus, solutis pudicitiæ frenis. Hæc est enim mulier de qua scribit Lucas Euangelista. Quia erat quædā mulier in ciuitate peccatrix, quæ quia dilexit multum, dimissa sunt ei peccata multa. Et de qua Marcus ait. Surgens autem Iesus mane prima sabbathi, apparuit primo Mariæ Magdalenæ, de qua eiecerat septem Dœmonia. Quam vero pius  misericors erga conuersos peccatores extiterit Deus, istius comprobat perfectio, quæ non solum criminis promeruit ablutionem, sed Apostolorum consors effecta, illis donata est Dominicæ Resurrectionis nuncia. Hęc autem diuino postmodum afflata spiritu, mētisque intuitum in se reuerberans, ac pristinæ vitę detrimenta nō sustinens, vt comperit Dominum  creatorem totius humani generis, in domum venisse Symonis, qui non venerat vocare iustos, sed peccatores ad pœnitentiā, non ob suorum enormitatem scelerum de sui cōditoris diffidens clemētia, preciosissimo accepto vnguento ad ipsum misericordiæ fontem concito properauit gradu, corruēs ante clementia Domini vestigia, amaritudinemque cordis, per vberem lachrymarum exaggerans fontem. Mox denique compūctionis fletibus, sui Plasmatoris pedes cœpit rigare, capillisque suæ deuotionis tergere, ac indesinenter osculis veræ humilitatis confouere, ac mundissimo suæ dilectionis vnguento perungere. Quæ cum in tali deuotionis famulatu nō esset repudiata, sed potius misericorditer suscepta, ausu familiaritatis confisa, etiam super sanctissimum Domini caput, preciosissimi liquoris effudit odorem. In tantum vt tota domus ex odoris fragrantia more aromatum redoleret; nihil scilicet ore depromens, sed per exterioris obsequij beneficia, suę compunctionis flammam ac dilectionis feruorem intimās, ac si ipsis loqueretur verbis dicens. O Domine Iesu clementissime, qui omnia scis  cordiū inspector es verus, qui non vis mortem peccatorum, sed magis vt conuertantur  viuant, tu ipse intelligis quid mei deposcant singultus, quid lachrymę ab imo erutæ flagitēt, quid meus amarus exoret gemitus. Peccatrix sum  immunda,  omnium nefandorum criminum labe polluta. Sed quia meam ab annis prioribus cōtaminaui vitam, ad te Dominum meum qui es vita ęterna confugio; vt male perditam restituas vitam,  me de baratri faucibus clementer eripias, misericorditer liberes, potenter abstrahas, qui solus laborem  dolorem consideras. Quid vero ex huiusmodi dilectionis professione consecuta sit; ipse Dominus manifestat, qui Simoni indignanti cur ad se mulierem peccatricem permitteret accedere, conuersus ad illum respōdit inter cætera. Amen dico tibi, dimissa sunt ei peccata multa, quia dilexit multum. Quæ Domini adepta clemētiam, vt Lucas describit, illico posthabitis omnibus, ita familiaris effecta est, vt ipsum non solum mente, sed  corpore sequeretur, de propriis facultatibus, vt. pote valde locuples, victum  vestitum ei ministrans, implens bifarie Dominicum præceptum dicentis. Qui mihi ministrat me sequatur. Mystice autem hæc beatissima mulier sanctam designat Ecclesiam. Quæ bene in domum Simonis venisse dicitur  ab omnibus pristinę vitæ contagiis curata, (Simon enim interpretatur obediens) pristinos decoquens anathematisauit errores, omnemque Idolorum postponens spurcitiam per aquam baptismatis, suorum obtinuit veniam delictorū, ac cotidie Dominum sequitur non gressu pedis, sed imitatione operis. Rigauit autem hæc mulier pedes Domini lachrymis pœnitentiæ,  vnguento piæ confessionis liniuit, quia Ecclesia Dominū Iesum Christum verum Dominum ac verum credens hominē, pro suis cotidie excessibus, lachrymarum singultibus ipsius exorat ablutionem. Dumque assumptæ humanitatis mysteria digna reuerentia suscipit  prædicat, quia inter homines conuersari dignatus est; vtique in pedes Domini vnguentum Nardi pisticum, id est fidelem, fundit. Quæ loquitur in Cantico amoris dicens. Dum esset Rex in accubitu suo. Nardus mea dedit odorem suum. Quæ nimirum verba iuxta literam, manibus B. Mariæ Magdalenę cōpleuit;  cotidie spiritualiter non cessat implere, cum in totam mundi latitudinem glorianter laudes referens creatori dicit. Deo autem gratias, qui semper triumphat nos in Christo Iesu,  odorem notitiæ suæ manifestat per nos, in omni loco, quia bonus odor Christi sumus Deo. Quæ cum sublimitatem diuinæ Maiestatis, quę ęqualis est illi cū patre, congrua religione ac reuerentia confitetur  prædicat;  in quātum naturalis ingenij vigor superni luminis illustratione perfusus sit, digna veneratione recolit; mentisque aciem ad cōtemplandam tantam potentiam extendit, caput profecto illius preciosissimo perfūdit vnguēto. Quod vero Iudas Scharioth contra hanc sanctissimam mulierem indignatus dicitur: pro effusione tanti vnguēti, datur aperte intelligi, quia reprobi  infideles contra sanctam ecclesiam cotidie sęuiunt; eiusque derogant religioni ac deuotioni, videntes per quatuor mundi plagas, doctrina ipsius  exēplis, diuinitatis Domini potentiam,  humanitatis eius clementian cunctis claruisse. Vnde  de hac sācta muliere quę præuenit vngere corpus Domini, inquit ipse, Amen dico vobis, vbicunque prædicatum fuerit hoc Euangelium in toto mundo, dicetur  quod hæc fecit in memoriam eius. Quoniam non solū in toto mundo de hac sancta muliere prædicatur, quod vnxerit caput Domini; sed  de Ecclesia. Cotidie enim vt iam prælibatum hoc operatur in suis sanctis actionibus. Bene etiam Maria Magdalenæ dicitur, Magdalus vero interpretatur turris,  significat Ecclesiam. Turris enim non solū sublimior, sed  tutior domus est: non facile hostibus patens, ac per hoc Ecclesiam designat quæ terrena deserens, cælestia desiderat, pugnans inter spiritales nequitias, fortitudinemque suam nō sibi, sed Domino committens, orat cum Propheta dicēs. Esto mihi turris fortitudinis, a facie inimici. Hec est illa turris fortis  inexpugnabilis, cui voce sponsi in Canticis Canticorum dicitur. Sicut turris Dauid collum tuū, quæ ædificata est cū propugnaculis. Mille clypei pendent ex ea,  omnis armatura fortium. Et de qua Salomon ait. Turris fortissima nomen Domini; ad ipsam currit iustus,  exaltabitur. Sed quia nominis interpretatione compulsi, a superficie historica paululum discessimus. Libet intuere clementissimam Domini familiaritatem erga beatam Maria  sororem eius Martham; ac ipsarum piæ deuotionis in omnib. famulatum. Legimus enim Euāgelista Luca narrante, quod Intrauit Iesus in quoddā castellum,  mulier quædam Martha nomine, excepit illū in domum suam,  huic erat soror nomine Maria. Quæ etiam secus pedes Domini sedens, audiebat verbum illius. Martha autem satagebat circa frequens ministerium. Vnde non solum contra sororem, verum etiam contra ipsum Dominum querelam assumit dicens. Domine, non est tibi curæ quod soror mea reliquit me solam ministrare? Dic ergo illi vt me adiuuet. At ille qui nō est personarum acceptor, sed singulorum merita diiudicat, scitque meliorem esse animam quam corpus, vt cibum spiritalem quam carnalē: ita vnius opus laudat, vt alterius non vituperet, ait vero. Martha, Martha sollicita es,  turbaris erga plurima, porro vnum est necessariū. Maria optimam partem elegit, quæ non auferetur ab ea in æternum. Spiritualiter autem hę duę mulieres deuotissimæ, quæ Dominum susceperunt in domum suam, duas significāt Ecclesię vitas, actiuam scilicet  contemplatiuam. Per Martham ergo quæ circa frequens ministerium erat, actiuæ vitæ labor exprimitur. Per Mariam vero, quæ sedens secus pedes Domini, verbum illius intenta mente percipiebat, contemplatiuæ vitæ dulcedo designatur; cuius sapor quanto magis degustatur, eo amplius a rebus visibilibus,  curarum tumultibus animus separatur. Spretis enim omnibus temporalibus, sola mēs cum Deo esse desiderat. Libet enim audire pręcepta cœlestia, sicuti hęc beatissima faciebat Maria, quæ sedens secus pedes Domini verbum illius intenta aure percipiebat. Impletum est in ipsa, quod olim per beatum Moysem dictum fuerat. Et qui appropinquant pedibus eius, accipient de doctrina ipsius. Quam gratissima enim apud cōditoris clemētiā, pro suæ deuotionis famulatu  inextinguibili dilectionis feruore habita sit, Ioannes Euangelista manifestat: vbi quatriduani Lazari venerādam inauditamque describit resuscitationem. Diligebat, inquit, Iesus Martham,  sororem eius Mariam,  Lazarum. Ac in sequentibus commemorat, quoniam vocata a sorore sua, cum veniret vbi erat Dominus, corruit ante pedes eius dicēs. Domine si fuisses hic, frater meus non fuisset mortuus. Iesus autem vt vidit eam plorātem  Iudæos qui venerant cum ea flentes, Infremuit spiritu,  turbauit semetipsū,  dixit. Vbi posuistis eum? Dicunt ei. Domine veni,  vide:  lachrymatus est Iesus. Manifeste suæ pietatis clemētiam ex assumpta humanitate dilucidans, quando pro ipsius doloris immanitate, lachrymas non dedignatus est fūdere suæ cōpassionis, saluo tamē diuino, mysterio. Germinis sublimitas, ac secularis pōpæ dignitas, beatæ Mariæ Magdalenæ in hoc dignoscitur facto; quando iam in quatriduana fratris morte, tanta nobilium  potentium multitudo Iudæorum, ad ipsius mitigandum confluxerit dolorem. Et non passi sunt ad fratris tumulum sine sui præsentia eam properare, dicentes. Quia vadit ad monumentum vt ploret ibi. Est denique hoc procuratum Domini misericordia, vt patraturus tale tantumque miraculum, multi adforent Iudæorum. Quatenus dum vnus resuscitatur in corpore, nonnulli erigerentur in mente,  essent testes ac laudatores ipsius promptissimi. Vnde in consequentibus idem Euangelista refert dicens. Testimonium ergo perhibebat turba quæ fuerat cum Iesu, quando Lazarum resuscitauit,  vocauit eum de monumēto. Typice autem hæc mulier quatriduanum mortuum deflens fratrem, sanctam præfigurat Ecclesiam, quæ pro illorum discrimine qui obnoxij tenentur sceleribus, atque consuetudinaria mortalium criminum labe tumulati, pessimæ opinionis famam e suis egerunt corporibus, lugere non cessat. Omnes enim in Christo fratres sumus. Super Lazari vero interitum flere dicitur Dominus, quādo suæ miserationis respectu, huiusmodi corda, per compunctionis gratiam visitans, ad pœnitentiæ lamēta inflectit. Hoc autem ipse agere dicitur, quod vt nos intentissime perficiamus, suæ inflammationis instinctu procurat. Tale est profecto  illud. Ipse enim spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus. Et sicut Lazarus post effusionem lachrymarum, mirantibus turbis resuscitatur a corpore: ita  peccatores post compunctionis lachrymas, digna carnis maceratione peracta, resuscitantur in anima, impio, Domino per Prophetam pollicente qui ait. In quacunque die peccator conuersus fuerit,  ingemuerit, omnia peccata eius obliuioni tradentur. Sed his breuiter prælibatis, ad ipsius fidei constantiam atque feruentissimæ dilectionis ardorem, nec non  quod in passione Domini specialiter ac familiariter peregerit; cunctis admirandum, imo magis imitandum mortalibus, perueniendum est. Nam hæc sancta mulier Dominum secuta sicut iam præfati sumus,  de suis largissimis facultatibus illi deuotissime ministrans; postquam vidit eum comprehensum, ligatum, flagellatum, omnibusque subsānationibus  irrisionibus delusum, ad vltimum pro salute generis humani in Cruce positum. Discipulos etiam qui prius dicebant. Eamus  nos,  moriamur cum ipso, terga vertisse: ipsa cum eo remansit, quia quæ arctius  feruentius eum dilexerat; nec a mortuo potuit separari. Et sic impletum est tempore Dominicæ passionis, quod olim per beatum Iob dictum fuerat. Pelli meæ, consumptis carnibus, adhæsit os meum,  derelicta sunt tantummodo labia circa dentes meos. Quasi enim cōsumptis carnibus pellis ossi adhæret, quando discipulis fugientibus, beata Maria Magdalenæ cum Domino perseuerauit. Et tandiu permansit, quousq. diuersis conditum aromatibus in sepulchro collocari prospexit. Inde autem mœrens  nimio succensa dolore recedens, perspicue ad notum sui Redemptoris locum abiens sepulchri, emit aromata. Et ipsa nocte in quantum valuit, vnguenta præparauit. Sabbatho vero secundum mandatum legis siluit. Occidente autē Sole, quod supererat, in pręparandis vnguentis operam dedit. Mane autem vna sabbathi, cum adhuc tenebrę essent, cum præparatis aromatibus venit ad sepulchrum, cupiens sacratissimum eius corpus perungere, quem viuentem nimio dilexit amore. Cum enim sexus femineus timidus soleat esse ad ambulandum in tenebris, nihil ista metuit quæ toto corde Dominum dilexit. Erat porro in ea perfecta charitas, quæ foras mittit timorem. Nam neque propter sui sexus fragilitatem, neque propter lapidis magnitudinem, neque propter metum custodum, a cœpto itinere declinauit, quousque ad sepulchrum Domini intrepida peruenit. Cuius mulieris constantia in libro Regum pulchre præfigurata est, quando Allophyli vaccas fœtas applicarunt ad plaustrum, vitulosque earum recluserunt domi. Ibant autem, sicut scriptum est, Vaccæ in directum, Per viam quæ ducit Betsameth, pergentes  mugientes, nec tamen ad dexteram vel sinistrā declinantes. Ita  beata Maria Magdalenæ cupiens sepulchrum Domini inuisere, quasi mugiens  gemens, quæ ad tempus pręsentia Domini sui priuata fuerat incedebat, imitabile exemplum omnibus præbens fidelibus, vt per viam Dei ambulantes, nec propter tentationem dæmonum, vel metum hominum aut curam parentum, a cœpto itinere deuiemus, quia inchoantibus præmiū promittitur, sed perseuerantibus datur. Allegorice autem tenebræ erant in corde huius sacratissimæ mulieris, cum ad Domini venit monumentū: quia resurrectionis eius ignara, viuentem inter mortuos requirebat. Tunc vero in eius mente Sol ortus est, quando non solum resurrexisse vidit, sed etiam credidit,  vidit lapidem sublatum a monumento. Et quia corpus Domini non inuenit, furatum credidit, atque festina quod viderat discipulis nūciauit. De hac veraciter in Canticis Cāticorum voce Ecclesiæ dicitur. In tectulo meo per noctem quæsiui quem diligit anima mea, quæsiui illum  non inueni, surgam  circuibo ciuitatem, quærens quem diligit anima mea. Inuenerunt me vigiles qui custodiunt ciuitatem, Num quem diligit anima mea, vidistis?  factum est cum pertransiissem illos, inueni quem diligitanima mea. Tenebo illum, nec dimittam: donec introducam eum in domum patris mei,  in cubiculū genitricis meæ. Cucurrit namque, vt diximus, hæc sacra mulier,  venit ad Simonem Petrum,  ad alium discipulū quem diligebat Iesus,  dixit eis. Tulerunt Dominum meum de monumento,  nescio vbi posuerunt eum. At illi currentes venerunt ad monumentum,  ita inuenerunt sicut mulier dixerat. Abierunt ergo discipuli  reuersi sunt ad semetipsos. Maria autem stabat ad monumentum foris plorans. Considerandum est hoc loco, huius mulieris mentem quantus amor Domini accenderat, quæ etiam discipulis a monumento Domini recedentibus, non discedebat. Et quia ab inquisitione non cessauit, prima videre meruit. Plorat ergo, quia quem multum desiderabat, non videbat. Plorabat, quia corpus Domini de monumento furatum putabat. Dum vero fleret, inclinauit se,  prospexit in monumento. Iam enim monumentum vacuum viderat,  Dominum furatum de monumento discipulis nunciauerat. Quid est quod iterum se inclinat, nisi quia iterum videre desiderat? Verbi gratia, sicut dum aliquam rem amittimus, quamuis huc illucque sæpius discurrendo quæramus, ad illum tamen sæpius locum discurrimus  respicimus, vbi eam posuisse meminimus. Ita  hæc sancta mulier, quamuis huc illucque curreret corpus Domini quærens; anxia tamen de eius absentia, frequenter monumentum aspiciebat vbi eum positum nouerat. Vnde etsi Dominum statim videre non meruit, Angelorum tamen visione priuata non est. Nam vidit duos Angelos in albis sedentes, vnum ad caput,  vnum ad pedes vbi positum fuerat corpus Iesu. Dicunt ei illi. Mulier quid ploras? Quem quæris? Interrogabant Angeli non vt quærendi minuerēt desiderium, sed vt augerent. Sic enim nos cum propter amissionem flemus, si quis causam fletus inquirat, magis ploratum accumulat. Ita  illi causam doloris interrogabant, vt fletu desiderium augerent, scientes beatos esse, Qui lugent, quoniam ipsi consolabuntur. Sed mulier cuius rei gratia fleret manifestat, cum adiungit. Quia tulerunt Dominum meum,  nescio vbi posuerunt eum. Hæc cum dixisset conuersa retrorsum, vidit Iesum stantem,  nesciebat quia Iesus est. Recte vt Dominum mereretur videre, conuersa retrorsum dicitur, qui enim retrorsum conuertitur, illuc oculos dirigit vbi prius terga habebat. Quasi enim retrorsum conuersa est, quādo dubitationis postponens nebulas, Christi resurrectionem ex parte credere cœpit. Cui tamen visionem sui Dominus ita suspendit, vt quia amabat, sed eum resurrexisse non credebat: illum  videret,  non cognosceret. Vnde Euangelista. Illa, inquit, æstimans quia hortolanus esset, dicit ei, Domine, si tu sustulisti eum, dicito mihi vbi posuisti eum,  ego eum tollam. Habet enim vis amoris hoc proprium, vt quem quisque multum amat, omnes amare putet. Sed non in toto hæc mulier errauit; cum Dominū hortolanum æstimauit. Sicut enim hortolani officium est noxias herbas eradicare, vt bonæ quæquæ proficere valeant: Ita Dominus Iesus Christus de horto suo, id est de Ecclesia sua, cotidie vicia eradicat, vt virtutes crescere valeant. Cum vero sexus femineus fragilis sit ad onera serenda, hæc propter amoris magnitudinem, leue  possibile arbitrabatur dicens. Si tu sustulisti eum, dicito mihi vbi posuisti eum,  ego eum tollam. Dicit ei Iesus, Maria. Conuersa illa dicit, Rabboni quod dicitur Magister. Dicit ei Iesus, Noli me tangere. Quia Dominus superius mulierem communi sexu eam appellauit,  cognitus non est: vocauit eam proprio nomine, vt saltem cognoscentem se cognosceret. Ait enim, Maria. Cum enim apud Dominum certus sit numerus electorum, magna gratia illis datur, qui propriis nominibus Deo noti esse manifestantur. Qualis erat Moyses cui dictum est, Noui te ex nomine. Vnde mulier postquam proprio nomine a Domino vocata est: statim cognoscentem se recognouit dicens, Rabboni, quod dicitur Magister. Hæc autem inquiens, illico corruit in terram, volens adorando pedes eius tenere, recognoscens eum, vocata ab ipso ex nomine. Cui a Domino dicitur, Noli me tangere. Vbi non est putandum quod post resurrectionem tactum renuerit seminarum; cum de duobus a monumento illius recedentibus dictum sit, quod accesserunt  tenuerunt pedes eius. Sed ideo a suo contactu prohibuit, quoniam eius mentē adhuc perfectam in fide non sensit: quando Dominum viuētē inter mortuos requirebat. Quare autem ab ipsa se tangi noluerit, manifestatur cum subditur. Nondum enim ascendi ad Patrem meum, id est, quia me inter mortuos vt mortuum requiris,  nondum credis me æqualem Patri secundum diuinitatem, Noli me tangere. In eius quippe mentem Dominus ad Patrem non ascendit, qui non credit eum æqualem esse Patri. Et quia beata Maria necdum perfecte diuinitatis eius potentiam cognouerat, prohibita est tunc ne tangeret pedes eius. Vade autem ad fratres meos,  dic eis. Ascendo ad patrem meum  patrem vestrum, Deum meum  Deum vestrum. Venit autem Maria nuncians discipulis, quia vidi Dominum,  hæc mihi dixit. Clementissima namque Dei pietas, in hoc loco erga femineum genus declaratur. Quia enim per feminam mors mūdo illata fuerat, ne semper in opprobriū sexus femineus haberetur, per sexum femineum voluit nunciare viris gaudia resurrectionis; per quē nunciata fuerat tristitia mortis. Ac si diceretur. De cuius manu sumpsisti poculum mortis, ab eius ore audire gaudia Resurrectionis. Et sicut per beatam Mariam semper virginem quæ spes est vnica mundi, paradisi portæ nobis sunt apertæ,  maledictio exclusa Euæ: ita per beatam Mariam Magdalenam opprobrium feminei sexus deletum est,  splendor nostræ Resurrectionis in Dominica Resurrectione exortus, ab ea propinatus est. Vnde bene Maria interpretatur stella maris. Quæ interpretatio quamuis [...]