In nomine domini Dei et salvatoris nostri Jesu-Christi, Ludovicus divina propitiante clementia imperator augustus. Notum esse volumus cunctis fidelibus sanctæ Dei ecclesiæ et nostris, præsentibus scilicet et futuris, quia olim dum monasticum ordinem usquequaque depravatum esse constaret, et ad eum corrigendum atque emendandum, imo ad pristinum debitumque modum et rectitudinem, auxiliante domino, reducendum, quemdam abbatem ejusdem ordinis ferventissimum, Benedictum cognomine, per monasteria imperii a Deo nobis commissi destinaremus; contigit eum ad monasterium, quod dicitur S. Columbæ, haud procul ab urbe Senonensi devenire: in quo cum cætera regulariter ordinare satageret, quia tunc temporis abbatem canonicum, Jacob vocabulo, inibi præesse contigerat, quasdam villas, quæ priscis temporibus ad usus fratrum ibidem Deo famulantium fuerant destinatæ, segregavit, ut absque regali aut publico servitio, vel quolibet abbatis dono aut exactione usibus eorum perpetuo deservirent, id est villam quæ dicitur Morus, cum omnibus ad se pertinentibus, et villam quæ dicitur Sarmacia, cum omnibus ad se pertinentibus; similiter et Tauriaci villam cum omnibus ad se pertinentibus; similiter villam Patricii cum omnibus ad se pertinentibus; similiter et villam quæ Longa-aqua nuncupatur, cum omnibus ad se pertinentibus; similiter et illa omnia quæ in hiis villis pars prædicti monasterii habere dignoscitur: quarum nomina hæc sunt; Gromenvilla, Aurosi villa, Messeriaci villa, Canapi villa, Coriacici villa, Gavunciaci villa, Floxi villa, Curtennis villa, Spiriaci villa, Abonis villa, Bandrici villa, Paciaci villa, Luponis villa, Syncleriaci villa, Regniaci villa, necnon desuper fluvium quod dicitur Fullonis, hospitiola duo, atque etiam illud quod Auffridus et Donatus nepotes Jeremiæ, quondam Senonicæ urbis episcopi, ad præfatum monasterium legaliter contulerunt: similiter vineas et terras aratorias ac prata quæ in circuitu memorati monasterii S. Columbæ esse noscuntur; atque hospitiola quæ in loco, qui dicitur Canalis, esse noscuntur. Sed quoniam deinceps memoratum monasterium per surreptionem quorumdam ecclesiæ Senonicæ subditum fuerat, licet hoc denuo liquidius cognoscentes, in suo cum jure et dominatione, ac propriorum abbatum regimine constituissemus; veniens venerabilis vir Supplicius ejusdem abbas cœnobii ad nostræ majestatis præsentiam, humiliter nostræ supplicavit clementiæ, ut nostram mereretur percipere præceptionem, per quam nostris futurisque temporibus idem nostrum constitutum firmum atque inviolabile permaneret. Cujus petitionibus favendum dignum ac rationabile judicantes, hos nostros imperiales apices erga sæpedictum monasterium fieri jussimus, per quos præcipimus atque sancimus ut nulli ecclesiæ subditum, sed in suo suorumque rectorum dominio et gubernatione degens, nihil obsequii aut solutionis vel quicquam servitii de memoratis villis ullo unquam tempore solvat, aut solvere compellatur: sed semper absque ulla sui diminutione in usus fratrum inibi Deo militantium variisque illorum necessitatibus deserviant; nec quispiam earum quicquam ejusdem aut alterius professionis abbas in beneficium cuipiam dare præsumat: sed, sicut diximus, eorum usibus pauperumque receptionibus perenniter obsequantur. Ea vero, quæ ad sarcienda ejusdem monasterii tecta necessaria fuerint, de communibus ipsius monasterii rebus ut inrefragabiliter reficiantur, decernimus atque jubemus. Et ut hæc nostræ confirmationis authoritas nostris successorumque nostrorum temporibus inviolabiter conservetur, manu propria nostra eam subterfirmavimus, et anuli nostri impressione assignari jussimus. Signum LUDOVICI serenissimi imperatoris. Data IV nonas aprilis, anno Christo propitio XXIII imperii domni Ludovici piissimi augusti, indictione XIII. Actum Aquisgrani palatio regio in Dei nomine feliciter. Amen.