Qvoniam ex quo te agnoui, bonum  remotum in corde meo tibi semper hospitium reseruo: oportet  te aliquando vicem affectui meo rependere,  quod potueris diligenti te compensare. Dominum Trecensem Episcopum, quem iam ab antiquo, vt nosti, in summa pectoris mei arce constitui: nescio quomodo factum inuisibilem doleo, quem rursus appareat, literis  precibus directis inuito. Tanto enim iam tempore se absentauit, vt cum per Dei  sui gratiam se, quod in proximo speramus, repræsentauerit: vereor multum ne illum sine indice nō cognoscam,  deleta de corde meo non dilectione, sed dilecti imagine, coram astantibus cum occurrerit, erubescam. Ne igitur hoc contingat, da operam, vt maturius veriat:  in hebdomada Passionis  Resurrectionis Dominicæ, mœroris  gaudij, tristitiæ  consolationis, discipulus  Episcopus, Christi seruos  monachos Christi, præsentia visitet, exhortatione suscitet:  tantos humanæ salutis dies non cum populis furentibus, sed cum quietis  humilibus celebret.