Consimile huic, immo pene idē de Bernardo cognomento Grosso miraculum, ab eisdem quo supra memoraui relatoribus accepi. Hic namque nobilitate  potentia seculari illustris, munitiones quasdam Cluniacensi Monasterio proximas possidebat, multaque mala eidem loco atque aliis circumpositis Ecclesiis inferebat. Qui tandem mutato spiritu, malis suis finem imponere deliberans, ad supradictum venerabilem Patrem Hugonem venit, atque pro peccatis suis orationis causa Romam se velle pergere indicauit. Vnde si reditus permitteretur, seculo se renuntiaturum, ac Monachum Cluniaci futurum esse spopondit. Perrexit itaque Romam, vbique apud summorum Apostolorum ac plurimorum martyrum gloriosa corpora, orationibus atque eleemosynis vacans, satisfactione qua poterat præteritæ vitæ crimina expiabat. Exacto vero taliter in vrbe quadragenario dierum numero, qui proprie ad agendam pœnitentiam indici peccatoribus solet, Roma egressus est,  ad patriam regrediens, Sutram vsque peruenit. In qua ciuitate, quæ satis vrbi proxima est, dum moraretur, finem vitæ morbo dudum concepto ingrauescente suscepit. Ibi a sociis, prout in peregrino solo licere potuit, honeste curatus ac tumulatus est. Non multi postmodum fluxerant anni,  cuiusdam villæ quæ Cluniacensi iuri subdita est, Præpositus, per syluam quæ castello de Vsella proxima est, media die iter agebat. Hoc autem castellum ipse Bernardus nouiter construxerat, vnde sæpe raptores erumpentes, quæcumque poterant vndequaque deprædabantur. Dum ergo, vt dictum est, iter ageret, repente eumdem Bernardum obuiam habuit. Quem cum mulo insidentem, ac pellibus vulpinis  nouis indutum vidisset, recordatus defunctum extimuit: compresso tamen timore vtrum esset qui videbatur, vel cur venisset, quæsiuit. A quo tale responsum accepit. Me, ait, noueris esse Bernardum, quondam huius regionis Dominum. Multa certe, vt omnibus hic manentibus notum est, in seculo positus mala egi, pro quibus modo multa patior. Sed præ omnibus torquet me castelli illius iuxta positi ædificatio, quod sicut ipse nosti a me nuper ædificatum est. Quia tamen circa finem vitæ meæ malorum meorum me pœnituit, æternam quidem effugi damnationem, sed multo adhuc adiutorio egeo ad plenariam liberationem. Ea de causa ob implorandam misericordiam ad Abbatem Cluniacensem, venire permissus sum. Cuius comitatum diu prosecutus, quoniam præcedenti hebdomada apud Ansam hospitatus est, nocte inter obsequentes ei famulos mansi. Vnde rogo vt eum adeas, atque vt mei misereatur sollicite depreceris. Cumque homo ille cui loquebatur requireret, cur vulpina veste amictus esset, respondit: Hanc vestem mihi olim recentem emi,  eadem die qua ea primum indutus sum, cuidam illam pauperi dedi. Quæ sicut noua data est, ita semper noua permanet, atque in pœnis inenarrabile mihi refrigerium præbet. Post hæc verba, ille quidem qui apparuerat disparuit, alter ea quæ iniuncta fuerant implere accelerauit. Nam ad beatum virum ad quem missus fuerat veniens, ei per ordinem cuncta narrauit. Qui benigne defuncti mandata suscipiens, plenus charitatis spiritu multa eleemosynarum, multa diuinorum sacrificiorum auxilia laboranti sub æterno iudicio animæ impendit. Per quæ, vt dignum est credere,  a suppliciis ille liberatus,  fidelium requiei, pro modo supernæ dispositionis adiunctus est. Neque enim ratio patitur, vt spiritus ille in abditissimis iudiciorum Dei reconditus, ad homines ob sui liberationem redire permissus sit,  nulla reditum eius vtilitas subsecuta sit. Frustra quippe dimissus videretur. Sed neque Sacramentis, neque sacrorum operum exercitiis se adiuuari petisset, si ea sibi prodesse minime agnouisset. Qui quoniam talibus sibi auxiliis subueniri rogauit,  illa ad subueniendum efficacia,  se illorum subuentione dignum esse monstrauit. Homini autem illi cui hæc visio apparuerat, supradictus Abbas sanctus, mortem proximam esse prædixit. Cum enim huiusmodi defunctorum manifestationes nostris sæpe temporibus prouenerint, vix aliquis mortuo collocutus, mortem longiore tempore distulisse narratur. Vnde iste  visionis horrore,  sancti admonitione prouocatus, statim seculo renunciauit,  factus Monachus, intra paucos dies terminum vitæ suscepit.