Author Historiæ Francorum MS. qui Philippo Ludouici Pij filio Rege vixit. CLVNIACO Cœnobio primus præfuit Abbas, sanctissimus Odo, ac deinde Aymarus, post quem beatus Maiolus, qui inter cætera suæ sanctitatis indicia, Monasterium quod est iuxta vrbem Turonicam ab Hunis euersum, ad pristinum reuocauit statum. Author Gestorum Abbatum Maioris-Monasterij. TVNC venerabilis Comes Odo Campaniensis, suggerēte ei Deo amabili vxore sua Hermēgardi, a Cluniaco tredecim bonæ vitæ  opinionis Monachos precū obtinente suffragio deduxit,  in iam dicto Maiori-Monasterio, sequestratis exinde clericis secularibus, substituit,  religionem inibi posteritati profuturam per eosdem propagauit. Viri igitur illi in breui odore suæ famę populos resperserunt,  Cōuentum, Deo seruientem numero  merito multiplicantes, Stephani Papæ  Regis Roberti vigente imperio vnum ex tredecim, qui super eos Primatum gereret, in Abbatē sibi elegerunt. Iste vero Stephanus Papa, qui Dei nutu in has descēderat partes,  electum in Abbatem,  Odonem Comitem in Monachum benedixit, priuilegij sui auctoritate,  a Cluniaco libertatem,  liberam eis deinceps iure successionis cōfirmans electionem. Dantur insuper a prætaxato piæ memoriæ Papa Stephano,  a sæpedicto beatæ recordationis Rege Roberto priuilegia firma  inconcussa, ne Maioris-Monasterij Ecclesia cuilibet Ecclesiæ, vel personæ Archiepiscopi, Episcopi, vel Abbatis subiecta esset; sed tanquam specialis Romanæ Ecclesiæ filia, Deo soli,  domino tantum Papæ libera deseruiret. Conquerens interim Cluniacus, quod Prioris illius inopia in Abbatem conuersio damni sibi  dedecoris fomitem ministraret, mittit Abbatē suum, sanctum videlicet MAIOLVM, qui extraordinarie acta corrigeret,  obedientiam furtim sublatam Cluniacensium iuri  subiectioni restitueret. Veniens itaque sanctus Maiolus Maiore-Monasterio a religiosis fratribus honorifice, vt decebat, excipitur,  ei tanquam reuerendo Patri officiosissime deseruitur. Conueniens die crastina sanctus vir, tredecim illos, quos ordinis instruendi gratia direxerat, ita alloquitur dicens: Filij alieni, cur mihi  matri vestræ Ecclesiæ, videlicet Cluniacensi, quæ vos in virtutum deliciis diligenter educauerat, mentiti estis,  a nobis vos,  locum vobis commissum alienastis? Redarguta a Magistro prudens virorum simplicitas conticuit. Tunc sanctus vir ad Abbatem conuersus,  vehementer eum increpans, ait: Tu, inquam, o fili, quem cæteris ducem,  præ cæteris præfeceram, cur tibi commissos in errorem induxisti?  ius Cluniacense tibi ambitionis cupidine tractus usurpasti? Cui nuper inthronisatus Abbas, vt erat mirę simplicitatis, excusatoria cum omni humilitate verba respondit, dicens. Ne indigneris, quæso Domine, nobis famulis tuis, sed si culpa dici potest, in dominum potius Papam,  in Francorum Regem retorqueri debet, quorum obedientia  iussio ad hoc nos coegit. Quibus non obedire nullatenus potuimus. Astipulatur etiam huic eorum facto loci illius auctoritas, qui, vt in authenticis libris reperimus, a beati Martini temporibus, vsque ad facta a Dauid exitia,  religione  abbatibus floruisse strenuis perhibetur. Licet autem quod factum est non possit non fieri, discernenda tamen, dilecte in Domino Pater, sanctitas tua, vtrum summi,  vniuersalis Papæ statuta stare debeant........ Tunc beatus Maiolus .................. temeritas, Domini Papæ statutis obuiet,  locus beati Archipræsulis Martini semper dilectus, dignitatis suæ per me culmē amittat. Statuo igitur  confirmo  sigilli mei auctoritate corroboro, vt Majus-Monasterium a iugo  subiectione Cluniaci liberum  immune amodo  deinceps emancipetur,  habendi,  eligendi Abbates suos libertate concessa, in eodem Monasterio pristinæ dignitatis integritas indemnis illibataque perseueret. His itaque expeditis repatriatus beatus Maiolus Turonicam Burgundia commutauit.