Item in Teutonicis partibus presbyter quidam, dum religiosam agere vitam videretur,  pene quotidie sacra Missarum solemnia celebraret, dumque sibi minus caute prouideret, hostis antiqui insidias incurrit,  in turpem, sed occultam peccati foueam, carnis delectationem delapsus est. Sanctimonialem namque quandam dum in primis gratia visitationis adiret, ad postremum assiduitate colloquij  incauta familiaritate allectus, miserabili casu in illam incurrit. Qui cum post lapsum ad cor redire,  quam cito resurgere debuisset, propriis fęcibus delectatus, diu conuerti distulit,  peccatū peccato adiungens, vsum peccandi fecit, sicque lōgum funem quo arctius stringeretur, assidue peccando contexuit. Cumque in luto scelerum volutaretur, non verebatur tamen ad altare Domini irreuerenter accedere,  sacramenta redemptionis nostræ, Missam frequentius celebrando, temerare. Quod cum longo tempore abiecto Dei timore agere non formidaret, irā pariter  misericordiam Domini, vt subiecta declarant, erga se mirabiliter persensit. Nā cum  scelus nō desereret,  sacra diuina impuris manibus, vt sæpe dictum est, attrectaret, contigit quadā die dum vsque ad perceptionē sacri corporis Christi, totam de more Missam explicasset, iamque se ad sacramenta ipsa sumenda pararet, repente caro Christi cum sanguine, tam immundū vltra non ferens habitaculum, ab ipsius iam pene tenentis manibus euanuit. Admirans ille  obstupescens, ab altari citissime Missa finita recessit. Cumque indignationem Domini, tā euidentis signi ostensione, circa se commotam agnosceret, volens tamē hoc certius comprobare, secūdo Missam aggressus est. Cui vniuersa vt prius peragenti, cum ad sumenda sacramenta ventū esset, simul omnia vt prius subtracta sunt. Iam vero vt dignum erat in metum  trepidationem non modicam perductus, vt de toties repetito miraculo iam absque vlla hæsitatione certissimus redderetur, tertio quoque quod iam bis contigerat, attentare veritus non est. Sed cum omnibus vt ante peractis, iam sollicitior quæ apposita erant oculis obseruaret,  manibus contrectaret, osque ad sumēdum aptaret: subito oculis, manibus,  ori, tertio inuisibiliter sublata disparuerunt. Tandem igitur tam euidenti miraculo tremefactus presbyter, se pessime egisse, seque terribilem iram Domini incurrisse absque vlla dubitatione cognoscens, cor mutauit,  qualiter euadere a tanto periculo posset, sollicitus cogitare cœpit. Vltimum ergo peccantibus remedium pœnitentiam esse sciens, ad eam toto corde confugit,  proprium Episcopum adiens, ei cuncta quæ fecerat, quæque contigerant cum multis lachrymis patefecit, impositumque sibi ab eo laborem pœnitendi, toto animi nisu tam deuote quam constanter exercuit. Ieiuniis namque  vigiliis, verberibus etiam  variis cruciatibus, iumentum lasciuiens, hoc est corpus suum, secundum Apostolum, castigans, qui concupiscentias suas sequendo reprobus factus fuerat, eas in se ipso damnando, electorum numero adiungi laborabat. In qua corporis ac cordis contritione multo tempore emenso, cum eius mentem de venia præsumere securior iam conscientia suaderet, adiit Episcopum,  quid egerit indicans, vtrum vt ante consueuerat ad sacra accedere auderet, consuluit. Qui nondum plene Deo reconciliatum metuens, vt adhuc pœnitentiæ insisteret, admonuit, quatenus dignis pœnitentiæ fructibus Deo exhibitis, purgatior  securior, congruo tempore altaris sacramenta non ad iudicium, sed ad salutem percipere posset æternam. Acquieuit ille salubri admonitioni,  ad propositum pœnitentiæ reuersus, tota carnis ac spiritus virtute, ad fores diuinæ pietatis pulsabat,  spiritu contribulato lachrymisque indeficientibus iram Domini in misericordiam cōuerti cogebat. Quid multa? Longo rursus temporis spatio in hac pœnitudine transacto, ad Episcopum rediit, eique vt patri secreto cuncta pandens, vt sacramentorum esse particeps mereretur, humiliter deprecatus est. Cuius conuersionem iam Deo acceptam tam ex his quæ ab eo audierat quam ex his quæ in eo videbat confidens, vt sacerdotale officium aggrederetur assensit. Quod ille de Domini bonitate  conscientiæ testimonio confisus, non iam præsumptione, sed deuotione implere curauit. Accedens itaque ad altare totumq. se lachrymis  contritione cordis immolans Deo, vsque ad perceptionem sacramentorum vniuersa rite peragens, peruenit. Et ecce nouo  inaudito nostris dumtaxat seculis miraculo, trium ante dictarum Missarum panes, qui indigne sumere volenti sublati fuerant, cælitus allati sunt, eoque iam diuino iudicio ad hæc sumenda digno facto, ante eum super altare positi apparuerunt. Cumq. etiam oculos in calicem admouisset, conspexit pene vsque ad summitatem sanguine repletum,  illarum Missarum detrimenta ad istius prouenisse augmenta. Admirans igitur  toto hominis interioris iubilo Deo gratias agens, suamque pœnitentiam susceptam, ac Domini maiestatem placatam agnoscens, certus factus est de Domini misericordia,  qui vnum apposuerat quatuor panes, immo vnum Christi corpus  sanguinem cum multa vt dignum erat, exultatione percepit. Hoc quoque præfatus Claromontensis Episcopus mihi retulit, in præsentia plurimorum.