Et de mortuorum quidem apertis manifestationibus licet multa superius dicta sint, vnum tamen adhuc addere volo, quod nuper compertum, tacendum non esse videtur. Nam anno, quo hæc scripsi, illud contigerat. Vigilia Natalis Domini, nocte scilicet, qua Sanctificamini hodie, cātatur, iacebat apud Carum-locum puerulus quidam monachus ante sacros matutinos in fratrum dormitorio,  nescio quid meditans dormire non poterat. Et ecce post aliquantum processum noctis aspexit  vidit venerabilis vitæ fratrem Achardum nomine, qui eiusdem monasterij Prior fuerat,  ante paucos annos vita excesserat, per gradus dormitorij ascendentem, sibi appropinquare. Erat vero iam dictus puerulus fratris eius filius. Venit ergo,  in scamno ante lectum pueri constituto resedit. Erat cum illo  venerandus ille Dominus Prior Guillelmus,  ipse similiter defunctus, quem mihi Romæ in somnis apparuisse supra retuli. Neutrum tamen illorum, dum viuerent, puer viderat, sed ex his quæ ab eis audiuit absque vlla eos ac si vidisset dubitatione cognouit. Morati sunt  collocuti adinuicem aliquamdiu, puero audiente, quousque Domino Guillelmo recedēte, solus frater Achardus ante illum, vt dictum est, sedens remansit. Qui ad puerum conuersus, hortatus est eum vt surgeret,  ad mira quædam videnda, vsque ad fratrum cimiterium cum eo procederet. Respondit ille, timore qui eum inuaserat, patrui sui familiari collocutione iam ex parte sedato, non posse fieri quod monebat: sub custode se esse, timere ne si eum aliquis præter morem egredientem videret, dira flagella subiret, nec ipse inter multiplices plagas sibi adesse valeret. Ad hæc illo dicente, nihil sibi esse timendum, credendum esse patruo, optime se ne quid mali ei inde contingeret prouisurum, saluum  incolumem ducturum ac reducturum, adductus est puer in sententiam,  surgens, ac se regulari more induens, præcedentem secutus est. Duxit autem eum per claustrum maius, in claustrum infirmorum, indeque vsque ad cimiterij ostium. Quo aperto, statim vlterius processerunt. Et ecce conspicit puer totum cimiterij ambitum sedibus innumeris refertum, ac supra sedes illas viros monastico schemate indutos sedere. Dixerat autem illi patruus  sibi inter alias sedem seruari, in qua statim aliorum modo veniens resideret. Indicauerat etiam querelam in Conuentu illo de se futuram, propter quam necesse esset se exurgere,  ad vocantis iudicium properare. Monuerat insuper, vt in illo examinis interuallo, eandem puer sedem occuparet, nihilque metuens sibi vsque ad reditum conseruaret. Quod  sic factum. Ingressus namque frater Achardus cum puero Conuentum illum, mox in sede sibi parata resedit. Ortus est statim clamor,  a quodam circumsedente querela deposita, quod idem frater tardus illi suo conuentui occurrisset. Surrexit ille confestim,  ad satisfaciendum more monastico in medium processit. Quo facto, puer vt monitus fuerat, surgens constanter in sede eadem resedit. Obtinet autem medium cimiterij locum, structura quædam lapidea, habens in summitate sui quantitatem vnius lampadis capacem, quæ ob reuerentiam fidelium ibi quiescentium totis noctibus sulgore suo locum illum sacratum illustrat. Sunt  gradus per quos illuc ascenditur, supraque spatium duobus vel tribus ad standum vel sedendum hominibus sufficiens. Ibi sedem cuiusdam magni  reuerēdi iudicis, supraque ipsum sedentem puer dum conspiceret, vidit iam dictum fratrem Achardum ante ipsum velut pro satisfactione prostratum. Quid dixerit, quid ei responsum fuerit, intelligere licet multum nisus, non potuit. Clare autem idcirco cuncta videre poterat, quia quædam maxima claritas absque subsidio humanorum luminum, totum illud illius cimiterij spatium illustrabat. Modico temporis interuallo transacto, sæpe nominatus frater ad locum proprium rediit,  puero sibi cedente, atque ad eius pedes residente, sedem suam recipit. Parum intercesserat,  ecce puer conspicit totum Conuentum illum de sedibus suis exurgere,  non ad illam, per quam ingressus fuerat, portam, sed ad aliam quandam tendentem, ad exitum festinare. Antequam tamen egrederentur, conspexit multum ignem, proxime ante ipsam portam accensum. Per quem, vt referebant plurimi ex illo agmine transeuntes, alij diu in illo morabantur, alij cito transibant. Hæc tamdiu vidit, quousque portam illam omnes excesserunt. Remansit autem post tantum spectaculum, solus puer cum patruo. Quem patruus, vt promiserat, per viam qua venerat reducens, cum eo fratrum dormitorium ascendit, eumque vsque ad lectum proprium prosecutus, statim disparuit. Hanc visionem quia auditam prius ab aliis,  postea ab ipso puero fallere nesciente, fide dignam iudicaui; ad legentium vtilitatem vel cautelam, sicut  præcedentia, ne mente exciderent, scribere volui.