Mvlta quidem,  magna a vestra magnificentia nobis,  vestris Cluniac. impensa beneficia, multas  magnas merito exigunt gratiarum actiones. Sed illud vnum nuper collatum, sui magnitudine iure alia, licet magnifica, transcēdit,  excellentius benignæ mentis vestræ affectum nobis commendat. Quis enim vel hebes non videat, quanta in corde ingenuo vis dilectionis extiterit: quę disruptis mordacibus curis, postpositis regalibus negociis, tantis reipublicæ vestræ implicationibus intermissis, sublimitatem vestram ad inuisendos humiles,  deuotos filios vestros Cluniacum traxit? Lętatus sum supra modum istud audiens, sed tristatus sum supra modum, tanto me hospiti occurrere non posse cognoscens. Nec me plane retinere ab itinere potuissent, quælibet, vel quantalibet nostra negocia. Quod enim huic negocio par? Sed sola me detinuit, quam præcauere non potui, ignorantia. Tam tarde quippe ad me peruenit vestri aduentus certitudo, vt secundum dies, quos a cursore accepi, nullo pacto nec in Niuernensi Comitatu consequi vestigia vestra valerem. Ea de causa cum iam abruptis vniuersis prouincialibus retinaculis, non tam ire quam discurrere ad vos vsque voluissem, impossibilitate cogente vltra quam dicere possim mœstus remansi. Vnde quia per me non potui, per quos possum dilecti iter prosequor:  per fratrem Drogonem socium nostrum sapientem,  vobis, vt æstimo, notum, singulari Domino  amico, quæ scribere non licuit, mando.