Præteritæ nuper Dominicæ vespertino crepusculo, cum post eos, qui digni habiti sunt primo videre quæ mittuntur, primo audire quæ in aurem dicuntur, primum mihi contingeret legere literas vestras, quas antea non audieram, gauisus sum. Erat enim in eis, sicut hoc ipsum quidam ex nostris altiore mentis intuitu notauerunt, quod non tantum aures demulcebat auscultantium: sed ora quoque mouebat,  mitigabat animos omnium nostrum. Et hoc quid erat, vel quid esse poterat? Illud, inquam, ad quod cantant vel clamant subsellia in theatro. De fine literularum vestrarum loquor, quas Domno direxistis: quarum cum principium ac medium multa laude plena fuissent: iocundiore tamen artificio, lautiorique maturitate, finem conclusistis. Dixistis enim. Valeat Domnus, sociique eius  coheremitæ, qui cum eo siluas incolunt. Itaque Domnum heremitam esse insinuastis. Socios autem eius coheremitas designastis. Pro arido incolatu heremi, humidas  algidas siluas cum grege magistrum delectare non tacuistis. Et hæc vnde tibi, o venerande senex? vnde hæc tibi, o ministri Christi, o Angele Dei: nisi quod Angelus senescere, canescere nescit, nec claudicare? Et o, inquam, vnde hæc tibi, vt tam alto pectore vel nouo forsitan prophetiæ spiritu, præsignares quod necdum scitur, præcantares quod necdum inchoatur, præmonstrares quod sine te fieri vel amari, nemini eorum quos heremo donasti, consulitur? Igitur cum ad nos veneris, nec heremum, nec heremitas inueneris. Triceps namque Parnassus noster, non iam biceps, sicut olim locuti sunt Poetæ priores. Hinc Faunos Bicornes, inde Satyros saltantes, circunquaque vero strepitus ferarum, suauesque garritus auium habens, nil tale insinuat. Tantum hic sursum cucullatos Poetas quære, coloratos nigro monachos mirare: religionis, orationis, lectionis, amatores fratres desidera. Nihil fucatum penes hos existimes: nihil admixtum vicio formides. Custos etenim virtutum iustitia, nihil fluctuare sinit in monte nostro charitate magistra. Et hoc de illis qui montem medium incolunt. Qui vero reliqua duo Parnassi capita occupant, in ipsius familia censentur, quæ perpetuo silentio damnat vocis articulatæ primitias:  quæ eousque religiosa manet, quod nunquam nisi vocata vel excita, respondet. Quod si religiosus es, approba similitudinem: si creditus, solitudinē: si grammaticus  lectionis amator, conuictus conditionem. Hæc, frater charissime, penes nos habentur.