DOMINICÆ Incarnationis  nostræ reparationis, quod fides fidelium hodierna die recolit, Sacramentum, licet granditate sui  excellentia humanum  angelicum excedat intellectum, tamen quicquid de eodem potuit vel debuit comprehendere,  scire electorum deuotio, totum per antiquos Patres veteris videlicet Testamenti Patriarchas,  vates disposuit nunciare,  per Apostolos  Euangelistas, idoneos nouæ legis ministros dignata est enarrare diuinæ dignationis Maiestas. Quanta enim  qualia præfulserunt in serie veteris Instrumenti testimonia, huic sacro mysterio adeo fauentia  apertissime congruentia, non potest ad plenum colligere nostræ paruitatis ignorantia. Quicquid vero Euangelia, Apostolorum Epistolæ  Actus loquuntur, totum ad homines Christum per Virginem venisse fatetur. Ex dictis igitur maiorum, Catholicorum Doctorum cognoscimus, vtriusque testamenti Patres, licet essent locis  temporibus diuisi, vnanimiter tamen sensisse de gloria aduentus Dominici. Et vt hoc sine dubio cognoscamus, beatus Papa Gregorius, ad instar cælestis syderis, quod septem stellis non simul stantibus, sed simul micantibus, quas diuina pagina Pleiades nominat, diuinos authores ad enarranda nostræ salutis mysteria, etsi discretos locis  temporibus, in vna tamen fide  veritate refulsisse denuntiat. Hos non solum stellas, sed etiam cœlos, Dauidici sermonis vocat authoritas dicens. Cœli enarrant gloriam Dei. Hi etenim cœli, hæ stellæ, cæteraque spiritualia  rationabilia astra verbo lucentia, amore ardentia, non a se, sed ab auctore suo habuerunt, vt sermone lucerent, dilectione arderent,  ea quæ de ipso senserunt, Spiritu sancto docente narrarent. Quorum alij diffusius, alij compendiosius, alij apertius, alij obscurius de diuinis sibi reuelatis mysteriis locuti sunt. Ex quibus sicut inter veteres Patres ad prænuncianda diuina beneficia, insigne quoddam nobilissimus Prophetarum priuilegium obtinuit Esaias, ita ad enarranda incarnati Verbi  Virginei partus arcana mysteria, principalem locum obtinere promeruit Lucas. Hic vir diuinissimus,  vt omnis eius descriptio patefecit, omni sapientia  scientia eruditissimus, non in primis ad ea de quibus magis dicturus erat,  ad quæ ipsius tota tendebat deuotio, ordinem narrationis incipere voluit; sed circumstantia miracula, generationem videlicet Dominici Præcursoris  ortum, vitam eius mirabilem, conuersationem sanctam,  inauditam a seculis in victu  vestitu abstinentiam,  in omni genere perseuerantem constantiam,  constantem perseuerantiam,  ad reprehendenda vitia, robustissimam liberalitatem; Parentum etiam eius nobilissimam  sine omni querela iustitiam, ad liquidum describere voluit. Postquam vero de his sufficienter dixisse se credidit, ad differenda ea quæ in voto habebat, præeunte lumine cœlestis gratiæ, se totum dedit, inquiens. Missus est Angelus Gabriel a Deo, in ciuitatem Galileæ, cui nomen Nazareth, ad virginem desponsatam viro, cui nomen erat Ioseph, de domo Dauid,  nomen Virginis Maria. Audiuimus, fratres, Angelum a Deo patre ad virginem missum, audiuimus virginem nouo salutationis famine salutatam,  in ipsa salutatione (vt Euangelium loquitur) fuisse turbatam. Audiuimus Gabrielem Archangelum verbis consolatoriis, ne timeret adlocutum, eo quod inuenisset gratiam apud Dominum, deinde generaturam  parituram asseruit filium, quem præcepit vt vocaret Iesum. Hunc esse magnum  filium Altissimi, sedem Dauid,  domum Iacob,  Regnum sempiternum sine fine secundum humanitatem adepturum prædixit. Quod semper secundum diuinitatem, cum Deo patre,  Spiritu sancto æternaliter antequam mundus fieret, in æterna sua præscientia habuit  disposuit. Post consolationis officiosissima  iocundissima famina, Virgo sanctissima interrogando,  potius in cunctando cœpit inquirere, quomodo fieri posset, quod Angelus insolitam  inauditam rem, tanta authoritate nūtiare pręsumeret: huius rei factum quod natura non habuit, quod exemplo caruit, Spiritu sancto superueniente,  virtute Altissimi obumbrante Angelus fieri posse perdocuit. O inauditum,  admirabile singularis humilitatis exemplum! Ea quæ se Dominum  creatorem suum concepisse gaudebat,  de se nasciturum non dubitabat, cum posset se cognoscere sine dispendio suæ sincerissimæ humilitatis, omnium fidelium dominam, non distulit se vocare Domini sui ancillam, dicens. Ecce ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum. Videte, fratres, humilitatem Virginis, Verbum Dei concipientis. Videte obedientiam Domini ad nos per virginem venientis. Videte claritatem,  dilectionem circa humanum genus, Dei patris: Angelum ad Virginem nomine Mariam, mittentis. Huius nobilissimi nominis prædulcis interpretatio claritudinem meritorum illius atque virtutum aperta ratione demonstrat. Interpretatur enim Maria stella maris, siue Domina. Merito vocatur Domina, quia Dominum totius Creaturæ salua perpetua sua virginitate, hodierna die concipere,  certo tempore gignere meruit. Cui Deus Pater, vt Dauid Patriarcha testatur in Psalmo, dicens. Data est mihi omnis potestas in cœlo  in terra.  reliqua. De quo idem propheta. Domini est terra,  plenitudo eius. Item in eodem Psal. Dominus fortis  potens, Dominus potens in prœlio. Et vt illum fortem  potentem credamus, Gabriel Archangelus qui fortitudo Dei dicitur, nasciturum de virgine euangelizare debuit, quem ad debellandum perditionis principem,  mortis imperium destruendum, velut geminæ gigantem substantiæ, omnipotens pater vnicum filium suum transmisit. Consequens etenim est, vt Dei genitrix  semper Virgo Maria, maris stella vocetur, quia sicut illi qui inter fluctus maris exercitatione nauigij laborant: stellis sibi Deo auctore famulātibus, ad portum quietis venire desiderant, ita quisquis in huius sæculi periculoso naufragio, fluctibus perniciosis inruentibus, siue de animæ, siue de corporis vita periclitatur, necesse est ad contemplationē istius stellæ aciem mentis dirigat, per cuius meritum  gratiam posse se ab omni periculo liberari non dubitat. Stellæ enim, vt scitis, diuino nutu ordinantur quod in nocte luceant,  solem diei præcedant. Et hæc nostra stella splendida,  matutina adhuc incumbentibus ignorantiæ tenebris,  iam iamque Deo propitio deficientibus præparabatur, vt per illam ad nos procederet sol iustitiæ Christus Deus noster, de quo scriptum est. Ecce vir oriens nomen eius. Hunc, Zacharia propheta testante, promittebat se Deus pater missurum ad illuminationem fidelium dicens. Ecce ego mitto vobis Orientem seruum meum. Qui audiuit vnquam tale? aut quis vidit huic simile? Virgo Dominum paritura, ancillam se Domini vocat: Deus pater hominem nasciturum, seruum  Orientem appellat. In quantum homo, seruus: in quantum Oriens, filius coeternus, consubstantialis  vnicus. De quo Malachias propheta. Vobis timentibus Deum, orietur sol iustitiæ. Et Zacharias in Euangelio. Visitauit nos Oriens ex alto. O quanta, qualisque stella Dei genitrix  semper virgo Maria extitit! Ex qua illa claritas, illa lux, illudque lumen, verbum caro factum ad nos processit. Qui non solum, vt Euangelista Ioannes prædicat, Omnem hominem venientem in mundum illuminat, sed etiam stellas, lunam,  omnem Creaturam quam condidit, regit, disponit  ordinat. Qui viuit  regnat cum Deo Patre  Spiritu sancto Deus, Per omnia secula seculorum. Amen.