XII. Johannes Episcopus servus servorum Dei, Geiloni inclyto Abbati, dilectísque filiis nostris in Tornutio monasterio, à spirituali filio nostro, glorioso KAROLO Imperatore Augusto, sanctæ  intemeratæ sempérque Virgini Dei Genitrici Mariæ, atque pretioso Confessori Christi Philiberto largito, sub regulâ Sancti Benedicti religiosâ conversatione degentibus, nunc,  futuris temporibus. Quando ad ea quæ catholicorum Imperatorum corda pontificalibus sunt monitis provocanda, ità ardenti desiderio divinâ præveniente gratiâ tàm succenduntur ut ab eis ultrò poscantur, tantò alacri  læto sunt animo concedenda, quantò  ea ipsa quæ cupiunt, si nollent facere, peti debuerant. Proinde juxta scripta petitoria filii nostri, præcellentissimi Imperatoris Karoli, hujusmodi privilegium præsentis auctoritatis nostræ decreto, eidem venerabili monasterio vestris futurísque temporibus indulgemus, concedimus, atque confirmamus: ut sicut ipse gloriosissimus filius noster, divino ductus amore, de villis, ac facultatibus, seu stipendiis specialiter monachorum,  Ecclesiæ ornamentorum, vel luminariorum, ac matriculariorum, seu hospitum, atque pauperum usibus servata, vel emeliorata seu aucta ordinatione præcepto suæ auctoritatis firmavit privilegium quod venerabilibus fratribus ac filiis nostris Episcopis illarum regionum fieri  confirmari fecit; ità sicut in eodem privilegio, atque præceptis, in primis filii nostri Karoli exinde factis continetur, perpetuò inconvulsa permaneant. Quamvis enim fama fuerit hoc tenuisse ad Episcopatum Matisconensem, nullâque ibi auctoritate quà teneri possit adjunctum longo interveniente tempore fuerit, melius, multóque sanctius apostolicæ discretioni nostræ visum fuit, ut monasticis utilitatibus in prædicto monasterio confirmetur, quam Iaïcalibus sine aliquâ acquisitione sanctorum locorum depopulationibus indulgeatur. Constituimus aliâ auctoritate Beati Petri, ut nullus Regum, nemo Antistitum, vel Abbatum, seu quilibet quacumque præditus dignitate, de his quæ in præfato privilegio, seu in præceptis ipsius filii nostri Karoli ex his quæ præmisimus factis continentur, vel in futuro, ab eo vel à quibuslibet aliis de proprio fuerint his specialibus usibus jure collata, sub cujuslibet causæ occasione sive specie, quicquam minuere vel auferre, sive suis usibus applicare, vel aliis quasi piis causis pro suæ avaritiæ excusatione præsumat concedere: sed cuncta quæ præfatis usibus monachorum,  Ecclesiæ ornamentorum, vel luminariorum, matriculariorum, hospitum,  pauperum oblata sunt, vel offerri contigerit, perenni tempore inlibata  inconvulsa, ac sine aliquâ inquietudine, eorum usibus pro quorum sustentatione gubernationéque concessa sunt, modis omnibus profutura permaneant. Hæc igitur omnia, quæ hujus præcepti decretíque nostri pagina continet, tàm vobis quàm cunctis qui in eo quo estis ordine locóque successerint, in perpetuum conservanda decernimus. Salvâ in omnibus quæ hujus decreti paginâ continentur, auctoritate,  honore sanctæ Romanæ Ecclesiæ,  Sedis Apostolicæ privilegio. Placet etiam ut per futura tempora, ipsi monachi ex seipsis habeant licentiam eligere Abbatem. Si quis autem temerario ausu, magna parváque persona, contra hoc nostrum apostolicum decretum agere præsumpserit, sciat se anathematis vinculo esse innodatum,  à regno Dei alienum,  cum omnibus impiis, æterni incendii supplicio condemnatum. Qui autem verus custos  observator hujus confirmationis extiterit, benedictionem,  gratiam,  cœlestem misericordiam à Domino consequi mereatur. Scriptum per manum Anastasii notarii regionarii,  scriniarii sanctæ Romanæ Ecclesiæ, in mense Octobrio, Indictione decimâ. Benè valete. Subscriptum Idus Octobrias, per manum Christophori Primicerii sanctæ summæ Sedis Apostolicæ, imperante Domino piissimo Principe Augusto KAROLO, à Deo coronato, magno Imperatore anno primo,  post coronationem ejus anno primo, Indictione decimâ.