Hvgo secundus Prior sanctimonialium de Marcigniaco, Abbas huius sacri Monasterij Cluniacensis octauus, Pontio in Abbatem substitutus, anno 1122. incepit regere hoc Monasterium Cluniacense. Circa ista tempora paulo ante vel post, Dux Burgundiæ nomine Hugo venit Cluniacum,  ibi suscepit habitum sacræ Religionis monasticę, cuius epitaphium affixum retro Capellam sanctæ Mariæ Virginis, dictam dominam nostram de cimeterio tale habetur. Hic requiescit vir celebrandæ memoriæ, magnusque seculi contemptor, Hugo olim dux Burgundiæ, postea sacerdos  Monachus huius sanctæ Ecclesiæ Cluniacensis. Anima eius requiescat in pace, Amen. Istis insuper diebus vel circa fuit Monachus Cluniacensis Dux Poloniæ, antequam Ducatus ille esset regnum. Et cum vacaret dictus Poloniæ Ducatus hærede, de licentia  dispensatione Papæ dux de Monacho Cluniacensi factus est Rex Poloniæ. Postmodum habita prole in Monasterium rediit Cluniacum Religiosus. Fundauit enim ipse in suo regno Monasterium vocatum Magilicense sub vocabulo Apostolorum Petri  Pauli. Iste Dux vocabatur Boleslaus,  adhuc iuuenis missus a Patre nomine Brasimio Parisiis sacris litteris instruendus, qui tam in moribus quam in scientia sic edoctus est, vt toto corde  affectione suo Creatori studeret præstare obsequium,  Deo perpetuo famulari. Tandem Monasterium Cluniacense intrans habitum Monachalem induit,  in eodem loco Diaconatus ordinem suscepit. Postmodum vero tractu temporis patre eius defuncto, quærunt eum regnicolæ per totum orbē. Tandem Cluniacum venerunt, suum dominum reperientes, ad Abbatem accedunt; petentes dominum suum Ducem, vt veniat regnare super eos. Quibus Abbas respondit hoc facere minime posse sine expressa licentia sedis Apostolicæ. Qui iter arripientes ad Papam, supplicarunt, vt Duci eorum dispensaret. Quo renuente, tandem eorum piis supplicationibus annuens dispensauit cum prædicto Duce, tali conditione, quod milites  cliētes illius Ducatus perpetuo portarent tonsuram ad modum Cluniacensium,  in signum Diaconi stolam ad modum Diaconi deferrent. Quam ordinationem libenter susceperunt,  per certa tēpora seruauerunt. Verum quia satis aliena ab eorum moribus ista videbantur, obtinuerunt vt habitu pristino vterentur, sed tali conditione quod dictus Dux, qui pro tunc Rex erat, Monasterium construeret in honorem Domini nostri Iesu Christi,  SS. Apostolorum Petri  Pauli. Et istud Monasterium vocatum est Tyneetz, in quo erant continue residentes lx. Monachi. Et tandem iste Dux obtinuit ab Abbate Cluniacensi, qui pro tunc erat, XII. Monachos, quos in prædicto Monasterio posuit. In quo Regula S. Benedicti tenetur,  cerimoniæ Cluniacensis Ecclesiæ obseruātur. Hunc tamen Cazimirum nominat Mathias Mechoniensis lib. 2. Chronicorum Poloniæ, cap. 13. quem a Religione absolutum cum dispensatione Benedicti VIII. anno circiter 1041. Poloniæ Regem refert coronatum. Nequaquam prætermittendum censui qualiter dæmon visibiliter Comitem Matisconensem importauit circa hæc tempora. Cuius rei mirandam iam adeamus facti seriem, quam hic inserere non veritus sum, eo quod is Comes magnus huius Cluniacensis fuit Monasterij persecutor. Sed quid moror? ne igitur diu vos suspensos teneam, arrigite ad hoc aures obsecro. Primum igitur ad terrorem  correctionem malorum Principum, quod Matisconi gestum est, proferatur. Insolitæ quippe res.  habes integram narrationem supra lib. 2. Miracul. Petri Venerab. cap. 1. Deinde paucis diebus post, venerunt Cluniacum Wido Comes Matisconensis, prædicti Comitis filius, cum vxore, filiis suis,  XXX. militibus qui omnes Monachi facti sunt. Et similiter Wigo Comes Albionēsis. Mulieres vero prædicti Comitis Matisconensis,  dictorum XXX. militum omnes Religiosæ factæ sunt apud Marcigniacum Monasterium Monialium. Quorum Epitaphium retro Ecclesiam sancti Petri Veteris, super cimiterium, ante Capellam Dominæ nostræ Cimiterij, tale extat. Hic requiescit Wido Comes Matisconi, boni exempli memoria, qui nullum hæredem seculo relinquens, conuersationis gratia, Domino ducente, Cluniacum venit cum vxore, filiis,  filiabus,  xxx. militibus suis, omnes Monachi facti sunt. Albionensis etiam Comes Wigo sepultus est in hoc loco, qui  ipse huius Ecclesiæ miræ deuotionis Monachus extitit, Requiescant in pace Amen. Iste Hugo II. Abbas octauus obiit VII. Idus Iulij, anno 1122.  per tres tantum menses rexit hoc Monasterium. Iacet itaque apud Cluniacum iuxta altare SS. Nazari  Celsi.