Notum sit amantibus veritatem et pacem, quod molesta controversia, quæ inter Æduensem episcopum domnum Narjodum et monachos Cluniacenses duraverat, sic tandem per manum domni Ri(chardi) Albanensis episcopi, apostolicæ sedis legati, et domni Ervei Nivernensis episcopi, et domni Humbaldi Autisiodorensis episcopi, et Willelmi Nivernensis comitis, sopita est. Episcopus quidem carrobium, quod apud villam Melleduni et apud Monasteriolum de more reposcebat, ex integro vuerpivit; æcclesiam Sancti Gengulfi laudavit et donavit, ecclesiam Sancti Romani similiter, ecclesiam de Gestiis, æcclesiam Sancti Albani de Ulmo; judicio peracto, decimas de Luziaco castro recuperandas jure promisit adjuvare; de paratis Cluniacensium æcclesiarum in sua diœcesi positarum, quales monetas per XX. annos, in vita domni Aganonis Æduensis episcopi et domni Hugonis abbatis, canonici Æduenses se recepisse probare potuerint, tales deinceps in pace recipiant: retentum est quod, ad curiam apostolici vel ad curiam regis iturus episcopus, a presbyteris Cluniacensium æcclesiarum questum si fecerit, non tamen violentum. De capella Burbonensi condictum est ut, a Pascha obitum domni Hugonis abbatis sequente usque ad V. annos, Cluniacenses fratres prædicti episcopi bonitatem expectent: sin autem bonitas ejus non arriserit, jam tunc de ipsa capella judicium et æquitatem eis exequatur in loco ex utraque parte conveniente, concessi episcopi presbyteros fratres Cluniacenses in suis æcclesiis constituent, et sic vel ipsi episcopo vel ejus archipresbyteris constitutos præsentabunt ad commendandam curam animarum. Episcopus ipse promisit prædicto legato Ric(hardo) et prædictis episcopis atque comiti hoc laudamentum perpetuo se servaturum: sin autem promissum infregerit, legatus inde justiciam faciat, et episcopi atque comes relicto episcopo cum Cluniacensibus se teneant. Huic pacto interfuerunt idque laudaverunt Æduenses canonici, scilicet Walterius archidiaconus, Stephanus cantor, Ansericus præpositus, Seguinus archidiaconus, Humbaldus archidiaconus, Lambertus de Spirii, Gaufridus diaconus. Factum Nivernis, mense februario, anno M. C. VIIII. Incarnationis Dominicæ, sub domno Paschale papa IIº, regnante Ludovico rege Francorum, in præsentia domni Pontii abbatis Cluniacensis, cum quo affuit Hugo abbas Sancti Germani, Bernardus camerarius, Jarento et alius Jarento, Engelbaldus archidiaconus, et alii multi clerici et laici.