ALEXANDER, episcopus servus servorum Dei, Guilielmo, venerabili abbati Floriacensis monasterii, ubi venerabile corpus beati BENEDICTI requiescit, ejusque successoribus regulariter intrantibus, in perpetuum. Si in apostolica sede presidenti hæc sollicitudo et cura singularis incumbit ut ex ipsa consideratione regiminis omnibus ecclesiis et venerabilibus locis, tam in temporali defensione et corroboratione diligentiam quam in spirituali speculatione et doctrina, quantum, Deo auxiliante, prevalet, vigilantiam adhibere debeat, valde congruit ut earum provectui et utilitatibus quæ sub tutela sanctæ Romanæ ecclesiæ specialiter constitute sunt, tanto propensioris cure studium impertiatur quanto et generalis providentiæ corpus cum ceteris et singularem apostolici privilegii lineam pre ceteris sortiuntur. Nos itaque in apostolatus administratione, non nostris meritis sed divina locati gratia, petitionibus tuis, karissime fili et frater in Xristo GUILIELME, cum omni caritatem (sic) et benivolentia consentientes, venerabili loco cui preesse dinosceris, tibi quoque tuisque successoribus nostræ apostolicæ defensionis et confirmationis privilegium, predecessorum nostrorum statuta servantes, inpendimus statuentes et apostolica auctoritate corroborantes ut ipsum monasterium et possessiones ejus, res tam mobiles quam immobiles seu cujuscunque modi bona sint, quæ nunc ibidem juste sunt collata vel in posterum, Deo annuente, a fidelibus conferenda, sine omni inquietudine, sub tua tuorumque successorum gubernatione firma et inconvulsa permaneant, ut nulla potestas secularis, ecclesiastica seu aliqua persona magna vel parva idem monasterium vel ejus pertinentias invadere vel comminuere aut in quoquam molestare audeat nec subjectas illuc personas, sine voluntate abbatis distringere vel quicquid fiscus exigit aliquo modo preripere presumat. Addimus etiam ut, quia venerabilis pater BENEDICTUS, monachorum legislator, ex divina gratia dux est monasticæ religionis, sit etiam qui eidem monasterio prefuerit primus inter abbates Galliæ, nec aliquis de ordine sacerdotali, archiepiscopus scilicet aut episcopus aut inferioris ordinis, eum inquietare nec contra voluntatem ipsius ad idem monasterium venire aut aliquam ordinationem facere vel missas celebrare presumat, ut omni tempore quieti et securi absque omni molestia vel controversia monachi in eodem monasteriu (sic) Deo deservire possint. Abbas vero qui ordinandus ibi est, cum electione fratrum propter vitæ meritum et honestatem morum et non propter turpia lucra seu per pecuniam eligatur, et absque ulla calumnia, a quocunque episcopo, prout sibi placuerit, benedicatur. De sacerdotibus vero aut diaconibus ordinandis id observetur quod in regula precipitur, [ne] saltem [aliquis] episcopus subjectionem ab eis requirat quos ordinaverit nec unquam officio dignos ordinare differat. Denique, si cont[igerit ut abbas] accusetur de criminalibus causis, non unius episcopi judicio determinetur sententia sed provincialis concilii expectetur censura, aut, si forte maluerit appellare sedem apostolicam, res ad romani pontificis differatur audientiam et, quotienscunque necessitas [urgebit], eum venire Romam modis omnibus liceat. Solvendi et ligandi eam potestatem habeas quam antecessores tui per romana privilegia se probantur habuisse, quod si, peccatis habitatorum terre exigentibus, excommunicationis anathema ad eos pervenerit, id privilegium eidem monasterio indulsimus ut fratres ejusdem congregationis, exclusis aliis omnibus, ipsi absolute divinum officium peragant. Visum quoque nobis est ut hanc licentiam eidem tribuamus quatinus fratres qui in quibusdam cenobiis degunt, quod vivere regulariter nequeant, si voluerint, studio meliorande vite, ad ipsum ducem monachorum confugere, permittatur eis tandiu in ipso cenobio degere, si contenti fuerint, ut monastica consuetudine quousque in suis monasteriis videatur ordo redire. Permittimus etiam ut si alicujus de ipsis fratribus onerosa conversatio fuerit, ipse potius cum suo detrimento discedat quam alios inquinet. Hæc igitur omnia, quæ hujus precepti decretique nostri pagina continet, tam eidem abbati quam cunctis qui in eo quo est ordinem (sic) locoque successerint, in perpetuum servanda decernimus. Si quis vero regum, sacerdotum atque quarumlibet personarum, hanc constitutionis nostræ paginam agnoscens, contra eam venire temptaverit vel de ecclesia sanctæ [Mariæ] cum omnibus appendiciis pertinentibus ad ipsam ecclesiam quæ est in castro sancti Bricii, quam Robertus, dominus ipsius castri, ipsi monasterio contulit, potestatis honorisque sui dignitate careat reumque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et, nisi illa quæ ab illo sunt male ablata restituerit et digna satisfactione acta emendaverit, sub anathematis interdictione fiat atque in eterno examine districte ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jhesu Xristi quatinus et hic fructum bone actionis recipiant et apud districtum judicem premia eterne pacis inveniant. (Rota, cujus in medio: MAGNUS DOMINUS NOSTER ET MAGNA VIRTUS EJUS; et inter circulos: DEUS NOSTRUM REFUGIUM ET VIRTUS). BENE VALETE (in modo monogrammatis). Datum Lucæ, VIII idus novembris, per manus Petri, sanctæ romanæ ecclesiæ presbyteri cardinalis, anno XII pontificatus domni Alexandri pape, indicione X.