In ipsa denique comprehensionis suæ angustia, aliud deinde quoddam fecit mirabile per beatum Maiolum diuinæ largitatis affluentia, per quod demonstrauit quāto charitatis ardore isdem beatissimus flagraret. Nam cum quodam die, sicut semper erat solitus, isdem beatus vir profundas diuinæ misericordiæ diuitias enarraret suis qui cum eo manebant, eosque confortaret, aduenire sibi in proximum supernæ liberationis respectum: vnus Saracenorum promissa viri Dei deridens eum iterato fortioribus compedibus ligauit; alter vero ad ipsum percutiendum, impias manus furibundus leuauit. Tantæ calamitatis,  impietatis crudelitatem videns quidam famulorum suorum nomine Raimbertus pati beatum, quia vindicare nec liberare eum potuit, gemitus  lachrymas pectore graui profudit. Et dum super iniurias beati viri, prædictus famulus profundos funderet ploratus, quidam malignæ mentis pestifer, iactatu lanceæ eum voluit morti dare. Sed ictum gladij sanctus vir Maiolus manu suscepit extensa, ictuque ipsius grauiter est vulneratus. Cuius charitatis affectum respiciens Deus, mirabile effectu in crastino visa est charitatiua manus sana,  reddita pristinæ fortitudinis beneficio,  ad conlaudandum diuinæ pietatis adiutotium, in dextera suscipientis gladium, apparuit semper postea cicatricis vulnus charitatiuum, ostendens  repræsentans semper insitos sibi dulcedinis affectus.