Notum sit amantibus veritatem et pacem quod molesta controversia, quæ inter Eduensem episcopum, dominum Nariodum, et monachos Cluniacenses duraverat, sic tandem per manum domni Richardi, Albanensis episcopi, apostolicæ sedis legati, et domni Frumentarii, Nivernensis episcopi, et domni Humbaldi, Autissiodorensis episcopi, et Willelmi, Nivernensis comitis, sopita est. Episcopus quidem carrobium quod apud villam Melled et apud monasteriolum de more reposcebat, ex integro werpivit; ecclesiam Sancti Gengulfi laudavit et donavit; ecclesiam Sancti Romani similiter, ecclesiam de Gestiis, ecclesiam Sancti Albani de Ulmo, judicio peracto; decimas de Luziaco castro recuperandas jure promisit adjuvare. De paratis Cluniacensium ecclesiarum in sua diocoesi positarum, quales monetas per XX annos in vita domni Aganonis, Eduensis episcopi, et domni Hugonis abbatis, canonici Eduenses se recepisse probare potuerint, tales deinceps in pace recipiant. Retentum est quod ad curiam apostolicam vel ad curiam regis iturus episcopus a presbiteris Cluniacensium ecclesiarum, questum si fecerit, non tamen violentum. De capella Burbonensi condictum est ut a pascha obitum domni Hugonis abbatis sequente, usque ad quinque annos, Cluniacenses fratres prædicti episcopi bonitatem expectent: sin autem bonitas ejus non arriserit, jam tunc de ipsa cappella judicium et æquitatem eis exequatur in loco ex utraque parte convenienti. Concessos ab episcopo presbyteros fratres Cluniacenses in suis ecclesiis constituent: et sic vel ipsi episcopo, vel ejus archipresbyteris constitutos præsentabunt ad commendandam curam animarum. Episcopus ipse promisit prædicto legato Richardo et predictis episcopis atque comiti hoc laudamentum perpetuo se servaturum: sin autem promissum infregerit, legatus inde justitiam faciat, et episcopi atque comes, relicto episcopo, cum Cluniacensibus se teneant. Huic pacto interfuerunt idque laudaverunt Eduenses canonici: scilicet Walterius archidiaconus, Stephanus cantor, Ansericus praepositus, Seguinus archidiaconus, Humbaldus archidiaconus, Lambertus d’Espirii, Gaufridus diaconus. Factum Nivernis, mense februario, anno MCIX incarnationis Domini, sub domno Paschali papa II, regnante Ludovico rege Francorum, in praesentia domni Pontii abbatis Cluniacensis, cum quo adfuit Hugo abbas Sancti Germani, Bernardus, Jarento et alius Jarento, Engelbaldus archidiaconus et alii multi clerici et laici.