Clemens episcopus servus servorum Dei, ad perpetuam rei memoriam. Ex suscepto servitutis officio quo sumus universis ecclesiis et beneficiis ecclesiasticis obligati, ipsorum tenemur invigilare, profectibus et dispendiis obviare, ac ea, pro incumbentibus eis oneribus levius supportandis matura deliberatione sunt facta, presidii apostolici munimine roborare. Sane pro parte dilecti filii Hugonis Polosardi, camerarii prioratus conventualis de Charitate, Cluniacensis ordinis, Autissiodorensis diœcesis, supplicatio nobis nuper exhibita continebat quod dudum dilectus filius Guillelmus de Pictavia, prior ipsius prioratus, attendens quod fructus redditus et proventus officii camerarie dicti prioratus ad supportanda onera incumbentia eidem officio sufficere non valebant, cum dilectis filiis conventu ipsius prioratus, deliberatione matura et diligenti tractatu super hoc sepius habitis, de consensu dicti conventus et ad eorum supplicationem, prioratum de Bischiis, dicti ordinis, Nivernensis diœcesis, predicto prioratui de Charitate immediate subjectum et per ipsos monachos solitum gubernari, cum omnibus juribus et pertinentiis suis prefato officio authoritate ordinaria in perpetuum univit et decrevit adjunctum, fructusque ipsius prioratus de Bischiis et exitus in utilitatum opus et revelationem officii memorati existere convertendos, ita quod quam primum dictum prioratum de Bischiis vacare contingeret, liceret eidem camerario per se vel per alium seu alios corporalem possessionem ejusdem prioratus de Bischiis ac jurium et pertinentiarum ipsius authoritate propria intrare et retinere ejusdem prioris seu cujuslibet alterius licentia vel assensu minime requisitis, prout in quibusdam patentibus litteris eorumdem prioris et conventus, sigillis munitis, quorum tenorem de verbo ad verbum presentibus inseri fecimus plenius continetur. Quare pro parte dicti camerarii fuit nobis humiliter supplicatum, ut unioni hujusmodi confirmationis nostre robur adjicere de speciali gratia dignaremur. Nos igitur hujusmodi ipsius camerarii supplicationibus inclinati, unionem predictam ratam et gratam habentes, illam authoritate apostolica ex certa scientia confirmamus et presentis scripti patrocinio communimus, supplentes omnem defectum, si quis forsan intervenerit in premissis de Apostolice plenitudine potestatis, proviso quod prioratus ipse debitis non fraudetur obsequiis, et solitus numerus monachorum in eo nullatenus minuatur. Tenor vero dictarum literarum talis est: Universis presentes litteras inspecturis, nos frater Guillelmus de Pictavia, humilis prior beate Marie de Charitate, ad quem de consensu et assensu venerabilis conventus nostri Charitatensis spectat potestas uniendi ac dividendi beneficia nobis subjecta, causa legitima existente, salutem in Domino sempiternam. Ad supplicationem conventus nostri Charitatensis asserentis minus bene seu tenue in vestibus et aliis ad officium camerarie Charitatensis extitisse provisum, propter que multas miserias infirmitates et debilitates sustinuerunt et sustinent incessanter, et exinde subsecuta sunt, ac etiam subsequi possunt inconvenientia quam plurima, dictumque officium quoad supportationem solitorum onerum non sufficit, ut experientia magistra rerum efficax manifestat. Nosque volentes huic morbo adhibere medelam, et in hoc negotio mature procedere, deliberavimus diligenter pluribus et interpaulatis diebus nobiscum et cum aliis probis et religiosis viris, tam de gremio ecclesie nostre Charitatensis predicte quam de membris prioratui Charitatensi subjectis, in capitulo nostro generali Charitatensi existentibus, capitulantibus, ac generale capitulum facientibus, super inveniendo ac adhibendo remedio seu ope ipsi officio camerarie ac conventus necessitatibus supradictis; et ob hoc plures religiosos, magneque discretionis viros, de conventu nostro Charitatensi predicto, ac de prioratibus nobis subjectis et de membris ejusdem prioratus nostri de Charitate fecimus ad nostram presentiam personaliter evocari. Qui jurati, ad sancta Dei evangelia corporaliter manu tacta, deposuerunt quod redditus officii camerarie predicti non sufficiant ad onera consueta supportanda, licet illa consueta onera non sufficiant pro conventu, quodque dictus conventus, videlicet singulares persone ipsius multa incommoda, penurias et infirmitates, ob tenuitatem et exilitatem reddituum officii camerarie supradicti non valentis consueta onera supportare, sustinent ac sustinuerunt temporibus retroactis. Requisiti etiam per nos si redditus camerarie noscebant, et per quam viam posset subveniri commodius inopie officii ac necessitati conventus nostri predicti, deposuerunt per juramenta sua data, ut prefertur, quod ipsi habebant notitiam reddituum officii camerarie et onerum eidem incumbentium, ac quasi omnium membrorum vicinorum ipsius prioratus de Charitate, non videbant nec sciebant aliquod remedium ita competens seu utile, nisi quod fieret aliqua unio de aliquo prioratu vicino officio camerarie supradicto, asserentes quod de communi contributione solvenda per caput et singula membra prioratus nostri de Charitate non posset commodo predictis defectibus subveniri, cum plurimi dictorum membrorum vix sufficiant ad eorumdem consueta onera supportanda. Requisiti etiam de quo prioratu seu membro magis expediret fieri unio. Responderunt quod de prioratu de Bischiis, Nivernensis diœcesis, membro predicti prioratus nostri de Charitate, et per cujus unionem sufficeret et sine superfluitate poterit medere commodius necessitatibus supradictis. Nos igitur predicta attendentes per inquisitionem solertem, ut premittitur, per nos judicialiter factam, prout etiam in instrumentis super hoc confectis plenius continetur, premissaque dicuntur de tenuitate reddituum officii ac necessitatibus conventus nostri memorati fore vera. Volentes nihilominus rem perspicacius perscrutari accessimus ad conventum nostrum de Charitate, in capitulo nostro, ad sonum campane congregatum, ut moris est, cum quo tractavimus diligentius super predictis, et tandem charissimi fratres nostri, Gerardus supprior, Guillermus secundus, Ludovicus tertius, Theobaldus quartus domini in ordine, Joannes prior de Narenthona, Hugo cellerarius, Robertus eleemosynarius, Petrus infirmarius, Guillermus bursarius, Dionysius sacrista, Hugo prior de Monteboy, Joannes Granetarius, Stephanus Coquinarius, Stephanus magister novitiorum, Guillermus subsacrista, Philippus de Longavilla et plures alii, ea que superius premittuntur de exiguitate reddituum officii ac tenuitate vestiarii fore vera; ac tandem totus conventus et singuli ibidem presentes supplicaverunt et consenserunt quod per unionem dicti prioratus de Bischiis, Nivernensis diœcesis, dictorum camerarie officio ac conventus necessitatibus medeatur. Attendentes insuper non superesse aliquod membrum prioratus nostri Charitatensis per cujus unionem possint ita commode relevari defectus predicti, sicut per unionem prioratus sepedicti, tum propter vicinitatem ejusdem ipsi prioratui de Charitate, et sic utrumque, scilicet officium camerarie et ipsius prioratus per unum ministrum poterunt gubernari, tum quia ceteri prioratus vicini ecclesie de Charitate sunt nobiliores, ex quorum unione posset forte aliquod scandalum generari; alii autem sunt adeo tenues et exiles quod duo vel tres vix sufficerent ad predicta incommoda relevanda. Attendentes insuper dictum beati Benedicti, monachorum armificis preceptoris, et in sua regula statuentis quod necessaria monachis ministrentur ne, quod absit, in detrimentum animarum suarum occasione habeant proprium congregandi. Quam sententiam prudenter attendens sanctissimus pater et dominus noster, Dominus Benedictus papa duodecimus, in suis sacris constitutionibus super reformatione ordinis monachorum nigrorum sancti Benedicti editis, eamdem sententiam posuit, statuendo ut per unionem beneficiorum aut alias viis licitis monachis necessaria ministrentur. Insuper ob plurimas justas alias causas que ad hoc nostrum animum induxerunt propter necessitatem ecclesie evidentem et utilitatem, pronunciavimus et decrevimus, de consensu et assensu venerabilis conventus nostri de Charitate, dictum prioratum de Bischiis, Nivernensis diœcesis, dicto officio camerarie uniendum, ipsumque prioratum eidem officio unimus, decernimus unitum et adjunctum, fructusque ipsius prioratus et exitus decernimus convertendos in utilitatem, opus ac relevationem officii camerarie supradicti ac emendationem vestiarii conventus de Charitate sepedicti, quamprimum ipsum prioratum de Bischiis vacare contigerit quovis modo, salvo jure prioris moderni, quantum ad perceptionem fructuum prioratus de Bischiis supradicti. Ordinamus insuper ut camerario, qui est vel fuerit pro tempore, damus litteris presentibus licentiam et mandatum speciale ut ipse camerarius per se vel per alium, quotiescunque deinceps prioratum vacare contigerit, possessionem ipsius prioratus reddituumque ac emolumentorum ipsius intrare et retinere valeat, nulla alia licentia seu jussione a nobis habita, seu alia quomodolibet expectata, inducentes charissimum fratrem nostrum Hugonem, camerarium charitatensem pro se ac suis successoribus in possessionem dicti prioratus de Bischiis per traditionem sex denariorum qui nobis priori Charitatensi pretato debebantur annuatim a dicto priore. Firmiter statuentes ea que in dictis litteris continentur inviolabiliter futuris perpetuis temporibus observanda; omnibus autem subditis nostris precipimus et mandamus ut ipsi et eorum quilibet prefato camerario in premissis debite pareant et intendant. In cujus rei testimonium sigillum nostrum presentibus litteris duximus apponendum et ad majorem roborationem omnium premissorum conventus noster Charitatensis sigillum suum iis presentibus literis duxit apponendum in testimonium premissorum. Acta fuerunt supradicta in capitulo nostro Charitatensi, hora consueta, ad sonum campane, ut moris est, congregato conventu, die martis post dominicam qua cantatur Lætare in ecclesia, anno Domini millesimo trecentesimo trigesimo nono. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostre confirmationis et suppletionis infringere, vel ei ausu temerario contra ire. Si quis autem hoc attentare presumpserit indignationem omnipotentis Dei et beatorum apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Avenioni, decimo sexto kalendas julii, pontificatus nostri anno octavo. Firminus Joannes DE ANGICURIA.