Statuimus vt Clericorum vel laicorum ad nos non pertinentium homines vel serui, domorum Cluniacensium Procuratores, Cellararij siue Præpositi nullatenus fiant; quia a talibus, vel talium occasione plerisque locis multa damna noscuntur illata. Sed nec etiam nostris vllum ministerium ad hæreditatem, vel vitam committatur. Qui cum opus fuerit, non possint destitui ad arbitrium committentis. Quia talia quandoque ministeria consequuti, infideles fiunt nobis, ac conuertuntur in arcum prauum,  venenum aspidum sub labiis eorum. Præbendas etiam obtentu pecuniæ vel cuiusquam seruitij, cuilibet ad vitam dari, cum hoc in damnum vertatur domorū, districte vetamus, si quando autem necessitas, vel euidens vtilitas id poposcerit faciendum, fiat de consilio domni Abbatis, vel si procul est, Camerarij prouincialis.