Notum sit omnibus sancte Dei ecclesie filiis, tam presentibus quam futuris, quia domnus Vicardus Beljocensis et domnus Hugo abbas, germanus suus, miserunt et posuerunt in vadimonium Matiscensibus beati martiris Vincentii canonicis quicquid habebant juste vel injuste in villa Avenaco que antiquitus monasterium Pelagii vocitatur, videlicet omnes consuetudines, cibarias fratrum super captiones, reclamationes et omnes occasiones, et quicquid habebant in manso de Castellione et in manso de Monte Superbo, cum forestaria Presidis. Hec omnia nichil retinentes perfecte et integre sine malo posuerunt ingenio cum omnibus appendiciis, tam pascuis quam fontibus et terris arabilibus ad mansos pertinentibus, et silvarum aquarumque decursibus, pro XXX markis argenti purissimi, exceptis V markis Umberti qui fuerunt esterlini, usque ad duos blados, tali pacto quod si post duos blados usque ad exitum mensis martii de valente argento redimere semper voluerint, facere liceat. Sint autem per totum sequentem annum usque ad idem tempus non liceat redimere, et ita in unoquoque anno semper observetur, retinente autem semper Bernardo archidiacono; et ante redemptionem et post redemptionem, totam ipsam partem avene quam domnus Hugo Beljocensis ibi habebat, que antequam in vadimonium poneretur, eam integre Bernardo dederat et concesserat. Si vero in vita Bernardi redemptam non fuerit, post mortem ejus, cibaria tota in ipso vadimonio computetur. Ipse autem domnus Vicardus promisit super hoc vadimonium de se et de omnibus hominibus firmam semper per omnia et omnibus modis pacem tenere. Hujus autem pacis et tranquille possessionis posuit obsides, Durannum scilicet de Margiane, Berardum de Vernex, Stephanum de Marchiant, Durannum de Stopis, Durannum presidem, tali pacto quod si unus obierit ex illis, vel se monachum fecerit, aut in diuturna peregrinatione moratus fuerit, quod ceteri per quam sciverint aut ad rationem positi fuerint, infra XIIII dies se in castro Bellijoci obsides secundum metam obsidibus terminatam conducantur, et inde non exeant usquequo ad noticiam decani Matiscensis, aut cantoris, aut archidiaconorum Bernardi et Umberti, seu aliorum ibi existentium, alius loco illius restituatur, et quicumque Beljocensis preses fuerit semper obses existat. Similiter si pax in ipso vadimonio conventa integre non observata fuerit, infra XIIII dies postquam ad rationem positi fuerint, aut forifactum sciverint, se omnes in castro Bellijoco obsides cum constitutis terminis conducantur, et inde ne exeant usquequo ablatum restituatur, et sic deinceps teneantur quamdiu ipsum permanserit vadimonium. Hoc quidem factum fuit Bellijoco VIII kalendas augusti anno M C XVII ab Incarnatione Domini, luna XII, epacta XV, regnante Ludovico rege Francorum. Totius supradicte convenientie vadimonii sunt testes: Gauscerannus decanus, et Umbertus archidiaconus, et Bernardus archidiaconus, Pontius Beljocensis decanus, Stephanus de Sancto Cirico et canonicorum Matiscensium dapifer, Bernardus marriglerius presbiter, Gaufridus monetarius, alter Gaufridus de Dosa; et ex altera parte, domnus Hugo Beljocensis, et Petrus de Braona, et Hugo de Runchevol, et Petrus de Varennis, et Durannus de Marcheant, et Berardus de Vernex, Bernardus prepositus, isti tres sunt obsides, et Stephanus Pontinus archipresbiter Dunensis.