Hoc ad memoriam reducatur, quod duo fratres fuerunt, Henricus scilicet, et Bernardus de Fractomonte. Hi dicebant se habere quoddam alodium infra terram nostram in valle Victoris. Supradictus quoque Henricus veniens ad paupertatem, dedit Domno Hugoni de Beria, omnem suam hereditatem, et ipse tutavit eum usque ad mortem; et partem supradicti alodii Henrici dedit supradictus Hugo Deo, et sancto Petro, et Besuensi Ecclesiæ pro anima filii sui defuncti Warnerii pueri. Partem quoque Bernardi de ipso alodio dedit Euvinus filius Bernardi, et mater ejus Poncia, et sororius ejus Milo, et Richardus frater Euvini, dederunt et confirmaverunt utramque donationem, pro anima patris sui Bernardi, et pro animabus suis, suorumque antecessorum Domnus Oddilo Monacus noster dedit illis pro signo quinque solidos nummorum. Ut hæc Carta inconvulsa permaneat, adnotamus testes: Signum Stephani Abbatis, Widonis Prioris, Albrici, Oddilonis. De Laïcis, Euvini, Milonis, Hugonis famuli, Gisleberti, Rotberti de Vetus-vineis, Bernardi, Rainaldi. Et in ipso die supradictus Euvinus junctis manibus effectus est homo Domni Stephani Abbatis, pro quibusdam, quas super eum habebat, calumpniis.