In nomine Christi, tam presentibus quam futuris manifestare volumus integerrimam quandam elemosinam quam bone indolis Hugo, Trecassium comes, in anno quarto adventus inibi monachorum Cluniacensium, contulit Beato-Germano. Hic enim venerabilis comes Hugo, qui temporibus suis terram suam strenue gubernavit, et ecclesias suas amplificando valde pacificavit, tempore quodam, pagum Autissiodorensem transiens, amore sanctuarii et monachos Cluniacenses causa visitandi, ad Beatum-Germanum sua gratia divertit. Ductusque, tam sanctuarii quam monachorum affectu, necnon igne divino afflatus, presenciumque fratrum societatem requirens, deinde in communi capitulo salvamentum, omnesque ceteras consuetudines quas in valle, que vocatur Bretenensis, in terra videlicet Sancti-Germani, habebat, contulit ipsi Beato-Germano; in hoc imitans facto evangelicam illam viduam que totum quod habuit in gazofilacio misit. Similiter, venerandus iste comes, quicquid in predicta Sancti-Germani potestate habuerit, nichil sibi reservans, totum pro Deo concessit, et sicut eam pro reditu temporali antea defenderat, sic pro sua, suorumque animabus deinceps eandem tueretur, multoque melius. Ibi quoque dompnus abba Hugo, magni Hugonis abbatis Cluniacensis nepos, dedit huic venerabili comiti anniversarium sue matris, necnon et suum proprium anniversarium, simulque tricenarium post suum obitum. Non enim est reticendum ipsum dominum Hugonem, abbatem, ibi ordinasse, quatinus in anniversario hujus comitis, de reditu jamdicte potestatis, habundans refectio fratribus prepararetur in refectorio. In eodem vero capitulo, hujus comitis bono exemplo incitatus, quidam suus miles, Hugo, cognomento Frangens-Lupum, quicquid in denominata potestate habebat, post suum obitum, dereliquit Deo et sancto Germano, ipso comite hoc exhortante atque laudante, ex quo totum tenebat, dicens hanc suam elemosinam ab heredibus suis nullam imperpetuum posse perpeti calumpniam; quippe cui hoc totum exemptione sui patris provenerat. Hanc donacionem ambo fecerunt in capitulo; tandem confirmaverunt per unum librum, ebore argentoque cohopertum, super majus altare in oratorio. Jussit eciam ipse comes hanc cartam conscribi, et in ea hominum suorum hec omnia videncium nomina conscribi, quorum hec sunt: Gaufredus, dapifer, de Sancto-Fidolio, et octo alii in carta notati. Actum est hoc, anno dominice Incarnacionis Mº Cº IVº, indictione XII; tempore Philippi, Francorum regis et Milonis, Trecassinorum pontificis. Post hanc videlicet donacionem, mortuo prius predicto Hugone Frangente-Lupum, ac deinde uxore illius, insurgentibus quibusdam calumpniatoribus, relata est causa ipsa ad curiam ejusdem comitis Trecassini domni Hugonis, cartaque ista ante eum relecta et ab eo diligenter recognita, laudata et confirmata, audientibus et videntibus Airardo, comite Brine et multis aliis.