SCIO inuidiā quamdiu hoc seculum steterit, nunquam penitus morituram. Quāuis ergo vnde mihi inuideatur ego nō habeam, quis enim pauperi inuidet? prouidenda tamen responsio est his qui sāctissimos se arbitrantes, nos quasi de vanitate forsitan  adulatione notabunt. Quibus nos apertissime respondemus: Hanc nostram paginulam non adulationi, sed cōmuni vtilitati seruire. Audiat igitur noster iste sanctissimus, quæ sit huius rei vtilitas. Naturale quodammodo  proprium est nobilium  ingenuorum animorum, quanto maioribus laudibus attolluntur, tanto amplius ad probitatem eniti. Et quidem mihi, quod viro reuerētissimo, cuius laudes parumper attentare pręsumpsi, nulla desit perfectio, luce clarius constat. Sed quia omne datum optimum,  omne donum perfectum desursum est descendens a Patre luminum: quotiens in aliquo Dei gratiam prædicamus, ad ipsum sine dubio largitorem tota laus ipsa refertur. Scriptū est, Laudate Dominum in sanctis eius. Quod si opponatur, sanctos post hanc solummodo vitam debere laudari: nos econtra referimus ipsum Dominū Christum Ioannem Baptistam adhuc in carne viuentē laude præcipua commēdasse: Nathanael quoque ad se venientem verum sine dolo Israelitam vocasse. Item legimus Paulum Apostolum discipulos vel Coapostolos suos multotiens summis laudibus extulisse. Ipse etiam dixit. Honore inuicem præuenientes, , cui honorem, honorem. Sulpitius Seuerus beatissimo adhuc viuente Martino, multa de virtutibus eius scripsit. Celeberrimi patres Ecclesiæ Augustinus, Hieronymus, Ambrosius, Paulinus, multis sese alterutrum laudib. honorant. Ex quibus etiam beatus Paulinus iam apud Nolam Cāpaniæ relicta seculi dignitate presbyter  monachus, in laude magni imperatoris Theodosij librū elegantissimum legitur conscripsisse. Sidonius vir eruditissimus,  ardentissimi ingenij, ex Præfecto  Consule antiquus Aruernorū Episcopus: quantis præconiis omnes pæne sui temporis illustres viros efferat, Epistolæ ipsius tam in metro quam in prosa elegantissimæ, intelligentibus testes existunt. Sed  inclytus martyr Cyprianus, quibus laudibus vel Papam Cornelium, vel Celerinum lectorem, aliosque sanctos adhuc cum diabolo  mundo pugnantes in suis Epistolis prosequatur, clarum est. Fortunatus etiam noster Pictauiensis siue Presbyter siue Episcopus, qui satis in Poetica claruit, Gregorium Turonicum, plurimosque alios Episcoporum sui temporis, regem quoque Sigibertum, quam plausibili Panegyrico extulerit, non ignoramus. Tempus mihi priusquam sermo deficiet, si singillatim dicere cœpero, quot vel quāti Patres nostri  viri religiosissimi mutuis sese laudibus honorare, cōmendare, exhortari, non adulationis causa (vt quidam nostrorum temporum imperitissimi,  antiquitatis omnino nescij, somniāt) sed quadam humanitatis ac pietatis honestissima consuetudine, studuerunt. Iam vero si ad gentiles Philosophos veniamus: quis eo tempore vel historiam vel aliquid ad liberalium artiū disciplinam pertinens, nisi in laudibus Regum aut Imperatorum scribebat? De quorum numerosa multitudine illud mihi occurrit, quod vir grauissimus Tullius in libris de Republica scripsit: scilicet Principem ciuitatis gloria esse alendum,  tandiu stare Rempublicam, quamdiu ab omnibus honor Principi exhiberetur. Sufficiāt ista inuidiæ: iamque noster iste sanctissimus erubescens, Dominos  Patres nostros debitis laudum pręconiis reuerenter a nobis excoli atque honorari permittat. Nam qui bene laudabilis est, nunquam de virorum laudabilium laudibus irascetur. Aduersus Barbarum. Barbare crudelis, homo bestia, liuida pestis, Carpere qui laudes Petri Venerabilis audes, Non habeo mirum, te nobis frendere dirum. Nam quod sic sæuis, proprium solet esse Sueuis. More tuæ gentis de nostro carmine sentis. Quid laus, quid carmen, quid vitæ dulce leuamen, Quid pax, quid pietas, quid virtus, quid sit honestas, Barbare tu nescis: ideo liuore tumescis. Ergo tace Cymber, ne te meus obruat imber. Si non desistis non solum versibus istis, Sed multis libris indicam prælia Cymbris: Et genus omne tuum luet impia crimina tecum. Epitaphium Gelasij papæ secundi. Vir grauis  sapiens actu, verboque Ioannes, Cum prius ex Monacho pro multa strenuitate Archileuita foret,  Cancellarius vrbis: Præsule Paschali meritis ad sidera rapto, Præmeruit tandem sacram conscendere sedem, Dignus post primum Gelasius esse secundus. Sed quia rege fuit non præcipiente leuatus, Horrendum fremuit Princeps,  filia dulcis More suo profugum suscepit Gallia Patrem. Si licuisset ei (pro certo crede), sub ipso Virtus  pietas,  honestas, cresceret omnis: Et pax Ecclesiæ toto floreret in orbe. Nam rapuit mors atra virum, cum Pontificatus Vix ageret primum pastor venerabilis annum. Bina dies iam restabat, cum Cluniacensi Dormiit in proprio Romani iuris asylo. Hic igitur positus dilectos inter alumnos, Cum Patribus sanctis requiescit,  optat vt orbis Conditor,  iudex veniat quandoque potenter, Et cineres lapsos in pristina membra reformet. Felix inde nimis semper Cluniace manebis, Quod Pater orbis Apostolicusque, summusque sacerdos Ecclesiæ, matrisque tuæ specialis, apud te Transiit ad superos: in te requiescit humatus. Nec minus hic etiam felicem credimus illum, Cui dedit ipse pius magno pro munere Christus, Vt monachi Monachum, Patrem quoque pignora chara Iugiter aspicerent, lachrymisque rigando sepulchrum, Sacris in precibus specialem semper haberent. Epitaphium Adefonsi Episcopi. Vrbs est Hispanę regionis, quam Salamancā Indigenæ dicunt, hanc ordine Pontificali Rexit Adefonsus, tumulo præsente sepultus Qui de Concilio Remensi dum remearet, Hic finem fecit pariter vitæque viæque.