Quoniam rei geste memoria firmius ac durabilius litterarum indiciis quam aliquibus verbis perseverare dinoscitur, donationem quamdam Deo et Sancte Marie ratam his litteris commendare studuimus. Sit ergo omnibus Sancte Marie ecclesie fidelibus tam futuris quam presentibus notum quia donnus Calo de Granceiaco, donni Nocherii nepos, Deo ac Beatissime ejus genitrici Marie, sibique servientibus in Molismensi ecclesia fratribus, quicquid apud Sanctum Benignum jure hereditario in silvis, in mansis, in pratis ac reliquis supradicti loci usuariis possidebat, libere et absque aliqua sui vel heredum suorum calumpnia in perpetuum tradidit; hoc tantum sibi proprios in usus retinens: omnium videlicet terciarum, excepto monachorum suorumque famulorum labore, et tocius pasnagii atque apum que in silva a quocumque inveniantur, medietatem, atque suam brullii partem. Omnem vero justiciam plane et sine aliqua sui portione similiter illis dedit. Si quis autem rusticorum qui in predicto loco commorantur, ei aliquid injuste tolleret, facta monachis ibi habitantibus reclamatione, hoc solum quod ablatum ei fuerat reddito, nichil amplius potestate vel aliqua violantia (sic) expeteret. Dedit autem hoc (F° xlv v°) donum supradictus miles Calo, annuente ejus uxore Sarra nomine. Hujus rei testes existunt: Letbaudus cognatus ejus, donni Nocherii filius; Rotbertus villicus ejus; Wido de Aspriaco, et frater ejus Haymo Suavis canonicus de Granceiaco.