[Lucius Episcopus, servus servorum Dei, carissimo in Christo filio Petro Cluniacensi Abbati, ejusque successoribus regulariter substituendis in perpetuum. Religionis monasticæ modernis temporibus speculum et in Galliarum partibus documentum beati Petri Cluniacense Monasterium ab ipso suæ fundationis exordio Sedi Apostolicæ in jus proprium est oblatum. Proinde prædecessores nostri sanctæ recordationis Joannes undecimus, item Joannes nonus decimus, Agapitus secundus, Benedictus sextus, item Benedictus septimus, Leo septimus, item Leo nonus, Gregorius sextus, item Gregorius septimus, Alexander secundus, Stephanus, Victor tertius, Urbanus secundus, Paschalis secundus, Gelasius secundus, Calixtus secundus, et Honorius secundus, Ecclesiæ Romanæ Pontifices locum ipsum singularis dilectionis ac libertatis prærogativa donarunt, et universa ei pertinentia privilegiorum suorum sanctionibus munierunt. Statutum est enim ut Ecclesiæ omnes, Cimeteria, Monachi, clerici et laïci universi infra terminos habitantes, qui sunt à rivo de Salnay, et ab Ecclesia Ruffiaci, et cruce de Lornant, à termino quoque molendini de Tornasach, per villam quæ dicitur Varengia, cum nemore Burserio, à termino etiam qui dicitur Perois ad rivum usque de Salnay, sub Apostolicæ tantum Sedis jure ac tuitione permaneant. Neque ipsius Cluniacensis loci Presbyteri aut etiam Parochiani ad cujuslibet nisi Romani Pontificis et Cluniacensis Abbatis cogantur ire Synodum vel conventum. Sanè pro Abbatis, Monachorum seu clericorum infra prædictos terminos habitantium ordinatione, pro chrismatis confectione, pro sacri olei, Ecclesiarum, altarium, et cœmeteriorum consecratione, Cluniacense Monasterium, quem maluerit antistitem convocet. Cluniacenses Monachos ubilibet habitantes nulla omninò persona, præter Romanum Pontificem et Legatum, qui ad hoc missus fuerit excommunicet, aut interdicat. Sanè terminos immunitatis loci vestri, qui à præfato antecessore nostro Vrbano Papa constituti sunt, præsentis decreti nostri pagina confirmamus: ne videlicet ullus homo cujuscumque conditionis ac potestatis invasionem, prædam, aut rapinam facere, sive homicidium perpetrare præsumat infra ipsorum limites terminorum. Itaque termini sacri banni sunt hi: versus Berziacum, terminus est ad Bivium citra Sarratam, unde una via venit ad Cluniacum, altera ad Masilias: in strata versus Bellumjocum, terminus est contra Quarruvium, quod est desuper molendinum cellarii Cluniacensis citra Viengias, ultra Cluniacum: versus Masilias terminus est ad Bivium, unde una via tendit ad Masilias, altera ad sanctam Mariam de Bosco: supra Ruffiacum terminus est ad summitatem defensi ad Bivium, unde una via tendit ad Besorniacum, altera ad Carellam: versus Sergiacum terminus est intra Quarruvium citra locum ubi dicunt ad Turgum: instrata versus Cabilonensem pagum, terminus est ad grossam Cassaniam super Merziacum: versus Brancedunum, terminus est in via super Boscum Bannedum: versus Trinorchium, terminus est super Rivulum, quem dicunt longam Aquam, inter Blanoscum et Donziacum. Versus Perronam vel Lasiacum, terminus est ad tres fagos, ubi partiuntur vester Boscus de Cluniaco et Boscus Comitalis: versus Igiacum, terminus est ad Carmos super montem medium. In Abbatiis, quæ cum suis Abbatibus ordinationi Cluniacensis Monasterii datæ sunt, videlicet sancti Martialis Lemovicensis, sancti Eparchi Engolismensis, Monasterii novi Pictavis, sancti Joannis Angeriacensis, Monasterii Lezatensis, Moysiacensis, Figiacensis in Caturcensi pago in Arvernia Mauziacensis, Thiernensis, Menatensis, in Episcopatu Eduensi Vizeliacensis, in Antíssiodorensi sancti Germani, in Cameracensi Hunoldicurtis, in Rothomagensi Abbatia apud Pontisaram, in Tarvanensi sancti Wlmari, sine Cluniacensis Abbatis consilio Abbas nullatenus eligatur. Ad hæc adjicimus ut in omnibus Prioratibus et Cellis, quæ nunc sine proprio Abbate vestro regimini subjectæ sunt, nullus futuris umquam temporibus Abbatem ordinare præsumat, sed tam Prioratus ipsi et Cellæ, quàm et c?tera in quibuslibet locis omnia quibus Cluniacensis Ecclesia Arvernensis Concilii, quod per supra dictum Papam Urbanum celebratum est, tempore investita erat, de quibus tunc nulla quæstio mota est, tam tibi quàm successoribus tuis, in pace semper et quietè serventur. Pro Altaribus, et Ecclesiis, sive Decimis vestris nulli Episcoporum facultas fit gravamen aliquod vobis aut molestias irrogare: sed sicut eorum permissione quædam ex parte, quædam ex integro habuistis, ita et in futurum habeatis. Ecclesiarum vestrarum decimas, quæ à laïcis obtinentur, si secundum Deum eorum potestati subtrahere vestræ religionis reverentia poterit; ad vestram et pauperum gubernationem vobis liceat possidere. Decimas laborum vestrorum, pro quibus tam vos, quàm alios monasticæ religionis viros inquietare Episcopi consueverunt, illorum videlicet quos Dominicaturas appellant, qui vestro sumptu, et à Monasteriis et cellarum vestrarum clientibus excoluntur, sine omni Episcoporum et Episcopalium Ministrorum contradictione deinceps quietius habeatis, qui vestra peregrinis fratribus et pauperibus erogatis. Ecclesiæ omnes, quæ ubilibet positæ sunt, seu Capellæ vestræ et Cœmeteria libera sint, et omnis exactionis immunia, præter consuetam Episcopi paratam, et justitiam in Presbyteros, qui adversus sui ordinis dignitatem offenderint. Liceat quoque vobis, seu fratribus vestris in Ecclesiis vestris Presbyteros eligere, ita tamen ut ab Episcopis vel Episcoporum Vicariis animarum curam absque venalitate suscipiant, quam si committere illi (quod absit) ex pravitate noluerint, tunc Presbyteri ex Apostolicæ Sedis benignitate officia celebrandi licentiam consequantur. Ecclesiarum verò seu Altarium consecrationes, si diœcesani Episcopi gratis noluerint exhibere, à quolibet Catholico suscipiatis Episcopo. Nec cellarum vestrarum ubilibet positarum fratres pro qualibet interdictione vel excommunicatione divinorum officiorum suspensionem patiantur, sed tam Monachi ipsi, quàm et famuli eorum, et qui se monasticæ devoverunt professioni, clausis Ecclesiarum januis, non admissis Diœcesanis, divinæ servitutis officia celebrent, et sepulturæ debita peragant. Præterea quascumque possessiones, quæcumquè bona idem Monasterium inpræsentiarum justè et canonicè possidet, aut in futurum concessione Pontificum, largitione Regum vel Principum, oblatione fidelium, seu aliis justis modis Deo propitio poterit adipisci, firma tibi, tuisque successoribus et illibata permaneant: in quibus hæc propriis duximus exprimenda vocabulis. In Burgundia Ecclesiam de Villafranca, Ecclesiam de Barberiaco, Monasterium de Prims. In Francia Ecclesiam Montisdesiderii, Ecclesiam de Domnapetra. In Provincia Monasterium juxta montem Pessulanum. In Tholosano Episcopatu Ecclesias S. Columbæ. In Hispania Nazaram, S. Isidorum, S. Zoilum de Carrione, S. Romanum de Pennis, villam viridem, Villam francam. Vallem viridem, Palumbarium, Bodunum, Vimineriam, sanctum Martinum de Nebda, sanctum Vincentium de Salmantica, sanctam Columbam de Burgiis, Cornelianam, quæ propriè Cluniacensi Monasterio datæ sunt. Item in Nivernensi Episc. Monasterium de Albiniaco, quod ad Charitatem spectat; in Francia Monasterium de Causiaco, quod ad sanctum Martinum de Campis, canonicalem Ecclesiam de Abbevilla, item Ecclesiam de Rua, quæ ad Monasterium de Abbeville pertinet. Prohibemus aulem ut infra Parochias ad jus Cluniacensis Monasterii pertinentes, absque Abbatis Cluniacensis assensu nullus Ecclesiam vel Capellam ædificare præsumat, salva in omnibus Apostolicæ Sedis auctoritate. Decernimus ergo ut nulli omninò hominum liceat præfatum Monasterium temerè perturbare, aut ejus possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, aut aliquibus vexationibus fatigare: sed omnia integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura. Si qua igitur in futurum Ecclesiastica sæcularisve persona hanc nostræ constitutionis paginam sciens, contra eam temerè venire tentaverit, secundò tertióve commonita, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat, reamque se divino judicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat, et à sacratissimo Corpore ac Sanguine Dei et Domini Redemptoris nostri Jesu Christi aliena fiat, atque in extremo examine districtæ ultioni subjaceat. Cunctis autem eidem loco justa servantibus sit pax Domini nostri Jesu Christi, quatinus et hic fructum bonæ actionis percipiant, et apud districtum Judicem præmia æternæ pacis inveniant. Amen. Amen. Amen. Ego LUCIUS Catholicæ Ecclesiæ Episcopus. Ego Theodevinus sanctæ Rufinæ Episcopus. Ego Rainerius Presbyter Cardinalis tituli sanctæ Priscæ. Ego Ismarus Tusculanus Episcopus. Ego Sarus Albanen. Episcopus. Ego Thomas Presbyter Cardinalis tituli Vestinæ. Ego Gillebertus Presbyter Cardinalis tit. S. Mariæ. Ego Rainerius Presbyter Cardinalis tit. S. Stephani in Celio Monte. Ego Manfredus Presbyter Card. tit. S. Sabinæ. Ego Aubertus Presbyter Card. tit. S. Anastasiæ. Ego Hugo Presbyter Card. tit. S. Laurentii in Lucina. Ego Octavianus Diac. Card. S. Nicolai in Carcere Tulliano. Ego Guido in Rom. Ecclesia Altaris minister indignus. Ego Rodulphus Diac. Card. S. Luciæ in Septa solis. Ego Gregorius Diac. Card. S. Angeli. Ego Astaldus Diac. S. Eustachii juxta templum Agripæ. Ego Joannes Diac. Card. S. Mariæ Novæ. Datum Laterani per manum Baronis S. Rom. Ecclesiæ Subdiaconi XI. Kalendas Junii, Indictione VII. Incarnationis Dominicæ anno M. C. XLIV. Pontificatus verò Domni Lucii secundi Papæ anno primo.]