Grex Domini, oues pascuæ eius, destitutæ Pastore, per alta montium, per deuexa vallium, per aspera viarum, multo sudore Pastorem requirentes, in solenni sancti Spiritus die, nuper ad nos Cluniacum venerunt. Compassi sumus, vt iustum erat, religiosæ peregrinationi:  multo fatigatos itinere, triduo apud nos hospitari coegimus. Vide eos, quod paucorum est monastici ordinis virorum, non equis, non mulabus, non ipsis saltem asinis vectos, sed pedites  peregrinos: summa animi deuotione, pro dando, immo si fieri potest, pro restituendo sibi amisso Pastore, ad vos tendere: eaque de causa nullum laborem refugere, nulla pericula deuitare. Non suffecit eis, vnum vel duos de suis hoc animo vestræ reuerentiæ mittere: sed eum, qui contemni non possit, Apostolicum numerum præferentes, nihil negari: maxime cum non nisi iusta postulent, credunt. Suscipiendi ergo sunt, si placet, benigne a vobis:  prout mihi videtur, audiendi,  exaudiendi sunt: qui iuxta Domini verba, Alienum Pastorem non sequuntur, sed fugiunt ab eo: quia nesciunt vocem alienorum. Ago quidem ego,  intercedo pro eis, tractus eorū sancto studio: sed specialiter ad hoc me compellit singularis, quam habeo erga ipsos  locum in quo morantur, dilectio. Nam fratres, nepotes,  pene tota consanguinitatis meæ linea, locū illum a primo fundationis lapide, multo affectu coluerunt: nonnulla etiam de suis, ne dicam multa, vestri Ordinis ac religionis intuitu contulerunt. Prosequor ego eorum deuotionem, etsi non beneficiis, tamen sinceræ dilectionis affectu. Fuerit in remouendo Abbate ipsorum, seuera  cæteris terrorem incutiens, austeritatis vestræ sententia: sit, si graue non est, in restituendo, discreta prouidentia. Nam nec capitale, nec peremptorium fuit, vnde accusatus est: nec tot in ipso, quæ ex parte bene noui bona, quod amicabiliter suggero, condemnanda sunt. Restituatur ergo si placet, bonis ouibus, bonus pastor,  quia iustitiæ satisfactum est, misericordiæ quoque satisfiat: vt quæ multo cum labore  humilitate vos adeunt, multo cum gaudio, atque in Paracliti solennibus diebus, ad ouile proprium plena cum consolatione redeant.