Ego Garinus, Dei gratia Senonice urbis vicecomes, omnibus ad quos littere iste pervenerint, in Domino salutem. Noverint universi quod quedam controversia inter nos et abbatem Sancti-Petri-Vivi, Odonem nomine, diu emerserat super quibusdam consuetudinibus quas in foresta nostra, Hotta nomine, se et ecclesiam suam habuisse reclamabat. Nos vero, causa amoris Dei, ipsius rei veritatem ab hominibus nostris requirentes, consilio prudentium virorum, in unum convenimus et, rei veritate comperta, consuetudines illas quas prefatus abbas in foresta nostra reclamabat agnovimus et in posterum ipsi, ejusque successoribus in pace possidere concessimus; quarum hec est summa: ad opus vel opera jamdicti monasterii et omnium domorum vel officinarum infra portas ejusdem loci suarum, omne genus lignorum majorum vel minimorum in ipsa foresta habere concessimus; insuper hominibus ejusdem loci in villa Malliaci commorantibus, ad clausuram segetum suarum et ad omne opus sibi congruum, omne lignum vivum quod pugillo comprehendi potest, et omne mortuum habere concessimus; et, ad victum bestiarum suarum, ovium, caprarum, boum et omnium animalium, usuarium cotidianum et commune. Item, ad edificia domorum suarum concedimus eis et ad ardendum, omne lignum mortuum. Si vero ipsi homines ultra statutum usuarium aliquid accipientes a forestariis capti fuerint, duodecim denarios persolvent; sed ultra hos nichil ab eis exigetur. Quod si se minime offendisse cognoverint, juramento tantum liberabuntur. Iterum siquidem querela erat inter nos et jam dictum abbatem, super Mainardo de Grunno et uxore sua, quos nostros esse putabamus: abbas vero suos esse testabatur. Super hoc ergo, veritate inquisita, nichil aliud in eis invenimus, nisi quod ex commendatitio eos tenebamus; quos etiam a commendatitio quitatos, cum familia sua, predicte ecclesie donavimus. Et ut hoc ratum permaneat, scripto commendari et sigillo nostro muniri precepimus. Hec omnia laudavit uxor mea E., vicecomitissa; affuerunt autem de militibus nostris: Salo de Mallet; Guiardus de Fossez; Sevinus de Toriniaco; Fulco, prepositus noster. Acta sunt hec, anno incarnati Verbi Mº Cº LXº VIIº.