QVID salutis, quidue honoris, nullis meis præcedētibus, vel subsequentibus meritis, pura dilectio vestra mihi contulerit, dum sæpe mente considero, quæ pro tantis beneficiis digne rependere valeam, inuenire non possum. Quod tamen carius habeo, offero meispum: quippe cuius totum bonitate vestra hausistis animum. Sed quē bonitas vestra sapienter hausit, quem diligenter sibi subdidit, domnus Henricus Abbas impugnare non desinit. Antequam haberet Abbatiam,  postea, bona quæ potui de illo dicere, dixi: ad honorē Monasterij Cluniacensis nomen eius prædicaui. Illorum etiam inimicitias, quibus præest, incurrere pro eo non metui. Ipse vero mihi cōfratri suo mala pro bonis retribuit, retributione videlicet, quā Deus nō novit. Nescio qua mentis tēpestate agitatur,  in me seruum vestræ Sanctitatis siue causa inuehitur. Terram, quā Monasterium nostrum tempore venerabilium antecessorum suorum per triginta annos  eo amplius pacifice,  Apostolica auctoritate sibi firmatam noscitur possedisse, terris suis quia vicina est, sibi satis immoderate nititur copulare. Hinc occasione accepta, omnia machinamenta, quibus potest nocere, in me exercet: cui si non pro fraternitate, saltem pro vestra paternitate parcere debuisset. Velut alter Saul, me quasi Dauid fugientem persequitur: nulla erga me fraternitatis compassione mouetur. Ego ei resistere nec possum, nec debeo: quoniam mansuetudinem vestram offendere metuo. Et quia me erigere contra eum nullatenus præsumo; vestra pia seueritas, humiliter quæ se contra eum erigat,  sibi mandare dignetur, ne me vestro amore potius quam mole suæ magnitudinis premat. Si autem de me queritur, querimoniæ suæ præsentia vestra iudex existat. Vos semper appellaui,  adhuc appello. Sapientiæ vestræ iudicium subire desidero. Ambo filij vestri sumus: ille quidē oris professione, sed ego, Deus scit qui corda nouit, cordis deuotione. Non debemus igitur inuicem dissentire, sed honorem  vtilitatem Cluniacensis Monasterij quærere, concorditer vobis multiplicare amicos, inimicos mitigare, si necessitas exigit, eis pariter obuiare. Magnę discretionis Pater, ne aliter agat, cōpescite domnum illum Abbatem, quē dicunt homines ex longo tempore fuisse discordiæ amatorem, seminatorem iurgiorum, pacis perturbatorem. Nō auferat fratribus nostris vestram caritatem: non eos sine vtilitate prouocet ad iram: non tribuat eis cōtra locum Cluniacensem, quem secundum Paradisum vocare audeo, proclamandi occasionem. Et quæ olim amputata sunt vestræ dilectionis dulcedine, pullulare non faciat sua amaritudine. Non separet a Cluniaco, beatitudinis videlicet loco, Monasterium nostrum: non inter vos  fratres nostros suscitet scandalum. De me, quia scandalizari debeam, minime loquor: nam etsi omnes scandalizati fuerint, ego numquam scandalizabor. Valeat dulcissimus dominus meus  pater meus.