Vidi ipse quendam fratrem Armānum nomine, qui dum esset nobilis  diues miles in seculo, tactus diuino spiritu, ac mundo renunciare disponens, prius equos ac vestes multi pretij, magnumque argenti pondus,  omnia pene sua Cluniacum direxit,  sic pauper atque peregrinus Hierosolymam petiit. Ibi Domini adorato sepulchro,  sanctissimorum locorum visione aliquāto tempore recreatus, cum vitæ terminum quem ibi summopere adipisci, vt ipse mihi post retulit, desiderabat differri videret, rediit, atque Cluniaco habitum religionis induit. Cum quo  animum ita ab omni mundano affectu mutauit: vt nec communia bona, nec priuata diuersarū exercitationum lucra spirituali cordis eius ardori satisfacere possent. Non ei dies ad orationem, non nox sufficere poterat; vix cibo aut somno, eo studio indulgebat. Admonitus a me sæpe, vt parcius in talibus se haberet, quoniam modum excedere videretur, nimio animi feruore nō acquiescebat. Cōtigit igitur post Domini natalem, nocte quæ diem præcedit beati Ioannis Euangelistæ, vt in supra memorata cella nouitiorum, cum aliis nouitiis ipse adhuc nouitius iaceret. Et ecce clamare terribiliter cœpit, sicque perseueranter, vt omnes de lectis suis surgere,  ad se vndique concurrere cogeret. Venerunt ergo,  eum aliena loquentē inuenerunt. Inde ab me vbi iacebam, multorum fit concursus. Qui quoniam propter regulare noctis silentium loqui non poterant, nutibus nescio quid mirum contigisse ostendebant. Surrexi  ad fratrem patientem cum ipsis perueni. Quem turbatum  vociferantem,  velut maniacū furentem inueni. Perseueraui cum fratribus ante illum vsque ad exortum diei, in quo spatio aliqui pro eo Domino supplicabant, omnes autem non minimum pro eius passione dolebant. Iam vero aurora instante, paulatim clamare cessauit,  ita demum astantibus fratrib. obdormiuit. Post paululum autem expergefactus, iā mecū modeste loqui cœpit. Cumque eū interrogarē, vtrum sciret quid passus esset, vel quæ causa tanti,  tā incompositi clamoris fuisset, respondit. Solitis orationibus fatigatus, cū me in lectū collocassem,  leui somno solutus essem, vrsum tā terribilē mihi incubare persensi, vt omnē humanum terrorē eius incomparabiliter tremendæ visionis horror excederet. Iam autem eadem formidine a somno excitus, quasi somnium quod videram contemnere incipiebam. Sed rursus quem dormiens videram, integre vigilans supra me vrsum conspexi, tanto in aere spatio subleuatum, vt manu si vellem eum contingere possem. Tunc vero eam quæ apparebat speciem, quis enarrare sufficiat? Rictus nefandi oris vltra omnē modum horrendi, vt de eo scriptum est: Per girum dentium eius formido. Vngues lōgissime recurui,  se ad rapiendū auidissime exerētes: tota hirsuti corporis habitudo, quasi in prædam iamiamque rapiendam durissime infremebat. Ergo quid aliud, quam me continuo in frusta discerpendum,  deuorādum suspicarer? Hoc me diu terrore diabolus fatigatum, a mente mea excedere, sicut vidistis, coegit. Iam misericordia Domini liberatus,  quid, vel a quo ista passus sim agnosco,  liberatori meo quas possū gratias ago. Hæc frater ille mihi  omnibus qui astabant, vt dicta sunt, narrauit. Et quia multā ex terrore illo contraxerat debilitatem, conuentui per triduum interesse non potuit, sed eo peracto, ad priora cōtra malignos spiritus certamina ex debilitate valentior insurrexit.