Cogitans vero quo diuerteret, vel vbi conceptum religiose viuēdi propositū adimpleret, Cluniacū elegit. Audierat namq. ab illo suo Rhemensi Archiepiscopo,  ante Episcopatus officiū  post, Cluniacense Monasterium prædicari. Audierat eum Cluniacēsis Ordinis modum  morē, multis laudibus extollentē; aduerterat eum Cluniacēses institutiones multis ac diuersis religiosorum institutionib. præferentem. Coniecerat non leuiter in his posse falli hominem doctum in diuinis, expertum in humanis, qui pene nihil diuinorū longo vsu, subtili meditatione ignorare poterat, qui pene nihil mūdanæ scientiæ, ne dicam sapientię intentatū reliquerat. Huius ergo credulus verbis, religioni, quā eū maxime approbare audierat, se consociare decreuit. Sed quid faceret, inquam, feruens  deuota anima, quę adeo diuino igne incanduerat, vt conceptam rē diu differre, mortem putaret? vrgebat eū vt celeriter vota cōpleret spiritus, sed longe aberat Cluniacus, longe aberat, longum iter intererat. Timebat ne tāto temporis spatio tentatori indulto, a nequam hoste vinceretur,  conceptus spiritus casu aliquo extingueretur. Vnde quia vel ideo timebat, vel quia secundū quēdam cupiēti animo nihil satis festinatur, Cluniacum quidem matrem, quia remotior erat, tunc non adiit, ad Cluniacensem tamen filiā, quæ propior erat, hoc est, sanctum Martinum de Campis, gressum conuertit. Et congrue, est enim idem S. Martini Monasteriū, suo Cluniacensi Monasterio in Ordinis, Religionis, ac feruoris proposito, pro modo suo ita consimile,  in totum conforme, vt velut simulachrū ceræ impressum, multis aliis ad Cluniacum pertinentibus Monasteriis, originalis sigilli imaginē familiarius repręsentet,  exceptis locorū distantiis, quæ simul esse non possunt, non diuersa, sed prorsus vnū sint. Ad hoc ergo Cluniacense Monasterium Matthęus, non quidem de telonio, sed de gradu, immo casu Canonico a Christo vocatus venit,  se a Domino Theobaldo Priore in Monachum suscipi rogauit. Gauisus est Prior,  vt solet in desperatis rebus fieri, prę gaudio, serio eum hoc dicere non credebat. Persuasit tandem ei, vt crederet se ad hoc venisse,  vt cito susciperetur, cœpit instare. Hora erat secundum ordinem Cluniacensem incompetens, nec in illa aliquem pro Monacho veniētem suscipi fas erat. Monuit Prior Theobaldus Matthęum vt sustineret,  horam cōgruam, qua id pro more in crastino fieri posset, præstolaretur. Respōdit ille se pati non posse dilationē, habere se socios, quibus si res quoquomodo innotesceret, iā deinceps quod volebat, effectui mancipare non posset. Victus Prior ratione, victus iuuenis deuotione, victus maxime tanti lucri, si ei non cederet, amissione, libēs cessit quod rogabatur. Ingressus Capitulum conuocat omnes, reserat causam, lætantur vniuersi, rogāt id cito fieri. Festināter adducitur, conspectibus omnium præsētatur. Voto  petitione propria, exuitur veteri homine, induitur nouo, regulæ monasticę subditur, corpori Monasterij, quantum tunc fieri potuit vel debuit, associatur. Paruo temporis spatio emenso, Cluniacum venit, quod ei de professione scripta, vel de Monachi vsitata benedictione defuerat, a Cluniacensi Abbate eo ibi benedictio suppletur,  iam integer corde, ore, habitu ac vita Monachus, sibi iam pene de Monacho nihil deesse, in Domino gloriatur.