Iacobus secundus de Ambosia, Abbas de Iumieges,  S. Illidij, Abbas vero Clun. xliij. incœpit regere anno 1485.  die octaua mēsis Septembris suscepit possessionem suam realē  actualem totius administrationis in spiritualib.  tēporalibus eiusdē Abbatiæ Clun. Et corpus præfati Do. Ioan. de Bourbonio prædecessoris sui delatum Clun. a Prioratu S. Ragneberti, die xvj. eiusdem mensis, honorifice ante magnā crucem in ascensu graduū galeriæ cum solemni processione sacri Conuent9,  ingēti multitudine ecclesiasticorū, sęculariū, nobiliū,  plebiū suscepit. Et eidē Patri celeberrimas persoluit exequias duob. dieb. durātib. interueniente immenso lumine cereorum  tædarum. inhumando Episcopi corpus in Capella noua beatæ Mariæ, vbi ipse domnus Ioannes iamdudum suam elegerat sepulturam, ante maius altare eiusdem Capellæ. Originem iste domnus Iacobus reuerendissimus Pater ex nobilissimo Gallorum genere traxit. Quod vetustissimi, modernique parentes summis laudibus extulere, domum præcipue vulgariter dictam d’Amboise, cuius cognomē habet. Hāc itaq. familiā eloquētissimis sapientissimisq. viris, Principibus, Ducibusque illustrissimis vidimus refertam. Inenarrabiles viri ex hac familia prodierunt, ita ut equo Trojano merito conferri possit. Nam, velut ex illo, strenui milites Christi  excellentissimi elucent. Ex hac ergo nobilissima gente Ambosiaca ortus est noster domnus Iacobus, qui a clarissimis parentibus Cluniacum missus, vbi sacræ Religionis monasticæ habitum accepit, ibique regularem obseruantiam a teneris annis,  paruula ætate in ipso sacro Monasterio Cluniacensi, primaque litterarum didicit elementa, tam in numero sex puerorum sacri Conuentus parui Cluniac. quam in Nouiciario eiusdem. Deinde studiorum gratia Parisius a parētibus missus, Pontificio Iuri operam nauauit sedulo. Vbi a fratre suo Patre Reuerendissimo Albicensi Episcopo, ad quandam, vt ipsi dicunt, Iumieges Abbatiæ dignitatem promotus, nō multo post in Abbatem sancti Illidij electus est. Accersitus deinde a Reuerendissimo Patre domno Ioanne de Bourbonio Aniciēsi Episcopo, ac Abbate Clun. dignissimo, eidem Abbatiā Clun. renunciauit. In qua quidem dignitate tale suæ virtutis, tale suæ vitæ periculum fecit, quod sua opera  diligentia totius Ordinis priuilegia confirmari per Innocentium Papam VIII. procurauit, infra secundum administrationis annum, multo præclariora, ac memoria digna facturus. Huius itaq. Patris nostri reuerendissimi domni Iacobi de Ambosia, quid fidem vobis, quid facultatem, quid ingenium, quid eximiam rerū omnium experientiam commemorem? Quid liberalitatem, quid animi magnitudinem, iustitiā, æquitatem, regularemque obseruantiam dicam? Quæ omnia tamen ex omnibus singula, ad consummatum sufficere posse hominem videntur. In eo enim simul velut facto agmine concurrūt, adeo vt quicquid eorum alibi reperiri potest, ex illius prodiisse pectoris armario credi possit. Oremus ergo, vt hunc Patrem reuerendissimum nobis diuinitus missum Deus sua gratia diu nobiscum incolumem seruet, ne de nostris vitiis ocior aura tollat virum ipso regente Ecclesiam hanc Cluniacensem. Iam fides  pax, honor, pudorque priscus,  neglecta virtus religioque nostra augeatur, appareatque, Amen Iesus.