Innocentius Episcopus servus servorum Dei, ad perpetuuam rei memoriam. Etsi sedes Apostolica singulos ordines in militanti Ecclesia institutos ex ejusdem Sedis assueta benignitate specialibus gratiis prosequatur; ad Ordinem tamen Cluniacensem præ cœteris in eadem Ecclesia velut lapidem pretiosiorem et splendidiorem dignioribus prærogativis communivit, ut exinde provenientes fructus in ubertate benedicente Domino concrescant. Unde in ipsius Sedis culmine disponente Domino licet insufficientibus meritis constituti, cupientes plantatos in ipso Ordine palmites fructum afferre, ad Religionis propagationem, Christi fidelium devotionem, et animarum salutem, cum expedire cognoscimus, singulis dicti Ordinis personis præfatæ Ecclesiæ thesauros, qui proptereà non minuuntur, de omnipotentis Dei misericordia liberaliter impartimur. Attendentes igitur in capitulis Generalibus ejusdem Ordinis, quæ juxta illius instituta celebrantur, et quæ ad Monasteriorum, et Prioratuum, aliorumque locorum ejusdem Ordinis, et illorum personarum reformationem, correctionem et visitationem pertinent tractant, laudabiles consuetudines instituuntur, et quò personæ ipsæ possint quietius altissimo famulari providetur; quodque nisi hujusmodi Capitula generalia, prout laudabiliter et providè instituta sunt, fierent; institutiones Regulares brevi tempore in oblivionem transirent, et non solùm ejusdem Ordinis Monasteria et loca, sed ipse ordo penitus destituerentur: ut singulæ personæ dicti Ordinis pro hujusmodi Regularibus institutis observandis, eò libentius ad præfata Capitula generalia, dum celebrantur, accedant, quò etiam se cognoverint specialibus prærogativis spiritualibus præmunitas, adinstar piæ memoriæ Sixti Papæ IV. etiam Prædecessoris nostri, qui hoc idem Cisterciensis Ordinis Monachis, per quandam supplicationem desuper ei porrectam, et cujus solam signaturam absque aliarum litterarum confectione sufficere voluit, concessit; auctoritate Apostolica tenore præsentium Statuimus et Ordinamus, quod Confessor idoneus de Ordine prædicto Cluniacensi, quem quilibet Abbatum, Priorum, Decanorum, Monachorum, aliarumque personarum quarumlibet præfati Cluniacensis Ordinis, eorumque familiarium, qui ad Capitula generalia ejusdem Ordinis Cluniacensis, dum pro tempore celebrabuntur, accesserint, duxerit eligendum, Confessionibus eorum diligenter auditis, ipsos et eorum quemlibet ab omnibus et singulis excommunicationis, suspensionis et interdicti, aliisque Ecclesiasticis sententiis, censuris, et pœnis à jure, vel ab homine quavis occasione, vel causa latis, quibus quomodolibet ipsius Ordinis Cluniacensis Abbates, Priores, Decani, Monachi, ac personæ et familiares præfati ad Capitula generalia hujusmodi pro tempore accedentes, et in illis ratione Capitulorum generalium aut servitiorum Abbatum, Decanorum, Monachorum et Personarum ejusdem Ordinis interessentes erunt innodati, seu aliquis eorum erit innodatus, necnon à commissis per eorum quemlibet criminibus, excessibus, peccatis, et delictis quibuscumque quantumcumque enormibus, etiamsi talia fuerint propter quæ Sedes Apostolica meritò foret consulenda, annis singulis, quoties in dicto Capitulo generali semel dumtaxat cujuslibet eorumdem annorum absolvere, ac eis, necnon cuilibet eorum pœnitentiam salutarem injungere, ac tunc, et in mortis articulo omnium peccatorum suorum, de quibus corde contriti, et ore confessi fuerint, plenariam remissionem, necnon omnes et singulas indulgentias per Prædecessores nostros Romanos Pontifices Christi fidelibus personaliter anno jubilæi Romam venientibus et Ecclesias ad hoc statutas visitantibus concessas, eis, et cuilibet eorum; ipsis in unitate fidei, ac nostra et Successorum nostrorum Romanorum Pontificum canonicè intrantium devotione persistensibus impendere valeat: ita tamen quod, si ipsis, vel alicui eorum in aliqua infirmitate gravi constitutis remissio hujusmodi impendatur, et mors inde non subsequatur, nihilominus absoluti maneant, et plenaria remissio hujusmodi in vero mortis articulo eis et cuilibet ipsorum impendi possit, ac si alia non præcessisset: sic tamen quod idem Confessor de his, de quibus fuerit alteri satisfactio impendenda, eam ei, vel eis ad quos spectabit faciendam injungat; quam per se, si supervixerint, vel per alios, si fortè tunc transierint, facere teneantur. Et ne, quod absit, propter hujusmodi gratiam procliviores reddantur ad illicita committenda, volumus quod, si ex confidentia remissionis hujusmodi aliqua fortè prædicti Monachi, vel personæ committerent quoad illa prædicta remissio eis nullatenus suffragetur: nonobstantibus constitutionibus et Ordinationibus Apostolicis, ac dicti Ordinis juramento, confirmatione Apostolica, vel quavis firmitate alia roboratis Statutis et consuetudinibus, cæterisque contrariis quibuscumque: Nulli ergo, etc. Datum Romæ, apud sanctum Petrum, anno Incarnationis Dominicæ millesimo quadringentesimo octuagesimo septimo VIII. Idus Aprilis, Pontificatus nostri anno III.