DOMNVS Odo Abbas pro pace agenda inter Hugonē Regem Italię,  Albericum Romanum Patritium apud eundem Regem laborat. Et paulo post. Domnus Odo venerabilis Abbas, multorum restaurator Monasteriorū, sanctæque Regulæ reparator, Turonis obiit,  sepultus est apud sanctum Iulianum. Aymoinus lib. 2. de Miraculis S. Benedicti, Cap. 4. Abbate Lamberto carnis sarcina exonerato, aliquanto interiecto tēpore, egregiæ sanctitatis Odo, ex Monasterio sancti Giraldi, quod Aureliacum dicitur, adueniens, huic sacro prælatus est Cœnobio (Floriacensi:) cuius in diebus, ea quę ad sepulchrum sancti Confessoris sui Benedicti Dominus operari dignatus est, seu in aliis sub eius nomine locis, nobis vsq. nunc incognita manent, partim antiquitate, partim scriptorum negligētia obliuioni tradita. Ipse tamen eo Sermone, quē in eiusdem Patris laude ac honore, facundissima dictauit eloquentia, memorat eundem Cœnobitarū Legislatorem suis temporibus multis miraculorum radiasse signis. Et Sermone de S. Benedicto. Maxime cum a Venerabili Odone, hoc miraculum, Moysis operi in diusione maris rubri comparatum, propriam habeat expositionem. S. Odilo, Abbas Clun. in vita S. Mayoli præcessoris sui. Fvit vir ille Odo nomine, vir per cuncta laudabilis, beatissimi Martini Ecclesiæ Turonensis Pontificis fidelis deuotissimus,  eiusdem Ecclesiæ Clericus  Canonicus. Hic etenim vir honestus  humilis admodum in regulari exercitatione edoctus, postquam supradictus Pater [Berno] ab hac luce discessit, ad regimen Abbatię multorum fidelium electione successit. Deinde qualiter ad culmen virtutum peruenit, studiis eius narrantibus Romanus orbis edidicit. Glaber Rodulphus lib. 3. Histor. cap. 5. Post Bernonem suscepit regiminis curam sapientissimus Abbas Odo, vir per omnia religiosissimus, qui fuerat sancti Martini Turonis Ecclesiæ præpositus, moribus,  conuersatione sanctitatis valde ornatus. Hic enim in tantum huius instituti propagator extitit, vt a Beneuentana Prouincia, quæque habebantur in Italia,  in Galliis vsque Oceanum mare, potiora Monasteria illius ditioni gratularentur esse subiecta. Ademarus, Monachus S. Martialis Lemouicensis in Chronico MS. Eo tempore, adhuc viuente Turpione Episcopo, Odo  Teotolo Canonici S. Martini illustrissimi adimplētes Euangelicū præceptum, derelictis omnibus pauperes pauperem Christum secuti sunt,  Cluniaco sancto habitu ac vita induti sunt. Vnde postea Dei nutu Odo Abbas pręfuit sanctissimus, Teotolo iubente Abbate suo Archiepiscopus inuitus consecratus est Turonis. Hic sanctissimus Odo,  litteris adprime liberalibus eruditus,  Dei amore flagrātissimus exemplo  doctrina Apostolicæ Regulæ, quæ est Monachorum, extitit restaurator strenuus. Sigebertus Gemblacensis Monachus, in Chronicis ad annum DCCCXCVIII. Odo Musicus ex Clerico Turonensi Monachum profitetur, sub Bernone Abbate. Et post ad annum DCCCCXII sed male. Berno Abbas moriturus, Odonem olim Musicum, constituit Abbatem Cluniacensis Cœnobij, ea conditione, vt Ecclesia Cluniacensis solueret annuatim Ecclesiæ Gigniacensi censum XII. denariorum. Item ad an. DCCCCXXXVII. Obiit sanctus Odo primus Abbas Cluniacensis. Idem Libro de Illustribus Ecclesiæ Scriptoribus. Odo Musicus ex Archicantore Turonensi Monachus  primus Abbas Cluniacensis, in Homeliis scribendis  declamandis,  maxime in componendis in honore Sanctorum cantibus elegans ingenium habuit. Sanctus Bernardus in Apologia ad Guillelmum Abbatem. Sic sancti Odo, Maiolus, Odilo, Hugo, quos se sui vtique Ordinis Principes,  præceptores habere gloriantur, aut tenuerunt, aut teneri censuerunt? Petrus Cluniacensis Abbas Epist. 17. lib. 6. ad Priores vel Subpriores locorum Cluniacensium. Veniat post magnum Benedictum,  eius discipulum Maurum, summus Ordinis Monastici in Galliis reparator, pręcipuus Regulæ reformator Odo, Odo, inquam, primus Cluniacensis Ordinis Pater, qui emortuum iam,  pene vbique sepultum Monastici propositi feruorem ressuscitare suo conamine aggressus est. Defecerat suo tempore Sanctus: diminutæ erant veritates a filiis hominum. In cunctis pene Europæ nostræ finibus, de Monacho, præter tonsuram,  habitum, nihil. Institit ille diuino operi fere tunc solus,  Cluniaci prima iaciens fundamēta, post, huc illucque Religionis semina, quandiu aduixit, serere non cessauit. Author Gestorum Consulum Andegauensium, in Fulcone Bono. MS. Iste nutriuit Odonem,  ei Cellam iuxta beati Martini tribuit Ecclesiam,  quotidianum victum ex eadem Canonica adquisiuit, eique concessit. Qui non postmodum Magister Scholæ,  Præcentor eiusdem Ecclesię, eodem Consule adminiculante constitutus est. Robertus S. Mariani apud Altissiodorum Monachus in Chronologia ad an. DCCCCXIX. Item Chronici Lemouic. Author,  Bernardus Guido. Berno Abbas moriturus Odonem olim Musicum, constituit Abbatem Cluniacensis Cœnobij, ea conditione vt Ecclesia Cluniacensis solueret annuatim Ecclesiæ Gigniacensi censum XII. denariorum. Hic beatus Odo miræ sanctitatis extitit,  incomparabilis in monastica disciplina feruoris, ac pene suo sæculo singularis. Valde enim hoc tempore Religionis Monasticæ feruor in plerisque Galliarum locis tepuerat,  rarus in aliquo, monastico habitu induto, mundi contemptus inueniebatur. Abbatiæ siquidem antiquiores, quæ in vrbibus Franciæ, seu in castris nobilioribus fuerant editę, a religiosioris propositi tramite adeo exorbitauerant, vt pene omnes, qui in eis diuinis videbantur mancipati obsequiis, curis carnis, ac suæ voluntatis studio,  intentioni addicti essent. Vnde non immerito rariores, hoc tempore spiritales viri fuerunt,  vix vel vnus magnæ famæ, aut sanctitatis immensæ his diebus extitisse referatur, qui poni posset in lucem gentium, vt salus esset his qui in extremis vitiorum finibus morabantur. Nam præter domnum Odonem religiosissimum Abbatem, qui hoc tempore floruit, cuiusque sanctitas  religio non mediocris fuisse certissime comprobatur, vix aliquis enituit, qui fraternæ correptionis ardore repleretur. Hic igitur beatus vir ob suæ sanctitatis cumulum nō solum Cluniacensis, sed  multorum in regno Hesperiarum Cœnobiorum effectus est Abbas egregius,  disciplinæ regularis sagacissimus propagator. Ipsius enim industria,  feruore Monachorum tepor versus est in ardorem,  in fidei  religionis deuotionem venerandam. Valde quippe per eum,  sub eo refloruit exsiccata Monachorum deuotio,  beati Benedicti institutio laudabilis viguit plurimum in Cœnobiis,  conualuit reparata. Cluniacensis denique Ecclesia tanta religione sub hoc sanctissimo Patre Odone in initio ac longe post floruit, vt merito fonti aquæ viuæ comparari potuisset, quæ veræ religionis puritate ad se venientes,  inibi Deo deseruientes plenissime abluebat. Hæc eadem habet Chronic. Lemouic. MS. Itemque Bernardus Guido, qui subiungit. Hic Odo Antiphonas,  Hymnos beati Martini dictauit. Et paulo ante. Sub Bernone Odo Musicus, ex Clerico Turonensi Monachum profitetur. Claruit  Remigius Altissiodorensis in exponendis diuinis scripturis,  humanis studiosus, a quo præfatus Odo in Musica  Dialectica adprime eruditus est. Vincentius Bellouacensis Lib. XXIV. Speculi Historialis, Cap. LV. Anno Arnulphi VIII. Odo Musicus, ex Clerico Turonensi Monachum profitetur sub Bernone Abbate. Hic vtique fuit miræ sanctitatis, incōparabilis in Monastica disciplina feruoris, ac pene suo sæculo singularis: eiusque feruore  industria Monachorum illius temporis tepor versus est in ardorem,  in fidei ac religionis deuotionem. Valde quippe per ipsum, ac sub ipso, refloruit Monastica deuotio iam exsiccata,  beati Benedicti laudabilis institutio plurimum in diuersis Cœnobiis reuixit,  conualuit reparata. Hic etiam Antiphonas  Hymnos de beato Martino dictauit,  vitam beati Geraldi descripsit. Hic a beato Remigio Antissiodorensi in Musica,  Dialectica a primo eruditus est. Chronicon Turonense, cuius author Monachus quidam S. Iuliani. MS. Anno Ludouici X.  Caroli Regis XX. obiit Berno Abbas Gigniacensis, qui S. Odonem discipulum suum Cluniacensis Cœnobij Abbatem constituit, ea conditione quod Cluniacensis Ecclesia solueret annuatim Ecclesiæ Gigniacensi censum XII. denariorum. Hic Odo fuit Aquitania oriundus, a Guillelmo Duce Aquitaniæ nutritus, XIX. ætatis anno, Ecclesiæ beati Martini Turonensis Canonicus,  sicut quidam asserunt, Præcentor Ecclesiæ: deinde XXX. ætatis anno factus est Monachus, deinde Abbas mirę sanctitatis, cuius industria  feruore tepor Monachorum versus est in ardorem,  exsiccata Religio sub eo refloruit;  Regulæ S. Benedicti siccitas versa est in virorem. Multa etiam composuit. Nam Moralia Iob breuiter compilauit,  vitam beati Martini glosulis explanauit: necnon  tres hymnos de beato Martino contexuit, scilicet, Rex Christe Martini decus,   XII. Antiphonas, scilicet, O Martine pie,  quia numquam ab eius pectore beati Martini memoria dilabebatur. Et paulo post. Ibi (scilicet in Abbatiam S. Iuliani) sanctus Odo Cluniacensis a Floriaco adducitur, Abbasque pręficitur, sed non multo post a sebre corripitur, super quo Theotolo Archiepiscopus contristatur, quem S. Odo confortans ait: De me, Pater, non doleas, de me, Præsul, ne timeas, Mors mihi quando datur, requies, non pœna paratur: Mors igitur requies, viuere pœna mihi. Sicque lætus spiritum exhalauit, in cripta subtus altare Ecclesiæ honorifice tumulatus. Chronicon Cœnobij S. Petri Viui ad muros Senon. MS. ad. an. 941. Illo tempore domnus Odo Abbas Monasterij S. Petri Viui, primus fuit Abbas Monasterij Cligniacensis. Et ad an. 947. Obiit Odo Abbas Cligniacensis. Chronicon aliud eiusdem Cœnobij, MS. etiam, sed, recentius, ad an. 907. Recuperata autem pace Sanctæ Dei Ecclesię, domnus Abbas Samson migrauit de hoc mundo, sepultusque est in Basilica S. Petri Viui, cui successit sanctus Odo, Abbas secundus Cluniacensis Cœnobij. Et aliquanto post. Berno primus Abbas Cluniacensis Cœnobij moriturus, Odonem olim Musicum, Abbatem Monasterij S. Petri Viui quintumdecimum, constituit Abbatem Cluniacensis Cœnobij. Idemque Odo per Guillermum Senonensem Archiepiscopum, cum consensu Monachorum S. Petri Viui præcepit eidem Cœnobio Arigaudum Abbatem religiosum,  timentem Deum, Monachum Ordinis S. Benedicti. Hic S. Odo cum discipulos suos regularibus disciplinis instrueret, multorum Monachorum miserabilem excessum narrauit, vt in eis motus iuueniles comprimeret. Wernerus Rolewinkius in Fasciculo Temporum ad annum 914. Odo vir sanctus, primus Abbas Cluniacensis feruorem Monasticum in Monasteriis ressuscitauit,  plura scripsit. Dialogum beati Gregorij, ipso annuente coarctauit sub vno volumine. Hic Pater multorum Monachorum fuit. Anonymus, qui de Gestis Episcoporum Turonens.  Abbatum Maioris Monasterij scripsit. Tricesimo denique,  sexto anno postquam Francorum Regnum a memoratis Danis, Rollone videlicet,  Hastino infestari cœpit, corpus B. Martini ab Antissiodoro ad propria cum honore relatum est. In cuius reuersione textus narrationis a beato Odone primo Ecclesiæ eiusdem Confessoris Canonico,  Præcentore, postmodum Cluniacensi Abbate editus penes nos habetur. Platina in vita Agapeti II. Papæ. Agapetus Pontifex vir innocens,  Reipublicæ Christianæ amator, Pontificatus sui anno nono, mense septimo, die decimo moritur, eo fere tempore, quo Odo Cluniacensis Monasterij Abbas in Domino quieuit. Cuius quidem discipulus habitus est Domaielus vir mirę sanctitatis,  monasticæ disciplinæ restaurator. Pars II. Tomi III. Conciliorum generalium,  in vita Leonis Papæ VII. Hic Odonem Abbatem Cluniacensem virum sanctitate celeberrimum vocauit Romam, vt inter Hugonem Regem Italiæ, qui Romam obsidere cœperat,  Albericum Romæ Principem pacis componendæ sequestrum ageret. Venit Abbas sanctissimus, suaque intercessione apud vtrumque hoc obtinuit, vt Albericus filiam Hugonis coniugem acciperet,  Hugo obsidionem solueret. Et in vita Stephani IX. qui perperam VIII. In Italia bellum inter Hugonem,  Albericum antehac semel per Odonem Cluniacensem Abbatem compositum, facta pace recruduit. Qua occasione Odo a Stephano iterum Romam vocatus, pace nondum composita, ibidem ex hac vita decessit. Author Chronici Chronicorum. Ordo Cluniacensium anno Domini DCCCCXIII. sub Regula Diui Patris Benedicti ab Odone Abbate viro vtique sanctissimo initium sumpsit. Nam Berno Abbas moriturus Odonem olim Musicum, Cluniacensis Cœnobij constituit Abbatem, ea conditione vt Ecclesia Cluniacensis quotannis Gigniacensi persolueret XII. denarios. Odo autem miræ ac incomparabilis sanctitatis in Monastica disciplina feruens, cum eiusdem Ordinis Monachi a primis eorum Patris Benedicti institutionibus declinauissent, permotus feruorem semimortuum denuo excitauit,  multa ad Monachorum instructionem scripsit: et laudabilis institutio beati Benedicti in diuersis Cœnobiis reuixit. Hic a Remigio Antissiodorensi in Musica  Dialectica a primo est eruditus. Historiam de sancto Martino edidit: vbi  paulo post in Domino sanctissime quieuit. Ioannes Trithemius lib. 2. de viris Illustribus Ordinis S. Benedicti, cap. 53. Odo Abbas Cluniacensis, Remigij Antissiodorensis quondam auditor  discipulus, vir in diuinis  secularibus litteris eruditus, Musicus excellens, morumque sanctitate insignis, ex Archicantore Turonensi Monachus Cluniacensis factus, post Bernonem Abbas omnium consensu electus doctrina  sanctitate venerabilis fuit. Scripsit autem magnæ vtilitatis Opuscula, de quibus pauca ad notitiam meam peruenerūt, Chronicon breue de temporibus, Lib. 1. Vitam quoque S. Geraldi Lib. 1. De laudibus S. Martini Turonensis Lib. 1. Sermones  Homilias plures,  elegantes composuisse dicitur. Hymnos quoque  cantus in honorem Sanctorum varios edidit. Claruit anno Dominicæ Natiuitatis 900. Idem Lib. 3. cap. 215. Odo Monachus discipulus sancti Bernonis, Abbas Cluniacensis Cœnobij ab eo primus constitutus, tanta sanctitate  religione clarus enituit, vt etiam in vita miraculis coruscarit. Ordinem S. Benedicti pene collapsum mirifice restaurauit, ac de nouo multa construxit Cœnobia. Claruit anno Domini 920. Eius festum XIII. Cal. Decembris agitur. Et Lib. de Scriptoribus Ecclesiasticis. Odo primus Abbas Cluniacensis, Ordinis S. Benedicti, Remigij Antissidorensis Monachi quondam auditor, vir in Scripturis sanctis studiosus  eruditus,  collapsi Ordinis D. Patris Benedicti instaurator egregius, non minus sanctitate, quam eruditione clarus emicuit. Hic erat insignis Musicus  Archicantor Ecclesiæ Turonensis, qui audita fama Bernonis Gigniacensis sanctissimi Abbatis, Ordinem sub eo ingressus est,  Abbas postea Cluniacensis constitutus, magna sanctitate Ordinem illustrauit. Qui cum esset declamator Homiliarum præcipuus, multos ad fratres Sermones composuit. Scripsit etiam inter cætera ingenij sui opera Vitam sancti Geraldi, Lib. 1. Laudes sancti Martini, Lib. 1. Chronicam succinctam, Lib. 1. Hymnos etiam,  varios cantus in honore Sanctorum dulci  regulari melodia composuit. Rogantibus quoque fratribus libros beati Gregorij Papæ super Iob abbreuians, in vnum volumen comportauit. Claruit temporibus Arnoldi Imperatoris an. Domini 920. Hæc eadem Conradus Gesnerus in Bibliotheca sua. Anthonius Posseuinus, Tomo II. Apparatus sacri. Odo, siue aliis Oddo, aliis Ade, Abbas Cluniacensis secūdus, vir inter Frācos nobilis, quodque caput est, sanctitate insignis, Canonicus primo Turonensis Remigiū Antissiodorensem Monachum in Dialectica, Philosophia  Theologia, Præceptorē Parisiis habuit. Vnde Turonē reuersus, ad verā Christi Philosophiam aspirans, sub S. Bernone Balmēsis Cœnobij Abbate Monachus est admissus: cui  postea in Monasterio Cluniacensi, ad quod ex Balmensi translatus fuerat, successit. Scripsit pium illum Hymnum de sancta Maria Magdalena, quo vsa est diu Ecclesia Romana, Lauda mater Ecclesia. Sacrorum Hymnorum in honorem Sanctorum Lib. 1. Homiliarū ac Sermonū ad suos fratres Lib. 1. De vita sancti Geraldi, siue Gerardi, Lib. 1. Chronicon succinctum, Lib. 1. Vitam  Translationem S. Martini Episcopi Turonensis, Lib. 1. Abbreuiationum Moralium D. Gregorij Papæ in Iob Lib. 20. In Hieremiam Prophetam Lib. 3. qui extant Cluniaci MS. vocanturque hodie, Liber Occupationum Sancti Odonis. De sacrosancta Eucharistia versus aliquot, ad Odonem Episcopum Cameracensem. Martyrologium Romanuni ad XIV. Cal. Ianuar. Tvronis, transitus beati Odonis Abbatis Cluniacensis. Martyrologium Monasticum Benedictinum ad XIV. Cal. Decemb. Tvronis transitus sancti Odonis Abbatis Cluniacensis secundi, qui ordinem S. Benedicti pene collapsum mirifice restaurauit.