Eiusdem infirmitatis afficiebatur damno quidam de Neuernensi pago. Hic similior deformi materiæ, præ nimia condemnatione corporis, magis videbatur ad deuoluendum habilis, quam seruaretur ad honorem standi vel ambulandi. Qui simul opere manuum perditus, ob hoc magis videbatur esse deformis, quod mentum eius conglutinabatur genibus ambobus. Hic audiens multos populos aduenire ad sancti Maioli auxilium, hoc opus se debere experiri deliberat; confidens quia eiusdem sancti apud Deum tanta esset gratia meritorum, vt per eam sanari posset a distortuosa contractione membrorum suorum,  posse se assequi eius interuentionibus sanitatem, si adductus fuisset ad eius sanctissimam ædem. Hanc voluntatem parentibus  amicis suis indicans, quibus sanior mens fuit, illius voluntatem laudant: minus creduli hoc inaniter se facere pensant. Sed Deus qui alta a longe cognoscit, salubriori consilio hunc confortauit. In quodam comportatorio loculo transpositus, ad Siluiniacense Monasterium adducitur, vbi paucis diebus salutis  sanitatis adtendens remedium, non remansit frustratus spe, quia illius itineris voluit subire laborem deuote. Nam post matutinale obsequium ante S. Maioli tumulum hic residens, cœlitus subitaneam recepit corporis alacritatem. Manuum ac pedum eius consolidantur nerui: mentum a genibus ipsius disrumpitur, gratia Christi. Et qui antea vt pronum animal terram respiciebat solummodo, erectus in statu naturali proclamat sancti Maioli virtutes in publico.