Illis quæ ad reuerentiam diuinorum sacramentorum,  ad confessionis veræ sinceritatem pertinent prælibatis, ad reliqua quantum ad morum ædificationem spectat, non minus vtilia, adiuuante nos Domino transeamus. In primis vero visionibus siue reuelationibus defunctorum, quæ a diuersis cognoscere potui vt potero explicabo. Hæc enim nostris maxime temporibus frequenter prouenire dicuntur. Nam  defunctorum effigies viuis apparere, eisque persæpe multa vera atque probata nunciare, a quamplurimis  fide dignis viris affirmantur. Talium autem rerum narrationem non ingratam fore legentibus existimo, præcipue illis qui futuræ vitæ amore præsentem fastidiunt,  ad illam recta fide ac piis operibus peruenire contendunt. Horum namque multa est recreatio,  in præsentibus miseriis, in quibus quotidie ingemiscunt, maxima consolatio, quando de patria a qua in hac peregrinatione exulant,  ad quam inhianter suspirant, aliquid quod eorum fidem ac spem magis ac magis excitet, audiunt. Audiui de talibus multa a multis, in quorum narratione nullum temporis ordinem seruo, quia nec illum ex narrantium verbis aperte colligere potui, nec si potuissem seruare curaui. Quæ namque vtilitas est in huiusmodi re nosse, quid prius quidue posterius gestum sit, dum vere constet quod fuerit? Multo enim magis gesta temporum quam tempora gestorum inquirenda fecit. Videtur vero mihi congruum, vt de proximo incipientes ad remotiora pergamus,  idcirco ea quæ in Cluniacensi Monasterio vel circa contigisse audiuimus, primo ad medium deducamus. Est autem Cluniacense Monasterium, religione, disciplina, seueritate, fratrum numerositate, omnique Monastici Ordinis obseruatione, toto pene orbe notissimum, singulare ac commune peccatorum refugium: per quod multa inferis damna illata,  regnis cœlestibus quamplurima lucra collata sunt. Ibi innumeræ hominum multitudines, graues mundi sarcinas ab humeris suis abiicientes, suaui Christi iugo colla submiserunt. Ibi omnium professionum, dignitatum  ordinum personæ fastum luxumque secularem, in humilem  pauperem Monachorum vitam commutauerunt. Ibi ipsarum Ecclesiarum venerabiles patres, etiam Ecclesiasticorum negotiorum onera fugientes, tutius quietiusque viuere, magisque subesse quam præesse elegerunt. Ibi contra spirituales nequitias indefessum luctamen  implacabile quotidianas victoriarum palmas Christi militibus præstat. Huius loci habitatoribus continua concertatione carnem spiritui subiicientibus vere secundum Apostolum Christus viuere est,  mori lucrum. Hinc effusa spiritualium virtutum nardo, impleta est tota mundi domus ex odore vnguenti, dum religionis Monasticæ feruor, qui illo tempore pene refriguerat, illorum virorum exemplo studioque recaluit. Gallia, Germania, transmarina quoque Britannia hoc testatur, Hispania, Italia, totaque Europa fatetur, plena Monasteriis ab eis aut nouiter fundatis, aut ab antiquo senio reparatis. Ibi monachorum collegia in morem cœlestium agminum per ordines suos Deo assistentia, cum aliis sanctarum virtutum exercitiis, diuinis laudibus die nocteque ita insistunt, vt de eis quoque a Propheta dictum possit intelligi: Beati qui habitant in domo tua Domine, in secula seculorum laudabunt te. Sed quid aliquas mundi partes enumero, cum de nostro vltimo Occidente vsque ad ipsum Orientem fama hæc peruenerit, nec aliquem Christiani orbis angulum latuerit? Hæc namque est vinea, hi sunt palmites, qui veræ viti Christo inhærentes,  a patre agricola purgati, secundum Euangelicam sententiam multum fructum afferunt. De hac vinea in Psalmis legitur: Extendit palmites suos vsque ad mare,  vsque ad flumen propagines eius. Quod licet de Iudæorum Synagoga ex Ægypto translata,  maxime de præsenti Ecclesia dictum sit: nihil tamen obstat, vt  de hac Cluniacensi Ecclesia quæ illius vniuersalis non inferius membrum est, intelligatur. Liberet hic diutius immorari, sed quoniam ad propositum opus hoc non pertinet,  tanta materies breui atque ad alia festinanti non potest explicari sermone; necesse est, vt istis ad præsens intermissis, ad ea quę de mortuorum reuelationibus sunt exequenda, vt promisimus, accedamus.