Ego Jobertus, Anceii-Franci dominus, notum facio omnibus presentes litteras inspecturis, quod cum ego ecclesie Molismensi injuriosus diucius extitissem super finagio sito inter Anceium-Francum, Septineium et usuario ipsius finagii: tandem, de injuria illata supradicte ecclesie satisfactionem plenariam cupiens exhibere, rei veritate cognita plenius et percepta, consilio bonorum virorum habito, de laude et assensu Johanne, uxoris me, que fide interposita hoc laudavit, dedit et concessit, et matris sue similiter que in dotem tenebat dictum finagium de Anceio, dedi et concessi, et quitavi ecclesie Molismensi, in perpetuam elemosinam, pro remedio anime mee et antecessorum meorum, quicquid habebam et possidebam in bosco et plano, justicia, terragio et usuario, in omnibus modis et commodis, nichil omnino retinens, mihi, nec successoribus, nec heredibus meis, preter quam feodum terrarum quas Lambertus Jodoinus, miles, et Guillermus, domicellus, sororius dicti Lamberti, habent infra metas versus Septineium; in quibus terris ecclesia Molismensis justiciam habet plenariam et habebit in perpetuum. Finagium, vero, sic est divisum ab Alba-Spina de super passorium de Valle-Margot, sicuti itur ad Sambuscum, desuper Campum Ade, militis, sicuti mete posite sunt a Sambusco usque ad Ulmum de Campo-Richot, et ab ulmo usque ad quercum in introitu nemoris per Viam-Crosam, et a quercu de Via-Crosa, sicuti ipsa via ducit ad pirum domine Esperie, per metam infra positam. Item, sicuti meta posita est a piro domine Esperie, usque ad viam Tornodori, in introitu ructure Gerbaudi; a ructura Gerbaudi, sicut itur ad Caput come defuncti Odonis Charrere, per desuper inde, sicuti mete positi sunt usque ad caput dumi defuncti Parvuli; ab eodem dumo, sicut mete comportant, via recta, usque ad finagium de Glando. Ex alia, vero, parte, versus Raverias, a predicto passorio de Valle-Margot, sicuti via Tornodori ducit usque ad finagium de Raveriis, per omnia et in omnibus, in ea parte que est versus Septineium, dedi et concessi ecclesie memorate. Preterea concessi eidem ecclesie et hominibus suis, pascua et usuarium in pascuis in proprio finagio meo, versus Anceium-Francum et versus Chassignoles, sicut mete posite comportant, usque ad grossam quercum que posite sunt ab Alba-Spina usque ad pirum domine Esperie, et sicut itur a piro domine Esperie per cristam de super Merseium, usque ad grossam quercum per viam de Valle-Taisnox, usque ad introitum vie que ducit ad fontem de Merseio, ad rasuram nemoris, via recta, usque ad grossam quercum. Ita tamen quod si vellem claudere nemus meum de Merseio tali clausura que possit debeatque detinere et impedire ingressum bovum et vaccarum, si animalia dicte ecclesie, vel hominum ipsius, capta fuerint in clausura vel intra; si ad emendam solvendam, si domino Ancei placuerit, tenebuntur; et si clausum non fuerit dictum nemus, intrare poterunt et transire libere usque ad viam Vallis-Taisgnose, sicuti mete posite comportant, dampno tantummodo restituto. Et si in divisione facta fuerint animalia sepedicta, cum dampni restitutione quicta reddentur. Concessi, etiam, monacho Molismensi apud Cuseium commorante, et ejusdem ecclesie hominibus, in planis, in silvis et aquis, eodem modo quod mei homines utuntur usuarium, et quicquid de feodis et casamentis meis acquirere poterit ecclesia memorata, prout in litteris bone memorie Godefridi, quondam Lingon. episcopi, plenius continetur. Hec omnia dedi et concessi ecclesie memorate, salvis omnibus meis feodis, in quibus ipsa ecclesia plenariam habet justiciam. Quod ut ratum et firmum permaneat, presentem paginam sigilli mei munimine roboravi. Actum est hoc, anno Domini millesimo ducentesimo vicesimo-octavo.