Quia tempore longo inter Sancti Vincentii canonicos et Sancti Petri regulares de sepultura mortuorum grandis altercatio habita erat, domnus Landricus qui tunc Matiscensis sedis episcopus preerat, adhibitis secum domno Hugone Lugdunensi metropolitano et Romane ecclesie ex precepto domni Gregorii pape legato, necnon domno Aganone Eduensium episcopo, et domno Walterio Cabilonensi episcopo, quomodo de hac lite pax et concordia fieret consilio diligenter istorum inquisivit. Habito igitur non modico placito, domnus ac venerabilis Hugo Lugdunensis archiepiscopus, decreto et consensu supradictorum episcoporum et ceterorum catholicorum, concordiam inter ecclesias sic stabilivit dicens, «Volumus et precipiendo statuimus ut canonici Beati Vincentii martiris et regulares Beati Petri apostoli equales partes inter se faciant de his rebus que offerentur utrisque, hoc modo: si quis volens sepeliri in cimiterio ecclesie Beati Petri apostoli, de rebus suis supradictis canonicis vel regularibus, sanus vel infirmus predestinaverit, cujuscumque episcopatus sit, equalis divisio fiat inter eos; similiter si parentes alicujus mortui sepelierint ibi mortuum et de rebus suis vel mortui supradictis canonicis regularibus concesserint, equalis divisio fiat. Si quis autem se regularem deveniri promiserit et convenerit, statuerit terminum quod id perficiat et infra terminum mortuus fuerit, quicquid dimiserit totum regulares habeant; si autem terminus transierit et regularis factus non fuerit et postea in superdicto cimiterio sepultus fuerit, quicquid ipse vel aliquis pro eo concesserit, regularibus et canonicis Beati Vincentii equaliter partiatur. Si vero canonici Sancti Vincentii de suis propriis rebus, in vita sua vel ad mortem suam, regularibus Beati Petri aliquid concesserint, hoc totum habeant regulares sine ulla divisione.»