Doleo,  non parum contristor, quod sicut negociis nostris,  quorundam aliorum expediret, morari vobiscum aliquandiu in curia, corporis fragilitate  contrarij aeris qualitate prohibente, non possum. Sic natura mea vniuersa Italicæ regionis elementa simul  alimenta sibi nociua quam maxime sentit: vt illuc ire mortem, redire vitam arbitretur. Vnde frequentius in causis emergentibus, vices meas literis meis committo: vt per eas expleam quod per me non valeo. Rogo igitur sinceram erga me iam ab antiquo amicitiam vestram, vt in negocio præsenti (quod meum non nisi ex charitate est) ipsa magis quam ego charitas audiatur,  probatæ veritati magis quam mihi scribenti credatur. In partibus nostris, quod vos ex parte nosse existimo, sic rerum ordo mutatus, sic pax ecclesiastica inter plurimos perturbata est, vt corporis Christi mēbra contra se inuicem insurgant:  velut si digitus oculum eruere minetur, vel manus pedem abscindere tentet, ita se intestina discordia vastant,  non tam gladiis quam odiis, non tam percussoribus quam cupiditatibus insectantur. Et quod amplius peruersum est, minoribus maiores, subditis Prælati, Monachis Episcopi, sic infesti sunt: vt non sicut Pastores gregem pascere, sed sicut vere secundum Euangelium mercenarij, ad lanam tondendam,  lac emulgendum toto annisu intendere videantur. Hæc querela cum multorum monachorum aduersus multos Episcopos sit, Anianensis tamen Monasterij contra Biterrensem Episcopum nuper importabilem querelam accepimus. Quam si per singula explicare tētauero, nimius vel forte tædiosus apparebo. Ad quod vitandum, tacendi consilium assumpsi: pro vniuersis, quæ diffusius enumerare potuissem, breuiter deprecans, vt fratres illos ad vos venientes benigne audiatis,  exaudiatis:  vt spiritualis monasticæ religionis defensor, Anianense monasterium nobile, , vt ipse vidi, religiosum, tam pro salute animæ vestræ, quam quia sub tutione Apostolica ab antiquo constitutum est, a tantis oppressionibus eruatis.