Ivxta velle ac mandatum sublimitatis vestræ, dirigimus de sinu Cluniacensis claustri hos dilectos fratres  filios nostros Patri communi, immo nostro  ipsorum speciali. Commendamus eos Apostolicæ pietati, commendamus, inquam, quia valde commendandi sunt. Causa enim Dei, virtute obedientiæ, violenter se sibimetipsis subigunt, patrium solum deserunt, peregrina adeunt, nec mortem ipsam, quam Romanus aer nostratibus celeriter inferre solet, refugiunt: , vt sic dicam, quantum ad hanc Gallorum nostrorum formidinem, velut agni ad victimam vadunt. Respiciat ergo super eos pio intuitu paternus oculus,  exules suos benignis sæpe admonitionibus  cōgruis auxiliis consoletur. Constituantur si placet, in vno ex duobus mihi Romæ a vobis nominatis Monasteriis, veteresque ab illo coloni alibi collocandi pellantur. Nam  iuxta Apostoli vocem, Modicum fermentum totam massam corrumpit,  vt vestra sapientia nouit, diuersi moribus, vsibus, affectibus, Non bene conueniunt, nec in vna sede morantur. Et quia iuxta Magnum Gregorium, Durum videtur in pectore veteri noua meditari, resque pene desperata est, monachum a prauo vsu ad meliora instituta posse cōuerti: cauendum est, ne qui corrigi non possunt corrumpant. Quod si forte quispiam aliquos ex his, quos misi, abinuicem secernere,  ad alia loca transferre nisus fuerit: oro ne permittatis, quia per partes diuisi,  nihil proficerent,  fructum quem simul positi ferre possunt, perderent. Si enim omnes bini vel terni ad diuersa mittendi essent, alios  aliter elegissem. Sed quoniam a vobis sic dispositum est, vt ad vnius tantum Claustri ordinationem, cōgruos tredecim fratres mitterem: maiorem ex ipsis partem ad tenendum solummodo Claustrum, vtilem elegi: quosdam vero in secularibus astutiores, vt aliis prouideant, disposui,  iamdictis tredecim, duos qui genere Romani sunt, pro supplemento adiunxi. Hac de causa prout mihi videtur, damnosum est eos abinuicem recedere: fructuosum, simul manere. His dictis adiungo,  tam ex me, quam vice vniuersorum fratrum nostrorum supplico: ne labor noster, quem causa Dei, vestroque præcepto in iam dicti monasterij ordinationem assumpsimus, vestræ Cluniacensi Ecclesiæ in damnum quolibet tempore conuertatur. Hoc autem præcauere  prouidere poterit magnitudinis vestræ prudentia: si donum inde a vobis publice factum, more Cluniacensi, Apostolico priuilegio confirmetur.