Svbsequentibus vero annis in Concilio quod fuit in Augustiduno, Abbas S. Petri Carnotensis clamorem in Concilio coram omnibus fecit, dicens Monasterium sancti Dionysij Nogenti castri a Monachis Cluniacensibus sibi auferri, protestans donum a Comite Rotroco factum, precarique vt auctoritas synodalis iuberet eum sibi reddi. Tunc legatus domni Gaufridi Comitis filij Rotroci, qui fuerat ad Concilium directus ab ipso, surgens in medio dixit coram omni Concilio falso eum calumniari, se esse paratum omnia quęcumque præciperet Cōcilium perficere, illum falsa verba proponere, quia tēpore domni Rotroci Comitis, quādo ipse Comes Monasterium, quod pater suus  ipse construxerant, voluit dedicari, ipsum Abbatem eandem calumniam fecisse contestans, ipsam Cellam sibi ab ipso Comite condonatam. Tunc ipse Comes Rotrocus molestissime ferens donum quod ipse non fecerat sibi imponi, duos milites,  vnum clericum, me scilicet ipsū, qui modo adsto in Concilio,  hæc verba vobis renuntio, Carnotis misit, vt coram Episcopo,  omni Carnotensi Capitulo super sanctum Euangelium fidem faceremus, quod ipse Comes Rotrocus ipsi Abbati, neque vlli vnquam alicui aliquod donum fecisset. Tunc me, quia eram in ordine clericali interrogauit domnus Gauffridus Carnotensis Episcopus corā auunculo suo Pariseorum Episcopo, qui tunc aderat cum illo in Carnotensi Capitulo, si ipse facerem fidem super sanctum Euangelium,  alij socij mei inlatam calūniam esse falsam. Ad quod ego extendens manum super sanctum Euangelium, me  illos esse paratos ad defendendam illam calumniam. Tumque demum dixit Episcopus Pariseorum eidem Abbati S. Petri, vt consuleret sibi, nos esse paratos ad conuincendum illum, sibi vero nihil aliud acquirendum nisi irā atque discordiā. At vbi vidit Abbas nihil proficuum sibi, coram omni Capitulo Carnotensi in latam calumniam gerpiuit. Post dedicationem vero Monasterij, vbi se vidit Comes Rotrocus ad finem declinari, eundem Abbatem S. Petri petiit, vt sibi aliquem de Monachis suis condonaret, vt eum Abbatem Monasterij S. Dionysij faceret, sed tamen pro hoc nullam subiectionem de eodem Monasterio sibi speraret. Tunc ipse Abbas vnum de suis Monachis ei dedit nomine Hubertum, qui ante Abbas S. Petri extiterat. Sed auctoritate Synodali clarescentibus culpis depositus, atque ipsi Huberto Comes Rotrocus baculum in manu dedit,  ipsi curam Monasterij commisit, atque post paucos dies ipse Comes Rotrocus vitam finiuit. Post cuius mortem videns filius eius Comes Gaufridus ipsum locum in deterius ire, ipsi Huberto dixit, vt si Abbas esse posset, Monasterij regimen teneret; si vero non, locum dimitteret. Tunc ipse Hubertus abiit ad Concilium quod fuit in Sanctonica ciuitate,  Cardinali omnem causam suam intimauit, petens se ab ipso Abbatem ordinari. Quique dixit illi quia erat iam de alia Abbatia depositus,  neque ipsam, neque aliam vlterius posset habere, atque ita recursus est inanis. Tamen fingens se apud Comitem Gaufridum Abbatem se posse esse, ad aliud Concilium, quod fuit Seldulium, perrexit. Sed sicut de primo, ita  de secundo reuersus est inanis. Tunc Comes Gaufridus præcepit ei, vt locum dimitteret, eo quod ipse Abbas esse iam non posset. Post cuius discessum, videns Comes Gaufridus locum ipsum quotidie in deterius ire, quēdam Monachum nomine Ascelinum, Grammaticum, Cluniaco transmisit,  donum de eodem Monasterio S. Dionysij, Deo  S. Petro Cluniacensi fecit. Quod donum domnus Abbas Cluniacensis suscipiens, duos de suis Monachis transmisit, domnum Robertum,  domnum Hubertum, qui fuit prior eiusdem loci. Post hæc vero ad Cōcilium, quod fuit in ciuitate Meldis, ipse Abbas depositus supradictus Hubertus perrexit,  corā Cardinali clamorem in Concilio de Cella S. Dionysij fecit. Tunc bonæ memoriæ domnus Hubertus Prior Cellæ S. Dionysij coram Cardinali venit, quem tamen ipse videns,  cognoscens, ei osculum pacis præbuit,  coram se eum sedere fecit. Quem videns prædictus accusator Abbas Hubertus depositus, a domno Cardinali ita honorari, fuga lapsus latenter de Concilio exiit,  clamorē quem fecerat, innocuum dimisit. Tunc domnus Hubertus Prior loci S. Dionysij coram Cardinali causam suam,  donum quod Cluniacus de Cella S. Dionysij habebat intimauit. Ad quod Cardinalis prædictum calumniatorem inquiri fecit, sed eum nullatenus valuit inuenire. Tuncque coram omni Concilio donum quod factum fuerat Deo,  S. Petro Cluniacensi confirmauit,  omne Concilium corroborauit, atque ita omnis calumniatio cessauit vsque in Concilium Augustidunensis post quindecim annis. Supradictus enim Abbas S. Petri Carnotensis in Cōcilio quod fuit in Augustiduno, se clamauit de Monasterio S. Dionysij. Ad quam clamationem Cardinalis ita respondit, quia ipse bene sciret, quomodo ipsa Cella Deo  S. Petro Cluniacensi data esset: auctoritatemque quam ipse fecerat in Concilio ciuitate Meldis, statimque subiunxit, Deo  S. Petro confirmaui,  iterum confirmo. Tamen ante domnum Abbatem Cluniacensem iret,  si eam illi condonaret, ipse acciperet: si vero non, taceret. Tunc ipse Abbas S. Petri Carnotensis ad domnū Abbatem Cluniacensem venit, atque clamorem coram ipso de Cella Dionysij Nogenti fecit. Ad quod domnus Abbas Cluniacensis ita respōdit, vt si vellet, iterum in Concilio se clamaret, paratum esse legatum domni Gauffridi Comitis, qui Deo  S. Petro Cluniensi donum de eodē Monasterio fecit, vt conuincat eum in Concilio coram omnibus Episcopis. Ad quod ipse Abbas respōdit, nullam clamationem se amplius facere. Tumque denuo domnus Abbas Cluniacensis dixit, vt si clamorem in Concilio facere nollet, cum Abbatibus vicinis suis qui aderant in Concilio, per triduum sibi consuleret, quod sibi vtile sciret. Tertio vero die ipse Abbas S. Petri Carnotensis coram domnum Abbatem Cluniacensem cum Episcopo de Aras,  Abbate S. Launomari Blesensis, atque Abbate S. Florentini Bonæuallis venit, dicens quod neque in Concilio, neque ante illum amplius quicquam de hac re esset clamaturus. Atque ita fuit omnis contentio finita de Cella S. Dionysij Nogenti castri. Testes qui hoc viderunt  audierunt. Domnus HVGO Abbas Cluniacensis. Domnus Episcopus de Aras. Domnus Bernardus Abbas S. Launomari Blesensis. Domnus Robertus Abbas S. Florentini Bonæuallis. Holduinus Sanaris Cantor Carnotensis. Arnaldus Archidiaconus de Curuauilla. Giraldus Capellanus domni Yuonis Carnotensis Episcopi. Ademarus Decanus.