Ad memoriam posterum est prænotatum, quod in terra communi, quæ est in confinio altæ villæ et aquæductus, quæ est in villa sancti Stephani Divionensis, homines de Aquæductu, pasturam et nemus per usuarum habebant. Domni vero Alte ville istud usuarium calumpniati sunt. Homines autem de Aqueductu pro hoc usuario duellum firmaverunt, et ad hoc diffiniendum Divionem in curiam ducis devenerunt. Ibique supradicti calumpniatores, Avyuus scilicet de Beria, et Avynus de Aceleth, in præsentia domni Vilenci Lingonensis Episcopi, et Hugonis ducis Burgundiæ, et Matildis uxoris suæ, per manum domni Herberti Abbatis sancti stephani Divionensis calumpniam illam prorsus dimiserunt, et pasturam, et mortuum nemus, et retortam de qualibet arbore hominibus de Aquvductu in perpetuum concesserunt. Hujus rei testes sunt, ex parte canonicorum, domnus Garnerius præpositus sancti Stephani, domnus Ayrardus Lingonensis Ecclesiæ decanus, Vido Archidiaconus, Theodoricus de Fauverniaco, Lambertus Divionensis. Ex parte illorum Virricus Divionensis, Hilbertus divionensis, filius Gauterii de Curtaonis. Hoc autem uxor Avyni de Beria et filius Avyni de Aceleth, ex sua parte laudaverunt, et istius laudationis ex parte canonicorum testis sunt; Vuido de Lambreciaco, et Hugo filius Alynardi, et Vido præpositus sancti Juliani, Stephanus maior Aqueductus, Humbertus, et Lambertus, et Constantius Ex alia parte Hilbertus filius, Gauterii de Curtaonis, Ricardus de Fraymonte, Roberto Galtoldus, Gonterius de Beria. Præterea sic definitum est, si homines canonicorum in prænominata pastura dampnum alicui intulerunt: Sine exactione dampnum solum modo restituant. Si vero amplius quam præscriptum est, in eadem pastura et in eodem nemore per usuarium habere voluerunt, querere per Justiciam licebit. Facta sunt autem hæc anno ab incarnatione domine millesimo centesimo vicesimo octavo indicatione VI. Regnante Ludovico Rege francorum feliciter.