....Apud Cluniacum Gigniacensibus occurrimus, spe pacis pro qua laboratum multum, elaboratum nihil. Nam totum quatriduanum laborem nostrum sola demum sequuta est ruina spei. Repetita est juxta tenorem litterarum vestrarum damnorum resarcitio, restitutio ablatorum; sed incassum. Multum visum est ad eos, quia nocuerant multum: quippe ultra triginta millia solidorum cumputatio facta est amissorum, siquidem abbatia una (ne per singula evagemur) tota destructa est. Cœterum de tantis amissis multa dimittere parati fuimus; cum illi tam minimum obtulerunt, ut venerabilis abbas Cluniacensis qui affectuosius quam efficacius, pro reformanda pace laborabat, nec dignum relatu judicaret. Itaque non provenit compositio quia reparatio tam ridicula offerebatur. Dicebant autem: Quidam maligni de nostris totum malum fecerunt. Quid ad nos? Ipsi viderint. At id quoque ridiculum. Clarum erat in tota regione, per homines Ecclesiæ hoc grande facinus perpetratum; monachos quoque affuisse quosdam, consensisse omnes. Nam qui contradiceret malefactoribus, ne unum quidem fuisse, usque ad hoc tempus audivimus. Denique ipse Dominus abbas istiusmodi tergiversatores palam refellebat, et convincebat affirmans juste ab Ecclesia repeti, quod per Ecclesiam amissum esse constabat. Ultima expectatur manus vestra in eo quod non nisi in manu valida, posse emendari satis superque probatum est.