Guido, Dei gratia Senonensis archiepiscopus, omnibus ad quos littere iste pervenerint, in Domino salutem. Notum fieri volumus tam futuris quam presentibus quod Milo, miles de Chanlosto, dominicum volens visitare sepulcrum, apud Deilocum, in nostra presentia constitutus, dedit in elemosinam Deo et ecclesie Beate-Marie Deiloci terram suam quam habebat apud Mersiacum, juxta fossata antique grangie canonicorum, in perpetuum possidendam. Laudavit hoc Gilo de Marigniaco, sororius ejus. Cum post mortem supradicti Milonis, Odo, frater ejus, super hoc diu vexasset ecclesiam, gravesque . . . . . intulisset; tandem ante presentiam nostram veniens, supradictam elemosinam laudavit. . . . . promittens se hoc bene et fideliter servaturum et contra omnes homines . . . . . . . . . . . . . habuitque de caritate ecclesie viginti libras pruvinienses. Laudavit hoc A. . . . . . . vaccam unam cum vitulo habuit. Laudavit hoc etiam Theobaldus C. . . . . . . . . . erat, et ab Odone datus in plegium promisit se post defectum . . . . . . . ecclesie garantiam portaturum, dampna etiam pro jam dicto . . . . . . canonicis illata; restituturum super omni casamento quod ab ipso Theobaldo Odo tenebat; habuitque pro laude quadraginta solidos de caritate ecclesie. Quod ut ratum. . . . . . sigilli nostri impressione firmavimus. Actum Senonis, anno incarnati Verbi Mº Cº LXXXº VIIº. Data per manum magistri Petri, cancellarii.