Ащ ыпэкIи КIэрэщэ Тембот хъишъэ къэбархэм зафигъазэщтыгъ, жэрыIуабзэм илIыхъужъхэр литературнэ образ зэришIыщтым пылъыгъ. Романэу «Шыу закъом» тхакIом нахь игъэкIотыгъэу адыгэмэ ящыIакIэ зэфэныгъэ банэр къызщыхахьэрэр къыщегъэлъагъо, ащ лъапсэу иIэхэм анэсынэу пылъ, лъэпкъ шэным шъхьафитныгъэ к1эхъопсыр щы1ахьэу зыкIыщытымкIэ джэуап къыты шIоигъу. А мурадым къыпкъырыкIзэ, тхылъым игероймэ язекIуакIэхэр адыгэмэ ящыIэкIагъэм ятефэрабгъоу егъэпсых. Пшъэрылъышхоу зэшIуихырэри – ар ижърэ адыгэм ыгу щышIэщтыгъэмэ  зэранэсрэр ары, ащ иIэкIоцI дунай тапашъхьэ къырилъхьаным зэрэдэлажьэрэр ары, сыда пIомэ а IэкIоцI дунаим зэхэугъоягъэ щыхъугъ лъэпкъым шIукIэ, дэхагъэк1э, зэфагъэкIэ ылъытэхэрэр. ТхакIор зыфакIорэр зы нэбгырэм ищыIэныгъэ и1эубытып1эу лъэпкъым ихъишъэ къыгъэнэфэныр ары, а хъишъэм къыпкъырык1ызэ лъэпкъ зек1ок1э шэныр къызэ1уихынэу, ащ ш1угъэу хэлъхэу къэтыухъумэн фаехэр къыхигъэщынэу ары.