Къалэунэ Хъэлил (1290 – 1294)
Хъэлил 1290 гъэм мысыр пащтыхь тахътэм ­итIысхьащ. Ари ерыщу и ужь итащ жорзехьэхэр хьэрып-муслъымэн щIы­на­лъэм ирихужыну. Абыхэм Аккэ къалэр илъэси 100-кIэ яIыгъауэ къаIэщIигъэкIыжащ Хъэлил. Аккэ дэта кхъухь тедзапIэм деж щыхэтIа мывэм хьэрыпыбзэкIэ, инджы­лызыбзэкIэ, журтыбзэкIэ тетхащ: «Мыбдеж щиухащ жорзехьэхэм я теты­гъуэр». А мывэр нобэми щытщ. Хъэлил и шэрджэс за­уэ­лI­хэр и дэIэпыкъуэгъуу къалэр щызыIэригъэхьэжар 1291 гъэращ.
Пащтыхь Хъэлил и дзэм ермэлыхэм я къалащхьэр къищтауэ къыздигъэзэжым яукIауэ щытащ. Абы къыхузэгуэп пщы гуп, Бедрэ я нэхъыщхьэу, Хъэлил теуэри, яIэщIэкIуэдащ. Бедрэ пащтыхьу ягъэува щхьэкIэ, ар нэху кърагъэкIакъым – Хъэлил и блыгущIэтхэм яукIыжащ. Абы ипкъ иткIэ, а лъэхъэнэм Мысырым тета пащтыхьхэм Бедрэ хабжакъым тхыдэтххэм.
Хъэлил къыкIэлъыкIуащ езым и къуэш Мухьэмэд.