Алтай кеп-куучындар.
№ 340. ЈОЛО ДЕГЕН КУШ.

Јолоныҥ оозында јаан боом бар болгон. Качан да ол боомдо Јоло деп куш уйа јазаган, бала азыраган эмтир. Акалу-ийиндӱ јортуп, эки карындаш јӱреле, ийнизи айткан: "Јолоныҥ балдарын барып кӧрӧк".
Јаан карындажы айылду болгон. Кичинек карындажы ол келинди база сӱӱген. Канайып та блаап алар керек болгон. Эмди эҥ ле јакшы ӱчурал: Јолоныҥ балазын кӧрӧргӧ барза, ондо артырып койор.
Јоло јаан куш кижини де јип койотонын ийнизи билер болгон.
Эмди экӱ барган. Јаан аказы армакчыла бууланала, боомныҥ бажынаҥ тӱшкен, ийнизи армакчыныҥ учын кезип ийген. Аказы ондо артып калган. Ийнизи јанып, байагы келинди алып, кача берген.
Аказы ондо јажынып, Јолоныҥ балазынаҥ тӱшкен чий эттиҥ оодыгыла аргаданган. Јолоныҥ балазы чыдайла, талбаҥдап учарга ла турарда, байагы кижи мойынына армакчыны бууланган. Оноҥ ло Јолоныҥ балазы талбып учала, сууныҥ ары јанында јалаҥга келип тӱшкен. Ол кижи база кожо келип тӱшкен.
Оноҥ јанып келзе, ӱйде кем де јок: јуртаган ӱйи де, сӱӱген карындажы да. Олор качып јӱре берген.
Оныҥ учун карындажыныҥ карды сас деген озогы кеп сӧс чын болуп калганы ол.