
Սկսեմ երեւի խոստովանելուց, որ իմ շրջապատում ՀՀԿ-ից, ԲՀԿ-ից, ՀՎԿ-ից եւ կոմունիստներից բացի, մնացյալ բոլոր ուժերին ընտրողներ կան` ե՛ւ ԵԼՔ-ին, ե՛ւ Ազատ դեմոկրատներին, ե՛ւ ՀԱԿ-ՀԺԿ-ին, ե՛ւ ՀՅԴ-ին, ե՛ւ ՕՐՕ-ին: Ինքս եթե ապրիլի 2-ին Երեւանում լինեմ եւ ընտրություններին մասնակցեմ, ընտրելու եմ ՀԱԿ-ՀԺԿ-ին:


Կարծում եմ, մինչեւ ընտրությունները մի հոդվածաշար կհասցնեմ գրել, թե ինչու չնայած 2008-ից հետո Տեր-Պետրոսյանի գործունեության հանդեպ անվերջ վերապահումներին, չնայած ՀԱԿ-ի զայրացնող մանիպուլյացիաներին ու ստախոսություններին, անգամ անտանելի պրոռուսականությանը, միեւնույնն է ընտրելու եմ ՀԱԿ-ՀԺԿ-ին: Եթե այս պահին կարճ թվարկեմ. թե ինչու, առաջինը, որպեսզի ղարաբաղյան խնդիրը ընդունելի որեւէ կերպով լուծվի-ավարտվի, Հայաստանն այդ բեռից ազատվի եւ հայաստանցի նորակոչիկներն ու զինվորները չզոհվեն Ղարաբաղում:


Երկրորդ, որպեսզի «Հոկտեմբերի 27-ի» եւ «Մարտի 1-ի» համար հատկապես Ռոբերտ Քոչարյանը արդարատության առջեւ կանգնեցվի, այնպես չպատահի, որ նա բանտի փոխարեն ազատության մեջ կյանքն ավարտի: Երրորդ, որպեսզի Հայաստանի պետական կառավարման հիմքում մերիտոկրատիան դրվի` դեմոկրատիայի լյումպենային արժեհամակարգի ու բարքերի փոխարեն: Եվրոպային դեմոկրատիան գուցե չի վնասում, որովհետեւ այնտեղ կա հազարամյակների արիստոկրատիա, իսկ մյուսներին վնասում է: 


Շարունակությունն` այստեղ
