
Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթի առիթով «խոսեցրել են» նաեւ «վերլուծաբան» Ստեփան Սաֆարյանին։ Սա էլ իր ամբողջ «վերլուծությունը» կառուցել է սկզբում հայտնած այն մտքի վրա, թե այդ ծրագիրն էլ «դատապարտված է ձախողման, ինչպես 1998 թվականին է ձախողված եղել Տեր-Պետրոսյանի քաղաքական գիծը», որ նա «1998 թվականից հեռացվեց իշխանությունից Ղարաբաղյան խնդրին դավաճանելու համար»: 


Հիշեցնենք ընդամենը, որ սույն Ստեփան Սաֆարյանը ժամանակին եղել է ՀՀՇ ակտիվ անդամներից մեկը։ Այնքան, որ 1997 թվականին 121 անդամ ունեցող Նոր Նորքի ՀՀՇ տարածքային կառույցում միաձայն ընտրվել է կառույցի 20 հոգուց բաղկացած խորհրդի անդամ։ Դրա մասին է վկայում ՀՀՇ հիշյալ տարածքային կառույցի ընդհանուր ժողովի 19 հոկտեմբերի, 1997 թ. արձանագրությունը, որում արձանագրված է սույն փաստը։ 1998 թվականի իշխանափոխությունից հետո էլ շարունակել է ոչ միայն մնալ ՀՀՇ անդամ, այլեւ, ավելի ակտիվություն հանդես բերելով, 2001 թվականին ընտրվել է նույն կառույցի խորհրդի նախագահ՝ ինչպես վկայում է նույն կառույցի՝ 14.02..2001 թվակիր արձանագրությունը։ ՀՀՇ-ն որպես քաղաքական ուժ, 1998-ին լիակատար պաշտպանեց ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցում Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի դիրքորոշումը։ Եթե լինեին այլ կերպ մտածողներ, էլ չեմ ասում՝ դա դավաճանություն գնահատողներ, բնականաբար պետք է դուրս գային կուսակցությունից։


Հիմա ի՞նչ է ստացվում.


Եթե Ս. Սաֆարյանը 1998-ին էլ է «դավաճանական» ու ձախողված գնահատել ղարաբաղյան կարգավորման հիշյալ ծրագիրը, պետք է դուրս գար այդ կուսակցությունից։ Եթե մնացել ու դեռ առաջ է գնացել կուսակցական պաշտոնների աստիճանակարգով, ուրեմն՝ այն ժամանակ է լուրջ խնդիր ունեցել տարրական բարոյականության հետ։


Եթե այն ժամանակ լիովին համամիտ է եղել այդ ծրագրին եւ հիմա է տրամագծորեն հակառակ գնահատականներ տալիս, դարձյալ խնդիր է ունենում նույն՝ բարոյականության տարրական նորմերի հետ։


Ստացվում է, որ Ստեփան Սաֆարյանը այն ոչ քիչ տարածված դեպքերից է, որոնց օրինակը տեսնելով՝ մարդկանց մոտ ակամա տարածվում է այն կարծիքը, թե «քաղաքականությունը անբարոյականություն է»։



