Det leikne, det poetiske, skildringane av personar og stader går opp i ei ny «høvringsk» eining: Lyset er lysare, mørkeret mørkare, liv og død krasjar front mot front: Søstrene i romanen har namn henta frå gravstøtter, den kvite snøen er forlokkande å kunne døy i, sa Janneken Øverland i talen under tildelinga.