व्यक्तिगत कथाहरू लेख्नु र आफ्नो जीवनका विवरणहरूलाई सार्वजनिक रूपमा साझा गर्नु (मात्र साथीहरूका लागि होइन) पश्चिमी संस्कृतिको कुरा हो? के तपाईंलाई लाग्छ कि चिनियाँ मानिसहरू कथाहरू भन्नमा त्यति सहज छैनन्?
के तपाईंले त्यस्ता मानिसहरूलाई भेट्नुभएको छ जसलाई तपाईंले चाँडै मात्र अवलोकन गर्न सक्नुहुनेछ, प्रत्येक निष्कर्ष विश्वास गर्न नसकिने रूपमा मूर्खतापूर्ण, र ठीक त्यतिकै निश्चितता संग ल्याइन्छ?