بچه که بودم عاشق جاهای شلوغ بودم، حتی وقتی مهمان ها میرفتند پشت سرشان گریه هم میکردم. بزرگتر که شدم فهمیدم تنهایی خیلی هم چیز بدی نیست، فقط کمی سکوتش زیاد است. هر چه بیشتر قد کشیدم دامنه ی آدم هایی که برایم ماندند محدودتر شد، آنقدر که وقتی به خودم آمدم دیدم دنیایم شده یک دایره به شعاع یک متر که فقط خودم درونش جا میشوم، آنقدر تنها شده بودم که حس میکردم بقیه ی آدم ها فقط اسمشان آدم است. از یک جایی به بعد آرزوی داشتن کلبه ای وسط جنگل را داشتم که منتهی میشد به دریا با صدای بادی که شب ها در آن میپیچید و بعدش سکوتش ک ر م میکرد. یک شب با خانواده راهی ویلایی شدیم که شبیه کلبه ی آرزوهایم بود، به دریا منتهی میشد، مرتفع هم بود، صدای باد و سکوت هم درونش غوغا میکرد. یادم می آید بعد از خوردن شام همه شان از خستگی وا رفتند و بی خوابی شان ماند برای من. آن شب از پنجره که به شهر نگاه میکردم چراغ های کوچکی را میدیدم که گاهی نورشان در مه رنگ میباخت و از نو جان میگرفت. آن شب فهمیدم عشق دقیقا مثل همان چراغ های شهر است که از دور سوسو میزند، فهمیدم برای عاشق شدن نباید از زمین فاصله گرفت، نباید از چراغ ها دور شد، فهمیدم که تنهایی آدم ها غریب است و قریب، آنقدر که هر کدامشان یک واحد آدمند با هزاران هزار قصه و داستان عجیب و مرموز. از آن شب به بعد فهمیدم آدم ها همه شان فقط باید با یک نفر تنها باشند، یک نفر که با او بشوند دو تا، یک نفر که شعاع دایره ی دنیایشان را کند دو متر. راستش را بخواهی دوست داشتنش را از وقتی بی مهابا شروع کردم که فهمیدم هیچ چیز در دنیا به اندازه ی خوشحال کردنش برایم مهم نیست. زندگی بی عشق نمیشود، زندگی بی دوست داشتن هم نمیشود، ولی میدانی، زندگی بی دوست داشته شدن هم نمیشود، همین.