فصل جهارم آرامش مرد جوان به دشت مرتفع رفت و از دیدن آن زمین هموار و آسمان ابری شگفت زده شد. بارها افرادی را دور تر از خودش دید سعی کرد از آنها فاصله بگیرد و تنها باشد. خوشحال بود، چرا که حس میکرد از همه تنش ها و فشارهای زندگی اش دور شده است. احساس ارامش می کرد. پس از آن از دیدن دوستانش خوشحال شد اما به نظر نمی رسید آنها اشتیاقی به دیدنش داشته باشند. چشم های دوستانش مانند اطراف بی روح بود. مرد جوان ترسید که نکند و هم شبیه دوستانش شود. باز بی حوصله و بی قرارشد. در ابتدا از آمدن به دشت خوشحال بود ما کم کم شور و شوقی را که در قله داشت اینجا در درونش احساس نمیکرد. نه احساس سرزندگی داشت و نه سرخوردگی. از خودش پرسید برای چه به فلات امده است؟ از چه چیز فرار کرده است؟ او پس از پرسیدن سوالات متعدد از خودش، تصمیم گرفت که بازگردد. به دره برگشت. با یادآوری چهره پیرمرد و پاکی و برق چشمانش دلش خواست که به قله برود. پاکی و صفایی که در قله بود بی تردید با خنثی بودن و بی اعتنایی که در دشت مرتفع حس میکرد متفاوت بود. با نگاهی به قله در دور دست همان اشتیاق قبلی را حس کرد. او تا صبح اندیشید که به قله برود یا نه. هر چه بیشتر به قله فکر میکرد مشتاق تر میشد ت نزد پیرمرد برود و از او بپرسد که چرا نگرش قله و دره بر ی مدت زمان کوتاهی کارایی داشته. پس برای بازگشت به قله برنامه ریزی کرد با امید به اینکه برای آنچه قله ممکن است به او بدهد امادگی بیشتری داشته باشد.