بعد از غروب به محل ی که باید رسیدم. نزدیک به دوساعت بود که در راه مانده بودم و ترافیک، تمام عل تش بود. بیشتر از آن که ترافیک مایه اعصاب خوردی من شود، گفت و گوهای درون تاکسی باعث آن می شد. هم از این جهت که مشغول خواندن بودم و حواسم پرت می شد و هم از این جهت که از این گفت و گوها بیزار بودم. شاید اگر کسی بداند تعج ب کند که یک نفر که شغلش پول درآوردن از حرف زدن است، چطور از صحبت کردن بدش می آید، ام ا مسیله این جاست که در صحبت های عمومی مردم با هم، آنها به طرز عجیبی همواره با هم موافق هستند! بلافاصله بعد از این که از ماشین پیاده شدم، مردی که کنار راننده نشسته بود هم، کرایه اش را حساب کرد و از ماشین بیرون آمد. از قضا مسیرمان با هم یکی بود و او شروع کرد و تمام موافقت هایی را که با راننده ابراز داشته بود را پس گرفت. احتمالا راننده تاکسی هم زمان داشت درباره همین آقا حرف می زد. من که درطول حرف زدن هایش ساکت بودم، از یک جایی به بعد تحم ل حرف هایش را نداشتم، ایستادم و گفتم: کارتم را که گرفت تا چند لحظه همین طور به آن خیره مانده بود. البته من معط ل نشدم و تا کارت را به دست او دادم از او فاصله گرفتم. برای آدم ور اجی مثل او، مغازه من می توانست بهشت باشد. البته اگر جیب پرپولی هم داشت، مغازه با حضور او، برای من هم بهشت می شد. محل ه بسیار آرام و زیبا بود. خانه ها بزرگ و خوش ساخت بودند و از بیرون هرخانه، شاخه ی درختی روی نمای بیرونی دیوار افتاده بود. صدای هیچ موتورسیکلت لعنتی ای به گوش نمی رسید و به جای آن، صدای گنجشک ها بود که فضا را پر کرده بود. یک لحظه شک کردم که هنوز در شهر خودمان هستم یا نه. همین که درب باز شد، تازه فهمیدم آنچه تاکنون دیده بودم، گوشه کوچکی از کار بوده است. از آن خانه هایی بود که اگر دست امثال رابین هود می افتاد، با آن پنجاه خانوار را صاحب خانه می کرد. واضح بود صاحب خانه مهمان دارد. در سمت راست، فضای سبزی زیبا با استخری پر از آب بود. برگهای زرد درخت بالای استخر، روی آب شناور بودند و تصویر چشم نوازی را خلق کرده بودند. دور استخر گروهی از افراد جوان و میان سال جمع و مشغول بگو بخند بودند. تا این جا همه چیز مثل فیلم ها بود. پس از ورود به سرسرا از پله ها بالا رفتیم و وارد اتاقی شدیم که مردی حدودا شصت ساله در آن ایستاده بود. اتاق سرشار از مجسمه های خوش تراش و تابلوهای کلاسیک بود. دو مبل خوش نشین و زیبا هم روی هم گذاشته شده بود و گویا، همه چیز آماده گفت وگوی ما بود. دستم را برای دست دادن دراز کردم ام ا دستم را نگرفت. گفت: این سوال فقط ربطی به تاسیس مغازه ندارد. از قبل این کار هم هرگاه صحبتم با کسی به پایان می رسید، با اطمینان خاطر می پرسید که من روان شناس هستم یا نه و وقتی جواب سربالا می شنید، جا می خورد و طوری رفتار می کرد که انگار گفت وگوی خوبی نداشته ایم. به هرحال این سوال من را عصبانی می کند. شنونده خوبی بودن چه ربطی به روان شناس بودن دارد؟ ! حرفم را قطع کرد و گفت: لیوان را از آب پرتغال پرکردم و همین طور که در اتاق قدم می زدم و تابلوها را نگاه می کردم، آن را می نوشیدم. به این فکر می کردم که درون این اتاق به این شلوغی، چطور قرار است درست و حسابی صحبت کنیم. آدم ها وقتی قرار است از چیزهایی که درباره شان حرف بزنند، با مسخره ترین چیزها طفره می روند! چه برسد به این همه بهانه های خوش آب و رنگی که در سراسر این اتاق وجود دارد. به محض ورود به اتاق این را گفت. گفتم: بلافاصله بعد از گفتن این حرف پشیمان شدم ام ا چون هیچ سوال دیگری به ذهنم نیامد، همان سوالی را که واقعا در ذهنم بود پرسیدم: لب هایش را کمی جمع کرد. گفت: اگر دوست دارد فکرکند من روان شناس هستم، می تواند فکر کند. دست هایش را بالا برد، انگار می خواهد افکار انحرافی را از خود دور کند. گفت: از روی مبل بلند شد و رفت پای یکی از تابلوها. ابروهایم با شنیدن این سوال بالا رفت و بعد سرم را چند بار تکان دادم و گفتم: بعد گفتم: با مکثی کوتاه آمد و نشست. این بار زبانش روی کلمه چرا گیر کرده بود: به نظرم این طور فایده نداشت. غریزه ام به من فرمان می داد که طور دیگری این گفت و گو را پیش ببرم. حالا داشت خودش را با نگاه کردن به کلوچه های روی میز مشغول می کرد. ناگهان، از جا بلند شدم، میز را کنار گذاشتم و مبلم را تا می شد به سمت مبل او کشیدم. مثل انسانی بی دفاع هیچ نمی گفت و تنها مات مرا نگاه می کرد. دست هایش را که چندی پیش از من دریغ کرده بود، با دو دست گرفتم و صورتم را به نزدیکی صورت او بردم. دستهایش در دستم هایم لرزید و تمام آن غرور و دبدبه و کبکبه اش با چند اشک سرخورد و پایین ریخت. او اعتراف کرد که در میان مهمان هایش، زنی میان سال است که او را بسیار دوست می دارد. می فهمیدم چه می گفت، ام ا الان وقت این نبود که بخواهم بگویم می فهمم از چه چیزی می ترسد. گفتم: هم چنان نگاهم می کرد. انگار هنوز به واژه های بیشتری برای ایستادن نیاز داشت: خیلی برایم عجیب نبود که این طور او را می دیدم. همین یک ساعت پیش حت ی حاضر نشد با من دست بدهد و سیس پول دار بودن و این حرفها گرفته بود ام ا می دیدم الان، می میرد تا بگذارم بغلم کند. یک صحبت جانانه آدم ها را به سرعت جت بهم نزدیک می کند. به نظرم آماده شده بود، پس از جا بلند شدم و کتم را تن کردم. گفت: باز داشت به همان حالت قبلی اش باز می گشت. مهم نبود، داشتم فکر می کردم این بار که دست به اعمال غیرمترق به زدم و کار را احساسی کردم، چه قدر روی قیمت بکشم. اگر یک ملیون می گرفتم کرایه این ماه مغازه را درعرض دو روز درآورده بودم و باقی ماه، همه سود محسوب می شد. پول را دستم گذاشت و این بار دستش را دراز کرد تا با او دست بدهم. بدجور دلم می خواست که عوضش را دربیاورم، حت ی رویم را برگرداندم و داشتم می رفتم، ام ا از دست ور اجی های وجدان لعنتی، فورا برگشتم و دستش را فشردم! از آن جا مستقیم به خانه رفتم و اینقدر خسته بودم که تا روی کاناپه دراز کشیدم، به خواب رفتم. از نظرات و لایک ها و وقتی که برای خوندن داستان می زارید خیلی ممنونم. یک جورهایی این داستان من و خوندن شما، خودش یه گفت و گوی مج انیه که حد اقل خود من، خیلی بهش دلبسته هستم. مرسی که هستید( اگر خواستید از او ل ماجرا رو دنبال کنید: بداهه نوشتن، غیر از این که برای شخص من، کمال گرایی رو خورد و خاک شیر می کنه، می تونه باعث تخلیه روح و روان تون هم بشه. توی بداهه نویسی، چون فکر نکردید _وخواسته ناخواسته_ متن نقابی نداره، خودتون رو شفاف تر روایت می کنید. من که وزنم بعد نوشتن پست بداهه، کمتر از قبل میشه (