میدانم بودنت، حضورت، گرمای دستانت و حتی بوسه های پنهانی ات تبری است بر ریشه ی بی جانم ولی چه کنم که درونم تو را فریاد میزند و چشمانت دلیل رویای واهی ام است دلبرکم در حضور تو یک عذرخواهی عمیق به احساس خود بدهکارم وقتی برای نگه داشتنت پافشاری کردم و ایستادم و لج کردم وقتی برای نگه داشتنت کنارم از وجودم مایه گذاشتم و وقتی از هیچ و پوچ رویا ساختم و غرق در دنیای رنگین خود شدم; قبول درست است که میگویند آدم های خیال باف حالشان همیشه خوب است، با کسی که دوستش دارد به مهمانی میروند، چای می‌نوشند، میرقصند و دلبری می‌کنند اما همین ساده لوح های خیال باف وقتی بیدار میشوند، وقتی دست میکشند از رویا تازه با عمق ماجرا روبه رو میشوند و آنگاه است که دست به عذرخواهی از غرور خود میزنند. گاهی چه بیهوده است اصرار اثبات دوست داشتنمان به ادم ها! معرفت های بی جایمان، مهربانی های عمیق و زیاد از حدمان! و تلاش های بیهوده برای حفط رابطه هامان، وقتی برای بعضی بودن و نبودن مان فقط در یک (نون) تفاوت دارد.