خیلی وقته میخوام راجع این موضوع مطلب بنویسم، میخواستم بنویسم خیلی وقته میخوام راجع کودکان کار مطلب بنویسم اما خودکارم مکث کرد و روی کاغذ نچرخید، نمیدونم چرا چند ثانیه فکر کردم که به جای کودکان کار چی بنویسم، یه چیزی که بهتر باشه، قشنگتر باشه، انقدر بارش سنگین نباشه، غم انگیز نباشه، اما دیدم که نمیتونم از واقعیت فرار کنم، کودکان کار یعنی یه بار سنگین از جنس غم، به سنگینی همون باری که روی شونه های نحیفشون سنگینی میکنه و همون دستای کوچکی که کارهای مردونه میکنه. راستی توی ذهن این بچه ها چی میگذره؟ به چی فکر میکنن؟ چه آرزوهایی دارن؟ یه مصاحبه با یکی از همین بچه ها دیدم که شاید خیلی از شما هم دیده باشین، دلتون به درد اومده باشه و اشک تلخی هم ریخته باشین. خبرنگار به پسربچه میگه: یه آرزوی بزرگ بکن و اون میگه: چی بکنم؟ میگه: یه آرزو کن پسر میگه: آرزو چی هست؟ . چقدر کامت تلخ میشه، چقدر درد به جونت میریزه فکر اینکه کودکی نمیدونه آرزو چیه. که وقتی بهش میگی بزرگ که شدی میخوای چکاره بشی و میگه میخوام"آغشالا" رو جمع کنم، جدا کنم بفروشم. نهایت چیزی که توی ذهن اون پسر بچه درباره ی آینده ش میگذره همینه، تمام تصورش از رویا و آرزویی که حتی نمیدونه مفهومش چیه. وقتی گفته میشه کودک کار شما چه تصویری تو ذهنتون میاد؟ چجور بچه ای با چه سن و سالی رو تصور میکنین؟ طبق تعریف سازمان بین المللی کار هر کودکی که مشغول یک فعالیت اقتصادی باشه کودک کار نامیده میشه، اگه سنش کمتر از سال باشه و یک ساعت یا بیشتر در هفته کار کنه، سنش سال یا کمتر باشه و حداقل ساعت در هفته کار کنه و یا توی یکی از مشاغل پرخطر حداقل یک ساعت در هفته مشغول باشه، و یا سنش سال و یا کمتر باشه و توی مشاغل"بدترین شکلهای کار کودکان" مشغول کار باشه. کار توی کارخانه، معدن، روسپی گری، کشاورزی، کمک در کسب و کار والدین، داشتن یه کسب و کار مشخص (مثل فروش غذا) یا کارهای نامتعارف از جمله چیزهایی هستن که کودکان کار بهشون مشغولن. البته شکلهای دیگه ای از کار که نپذیرفتنی و جنجالیه استفاده ی نظامی از کودکان و تن فروشی اوناست. قسمت خیلی تلخ ماجرا قاچاق این بچه ها برای وارد کردن اونا به بازار کار هست که سرنوشتشون جز کارگری برده وار، روسپی گری و فروش اعضای بدن اونهاست. آماری که سازمان جهانی کار داده نشون میده که هر سال میلیون کودک تا ساله توی دنیا از کودکی محروم میشن که میلیون نفر از اونا وارد بازار کار شدن و تمام وقت کار میکنن، درصد این بچه ها توی آسیا، درصد آفریقا، و درصد در آمریکای لاتین زندگی میکنن. ، این کودکان شرایط خیلی بدی ا ز نظر تغذیه و بهداشت دارن و کارهای خطرناک هم جون اونا رو تهدید میکنه، خیلی راحت میتونن بازیچه ی دست بزهکارهای حرفه ای مثل سارقین یا باندهای توزیع مواد مخدر، و یا گرفتار خانه های فساد بشن. علاوه بر کودکی های فراموش شده و بچگیهایی که هیچ وقت نمیکنن، از نظر عاطفی هم شرایط خیلی خاصی دارن، یه روحیه ی شکننده، حساس و آسیب پذیر که میتونه یه خشم پنهان رو توی وجودشون نهادینه کنه و در بزرگسالی باعث خیلی ناهنجاری ها بشه. ای کاش دلهایی که از دیدن وشنیدن روزگار این بچه ها به درد میان و مغموم میشن و ذهنهایی که مشغول میشن و بهم میریزن میتونستن کاری کنن، کاش میتونستیم کاری کنیم که هیچ کودکی به جای بازی و شادیهای ساده ی کودکانه سر چهار راه به اصرار فال و گل به مردم نفروشه، هیچ کودکی با التماس شیشه ی ماشینا رو تمیز نکنه، هیچ کودکی با دستای کوچیکش کفشای عابرا رو واکس نزنه و تمام کودکای دنیا وقتی شب سرشون رو روی متکا میذارن فقط به توپهای رنگی و عروسکاشون فکر کنن. ای که دستت میرسد کاری بکن.