بگذار دریا در کاسه دو چشمت بخروشد این‌گونه خود را به بند نکش حرف‌ها بندهای ماست که از دهان دیگران به سوی‌مان را از جمجمه‌ات بیرون بکش! قرار تو با زندگی این نبود به یاد آور که می ایستادی و خودت بودی منهای هر آن چه که بر تو ببارد بگذار امواج بودنت دیگرانت را بشوید و بب ر د و اگر ترسیدی تاریخ را نگاه کن که تکرار م ردن‌های پیاپی است در چارچوب گندیده‌ترین اتفاقات عمرهای بی‌فایده! دست خرفت از گلوی ت کوتاه باد رفیق! این سیرک را همین جمعه تعطیل کن برای همیشه و بگذار جنگل درونت حیواناتش را آزاد کند شکارشان نکن حقیرشان نکن کبابشان نکن اسیرشان نکن و اجازه بده باشند را از دستورات این جهنم پاک کن را از قاعده‌های بی‌شمار تطهیر کن بگذار دوباره چشمه‌ها در قلب تو جاری شوند و طوفان و باران و سیل را عاشقانه رخصت ده تا خانه‌ای که با دروغ خلق از خود ساخته‌ای ویران کنند