برخی تصویب بسته دوتریلیون دلاری ترامپ را شکستی برایده دخالت حداقلی دولت در اقتصاد و بازگشت به مداخلات دولتی و زنده‌شدن سیاست‌های کینزی در اقتصاد قلمداد کردند. مساله مهمی که در این‌جا وجود دارد، تفکیک قایل‌شدن بین مدیریت بحران با ایده‌های مشابه ضریب فزاینده کینزی است. فرق است بین خرج‌کردن دولت برای مقابله با بحرانی پیش‌بینی نشده، تا روی‌آوردن به ایده‌هایی که خرج‌کردن دولت را به‌خودی خود منجر به رشد می‌دانند. تحلیل‌کردن چنین بسته‌هایی در هر چارچوبی خارج از چارچوب بحران کاملا خطا است همان‌طور که یک خانوار در روزهای سخت، بخشی از درآمدی که در روزهای خوب ذخیره کرده است را خرج می‌کند یا جوانی که امروز توانا است برای روزهای پیری و از کار افتادگی‌اش بخشی از درآمدش را کنار می‌گذارد، دولتی که با یک بحران پیش‌بینی نشده مواجه می‌شود، امروز قرض می‌گیرد و در آینده‌ای که بحران تمام شد قرضش را پس می‌دهد. کارکرد اصلی این بسته، مدیریت بحران و جلوگیری از بروز فاجعه انسانی است. درصد از حجم این بسته، یعنی حدود میلیارد دلار آن پرداخت‌های مستقیم به خانوارهای با درآمد کمتر از هزاردلار در سال است. درصد دیگر این بسته هم قرار است خرج انواع و اقسام بیمه‌های بیکاری و بدهی‌های دانشجویی شود. نزدیک نیمی از این بسته، یعنی میلیارد دلار خرج وام‌دادن به کسب‌وکارهای بزرگ و کوچک می‌شود. میلیارد دلار از بسته خرج پاسخ دولت به کرونا ویروس و نزدیک میلیارد دلار هم خرج بیمارستان‌ها و خدمات عمومی می‌شود پس می‌توان به جر ت گفت که این بسته بیش از هرچیز، ماهیتی استقراضی برای کسب و کارها، حمایتی برای گروه‌های آسیب‌پذیر و مهم‌تر از همه مخارجی مستقیم برای مدیریت مسایل مرتبط به کرونا را دارد. این بسته، معجزه‌ای برای حل کامل بحران یا ایجاد رشد نیست بحران کرونا اثراتی جدی‌بر روی اقتصاد دارد که هیچ دست قدرتمند دولتی‌قادر به کنترل آن نیست. با سقوط تقاضا برای بسیاری از کالاها که قیمت انرژی و نفت یکی از مشهودترین‌های آن است، بسته‌شدن اجباری خیلی از کسب‌وکارها و محدودیت‌های تردد و تجارت، زنجیره فعالیت اقتصادی مختل شده و هیچ بسته‌ای قادر به کنترل و دفع تمام تبعات این بحران نیست. نباید ادعا کرد که این بسته قرار است به طور معجزه‌آسایی با افزایش مخارج دولت و یا چاپ پول، اقتصاد را به تحرک درآورد. ایده ضریب فزاینده‌ی کینزی، نه یک ایده برای حل بحران، بلکه یک نظریه مبتنی‌بر امکان ایجاد رشد از طریق تحریک دایمی اقتصاد به‌وسیله چاپ پول و افزایش مخارج دولت است. این نظریه در بین بحران بزرگ آمریکا در مورد استقبال قرار گرفت و تا دهه‌های - میلادی بسیار مورد توجه بود و به‌دنبال این بود که با بسته‌های تحریک بودجه‌ای ( fiscal stimulus ) اقتصاد را بزرگ و رشد ایجاد کند. شکل ساده این ایده را می‌توان این‌طور توضیح داد که دولت با خرج‌کردن یک دلار، می‌تواند بیش‌تر از یک دلار برای اقتصاد کسب ثروت کند و این بدین معنی است که ضریب فزاینده مخارج دولت بیش‌تر از یک است. امروزه دیگر دور از واقع بودن چنین ایده‌هایی مشخص شده و از دهه به این طرف مقاله قابل توجهی وجود ندارد که این ایده را تایید کند. اتفاقا بسیاری از تحقیقات نشان داده‌اند که نه‌تنها این ضریب فزاینده بزرگ‌تر از یک نیست بلکه صفر و حتی منفی است. منفی‌بودن بدین معنا است که دولت نه‌تنها نتوانسته با افزایش مخارج، ثروتی برای اقتصاد ایجاد کند و تمامش هرز رفته، بلکه از طریق ایجاد اعوجاج در انگیزه‌ها، رشد اقتصاد را هم کند کرده است. البته لازم به‌ذکر است که این‌جا بحث مخارج دولت در بخش‌هایی خاص مثل آموزش (یا به‌طور کلی کالاهای عمومی و یا کالاهای دارای اثر جانبی) نیست بلکه به‌طور کلی ص رف افزایش مخارج دولت برای ایجاد رونق که ادعای اصلی ضریب فزاینده کینزی است، محل بحث است. باید متوجه بود که قرار نیست منابع استقراضی که اقتصاد آمریکا انجام داده از آسمان نازل شود یا خودش، خودش را بازپرداخت کند. مطابق اصل برابری ریکاردویی، اقتصاد متوجه است که قرار است هر دلاری را که امروز خرج می‌کند به علاوه نرخ بهره، فردا از طریق مالیات بازپس‌دهد و این را در قید بودجه امروزش هم لحاظ خواهد کرد. چنین ایده‌هایی اساسا نمی‌توانند خود منجر به‌رشد شوند و تنها توجیه قابل قبول برای این چنین بسته‌ها، در مواقع بحران و در مورد بحران فعلی کنترل تبعات شدید برسیستم سلامت، کنترل تبعات برای اقشار آسیب‌پذیر و نجات احتمالی کسب‌وکارها از سقوط است که همان نیز خالی از تبعات نخواهد بود.