هفتاد و سه_ - "برای پیدا کردن من؟ ! " سر می‌چرخانم به سوی چپ خویش تا خوب نگاهش کنم. هر چند می‌ترسم جر ت پرسش‌های بیشتر را از من بگیرند آن آبی‌های ارغوانی توفان‌زا که حتما اینک در خود انعکاس آتش هم دارند. ولی علیرغم آهنگ کلامش که در حد ترسناکی جدی و حتی قدری تلخ است و کنایه‌آمیز، می‌خواهم بیش مطمین شوم که قصد مزاح نداشته با من، وقتی احمقانه و کوتاه، باز می‌پرسم: - "واقعا ؟ " و او باز با نگاهی که دوخته به مایع توی لیوانش، ابرویی بالا می‌اندازد و سری تکان می‌دهد به نشانه ت یید سخن خویش و یک جرعه چای می‌نوشد. تماشایش می‌کنم که هنوز لبهاش پریده رنگ است و گرد چشمهاش حلقه‌ای ملایم و مایل به کبود، سایه انداخته. و گریبان پیراهنش کمی به یکسو کج مانده است. نگرانش شده ام که باز می‌پرسم: - "تو را بخدا راستش را به من بگو. این بازگشت دردسر ایجاد نکند برایت. و این فرآیند شفابخشی وحشتناک. مطمینی که عوارض جانبی دراز مد ت ندارد؟ . " آهسته پلک می‌زند. با آن نظرکردن موق ر افسون‌سازش. از زیر چشم‌ام می‌دوزد به بارقه پیکان نیم‌نگاهی. و می‌گوید به آهنگی تاریک و محزون. - "به خطرکردنش می‌ارزید. خوب. من طی این سال‌ها تجاربی کسب کرده‌ام. مراحلی را گذرانده‌ام که. به آزمون درآوردنش بی‌فایده نبود. " سح ار نیرنگ‌باز معصوم. می‌شناختمش. که با آن قدرت تصر ف نحیف و ناچیزش بر قوای بی‌رحم و بی‌منتهای طبیعت، می‌توانست مجنون‌وار و سلحشورانه، با نوعی خودشیفتگی اشرافی غم‌انگیز، نه تنها به همه آسیاب‌های بادی جهان هجمه آورد [ ] که به کلی ت نظام پیچیده اط لاعاتی - امنیتی بین‌المللی شبیخون زند. در حالی که من، مثل یک موش کور هراسان، چسبیده‌ام به این چند ن ف س هوای باقیمانده در حفره‌های مغاکی که گ رد خویش کاویده‌ام. یعنی دلیلش همین نیست که تا این حد می‌پرستمش؟ چون او دقیقا نماد مجس م همه آن صفاتی است که دلم می‌خواهد داشته باشم، ولی دل و جر تش را ندارم؟ . شاید. و احتمالا بیش‌تر از این‌ها است. دلایل من و خصایل او. و نیز آن سلسله بلند سوالاتی که پی‌درپی و بی‌اختیار می‌آید بر سر زبانم و از فرط حد ت معنی و بیان، صدایم را در گلو می‌شکند. - "خواهش می‌کنم لطفا حمل بر ناسپاسی‌ام نکنی ولی حالا که اجازه داده‌ای بپرسم و حتی عذرخواهی نکنم. میکاییل. نمی‌دانی چقدر برایم مهم است بدانم این را که چه بوده است نی ت تو؟ . گفتی که می‌خواستی پیدایم کنی. احتمالا برای آن که کمکم کنی. نه؟ . و راستی چرا؟ . از سر عذاب وجدان؟ . چرا فکر می‌کردی که دینی داری نسبت به من که باید ادا شود؟ . در حالی که این وسط، شخص خاین، من بودم. و کمترین مکافاتم می‌توانست همین باشد که تا آخر عمرم را با این کابوس تباه سازم و خیال کنم که تو را کشته‌ام. من یهودایت شدم. نه؟ . یهودای کافر و ناباور، قطعا عروج مسیح را باور نمی‌داشت، وقتی حتی نزدیک‌ترین حواریون هم شک می‌کردند و دست در زخم‌های مقد س فرو می‌بردند. پس تباه شد درست مثل خودم. از طرفی هم به نظر می‌رسد که به زعم تو، بیست سال تباهی مرگبار برای چنین جنایتی کفایت داشته است. درست فهمیده‌ام؟ حقیقت این‌طور است؟ . آخر کار خواستی، پیش از رفتن، بنده پیر را آزاد کرده باشی [ ] ؟ . بله!؟ ؟ . در این صورت پس مقد متا موافق بوده‌ای با این مجازات دراز مد ت که زنده بمانم بیست سال، به مثابه قاتل تو؟ ! " در حقیقت پرسش من فقط یک جمله است که این همه یاوه‌سرایی کرده‌ام، به جای آن که خیلی ساده بتوانم بپرسم. میکاییل! چرا گذاشتی زنده بمانم بی‌تو؟ . و مسل م است این که نمی‌شود چنین عبارت عاشقانه نابی را به او بگویم. همین خزعبلات کمابیش مرتبط را هم که گفته‌ام، خودم را به کل ی غافلگیر ساخته. چه راحت پرسیده‌ام. بدون حمله قلبی. بی‌هجوم اشک. یا حتی بغض و درد. فقط همراه قدری شکستگی صدا در حنجر و کمی لرزش در آهنگ کلام. در حقیقت افتخارانگیز است و به این معنی که راستی شفا یافته‌ام. حداقل فعلا تا بعد. ولی میکاییل در گفتن پاسخ تعل ل می‌کند و مکث او آ‌ن‌قدر طولانی می‌شود که باز سر بر می‌گردانم تا ببینمش که به همان حالت بردبار و خویشتن‌دار، سر فرو افکنده و خیره مانده به لیوان چای نیمه‌خالی‌اش. بعد از دقایقی با همان ترکیب شوخ و شیرین فروتنی و دلبری، طوری که بی‌اختیار خنده‌ام بگیرد، می‌گوید: - "سوال بعدی؟ . " (ادامه دارد) [ ] - اشاره به شخصیت خیالی رمان به همین نام. [ ] - یاد باد آن‌که ز ما وقت سفر یاد نکرد/به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد/آن جوان‌بخت که می‌زد رقم خیر و قبول/بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد (حافظ)