خیلی وقت ها که توی صحبت هام میگم"نمی دونم فقط من اینجوریم یا همه. ؟ "، مردم فکر می کنند که می خوام خودم رو خاص و تک نشون بدم ولی واقعیتش اینه که واقعا نمی دونم. هیچوقت علاقه ای نداشتم که پای درد و دل بقیه بشینم یا ازشون بخوام از درونشون برام بگن. شاید چون برام جالب نبوده، شایدم از چیزی که واقعا هستن می ترسیدم. کسایی که بهم نزدیک هستند اینو میدونند و خیلی کم برام درد و دل می کنند ولی کسایی که من رو نمی شناسند بعضی وقتا تا ساعت ها در مورد اتفاقات روزشون برام صحبت می کنند و وقتی من عکس العملی نشون نمی دهم دلخور می شوند. چند روز پیش به یکی گفتم که نمی دونم فقط من اینجوریم یا همه بعضی وقت ها می خوان خلاف چیزی که به طور معمول هستند عمل کند. وقتی که حرفم تمام شد و سرم رو بالا اوردم فرد رو به روم با حالت تمسخر خندید و گفت: نگران نباش فقط تو خاصی. حوصله توضیح دادن براش نداشتم و به یک باشه اکتفا کردم. این پست رو نوشتم که بگم اگر شما هم به هر دلیلی توی ارتباط برقرار کردن با بقیه مشکل دارید، اشکالی نداره. لازم نیست خودتون رو سرزنش کنید یا از خودتون متنفر بشید و سعی کنید از بقیه فرار کنید. من مطمعن هستم اگر یک جایی ضعف دارید یک جای دیگه این ضعف جبران شده. اگر نمی تونید با ادم ها ارتباط برقرار کنید این احتمال وجود داره که بتونید خیلی خوب با حیوانات ارتباط بگیرید. تلاش کنید خودتون رو با تمام ضعف هاتون دوست داشته باشید: )