امروز توی خیابونی آدمی از کنارم رد شد، نگاهی بهم انداخت و با لحن مضحکی ای این کلمه (جمله) ؟ رو بیان کرد، به خاطر طرز نگاهم؟ لباساها و ماسک سرتاسر مشکیم؟ زمزمه هایی که زیر لب میکردم و خودم هم معنیشون رو نمیدونستم؟ نمیدونم. خب، شاید این مسیله برای شما خیلی بدیهی و ساده به نظر برسه. اما ذهن من، اون لحظه فقط و فقط یه جمله رو به طرز دیوانه واری اکو میکرد: تمام کارهایی که قاتل ها توی فیلم های جنایی انجام میدن از جلو چشمام رد شد با این تفاوت که نقش اصلی اونجا من بودم و هیچ دوربینی وجود نداشت، و از همه ترسناک‌تر اینکه هیچ احساس خاصی نداشتم! نترسیده بودم، استرس نداشتم، ناراحت نبودم، با یه بی احساسی خاص زل زده بودم به این نوار تفکرات متعفن و آدمی که جلوی من توی خون خودش غلط میزد! راستش رو بخواید من حتی احساس هیجان داشتم. هیجان از انجام دادن کاری که کمتر کسی بهش فکر هم میکنه! کم کم ذهنم خودش رو از باتلاق صداها و تصاویر بیرون کشید. نمیدونم چقدر زمان برد، اما الان اینجام و من از خودم ترسیدم. میدونم که دستم به چنین کاری نمیره بی حوصله تر از این حرفام. ولی وقتی که حتی موقع نوشتن راجع به قتل چنین لبحندی روی صورتم جا خوش میکنه فقط خدا میدونه که دیگه از پس چه کارهایی بر میام! الان که بهش فکر میکنم دلم میخواد با دست خط خودم چیزی رو روی یه کاغذ بنویسم و به طرز نامحسوسی بزارمش توی پنجره اتاق اون یه نفر: پی نوشت: خدای من! من چنین آدمی نیستم. فقط یکم، یکم. منظورم اینه که همه ما به چنین چیزهایی فکر میکنیم اینطور نیست؟ !