میخوام درباره چیزی بنویسم که یه روزی دغدغهء خودم بود و اون من توی زندگیم خیلی آدم رویاپردازی بودم و هستم و این تا یه جایی خوبه ولی از یه جایی به بعد باعث عقب افتادنت از رویاهات میشه. آره درسته منم به قانون جذب و کاینات و. هر چی که شبیه اینه اعتقاد دارم چون برام اتفاق افتاده اما برای به وقوع پیوستن یه سری از رویاها لازمهء تحققش تلاشه و بس. جایی توی کتاب خوندم (از جزیره یه روزی انجامش میدم بیاید بیرون) و این خیلی روی من تاثیر گذاشت، به خودم که نگاه کردم دیدم دقیقا من همچین آدمی هستم، اعتقاد راسخ دارم به چیزی که میخوام بهش برسم اما فقط میخوام، بلند نمیشم که یه کاری براش انجام بدم و داستان زندگی همینه تا وقتی بشینی هیچ اتفاقی برات نمیوفته مگه اینکه بلند شی و بری و بدستش بیاری. هر تلاشی هر چند کوچک بالاخره یه جایی از زندگی نمود پیدا می‌کنه، شاید الان تاثیرشو نبینی ولی یه جایی چنان اثری روی تو میذاره که شاید انجام اون، الان کار سختی هم برات نبوده باشه. من توی زندگیم این چیزا رو حس کردم و دیدم و برام اتفاق افتاده پس حرف‌های کلیشه‌ای نمیزنم فقط می‌خوام بگم تو اگر بخوای میتونی. یک جایی خونده بودم یا جای دیگه‌ای خونده بودم که منبع اصلیش رو نمیدونم ولی واقعا اینا روی من تاثیر گذاشت و به خودم گفتم تا کی؟ تا کی میخوای بشینی تا دیگران آرزوهاتو برآورده کنن که اگر بتونن. چرا خودت نمیری سمتش؟ ببین هر چقدر که کمک دیگران برای رسیدن تو به اون چیزی که میخوای مهم باشه، همونقدر هم تضمین رسیدن تو به رویاهات نیستن، این تویی که باید بدستش بیاری. مثلا یه معلم رانندگی رو تصور کن، اون میاد اصول و قوانین و شیوه رانندگی رو بهت یاد میده اما تو باید انتخاب کنی که یه راننده معمولی باشی مثل همه کسایی که هر روز توی خیابون هستن یا اینکه انتخاب کنی یه رانندهء درجه یک یا مثلا یه راننده مسابقه باشی که همه جا اسمش هست. باور، تلاش و اراده و هدف، آدمای معمولی رو بزرگ کرده. اونا که به ما ثابت کردن اگر بخوایم و تلاش کنیم میشه، پس چرا نخوایم، چرا تلاش نکنیم؟ شروع کن، تو یکی حتما میتونی.