بنام خدا اگر دومجلس شورای اسلامی وخبرگان رهبری را ملاک جمهوریت نظام بدانیم که اولی درراستای خواسته های مردم ودومی درراستای اسلامیت نظام گام برمیدارند بخوبی مشاهده میگردد که این مجالس تا چه میزان در پیشبرد اهداف خود موفق بوده اند؟ براستی میتوان عقب ماندگی ها وپسرفتهارا به این دونهاد مردمی متوجه کرد. نماد تلاش نمایندگان این دومجلس ظهور بخش عمده ای از نمایندگان در مسیر جمهوریت واسلامیت نظام است. فعلا دراین مقال از مجلس خبرگان سخنی نمیگویم وتنها به مجلس شورای اسلامی بسنده میکنم. در درون این مجلس نفره تنها چند نماینده بدردهای اصلی مردم می پردازند بقیه عموما سیاهی لشگرند ودرمیان آن چند نفر اندکی انگشت شمار شجاعت بیان دردهای اصلی مردم را دارند. وقتی نماینده ای خودرا درگیر با قوه قضاییه ویا تشکیلات امنیتی میکند در واقع نگران درد های مردم است وخودرافراموش کرده است. چرا اکثریت این مجلس اینگونه نیستند؟ چون شورای نگهبان ایجاد محدودیت نموده است. وتعدادی نیز از فیلتر آنان گذشته است که بعدا بحسابشان میرسند درهرحال شاید نیازی به اینکه اکثریت جسارت داشته باشند نباشد تنها اندکی برای اصلاح جامعه کافی است. همان تعداد انگشت شمار دیگران را ازخواب برمی خیزانند. بقول آن ضرب المثل ایرانی یکی مرد جنگی به از صدهزار. نمونه بارزآن پیامبران وامامان معصوم بودند که در زمانه خود انگشت شمار محسوب میشدند اما صدای آنان وجدان عمومی را بیدار میکرد ودرتاریخ ماندگار شد