شاید گاهی همه ی ما احساس کنبم که کاش میتونستیم بعضی از کارکتر هارو از اعماق افکارمون بیرون بکشیم و داخل این دنیا بغلشون کنیم، اونقدر سفت که ازمون فرار کنن: ) چون به شدت زیادی دوستشون داریم و برای موفقیت هاشون خوشحال میشیم و با شکست هاشون غمگین میشیم و همیشه براشون دل میسوزونیم فرقی نمیکنه حق با اون ها باشه یا نه اونها همیشه دوست داشتنی اند، حتی اگه احمقانه ترین کار های دنیا رو انجام بدن! و دوست دارم این چند کارکتری که این چند وقت هر اهنگی که گوش میدم یادشون میوفتم رو به شما هم نشون بدم: . چارلی براون (کارتون: بادام زمینی ها) چارلی براون یک بچه ی دست و پاچلفتی و ساده است و همین اون رو خیلی دوست داشتنی میکنه: ) اون از روی ساده دلی به دوستاش کمک میکنه و همیشه کار هارو بدتر میکنه (مثلا اگه انیمیشن بادوم زمینی ها رو دیده باشید، اون همیشه دوست داشت به هم تیمی اش که غیبت کرده بود و یک پرژه مهم داشت کمک داشت کمک کنه، و تمام شب داشت مشق های هم تیمی اش رو مینوشت و فردا صبحش برگه های مشق از دستش افتاد و همشون پاره شدن یا همه ی بچه های کلاس از چارلی براون بدشون میومد (بخاطر دست و پاچلفتی بودنش) ولی طی یک اشتباه، اسم چارلی اشتباهی روی برگه امتحانی کس دیگه ایی نوشته میشه و اون ماه نمره ی خیلی خوبی رو دریافت میکنه، و همین باعث میشه که همه باهاش دوست بشن ولی بعد به همه میگه که اون برگه اشتباهه و همه دوباره تنهاش میذارن ) اون خیلی فداکار و مهربونه ولی هیچ دوستی غیر سگش اسنوپی نداره برای همین خیلی دوستش دارم . رودیون راسکلنیکف (کتاب: جنایت و مکافات) از نظر من هرچیزی که بدست داستایوفسکی خلق بشه زیبا و دوست داشتنیه ولی بنظر من رودیا یک شخصیت خیلی متفاوته شخصیتی که بقیه شخصیت ها روش برچسب (عجیب بودن) میزنن رودیا از همه نظر فرق میکنه و متفاوته اون وقتی توی خیابون راه میره دست هاشو پشت سرش میبره و سرشو پایین میگیره و شروع میکنه با خودش حرف زدن اون فکر میکنه باید ادم بکشه، تا به بقیه ثابت کنه اون عادی نیست تا اثبات کنه اون شجاعه اون تصمیم میگیره ادم بدی باشه، ولی فقط چون شیوه ی کارش اشتباهه، ولی هدفش درسته اون منطقیه، خیلی زیاد و خیلی کم احساسی میشه و اگر هم دچار احساسات بشه نمیتونه خودش رو کنترل کنه و چیزی که در اون هست و من خیلی دوستش دارم اینه که اون ادم بدی نیست فقط بخاطر یکسری تصمیم های اشتباه خودش رو توی تباهی محو میکنه اون تنها بود و من فکر میکنم از این متنفر بود اون فقط دوست داشت فرق کنه و این بقیه رو ازار میداد . ژان والژان (کتاب/فیلم: بینوایان) خب دوستان، باید بپرسم که چرا ژان والژان رو نباید دوست داشت؟ : ) تمام کارهایی که ژان والژان انجام داد از خودگذشتگی بود مردی که بخاطر اینکه خواهر زاده هاش احساس گرسنگی نکنند در سالگی یک تیکه نون میدزده، و بخاطر شکایت نونوا و بار فرار کردن ناموفق از زندان طی محکومیتش اون رو به سال حبس محکوم میکنند (و یک جمله معروف داره که میگه: من فقط یک تکه نان دزدیدم و در سال محکومیتم هروز نان مجانی خوردم: ) ولی بعد که ازاد میشه یک عالمه فداکاری میکنه که همیشه به ضررش تمام میشده (از سرپرستی کوزت تا نجات دادن ماریوس و حمل کردنش توی راه فاضلاب) با اینحال همیشه داخل ذهن و قلب من یادش هست: ) . الن تورینگ (فیلم: بازی تقلید) فکر میکنم داخل پست قبلی توضیح دادم که این مرد چقدر کار برای ارتش بریتانیا انجام داد و اونها در جواب با شستشوی مغزی وحشتناک روحش و جسمش رو از بین بردند و داخل سالگی کشتنش زندگی الن تورینگ یکی از دردناک ترین چیز هاییه که متوجهش هستم اون یک دستگاه درست کرد که رمز های نازی هارو بشکنه و هیچکس قبولش نداشت و بارها جلوش رو گرفتند و کار به جایی کشیده شد که مامور های بریتانیا محکم دست و پاش رو گرفته بودند و اون فقط داشت با گریه نگاه میکرد که چطور دستگاهش رو خاموش میکردند: ") و از همه تلخ تر اون بخش اخرش بود که با داد و فریاد داشت به دوستش میگفت که نمیزاره کریستوفر (دستگاهش) رو ازش بگیرند: ") . رابین (کارتون: تیتان ها به پیش) نمیدونم بقیه نظرشون راجب رابین چیه، ولی بنظر من رابین یک رهبر فوق العاده بود برای تایتان ها ولی اون احمقا پشیزی به حرفاش اهمیت نمیدادن و برای همین همیشه شکست میخوردند - _ - بنظرم رابین واقعا احتیاج داشت بقیه کمی بهش توجه کنن، ولی کسی اینکارو نمیکرد برای همین خیلی تنها بود . شرلوک و جان واتسون (سریال: شرلوک هلمز) خب، کی هست که این دوتارو دوست نداشته باشه؟ کییی میتونهه دوستشون نداشته باشههههه؟ @ بنظر من جان واستون واقعا یک فرد مهربون و شرلوک خیلی باهوشه و این دوتا کنار هم خیلی بامزن مخصوصا وقتی که جان واتسون داره سعی میکنه از شرلوک محافظت کنه ولی شرلوک هیچ اهمیتی به این مسیله نمیده: ) من این دو رو واقعا دوست دارم و بنظرم هیچوقت چنین شخصیت هایی پیدا نمیشن که کنارهم اینقدرررررررر دوست داشتنی باشن . کاپیتان جک اسپارو (فیلم: دزدان دریای کاراییب) جک اسپارو بیشتر از یه دزد دریای بود اون واقعا زیرک بود و برخلاف چیزی که توی نگاه اول ازش استنتاج میکنیم، اون اصلا باعاطفه نیست و همش به فکر خودشه و تقریبا هیچ ویژگی خوبی غیر زیرک بودنش نداره ولی با اینحال خیلی دوست داشتنیه یک دیالوگی که ازش همیشه داخل ذهنم هست این بود که به دختری که عاشقش شده بود میگفت (اگه قرار باشه انتخاب کنم که با خواهرت ازدواج کنم یا با یه سگ، صد درصد با یه سگ ازدواج میکنم??) . دونالد (اگه اشتباه نکنم) (کارتون: تام و جری) این اردکه همیشه خدا یا ناراحت بود، یا افسرده بود برای همین من دلم واسش خیلی میسوخت صدای خیلی بامزه ایی هم داشت شاید از اون موقع خیلی برام قابل فهم تر شد شخصیتش که میگفت (اوه من خیلی زشتم، ای کاش مرده بودم) . نیک (انیمیشن: زوتوپیا) این انیمیشن واقعا فوق العاده بود نیک یکی از شخصیت هاییه که اولش همه ازش متنفرن ولی بعد به مرور خیلی دوست داشتنی تر میشه من واقعا از نیک خوشم میومد چون با اینکه خیلی جودی هوپس رو اذیت میکرد ولی خیلی دوستش داشت و در اخر میخوام از کسی رونمایی کنم که واقعا دست معصومیت رو از پشت بسته بود: حبیب واقعا ساده دل بود: ) با وجود پرو بودن بی اندازه ی مسعود و مازیار و بابای مازیار، بازهم بهشون کمک میکرد و چون خیلی تنها و اسیب پذیر بود سریع عاشق میشد و باباشم ازش متنفر بود بخاطر جان فشانی های بی دریقش? البته خیلی بیشتر بودن، با اینحال? بنظرتون چه کارکتر دیگه ایی خیلی دوست داشتنی عه؟