. محاسن کمی کوتاه آمدن را می آموزی. یاد می گیری که بعضی وقت ها باید در یک جا بایستی و به بحث و مجادله بیشتر ادامه ندهی - و این را درک می کنی این کار از بالغ بودن توست و نه ضعف تو. مثلا شاید اساسا به خاطر بچه هایتان و یا حتی ترس از تنها ماندن تصمیم بگیری به زندگی مشترک با یک نفر ادامه دهی. گاهی برخی ناراحتی ها و آزردگی ها را تحمل می کنی زیرا که می دانی که یک زندگی بدون تنش و اصطکاک، خیالی بیشتر نیست. . دیگر کمتر به آسانی عاشق می شوی. البته این از جهتی، سخت است. وقتی کم تر بالغ بودی، به سرعت میتوانستی عاشق و دلبسته یک نفر بشوی. اما حالا، با ت سف آگاه هستی که هر کسی، هرچقدر هم که از بیرون دلربا و جذاب به نظر برسد، از نزدیک، قطعا قدری مایه درد و رنج خواهد بود. در عوض این، پایبندی و وفاداری ات را با کسانی که از پیش داری، گسترش می دهی. . تو متوجه هستی و در ابتدا شاید پذیرشش برایت راحت نباشد که - زندگی کردن با تو تا حد زیادی سخت و دشوار است. کمی از آن احساسی و غیرواقعی فکر کردن قدیم درباره خودت را کنار می گذاری. نتیجتا ، پا به دوستی ها و رابطه ها نمی گذاری، مگر با هشدار هایی از سرمهر درباره این که چگونه و چه مواقعی میتوانی واقعا مایه زحمت و دردسر باشی. . می آموزی که خودت را برای خطا ها و حماقت هایت، ببخشی. میفهمی که غرق شدن در سرزنش خود برای اشتباهات گذشته که اصلا هم کار دشواری نیست - تا چه اندازه ای بی فایده است. خلاصه، بیشتر برای خودت به یک دوست تبدیل می شوی. البته که تو خنگ هستی، ولی یک خنگ قابل دوست داشتن همانطور که هر کدام از ما هستیم. . می آموزی که بخشی از بلوغ، صلحی است که با بخش های کودکانه و لجوج وجودت - که مطمینا همواره در تو باقی خواهند ماند - برقرار می کنی. دیگر برای بزرگانه رفتار کردن در تک تک مواقع و موارد تکاپو نمی کنی. می پذیری که همه ما لحظاتی داریم که دوباره به عقب ها بازمیگردیم ونتیجتا زمانی که کودک دوساله درونت شروع به پا به زمین کوبیدن می کند، با بخشندگی به سراغش می روی و توجهی را که نیاز دارد به او می دهی. . تو امید و آرزو های فراوان در برنامه های بزرگ برای شادکامی هایی که به نظرت می آید که می توانند برایت بادوام باشند، پرورش نمی دهی. در مقابل، از خوب پیش رفتن چیزهایی کوچک سرخوش می شوی و متوجه این می شوی که رضایت و شادکامی در همین لحظه ها و دقایق است که رخ می دهد. از این که روزی، بدون دردسر و زحمت زیاد، می گذرد، شادمان هستی. نسبت به گل ها و یا آسمان عصرگاهی حس علاقه و اشتیاق بیشتری پیدا می کنی و خلاصه، ذوقت را برای لذت بردن از چیز های کوچک، وسعت میبخشی. . آنچه که مردم، به طور عام، درباره تو فکر می کنند دیگر آنچنان مسیله و مایه نگرانی ای برایت نیست. تو متوجه این می شوی که ذهن های دیگران، مکان هایی بسیار آشفته اند و برای درست و آراسته کردن تصویرت در چشم همه کس، تقلا نمی کنی. آنچه که واقعا حساب است، این است که تو و یکی دو نفر دیگر، با تو، همان طوری که هستی، راحت و خوب باشند. نتیجتا بی خیال "محبوبیت" می شوی و در عوض به "محبت و عشق" تکیه میکنی. . در شنیدن بازخورد ها بهتر می شوی. به جای آنکه از پیش فرض کنی که هر کس از تو انتقاد می کند یا دارد تلاش میکند تحقیرت کند و یا اصلا اشتباه می کند، می پذیری که آن، می تواند حرف و نکته ای باشد که بعد از آن که توانستی آن را درست بشنوی، آن را در نظر و به حساب بیاوری. میدانی که میتوانی به یک انتقاد گوش دهی و از آن جان سالم به در ببری - به جای آنکه مجبور باشی به هر شکل، تلاش کنی خودت را مصون بداری و انکار کنی که اصلا مشکلی وجود داشته است. . متوجه می شوی که، روز به روز، به چه میزان زیادی دور از برخی مشکلات و مسایلت قرار می گیری. مواقع بیشتر و بیشتری به یاد خود می آوری که واقعا نیاز داری که دید و چشم اندازی از چیزهایی که رنجت می دهند به دست آوری. شاید شروع به کمی قدم زدن بیشتر در طبیعت بکنی شاید برای خودت یک حیوان خانگی بگیری (زیرا که آنها مانند ما دلشان بیخودی شور نمی زند) و تماشای کهکشان های بالای سرمان، در دورادور آسمان شب را قدر بدانی. . این که به راحتی با رفتار های ناپسند دیگران برانگیخته شوی را کنار می گذاری. قبل از این که عصبانی، برآشفته و غمگین بشوی، لحظه ای ایستاده و از خود میپرسی که واقعا چه منظوری می توانستند داشته باشند. آگاه هستی از این که بین آنچه یک نفر می گوید و آنچه که در لحظه می پنداری منظورشان بوده، امکان دارد واقعا تفاوت هایی باشد. . تو به خوبی تشخیص می دهی گذشته معین و خاص تو چگونه در واکنش هایت به اتفاقات امروز تاثیر می گذارد و به آنها رنگ می دهد - و یاد می گیری که کژی های حاصل از آن را به نوعی جبران و ترمیم کنی. میپذیری که به خاطر وضعیت و نوع کودکی ات، این زمینه را داری که گاهی برخی مسایل و موارد خاص، احساسات و واکنش های شدید تر از حد انتظاری در تو ایجاد کند (یعنی برایت معنایی کمی فراتر داشته باشد) به اولین احساسات در لحظه ات درباره برخی موضوعات خاص، حساس و بدگمان می شوی و آگاه از این که بعضی وقت ها نباید احساس لحظه ات را اساس قرار دهی. . زمانی که دوستی ای را آغاز می کنی، به زودی متوجه این می شوی که مردم اصولا به دنبال شنیدن خوبی ها و کلا خبرهای خوب تو نیستند در سوی دیگر اما، به اندازه زیادی خواهان فهم این هستند که واقعا در درون تو، چه چیزی موجب آزار و تشویشت می شود تا از این طریق آنها هم رنج کم تری از احساس ناگوار تنهایی، داشته باشند، و از رنج هایی که قلب شان را می آزارد. . می آموزی که اضطراب هایت را فروبنشانی، البته نه با گفتن این که"همه چیز درست خواهد شد" (زیرا که در بسیاری مواقع، نخواهد شد) در مقابل، ظرفیتی را در خود پرورش می دهی که در نظر داشته باشی که حتی زمان هایی که اوضاع بد پیش می رود، آنها به طور کلی به سلامت قابل از سرگذارندن هستند. آگاه هستی به این که همواره نقشه شماره دو ای وجود دارد، و به این که جهان وسیع است و همیشه انسان های دلسوز و مهربانی یافت می شوند، و به این که بدترین و وحشتناک ترین چیزها، همگی در نهایت، قابل تحمل هستند.