عبدالله خان علاوه بر این که انسان شرافتمند و فکوری تلقی می شوند (یا خود رااین گونه تلقی میکنند! انسانی هستند, مدافع تمامی ارزش های انسانی به خصوص اصل آزادی که آن را حق طبیعی هر آدمی میدانند و هر گونه مخالفت با این اصل به شدت موجب غضب ایشان می شود به طوری که زبانم لال کارد بخورند, خونی نمی آید. ابدا در مخیله ی ایشان نمی گنجد که چگونه ممکن است یک نفر حتی با حداقل شعور، آزادی را حق هر انسان متمدن نداند و به مخالفت با آن بپردازد. هر چند وقتی نسرین خانم از ایشان کسب اجازه می کرد که همراه با دوستانش به شمال بروند عبدالله خان آن چنان از کوره در رفت و برافروخت که گویی کسی در جوار ایشان با اصل آزادی مخالفت کرده است! ایشان تا بیست و چهار ساعت زیر لب دشنام می دادند و از چشم سفیدی نسرین خانم متحیر مانده بودند تا این که با وساطت حاجیه خانم که الحق رگ خواب عبدالله خان دستشان است (که البته همان رگ خواب اکثر مردان ایرانی میباشد) راضی شدند که حداقل به حرف های نسرین خانم گوش دهند و اگر ان موقع هم راضی نشدند"دیگر کسی غلط بکند دراین خانه از این حرف ها بزند". عبدالله خان فردای آن روز و در هنگامی که صبحانه ی خود را میل می کردند نسرین خانم را خطاب دادند که: "دختر بیا بنشین بگو ببینم می خواهی با کی بروی؟ تا کی بری؟ چند وقت بروی؟ تا کی بروی؟ کی بیایی و چگونه بیایی؟ " نسرین خانم که ساعت ها مشغول چرب کردن زبان خود برای پاسخ دهی به عبدالله خان بود سریعا در کنار پدر نشست و شروع کردبه نرم کردن دل عبدالله خان. نسرین خانم شروع کرد که: "مهشید ماشین اش را داده سرویس و مهرشید اینا یک ویلای نقلی در محمودآباد دارند و آناشید هم می اید و اصلا ما برای خوش گذرانی نمی رویم, میرویم آن جا برای این خلق خدا تولید محتوا کنیم و همین. عبدالله خان که اصولا شخصیت فرهیخته و روشن فکری محسوب می شوند و همواره می کوشند تا در کلامشان آثاری از جنسیت زدگی دیده نشود اما هر چه نسرین خانم به جای فرشید و اردشیر و جمشید, مهرشید و آناشید و مهشید می گفتند دلشان نرم تر میشد و دست خودشان نبود. اینگونه شد که عبدالله خان پس از این که تمام نکات ایمنی سفر را برای نسرین خانم گفتند دست آخر اجازه ی یک سفر دو روزه را برای ایشان صادر فرمودند. نسرین خانم عادت دارند که تقریبا هر روزه پس یکروز سنگین بلاگری به پیاده روی بروند و هوایی بخورند و نفسی سبک کنند و خستگی ای در بنمایند! که گاها از قدرتمندی خداوند و بازی تقدیر به یکی از همکلاسی های دوران دانشجویشان بر میخورند و اصولا عبدالله خان دخترشان را اینگونه تربیت نکرده اند که بدون سلام و احوالپرسی و ادای احترام به دوستان قدیمی از کنار آن ها بگذرد. حالا یک چایی هم با هم می خورند, یک کافه ای هم با هم میروند و دیگر ده بار که نمیشود دعوت یکنفر را برای صرف شام رد کرد و از ادب به دور است که دعوت مادر آقا فرشید را برای صرف ناهار در منزلشان رد بکنند. هرچند که والده ی محترمه آقا فرشید متاسفانه در آن روز موعود کاری بسیار فوری برایشان پیش آمده بود و متاسفانه سعادت این که نسرین خانم را از نزدیک ببینند از دست داده بودند. هرچند که آقا فرشید الحق از مادر کمتر نگذاشتند و در حد توانشان از نسرین خانم پذیرایی کردند. خلاصه در یکی از همین پیاده روی های روزانه ایشان به آقا فرشید گفتند که عبدالله خان اجازه را صادر کردند و همین فردا پسفردا می توانند بزنند به جاده. البته ایشان که ترس از خدا را از مادرشان به ارث برده اند به آقا فرشید تاکید کردند که ابدا با ایشان در یک ویلا مستقر نخواهند شد و آقایان یکطرف و خانم ها یکطرف! حتی اگر از این موضعشان هم کوتاه بیایند دیگر قطعا در یک اتاق با ایشان مستقر نخواهند شد و اگر از آن موضعشان هم کوتاه بیایند ابدا و اصلا امکان ندارد که با ایشان روی یک تختخواب بخوابند و پس از چند دقیقه دیگر موضعی نداشتند که بخواهند از آن کوتاه بیایند یا نیایند! فردای آن روز نسرین خانم و آقا فرشید و دوستانشان همزمان با طلوع آفتاب راهی جاده ی شمال شدند.