(و الص ب ح ا ذا ت ن ف س ) و سوگند به صبح هنگامی که تنفس کند. تکویر: چه تعبیر جالبی؟ صبح را به موجود زنده ای تشبیه کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می شود، و روح حیات در همه موجودات می دمد، گویی در زیر دست و پای لشکر زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع نور از زیر چنگال او آزاد می شود و نفس تازه می کند. این تعبیر شبیه تعبیری است که در سوره مدثر بعد از سوگند به شب آمده است که می فرماید: و الص ب ح ا ذا س ف ر : سوگند به صبح هنگامی که نقاب از چهره بر گیرد گویی ظلمت شب همچون نقاب سیاهی بر صورت صبح افتاده، به هنگام سپیده دم نقاب را کنار می زند و چهره نورانی و پر فروغ خود را که نشانه زندگی و حیات است به جهانیان نشان دهد. تفسیر نمونه، ج ، ص: و این نوعی استعاره است که صبح، بعد از آنکه ظلمت شب را شکافته و طلوع کرده به کسی تشبیه شده که بعد از اعمال دشواری که انجام داده و لحظه فراغتی یافته تا استراحت کند نفسی عمیق می کشد، روشنی افق هم تنفسی است از صبح. سوگند خداوند به دمیدن صب و پنهان شدن ستاره و حرکت کرات آسمانی در زمانی که مردم در جاه ی ت به سر می بردند، نشانه توج ه اس ام به طبیعت و تف ر در آن است.