خاله ام خیاط بود. من دیوونه این بودم که بشینم وقتی کار میکنه تماشاش کنم. دیوونه خیلی چیزا بودم، دیوونه مچاله کردن پارچه تو دستش و کشیدنش به هم برای سنجیدن جنسش، دیوونه شنیدن اسم پارچه ها: ساتن، کرپ کش، خاویاری، گراویه، انگلیسی. دیوونه وقتی عینکش رو میذاشت نوک دماغش و با اون متر مسخره شل و ول اندازه ها رو میگرفت و میگفت من براش بنویسم: عرض شانه، آستین، دور بازو، حلقه آستین، سر آستین، کارورپشت، کارور سینه، قد دامن. دیوونه وقتی اندازه ها رو محاسبه میکرد و ضرب و تقسیمش رو از من میپرسید تا حواسش پرت نشه. بعد سریع رو کاغذ می نوشت و الگو می کشید. دیوونه شنیدن اسم مدلها: یقه خشتی، یقه انگلیسی، دامن ماکسی، یقه دلبری، آستین فرحی، کلوش. دیوونه صدای خش خش کاغذ الگو بودم. دیوونه سوزن ته گرد زدن به کاغذ روی پارچه. دیوونه راه رفتن تو اتقاق بودم تا پاره نخها بچسبن به لباسم. دیوونه زیر و رو کردن جعبه سوزن نخش. دیوونه اینکه میگفت: نکن بچه، اون قرقره ها مال زمان شاهه، لنگه اش الان گیر نمیاد، نرین نوش. خیلی توی دوخت و دوز وسواس داشت. لباسهایی هم که میدوخت واقعا خوش فرم بود. البته من فکر میکنم زیبایی لباسهایی که خاله ام میدوخت تنها ربط به سر پنجه هنرمندش نداشت، بلکه بیشتر ربط به صدای ایرج نوذری و فرهنگ مهرپرور و صالح علایی داشت که از رادیویی که صبح به صبح پدر بزرگم به محض روشن شدن، بیدارش میکرد، پخش میشد. همه لباسهایی که خاله ام میدوخت به چشم من بی نظیر بود غیر از پیژامه هایی که واسه ما میدوخت. اونا یه پاچه اش لوله تفنگی بود، یه پاچه اش کردی. طرح و رنگ شلوارها هم بستگی به پارچه هایی داشت که اضاف می اومد. اون دیگه شانسی بود. خلاصه ما یا با دامن کلوش عروس کوچیکه خاور خانوم ست میشدیم یا با لاحاف دشک خونه خواهر شوهر نزهت خانوم یا با مانتو شلوار مدرسه دخترای کبری خانوم. خوبیش این بود که گم نمیشدیم، یه نشونه داشتیم که معلوم بشیم مال کدوم محله و کدوم کوچه ایم. راستی من گم بشم تو چیکار میکنی؟ دنبالم میگردی؟ به پلیس زنگ میزنی؟ میشه زنگ زدی بگی: زنده میخوامش؟ رنگ چشمامو بلدی بهشون بگی؟ یا رنگ لباسی که همیشه می پوشم؟ علامت مشخصه ای رو دست یا صورت یا بدنم دارم که نشونه اش رو بهشون بدی؟ اصلا ازم عکس داری که بدی بهشون دنبالم بگردن؟ یه یادگاری بهت بدم که اون موقع بدی سگها بو بکشن پیدام کنن؟ اصلا میخوای خودت باهاشون بیا. اصلا برام مژدگونی بذار، پیدا که شدم خودم پولشو میدم. تا مژدگونی نذاری کسی دنبالم نمیگرده. آخه تو این شهر فقط تویی که منو فقط واسه خاطر خودم میخوای. مداد_سیاه