من روژانم. یه دانشجوی مدیریت بازرگانی که دو ماهه به عنوان کارآموز توی شرکت تولید محتوا می‌کنه. قصدم از نوشتن این مطلب و تعریف داستانم، انتقال تجربم در رابطه با نحوه استخدام شدن بدون هیچ سابقه کاری بود. امیدوارم که از خوندنش لذت ببرید. ترم کارشناسی مدیریت بازرگانی، من دانشجویی بودم که با امید تبدیل ایده خودش به یک بیزینس موفق روی صندلی‌های دانشگاه نشسته بود. هنوز هیچ چیزی از مدیریت، رهبری، بازاریابی و بازرگانی نمی‌دونستم اما مشتاق و آماده بودم تا هرچیزی که استادها درس می‌دن رو یاد بگیرم. جلسه اول کلاس حسابداری، استاد این درس که سال‌ها سابقه فعالیت تو حوزه بازاریابی به صورت حرفه‌ای رو داشت، باهامون از رشته‌ای که داشتیم می‌خوندیم و شاخه‌های مختلف اون مثل مارکتینگ حرف زد. انقدر بیان شیوایی داشت و انقدر با ذوق و شوق از شغلش تعریف می‌کرد که من رو راجع به این موضوع کنجکاو کرد و باعث شد برم راجع به مارکتینگ بخونم. بعد از چند ماه تحقیق و مشورت با آدم‌های مختلف، آخر همون ترم اول با رویای داشتن بیزینس خداحافظی کردم و مطمین شدم که می‌خوام در آینده تو حوزه دیجیتال مارکتینگ فعالیت کنم. برای همین تو سال و نیمی که به خاطر کرونا توی قرنطینه بودم، در دوره‌های گوناگون انگلیسی و فارسی شرکت کردم، تو وبینارهای مختلف ثبت‌نام کردم، کتاب‌های تخصصی و غیرتخصصی مارکتینگ رو دانلود کردم و خودم رو موظف کردم که تا می‌تونم مقاله بخونم و دانش‌ام رو توی این حوزه بالا ببرم. این بین اما یک چیزی فکر من رو به شدت درگیر خودش کرده بود. اینکه دانش تیوری خودم رو چجوری به عمل تبدیل کنم؟ نمی‌شد که با تا کتاب و مقاله خوندن دیجیتال مارکتر بشم! می‌دونستم تا خودم وبلاگ‌نویسی نکنم، کمپین‌های تبلیغاتی طراحی و اجرا نکنم، نتیجه‌هارو آنالیز نکنم و کپی رایتینگ انجام ندم، نمی‌تونم از مهارتم توی این حوزه مطمین بشم. برای همین کم کم فکرم رفت سمت پیدا کردن دوره‌های کارآموزی تولید محتوا. یعنی قسمتی از مارکتینگ که به خاطر تعلق خاطرم به خوندن و نوشتن، بیشترین علاقه رو بهش داشتم. در ادامه این مطلب می‌خوام تجربه خودم در رابطه با مسیری که طی کردم تا کارآموز تولید محتوای یک ناشر موفق بازی، یعنی نارین گیمز بشم رو باهاتون به اشتراک بذارم. امیدوارم بتونه برای کسایی که دغدغه ورود به بازار کار دارن، مفید واقع بشه. وقتی تصمیم گرفتم که برای شرکت در دوره‌های کارآموزی اقدام کنم، مسیله‌ای تو ذهنم بود که به شدت منو آزار می‌داد. مدام به این فکر می‌کردم که چرا یک شرکت موفق باید من که هیچ سابقه‌کاری ندارم رو استخدام کنه؟ این همه متقاضی وجود دارن که همه از من حرفه‌ای‌تر و با تجربه‌تر هستن. پس قطعا هیچ شانسی در برابر اونها نخواهم داشت. برای اینکه خودم رو از شر این افکار مخرب خلاص کنم و برای سوال‌هام جوابی پیدا کنم با چندتا از دوستام که می‌دونستم مدتیه در بازار کار مشابه فعالیت می‌کنند، صحبت کردم. نتیجه‌گیری من از این صحبت‌ها این بود که باید یک رزومه اصولی و حرفه‌ای بنویسم و توی سایت‌های کاریابی دنبال دوره‌های کارآموزی مختلف بگردم. داشتن سابقه کاری برای دوره‌های کارآموزی از الزامات نیست. چون اکثر شرکت‌های پیشتاز، به شما حین دوره، مهارت‌های اصلی رو آموزش می‌دن تا شما هم در مقابل براشون ارزش تولید کنید. اگه هم در پایان دوره از عملکردتون راضی بودن، احتمال داره که بهتون پیشنهاد کار تمام وقت بدن. بعد از حرف زدن با افراد مختلف متوجه شدم اولین کاری که باید بکنم رزومه نوشتنه. ولی نحوه انجام اینکار رو بلد نبودم. به خصوص که فکر می‌کردم توی رزومه فقط باید سابقه کاری بنویسم که خب من نداشتم! از اونجایی که هر وقت کاری رو بلد نیستم، دست به دامن یوتیوب و آموزش‌های مختلفش می‌شم، چند روز تو کانال‌ها و ویدیوهای مختلف این سایت گشتم و زیر و بم رزومه‌نویسی رو در آوردم. برای اینکه وقت شما، مثل من تو یوتیوب و وبسایت‌های مختلف تلف نشه، براتون یک سری از اصول رزومه‌نویسی رو توضیح می‌دم. فهمیدم که باید یک توضیح یا Personal Statement کوتاه ولی در عین حال جامع از خودم ارایه بدم تا به شرکت‌ها نشون بدم برای چی می‌تونم عضو ارزشمندی از مجموعه‌شون باشم. در واقع باید از خودم تعریف می‌کردم و توانایی‌های مختلفم رو که می‌دونستم توی تولید محتوا به کارم میاد می‌نوشتم. توانایی‌هایی مثل تسلط به زبان انگلیسی یا آشنایی با فوتوشاپ. قسمت‌های دیگه رزومه رو با فعالیت‌های فوق‌برنامه‌ای که تو دوران مدرسه و دانشگاه انجام داده بودم، تجربه‌ای که از نوشتن داشتم، دوره‌های مختلفی که گذرونده بودم، کارهای داوطلبانه‌ای که انجام داده بودم و پروفایل لینکدینی که یک دستی به سر روش کشیده بودم، پر کردم. از همه مهم‌تر حواسم بود تو رزومم دروغ نگم و اغراق بی‌جا نکنم. خیلی از افراد فکر می‌کنن که با دروغ گفتن تو رزومه می‌تونن استخدام بشن. اما اگه واقعا توانایی انجام کارها رو نداشته باشن در طول فعالیت در اون سازمان به مشکل برمی‌خورن و اعتبار خودشون رو خدشه‌دار می‌کنن. حالا که یک رزومه و پروفایل لینکدین خوب داشتم، با اعتماد به نفس بیشتری تو وبسایت‌های کاریابی شروع به جستجوی دوره‌های کارآموزی دیجیتال مارکتینگ و تولید محتوا کردم. برام مهم بود در شرکتی کار کنم، که ارزش‌های اون با ارزش‌ها و استانداردهای من در یک راستا قرار داشته باشن. استانداردهایی مثل پویا بودن، داشتن محیط صمیمی، استخدام نیروی کار جوون، اهمیت دادن به خلاقیت، استقبال از نظرات همه افراد تیم و مواردی از این دست. برای همین در مرحله اول سازمان‌هارو از فیلتر ذهنم عبور دادم و در نهایت تعداد انگشت‌شماری رو برای ارسال رزومه انتخاب کردم. نارین گیمز یکی از اون شرکت‌ها بود. یک که با تحقیق از وبسایت، و متوجه شدم تا حد خوبی با استانداردهای من هماهنگی داره. نیروی کار جوونی داشت و مشخص بود که به آموزش کارمنداش اهمیت می‌ده. همچنین سابقه طولانی و موفقی هم در حوزه نشر بازی‌های ویدیویی داشت. به علاوه، چه چیزی می‌تونست جذابتر از کار کردن تو شرکتی باشه که هرروز با بازی‌ها سروکار داره؟ این شد که بعد از شرکت تو مصاحبه و جواب دادن به سوالات جور و واجور در مورد خودم، دلیل علاقم به تولید محتوا، توانایی و دانشم در این زمینه و انجام دادن تسک برای نشون دادن مهارتم، بالاخره به عنوان کارآموز تولید محتوای نارین گیمز استخدام شدم. مهم‌ترین چالشی که موقع تصمیم‌گیری برای انتخاب شرکت و بعد هم موقع فعالیت در نارین گیمز باهاش رو‌به‌رو شدم، تولید محتوای تخصصی و BB در زمینه بازی‌های ویدیویی بود. درسته که من روی گوشیم بازی‌هایی دارم که در وقت‌های آزاد یا وقتی دارم کتاب صوتی گوش می‌دم باهاشون بازی می‌کنم، درسته که هر از چند گاهی سراغ بازی‌های داستان - محور پلی استیشن می‌رم و درسته که بازی Mafia رو چندین بار روی کامپیوتر تموم کردم اما هیچوقت دانش تخصصی در حوزه گیم نداشتم. نمی‌دونستم که آیا از عهده تولید اینگونه محتوا برمیام یا نه ولی خودم رو برای رویارویی با این چالش آماده کرده بودم و به خودم قول داده بودم که برای سربلند بیرون اومدن از اون تلاش کنم. هر روزی که استراتژیست محتوای نارین گیمز، آقای مهدی علامه بهم موضوعات جدید برای نوشتن پست وبلاگ می‌داد، وقت می‌ذاشتم و چندین مقاله انگلیسی و فارسی راجع به اون کلمه می‌خوندم تا به موضوع اشراف پیدا کنم. حتی بعضی وقت‌ها موضوع انقدر برام تخصصی و سنگین می‌شد که مجبور بودم برای نوشتن یک پاراگراف چند خطی، چند ساعت تحقیق کنم و از آدمای متخصص راجع بهش پرس‌وجو کنم. هرچی پیش رفت با موضوعات بیشتری آشنا شدم و هنوز هم هر روز در حال یادگیری در مورد این صنعت جذاب هستم. . روز اولی که کار کردن رو شروع می‌کنید و بعد از اینکه با مسیولیت‌هاتون آشنا می‌شید برای خودتون هدف تعیین کنید. مشخص کنید که تا پایان دوره دوست دارید به چه مهارت‌هایی دست پیدا کنید، چه چیزهایی رو یاد بگیرید و انجام دادن چه کارهایی رو تجربه کنید. برای رسیدن به اون‌ها تلاش کنید تا از فرصتی که در اون سازمان به شما داده شده بیشترین بهره رو ببرید. . از سوال پرسیدن نترسید. یادتون باشه که شما قراره تو این دوره مهارت‌های اصلی مربوط به حرفه‌تون رو یاد بگیرید. برای من تبدیل دانش ناقص تیوریم به کار عملی از هرچیزی مهم‌تر بود. برای همین از منتورم در مورد نوشتن عنوان خوب، نحوه سیو کردن محتوا، ادیت عکس‌ها برای وبسایت، طرز نوشتن کپشن و خلاصه هر موردی که به تولید محتوا مربوط می‌شد سوال می‌کردم و ایشون هم سر حوصله به من تک تک این موارد رو آموزش می‌دادن. سوال پرسیدن و استفاده از تجربه دیگران نه تنها ایرادی نداره بلکه روند پیشرفت شما رو سریع‌تر می‌کنه و کیفیت کارتون رو بالا می‌بره. . دنبال فیدبک گرفتن باشید. فکر نکنید روند آموزش شما با انجام دادن یک کار از صفر تا صد تموم می‌شه. اتفاقا قسمت اصلی آموزش اونجایی اتفاق می‌افته که شما در مورد کاری که انجام دادید فیدبک و بازخورد می‌گیرید. به این بازخوردها با دقت گوش کنید و اشکالات کارتون رو برطرف کنید. جمع‌بندی: یکی از نقاط عطف چند سال اخیر من در زندگی حرفه‌ای و کاریم، شرکت در دوره کارآموزی در کنار تحصیل در دانشگاه بوده. می‌دونم که موقع فارغ‌التحصیلی از سایر همکلاسی‌های دانشگاهیم که فقط سر کلاس‌ها شرکت کردن چندین قدم جلوترم. اون‌ها تازه باید دنبال رزومه‌سازی و کار بگردن در صورتی که من در کنار درس خوندنم تجربه عملی کسب کردم. مهم‌تر از همه تو این دوره تونستم با آدم‌های متخصص رشتم آشنا بشم و هر روز ازشون یاد بگیرم. خوشحال می‌شم تجربه خودتون رو از دوران کارآموزی یا روزهای اول کارتون باهام در میون بذارید. اگه سوالی در این مورد دارید تو کامنت‌ها برام بنویسید تا بهشون جواب بدم.