اینجا از من خواسته شده روایتگر باشم و بیشتر بگم از این روزهای کمتر معمولی! ماجرا از اونجا شروع شد که یک ویروس بی‌برنامه و دعوت اومد پاشو گذاشت تو زندگی همه و از اونجا بود که داستان ما آغاز میشه! اونجا بود که زندگی خیلی ها تغییر کرد هممون میدونیم چه خبر بوده و چیا بهمون گذشته تکرار مکررات نمی کنم ولی خوب میدونیم که زندگی ها تغییر کرده بودنو دیگه نمیشد با روش سابق ادامه داد! آدما باید از هم دور می موندن! آدمهایی که از بدو و آغاز زندگیشون به هم نیازمند بودند و بر پایه ی روابطشون با هم اجتماعی رو تشکیل داده بودند! و حالا این آدم ها مونده بودن با سبکی از زندگی دور از هم! هیچ کس منتظر این ویروس نبود و هیچکس براش آمادگی نداشت و حتی هنوز که هنوزه راه همزیستی و مصالحه با این ویروس را یاد نگرفتیم فقط تا حد امکان تا جایی که میشد باهاش کنار اومدیم! ویروسی که شدیدا ارتباطات آدم‌ها رو تو چند ماه اول تحت تاثیر قرار داد و اون جا بود که شاید همه ما حتی اونهایی که خودشونو از وسایل ارتباط دیجیتال به دور میدونستن و حس می کردند به اونها نیاز چندانی ندارند، خواه ناخواه مجبور به ورود به دنیای دیجیتال شدن و اما از یه جایی به بعد از این اجبار لذت بردن و حتی بعضی مواقع خدا رو به خاطرش شکر کردند! هر تغییری اولش سخته اما بعضی تغییر ها میتونه نتایج شیرینی رو در بر داشته باشه همون جا که تاثیرات مثبتشون رو تو زندگیمون می‌بینیم! به جریت میگم اگه این ابزارهای ارتباطی تو این روزای سخت کنار ما نبودند چرخ زندگی نمی چرخید و همه ی ما مستاصل و درمانده می‌شدیم. اونجا که رویارویی با همنوعمون و رفع نیازمون می تونست به قیمت جونمون تموم بشه! انگاری به انسانی که همیشه بهش یاد دادن تو موجود اجتماعی هستی حالا گفته باشن دیگه تو اجتماع نباش! مثل آبی که بهش گفته باشن مایع نباش یا مثل پنبه ای که بهش گفته باشن نرم نباش! پارادوکس های ایجاد شده بود که با انجامشون وجود و ذات آدمی زیر سوال می‌رفت و انکار می شد! این جا بود که رسانه های دیجیتال خوش درخشیدند و کمک کردند تا آدم‌ها اجتماعی بودن رو به سبک دیگری تجربه کنند! تمام اون لحظه هایی که دوری از هم آدما رو دلتنگ می کرد و گوشی های موبایل به دادشون می رسید! اون هم نه تنها صدا حتی تصویرشون و ای کاش میشد از پشت گوشی ها آدما رو به آغوش کشید! وقتی که کلاس و درس و دانشگاه و مدرسه تعطیل شده بود، ابزارهای دیجیتال به دادمون رسیدن تا در فضای مجازی کلاس هامون رو برپا کنیم! همون موقع ها که به وسایلی نیاز داشتیم و همه مغازه ها بسته بودن و خطرناک بود پامونو از خونه بزاریم بیرون با این گوشی ها میشد خرید کرد! اون لحظه هایی که مایی که عاشق گشت و گذار و بیرون رفتن بودیم و حالا مجبور بودیم ساعت تو خونه باشیم اگر این دنیای دیجیتال و فضای مجازی نبود حسابی حوصله مون سر میرفت و این دنیا غیر قابل تحمل میشد و همگی افسرده می‌شدیم! و. به طور کلی میشه گفت انسان چشم باز کرد و خودش رو نیازمند به دنیای دیجیتال دید! شاید اولش پذیرشش برای بعضی‌ها سخت بود ولی وقتی مدتی گذشت و همه فهمیدند که این وضع حالا حالا ادامه داره با این موضوع کنار اومدند! تغییر هایی که سبک زندگی ما انسان ها رو حتی برای پس از پایان دوران کرونا متحول کرده باشه! آدم هایی که فهمیدن شاید بعضی کارهای سخت رو میشه خیلی راحت تر انجام داد! با رسانه‌ها دوست بود و از اونا خیلی چیزا یاد گرفت و. تو این روزها چه کسب و کارهای اینترنتی که رونق نگرفتن و شاید فروشندگان سنتی حالا راهی رو پیدا کردن تا در بستر اون بتونند کسب و کارشون رو گسترش و رونق بدن! مادرایی که یاد گرفتن میشه اوقات تو خونه بودن رو شادتر و دل انگیزترسپری کرد و میشه با دوستی با فضای مجازی چیزای زیادتری رو یاد گرفت و بیشتر میشه به فکر سلامتی خودشون باشن و به خودشون برسن! بچه‌هایی که رویای درس خوندن در رختخواب رو تجربه کردند و وقتی گوشی تو دستشون بود دیگه مامانشون نمیتونست سرشون غر بزنه! شاید خیلی هامون تا قبلش با دنیای مجازی آشنا بودیم ولی بیشتر برامون جنبه سرگرمی داشته ولی حالا یاد گرفتیم که خیلی خیلی میتونند مفیدتر و تاثیرگذارتر تو زندگیمون باشند و اهمیتشون رو درک کردیم و باورم نمیشه وقتی خودم آرزو کردم که ای کاش این بستر و این فضا حتی از این هم گسترده تر بود! اونجا که سر کلاس های مجازی صدا قطع می‌شد و دیر به گوشمون می رسید یا برنامه‌ها و پشتیبانی شون با مشکل مواجه میشد و یا استاد از کلاس بیرون میفتاد یا ما! و گاهی خیلی اذیت می‌شدیم تا دوباره وصل بشیم و از همه بدتر وقتی بود که موقع حضور غیاب بیرون می افتادیم و یا اونجایی که استاد زمان امتحان رو برای جلوگیری از تقلب دانشجویان کاهش داده بود! سوال تشریحی با مدت زمان دقیقه! و کار رو برامون از کنکور هم سخت تر کرده بود اونجا بود که آرزو کردم گوشی با پردازشگر قوی تر و سریعتر داشتم در صورتیکه تا قبلش گوشیمو خیلی دوستش داشتمو میگفتم همین کارم رو راه میندازه! اونجا بود که فهمیدم این دنیا هر چقدر هم پیشرفت کنه، نیازهای بشرهم پا به پای اون وسیع و گسترده تر میشه! این روزهای سخت و این شرایط غیر عادی هم تموم میشن الهی که هیچکس تو این روزا غم نبینه تا بتونه به شیرینی و ثمرات این روزها بعد از پایانش لبخند بزنه! روایتگر باش