امروز می‌خواهم درباره یک خاطره قدیمی صحبت کنم. اتفاقی که تبدیل به یک رسم شده است. همیشه وقتی کسی با یک گلدان یا یک دسته گل وارد کتابفروشی می‌شد، آن گل یا دسته گل توجه مرا به شدت به خود جلب می‌کرد. در این میان اما گل نرگس برایم با تمام گل‌ها تفاوت داشت. سال‌ها پیش وقتی یکی از مشتری‌ها با دسته‌ای نرگس وارد کتابفروشی شد به شدت توجه مرا به خود معطوف کرد. تصمیم گرفتم از دسته گل عکس بگیرم و در صفحه اینستاگرام کتابفروشی استوری کنم. تمام تلاشم را هم می‌کردم با همان حالتی که در دست یا داخل کیف مشتری است در قاب دوربین جای بگیرد. این کار بعد از مدتی برایم تبدیل به یک رسم شد. از دیدن گل نرگس در دستان مشتری‌های کتابفروشی حسی وصف نشدنی به من دست می‌داد. همین‌طور از دیدن این گل زیبا در میان کتاب‌ها. مشتری‌ها هم گاهی بی‌اطلاع از این احساس من، یا شایدم با اطلاع، نمی‌دانم، دسته گل نرگسی برای ما هدیه می‌آوردند تا داخل گلدانی در کتابفروشی بگذاریم. چند روزی داخل گلدان می‌ماند. گاهی داخل ویترین و گاهی روی میزهای کتابفروشی. بعد هم دلم نمی‌آمد خشک شده‌اش را دور بیاندازم و تا مدت‌ها نگهش می‌داشتم. خ ب بنده در نوجوانی بنابردلایلی با خودم عهد کرده بودم هیچ‌گاه گلی از گل‌فروشی نخرم. و نخریدم. تا همین چند وقت پیش که من و همسرم صاحب یک فرشته کوچولو شدیم و در واقع ما در خانه یک مادر داشتیم. این‌جا بود که عهدم را شکستم و بعد از بیست و اندی سال یک دسته گل نرگس برای همسرم خریدم. همسری که حالا یک مادر بود. من خیلی از رابطه خودم با گل نرگس سر در نمی‌آورم. اما همچنان وقتی مشتری با یک دسته گل نرگس وارد کتابفروشی می‌شود، چیزی در اعماق تاریک وجودم حس می‌کنم. گویی کسی از مکانی بسیار دور و پس از طی راهی طولانی پیغامی از محبوب برایم آورده است. خاطرات_روزانه_یک_کتابفروش فروردین