وبلاگ نویسی از آن دسته فعالیت هایی است که تا انجامش ندهی متوجه جذابیت و پیامدهای مثبتش نمی شوی، هرچند من روزانه وبلاگ نویسی نمی کنم، اما در این چند وقته که در تلاش هستم هفته ای چند یادداشت در ویرگول بنویسم متوجه اثرات مثبتش در زندگی خود شده ام. حالا می فهمم که چرا افرادی مثل، و. آنقدر روی وبلاگ نویسی تاکید دارند. در ادامه دوتا از نتایج مثبت وبلاگ نویسی را که برای خودم پدید آمده است را می نویسم. - در حال بروز عقاید و نظراتت هستی. ما آدم ها بیشترمان دوست داریم که نظراتمان را در باب موضوعات مختلف دیگران هم بدانند. فکر نمی کنم کسی باشد که از بروز عقاید و اندیشه ی خود بدش بیاید، حتی اگر یک درونگرای سفت و سخت هم باشیم باز هم تعداد معدودی هستند که دوست داریم عقاید ما را بدانند. خب گاهی اوقات عقایدی هستند که اشخاصی را نداریم برایشان آنها را بازگو کنیم و به اصطلاح گوش شنوایی برای آنها نداریم. یا شاید مباحثی هستند که جامعه مخاطبش اطرافیان و دوستانمان نیستند. شاید تا دو دهه گذشته می توانستیم زیر لب غر بزنیم و از اطرافینمان به خاطر حماقت شان گله کنیم و خود را اندیشمندی بدانیم که هیچ کسی قدر او را نمی داند، اما الآن شکایت کردن معنایی ندارد. وقتی در دو ساعت قادری یک وب سایت شخصی درست کنی یا در مدت چند دقیقه یک کانال در تلگرام ایجاد کنی، و به راحتی می توانی بدون ترس از سانسور و انتقاد نظراتت را منتشر کنی دیگر آیا شکایت معنایی دارد؟ در واقع در دوره حاضر حتی اگر ممنوع التصویر هم باشی می توانی (به لطف گوگل و شرکا) مباحثت را مطرح کنی! وبلاگ نویسی فرصتی است برای بروز عقایدمان. - تو داری توسط دیگران خوانده می شوی. ما در مفهومی داریم به نام کنش. کنش به هر فعالیتی که انسان انجام می دهد کنش می گویند. برای مثال الآن که من درحال تایپ این کلمات هستم یک کنشگر هستم که مشغولا انجام کنشی به نام تایپ است. ما چندین نوع کنش داریم که یکی از آنها کنش اجتماعی است، کنش اجتماعی به کنشی می گویند که بر اثر وجود دیگران انجام می گیرد. یعنی چی؟ در ادامه با یک مثال ساده موضوع را شفاف می کنم: فرض کنید در یک اتاق تنها نشسته اید و می خواهید غذا (آن هم از نوع ماکارونی اش) بخورید، ناگهان هوس می کنید غذا را با دست بخورید. آن وقت چه می شود؟ هیچی، احتمالا شما با پنجه هایتان مشت مشت ماکارونی در دهانتان خالی می کنید به این می گویند کنش فردی، یعنی وابسته به سلیقه خودتان هست. این بار بیایید فرض کنیم که شما همین هوس را می خواهید دوباره تکرار کنید که ناگهان یکی از دوستانتان وارد اتاقتان می شود، آیا شما باز هم این کار را می کنید؟ حتی اگر ادعای اعتماد به نفس و استقلال فردی هم داشته باشید باز هم فکر نمی کنم مشتاق باشید که رفیقتان شما را در حالی ببیند که رشته های ماکارونی از لای انگشتانتان به درون بشقاب می افتد! به این می گویند کنش اجتماعی، یعنی شما با توجه به دیگران یک فعالیت را انجام می دهید. حالا مقصودم از این مثال ها چه هست؟ همین طور که ما در غذا خوردن و ارتباطات انسانی خیلی سعی می کنیم پالایش شده رفتار کنیم، در وبلاگ نویسی نیز چنین امری صادق است. شاید شما خیلی حرف ها داشته باشید و در مورد اول یعنی وجود گوش شنوا مشکلی نداشته باشید، اما طرز بیان آن عقاید هم مهم است، و زمانی که بحث وبلاگ نویسی می آید که نوعی کنش اجتماعی است، شما روی تک تک کلمات و حرف هایی که می نویسید دقیق و تیز می شوید. فرق نوشتن و انتشار مطلب با بحث هایی که در دورهمی های دوستانه انجام می گیرد دقیقا سر همین موضوع دقت و پالایش در کلام است. در این گونه دورهمی ها وقتی که یک بحثی هم شکل می گیرد، ممکن است با چند شوخی، متلک جنسی، اخبار و اسناد جعلی برای داغ کردن بحث هم استفاده بشود! به اصطلاح در این چنین بحث هایی پیاز داغ ماجرا را زیاد می کنیم، اما در وبلاگ نویسی نشان غیر حرفه ای بودن است. در وبلاگ نویسی ما باید پیراسته، موضوع محور و دقیق صحبت کنیم که اصلا هم کار آسانی نیست و همین سختی سبب شکل گیری روحیه نقادانه در ما می شود. وبلاگ نویسی جهل تو را وضوح می بخشد، در وبلاگ نویسی نمی توانی از روی احساسات مخاطب را قانع کنی بلکه بایستی با منبع و منطق صحبت بکنی. شما چه ویژگی های مثبتی از وبلاگ نویسی به ذهنتان می رسد؟