سفر تا سیمرغ مصطفی الهی بلخی کلام اندر کلام با حضرت حافظ قدس الله سره! گفتم سلام حافظ، گفتا علیک الهی گفتم مراد دهری، گفت حشمت همایی گفتم که خوش به حالت، هدهد به باغ گشتی گفتا که این بدادند، پاداش خوش سرایی گفتم هزار تحسین، از بهر این تفرج گفتا به پاس عشق است، بینی چو هر صفایی گفتم که کی بیاید، آن یوسفی که گفتی؟ ! گفتا که زود آید، بر راه اگر بیایی عصیان بیحدتان سد در ره فرج شد آن وقت خواهد آمد، کز بت حذر نمایی گفتم کجا بیابم، نقشی ز پای رندان؟ ! گفتا که باز یابی، در نایء بینوایی گفتم چسان دهندم، دارالسلام عشقش؟ گفتا به مدح مهدی، تصنیف اگر سرایی. / غلام بوتراب! نه مریدم نه مرادم نه سبیلم نه صراطم عاشق شاخ نباتم که دوصد عیدو براتم همه تن وجد و سماع یم همه دل دست دعایم شده غواص معانی د ر ناب میستایم همه شمعم همه شهدم همه جان عهد الستم من و مژده وصالت که ز دام نفس رستم نه بخفتم نه گسستم که سراپا می و مستم چو خلیل آمدم من بت بتخانه شکستم نه رهیدم نه بریدم می و سجاده گذیدم نه عجب که تو همانی نه که من یار قدیمم نه من اینم نه من آنم به در پیر مغانم دلق بفروخته رندم می ناب میستانم همه نورم همه نایم به همه درد دوایم شده در وادی سینا ید بیضا و عصایم نه به خوابم نه خرابم نه سرابم نه حجابم می و شمع و شعر نابم چو غلام بوترابم مصطفی غم مخور دل که طبیب تو مسیحا باشد نیل اگر هست عصا هم کف موسی باشد اژدها میشودت چوب به دست برهان جمله اعجازی گرت آن ید بیضا باشد تو همان یوسف مصری نظری بر یعقوب حال زار پدرت همچو زلیخا باشد ید مقطوع ابوالفضل مرا این میگفت بال پروازم و بابام ید الله باشد حالیا خانه برانداز دل مجنون است لیلی ح سن که در یثرب و بطحا باشد ای نگاری که دوصد خضری و صدها عیسی هر که رخسار ترا دید به یغما باشد مصطفی مصحف سیمرغ و سفر بنوشتی خود چو گنجشکی و سلطان تو عنقا باشد مصطفی باز آمدم باز آمدم تا عشق را معنا کنم باز آمدم بی دلق و دل تا خویشرا رسوا کنم در د یر کار ما نشد بتخانه یار ما نشد باز آمدم در میکده تا باده در مینا کنم مشک ختام و پیرهن آن یوسف و این برهمن مرغان خوشخوان چمن صد نوحه من نجوا کنم در کسب علم و حکمتش عمرم همی گردد به سر باز آمدم در مکتبش تا نامه را انشاء کنم مجنون شدم تا دیدمش از جملگی بگزیدمش اکنون چو قیسش آمدم تا خیمه در صحرا کنم رندان خمار چشم تو، خاتم فدای شست تو ملک سلیمانی بده تا محفلی بر پا کنم ای دل سفر کن در چمن هرگز مترس از اهرمن باز آمدم تا روح و جان تسلیم آن عنقاء کنم مصطفی شیشه نهد به راه من آن مه دلربای من هرچه بیابم شکنم هرچه نهد گذر کنم ای که جفاست رسم تو جان جهان به دست تو عهد الست مست تو سوی تو من سفر کنم مرغ سلیمان به درم پیر جماران پدرم غیر نگارم ز همه ماه رخان حذرم کنم توت و انار و سرو را من نکنم تبر اگر اره فتد به دست من تیرو تبر شکر کنم م لک و م لک غلام تو جام و جهان به کام تو گر تو به من نظر کنی زیر جهان زبر کنم گرگ نگر به بزم ما یوسف با صفا شده تیغ دهی قدح دهم خاک دهی گهر کنم بداهه مصطفی شب آمد و یاد صنم اندر سر صوفی پر گشته ز می بار دگر ساغر صوفی این م شک ختام است به پیمانه درویش مه ساقی و گل مطرب و عود عنبر صوفی غافل ز جهان بیخبر از خویش بر یار صد باغ هویداست در این منظر صوفی سیر است از این نقش جهان در طلب دوست میخانه گذیدست و خدا یاور صوفی دیوانه لیلیست در این گنبد دوار اندر نظر ما عقلا چاکر صوفی الهی / سهل پندارم پریدن ز این قفس قفل بشکستن هوارا و هوس گر هوارا بشکنی پر پر زنی بر در آن یار جانی سر زنی یار را دان رحمت محض و کرام فضل و جود و بخشش و عفو مدام هم عطا اش از سر بیمنتی هم سلامش جام ناب سرمدی انس گیری همچون رندان با شراب زنده گردی حق ببینی نه سراب از سرای خوف و حزن و اضطراب ره بری بر ملک باقی بی ع قاب شوکت و ش ن و وقار و صولتت دوست گردد تنگ گیرد در برت اینکه گویندت که یک بین یک شنو یک بگو و یک بجو و یک بدان این یکی واحد بسازد مر ترا عارفت سازد به دم هم سودها جامهای سرمدی نوشی که عقل پیش سرمستی کند اقرار جهل الهی / یار میآید ز راه گلزار میآید ز راه صلب پاک حیدر کرار میآید ز راه نور میآید ز راه منصور میآید ز راه موسی عمران ما از طور میآید ز راه خانه دل کن مصفا زلف وحدت شانه زن شرح صدرت میرسد انوار میآید ز راه دانه تسبیح کجا مستت کند بگذر از او رطل سنگینتر گذین زنار میآید ز راه سر مستودع بو د آن یوسف زهرای ما رمز مخفی مخزن الاسرار میآید ز راه داد مظلومان ستاند او ز نمرود زمان مژده بر مستضعفین دادار میآید ز راه / الا ای بانوی افلاکی هستی که سالاری الا ای مظهر معنی که بین درب و دیواری بهینی از همه خلقان که رشک جمله احراری همای چرخ دواری الا ای عرشی عصمت علوء رتبه عفت الا ای کوثر و زمزم الا ای نسخه اعظم به نزد اهل دل خود رمز اسراری همای چرخ دواری جمیله از جمال حق جلیله از جلال حق تجلیء صفات الله و ظلی از حق مطلق به ظاهر بانو و باطن دقیقا عین کراری همای چرخ دواری پدید آید هزاران عالم از نیم نگاهتان تویی آن لیله القدری که مدحش میکند قرآن جهان و جانستانرا نقطه پرگار ایثاری همای چرخ دواری نزول ان اعطینا سلاما تا به فجر جان شهود و شهد و تسبیح ملایک آیه ایمان تو هم مدحی و هم ممدوح تو نور جمله انواری همای چرخ دواری الهی / عید آمد و یار عشوه کنان بر لب بام است اوقات خوش و مطرب و معشوقه بکام است رندان خرابات مغان را بپذیرند امضاء تو بر نامه ی عشاق تمام است میپرس ز زاهد ز چه رو عید تو یکبار در سال بیاید و مرا عید مدام است عکس رخ لیلیست در آینه مجنون در میکده شمسیست که دایم به قیام است عید است و عروسیست بحق جرگه عشاق هر لحظه وصال است و نوید است و خرام است / به استقبال غزل معروف از امام خامنه ای دام العالیه! عمریست که در بندم و زندانی خویشم دلبسته راز دل طوفانی خویشم چون زلف شکن در شکن یار در پیچ و خم غصه پنهانی خویشم از بخت بدم نیست دگر سوز و گدازی من سردتر از بخت زمستانی خویشم مجروحم و دلخسته به پرواز شب تار در حیرت کوچ از دل ظلمانی خویشم آرام دل و مطمینم از سفر خویش تا در ره آن یار جمارانی خویشم سید علی خامنه ای ای آنکه تو وارسته ز ما و من خویشی بر طور فلک موسی ع مرانی خویشی واقف تویی از سر نهان ای شه خوبان خود سر شده در بی سر و سامانی خویشی چون زلف پر از پیچ و خمی طره طرار در عشق شده عشقه پیچانی خویشی از بخت نکو نایب آن یوسف زهرا خود نور شده شمع شبستانی خویشی سیمرغ تویی شهپر همت بگشودی روح اله ثانی و جمارانی خویشی المنت لله که خوشی از سفر خویش خود یوسف کنعان و خراسانی خویشی الهی بلخی / مژده که یار میرسد، سرو به بار میرسد باغ و بهار میرسد، زودتر از تصورت رفته فراق و ابر غم، تنگ به بر کند صنم جلوه کند به جام جم، زودتر از تصورت یوسف ما همی رسد نفخه به صور میدمد ماه ز میغ میرمد، زودتر از تصورت عطر رسد ز پیرهن، قند فتد در این دهن کوچ کند زاغ و زغن، زودتر از تصورت موسیء عمرانی ما یار خراسانی ما رهبر ربانی ما جشن بگیرد به چمن، زودتر از تصورت / اشعاری که به زبانهای زیبای انگلیسی، عربی، ترکی، هندی، و آلمانی سروده بودم تقدیم عاشقان شعر و شعور. The Prophet is a Magnet The Attraction is Ali Both of Them are pure Lights Existence incloud is heavy One Chosen as a Prophet One Chosen as a waly دنیا کی اندهیری می تو سورج هی محمد رحمت کی سمندر می سکندر هی محمد لاهوت می تکبیر کی نعری چو لگالی ناسوت می سنهی کی تصور می لپیتهی معراج گیا تاج لیا تحفه اخلاص محشر کی شفاعت کا مقدر هی محمد مستغرق نعمات بنا یوسف مصری اسرار کلیمی و مسیح صدر محمد G lum eshkem sabalardan da Geliyor Fezaler kehkeshanlardan da Geliyor Benem yarem bir Az ashek olorsa Zaman varsa ofuklardan da Geliyor ترکی Sei verliebt und bist du dann ewig Wenn du gierig bist , bist du in K fig Opfere dich f r die Liebe ein Mal Und nur dann bist du daf r f hig آلمانی خذ الحجاب من الوجه بتمکین و جود نا فی لیلته حزنا و فراقا و سجود نا لست من ریا، ل دعی ننی بخیر هذا الخوف من النار و کذبا و سقوط / شیخ مجلس رند گشت انگور ماهم باده شد کیمیای عشق اینسان میبرد زنگار را سینه مریم شد از س ر مسیحا در سماع سبح بنهاده ز کف بر شانه شد زنار را وادی سیناست کوه قاف یا طور کلیم؟ ! فا خلع نعلیک آمدو بر دل بزد اطوار را شمس تبریزیست الحق پیر مولانای بلخ پ ر نمود از مدح یار این گنبد دوار را. سوره یوسف اگر ش ن جمال یوسف است تک تک آیات قرآن ش ن روی مصطفی ست جا مه یوسف اگر باشد شفا یعقوب را مصطفی را خرقه ستر جمله گی انبیاست آدم ار آمد به ناسوت از خطا مصطفی معراج رفت و رشک شد جبرییل را نوح بعد از مدتی نفرین قوم خویش کرد فصبرو صبرا جمیلا ش ن و قرب مصطفی ست گشته ابراهیم اسیر آتش نمرودیان آن سلام سرد و ریحان از صفای مصطفی ست موسی عمران اگر دریا شگافد با عصا با اشارت آن قمر شق معجزه از مصطفی ست گر مسیح وردی بخواندو مرده گان را زنده کرد خود مسیح زنده ز پاک ح یوان آب مصطفی ست / سجده حور شب تا به سحر زجر کشیدیم وکشیدیم تا پرده پندار دریدیم و دریدیم دی گفت که معشوق نه دور است که چندان از بهر لقایی دل دلدار دویدیم و دویدیم تا صبح اذل وصل شده صد سر مخمور ببریده و تا بام لقاء بال کشیدیم و کشیدیم از خود برهیدن نه چنان سهل نماید اندر پی معشوقه به افلاک پریدیم و پریدیم آن یار که گم کرده دل پر هوس من آن سر که به سودای جهان گشته بریدیم و بریدیم آن شارب خمار هم از غصه و شادی هرچه به دهان ریخت چشیدیم و چشیدیم باقی نه بود یک نفس سهل در این دیر از شعله شمع موم گذیدیم و گذیدیم بشکسته قلم وادی سینا و چونعلیی از بهر تعلق همه از غیر کشیدیم و کشیدیم معشوق که بر سجده نمود امر و سر ما اندر هوس حور خمیدیم و خمیدیم / میخانه محمدی ص! در عهد می پرستی مجنون و میگسارم از جمله اولیایش جامی ز می ستاندم ساقی چو گشت آدم، آن لحظه است یادم شربش نبرد از سر، میل بد هوی را خمر از خلیل باید، آنهم تبر به دوشی تا بشکند بت بعل هم لات و هم عزی را جامی بداد داوود، افزونگر خرد بود مستی نشد هویدا، در ر س پر ز سودا جامی بداد موسی، از یمن دست بیضا از سینه تا زداید، نقش از بت ریا را جام از مسیح ستاندم، اندر خمار ماندم این میپرست گشته، مهمان بر مسیحا داد او قدح به دستم، لیکن نه مست مستم نه چرخشی زنم من، یادی ز ما سماع را میخواره چو من را، بدریده پیرهن را خمر دگر بباید، از جنس انطهورا خمره گشاد احمد، یاد از الست آمد از بوی آن شرابش برپاست حشر کبرا یک قطره بر گرفتم، از عشق در گرفتم مستی ز سر گرفتم، یارب بیاب مارا میخانه محمد، جام شراب احمد از جمله کرد فارغ، این مست لا قبا را خمخانه حبیبست، بر جان و دل طبیبست بر میکشان مزید است، هر درد از او مداوا مستیش تا قیامت، دارالسلام سرمد بر عاشقان بشارت، یا ایها السکارا جنسش نه بلکه شمسش، عرش است عبد فرشش ز آن جلوه الستش، می داد مصطفی را / ای مه فرخ لقاء مهدی موعود ما یوسف زهرای عشق ای تو ولی خدا والقلم و یسطرون در کف تسخیرتان کارگه معرفت رمز و سر کبریا نای تو و طبل تو چنگ تو و ارغنون نعره تکبیر تو حمد و قنوت و دعا همت پیر مغان صف ز رقیبان شکست از قدم شاه دین حاجت مستان روا سایه رحمن تویی روح سلیمان تویی ظل بفکندی تمام بر حرم ماسوا سوره والعصر تو آیه والنصر تو لیله الاسرای قرب انت بحق والضحی سین سلامی رسان هدیه جانی رسان جان به جهانی رسان گوهر آل عبا عشق بیار ارمغان مهدی صاحب زمان نور دو چشم علی ذریه مصطفی لبیک الهی / / چو از بهر هر کس د ری سفتنیست سرودی هم از بهر خود گفتنیست. شناسنامه ام! پرسند الهی کیستی من مست این میخانه ام یک لا قبای د یرم و عهدیست با پیمانه ام مجنون ولی بی سلسله شمع و شراب و آبله ز اهل جنون آموخته مستی به ره دیوانه ام میبست او مستان خود بر پای دل زنجیر مو دم از جنون زد عقل من مسحور او مستانه ام نوشم از او هوشم از او گویای خاموشم از او دار است او بر گردنم بر پا از او زولانه ام عقل از کسی او کی خرد مستی بباید فانفلق مدهوش لیلایم اخص از عقل ها بیگانه ام وقف خراباتم من و لا شرقیا لا غربیا مشکات فی مصباحم او آن جان جان جانانه ام بداهه الهی / یکی بود یکی نبود غیر خدا هیچکس نبود حالا هم هیچ کسی نیست غیر حق جمله فنا لا اله الا الله حق همان آدم و نوح حق تمام انبیا حق مسیح و موسی حق محمد و علی حق حسین و زینب حق امام سجاد حق امام صادق حق امام مهدی حق حسین ابن روح حق حلی دوران حق همان منصور است بایزید بستام حق فضیل ابن العیاض حق که ابن سیناست حق همان مولانا اوست ملا صدرا میر داماد هم اوست سهروردی شهید حق همه حافظ ها حق بود بیدل دهر حق همان فارابی حق همان سید علی قاضی حق همان روح الله حق همان سید علی خامنه ای حق همان حمد ثنای سبحان حق همان رجم شیاطین زمان فاش گویم که کجا ختم شود این دستان پیرو رهبر باش ای تو مسعود زمان بر همه پاکدلان سلم و سلام مصطفی / مردگان در راه کسب علم شهیدند و شهدا زنده! یادی از رهبر فرهیخته قدس الله سره! رادمردی که سراپا همه دانایی بود محسنی بود که او دشمن گمراهی بود تک فقیهی که همه عمر عبودیت کرد شیعه را با ع لم سبز علی زینت کرد شهسواریست به برهان و یلی در تفسیر پیر د یر است و چو حلاج دلیر زاهد اهل طریقت که مسیحا دم بود او به اسرار همه میکده ها محرم بود چلچراغی که چو خورشید شعاع میبخشید در همه عصر کجا چشم خرد چون او دید؟ ! زنده تر از من دلمرده تویی ای رهبر! این منم مرده که افتاده ام از راه بدر کی توان مرده بپنداشت ترا آب بقا زنده تر از منی ای خفته در آغوش خدا سقف مینای ترا صورت جان مندک نیست هدهد آن حرم قدسی و در این شک نیست ای تو سیمرغ صفت پیر طریقت بدرود محسنی موسی ع مرانی ما بر تو درود الهی / معجزه جاودان محمد از سوی حق رسیده، نور و دلیل و برهان هرگز کسی ندیده، مصحف به مثل قرآن صدها کتاب دیدم، صد پرده را دریدم همتای او ندیدم، دل مبتلای قرآن دارالسلام خلد است، پا نه دمی به گلشن تا نو گلی بچینی، از گلسرای قرآن تا نامه را نخواندی، در عرصه اش نراندی ای بیخبر چه دانی، از ماجرای قرآن؟ ! سر نهان حق است، آنچه در او ببینی گنجی گران نهفتست، در لابهلای قرآن شهنامه شهان است، ذکر است و ورد جان است بر عاشقان حرام است، دوری ز روی قرآن بر آسمان رساند، این ریسمان رحمن هرگز گسستنی نیست، حبل المتین قرآن وحی است و آب ح یوان، عشق است و نامه جان نوریست بس درخشان، حصن ح صین قرآن. اللهم احشرنا مع مصططفی / معصیت را روز آخر در رسید اشتیاق توبه اندر جان دمید عزم کوی یارم افتاده به سر دور میل باطل از دل برجهید در سرم آمد هوای بنده گی مرغ جان از باغ شهوت بر پرید لیلی آفاق افکندم نظر خاطر از غم امن گشته آرمید خنجر کاری نشسته بر دلم رقص بسمل واجب آمد بر شهید پرده از چشمان دل برداشتی صورت بیمثل دلبر شد پدید مژده ای یاران که دیدم روی دوست نیست دیگر آرزویم که او حسیب شیخ شهر از این فسانه در حسد محتسب در رشک و در حسرت خطیب غبطه بر حالم خورد مفتی که من از بلا وارستم و اینم نصیب شد محقق وعده دلدار ما باوفا را زیبد انجام وحید دیو ملعون در کمین دل بودی لطف مولا غالب آمد بر پلید قصه کوتاه شد م ی س ر کام دل شد یقینم بر خداوند مجیب یوسفم بنشسته بر بازار دنیا تا که دوست بهر بستادن نهد پا تا خرید طوفان حوادث چو وزد شکر فزون کن آن سان که به سرما بکنی بیش جامه ات کم مانده ای عزیز که یارت رسد ز راه تا جلوه دوباره نماید به خانه ات تو عاشقی به گیسوی مشکین آن نگار عاشقتر است بر تو امام زمانه ات نثار عاشقان! ترجمه شعری ای جنی راسکین? Once upon a time there was a tavern Where we used to raise a glass or two Remember how we laughed away the hours And think of all the great things we would do Those were the days my friend We thought they ' d never end We ' d sing and dance forever and a day We ' d live the life we choose We ' d fight and never lose For we were young and sure to have our way La la la la la la La la la la la la La la la la La la la la la la Then the busy years went rushing by us We lost our starry notions on the way If by chance I ' d see you in the tavern We ' d smile at one another and we ' d say Those were the days my friend We thought they ' d never end We ' d sing and dance forever and a day We ' d live the life we choose We ' d fight and never lose Those were the days , oh yes those were the . Gene Raskin شاعر زمانی در محل میخانه ای بود و ما یک یا دو تا پیمانه پیمودیم به یادت است آیا خنده‌های ما که با آن بارها تصنیف بربودیم؟ به فکر خوب یک آینده یی بودیم فقط آن روزها ما را بقای بود و ما هر لحظه آن پنداشتیم از هم جدا هرگز نمیگردیم از این منظر همیشه شاد و خندان رقص میکردیم و ما هم زندگی خویشتن را زندگی کردیم و هم خود زندگانی را بنا کردیم برای این بقا پیکارها کردیم و هرگز زیر دست جبر دوران ها نمیرفتیم ولیکن عاقبت آن روزها رفتند و فانی شد من و تو راه را گم کرده اندر پشت در مستور افتادیم اگر روزی دوباره اندر آن میخانه ات بینم دوباره بر تو لبخندی نمایانم و این گویم فقط آن روزها ما را بقایی بود و ما هر لحظه این پنداشتیم از هم جدا هرگز نمیگردیم زمانی در محل میخانه یی بود و ما یک یا دوتا پیمانه پیمودیم. ترجمه مصطفی_الهی