حتما بخونید. جزء کتابهایی از نادره که باید حتما خوند. دیدار اول ها، سخت و پیچیده و ناگیرا و بعضا خسته کننده اند ولی پر مفهوم، عمیق و متفاوت از فهم آخوندهای معمولی، آخوندهایی غیر از امام. مثلا اینکه اصلاح و نجات فقط دسته جمعی ممکنه. چقدر آیت الله کاشانی اش خوب بود و چقدر کاشانی را نمی شناختم این قطره ای از دریای امام نبود. واقعا سه دیدار بود. یعنی سه عکس یعنی سه تصویر یعنی سه زاویه نگاه. چقدر نادر ابراهیمی خوب مطلب را فهمیده. نگاهی که نادر به جهان و دین و انسان و خدا داره، خیلی دقیق و به نظرم مطابق با فهم امامه. اگر چه آخوند نیست و قلمش هم نشون می ده که حرف حرف خودشه و طوطی نیست. چقدر گریه نکرده برای امام دارم. چقدر دلم همچین آدمی رو می‌خواد. ندیده خاطرخواهشیم. چقدر جاش خالیه. چقدر راست گفت که چشمای امام می کوبه. ما امام که نمی شیم، خلاص. مگه معجزه ای بشه. ما گوشه قطار امام رو هلی بدیم بارک الله داره. چقدر درد چیز مهمیه. خدا می دونه باید به درد چسبید. درد بال پروازه. غصه و دلتنگی آدم رو بالا می‌بره. می خوام برای امام گریه کنم. برای نبودنش. برای بزرگیش. برای اسوه بودنش. برای دست نیافتنی بودنش قلم نادر عجب قلم منحصر به فردیه. واژه ها متعلق به خودشن. یک کلمه اضافه نیست. به سیر و ساختار دقیق فکر شده. احساس، خیلی شفاف و صادقانه به خواننده منتقل می شه و این همون احساس نویسنده است و چون همونه، این قدر صادقانه و دل‌نشینه. قلم نادر واقعا خاصه. اصلا یک نویسنده عادی نیست. کاش نهضت نادر خوانی راه بیندازیم چند خط از کتاب: "هیچ تجربه ارزانی، تجربه معتبری نیست. " از قول امام: "همه‌اش فکر این هستم که کاری باید کرد اما نمی‌دانم کدام کار، بی‌آنکه از کننده آن کار قهرمان بسازد، باری از دوش بارکشان درمانده برمی‌دارد" "آری او تنهای تنها خواهد زیست، در کنار بسیارتر از بسیاران، در کنار مهربانترین یاران، در کنار شیفتگان، عاشقان، خیل مریدان. و ایشان، که او را معجزه ای دانسته اند، و هر حرکتش را کرامتی، و هر فرمانش را آیتی، و هر نگاهش را حکایتی. او تنهای تنها خواهد زیست، در خلوتی رخنه ناپذیر، بر ارتفاعی دست نیافتنی برای بسیارتر از بسیاران. و هرگز به تمامی ادراک نخواهد شد. و هرگز هیچ کس راهی به سوی هزار توی در هم پیچیده روح او نخواهد یافت"