دوراهی نرمال بودن یا همون عجیب غریب بودن سلام. نمیدونم از کجا شروع کنم. جند سال پیش یه نفر بهم گفت من فکر میکنم AHDH دارم و فکر میکنم تو هم داشته باشی، منم هم علایم هاش رو خوندم دیدک عه اینکه منم! خلاصه به عنوان همینجور یه چیزی که حالا اوکی باشه بعدی، ته ذهنم بود تا اینکه داشتم برای کنکور میخوندم و یهو به فکر رسید که نکنه اینکه درست نمیتونم بخونم برای اینه (که البته بود) بعد دیگه شرایط روانی کنکور یجوریه که تو برای بهتر شدن هرکاری که از دستت بر میاد میخوای انجام بدی و چیزی که توانایی تورو حتی از حد معمول بقیه کمتر میکنه نمیزاره ذهنت ارو بمونه. خلاصه که دیر یاد درمان افتادم و موقع کرونا هم بود (سال ) دیگه با یه دکتر روانپزشک انلاین صحبت کردم و ایشون هم چون خیلی زمان زیادی تا کنکور نمونده بود قرص اتوموکسین رو تجویز کردن. من داخل اینترنت قبلش سرچ زده بودم که افسردگی اوره و عوارضش ممکنه ادم رو غمگین کنه و این حرفا و با یه پیش زمینه منفی شروع کردم به خوردن قرص. راستش چیزی زیاد از موقعی که قرص میخوردم یادم نمیاد ولی حس میکنم افسرده و بی حوصله شده بودم. انگار تو ژله گیر کرده بودم. تا حدی میشه گفت نرمال شده بودم ولی اون تشویش و بالا و پایینی قبل رو بیشتر دوست داشتم. فکر میکنم تمرکزم بیشتر شده بود ولی به خاطر همون بی حوصلگی درس نمیخونم زیاد که بیشتر ببینم. بعد به دکتر گفتم که اینکه اینجوره! گفت اتفاقا این سروتونین ترشح میکنه باعث میشه حالت سرخوشی داشته باشی و حتی ضد افسردگی هست. من اینجور بودمم که عههههه! ولی دیگه نخوردم. راستش حوصلم نمیشد برم دوباره داروخونه بگیرم. هم اینکه همون دلیلی که گفتم انگار رسوب کرده بودم. ساکن بودم. نه چپ بودم نه راست، نه نور بودم نه تاریکی، نه انگیزه یهویی زیاد داشتم نه اینکه از بی انگیزه ای غذا نمیخوردم. دیدم به این حالت عادت ندارم. غریبه ام انگار. اون بی حوصلگی و این هم احتمالا برای شرایط خود کنکور بوده و شاید ربطی نداشته. البته میگن که برای هرکسی دارویی که بهش بسازه فرق میکنه یه نفر اتوموکسین یه نفر ریتالین یه نفر. ممکنه در شرایط خوبی نبودم یا دارو مناسب من نبوده. خلاصه این همه پیش زمینه سازی کردم که بگم این قضیه رفت رفت تا دو سال بعدش. تا الان که فکر کنم بکنمش دو پارت. پس منتظر پارت باشین: )