بعد از اون"" راجع به معنا با چند نفر از دوستان صحبتی راجع به همین موضوع شکل گرفت که اینجا نقل میکنم: +محسن: الان خوندم دیدگاه جالبیه: ) خیام‌وار زندگی کردن همون طور که میگه: ای آمده از عالم روحانی تفت/حیران شده در پنج و چهار و شش و هفت/می نوش، ندانی از کجا آمده‌ای/خوش باش، ندانی به کجا خواهی رفت ولی فک میکنم صرفا یه بازی زبانی و یه متن ادبیه، یعنی این تفکر از معنا فرار نمیکنه و اتفاقا معنا رو تو این پیدا میکنه که باید رها کرد، حرص رسیدن و گرفتن رو گذاشت کنار و زندگی کرد و به نظرم پذیرشپوچی مغلطه‌س: ) پوچی خیلی بد و سرده و معنا ه که گرمی میبخشه گرچه اینجا منظور تو از پوچی، نوع دیگه‌ای از معناس و صرفا بازی با کلماته: دی خودم: این پوچی که من ازش صحبت میکنم بی هدفی و بی معنایی هست اما عبث بودن و بیتفاوتی نیست مثل دیدن یه فیلم سینمایی که پوچه و تمام میشه اما همه ترجیح میدن یه فیلم جذاب و لذت بخش داشته باشن تا یه فیلم مسخره و خسته کننده من هم ترجیحم بر اینه که زندگی پوچ و لذت بخش داشته باشم به جای زندگی پوچ و خسته کننده +محسن: همم، بی معنایی چیه آخه. اگه بی معنا باشه لذت هم بی معنا میشه بالاخره یه چیزی معنا پیدا میکنه یعنی اگه کلا بی معنا و بی هدف باشه لذت بردن هم بی معنا میشه اگه لذت بردن معنا داشته باشه پس دیگه بی معنا نیست فک میکنم منظورت رو می‌فهمم ولی تو یه ادبیات متفاوت: ) در واقع جمله‌ی آخر رو میفهمم اما میگم که معنایی که این جمله حمل میکنه خودش باعث میشه زندگی یه معنایی پیدا کنه و دیگه پوچ نباشه، یه جوری ادبی و متناقضه خودم: آره شاید یکم واژگان مون با هم متفاوته بیشتر از هدف منظور هدف غایی و نهایی هست نه اوپتیمایزیشن های موضعی ( که انجام میدیم از"معنا" هم منظور همون معنای اسپیرچوال ( هست که خیلی از آدما فکر میکنند وجود دارد و. کلمات زبان فارسی یکم برای بحث در این زمینه ها گنگ و نارسا هست به نظر