وسطای هفته بود که دوتا از دوستام برای مهونی پنجشنبه ازم دعوت کردن. یکی برای نهار یکی هم برای شام. اصلا آمادگی فیزیکی و ذهنی شرکت تو هیچ کدومو هم نداشتم. اولش خواستم بابت دعوت از میزبانا تشکر کنم بهونه ای بیارم و نرم ولی یکم که فکر کردم دیدم خیلی وقته هر دوشونو ندیدم و دلم براشون تنگ شده. پس تصمیم گرفتم رو ذهنم کار کنم و به خودم گفتم میشه گاهی وقتا وسط زندگیه منظم و با برنامه ای که دارم روحیه کمال گراییم رو کنار بذارم و برای یک روز هم که شده اجازه بدم برنامه های از قبل تنظیم شدم عقب بیافتن. بعد از اینکه ذهنمو آماده کردم باید میرفتم خرید و‌لوازمی که نیاز داشتم برای ظهر و شب مهمونی تهیه میکردم. یه لیست نوشتم و کنارشون به ترتیب مغازه هایی که باید تو مسیر برگشتم به خونه بهشون سر میزدم از تا شماره گذاشتم. دهمین شماره خرید اسباب بازی برای بچه دوستم بود که یک سالش شده بود و مامانش منو برای ناهار دعوت کرده بود. چهارشنبه صبح تو راه، قبل از رسیدن به‌محل کارم تو ذهنم به کارایی که در طول روز باید انجام‌میدادم فکر میکردم. آرایشگاه، خرید، باشگاه! روی هم رفته ساعت از اون روزم رو باید برای این سه تا کار میذاشتم. تصمیم گرفتم مرخصی ساعتی بگیرم چون اگه قرار بود بعد از تموم شدن ساعت کاریم کارامو انجام بدم قطعا یکیشون رو باید فاکتور میگرفتم که با روحیه وسواسی من اصلا جور در نمییومد. به محض اینکه رسیدم محل کارم برگه‌مرخصی ساعتیه همون روزم رو نوشتم و ظهر ساعت محل کارمو ترک کردم. اولین جایی که سر زدم آرایشگاه بود و خداروشکر کارم‌نیم ساعته تموم شد اما امان از خرید که وقتی یه چیزیو لازم داری انگار که تخمشو ملخ میخوره. مغازه های زیادیرو واسه تکمیل کردن لیست خریدم سر زدم. خسته، گیج و کمی عصبی به ساعتم نگاه کردم دیدم نزدیک شیش هست و باید میرفتم سمت باشگاه. اولش فکر کردم باشگاه نرم و به جاش خریدامو کامل کنم بعد دیدم هم از نظر جسمی و هم روحی اون روز خیلی به ورزش نیاز داشتم به علاوه اینکه به نظرم اکثر لوازم خیلی خیلی ضروریه لیستمو تهیه کرده بودم. تمرین خوبی داشتم و حالت عصبیه قبل از ورزش جاشو به آرامش درونی داده بود. جلوی آینه بودم داشتم مقنعم رو سرم میکردم و تو ذهنم چک میکردم آیا همه ی چیزاییکه ضروری بود رو خریده بودم که یهو یادم اومد اسباب بازی بچه دوستم رو از قلم انداختم? یکم‌صورتم رفت تو هم چون بایدبا اون حال خسته جسمی بعد از ورزش با کلی وسیله که تهیه کرده بودم به جای خونه باز میرفتم خرید? متاسفانه چاره ای نبود و با هر سختی ای که بود خودمو رسوندم به مغازه ای که در نظر گرفته بودم بین همه اسباب بازیا چشممو یه کفشدورزک گرفت از مغازه دار خواستم روشنش کنه. مثل همه اسباب بازیا آهنگ‌میزد، رقص نور داشت و راه میرفت. چشمام برق میزد از دیدنش. انگار که من‌یه ساله بودم? همونو خریدم و سریع رفتم‌خونه. بعد از خوردن شام تو فاصله رفتن از پذیرایی به آشپزخونه واسه جمع کردن سفره و شستن ظرفا هی یه نگاه پر از ذوق به کفشدوزک تو جعبه میکردم? ظرفارو جمع کردم و اسباب بازی رو روشن کردم تا مامانم هم ببینه. بیست دقیقه ای هی روشن خاموشش کردم و آخر یه فیلم ازش گرفتم واسه روزایی که دلم براش تنگ شد حداقل فیلمشو‌نگاه کنم? و دیگه کادوش کردم. ساعت دو‌بود که کارام‌تموم شد و رفتم تو تختم که بخوابم. خیلی خسته بودم‌، خیلی راه رفته بودم، سنگین هم‌ورزش کرده بودم. دلم میخواست فردا میتونستم تا چهاربعد از ظهر بی دغدغه میخوابیدم بعدش بیدار میشدم به برنامه هام و درسم میرسیدم. اما مهمونی ظهر نمیذاشت? یادم اومد به کفشدوزک، گوشیمو برداشتم و فیلمشو نگاه کردم باز چشمام برق زدن? همه ی اون خستگیا و عقب انداختن برنامه هام به خاطر حس خوبی که اون کفشدزک بهم داده بود ارزشش رو‌داشت?