می‌گویند وقتی بدانی قرار است درد بکشی، درد کمتری را احساس می‌کنی، اما درد به هر حال درد است رفیق. شاید با هزاران تیوری و تحقیق و فلسفه بتوانی میزان درد را ارزیابی کنی یا با توجیه‌های علمی شدت اثر را دستکاری کنی، اما فرای همه‌ی منطق‌ها و کاغذ‌ها، درد همان درد است رفیق. می‌دانی که می‌دانستم درد به سراغم می‌آید، می‌دانی که اهل دلخوشی های الکی نیستم، سیلی واقعیت را همیشه ترجیح داده‌ام و خودم را برایش آماده کرده‌ام. اما بشر همیشه می‌خواهد پس همه‌ی تاریکی‌ها و‌نشدن و نرسیدن‌ها، روزنه‌ای ببیند، در اوج نا امیدی، برای لحظه‌ای، تصور دست یاری دهنده از ذهنش عبور می‌کند و تمایل دارد باور کند آخر همه چیز خوش می‌شود، آنقدر " آخرش خوب می‌شود" را ناخودآگاه در درونش زمزمه می‌کند تا کم کم باور می‌کند همه‌ی این "آخرها" آخر نیستند و خوشی جایی میان این قصه می‌دود و سر می‌رسد. از آن‌جا که بیرون آمدم یک رایت به سمت ماشین رفتم‌. در ماشین را که بستم، یک لحظه همه‌ی دنیا را در سکوت شنیدم. رو به رو را نگاه می‌کردم، اطرافم جز گذر ماشین‌ها از خیابان‌ها و‌عابران با عجله چیزی نبود. نمی‌دانم چقدر، اما فکر کنم چند ساعتی به همین حال نشستم، غم من را در آغوش گرفته بود، می‌دانستم می‌آید، آرام و بی‌صدا دستم را به سمت غم بردم و اجازه دادم من را در برگیرد. گریه؟ آری ته دلم پر بود از بغض فرو خورده، اما اشک‌هایم هم از دستم خسته شده بودند. گریه‌ام نمی‌آمد! مدتی همین طور خیره به رو‌به رو‌بودم. این پایان است؟ ضبط را روشن کردم، آهنگ بی‌کلام غمگینی می‌نواخت، استارت زدم تا حرکت کنم، باران گرفت. باران بی‌امان. دلت برای من گرفته آسمان؟ کاش اینطور باشد، کاش غمم را بدانی آسمان. خوش دارم هوای دلت به هوای دل من ابری شده باشد، آرام می‌شوم اگر بدانم کسی هست که می‌فهمد دل من را. آسمان، شاید تو تنها کسی باشی که می‌داند. از ماشین پیاده شدم، در باران قدم زنان به راه افتام، به کجا؟ مثل همیشه بی‌هدف پرسه زدم. آرام و‌بی‌صدا، در باران هم پیمان خیابان‌های همیشگی شدم، تا اینکه دوباره خودم را نزدیک ماشین دیدم، با لباس های خیس سوار شدم و به راه افتادم. یادم‌نمی‌آید ک ی رسیدم، یادم نمی‌آید ک ی خوابم برد. این پایان است؟ . فردای همان روز باز هم بی‌حس و صدا، تنها روی تخت‌م آرام گرفته بودم و از هیچ چیز این دنیا برای ساعت‌ها خبر نداشتم عصر که شد قدمی برداشتم و دنیا را رصد کردم. خبر آمد. استاد شجریان درگذشت. آه که غمم را دو چندان کردی، با اینکه دیر شناختمت و از نسل من نبودی، اما دوستت داشتم، ترانه‌هایت دلیل وصال‌های بسیاری بوده، خودت می‌دانی؟ کاش بدانی. این چه طور؟ این پایان است؟ . شاید نادر ابراهیمی درست می‌گوید. آری، همین است. "هیچ پایانی به راستی پایان نیست، در هر سرانجام مفهوم یک آغاز نهفته است. "