ح سن به دکان نشست، عشق پدیدار شد ح سن فروشنده گشت، عشق خریدار شد خلوت دل چون ز دوست، پر شد و پر کرد پوست واقعه انبوه گشت، داعیه بسیار شد آمد و شد در گرفت، از چپ و از راست ، دوست دل به تماشای او، بر در و دیوار شد پرده ز رخ دور کرد، شهر پر از نور کرد دیدن او سهل گشت، دادن جان خوار شد ح سن که شایسته بود، بر زد و بر تخت رفت عشق که دیوانه بود، سر زد و بردار شد بر تن من بار بست، ح سن چو نیرو گرفت بر دل من زور کرد، عشق چو در کار شد صورت لیلی‌ر خی، صبح چو د ر دادمی، فتنه در آمد ز خواب، عربده بیدار شد دل در غارت گرفت، ت رک عمارت گرفت تا چه خرابی کند؟ عشق چو معمار شد هر چه بجز یاد او، قیمت و قدری نیافت هر چه بجز عشق او، پست و نگونسار شد من چو ز من گم شدم، غرق ترح م شدم دوست مرا دوست داشت، یار مرا یار شد گر چه جزین چند بار فتنه او دیده‌ام بنده این بار من، کین همه انبار شد اوحدی از دست عشق تا قدحی نوش کرد رخ به خرابات کرد، ر خت به خ م ار شد. سلام. چند بیت از غزل "اوحدی مراغه ای". حالا چراجمله? رو اینقدر رسمی نوشتم؟ شاد باشید.