ساعت زنگ می‌خوره. بیدار میشم. فحش میدم. قبلا عادت نداشتم با ساعت بیدار شم. معمولا انقدر می‌خوابیدم تا خوابم تموم شه. بعد هم مثل لاک‌پشت جمع می‌کردم و یک ساعتی تو ترافیک بودم و بعد هم پشت میز کارم. اما الان چند وقتیه که ساعت کوک می‌کنم. هر چی زودتر کار رو شروع کنی از اون طرف می‌تونی زودتر بزنی بیرون و قبل اینکه مغازه‌ها راس ببندن، توشون یه چرخی بزنی بلکه بتونی یکی دیگه از وسایل خونه‌ت رو پیدا کنی. بیشتر از همه دنبال آینه‌ام. اما هنوز پیداش نکردم. پیدا کردن آینه‌ای که خوب نشونت بده سخته. از اونجایی که دقیقه پیاده بیشتر فاصله ندارم با محل کارم و از اونجایی که همون رو هم با دوچرخه می‌رم که همون هفت دقیقه هم بشه دو دقیقه و‌پنج دقیقه زودتر رسیده باشم، وقتی می‌رسم هنوز خوابم. شب قبلش ساعت رفتم تو تخت و تا بیدار بودم. تاثیر هورمون‌هاست. می‌شینم پشت میز‌و کار رو شروع می‌کنم. به نظرم همه چیز احمقانه میاد. فحش می‌دم. تحمل می‌کنم. هر چند بلد نیستم تحمل کنم. رو کارم متمرکز نیستم. ایمیل‌هام رو چک می‌کنم. شرکتی که ازش اجاق گاز و یخچال رو خریدم یه ایمیل فرستاده: "خانم بنی‌اسدی عزیز، متاسفانه باید به اطلاعتان برسانیم به علت اینکه اجاق گاز مورد نظر شما همچنان در انبار ما موجود نیست، زمان تحویل آن دو هفته‌ی دیگر به تاخیر افتاد. در نتیجه متعاقبا سایر خرید‌هایی که به همراه این اجاق گاز سفارش داده شده‌اند نیز دو هفته‌ی دیگر به دست شما خواهند رسید. لطفا اگر مخالفتی در این مورد دارید ما را در جریان بگذارید. با احترام فروشگاه فلان شما" گوگل ترنسلیت رو‌می‌بندم. فحش می‌دم. اپلیکیشن period tracker رو باز می‌کنم. تاریخش نزدیکه. حالات روحیم رو توش وارد می‌کنم. عصبانی، گیج، خسته با حالات روحی متغیر. هفته‌ی پیش خر شدم پریمیومش رو خریدم. حالا هر روز هی بهم می‌گه بیشتر بخواب، مقوی بخور، ورزش کن. دلم می‌خواد بهش بگم تو هم کمتر گه بخور. به سرپرست تیم می‌گم من بعد از ناهار از خونه کار می‌کنم. امروز قراره تخت رو بیارن. آدم خوش برخوردیه. میگه به بقیه هم خبر بده که میری. می‌رسم خونه می‌شینم پشت میز. فکر‌ها حمله می‌کنن. از نیست شدن انسولین تو ایران تا ممنوعیت سفر بین شهری تو آلمان. کتفم تیر می‌کشه از درد. گوشی رو برمیدارم به یکی از دوستام که دیابت داره پیام میدم. می‌گم اوضاع چطوره؟ میگه نه اینکه نباشه. اما سخت پیدا میشه. آدم با شعوریه در ادامه‌ش میگه چیزی که تو خبرا می‌خونی بد هست اما نه اونقدر بد که تو تصور می‌کنی. مثل همون موقعست که ایران بودی. نترس. از اینکه حال من رو فهمیده خوشحال میشم. به یکی دیگه از دوستام پیام میدم. مثل همیشه با آرامش حرف می‌زنه. یکم آروم‌تر میشم. خداحافظی که می‌کنم زنگ در رو می‌زنن. می‌پرسم کیه؟ میگه تخت رو آوردیم. میان بالا. سه‌تا مرد گنده‌ی خوش برخورد مشتی. آلمانی میگه کارتت رو بیار برای پرداخت پولش. نمی‌دونم چرا فکر می‌کنم قبلا پولش رو پرداخت کردم. انگلیسی می‌گم پرداخت نشده؟ میگه نه. می‌گم شده‌ها. می‌خنده، آلمانی میگه اگر شده بود اینجا نوشته بود. با دستش برگه‌ی رسید رو نشون میده. کارت رو میارم و با این که تو این فاصله یادم افتاده که پول رو پرداخت نکرده بودم اما بازم قیافه‌م شبیه ایناییه که داره ازشون کلاه‌برداری میشه و شاکی‌ان. دوست داشتم اون لحظه ازش به دل بگیرم. به هر حال اون یه مرد قویه که احتمالا خورد و خوراک خوبی داره و خوابش هم‌کافیه. ناراحت نمیشه اگر من ازش به دل بگیرم و گوشه‌های لبام آویزون شه. کارت رو پس میده، می‌خنده، میگه روز خوبی داشته باشی. ناراحتیم یادم میره. می‌گم شما هم همینطور. از در میره بیرون و خونه دوباره ساکت میشه. برمی‌گردم پشت میز. فکرام هم برمی‌گردن. - یعنی تنهایی می‌تونم این تخت رو درست کنم؟ +حتما می‌تونی چرا نتونی؟ - کاش نمی‌تونستم. +چرا؟ - قشنگ‌تر نبود؟ +لوس شدی باز؟ - اصلا من رو آوردی اینجا چیکار؟ +که آدم شی. - من یه خر خوشحال رو ترجیح می‌دم. +باشه تو خر. برو به چریدنت برس. میره. اما این معنیش این نیست که برنمی‌گرده. همینطور که دارم سرم رو می‌گردونم سمت مانیتور، کارتون‌های رو هم چیده‌ی شده‌ی تخت رو می‌بینم. میگه: - پاشو درستشون کن. پا میشم. یه قدم میام این طرف میز. اما وجدان کاریم نمیذاره. برمی‌گردم. حدود ساعت یادم می‌افته ویدیوهای کلاس زبان رو ندیدم. می‌گم حالا یه نیم ساعت هم برای خودم. بالاخره : میرم حموم و حاضر میشم. Whatsapp رو باز می‌کنم می‌بینم کلاس کنسل شده! اول فحش میدم اما بعد می‌گم بهتر. تخت رو می‌بندم. شام رو می‌خورم و می‌افتم به جون تخته‌ها. بالغ بر تا پیچ رو با آچار آلن می‌بندم. دستام تاول می‌زنه انقدر پیچ چرخوندم. اما حالم خوبه. گردنم هم کمتر درد می‌کنه. تموم میشه. عکس می‌گیرم می‌فرستم برای مامان. میگه خودت درست کردی؟ می‌گم آره. قربونم میره. البته این رو تو چت نمی‌نویسه اما من خودم می‌دونم. سارا هم بهم افتخار می‌کنه. می‌فرستم برای دوستام. تایید می‌کنن و تبریک می‌گن. به پشت دراز می‌کشم روی تخت و تو این فکرم که یعنی امشب بهتر می‌خوابم؟