توی دانشگاه های ایران انگار یه قانون نانوشته هست که میگه: " بچه های درس خوان حتما طاعون دارند ضمن حفظ آرامش خود از نزدیک شدن به آن ها جدا خودداری فرمایید. (مگر این که شب امتحان باشه!" هیچ کی اینجا از من خوشش نمیاد البته مسیله ای نیست من دیگه عادت کردم (تقریبا ) ، اگه کسی پشت چشم برام نازک نکنه وقتی دارم سوال استاد رو جواب میدم یا ریز نخنده بهم وقتی دارم ارایه میدم به احتمال خیلی زیاد توی تایم استراحت شکل کسی که برای اولین بار تو زندگیش یه آدم فضایی دیده نگاهم میکنه (حتی عجیب تر از اون) بر فرض محال اگه کسی باشی که تا اینجای این متنو خونده حتما میگی تورخدا دغدغه های اینو نگا! ولی ببین، تنهایی سخته، تنهایی قوی موندن سخت تره، توی اتمسفر دانشگاهی که از در و دیوارش ناامیدی میریزه ادامه دادن سخته، موندن پای ارزش هایی که میدونی تو این جامعه جایگاهی نداره سخته (راستش بعضی وقتا فکر میکنم یه بچه مدرسه ای ساله ام که تو بهمن مرگ بر آمریکاش رو بلند تر از بقیه ی صف میگه تا صداش به واشنگتن برسه) وقتی همه از هر طرف میگن آینده؟ کدوم آینده؟ و من باز فردا صبحش همه ی انرژی م رو جمع میکنم که از بین اون فکرا و اون نگاها رد شم و چشمامو بدوزم به تخته. بحث دوست داشتن و تمایل به دوست داشته شدن نیست، من دوستای زیادی دارم، هیچ کدومشون ایرانی نیستن از اون دوست بلغاری ام تا دوستای روسی ام که تو گروها دور همیم و مسیله حل میکنیم از استادامون بد میگیم و میخندیم، اما اگه به من بود ترجیح میدادم هم دانشکده ای هام جای اون ها باشن. همین. ایران، چون فعلا تجربه ای از باقی کشور ها ندارم.