فیلم "تصنیف باستراسکراگز" محصول سال و ساخته‌ی برادران دوست‌داشتنی و خاص سینما یعنی برادران کوین می‌باشد. این دو برادر که تاکنون تجربه‌ی فیلم‌سازی در ژانرهای مختلف را داشته‌اند این بار در قاموس داستان‌سرایانی وسترن حاضر شده‌اند. البته این بار هم ژانر بیش‌تر مدیومی‌ست برای بیان حرف‌هاشان و نه پایبندی به اصول آن و در این اثر هم بسیاری از معیارها سینمای وسترن را هجو می‌کنند و با بازتعریف خودشان از این ژانر، نشان می‌دهند که بسیاری از معیارهای صنعت فیلم‌سازی امروز برای‌شان ارزشی ندارد. فیلم از اپیزود و قصه‌ی به نظر جدا از هم تشکیل شده است. قصه که به جریت می‌توان از هرکدام به اندازه‌ی یک فیلم مجزا لذت برد. ولی در عین تنوع در نوع بیان و تصویر، اپیزود فیلم شانه به شانه‌ی هم مفهومی محوری را جلو می‌برند. و این مفهوم چیزی نیست جز مرگ. مرگی که در اپیزود به شکل‌های مختلف خودش را نشان می‌دهد و دامن همه‌نوع شخصیت و انسانی را می‌گیرد ولی در ذات، همه‌شان پوچ و به احمقانه‌ترین شکل ممکن هستند. اگر بخواهیم از ویزگی‌های سینمایی و تصویری فیلم چیزی بگوییم بدون شک قاب‌ها و میزانسن‌های چشم‌نواز فیلم هر بیننده‌ای را مبهوت می‌کند. قاب‌های تصویری که با ارتباط دقیق با قصه این حس را در شما ایجاد می‌کند که در گالری عکاسی قدم می‌زنید و راهنمای گالری، قصه‌ی تصاویر را برای شما روایت می‌کند. از دیگر نکات فیلم گریم و پوشش‌بازیگران است که بسیار حساب‌شده، هم شخصیت‌ها را بهتر به ما می‌شناسند و هم در جاهایی با هجوی زیبا، خیر و شر و سیاه و سفید را در هم می‌آمیزند. در طول فیلم باستراسکراگز سفید‌پوش و قهرمان قصه با مرد جوانی سیاه‌پوش که او مثل باستراسکراگز هم خوب است و هم بد هم قهرمان است و هم نیست جایگزین می‌شود. نکته‌ی دیگر اثر برخورداری از ریتمی خوب است و فیلم با فراز و نشیبی درست، مخاطب را خسته نمی‌کند. هم‌چنین برادران کوین در این فیلم قهرمان‌هایی می‌سازند که خاص خودشان است و هر وقت که فکر می‌کنید به الگویی از رفتارشان دست یافته‌اید شما را غافلگیر می‌کنند.