اگر برای ورود به یک مدرسه کسب‌وکار بسیار خوب اقدام کرده بودم و زمان شروع کلاس‌ها از ژانویه و یا حتی سپتامبر بود، به احتمال زیاد مرخصی می‌گرفتم. برای یک یا دو سال. فرایند ورود و خروج یا همان برگزیده شدن و دریافت مدرک، برای خیلی از دانشجویان مهم‌ترین بخش شرکت در کلاس‌های مدیریت است. در طول هفتاد سال گذشته، شناخته‌شده ترین مدارس کسب‌وکار سعی در تقویت مدلی ویژه از آموزش و ارزش آفرینی داشته‌اند. تلاش برای پیشرفت در زمینه‌های انحصاری و تعاملاتی که با ایجاد یک روحیه جمعی سعی بر واقعی جلوه دادن دارند. در پایان پس از پرداخت . دلار شهریه و فرصت‌های از دست رفته به مدت دو سال، تنها با یافتن یک شغل مجلل قادر به برگرداندن هزینه و ارزش مدرک اخذ شده خواهید بود. اعطای مدارک کم‌یاب، یکی از راهکارهای گروهی از مشاوران و بانک‌های سرمایه‌گذاری برای به‌کارگیری افرادی است که پس از گزینش و با پرداخت هزینه‌ای، تعهد خود را به یک حرفه مشخص نشان داده‌اند. پیش‌بینی شده که امسال درخواست برای شرکت در این کلاس‌ها بیش‌تر از هر زمان دیگری است. فرایندی که در زمان‌های نامعلوم موجب اطمینان خاطر می‌شود. برای بسیاری دانشجویان، تمام دوره MBA در پاداش آخر و نه یادگیری و کسب تجربه خلاصه می‌شود. به‌خاطر پاندمیک، بسیاری از ارتباطات حقیقی به مجازی تبدیل شده‌است. و مدارس اگر صادق باشند می‌پذیرند، امکانات مجازی که پیشنهاد می‌دهند چندان هم خوب نیست. به‌جای تکیه بر نتایج نزدیک به یک قرن رشد و پیشرفت، اغلب سر هم بندی کرده و کوتاهی می‌کنند. مسیولین برگزاری چنین دوره‌ها، وظیفه‌ای در قبال بهبود شرایط کلاس‌ها نداشته و تنها قرار است تا با هزینه‌و کیفیت کم‌تر، نمونه‌ای مشابه برنامه اصلی را برای کسانی که نمی‌توانند در آن‌ها شرکت داشته باشند، پیاده‌سازی کنند. دانشگاهی که من در آن تحصیل می‌کردم نیز متوجه این موضوع شد که باید به سمت مجازی شدن پیش برود، و در عرض چند هفته این کار را انجام داد. اما بعد از مدتی دریافتند که بدون داشتن نامی دهان پر کن به‌جایی نخواهند رسید. ممکن است بعد از یک ترم و یا حتی یک سال متوجه شوید که هیچ‌گونه آشنایی با هم‌دوره‌ای‌های خود نداشته و چیزی از ژرف‌خوانی بیست کتاب بیش‌تر نیز یاد نگرفته‌اید. این رویه برای بسیاری از افراد، خیلی هم خوب است. چرا که آن‌ها نه برای یادگیری بلکه برای مدرک هزینه پرداخت می‌کنند. بیست سال پیش در این باره. زمانی که در مدرسه عالی کسب‌وکار دانشگاه نیویورک تدریس می‌کردم، شگفت زده شده بودم. نه از توانایی دانشجوها، که البته خیلی زیاد بود، بلکه از پایبندی احساسی و کنجکاوی اندکی که بسیاری از آن‌ها برای یادگیری داشتند. دغدغه تعداد کمی یادگیری بود و بقیه نگران نکات امتحانی بودند. آموزش و یادگیری اغلب بسیار باهم تفاوت دارند. و مجازی بودن تنها به نشستن در یک کلاس درس بزرگ همراه با یک صفحه کلید خلاصه نمی‌شود. آموزش مجازی گونه کاملا جدیدی از آموزش‌گریست که بر پایه انجام دادن، نه اطاعت، محتمل بودن و نه اجبار بنا شده است. این شانس را داریم تا باهم شرایط را بهتر کنیم. تا یادبگیریم و پیش‌ر وی کنیم. لینک مرجع: