هممون یه سری حرف داریم که هیچ وقت گفته نشده یا یه سری نوشته که هیچ وقت ارسال نشده! من از همه بیشتر! نمیدونم چرا ولی یاد گرفتم حرف نزنم: | نه که تو سری خور باشما ولی یه جاهایی که خیلی نیازه یهو ساکت میشم یا حق رو میدم به طرف مقابل. شما اصن بیا گوشی من رو نگاه کن پره از متن ها و حرفایی که ارسال نکردم! همش تو پیام سیو شده هامه! یا مثلا وقتی ناراحت شدم! اصلا همینجا یه عالمه درفت دارم که همشو گذاشتم یه روز آپلود کنم! اما هییییچ وقت اون یه روز نمیاد! هر بار که میخونمشون پاکشون میکنم و میگم آخه کی اهمیت میده کی میخونه اصلا چرا بگم و. خلاصه که یاد گرفتم که سانسور کنم خودمو! همه ی آدم ها رو از دور نگاه میکنم خودم رو جدای از خودم نگاه میکنم و سانسور پشت سانسور! گاهی وقتا فکر میکنم این همه سانسور که کردم خودمو الان دیگه بازم خودمم؟ امروز سر میز ناهار با یکی دوتا از همکارام داشتیم حرف میزدیم، نفر روبروییم رو توصیف کردم و گفتم فلانی جوریه که یا از یکی خوشش میاد یا نمیاد و هیچ ربطی نداره اون چیکار کرده باشه، و این نفرت یا علاقه رو با تمام وجود نشون میده و بعد به خودم فکر کردم. من هرگز این کار رو نمیکنم! هرگز نفرتم از کسی، علاقه ام به کسی، رو بی دلیل ابراز نمیکنم، انگار از طبعاتش بترسم! سعی میکنم با یه لبخند بشینم کنارش جوری که همه حس کنن وای چقدر دوست داشتنی! ولی خودش و کسایی که عمیقا من رو بشناسند متوجه سرد بودنم، یا تحمل کردنم میشن! گاهی وقتا حس میکنم انقدر پر شده ام از نگفته ها، که دیگه کلمات نمیتونه حق مطلب رو ادا بکنه! گاهی وقتا ناراحتیم انقدر عمیق میشه که میشه یه حفره‌ی پر نشده! غیر قابل پر شدن! و هرچقدر سعی کنم که این حفره رو پر کنم عمیقتر میشه! این روزها بنا به شرایطم زیاد تر باید بنویسم، بخونم، بشنوم. اما باز میبینم تو موقعیت هارد تاک، یا صحبت های سخت، کم میارم، حوصله بحث کردن و حق گرفتن و حقیقت رو نشون دادن رو ندارم! با خودم فکر میکنم چه اهمیتی داره الان فلانی راجع به من چه فکری میکنه، یا فلانی چه حرفی رو داره میزنه! یا تهش که چی بشه! و باز هم حرف های زیادی رو ته دلم نگه میدارم! و جوری زیاد شدن که حس میکنم اگر بالا بیارم (گلاب به روتون) بجای غذا کلمه، حرف و فکر بالا میارم! خب این حرفی که تو گوش من خونده خیلی خوبه، اما دارم خفه میشم از حرفایی که تاریخ انقضاشون تموم شده! از حرفایی که باید میگفتم و نگفتم! از اینکه انقدر دور و ساکت موندم که حس میکنم حرف بزنم یه پوست تخم مرغ قلبم ترک برمیداره و شیره‌ی روحم میپاشه به در و دیوار و میمیرم! برای بهتر فهمیدن خط آخرم میتونم بهتون انیمه‌ی رو معرفی کنم، تا قبل از اون جشنواره موزیکالشون منم!