علی (ع) این گونه بود! ما چگونه ایم؟ ! به بهانه عید غدیر برگرفته از سخنرانی آیت الله طالقانی در نمازجمعه تهران (اوایل انقلاب و سال ) شنیده شده که بعضی دوستان می گویند می خواهیم حکومت عدل علی (ع) را در زمین تکرار و پیدا کنیم. من به آن ها می گویم که شما باید اول علی (ع) را خوب بشناسید و بعد چنین ادعایی بکنید. - گفتند: فردی در خانه اش به لهو و لعب و گناه و فحشا مشغول است. نگفت به این مرکز فساد حمله کنید و شلاقشان بزنید. گفت: خانه و حریم شخصی خودش است. به شما ربطی ندارد و با چشمان بسته وارد شد و بعد از خارج شدن از منزل دوباره چشمانش را باز کرد و گفت من چیزی ندیدم. - وقتی مردم، بعد از قتل عثمان، با اصرار شدید و بی سابقه از او خواستند که حاکم شود گفت: "مرا رها کنید و سراغ کس دیگری روید. " این طور نبود که حکومت را حق خداداد خود بداند و تشکیل آن را تکلیف شرعی خود بشمارد. باید بدانید که حضرت علی (ع) اول کسی بود که با رای قاطع مردم حاکم شد. - بعد از انتخاب شدن به مردم نگفت به خانه روید و مطیع باشید. گفت: "در صحنه بمانید و اظهار نظر و انتقاد کنید که من ایمن از خطا نیستم مگر این که خدا نگاهم دارد". بارها در سخنانش انتقاد از حاکم را تکلیف شرعی مردم دانست. - سعد ابن ابی وقاص، مشروعیت دولتش را نپذیرفت و بیعت نکرد، و علن اعلام کرد که من علی را برای حکومت قبول ندارم. علی ابن ابی طالب، نه خانه را بر سرش خراب کرد، نه در خانه حبس اش کرد و نه حتی علیه او سخن گفت. - طلحه و زبیر پیش او آمدند و از او پست و مقام خواستند، نپذیرفت. چند روز بعد مدینه را به قصد مکه و تدارک نمودن جنگ جمل (بر علیه علی) ترک کردند. علی به آن ها گفت: کجا می روید؟ دروغ گفتند. علی گفت: می دانم برای جنگ با من می روید. با این وجود آن ها را زندانی نکرد. زندانی سیاسی برای علی معنا نداشت. - روز جمل، اول سپاه مقابل تیراندازی کردند و یک سرباز او را کشتند. یارانش گفتند شروع کنیم. او گفت نه و سر به آسمان بلند کرد و گفت: "اللهم اشهد" (خدایا شاهد باش) سپاه مقابل دومین تیر را انداختند و دومین سرباز او را کشتند. یاران گفتند: شروع کنیم. او باز مخالفت کرد و سر به آسمان بلند کرد و گفت "اللهم اشهد". تیر سوم را که انداختند و سومین سرباز او را که کشتند، سر به آسمان بلند کرد و گفت: "خدایا شاهد باش که ما شروع نکردیم" آنگاه شمشیر کشید. - ماجراجو و جنگ طلب نبود. بعد از جنگ جمل، بر پیکر طلحه گریست و خطاب به او گفت: "کاش بیست سال پیش از این مرده بودم و کشته ترا افتاده بر زمین و زیر آسمان نمی دیدم". حتی حرمت سابقه جهاد دشمنش را هم نگه داشت. سپس به دیدن عایشه رفت و حالش را پرسید، سپس با زن مسلح روپوشیده (شبیه مردان جنگجو! اسکورتش کرد و به وطنش برش گرداند. با زنان، حتی مجرمانی که اقدام مسلحانه علیه امنیت ملی کرده بودند، این طور بود. - کسانی که با او جنگیدند را محارب و منافق و فتنه گر" نخواند، گفت: "برادران مسلمان مایند که در حق ما ظلم کردند! ". - در زمان خلافت تمامی خزانه داری های سرزمین پهناور اسلام را به دست ایرانیان سپرد، گفت: ایرانیان قبل از اسلام، با آن که هم دین ما نبودند، ولی مردمان پاک دستی بودند. - هنگامی که خلیفه شده بود و برای سرکشی به یکی از شهرها رفته بود، مردمانی را که به دنبال اسب او با پای پیاده راه افتاده بودند و او را مشایعت می کردند، با فریاد آن ها را از این کار بر حذر داشت، گفت: من هم انسانی مانند شما هستم، بروید به کار و زندگی خود برسید و فقط در برابر خدا تعظیم کنید. - همیشه در کنار زیر دستانش می نشست. به طوری که مشخص نمی شد خلیفه کدام هست. وقتی خلیفه یکی از بزرگ ترین امپراطوری های جهان در آن عصر بود، با یک فردمسیحی اختلاف پیدا کرد و کار به قاضی سپرده شد. نخواست به زور حرف خود را به کرسی بنشاند. در دادگاه از این که قاضی او را محترمانه صدا کرده و بیشتر به او نگاه می کرد، خشمگین شد و گفت: که من و فرد مسیحی برای تو نباید فرقی داشته باشیم، از خدا بترس و عدالت را رعایت کن. از آنجایی که علی شاهدی برای ادعای خود نداشت، قاضی به نفع مسیحی حکم داد و علی این حکم را پذیرفت. - علی را باید به عملکردش شناخت نه با وهن و خرافات. علی به عدل اش علی بود. علی خود عین عدل بود?