" آیا تا بحال تصویری از باخ دیده‌اید؟ او با آن شکم گرد و گنده‌اش مرا به یاد یک گربه باردار می‌اندازد. احتمالا روحش از جسمش پیروی می‌کرده. روحش بزرگ بود. مثل شکمی که هزاران بچه گربه در آن جا گرفته‌اند. و باخ در سراسر عمرش، هزاران ن ت موسیقی به دنیا آورد. باخ این مردک چاق، پ ر از ن ت‌های موسیقی‌ست. من به این دلیل آهنگ‌های او را به دیگران ترجیح می‌دهم که این موسیقی از احساس عاری‌ست. نه غمی، نه تاسفی، نه ح زنی. فقط حساب دقیق ن ت‌ها. مثل تیک - تاک پاندول ساعت. مثل عمر که با گذران زندگی سپری می‌شود. " یک روز سالها پیش که گربه‌ای نداشتم و بیشتر از الان کتاب می‌خوندم و سرم بیشتر توی قصه‌ها بود، بخاطر زبان فرانسه با کریستین بوبن نازنین آشنا شدم و یک دفتر کامل از توصیف‌هاش از اشیا رو با هر کتابی که ازش می‌خوندم نشستم نوشتم. این تشبیه باخ و گربه که خوندین، یکی از عجیب‌ترین تعابیری بود که از زبونش خوندم و هیچوقت از ذهنم بیرون نرفت. مثل باقی توصیف هاش از دیگر شیءها. بعدتر دیدم روزهای تعطیل که از صبح خیلی زود با گربه‌ام هستم یک سرخوشی متفاوتی دارم. نمی‌فهمیدم چیه و از کجا میاد. در حین اینکه می‌خوام به کارهای از قبل مونده برسم سعی میکنم بیشتر حواسم رو به اون هم جمع کنم. برای شناخت بیشترش. مثل خودش که همه‌چی رو دوست داره بو کنه، عاشق نظاره کردنش توی سکوت هستم و سعی می‌کنم کمتر در آغوشش بگیرم تا رهایی‌ش رو ببینم. به این ترتیب روزهایی که با هم تنها هستیم، موسیقی می‌ذارم، در فضای موسیقی راه میرم، چرخ می‌زنم، قهوه می‌خورم، عطر قهوه رو بو می‌کشم، دراز می‌کشم و باز حرکت می‌کنم. نگاهش میکنم، موسیقی‌های بی‌کلام می‌ذارم شوبر، واگنر، راول. اونا نرم و سبک در همه‌جا هستن. در سراسر خونه جاری ان. درست مثل گربه‌ها. گربه‌های نرمی که بدون هیچ غم و ت سفی، از دل باخ برای جهان آفریده‌شده‌ان تا ما هماهنگ با ریتم آرومشون زندگی کنیم.