مطالب زیادی وجود داره در مورد اینکه چطور حرف بزنیم. چه در موقعیتی مثل یک سمینار، چه وقت هایی که با افراد نزدیک تر و مهم زندگیمون بخوایم صحبت کنیم. این مطالب بیهوده نیستند. اگرچه که کلمات میتونن بسیار ناقص و نارسا باشن، اما نمیشه انکار کرد که پرکاربردترین و به اصطلاح دم دستی ترین ابزار برای ما آدمها همین کلمات اند تا بتونیم با خودمون و با جهان ارتباط برقرار کنیم. خودمون رو ابراز کنیم. حتما میشه موقعیت هایی رو به یاد آورد که به عنوان یک انسان از خودمون پرسیده باشیم که: ( حالا چی جواب بدم؟ ) ) یا ( حالا چطوری بگم؟ ) ) پس بنابراین مهمه که یادبگیریم چی بگیم و چجوری بگیم. اما میشه جور دیگری هم نگاه کرد: مثل اینکه کلمات دارایی ما باشند. به هر حال این کلمات از درون ما میان و ما تمرین کردیم که چطور ازشون استفاده کنیم. من فکر میکنم به دلایلی ساده اما مهم: اینکه بهتر بتونیم بشنویم. هم خودمون رو و هم دیگران رو. میشه از مرزی که کلمات ایجاد میکنند فراتر رفت و حداقل تلاش کرد تا به معنای عمیق تر متصل به اونها نگاهی انداخت. یاداوری این مشابهت بد نیست که در موسیقی، وجود سکوته که باعث اثرگذاری نت ها میشه.