دانشگاه آروم آروم صدای ورودی‌های جدید پشت در اتاق کنفرانس بیشتر می‌شد. شایان و سارا داشتن سرفصل‌هایی که قرار بود در موردشون حرف بزنن رو پشت لپ‌تاپ مرور می‌کردن و نیما در حال مرتب کردن صندلی‌ها، میزها و پروژکتور بود. این پنجمین سالی بود که شایان و نیما برنامه‌های گروهی و مفید داوطلبانه برای ورودی‌های جدید آماده کرده بودن. جالب تر اینکه امسال برای علاقمندای چهار تا زمینه: برنامه‌نویسی وب، بازی‌سازی، شبکه و الگوریتم مسیری رو آماده کرده بودن تا از ترم دو، دانشجوهای جدید وارد یکی از این مسیرا بشن و با درست کردن تیمای کوچیک شروع به یادگیری کنن. هر دو دانشجوی ترم یازده بودن و از ترم سه به بعد به این فکر بودن که جمع‌ها و برنامه‌های فعال دانشجویی رو مثل دانشگاه‌های سطح یک تهران برای دانشگاه خودشون که تا الان هیچ برنامه‌ی خاصی برای دانشجوها نداشت ایجاد کنن. چندتا از دانشجوها مثل سارا، امیر و وحید به همراه چند نفر دیگه هم تو چند سال اخیر به اهداف و تلاشی که این دو نفر داشتن علاقمند شده بودن و بهشون کمک می‌کردن. اونا برای اولین بار برای دانشجوهای کامپیوتر دانشگاه سایت و فروم درست کردن، هم‌کلاسی‌هاشون رو تشویق کردن که مطالبی که یاد میگیرن رو به اشتراک بذارن و در موردشون بحث کنن. مسابقات برنامه‌نویسی با جایزه و مراسمات مخصوصشون شبیه مسابقات کشوری برگزار کردن. با معدود شرکتای کامپیوتری که تو شهر بودن مذاکره کردن که دانشجوها رو به عنوان کارآموز با حقوق حداقلی و بیمه استخدام کنن. کلاسای آموزشی تو اکثر زمینه‌ها، وقت گذاشتن‌های اختصاصی برای بچه‌ها، حل تمرین شدن، دعوا و سرکله زدن با اساتید، پیگیری پول‌هایی که یکی از مسیولای دانشکده از بودجه‌ی دریافتی دزدیده بود و هر کاری که می‌شد تو اون پنج سال و نیم، بدون رفتن سر اکثر کلاسا و زدن از تفریحاشون تو دانشگاه انجام بدن رو این دو نفر انجام داده بودن. سال پیش، تونستن یه کار غیرقابل باور انجام بدن و مدال نقره‌ی مسابقات برنامه نویسی کشوری رو بالاتر از تیم‌های اکثر دانشگاهای مطرح کشور به دست بیارن. مطمینا، پنج سال پیش که استادشون حتی حاضر نشده بود اسمش رو به عنوان مربی تیم روی برگه‌ی ورودی مسابقات بنویسه، فکرش رو هم نمیکرد که یه روز همون"بچه‌های قطعا شکست خورده"، مدال بیارن و جزو پنج دانشگاه برتر کشور تو مسابقات بشن. با همه‌ی این‌ها، تو همون مسابقات با دانشجو‌های ترم سه شریف که تونسته بودن رتبه‌ی اول بشن عکس گرفته بودن تا همیشه یادشون باشه که آدمای زیادی حتی با چند سال کمتر هستن که جلوتر و قوی‌تر از اونا دارن حرکت می‌کنن و چند برابر کارایی که تو چند سال اخیر تو دانشگاه خودشون کردن یه روال عادی و همیشگی تو دانشگاه‌های سطح اول کشوره. شایان هر بار که عکسو میدید، می‌گفت"کاش چندسال بعد بتونم با همچین آدمایی همکار شم و ازشون یاد بگیرم" حالا اولین هفته‌ی سال جدید هستش و این آخرین ورودی‌هایی هستن که شایان و نیما براشون برنامه‌ریزی کردن و از سال بعد قراره وظایف و مدیریت این کارهارو به سارا و امیر و وحید بسپرن. نیما از سربازی معافه و قراره بعد از دانشگاه با شرکت فعلیش، قرارداد تمام وقت با حقوق بالاتر ببنده ولی شایان باید همزمان با کار پاره وقت، برای ارشد بخونه و قصد داره سالای آخر ارشد پروژه‌ی کسری بگیره. درسته که از امسال مسیرشون قراره از هم جدا بشه، اما در نهایت هر دو به یه هدف مشترک فکر می‌کنن; کمک به پیشرفت کشور. یک‌شنبه ساعت حدودا دوازده شبه و گوشی شایان هر چند ثانیه یکبار کنار پاش ویبره میخوره. نوتیفیکشن‌ها از پیامای تبریک و تعجبی که دوست‌ها و آشناهاش برای استوری‌ای که چند دقیقه پیش از داخل هواپیما توی اینستاگرام گذاشته بود سرازیر می‌شدن. از جیب شلوارش، آدامسی رو که دیشب از دخترکوچولوی سر خیابونشون در ازای چندتا کیسه و جعبه‌ی قرمز دخترونه خریده بود رو درمیاره و با کمی شک و تردید بهش نگاه میکنه و به فکر فرو میره. به این فکر میکنه که به محض رسیدن به اتریش و دیدن یه سطل زباله تو فرودگاه بسته‌ی آدامس رو بیرون بندازه، ولی خیلی زود از این فکرش پشیمون میشه. بوی عطر مادرش که چند دقیقه‌ی پیش تو آغوشش گرفته بود رو هنوز میتونست از روی لباساش بشنوه. به کیف پول جدیدی که پدرش براش خریده بود تا یکم اونجا پول‌ها و کارت‌هاش رو منظم‌تر نگه داره و هی گمشون نکنه نگاه میکنه. از یکی از پاکتاش، کاغذ تا کرده‌ای که خواهر کوچیکش از خانوادشون نقاشی کشیده بود بیرون میاره و یه لحظه لبخند میزنه. وقتی متوجه میشه مهمان‌دار بهش نگاه می‌کنه، قطره‌ی اشکی که روی صورتش سرازیر شده بود رو با دستش پاک میکنه و درحالیکه صدای تبش قلبش رو میتونست بشنوه، گوشیش رو برمیداره و دکمه کناریش رو نگه میداره تا خاموش بشه. دوباره بسته‌ی آدامس‌ها رو تو دستش حس میکنه، بیرون رو نگاه میکنه و دیروز ظهر رو بخاطر میاره. سارا بعد از هفت ماه قطع ارتباط با شایان، با چندتا کیسه و جعبه‌ی قرمز پر از کادوها و یادگاری‌هایی که توی چند سال رابطشون از شایان گرفته بود جلوش وایستاده و در جواب همه‌ی عذرخواهی‌ها و توضیحای منطقی که شایان بهش داده بود چیزی بجز چندتا کلمه‌ای که آرزو میکنه هیچوقت شایان رو دوباره نبینه نمیگه و خداحافظی می‌کنه. سارا از همون روزای اول که با شایان چت می‌کرد بهش گفته بود که بخاطر اینکه نمی‌تونه از خانوادش دل بکنه هیچوقت به رفتن از ایران فکر نمی‌کنه. شایان هم همون لحظه با چند تا ایموجی خنده شمارش رو بهش فرستاده بود که فقط یبار به گوشیش زنگ بزنه و صدای آهنگ پیشوازش رو بشنوه تا جواب سوالش رو قاطعانه بگیره. بعد از کمی اصرار و شوخی از طرف شایان گوشیش زنگ میخوره و همزمان سارا می‌نویسه: "حدس می‌زدم این آهنگ سالار عقیلی باشه" سنگینی زجرآوری روی قلبش حس می‌کنه، حدودا دو ساله که هر روز منطق و عواطفش با هم می‌جنگن. برای موندن دلیل کم نبود ولی برای رفتن دلیل‌های منطقی‌تری وجود داشت. بعد از پیشنهاد کار از طرف یه شرکت توی اتریش به معرفی‌نامه‌ی دوستش نیما که حدودا دو ساله اونجا کار می‌کنه، منطق شروع به غلبه بر احساساتش کرده بود، شاید هم دیگه از جنگیدن برای موندن و فکر کردن سر این دو راهی خسته شده‌بود. طبق عادت چند سال پیش، ناخوداگاه دستش میره به سمت جیبش تا پاکت سیگارش رو بیرون بیاره، بعد از ضربه زدن روی جیبش درحالی که دستش هنوز داره محتویاتش رو بررسی میکنه یادش میفته که توی هوایپماست. مهماندار رو صدا میزنه و ازش یه لیوان آب میخواد، دستش رو میبره داخل و یه ورق قرص خواب که نصفش رو تازه استفاده کرده بیرون میاره و در حالی که سردرد ضعیفی رو حس می‌کنه یکی از قرص‌ها رو تا قبل از رسیدن مهمان‌دار بدون آب قورت میده. منجی‌ها این یک‌شنبه می‌روند همه می‌دانیم که یکی از مهترین مشکلات این کشور از ابتدای کار، ارزش ندادن به نخبه‌ها و فراری دادن آن‌ها بوده و امروز به نقطه‌ای رسیده‌ایم که دیگر راه بازگشتی برای این مساله نیست. برای آن‌ها که رفته‌اند خوشحالم. منبع عکس: