: جلسه رسمی است. لطفا سکوت را رعایت کنید. متهم بایستد. خوب. جانم بگو: از خود دفاع کن. هرچند این تنها دادگاهی است که دفاعیات متهم تاثیری در نتیجه حکم ندارد! همه چیز از پیش معلوم است. وقتی تو دست به ارتکاب جرم می زدی ما تو را از پشت حباب شیشه ای نگاه می کردیم. مگر. تنها مگر در یک صورت. آن هم اگر دفاع تو به عشق آمیخته باشد. حال بگو. از خود دفاع کن: جناب قاضی. من دفاعی ندارم. آری. خطا کردم: اعتراض دارم جناب قاضی: هان بگو دادستان. اعتراضت چیست؟ : جناب قاضی خطا واژه درستی نیست. متهم گناه کرده است. چنانچه می دانید خطا و گناه با هم خیلی فرق دارند: راست گفتی دادستان. متهم، دفاعیاتت را اصلاح کن: باشد. گناه کردم. دفاعی از خود ندارم. من در محضر دادگاه گناه کارم: چرا گناه کردی؟ : گول خوردم. وسوسه شدم. گول خوردی یا وسوسه شدی؟ خوب می دانی که این دو با هم فرق دارند: باشد، هر چه شما بگویید. وسوسه شدم. حال راه نجاتم چیست؟ این تنها دادگاهی است که راه نجاتی برایش نیست. اما شما گفتید یک راه هست. بله. مگر اینکه دفاعیاتت، آمیخته با عشق باشد. اما مگر می شود گناهت رنگ عشق داشته باشد؟ ! یا شاید عاشقانه گناه کرده باشی؟ ! مگر عشق و گناه، ارادتی به هم دارند؟ یا همسوی هم هستند؟ ؟ ؟ نه نمی شود! عاشق گناه نمی کند و گناهکار هرگز عاشق نبوده و نیست. با این حال هنوز راه نجات برایت باز است به شرط آنکه دلیلی عاشقانه بیابی. اعتراض دارم. نباید تبعیض قایل شد. تو چرا حرف در دهانش می گذاری جناب قاضی؟ راه نجات را نشان گناهکار می دهی؟ تو را چه می شود دادستان؟ این دلیل مخف فه ی مجازات است. حقی است که خدا برایش گذارده. اگر دلیل را بیابد خدا تخفیف می دهد یا اصلا همه مجازات را یکجا می بخشد. بگذار متهم حرفش را بزند. هان بگو. متهم جانم. دفاعیاتت را کامل کن. اگر چیزی بگویی که با عشق مرتبط باشد، گزارش می کنم از گناهت بگذرند. ما ماموریم و معذور. چارچوب ها را از روز ازل برایمان روشن کرده اند. تبصره و پروتکل هم نداریم بجز همین یکی که گفتم. آخ چه بگویم جناب قاضی؟ راهنمایی ای چیزی. اعتراض دارم. راهنمایی نباید بکنید. خفه ام کردی دادستان! اگر یک کلمه دیگر بگویی می دهم تحت الحفظ ببرندت بیرون دادگاه. غرولند زیر زبانی هم نباشد. تو بگو متهم. جانم تو بگو. جناب قاضی. همه عمر گناه کردم. گول شیطان را خوردم. نه، همان که شما گفتید. وسوسه شدم بواسطه نفس خویش. ولی یک چیز را شاید شما هرگز ندیدید. آخر شما چارچوب دارید. از قالب خود جایی و چیزی را فراتر نمی نگرید. حتی از ورای حباب شیشه ای. ما اما روح خدایی داریم. جنس مان از آب است. سی الیم و گریزانیم و در قالب نمی گنجیم. هر بار گناه کردم به خود گفتم فقط این بار. همین یک بار. بار دیگر انجامش نخواهم داد. با اینکه م صر به انجام گناه بودم اما از او شرم داشتم در نهانخانه دل خویشتن. با این وجود امید داشتم. نه یقین داشتم که مرا می بخشد. راه توبه را خودش نشانم داده. آن جمله ی همیشگی، گواه من، فرشته نگهبان من است. بگویید احضارش کنند تا خود شهادت دهد. من خدا را هنگام گناه، حی و حاضر می دیدم. اگر این نبود چرا خود را فریب می دادم؟ آخر دنیای من، محضر نگاه او بود. من گناهکارم ولی هربار گناه کردم به خود قول دادم دیگر تکرار نکنم. همین گواهی بر شرم حضور او نیست؟ خدا را دوست داشتم. عاشقش بودم. همچون کودکی که برای مادر خود ناز می کند، از مهر او سوء استفاده کردم. به او لج کردم، نه. همان که شما می گویید. به خویش ستم کردم. چقدر نازم کشید. چقدر توبه پذیرفت. صدبار هزار بار، ن ف س ها بار. به قدر تمام عمرم، مرا بخشید. خدا عاشقم بود. آه. عاشقانه گناه کردم. آه. جگرم می سوزد. حکم صادر نشده به دوزخ افتادم. در آتش پشیمانی و فراقش می سوزم. اینجا دیگرآخر خط است. دیگر محضر کریمش را ندارم تا باز عاشقانه گناه کنم. پشیمان شوم و توبه کنم و او نازم کشد. آه. هنوز نرفته دلم برایش تنگ شده است و او برای من. ای وااای. ای وااای. ای وااای. امان از شما آدم ها. ما که وجدان شماییم، ما که مامور خدا، خلیفه خدا در سرزمین وجود شماییم، ما که به خیال خود، ماهیتی برتریم، حقیقتا کم می آوریم. تو می گویی گناه کردی ولی ثابت می کنی که در حال انجام گناه نیز خدا را باور داشتی، عاشقش بودی. من چه باید بکنم؟ کلامت و گواه و دلیل و استدلالت، به ظاهر مکر است اما بوی عجیبی می دهد. حس می کنم جوهره کلامت، شبیه عشق است ولی من عاجز از درک این مفهومم. نه قضاوت در این خصوص، کار من نیست. به گمانم باید درخواست تجدید نظر بدهی، تا خودش در مورد تو داوری بکند. داوری در مورد عشق، فقط و فقط کار خداست. گریه بس است. اشک خود را پاک کن. راه برایت باز است. نمی خواهم. جناب قاضی. به دوزخم افکنید ولی به جای راه نجات یک خواسته ام را اجابت کنید. اعتراض دارم. متهم نقش بازی می کند. لفاظی می کند تا دلت را نرم کند. می خواهد از مجازات فرار کند. مگر نمی دانی این آدم امثل آب است جناب قاضی. خفه. چیزی نگو. ادامه نده. گویی تو از جنس سنگی دادستان. کاش به جای او، تو را به دوزخ ببرند. بگو متهم، بگو، جان شیرینم بگو. به دوزخم افکنید ولی بگذارید در محضرش باشم. تجدید نظر نمی خواهم. درخواست دیدارش را دارم. بدون او نیست و نابودم. باشد. سخنانت بوی عشق می دهد. مخلوق خدایی. نگین آفرینش. خلیفه الله بر زمین. درخواستت را برایش می فرستم. منتظر بمان تا روز جزا. باش تا جوابت بدهد. برو در برزخ کمی سیر و سیاحت کن. برای خودت بگرد و سری به اقوام و ارواح منتظر بزن. تا برسد روز جزا. تا روز پاسخ و دیدار. برو خیالت آسوده باشد. دعای ما بدرقه راهت.