هرکسی که تو محیط وب وبلاگ نویسی کرده باشه شیرینی نوشتن محتوا و احتمالا دیده شدنش رو حس کرده، سالها در محیط وب می نوشتم، اوایل بیشتر در زمینه محصولات فروشگاهی بود و اما بعدتر در مورد همه چیز. یاد میاد یک وبلاگ به اسم خودم ساخته بودم و اونجا در مورد دیجیتال مارکتینگ و تجارت الکترونیک می نوشتم، تا اینکه کم کم زمینه مورد علاقم رو بین تموم مهارت ها پیدا کردم: "محتوا" محتوا برای من یعنی نهایت "آزادی در عمل"، یعنی "زایش" و "مشاهده رشد" آن چیز که زاییده ای! کار کردن در محتوا لذت بخش‌ترین حس ممکنه چون با اینکه (به ویژه جدیدا) دارن براش ساختارهای اصولی طراحی میکنن، ماهیتا اصولی نداره و به نظرم همش به ذوق و قریحه و تجربه و از همه بیشتر جسارت افراد بستگی داره، واقعا با دونستن یک سری اصول نمیشه محتوای جذابی تولید کرد، شاید بشه محتوایی رو جذاب تر کرد، اما هرگز نقشه ای برای رسیدن به یک محتوای جذاب وجود نداره، فقط و فقط باید "جسورانه" "تمرین" کرد! (این چیزیه که من بهش رسیدم و شاید یه پست در مورد اثباتش بنویسم) به نظرم خوبی نوشتن اینه که کلا با یک سری کاراکتر دیجیتالی سر و کار داری که میتونی هر لحظه تغییرشون بدی، مثل نقاشی روی بوم نیست که اگه کار اشتباهی کنی مجبور بشی یه بوم رو عوض کنی یا مثل منبت کاری نیست که اگه قلمت جای اشتباهی بره تموم زحمتت به هدر بره، نویسندگی خیلی بی دردسرتر و منعطف تره. از نوشتن این پست به دنبال دیده شدن نیستم! بسیار دلیه و عنوانش هم "الگوریتم پسند" نشده، هدف من از انتشار این پست آشتی کردن خودم با نویسندگیه، دلم میخواد دوباره برگردم به دنیای نوشتن و در مورد موضوعات مورد علاقم بنویسم و از سایر افراد بازخورد بگیرم، شاید علت سردرگمی من در این روزها همین بوده و گمشدم رو بازیابی کردم! بازگشت خودم رو تبریک میگم: )