یک شب در تاریکی سالن سینما یا شاید روی نیمکت یک پارک به تو خواهم گفت که دوستت دارم کوچه های خیال را بی تو، در جستجوی رویا قدم می زنم کوچه بن بست است نمی گویم تو رویای منی، نه فردای من، بی تو خلا را در آغوش گرفته و تو آن انفجار بزرگی رویای من با تو آغاز می شود در تو غرق می شوم تو شعر هستی تو آسمان کویر تو موسیقی تو، قدم زدن زیر بارانی نمی گویم تو دنیای منی، نه دنیا پر از بدی هاست تو تماما زیبایی در تو غرق می شوم. دیگر، کلمات در مدح تو ناتوانند باید، با دستی که موهایت را می بافد آغوشی که تنت را می فشارد بوسه هایی که لبانت را در آغوش می گیرد باید با نگاهی که در چشمانت خیره می ماند تو را ستایش کرد در کنارم راه می روی در کنارم می خندی ولی من هنوز شجاعتش را ندارم شجاعت خواستن آن خنده ها را برای خودم اما یک شب پشت میز یک کافه یا شاید روی نیمکت یک پارک وقتی داریم ستاره ها را تماشا می کنیم دستانت را خواهم گرفت در چشمانت خیره خواهم شد و به تو خواهم گفت که دوستت دارم