اسماعیل آقا یک مرد چهارشونه قد بلند بود. صورت پر و تپلی داشت. موهای جو گندمی داشت با سیبیلهای بلند و پر پشت که نوک سیبلش همیشه تیز بود و رو به بالا. ساعت ساز بود و همیشه یک ساعت بزرگ با بند چرمی به دست داشت. دستش پر بود از موهای خاکستری و نیمه روشن. بعد از ظهرها از سرکار که می اومد با دایی و بابام و ممد خیاط کنار ماشین می ایستادند و ساعتها گپ می زدند. اسماعیل آقا خوش صحبت بود. آدم بسیار خوش اخلاقی بود و همیشه بوی خوب می داد. در لباس پوشیدنش یک آراستگی خاصی داشت که اون زمان در دهه شصت چندان مرسوم نبود. علاقه خاصی به کمربند و کفش چرم هم داشت و مدتها می تونست راجع به انواع چرم حرف بزنه که بعدها فهمیدم مدت ها چرم ساز بوده و برای همین اینقدر به چرم و محصولات چرمی علاقه داشت. اسماعیل آقا سه تا پسر داشت و با زنش راضیه خانم در همون محله زندگی می کردند. پسرهاش بچه های تخسی بودند. ولی راضیه خانم زن بسیار آرومی بود. برخلاف بقیه زنها بلند بلند و تند تند حرف نمی زد. هیچ وقت ندیدم تو حرف بقیه بپره. خیلی با دقت و صبور به حرفها گوش می کرد و بعد هم خیلی با آرامش و لبخند حرفش را می زد. یکجور آرامش خاصی داشت که با اسمش هم کاملا همخوانی داشت. انگار راضی راضی بود. قهرمان بچگی من ولی اسماعیل آقا بود. اسماعیل آقا یک مرکزیت خاصی داشت. شبیه بقیه مردهای کوچه نبود. انگار یک آدمی بود که از فیلمهای خارجی اومده بیرون. همیشه لباسهای خیلی شیکی می پوشید. پوست روشن و سرخی داشت. پیپ می کشید و موهاش مثل بقیه مشکی و تیره نبود. خاکستری و روشن و طلایی بود. مدتی بعد از اون کوچه رفتند و آپارتمان نشین شدند. وقتی مهمونی خونه شون رفتیم اولین بار بود که با چیزی به اسم آپارتمان آشنا شدم. آپارتمان بزرگی داشتند. وسایل زندگی شون خیلی مرتب بود و راضیه خانم برای زنهای جمع توضیح می داد که دو ماشین لباسشویی نداریم. اون یکی خشک کن هست و دیگه لازم نیست رختها را روی بند پهن کنی. از همون ماشین می اندازی داخل ماشین خشک کن و آماده تحویل می گیری. در دورانی که ماشین لباسشویی داشتن خودش امکانات اضافه محسوب میشد خشک کن باعث حیرت و تحسین بود. و اولین بار اونجا بود که دیدم یک خانواده می تونه دو تا تلویزیون داشته باشه. یک تلویزیون برای پسرها بود که باهاش آتاری بازی کنند و یک تلویزیون هم برای اسماعیل آقا و زنش که با هم در آرامش تلویزیون ببینند. همه چیز زندگی شون با زندگی مرسوم متفاوت بود. بطور مشابه راضیه خانم کوبلنهای که بافته بود را به زنها نشون می داد و توضیح می داد که الزامی نداره از رنگهای که طراح کوبلن پیشنهاد داده استفاده کنید و میشه رنگها را به سلیقه خودمون عوض کنیم حتی میشه جاهایی منجوق و پولک غیره هم استفاده کرد و اوج کارش کوبلنی بود که دو طرفش را بافته بود. دو تا قوی سیاه بودند در یک غروب آفتاب در یک دریاچه زرد و نارنجی و قرمز. دو طرف کوبلن بافته شده بود و اصلا پشت نداشت. یعنی از هر طرف نگاه می کردی تابلو کامل بود و حیرت انگیز این بود که گره نخها کجاست؟ و راضیه خانم با صبر توضیح می داد. همه چیز بر همین روال بود و مهمونی دوره ای ما چهار خانواده هر هفته در خونه یکی بود و ما آخر هفته ها همدیگه را می دیدیم. تا اینکه اسماعیل آقا تصمیم گرفت بره انگلستان. اسماعیل آقا پدرش را زود از دست داده بود سالها پیش عموش زندگی می کرد و حالا می خواست بره پیش پسرعموش در انگلستان. اوضاع کار ساعت سازی خوب نبود. شریکهاش مغازه و کارگهای که داشتند را تعطیل کرده بودند و می خواستند از ایران برند. اسماعیل هم به اندازه کافی پول نداشت که کارگاه را بخره. رفته بود جایی کار می کرد و درآمدش خرج و مخارج زندگی نسبتا مرفه اش را نمی داد. قرار بود اسماعیل اقا بره انگلستان و اونجا کار کنه و پول پس انداز کنه و برگرده خودش کارگاه بزنه. یا اینکه اصلا اگر اونجا اوضاع خوب بود دست زن و بچه را بگیره و برند کلا اونجا زندگی کنند. اسماعیل آقا که رفت تا چند هفته اون مهمونی های هفتگی به راه بود انگار که چیزی تغییر نکرده. ولی چیزی تغییر کرده بود. مرکز جمع اسماعیل آقا بود حالا که نبود بقیه متوجه شدند چندان حوصله هم ندارند و کم کم مهانی دوره ای تمام شد و هر کس رفت پی زندگی خودش. دیگه خبر گرفتن ما از زندگی همدیگه طولانی و طولانی و طولانی تر شد. سه چهار سال بعد اتفاقی راضیه خانم را در داروخانه ای اون سر شهر دیدیم. مریض بودم سرمای سختی خورده بودم. مادرم اتفاقی راضیه خانم را دید. رفت بغلش کرد. کمی طول کشید شناختمش. خیلی صورتش پیر شده بود. از اسماعیل آقا چه خبر؟ هنوز انگلستانه. برنگشته؟ نه اونجا کار می کنه پول می فرسته. یعنی دیگه اصلا برنگشت؟ نه رفت و آمد سخته. بی خبر نیستم گاهی نامه می نویسه عکس می فرسته. از توی کیفش یک نامه در آورد. اسماعیل آقا شبیه خارجی ها که بود. حالا دیگه انگار واقعا خارجی شده بود. با چهار تا مرد با هم عکس گرفته بودند. شبیه دورانی که با دایی و بابا و ممد خیاط دوست بودند. مادرم آدرس گرفت و دعوتشون کرد که حتما باید بیایید به ما سر بزنید و خیلی دلمون تنگ شده. یکبار اومدند خونه مون مهمونی. پسر وسطی که هم سن من بود را با خودش آورد. گفت پسر بزرگه و پسر آخری موندند خونه. پسر بزرگ با کوچکه درس کار کنه. نمره هاش خیلی پایینه. سری بعد رفتیم خونه شون. زندگی خیلی ساده ای داشتند. آپارتمان خیلی کوچک با وسایل خیلی ساده. خونه شون انگار مثل گذشته روح نداشت. ساکت بود اما بدون آرامش. انگار همه جا خاکستر پاشیده بودند. راضیه خانم اصلا حوصله نداشت. تقریبا هیچ کاری انجام نمی داد. خونه شون نامرتب نبود اما تیره بود. دیگه سالها ازشون خبر نداشتیم. بیش از ده دوازده سال گذشت. تا اینکه دوباره باز اتفاقی دیدیمشون. پسر بزرگ اسماعیل دانشگاه موسیقی رفته بود و ساز درس می داد. راضیه خانم دیگه شبیه و هم سن مادرم نبود. شبیه مادربزرگم شده بود. اسماعیل آقا چی شد؟ چرا برنگشت؟ اسماعیل اونجا زن و بچه داره. دیگه همونجا مونده. برای ما هر چند وقت چند وقت پول می فرستاد. بچه ها که بزرگ شدند دیگه اون را هم نمی فرسته. پسر بزرگتر اصلا راجع به اسماعیل حرف نمی زد. انگار اصلا وجود نداره. ولی پسر وسطی می گفت من ایران نمی مونم میرم پیش بابام. پسر کوچکتر هم که اصلا اسماعیل را یادش نمی اومد. سه چهار ساله بود که اسماعیل رفته بود و الان بچه دبیرستانی بود و فقط یک خاطره محو از اسماعیل داشت. این آخرین باری بود که دیدمیشون. بعدها دیگه هیچ وقت ازشون خبردار نشدیم. اون موقع که بچه بودم نمی فهمیدم چرا اسماعیل رفت و برنگشت. الان ولی تو این سن و سال می فهمم. پناهنده سیاسی شده بود. راه برگشت براش نبود. زورش هم نمی رسید بچه هاش را ببره. مونده بود وسط زمین و آسمون. اینجور مواقع چه کار میشه کرد. جز اینکه گم بشی. هومن مزین تویتر: تلگرام: