یکی از چیزهایی که باعث می‌شود ما به سمت انجام کارهای بزرگ، مسیولیت‌های سنگین و موقعیت‌های باورنکردنی نرویم، فکر کردن در مورد ابعاد سختی یک کار است. ما به جای آنکه در مورد شیوه‌های موفق شدن در آن کار فکر کنیم و به دنبال راه‌حل‌های خلاقانه برای افزایش بهره‌وری خودمان در آن زمینه بگردیم، مدام به این فکر می‌کنیم که انجام آن کار چقدر می‌تواند سخت، استرس‌زا، خسته‌کننده و پر ریسک باشد ما با این کار، میل به یادگیری را در خودمان خاموش می‌کنیم و به فردی مستعد فرار کردن، تغییر ماهیت می‌دهیم. پذیرفتن هر موقعیت جدید، یعنی به چالش کشیدن خودمان با چیزهایی که در بسیاری از موارد، هیچ نظری در موردشان نداریم در این موقعیت تنها چاره‌ای که داریم، فکر نکردن به سختی کارها، شیرجه زدن در دل موقعیت‌ها و آماده بودن برای یادگیری از هر کسی و هر چیزی است. در این صورت، نه تنها پذیرش موقعیت‌های جدید برایمان آسان‌تر می‌شود بلکه از نظر دیگران هم به فردی انعطاف‌پذیر و خلاق تبدیل می‌شویم، یعنی کسی که به بازخوردها اهمیت می‌دهد، نقطه‌های ضعف خود را شناسایی می‌کند و از تغییر دادن مسیر اشتباه خود ترسی ندارد بخشی از کتاب طرز فکر اثر کارول دوک