پیامبری که با کتاب و تسبیح‌اش، از طبقه‌ی بالا ظهور کرد. پیام ما روشنه، این هفته قراره بدرخشه. از ورک‌شاپ‌های سیبل برایتان گفته بودم. امروز، یک گروه از بچه‌ها، ایده‌ی جالبی برای تعریف شادمانی داشتند. قرار شد هر کدام‌مان لحظه‌ای تمرکز کنیم ببینیم چه کسی را در زندگی یک سال دیگرمان می‌بینیم. برایش نامه‌ی بنویسیم. برای یک سال دیگرش! نه بابا! من نمی‌دانستم به جز شش نفر اعضای خانواده‌ام، چه کسی که انقدر برایم مهم باشد، را در افق یک ساله‌ام می‌بینم. چقدر غریب. جایی خواندم که دایره‌ی معاشرت همزمان ما نهایتن با نفر در آن واحد است. ؟ من ده انگشت هم نتوانستم به آسانی لیست کنم. جوان‌تر که بودم، دایره‌ی معاشرتم چنان گسترده بود که برای تولد‌ها باید تصمیم می‌گرفتم چه کسانی را جا بدهم. الان این دایره‌ی کنترل‌شده را بیشتر دوست دارم. راحت‌تر می‌توانم از خودم و اهدافم مراقبت کنم. روزه‌ی چهل روز مراقبت را دیروز شروع کردم. چه چیزهایی در لیست است: مدیتیشن کله صبح، پادکست جافکری حین بیدار شدن و قهوه درست کردن، ده لیوان آب، یادداشت‌نویسی روزانه، غذای خانگی، کتاب "مایندست"، چند اپیزود سریال، تماشای فیلم‌، بازنویسی متن، کاشت دانه‌های جدید، چهار بار ورزش در هفته، لیست شکر آخر شب و جایگزینی قهوه‌ی عصر با نوشیدنی بی کافیین. بدون چیپس، شکلات، الکل، نوشابا و غذای بیرون. سه روز خام‌گیاه‌خواری، و یک روز روزه‌ی سکوت. غیبت نکردن، غر نزدن و بدگویی نکردن. روز دوم است‌اوضاع خوب است. تو چند بار خودت را سنجیده‌ای دوست من؟ تو چند بار ریاضت کشیده‌ای؟ یا خودت را به برنامه‌ای متعهد کرده‌ای؟ سبز، تویی که سبز می‌خواهمت. یک کاسه سالاد خوردم و کمی نشخوار ذهنی کردم. پادکست "جافکری" را گوش داده‌اید؟ تازه امشو فصل اول‌اش را تامام کردم. هرآنچه باید بدانیم از این بازی زندگی می‌گوید. هر قدر بخواهم نقل قول کنم، جواهر مطلب را خراب کرده‌ام، خودتان پی‌گیری بفرمایید. برویم سراغ قصه‌ی امشو: شاید گاه باید قل بخوریم رو‌ی چمن‌ها. یا چندین هزار قدم راه برویم تا بدانیم با باقی روز و عمر چه کنیم. دیروز وقتی این قصه را نوشتم و فکر می‌کردم انتهای جهان خلوت ایستاده‌ام، اپیزود آخر فصل اول جافکری را گوش نداده بودم. خلاصه این که، خیلی از کسانی که فکر می‌کنیم دوستان ما هستند، صرفن همراهان ما در مسیر زندگی‌اند. همکار، هم‌کلاسی، هم‌خانه. وقتی قرارداد مکانی، زمانی و فعالیت مشترک‌مان با آن‌ها تمام می‌شود، رابطه کمرنگ می‌شود یا از بین می‌رود. چیزی که شاید تا دیروز نتوانسته بودم درست بفهممش، همین بود. دوست واقعی، در جهان کم است. کسانی که شاید یک سال، سه سال، پنج سال دیگر هنوز در زندگی‌مان باشند و بهشان مهر بورزیم. در اپیزود کنونی‌مان هم، معاشرات و همراهان فراوانی هست. زندگی این روزگارانم، از همراهان خالی نیست و چند دوست واقعی دارم. آدمیزاد، به تعادل و آگاهی زنده است. پ. ن: داریم می‌رسیم به میانه‌ی راه. شب پانصدم. فکر می‌کنم باقی را چطور باید ساخت!