هوا برش و یا همان و جوش اکسیژن، سوخت گاز از روش هایی مرسوم و نسبتا ارزان قیمتی می باشد که در آن سوخت یعنی همان گاز به همراه اکسیژن برای عملیات جوش دادن و یا برش دادن انواع فلزات مورد استفاده قرار می گیرد. در واقع از این روش هم برای برشکاری و هم برای جوشکاری استفاده می شود. اولین بار آقایان Edmond Fouch و Charles Picard در سال از این روش برای جوش دادن استفاده کردند. این مهندسین فرانسوی از اکسیژن خالص به جای هوا برای ذوب قسمتی از فولاد استفاده کردند. شعله‌حاصل از این عمل، دمایی در حدود تا درجه‌سانتی گراد ایجاد می‌کند. البته این روش قدیمی است و امروزه کمتر به کار می‌رود. در حال حاضر از این روش برای جوش دادن لوله ها، استفاده جهت تعمیرات و ساخت کارهای هنری استفاده می‌شود. برای برشکاری هوا گاز از یک مشعل برش جهت پاشش یک گاز (استیلن) به محل برش و ایجاد حرارت در فلز تا دمای برافروختگی استفاده شده و سپس یک جریان اکسیژن به روی فلز دمیده می‌شود و فلز در این اکسیژن سوخته و اکسید شده و سپس فلز به صورت گل اکسید شده به بیرون از محل برش جاری می‌شود. در برشکاری هوا گاز از گاز اکسیژن و استیلن استفاده می گردد. اکسیژن دمیده شده با فلز داغ واکنش می‌دهد و تشکیل اکسید داده و تولید گرما و حرارت می‌نماید. گرمای تولید شده باعث پیوسته شدن عمل برش در قطعه‌کاری می‌شود. در نتیجه شعله مشعل فقط آغاز برش را ایجاد می‌کند و دمای مورد نیاز در طی فرآیند تامین می‌شود. نقطه ذوب اکسید آهن تقریبا برابر با نصف مقدار نقطه ذوب آهن است. زمانی که آهن شروع به اشتعال می‌کند، بلافاصله به اکسید آهن مایع تبدیل می‌شود و به تدریج به خارج از ناحیه برش جریان پیدا می کند. اما مقداری از اکسید آهن بر روی قطعه کار باقی می ماند و تبدیل به گل (خاکستر) سخت روی کار می شود که با ضربه آرام یا سوهان کاری قابل جدا شدن از قطعه است. از برشکاری هوا گاز مانند روش برش پلاسما در دستگاه های برش cnc نیز می توان استفاده نمود. از مزایا این روش به قابلیت برش با ضخامت های نسبتا بالا می توان اشاره کرد. یکی دیگر از مزیت های این روش، قابلیت برش بر روی تمام فلزات است در حالی که در روش برشکاری پلاسما فقط می توان فلزات رسانا بخصوص فولاد را برش داد. همچنین می توان لبه های برش دقیق تری را داشت.