دیزارتری گروهی از اختلالات حرکتی گفتاری است که در نتیجه آسیب عصب شناختی رخ داده. و می تواند همه شاخص های گفتاری از قبیل: تولید، تشدید، آواسازی، تنفس و نوای گفتار را تحت تاثیر قرار دهد. حداقل هفت نوع دیزارتری: دیزارتری شل، دیزارتری سفت، دیزارتری پر حرکت، دیزارتری کم حرکت، دیزارتری آتاکسیک، دیزارتری نورون محرک یکطرفه ی فوقانی، و دیزارتری مختلط شناسایی شده است. علت آسیب های عصب شناختی که منجر به بروز انواع مختلف دیزارتری می شود. متفاوت بوده و شامل سکته ی مغزی، اختلالات عصبی پیشرونده، اختلالات متابولیک و اختلالات ارثی می باشد. در بیماران مبتلا به دیزارتری بر خلاف آپراکسی گفتار، از مداخلات درمان دارویی همراه با درمان رفتاری استفاده می شود. در انواع خاصی از دیزارتری، به برخی از مداخلات ویژه نیاز است. به عنوان مثال، لارینگو پلاستی می تواند در بیمارانی با فلج تارهای صوتی انجام شود. لارینگو پلاستی یک روش جراحی است که در آن تارصوتی فلج شده به کمک مواد کاشتنی به سمت وسط جابجا می شود. این عمل به نزدیک شدن بهتر تارهای صوتی در حین آواسازی که باعث بهبود کیفیت صوتی می شود، کمک می نماید. این عمل جراحی قابل برگشت است بدین معنا که مواد کاشتنی را نیز می توان در صورت ضرورت، برداشت. لارینگوپلاستی در افرادی که دچار فلج یکطرفه ی تارصوتی هستند. می تواند منجر به بهبود بسامد، بلندی و آهنگ گفتار شود، اما نفس آلودگی، خشونت صدا و خستگی صوتی ممکن است، ادامه داشته باشد. سایر شیوه های جراحی که می توانند به بیماران مبتلا به فلج تارصوتی کمک نمایند. شامل تزریق تفلون یا کلاژن و قطع عصب راجعه ی حنجره میباشد. تزریق سم بوتولونیوم (بوتوکس) به طور موفقیت آمیزی در بیماران دچار دیسفونی اسپاسمودیک، استفاده می شود. عمل جراحی قلپ حلقی که در قسمت شکاف کام مورد بررسی قرار خواهد گرفت، می تواند به کاهش پرخشیومی در برخی از افراد (گویندگان) مبتلا به دیزارتری کمک کند. همچنین، تاثیر تجویز داروهای ویژه ای در بیماران مبتلا به اختلالات حرکتی مانند بیماری پارکینسون و کره ی هانتینگتون ثابت شده است. این داروها ممکن است به بیمارانی که مشکلات گفتاری هم به طور همزمان دارند، کمک کند. علاوه بر این، ابزارهای مصنوعی مانند: بالا برنده ی کام در برخی از بیماران دیزارتری بکار برده می شود. پروتز بالابرنده ی کام دارای یک بخش کامی است که با دندانها متصل می شود. و یک قسمت بالا برنده که به سمت پشت ادامه پیدا کرده و نرمکام را به سمت بالا می برد. این وسیله به بیماران دارای نارسایی دریچه ی کامی - حلقی کمک می کند. تا بتوانند به بست مناسب دریچهی کامی - حلقی برای بهبود تشدید دست یابند. و در برخی از مراجعین به کاهش پرخشیومی کمک می کند. از آنجایی که مداخلات پزشکی نمی تواند نیازهای همه ی مراجعین مبتلا به دیزارتری و یا همه ی نیازهای خاص این مراجعان را برطرف کند، مداخلات رفتاری نقش کلیدی را در بهبود تولید گفتار مراجع، بازی می کند هدف اولیه درمان رفتاری، افزایش کارایی، موثر و طبیعی بودن ارتباط، می باشد. در مراجعین مبتلا به دیزارتری تکالیف متمرکز بر ارتباط مهم می باشند. درمانگر اغلب مراجع و نزدیکان مهم او را در مورد اهداف درمان، نقش و درگیری آنها در روند درمان و نتایج احتمالی آن، آگاه می کند. مراجع و نزدیکان مهم او می توانند جهت استفاده از شیوه های زیر در طول تقابل های ارتباطی آموزش ببینند: مراجع باید در آغاز اطلاعاتی به شنونده، در مورد چگونگی برقراری ارتباط موثر، ارایه بدهد. (مثلا با نشان دادن طرز استفاده از صفحهی ارتباطی) در حقیقت، مراجع، آموزش می بینند تا مسیولیتی فعال برای ارتباط موفق را، بر عهده بگیرد. - مراجع باید پیش از آغاز تعامل با شنونده، محتوا و موضوع مکالمه را مشخص نماید. عنوان مکالمه اغلب به شنونده کمک می کند تا در مورد آنچه مراجع می خواهد بگوید، پیشگویی کرده یا آن را حدس بزند. - مراجع باید محتوا و طول گفته ی خود را اصلاح نماید. کاهش طول جملات به شنونده کمک می کند تا با مراجع همراهی کند. اگر مراجع خیلی سریع صحبت کند، وضوح گفتار او ممکن است به میزان قابل توجهی کاهش یابد. نزدیکان مراجع باید محیط فیزیکی او را اصلاح کنند. باید در محیط نور کافی وجود داشته باشد، طوری که شنونده بتواند اطلاعات غیر کلامی (مانند: حالات چهره، حرکات قابل دید برخی از صداها و . را از مراجع دریافت کند. همچنین، صداهای مزاحم باید کاهش یابند. - مراجع و نزدیکان او باید تماس چشمی را در حین تقابلات ارتباطی حفظ نماید. راهبردهای ارتباطی موثری را ایجاد کرده و در مورد روش های باز خورد که در محیط های مختلف مورد استفاده قرار می گیرد، به توافق برسند. به عنوان مثال، مراجع و همسر او ممکن است به این توافق برسند که در خانه سرنخها ی کلامی و در سایر محیط های اجتماعی ضربه ای کوچک روی شانه ممکن است، در کاهش سرعت گفتار مورد استفاده قرار گیرند. تکالیف متمرکز بر گوینده را می توان در درمان همه ی شاخص های گفتاری مانند: ننفس، آواسازی، تشدید، تولید و نوای گفتار مورد استفاده قرار داد. ما به توصیف خودمان از تکالیفی که می توانند برای بهبود مهارتهای تولید مراجع استفاده شود، متمرکز خواهیم شد. همانند آپراکسی گفتار، فعالیتهای درمانی باید کاملا ساختارمند و تکرار شونده باشند. تمرین های گفتاری پیوسته و مداوم، نقش مهمی را در درمان اختلالات دیزارتری ایفا می کند. وضعیت قرارگیری سر، گردن و بدن در آموزش تولید ضروری می باشد. به عنوان مثال اگر مراجع به طور غیر فعال دست را پایین بیاندازد و روی صندلی چرخ دار خود تکیه بزند. مشکل است که بتوان کارایی تولید گرها را از این طریق بهبود بخشید. درمانگر همانند سایر اختلالات گفتاری، تعیین کننده ی الگوهای خطا در مراجع خاص می باشد. به مراجع دستورالعمل ها و نمایش هایی در تسهیل مکان یابی مناسب تولیدگرها ارایه و در صورت لزوم روشهای مکان یابی آوایی و شکل دهی استفاده می شوند. درمانگر الگوی تولیدات هدف را ارایه می دهد و از مراجع انتظار می رود که آنها را تقلید نماید. راهکارهای زیر را می توان در برانگیختن تولید بهبود یافته صداها در واژه ها و جملات استفاده نمود: مراجع آموزش می بینند که برای بهبود قابلیت فهم گفتار، سرعت گفتار خود را کاهش دهد، این امر ممکن است با استفاده از ضربه انگشت، استفاده از صفحه ی ضربان ساز یا مترونوم، یا وسیله ی بازخورد شنیداری تاخیر یافته صورت گیرد. کاهش سرعت گفتار، زمان کافی را برای طیف کامل حرکات، افزایش هماهنگی، و بیان زبانی بهبود یافته، ایجاد می نماید مراجع آموزش می بیند تا همخوانها را به صورت اغراق آمیز و با تاکید بیشتر بویژه در موقعیت های میانی و پایانی تولید کند. این امر به بهود درستی تولید آنها کمک می نماید. مراجع آموزش می بینند تا وضعیت دهان باز را به کار ببرد و با دهان باز صحبت کند تا نمایش دهانی اصوات ارتقاء یابد. مراجع بازخورد فوری در مورد تولید صداهای هدف، واژه ها یا عبارات دریافت می کند. تکالیف به صورت سلسله مراتبی از ساده به پیچیده منظم شده اند. تمرین های تکیه تقابلی که در بحث آپراکسی گفتار شرح داده شد. می توانند در ارتقاء نوای گفتار در مراجعین مبتلا به دیزارتری به کار برده شوند. مراجعینی هستند که ممکن است نیاز به آموزش دیدن در زمینه ی استفاده از حرکات تولیدی جبرانی داشته باشند. به عنوان مثال، زمانی که زبان به طور محسوسی ضعیف است، ممکن است از تیغه ی زبان به جای نوک و همچنین هنگامی که لبها بسیار ضعیف اند که به میزان لازم به یکدیگر بچسبد، ممکن است از تماس زبانی دندانی، استفاده شود. بعضی از درمانگران از تمرینات تقویتی، آسوده سازی و تمرینات کششی " قبل یا همزمان با درمان تولید استفاده می کنند. به هر حال، تاثیر این روش ها مورد شک و تردید می باشند. با ما در ارتباط باشید در: