روزی روزگاری خانواده ای بود که دو فرزند به نام های پارسا و تابان داشت. مادر و پدر خانواده شاغل بودند و بچه ها هم به مدرسه می رفتند. مادر خانواده یک گلدان شمعدانی داشت که گلدان محمبوبش و بود و هر روز به آن می رسید و همیشه به بچه هایش می گفت: "مواظب گلدان باشید که یک بار توپتان به آن نخورد ". و بعد می رفت بچه ها هم می گفتند: "چشم". مادر خانواده وقتی می رفت سرکار که بچه ها از مدرسه برگشته باشند چون هم می خواست بهشان نهار بدهد و هم خیالش راحت باشد که بچه ها خانه اند. یکی از روزها که بچه ها داشتند توپ بازی می کردند پارسا توش به گلدان محبوب مادر خورد و شکست. پارسا درهمان حالت ماند. خواهرش از صدای شکسته شدن گلدان به پذیرایی آمد و دید برادرش همان جا ایستاد و هیچ تکانی نمی خورد سریع به سمت برادرش دوید و دید برادرش دارد گریه می کند. خواهرش به اوگفت: "چی کار کردی می دانی اگر مادر بفهمد چقدر ناراحت می شود. حالا ناراحت نباش با هم درستش می کنیم". برادرش با گریه گفت: "آخر چه جوری گلدان شکسته می خواهی بروی یه گلدان دیگه بخری آن وقت مادر نمیفهمد". خواهرش گفت: " نه خیر می خواهم با چسب به هم می چسبانیم آن موقع بازهم یه زره معلوم ولی بهتر از شکسته اش است ". برادرش اشک هایش را پاک کرد و گفت: "راست می گویی می توانیم با چسب همه کاره به هم بچسبانیم ". خواهرش گفت: " خب چرا ایستادی بروخاک و گل جمع کن و بریز تو سینی وتکه های گلدان شکسته شده را بزار کنار تا من چسب بیاورم". برادرش همه ی این کارهایی را که خواهرش گفت را انجام داد و منتظر ماند تا خواهرش بیاید. خواهرش دستش به چسب نمی رسید به خاطر همین برادرش را صدا کرد که بیاید. برادرش آمد و چسب را برداشت و به بالکن رفتند. خواهرش گفت: " دوتکه اش را بردار و به هم بچسبان تا من چسب بزنم نه نه جدا نگه دار و اول به دورش بزنم و بعد بچسبانیم ". برادرش این کار روکرد وبعد به هم چسباند وبعد تکه های بعد تا اینکه کار چسباندن تمام شد. خواهرش دستکش را دست کرد تا خاک را در گلدان بریزد. تمام خاک را ریخت و بعد گل را درونش گذاشت. همه چیز مثل روز اول شد و بعد گلدان سرجایش گذاشتند و خاک های ریخته در بالکن و خورده های شکسته شده گلدان را را از بالکن جمع کردند و در سطل زباله ریختند. خوشحال هم دیگر را بغل کردند و شادی کردند تا اینکه مادرشان زنگ در خانه را زد و بچه ها از شادی و پای کوبی دست برداشتند کمی نگران شدند ولی آرام شدند و تابان رفت که در را باز کند قبلش تصمیم گرفتند که تمام حقیقت را به مادرشان بگویند. بعد از اینکه مادرشان کمی استراحت کرد پیش ماردشان رفتند که حقیقت را بگویند. مادرشان داشت قهوه می خورد که بچه ها آمدند مادرشان گفت: "کاری دارید بچه ها ". پارسا گفت: "مامان راستش امروز که داشتم توپ بازی می کردم می کردم یک دفعه توپ رفت در بالکن و خورد به گلدانی که دوست دارید ولی تابان که صدا را شنید و آمد پایین و گفت که چسب می زنیم و درستش می کنیم و همین کار را کردیم گلدان را درست کردیم و و گل را درونش گذاشتیم الان هم سر جایش هست می توانید بروید و ببینید. مامان جان ببخشید که گلدانتان را خراب کردم. ببخشید ". مادر به بالکن رفت و دید که گلدان صحیح و سالم سر جایش هست وبعد روبه بچه ها کرد و گفت: " اشکالی نداره ولی آفرین که درست کردید و متوجه شدید که کار اشتباهی کردید اگر هم نمی توانستید درست کنید اشکالی نداشت الان هم بیاید بشینید تا با هم قهوه بخوریم ". بچه ها خوشحال شدند که مادرشان از دستشان نارحت یا عصبانی نیست به خاطر همین مادرشان را بغل کردند و بعد نشستند که قهوه بخورند. هستی حسینی کلاس ششم نظر یادتون نره