شعر (گلایه من از استاد: ) الهامی از دکتر شریعتی استادا کفر نمیگویم، پریشانم، چه میخواهی تو از جانم؟ ! مرا بی آنکه خود خواهم اسیر امتحان کردی? استادا! اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی غرورت را برای تکه ای نمره به زیر پای نامردان بیاندازی و شب آهسته و خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خوابگاه باز آیی زمین و آسمان را کفر میگویی نمیگویی؟ ? استادا! اگر در روز گرما خیز تابستان تنت را بر سایه ی دیوار دانشگاه بگشایی لبت را بر کاسه چون مس قیر اندود بگذاری و قدری آن طرفتر (پارک ملت) تفریح عده ای را بینی و اعصابت برای نمره ای این سو و آن سو در روان باشد زمین و آسمان را کفر میگویی نمیگویی؟ ? استادا! اگر روزی دانشجو گردی ز حال دوستانت با خبر گردی پشیمان میشوی از قصه ی تحصیل، از این بودن، از این بدعت? استادا تو مسیولی. استادا تو میدانی که دانشجو واقعی بودن و ماندن در این دانشگاه چه دشوار است، چه رنجی میکشد آنکس که دانشجو است و از احساس سرشار است . ? پاسخ استاد به من پست بعدی @ ahh