در گذشته نه چندان دور (و شاید هم اکنون) رشته فکر مدام مرا به سوی خود میکشید، مدام در من می تنید و مرا تهی از زیستن می نمود اما دیگر یاد گرفتم چگونه افسار آن را بدست بگیرم می‌نشینم، یک استکان چای برای خود می ریزم و با درونم به گفتگویی دو نفره می‌نشینم به آن گوش میسپارم که چه چیزی او را ناراحت کرده؟ ! از چه خشمگین است یا به چه دلیل از زیستن می‌ترسد او هم یکی یکی پشت سر هم برایم میگوید، میگوید و میگوید تا وقتی که حرفدانش خالی شود و بعد از تمام این صحبت ها احساس میکنم که چقدر آرام و خرسند شده است. چقدر رابطه مان بهتر از قبل شده، چقدر بیشتر از قبل به او احساس نزدیکی می کنم و می خواهم او را محکم در آغوش بگیرم و بگویم دوستت دارم و همیشه کنارت هستم حتی اگر تمام دنیا تنهایت گذاشتند. همیشه بیا و با من صحبت کن. صدای تو خوب است و حرفهایت دلنشین تر از هر کس برای من