فرانسه را بیشتر به خاطر فیلم‌ها و داستان‌های عاشقانه‌اش می‌شناسیم، اما فیلم‌سازان این کشور در ساخت فیلم ترسناک هم مهارتی مثال‌زدنی دارند. فیلم‌های ترسناکی که شبیه دیگر آثار نیستند و با آن جنس از ترسناک‌هایی که معمولا در آمریکا و هالیوود می‌بینیم، تفاوتی اساسی دارند. اگر تا به حال سراغ فیلم‌های ترسناک فرانسوی نرفته‌اید و خودتان را در معرض خشونت و هیجان عریان آن‌ها قرار نداده‌اید، با ما همراه باشید تا مورد از این دست فیلم‌ها را برایتان معرفی کنیم. این فیلم‌ها هر چیزی که فکرش را بکنید دارند، از هیولاهای شیطانی و خطرناک گرفته تا دخترهایی که با اره‌برقی به جان مردم می‌افتند. اما حواستان باشد که برای هر سلیقه‌ای مناسب نیستند، پس اگر از فیلم‌های اسلشر و پر خون بدتان می‌آید یا تحمل داستان‌هایی عجیب با سوژه‌های غیرمتعارف را ندارید، بهتر است سراغ فیلم‌های این فهرست نروید. تنش بالا که به خاطر غافلگیری نهایی‌و شوکه‌کننده‌اش حسابی بین سینمادوستان معروف شده، یکی از بهترین فیلم‌های ترسناک فرانسوی است که هر از گاهی حرفش به میان می‌آید و یادش می‌افتیم. ماری و الکسیا تصمیم گرفته‌اند آخر هفته‌ای را کنار هم خوش بگذرانند و به خانه‌ی پدر و مادر الکسیا می‌روند. همه چیز در ظاهر عالی و دلچسب به نظر می‌رسد، تا اینکه قاتلی وحشی و بی‌رحم به جان خانواده‌ی الکسیا می‌افتد و آن‌ها را به قتل می‌رساند، و خود الکسیا را هم می‌رباید. آخر هفته‌ای که قرار بود یک خوش‌گذرانی تمام‌عیار باشد، تبدیل به جهنمی خونین می‌شود. تنش بالا از آن دست فیلم‌هاست که یا حسابی دوستش خواهید داشت یا از آن متنفر خواهید شد، نقطه‌ی وسط ندارد. پایان‌بندی‌اش یکی از هیجان‌انگیزترین غافلگیری‌ها را در خودش جای داده که واقعا غیرمنتظره است و معنای کاملا متفاوتی به کل داستان می‌دهد. اگر از غافلگیری‌های مدل ام نایت شیامالان خوشتان می‌آید، فیلم تنش بالا شگفتی‌های جذابی برای شما خواهد داشت. گاسپار نویه از جنجال‌برانگیزترین کارگردان‌های این چند سال اخیر است که مدام با ساخت فیلم‌های غیرمتعارف، تماشاگران را متعجب و شگفت‌زده می‌کند. وقتی اسم گاسپار نویه را می‌شنویم، یاد جنجال می‌افتیم، یاد سکانس‌ها و صحنه‌هایی که تماشایشان راحت نیست و موقعیت‌های تکان‌دهنده‌ای که هیچ ملاحظه‌ای ندارند. اوج این جریان در فیلم "برگشت‌ناپذیر" ( Irreversible ) بود، داستانی انتقامی و پر از خشونت که صحنه‌های واقعا آزاردهنده‌ای داشت و تماشاگران را با روایت در هم ریخته و غیرخطی‌اش، حسابی شوکه می‌کرد. نقطه اوج به اندازه‌ی برگشت‌ناپذیر غیرمتعارف و جنون‌آمیز نیست، اما باز هم تجربه‌ی منحصر به فردی به حساب می‌آید. تعدادی رقاص و رقصنده گرد هم می‌آیند تا در یک ساختمان قدیمی مدرسه، یک شب کامل را به تمرین بپردازند. بساط نوشیدنی هم برپاست و همه حسابی خوش می‌گذرانند، تا اینکه یک نفر دور از چشم آن‌ها، LSD در نوشیدنی‌هایشان می‌اندازد و در پی این ماجرا، همه گرفتار توهم‌های شدیدی می‌شوند و این شب پر از شور و حال، رفته رفته شبیه کابوسی تمام‌نشدنی می‌شود. از اینجای داستان، نقطه اوج رنگ و بوی یک فیلم ترسناک بادی هارور (وحشت جسمی، آن دسته از فیلم‌های ترسناک که با نمایش تغییرات فیزیکی ناجور و آزاردهنده و پر از خشونت، سعی در ترساندن مخاطب دارند) به خودش می‌گیرد و تماشاگرش را حیرت‌زده و شوکه می‌کند. تسخیر یکی از عجیب‌ترین فیلم‌های دهه میلادی است و داستان زنی را روایت می‌کند که زندگی شخصی‌اش تحت ت ثیر وضعیت روانی‌اش قرار گرفته و نمی‌تواند واقعیت را از خیال و توهم تمیز دهد. آنا به شکلی ناگهانی و بدون دلیلی مشخص، به همسرش مارک می‌گوید که می‌خواهد از او طلاق بگیرد. مارک مدتی بعد متوجه می‌شود که مردی به نام هاینریش با همسرش رابطه‌ی عاشقانه دارد و احتمالا او دلیل این اتفاق است. همه چیز تا اینجای کار شبیه یک درام معمولی زن و شوهری به نظر می‌رسد، تا اینکه فیلم موجودات ترسناک با بدن‌های دفرمه و همزادهای ترسناک و اعضای بدن یخ‌زده را به معادله اضافه می‌کند و انتظارات مخاطب زیر و رو می‌شود. تسخیر امتیازهای بالایی از منتقدان گرفت و طی سالیان گوناگون هواداران بیشتری پیدا کرد. تصاویر و موقعیت‌های این فیلم معانی و لایه‌های پنهانی زیادی دارند و می‌توانید با هر بار تماشا، از ابعاد متفاوت آن پرده بردارید و در نهایت بفهمید که دلیل رفتارهای عجیب و تکان‌دهنده‌ی آنا چه بوده. تسخیر فیلمی تاریک و آزاردهنده است، مثل تمام فیلم‌های ترسناکی که خوب ساخته شده‌اند. تماشای این فیلم تجربه‌ای تکرارنشدنی است و نقش‌آفرینی ایزابل آجانی کاری می‌کند تا نتوانید چشم از تصاویرش بردارید. معمولا از این فیلم به‌عنوان یکی از پرتنش‌ترین فیلم‌های ترسناک چند سال اخیر یاد می‌کنند. داستان دلهره‌آور و دردناک این فیلم درباره‌ی زنی است که می‌خواهد از اعضای خانواده‌ای انتقام بگیرد که وقتی بچه بوده، او را به شکلی وحشیانه شکنجه کرده‌اند. دلیل این اقدام خونین آن‌ها را بهتر است الان نگوییم، چون تا پایان فیلم قرار نیست درموردش بدانیم و این سوژه‌ی تاریک و عمیق و تکان‌دهنده بهتر است سر موقع خودش برایتان واکاوی شود، همان‌طور که سازندگان فیلم می‌خواهند. تماشای فیلم شهدا کار ساده‌ای نیست. پر است از موقعیت‌های آزاردهنده و تصاویر پر از خشونت و خون‌ریزی که ممکن است خیلی‌ها را عمیقا اذیت کند. اما در بطن این خشونت‌های عریان و بی‌اندازه، مضمون عمیق و مهمی خوابیده که بعد از فهمیدنش هرگز فراموشش نخواهید کرد و تا مدت‌ها فکرتان را درگیر خودش نگه می‌دارد. اگر فیلم‌های دیگر این فهرست به نظرتان افراطی و ناجور می‌آیند، صبر کنید تا این یکی را ببینید. تعدادی خلافکار جوان از پاریس فرار می‌کنند تا به آزادی و رهایی برسند، اما خیلی زود و وقتی در یک اقامتگاه حاشیه‌ی شهر توقف می‌کنند، اسیر یک موقعیت بسیار بدتر و دردناک‌تر می‌شوند. همیشه در این فیلم‌های ترسناک سراغ مکان‌های حاشیه‌ای و دورافتاده می‌روند. ظاهرا این اقامتگاه مخوف را گروهی از نازی‌های خون‌خوار اداره می‌کنند و از دورافتاده بودن مکانشان نهایت بهره را می‌برند و هر بلایی دلشان بخواهد سر مسافران می‌آورند. شخصیت‌های بخت‌برگشته‌ی فیلم مجبور می‌شوند قواعد دیوانه‌وار این نازی‌ها را قبول کنند چون در غیر این صورت عواقب جبران‌ناپذیری انتظارشان را می‌کشد. اگر از فیلم‌هایی مثل "اره" ( Saw ) خوشتان می‌آید، حتما این فیلم را هم ببینید. این فیلم که زاییده‌ی مغز مریض و دیوانه‌وار ژولین موری و الکساندر بوستیلو است، داستان سه دوست را روایت می‌کند که تصمیم می‌گیرند در خانه‌ی یک پیر زن گشت و گذار کنند. این خانه، در گذشته یک آموزشگاه رقص بوده و شایعه‌شده که درونش گنجینه‌ای فوق‌العاده پنهان کرده‌اند و کسانی که به اندازه‌ی کافی دلیر و شجاع هستند می‌توانند این گنجینه را پیدا کنند. البته که هیچ چیز به این سادگی‌ها نیست، به هر حال داریم درباره‌ی یک فیلم ترسناک صحبت می‌کنیم. لوسی، ویلیام و بن به این خانه‌ی قدیمی می‌روند اما با ترس و وحشتی فراموش‌نشدنی مواجه می‌شوند که زندگی آن‌ها را برای همیشه دگرگون می‌کند، چون می‌فهمند نیرویی پلید و ماورایی در این خانه جریان دارد و انواع و اقسام موجودات هراس‌انگیز سراغشان می‌آیند، از بالرین‌های مسلح به تیغ‌های تیز گرفته تا جسد‌هایی که مثل زامبی‌ها دوباره به حرکت در می‌آیند. کبود نسبت به اولین فیلم این دو کارگردان، خشونت عریان کمتری دارد و شاید کمتر آزاردهنده باشد، اما ترس و وحشت جاری در لحظاتش چیزی نیست که بعد از تماشایش به این زودی‌ها فراموش کنید. اگر یک گیاه‌خوار، برای اولین بار در زندگی‌اش گوش بخورد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ این پرسشی است که فیلم خام می‌پرسد، و پاسخش را به فجیع‌ترین و خونین‌ترین حالت ممکن تحویل بیننده‌اش می‌دهد. جاستین یک دختر دانشجوی رشته‌ی دامپزشکی است که بعد از حضور در دانشکده، زندگی‌اش کاملا زیر و رو می‌شود و برای اینکه همرنگ جماعت شود و جایگاهی بین بقیه داشته باشد، خودش را مجبور می‌کند تا گوشت خام بخورد. اما او خودش خبر ندارد که این کارش قرار است عطش و تمایلی سیری‌ناپذیر درونش بیدار، و بخشی وحشی و خشن که مثل هیولایی در اعماق درونش خانه کرده بود را رها کند. خام از آن دست فیلم‌هایی است که تماشا کردنشان واقعا کار راحتی به حساب نمی‌آید. لحظه به لحظه و صحنه به صحنه عجیب‌تر می‌شود و تماشاگرش را وارد چالشی اساسی می‌کند. جاستین رفته رفته نسبت به گوشت انسان هم علاقه پیدا می‌کند و تمایلات آدم‌خواری درونش بیدار می‌شود. این تغییر و تحول هولناک او در فیلم با جزییات روایت شده و داستان سر حوصله پیش می‌رود تا لایه‌های گوناگون شخصیت او را برای مخاطب برملا کند. خام فیلمی آزاردهنده و حتی چندش‌آور است که بعد از تماشایش احتمالا دلتان را حسابی به هم بریزد. پس با احتیاط سراغش بروید یا اگر اهل این جنس فیلم‌ها نیستید، کلا سراغش نروید. چشمان بدون چهره یک فیلم ترسناک فرانسوی محصول دهه میلادی است که با ظرافتی عجیب سراغ سوژه‌اش رفته و موقعیت‌های ترسناکی خلق کرده که زیر پوست تماشاگر رخنه می‌کند. داستان درباره‌ی دختری به نام کریستیان است که زندانی و اسیر پدرش شده، پدری که می‌خواهد چهره‌ای جدید به او بدهد چون سال‌ها پیش در جریان یک حادثه صورت او را ناقص کرده و حالا احساس گناهی شدید آزارش می‌دهد. این پدر که حالا به جنون رسیده، زن‌های جوان را می‌رباید، پوست صورتشان را جدا می‌کند و به هر دری می‌زند تا چهره‌ی جدیدی روی دخترش بگذارد. اما همه می‌دانیم که چنین چیزی ممکن نیست. ماسکی سرامیکی تمام مدت روی صورت کریستیان را پوشانده و به همین خاطر شبیه مانکن یا عروسکی ترسناک به نظر می‌رسد که فقط با چشم‌هایش می‌تواند حسش را منتقل کند. چشمان بدون چهره یک فیلم ترسناک عمیقا ت ثیرگذار و جریان‌ساز است که جایگاه ویژه‌ای در بین فیلم‌های این ژانر پیدا کرده و خیلی‌ها با الهام از آن سراغ روایت داستان‌های خودشان رفته‌اند. داستان‌های انتقامی همیشه جذاب و درگیرکننده هستند. حالا وقتی این جنس داستان‌ها را با ژانر ترسناک ادغام کنید، به فرمولی درجه‌یک می‌رسید و بهترین نتیجه‌ی ممکن رقم می‌خورد. جن و دوست‌پسر پول‌دارش به خانه‌ای دورافتاده نزدیک صحرا می‌روند تا تعطیلات را خوش بگذرانند، تا اینکه دو تن از دوست‌های پسر به یکباره سر می‌رسند و مثل مهمان‌های ناخوانده خوشی جن را به هم می‌زنند. یکی از آن‌ها به جن تجاوز می‌کند، و بعد از این اتفاق دلخراش، دوست‌پسر جن او را از صخره‌ای به پایین پرتاب می‌کند تا پرونده‌ی این سفرشان برای همیشه بسته شود. اما جن به شکل معجزه‌آسایی زنده می‌ماند و برای انتقام سراغشان می‌رود. از این لحظه به بعد، بازی موش و گربه‌ی نفس‌گیر و هیجان‌انگیزی به راه می‌افتد. چیزی که باعث شده انتقام یک فیلم ترسناک واقعا خوب و ت ثیرگذار باشد، شخصیت جن و نوع روایت فیلم است. ما کل ماجرای این فیلم را از زاویه دید دختر می‌بینیم و خودمان را جای او می‌گذاریم. برای همین در تمام دقایق، اضطراب و تنشی کشنده یقه‌ی ما را می‌گیرد و رها نمی‌کند. علاوه بر این، انتقام در کنار خلق موقعیت‌های ترسناک و دلهره‌آور، صحنه‌های اکشن پر افت‌وخیزی هم دارد که تماشاگر را تا انتها دنبال خودش می‌کشد. این فیلم احتمالا بیشتر از همه به خاطر خط داستانی غیرمتعارف و واقعا عجیبش معروف شده: یک زن به زنی باردار حمله می‌کند تا بچه‌ی درون شکمش را برباید. اما مضمون اصلی فیلم درون، روحیه‌ی مادری است و اینکه یک زن باردار برای حفظ جان خودش و فرزندش حاضر است تا کجا پیش برود. نام ژولین موری و الکساندر بوستیلو یکی دو بار دیگر هم در این فهرست خوانده‌اید، دو کارگردانی که در ساخت فیلم‌های ترسناک فرانسوی پر از خشونت و ایده‌ها و سوژه‌های عجیب مهارت دارند. درون اولین فیلم بلندی بود که ساختند و با خلق موقعیت‌های پر از ترس و دلهره و اضطراب، موفق شدند تماشاگران خودشان را حسابی مت ثر کنند. دیدن فیلم درون هم مثل بیشتر آثار این فهرست، کار ساده‌ای نیست و مخاطب‌های خاص خودش را می‌طلبد. منبع: