تقریبا تا سالگی تلفن هوشمند نداشتم، برای انتخاب رشته دانشگاه یا بعضی از کارهای محدود مثل چک کردن ایمیل ها به کافی نت می رفتم، البته وقتی سال دانشگام تموم شد، تازه چند سالی از عمر فیسبوک می گذشت و من برای اینکه از این قافله عقب نمانم یه صفحه داخلش باز کردم و می رفتم بچه های دانشگاه رو دید می زدم تا ببینم تو فضای مجازی چه شکلی ان که نگویم برایتان! البته نمیدانم سرنوشت اون صفحه ای که ساختم چی شد. بعد دانشگاه که همون سال بود رفتم خدمت که تو اون ماه دوران سربازی هم که کلا دسترسی به گوشی و اینترنت نداشتم ولی سربازایی که همسر یا نامزد داشتن، با هزارتا بدبختی با خودشون گوشی میاوردن و پیه اضافه خدمت و بازداشتی رو به تنشون می مالیدن که بیشتر اوقات هم این اتفاق می افتاد و تازه گوشیشون هم مصادره می شد (چی می کشیم ما مردا! در طول دوران خدمت هم چیزهایی از شبکه های اجتماعی که آن سال ها تازه راه افتاده بود شنیده بودم و دست بچه های هم خدمتی و کادر می دیدم که چگونه می شه باهاشون کار کرد. از سربازی که اومدم، شبیه آدم هایی بودم که بعد از سال ها از غار اومده بودن بیرون و هیچی از تکنولوژی نمی دونن! بعد خدمت هم خبری از گوشی هوشمند و اینترنت نبود، اگر کاری داشتم باز هم به کافی نت می رفتم و گاهی هم به وای فای خواهر گرامی لب تابو متصل می کردم و به امورات اینترنتی خود رسیدگی می کردم. تا اینکه آخر سال به پیشنهاد یکی از دوستان، نسخه دسکتاب تلگرامو نصب کردم و بعد وارد شدن به محیط آن، سیل پیام های خوش آمدگویی از طرف دوستان قدیمی و جدید روانه پیام رسان بنده شد تا جایی که فکر کردم تازه متولد شده ام و خدا عمری دوباره به من عطا فرموده است! البته قطعا دنیای جدید نمی توانست خیلی هم خوب باشه، اینو از پیام یکی از دوستام فهمیدم که نوشته بود به دنیای کثیف فضای مجازی خوش آمدی! این شروعی بود بر ارتباط های جدید و هیجان انگیز اما هنوز به آن عادت نداشتم و وقتم را بیشتر در دنیای واقعی می گذراندم، این را هم بگویم که سال ها پیش که استفاده از تلفن همراه متداول شده بود، آن موقع هم تمایلی به استفاده از این تکنولوژی نشان نمی دادم و اولین گوشی نوکیای گوشت کوبی خودم را خیلی زود فروختم و به زندگی بدون ارتباطات مخابراتی ادامه دادم تا اینکه دوباره و به اصرار یکی از دوستان که می گفت علی تو این زمونه اگه میخوای مخ بزنی باید حتما یه گوشی داشته باشی رفتم یه نوکیا گوشت کوبی دیگر خریدم، اما یکی نبود به آن دوست عزیز گرامی بگوید که بنده یک دوست مذکر هم به زور می توانم پیدا می کنم چه رسد بروم مخ هم بزنم! سال بالاخره اولین گوشی هوشمند خودمو خریدم و این شروعی یک تحول جدید در زندگی من بود. بعد سال ها مقاومت و دوری از فضای اینترنت و ارتباطات مخابراتی، مجبور به پذیرش این فضا شدم و تا به امروز که متاسفانه خواسته یا ناخواسته نمی توانم بدون آن به مدت طولانی زندگی کنم. البته در تلاش هستم که این وابستگی را به بهانه های مختلف به چالش بکشانم و در آخرین مورد تجربه ی دوری تقریبا دوماهه من از فضای ویرگول بود. تمرین های چالشی دیگری هم انجام می دهم مثلا اینکه از اینترنت تلفن همراه در بیرون از خانه استفاده نمی کنم و گاهی اوقات اصلا تلفن همراه را با خود نمی برم مثل وقت هایی که برای دویدن به پارک می روم. البته گاهی اوقات که با خانواده یا دوستانم وقت می گذرانم تلفن همراه با خود ندارم که این باعث می شود بیشتر حواسم جای آن ها باشد و از بودن در کنارشان بیشتر لذت ببرم. راستش تصور و یادآوری آن سال هایی که بدون اینترنت، تلفن و فضای مجازی، زندگی می کردم کمی برایم سخت شده و باخودم می گویم واقعا چطور آن موقع ها وقتم را می گذراندم؟ پ. ن: