امروز یکم دی ماه سال ، هرچند دل خوشی از این سال ندارم اما او هم چندان گناهکار نیست، دلیل آن همه سختی که کشیدم، پانزده سالگی نحسی بود که آتشش دامنم را گرفته بود میگویند سالی که نکوست از بهارش پیداست آری درست میگویند پانزده سالگی من با غم و گریه شروع شد و بعدها حتی خیلی غمیگن تر شدم این زندگی طوفان هایش را در این سال پی در پی به سویم روانه میکرد و غم حتی مراعات سن کمم را هم نکرد چنان کوبید و رنجاند و شکست و سوزاند که گویی میخواهد شمشیری بر ان بسازد تا اگر دست زمانه به سویش دراز شد قطعش کند! آری آهن آبدیده میدرخشد چه رسد به آهنی که پانزده سال فرایند شمشیر شدن را متحمل شده! من الماسی هستم که درخشش صاطعم از غار هم فرارتر میرود و چشم خورشید را کور کرده است! آری. من الماسم! هرچه بگویم حق مطلب را ادا نمیکنم متاسفانه رنج وصف شدنی هست اما درک شدنی نیست آخر هر کس به گونه ای رنج میکشد! پس از آن همه سختی شب قبل تولد شانزده سالگی ام بود یعنی من پانزده سال را پشت سر گذاشتم و خود را به ساحل امن شانزده سالگی رساندم و این سال شروع خوبی برای من رقم زد هر چند که دلم میخواست تا قیام قیامت گریه کنم زیرا که امسال پدرم را کنارم نداشتم! امیدم، آرامشم، سرمایه ی پانزده سال زندگی، کسی که قرار بود در کنارش به آرزوهایم برسم، کسی که بلندپروازی ام را، سربلندی ام را مدیون او هستم او هدفی برای من باقی گذاشت تا برایش زندگی کنم او زندگی ام را از بی هدفی و کم خواهی نجات داد و به من بال هایی بخشید که با آنها به آرزوهای دور پرواز کنم هرچند بعد از فوت او حس کردم بالهایم را از من ربودند اما روزن امیدی در دلم شکفت و آن را مدیون مادرم هست که اگر نبود زندگی ام به پایان رسیده بود من با این روزن امید در دلم نور کمی را حس کردم که به سیاهی غم درونم نفوذ کرد و من اکنون با روزنی از نور و امید میجنگم تا سیاهی را محدود کنم در گوشه ای از وجودم آخر میدانی به این غم ها رو که بدهی زیاده خواه میشوند و بر روح و جانت تازیانه میزنند و من این رنج را نمیخواستم! در آن روز های غم و سختی زمانی که انسان ها حاضر نبودند نیمه ی تاریک وجودم را تحمل کنند گوشی همراه من بود! به همین دلیل به کمپین روایتگر باش پیوستم شنیده ام که میگویند بهترین همدم مادر دخترش است من با تمام وجود این جمله را حس کردم گوشی همانند دختری دلسوز و مهربان همراه من بود غمیگن که بودم با آهنگ هایش دلداری ام میداد و با گوش سپردن به حرفهایم آرامم میکرد و من افتخار میکردم که دختری اینچنین مهربان دارم! اما گاهی دلم میخواست که من حرف بزنم و او بنویسد اما نت نداشتم، گاهی هم دلم میخواست با قلم بنویسم و او ذخیره کند اما قلم نداشتم، گاهی هم که بیرون ازخانه شارژش تمام میشد مثل فرزند مرده ها به این در و آن در میزدم بلکه شارژی پیدا شود اما خب، فرزندم است دختر خوشکلم هیچکس از فززند خودش خسته نمیشود!