اون امشب اینجا بود زیر نور ماه، بین پاهای من، میدونمم گاهی بین دستای تو. منظورم اون خیالیه که ما از خوشبختی موقع خواب داریم. نمیاد وقتی هم میاد صبح بعد خواب میزاره میره و من دیگ نمیدونم از خوبی چی باید بنویسم. وقتی که تو رویا باهمیم کلی ایده ی قشنگ بهم میده که چی بنویسم، با رفتنش اونوقته که میفهمم داستانایی که بهم میگه همه تخیلیه و چیزایی رو که میخوام تویه گوشم زمزمه میکنه و داستنای رویایی از دنیای پر از آسایشم رو دیگه کسی تو این دنیای تاریک نمیخونه. حتما با تو ام اینکارو کرده. میاد میشینه رو پاهات، گولت میزنه از اون مدلاش که میگن شیطان رجیم اومده. شونه هاش رو که بالا پایین کرد میپره و لباشو میچسبونه بهت اما بوست نمیکنه که نشونت بده قبل از اینکه حرکتی بکنه یه چیزی تو درونت بوده که میخواسته لباشو گاز بگیره. برای همین با اینکه شروع میکنی به بوسیدنش از دستش عصبانی میشی. رویا رو میگم، خوب خامت میکنه. توش که باشی غرق میشی، مثل یه پریدریایی خون شام میبرتت ته آب، لباساش رو که کند میبینی داره خونت رو میمکه ودلت میخواد رویا ادامه داشته باشه اما وقتی که سرعقل میای میفهمی این مرگ شیرین هیچ ارزشی در برابر حقیقت تلخ نداره. اینکه اون نمیزاره بری بالا، رشد کنی و مثل یه آدم منطقیه سالم و عادی باشی که با دودوتا چهارتا خوشبختیش رو میسازه. برای همین باید همین امروز این رو بهش بگیم. خداحافظ رویای من. خداحافظ ای خون آشام درخشنده. وقتم رو برای منطقی بودن کشتی ولی خاطرات تو من رو ساختن و از بوسیدن لبهای دیوانه ات شرمسار نیستم و نخواهم بود.