این یکی را نمی‌توانم ساده بنویسم، که ساده نیست برایم. عطا‌عطا عطا پاکوتاه. همت (معلم تاریخ دوم دبیرستان) می‌گفت: "عاشق این جنده شدی؟ " به روی خودم نمی‌آوردم. درون خودم خورد و خمیر می‌شدم. روانم له و ل و رده می‌شد. همت می‌گفت: "هم خودش جنده‌ست هم مادرش. " می‌گفتم: "بس کن آقا معلم، راحتم بذار. " می‌خندید بلند. می‌گفت: "عطاعطا عطا پاکوتاه. " و قهقهه می‌زد و من توی خودم می‌لولیدم، مثل کرم که ابتدا و انتهای عاقبتش را گم کرده است. همت می‌گفت: "اون‌دفعه مادرش را با احسان گاییدیم. مادرش گفت کاترین چیز خوبی‌ست، باهاش ازدواج کنید. " و گفت: "فکر کرده ما خریم، گوش‌مان دراز است. " درون دلم گفتم: "خودم باهاش ازدواج می‌کنم. " و باز خندید و گفت: "عطاعطا عطا پاکوتاه. " و من آن‌روز تا نیمه‌شبان غزلیات شمس خواندم و درون خودم شکستم. یک روز تلفنی البته، به کاترین گفتم: "این عطا کیه؟ بلای جان من شده. " صدای کاترین پشت تلفن خاموش شد. بعد صدای نفس آمد. بعد گفت: "کی به تو گفته؟ " گفتم: "آقا معلم گفته. همت. " گفت: "گ ه خورده مرتیکه‌ی لجن. " توی دلم شاد بودم از "لجن" گفتنش. خودم گفتن نمی‌یارستم نمی‌توانستم. گفتم: "کاترین حقیقت را بگو. " گفت: "گذشته‌ها گذشته، من فقط تو را دوست دارم. " گفتم: "مادرت چی؟ همت و احسان مادرت را. " خندید. خیلی خندید. گفت: "بچه‌بازی درنیار تو چه‌قدر زلالی. " نه همت باورم شد، نه کاترین. یک‌شب، دوشب، چندشب از دور کشیک دادم. عطاعطا عطا پاکوتاه. نه تا به حال اسمی ازش شنیده بودم و نه چهره‌اش را دیده بودم. فقط می‌دانستم تیرش از خدنگ که بگذرد، قلب مرا نشانه رفته. گفتم: "کاترین من هیچ‌کس را اندازه‌ی تو دوست نداشته‌ام. " دندان‌های خرگوشی‌اش نمایان شد، بوسه گذاشت کنج لب‌هایم. گفتم: "باز چی زدی به لب‌هات که این‌قدر شیرین است؟ " باز گفت: "تو چه‌قدر زلالی. " و بلندتر خندید. آن‌شب، نیمه‌شب، که حیات مبهم بود و در مزرعه برنج صدای غوک بود و مه خودش را تا زانو بالا کشیده بود، یک سیاهی از پنجره‌ی اتاق خواب کاترین داخل رفت. پنجره پیش‌تر کیپ‌تاکیپ باز شد و سایه‌ی سیاه داخل شد. یواش‌یواشکی خودم را به پشت خانه‌شان رساندم. ترسیدم سرک بکشم از پنجره ببینم‌شان. صدای خنده‌های ریز آمد و من خشکم زد و ترسیدم سر بلند کنم و احمق بودم و زلالی‌ام بوی لجن گرفته بود. کاترین آه می‌کشید و خندخنده‌کنان می‌گفت: "عطا یواش‌تر. " صدای عطا نمی‌آمد. صدای نفس‌نفس فقط می‌آمد. صدای ریزخند کاترین باز بلند شد و گفت: "آه عطا، آه. " دست گرفتم روی دیوار بلوکی، روی ا کابه‌ی پنجره از بیرون. بالاتنه‌ام را روی هوا بالا کشیدم. توی تاریکی یک‌دم دیدم ران‌های کاترین باز است و عطاعطا عطا پاکوتاه بین ران‌هایش نشسته، پشت به من. پشت به ماه، پشت به طبیعت و پنجره. پشت به مه و قلب سوراخ من. و کاترین می‌خندد و آه می‌کشد و باز می‌گوید: "یواش عطا، یواش. دردم گرفت. " خودم را می‌بینم که با تمام وجود از بین مرزهای مزارع برنج می‌دود و تف می‌اندازد روی دیوار کومه‌ای که اولین‌بار آن‌پشت، لبان کاترین نشسته بود روی لبانم. می‌دوم و درون دلم آشوب می‌شود: "عطاعطا عطا پاکوتاه. " و تندتر می‌دوم و تن لشم را می‌اندازم روی سبزه‌زار بقعه‌ی آ سد محمد. جایی که علف‌های هرز تا زانو روی سنگ قبرها را پوشانده است. دراز به دراز می‌افتم رو به آسمان. ماه خیلی قشنگ است. آدم خیلی کوچک است. بوی علف زیر بینی‌ام می‌پیچد. صدای کاترین زیر عطا، صدای مادرش زیر همت و احسان، و صدای گریه‌ی من در بقعه‌ی متروک آ سد محمد. اسماعیل سالاری