نمیدونم ساعت مریضه یا این شب نمیگذره. همه اینجا خوابیدن ولی من خوابم نمیبره. حس و حالم اصلا خوب نیست. تنها که باشم با خودم حرف میزنم تنها که باشم کلی فکر و خیال میاد توی ذهنم تنها که باشم برای خودم داستان مینویسم. گفته بودم که خیلی وقته احساس میکنم شخصیت ثابتی ندارم؟ شاید اصلا شخصیت کاملی ندارم آخه نصف بیشتر وجودمو توی‌گذشته جاگذاشتم باقیشم نمیدونم کجاس دنبال آینده مبهمم میگرده. انگار همه چیم به هم ریخته. مود تنهایی و سکوتم با موزیک هدفون توی جمع، مود بداخلاق و پرخاشگر و بی منطقم توی خونه، مود پرحرف و خل و چلم توی تنهایی. خط رو خطه خب مشغوله مخه. انقد مشغول که حتی نمیتونه ساده ترین مشکلا رو حل کنه و پشت سر هم ارور میده. حس و حالم شده مثل وقتی که با لباس توی حموم داغ زنجیرت میکنن. همه چی برام اذیت کننده ست. دلم میخواد از این وضعیت مزخرف و زننده خلاص بشم اما نمیتونم. هیچ کس از حال درونم خبر نداره. به هیچ کسی هم حالمو نمیگم چون برا هیچ کس اهمیت نداره. پره حرفم ولی خب بگم که چی؟ از تک تک آدمای این شهر متنفرم. با تمام وجودم. حتی از خودم! میدونم اگه زمان به عقب برگرده باز هم همین اشتباهات رو تکرار میکنم چون همین هم یک اشتباه بزرگه. یکی مثل همونا. از تنهایی متنفرم ولی الان دیگه بهترین رفیقم شده. آخه میدونی چرا؟ چون یک روست. صاف و صادق و همیشه هم وفادار. وقتی از هرکسی ضربه میخورم فقط اونه که برمیگرده و پیشم میمونه. باز دوباره سردرد لعنتی اومد سراغم. امروز چندمین بارشه که میاد. انگار هیچ کسیو به جز‌من‌نمیشناسه. اصلا چرت و پرت حرفای شماست. نمیدونم هدفتون از این حرفا چیه. نمیدونم چرا تو کارایی که بهتون مربوط نیست دخالت میکنین و انقد روی اعصابتونه. از این حرفا خسته شدم. چرا پسره اینقد تنهاست؟ چرا انقد توی پارک ساکت و بی حرکت میشینه؟ چرا انقد فکر میکنه و هیچی نمیگه؟ چرا همیشه سرش پایینه؟ چرا بهم شماره اشتباهی داد؟ چرا محل بهم نمیده؟ د آخه بتوچه. همتونو میشناسم که الان وضعم اینه. میدونم پشت اون سلام علیکای صمیمانه‌تون چه اهداف شومی مخفی کردین. اخلاقیات و قواعدتون فقط یک شوخی بیمزه ست و با اولین نشانه از یک مشکل جدید اونا رو زیر پا میذارین. دیگه بریدم از همه. از خودم. از این زندگی بدون نوسان و تکراری. شاید دوباره با یک سلام باهات بحثو شروع کردم اما تو‌سعی کن توجهی نکنی! با اینکه درک کردنش سخته.