دو هفته قبل از این روزی که دارم این پست رو می‌نویسم ساعت شب یک مسیج گرفتم از داماد صاحبخونه با این عنوان: "اینستاگرام فالوت کردم خانومی، قبولم نمی‌کنی؟ " ترسیده بودم. واقعا با تمام وجودم ترسیده بودم. احساس می‌کردم هر لحظه ممکنه کسی از در خونه بیاد و به من تجاوز کنه. رفتم خنجری که از قدیم برای دکور خریده بود و قیچی باغبونیم رو آوردم گذاشتم بالای تخت و موضوع رو توییت کردم. واقعا ترسیده بودم و هیچ کاری از دستم بر نمی‌اومد جز نوشتنش. یکی از دوستام بهم مسیج داد که من فردا زنگ میزنم به این و میگم که نامزدت هستم، همونی که گفته بودی داری، ببینم حرف حسابش چیه. فردا شد، سعید زنگ زد و جواب نداد. مسیج داد که "من نامزد نسرین هستم و باهات کار دارم. زنگ بزن". عصر شد که زنگ زد به سعید و اونطور که می‌گفت ترسیده بود. زده بود زیر همه چیز و گفته بود "خانومم فالو کرده. من اصلا مسیج ندادم. من امانتدارم. " سعید هم گفته بود که "من آخر هفته میام اونجا ببینم چه خبره. اگه بفهمم نسرین ناراحته پوست تو یکی رو می‌کنم. " وقتی زنگ زد و بهم گفت که طرف حسابی ترسیده بوده انگار ته قلبم آروم شد. یک ساعت بعد دختر صاحبخونه مسیج داد و گفت از این به بعد کاری داشتی به خودم مسیج بده. چی از این بهتر! خیالم راحت شد. تمام مدت منتظر بودم مجتبی مثل همیشه زنگ بزنه و ببینه چی شده و چرا و این حرفا که اصلا تا همین امروز خبری نشده، فهمیدم که درباره دلیل رفتارهاش درست فکر می‌کردم و شک الکی نبوده. شب شد و داشتیم با سعید برنامه می‌ریختیم که آخر هفته بیاد که دوباره داماد صاحبخونه مسیج داد. یک مسیج طولانی و انکار همه چیز و ناراحتی از من و اینکه پیش سعید تبدیلش کردم به یک آدم "بی‌ناموس"، آخر مسیج هم نوشته بود که "من اگه از روز اول می‌دونستم تو شوهر داری شماره‌ت رو می‌دادم به خانومم و خودم اصلا سراغت نمی‌اومدم. " باورم نمی‌شد. چه چیزایی داشتم می‌خوندم. تمام چیزهایی که گفته بود یک طرف جمله آخرش یک طرف. "اگر می‌دونستم شوهر داری" یعنی چون فکر می‌کردن من تنها هستم و مجرد پس به خودشون اجازه داده بودند همچین حرف‌هایی بزنند و مسابقه‌ی کی می‌تونه زودتر مخ این دختر تهرانیه رو بزنه راه انداخته بودند. عجیب‌تر اینکه مجتبی روز اول گفت من به همه توی فامیل و توی همسایه‌ها گفتم تو نامزد داری که حرفی پشتت نباشه و اذیتت نکنن. پس چرا منوچهر می‌گفت "اگه می‌دونستم شوهر داری". باورم نمی‌شد، این‌ها غیر از دروغگویی و بی‌اعتمادی به همدیگه توانایی کنترل هورمون‌هاشون هم نداشتند! تازه این‌ها که خودشون رو فامیل من می‌دونند و با پدرم رفت‌وآمد دارند. مغزم داشت سوت می‌کشید. چهارشنبه شد و سعید اومد. جوری پای تلفن برای منوچهر قاطی کرده بود که به بالایی خبر دادن "شوهرش داره میاد و عصبانیه. گفته هرکی اونجا نسرین رو اذیت کرده باشه پوستش رو می‌کنم. " این رو وقتی خانوم بالایی داشت به شوهرش می‌گفت فهمیدم. این‌ها ظهر رفتند و سعید شب حدود : رسید. یک روز اینجا بود و رفتیم توی شهر چرخیدیم و همه دیدنش. یک روز و نیم اینجا بود و رفت. وقتی رفت احساس می‌کردم یک کمی توی این خونه احساس امنیت می‌کنم. همسایه بالایی شنبه برگشت و دیگه نه خبری از صداهای آزاردهنده بود نه حرف و حدیث. از وقتی که سعید رفت دیگه هیچ خبری از مجتبی و منوچهر نشد. گفته بودم که مردم اینجا حتی توی خیال‌شون هم نمی‌تونند یک زن رو تنها ببینند، ماجرا همین بود. حالا که یک مرد رو کنار من دیدند دیگه آزارهاشون تموم شده بود. چند روز پیش برای واحد پایین مستاجر اومد، نمی‌دونم شاید هم خریده باشند. خانوم همسایه بالایی روز اول رفت دیدن‌شون و خوش آمد گویی و اولین چیزی که گفت این بود: "طبقه بالا یک خانومی می‌شینه که دیوونه هست. مراقب باشید اگر باهاش برخورد داشتید. "! تمام مدت این دو ماه که دارم رفتار این خانوم رو می‌بینم یک موضوعی دایم توی ذهنم می‌چرخه. اونم این که این خانوم معلم هست، بچه‌های مردم رو آموزش میده و تربیت می‌کنه. مگه نباید معلم از نظر فرهنگی از مردم عادی بالاتر باشه فهیم‌تر باشه که بتونه بچه‌ها رو خوب تربیت کنه؟ پس این چرا اینطوری بود؟ ! امروز مرداد هست که این ماجراها رو نوشتم و رسیدم به نقطه‌ای که الان هستم. از این به بعد دیگه روزمره نویسی به معنای واقعی خواهم داشت و خوبه که اینجا رو دارم. می‌تونم با شما صحبت کنم و بنویسم و این نوشتن هست که من رو آروم می‌کنه. امیدوارم اتفاقات آینده خوش‌رنگ و دوست داشتنی باشه و بتونم بیشتر از شادی و خوبی براتون بنویسم. بین این روزمره نویسی‌ها قطعا میرم سراغ خاطرات قدیمی اگر اتفاقاتی پیش بیاد مثل همون ماجرایی که من رو یاد خاطرات قدیم انداخت. پ. ن - : لطفا اگر اتفاقی به این مطلب رسیدید از قسمت اول بخونید که توی خط ماجرا قرار بگیرید. چند روز پیش نادر، یکی از دوست‌هام، خیلی اتفاقی اینجا رو پیدا کرده بود و فقط قسمت رو خونده بود و با ترس و نگرانی باهام تماس گرفت که حالم رو بپرسه. درست رفته بود سراغ ترسناک‌ترین قسمت. پ. ن - : لطفا با من صحبت کنید. اگر دوست داشتید از خودتون بگید. دوست دارم روزمره‌های شما رو هم بدونم. توی ذهنم می‌تونم زندگی‌هامون رو به هم گره بزنم و توی خیال با هم دوست‌های نزدیک باشیم و حتی گاهی پشت یک میز بشینیم و با هم چای بخوریم و برای هم از زندگی حرف بزنیم. ادامه دارد.