یکی از بزرگ ترین مشکلات زندگی من این بوده که هیچ وقت راهی پیدا نکردم که انگیزه ام رو ثابت نگه دارم. خیلی هم تلاش و جست و جو کردم. اینترنت بگیر تا آزمون و خطا های بسیار. همیشه بعد مدتی سست می شدم و از هدفم رها می شدم و شکست می خوردم. اما حالا بعد از این همه سال به این نتیجه رسیدم: همیشه ترس از دست دادن انگیزه داشتم، همیشه به امور بیهوده ای که قبلا بهش عادت داشتم فکر می کردم و همین باعث می شد جذب امور بیهوده بشم. باعث می شد بترسم. استرس بگیرم که من چطور این این امور دل بکنم. می دونین چیه؟ اگرچه همیشه هدفم این بود که کل روز رو در حال انجام کار های خوب و مفید سپری کنم. اما در باطن این رو کامل نمی پذیرفتم که چنین چیزی شدنیه و میشه دیگه به لذت امور بیهوده فکر نکرد و بلکه متفر بود. میشه عاشق امور مفید شد و باهاشون انس گرفت. فقط باید به خدا اعتماد می کردم. می گفتم خدایا به تو توکل کردم. اما این فقط یه ظاهر بی باطن بود. مشکل اصلی من فکر کردن بود! باید فکر نمی کردم بلکه فقط عمل می کردم. من همیشه تو فکر کردن اهل زیاده روی بودم. نتیجه نهایی من بعد از این همه سال: اصلا فکر نکن که چی پیش میاد و بهت اطمینان میدم اما اصلا هر آدمی تو هر زمینه ای موفق شده مگه جز این بوده که: - یا اینقدر به هدفش مطمین بوده که مشکلات بین راه دلسردش نکرده. - یا اینقدر شکست خورده که بعد از اون همه عزم کردن، بالاخره یه بار عزم خالص کرده و اطمینان کامل پیدا کرده که به هدفش می رسه و هیچ چیزی جلوش رو نمی گیره. آره همینه. پس برو و همه ترست رو بده دست خدا. تو فقط تلاش کن. بقیه اش با خدا