این قسمت غول کش وارد می شود. تو بخش قبلی خدمتتون عرض کردم که چطور در بدو ورود به دانشگاه و البته محیط خوابگاه با غول چراغ جادوی زندگیم، یعنی شبکه های اجتماعی مجازی آشنا شدم. غول چراغ جادویی که بر خلاف روزای خوش اوایل آشنایی، به مرور اون روی تاریک خودشو به من نشون داد. پس از گذشتن حدود سه سال میتونم به جرءت بگم که من کاملا به شبکه های اجتماعی (به طور خاص منظورم تلگرام و اینستاگرام هست) اعتیاد پیدا کرده بودم. به شکلی افراطی ساعت های زیادی رو صرف چرخیدن توی صفحات و کانال ها میکردم و روز به روز، به طور پیش رونده ای رضایتم از زندگی خودم کمتر می شد. اما حالا ادامه ماجرا. بعد از فهمیدن این مس له که ریشه تمام این نارضایتی ها و درماندگی هایی که با خودم حمل می کردم در همین استفاده افراطی از شبکه های اجتماعی خلاصه میشه، تصمیم گرفتم که به هر طریقی از اونها دوری کنم. اما این غول چرغ جادو خیلی بیشتر از تصورم توی زندگی من رسوخ کرده بود. همچنین بخشی از نیاز های روزمره من تا حدی به وجود این شبکه ها گره خورده بود که عملا این کار رو غیر ممکن می کرد. به عنوان مثال من از همین طریق از تمام اطلاعیه ها و تغییر ساعت های کلاس ها و امتحان های دانشگاه مطلع می شدم. چند مرتبه برای دوره های محدود (حداکثر دو هفته) اکانت اینستاگرام خودم رو غیر فعال می کردم اما هر دفعه پس از گذشت مدتی کوتاه به خانه قبلی بر میگشتم. شاید این کشمکش های من برای شما یادآور معتاد های سریال های تلویزیونی باشه که بارها تصمیم به ترک مواد مخدر می گیرند والبته هر دفعه روز از نو، روزی از نو. به نظر من شبکه های اجتماعی (حداقل در زندگی من) شباهت های خیلی زیادی به مواد مخدر دارند. هر دو با فریب خدمت کردن و خوشی و لذت وارد زندگی ما می شوند و بعد از مدتی با چرخشی صدو هشتاد درجه، این ماییم که به خدمت اونها درمی آییم و کنترل کل یا بخشی از زندگیمون رو در اختیارشون میگذاریم. من فکر نمی کنم کسی باشه که این تاثیر شبکه های اجتماعی رو توی زندگیش لمس نکرده باشه. مثل مواد مخدر، بعد از مدتی دیگه میزان استفاده سابق جوابگوی نیاز ما نیست و مجبوریم میزان استفاده خودمون رو به شکلی افراطی افزایش بدیم و در نهایت، به عنوان آخرن ویژگی مشترک، هر دو اینها شروع به پایین کشیدن ما به چاه درماندگی می کنند. روز ها گذشت و من روز به روز احساس بازنده بودن و ضعف بیشتری در مقابل این اعتیاد می کردم. بخش زیادی از انرژی و تمرکز من در درگیری با این غول در حال هدر شدن بود. تا جایی که به نقطه بحرانی زندگی خودم رسیدم، توی زندگی هر انسانی (شایدم هر معتادی) لحظه هایی هست که فرد دیگه توانایی ادامه دادن در شرایط موجود رو نداره. این نقطه بحرانی در زندگی من همراه بود با این احساس خطر که در صورت ادامه وضعیت موجود راهی جز خداحافظی با آرزو هام نخواهم داشت. در همین روز های بحرانی بود که به طور کاملا اتفاقی با اپلیکیشن"" آشنا شدم. اپلیکیشنی که آمار دقیقی از میزان استفاده شما از هر برنامه یا ابزار تلفن همراهتون رو میده. همچنین این اپلیکیشن میزان استفاده هفتگی، میزان استفاده به تفکیک ساعات روز، تعداد دفعات" Unlock " کردن و. رو در اختیار شما قرار می ده تا بتونین یک پایش همه جانبه از میزان نفوذ تلفن همراه در زندگیتون داشته باشید. نتایج اولیه برای من غیر قابل باور بود. میانگین استفاده هفتگی من از گوشی چیزی حدود ساعت ثبت شده بود. فقط با یک تناسب ساده فهمیدم که من چیزی حدود درصد از ساعات هفته خودم رو صرف گشت و گذار در این رسانه ها میکردم. به هیچ وجه انتظار چنین نتیجه ای رو نداشتم، تا قبل از ورود غول کش ( Quality Time ) ، تصور میکردم که حداکثر استفاده ام از گوشی در طول روز الی ساعت است. ابتدا با کمک Quality Time شروع کردم به ارزیابی میزان استفاده ام از تلفن همراه، طبق انتظار رتبه های اول و دوم بیشترین ساعت استفاده به ترتیب مربوط به اینستاگرام و تلگرام بود. اما نکته جالب تر اینجا بود که اینها بخش اعظم (بیش از هشتاد درصد) استفاده من از تلفن همراه رو تشکیل میدادند. حالا که مطمین بودم که ریشه مشکلاتم از کجاست نمیخواستم حتی یک ساعت دیگه از عمرم رو تلف کنم. اول بدنبال یک تصمیم سخت (شایده خنده دار به نظر برسه ولی اصلا کار راحتی نبود) ، اکانت اینستاگرامم رو حذف کردم. قدم بعدی حذف کردن تمام کانال های تلگرام بود و بعد از مدت کوتاهی در نوبت به خود تلگرام رسید. از چند تا از دوستانم خواستم که هر خبر یا اطلاعیه مهمی درباره دانشگاه، بیمارستان، کشیک ها و امتحانات رو بهم اطلاع بدن. اما هنوز یک قدم مانده بود تا کامل شدن این پروژه. باید برنامه روزانه زندگیم رو اینقدر مملو و متنوع میکردم که دیگه فرصتی برای فکر کردن به گوشی تلفن همراه باقی نمونه. و اینکار رو با پرداختن به درس، کتاب های نخونده و فیلم های لیست شده انجام دادم. و فقط مدت کوتاهی بعد معجزه واقعی رو توی زندگی خودم دیدم. تو قسمت بعدی از حس های خوبی که بعد این تغییر تجربه کردم صحبت می کنم این دومین نوشته کل زندگی منه، شاید متوجه خام بودن های متنم شده باشید. خوشحال میشم هر پیشنهادی در جهت بهتر شدن نوشته هام بهم بدین. ممنون