با حرص دستش را پس میزنم و میگویم: - ولم کن صدف. ولم کن! دست از سرم بردارید! شدم بازیچه دست یه دانشمند روانی شیاد و گیر یه مشت. هوف! برو بیرون بهت میگم! دلخور به من نگاه، و به سمت خروجی خانه شنا میکند! چه میگویم؟ خانه؟ منظورم همان حفره بزرگ درون یک مرجان غول پیکر است! روی فرش جلبکی خانه ام دراز میکشم و با خشم موهای همیشه خیسم را از جلوی صورتم عقب میفرستم. با خود زمزمه میکنم: - آخ دنیل، برو دعا کن گیرم نیفتی! با همین جلبکا دارت میزنم! انگاری دیگر بدون بد و بیراه گفتن به او نمیتوانم نفس بکشم! گفتم نفس. چقدر دلم برای هوای آلوده ی تهران تنگ شده! برای فرستادن دی اکسید کربن به شش هایم! کاش آن حماقت را نمیکردم و با. آه! دیگر از این کاش گفتن ها هم خسته شدم! ناگهان نارنج را که از جلوی خانه عبور میکند میبینم! با عجله دم پر زرق و برق مصنوعی ام را جمع و به سمت او شنا میکنم. صدایش میزنم: نارنج! وایسا. کنار صخره ای می ایستد و دم نارنجی رنگش را تکان میدهد! اسمش را بخاطر همین رنگش نارنج گذاشتم! در کودکی ماهی کوچکی مانند او داشتم که پدرم برای سفره هفت سین خریده و گفته بود که نامش نارنج است! وگرنه اسم نداشت. کاری داشتی؟ - خبری نشد؟ تا چنددقیقه پیش که خبری نبود. اشک هایم جاری میشود! من دیگر نمیتوانم تحمل کنم! اینجا حتی اشک ریختنم را هم کسی نمیفهمد! انگار که زیر باران ایستاده ام! خب آخر من انسان را چه به اقیانوس؟ نارنج کمی نزدیک میاید: چرا لبات میلرزه ساحل؟ من حال به این ماهی کوچک چه بگویم؟ بگویم از این مایه حیاتی که اگر چندثانیه نباشد خودش و هم نوعانش همه میمیرند متنفرم؟ بگویم از این آب ششها، از این دم مسخره که از من یک پری دریایی قلابی ساخته، از این شهر آبی، از این اقیانوس مثلا آرام، یا از خودم که دارم زبان مادری ام را فراموش میکنم نفرت دارم؟ یک ماهی درد مرا میفهمد؟ گمان نکنم! پس لبخندی میزنم و آهسته میگویم: - چیزی نیست. خوبم! بی حرف کمی دور میشود که صدایش میزنم: نارنج؟ می ایستد و منتظر نگاهم میکند: - من. شنیده بودم ماهی ها حافظشون ضعیفه! پس چرا اینجا اینجوری نیست؟ با خنده میگوید: منم فکر میکردم آدما دوتا دم باریک دارن که با اونا راه میرن! اما ظاهرا اینجوری نیست! جواب قانع کننده و جالبی بود. توانست برای چندثانیه ای حواسم را پرت کند! میخواهم به طرف خانه برگردم که حرکت نوری بنفش رنگ به سمتم توجهم را جلب میکند. در این شهر زیر آبی، نور های رنگی که از پولک های خاص دم پریان نشات میگیرند نشانه خبر مهمی هستند که فقط در مواقع اضطراری دیده میشوند! با کمی دقت متوجه صدف میشوم و به سمتش شنا میکنم! هنگامی که به هم میرسیم‌، با ترس میپرسم: - چی شده؟ تنها میگوید: فقط دنبالم بیا! زودباش! تپش های قلبم را نادیده میگیرم و به دنبالش، راهی اعماق این اقیانوس بی انتها میشوم! میانه راه با دیدن صحنه های آشنا هم میترسم و هم خوشحال میشوم! ترسیده بخاطر نزدیک شدن به جنگل جلبک های وحشی و خوشحال از رفتن به سمت همان نقطه ای که در آن سقوط کردم! این نشانه خوبی است. شاید همانی که ماه ها منتظرش بودم! صدای صدف را میشنوم: - از دکمه کنار دمت استفاده کن! ولی. فریاد میزند: - ساحل اگه میخوای خلاص بشی اون دکمه رو بزن و بیا! چشمانم را برای لحظه ای میبندم و سپس. با سرعتی وحشتناک پا به پای صدف از میان جلبک های بلند قامت آن جنگل مرگبار میگذرم! یادم باشد اگر زنده ماندم حتما از پری شاه بابت این دم پیشرفته تشکر کنم که نگذاشت از باقی پری ها عقب بمانم! ناگهان صدف می ایستد! من هم دکمه افزایش سرعت را غیرفعال میکنم و کنارش قرار میگیرم! هیچ چیز جز سیاهی دیده نمیشود! گمان کنم دیگر به اواسط جنگل رسیده ایم! با شنیدن صدای صدف که نام دنیل را فریاد میزند برای لحظه ای خون در رگ هایم منجمد میشود. برای لحظه ای در اقیانوس به جای اب آتش موج میزند! برای لحظه ای همه جا ز مه ریر مانند میشود! برای لحظه ای ترک های قلبم هوس شکستن به سرشان میزند! برای لحظه ای. دنیل را رو به رویم میبینم که با چشمان همیشه مرموز و عجیبش به ظاهر جدیدم چشم دوخته! برقی در چشمانش میبینم! برق لذت از بلایی که بر سر زندگی ام آورده نیست! برق . سرم را تکان میدهم تا از شر افکار بیهوده ام خلاص شوم! اگر اینطور است، که چشم های من هم برق میزند! اما برق نفرت! کمی نزدیکش میشوم و نیخشندی کنج لبم جا میدهم: - به به! شما کجا اینجا کجا؟ تشریف آوردی از نزدیک اکتشافتو ببینی و کیف کنی نه؟ شاید. چطوری ساحل؟ چه خبر؟ اینجا خوش میگذره دیگه نه؟ - خیلی به لطف شما! و خیلی را تا آسمان میکشم! خب خیالم راحت شد قرار نیست بهم بد بگذره! گیج و عصبی میخندم و رو به صدف میگویم: - چی میگه این؟ بی هیچحرفی دور میشود! دنیل یک تای ابرویش را بالا میندازد و لبخند میزند. دست هایش را تکان میدهد تا اب را کنار زده و به سمتم بیاید! رو به رویم می ایستد. موهایم را کنار میزند و میگوید: گفته بودم عاشق زندگی تو اقیانوسم نه؟ ولی خب از جونم که سیر نشده بودم! پس نمیشد اون ازمایش رو اول رو خودم انجام بدم! نیاز به یه موش آزمایشگاهی داشتم که. موش نباشه، انسان باشه! که خب خوش شانسه تو بودی و قرعه هم به نامت افتاد! سری به نشانه تاسف تکان میدهد ومیخندد: چقدم که موش خوش خیالی بودی! با چهار تا تعریف و تمجید رفیقت از کار من و امید به تور اقیانوس گردی دو ساعته بدون دستگاه اکسیژن خام شدی! منم گذاشتم قشنگ یه چندماه تو این شهر بمونی کاملا زیر نظرت داشته باشم و بعد. خودم هم بیام! پلک راستم میپرد. با لکنت میگویم: - تو. تو زیر نظرم دا. داشتی؟ زیر آب؟ چجوری؟ از کسی که شش رو به آب شش تبدیل میکنه همچین چیزی بر نمیاد؟ تازه من کلی رفیق ماهی دارم اینجا. سرگردان دستم را روی سرم میگذارم! چقدر یک آدم میتواند. میتواند. اه لعنت به من! - من هرچی بخوامو به دست میارم ساحل! خب اولش میخواستم با یه حرکت معکوس تو رو برگردونم خونه ات ولی. چشمانش را درشت کرده و با ناامیدی نمایشی زمزمه میکند: الان دیگه بلد نیستم. اگه گفتی چرا؟ بهت زده سر تکان میدهم. چشمک میزند: چون دیگه نمیخوام! اگه گفتی چرا؟ همه دانشمند ها انقدر دیوانه اند یا من خیلی بدشانس بوده و هستم و خواهم بود؟ ای بابا! خنگ نبودیا ساحل! چون. چون الان تو رو میخوام! میخواهد مرا هم دیوانه کند مگرنه؟ این حرف ها دلیل دیگری نمیتواند داشته باشد! بی توجه به حال نزار و در آستانه مرگ من. ادامه میدهد: اول اقیانوسو خواستم! بعدم تورو! ولی الان اقیانوس رو با تو میخوام و تو رو با اقیانوس! با بغض لب میزنم: - ولی من ازت متنفرم! از اقیانوسم متنفرم! از اقیانوس با تو و تو با اقیانوس هم متنفرم! جوری نگاهم میکند که انگار از این وضعیت نهایت لذت را میبرد: ولی اون اوایل عاشق اقیانوس بودی و الان ازش متنفری! پس با این فورمول بعدا هن قراره عاشق من بشی. مگه نه؟ لبخند دندان نمایی میزند و به دم پوشیده از پولک های آبی ام چشم میدوزد و سپس. خم میشود ودر گوشم نجوای جنون را سر میدهد: من یکم دیر فهمیدم! تو توی چشمات اقیانوس داری ساحل. یا نه! دیگه ساحل نه! پری دریایی قلابی دانشمند دیوونه. داستان_کوتاه پری‌دریایی‌قلابی‌نویسنده: Lakposht (یاسمین فتحی‌) کپی با ذکر اسم نویسنده حلال!