یا جنون جوانی یک اختلال روانی جدی است که در آن افراد واقعیت را به طرز غیرعادی تفسیر می کنند. در مردان، علایم شیزوفرنی معمولا از اوایل تا اواسط دهه شروع می شود. در زنان، علایم معمولا در اواخر دهه شروع می شود. در این مقاله, بررسی شده است. با ما همراه باشید, شیزوفرنی یا جنون جوانی یک اختلال روانی جدی است که در آن افراد واقعیت را به طرز غیرعادی تفسیر می کنند. شیزوفرنی ممکن است منجر به ترکیبی از توهم، هذیان، و تفکر و رفتار بسیار نا منظم شود که در عملکرد روزانه اختلال ایجاد می کند و می تواند ناتوان کننده باشد. افراد مبتلا به شیزوفرنی نیاز به درمان مادام العمر دارند. درمان زودهنگام ممکن است برای کنترل علایم قبل از ایجاد عوارض جدی موثر باشد و می تواند برای بهبود چشم‌انداز بلندمدت مفید باشد, شیزوفرنی شامل طیفی از مشکلات در تفکر (شناخت) ، رفتار و احساسات است. علایم و نشانه ها ممکن است متفاوت باشد، اما معمولا شامل هذیان، توهم یا گفتار نامنظم است و نشانگر یک اختلال در توانایی عملکرد فرد است. علایم ممکن است شامل موارد زیر باشد, اینها باورهای نادرستی هستند که واقعیت ندارند. به عنوان مثال، شما فکر می کنید که مورد آزار و اذیت قرار گرفته اید، حرکات یا نگاه های خاصی متوجه شما است. توانایی استثنایی دارید یا معروف هستید، شخص دیگری عاشق شماست یا یک فاجعه بزرگ در شرف وقوع است. هذیان در اکثر افراد مبتلا به شیزوفرنی رخ می دهد, توهم معمولا شامل دیدن یا شنیدن چیزهایی است که وجود ندارند. با این حال، برای فرد مبتلا به شیزوفرنی، قدرت و تحت تاثیر قرار گرفتن کامل یک تجربه غیرعادی را دارند. توهم می تواند در هر یک از حواس بروز پیدا کند، اما شنیدن صداها شایع ترین توهم است, تفکر آشفته از گفتار نامنظم بروز پیدا می کنند. این شرایط ممکن است ارتباط موثر فرد را مختل کند و پاسخ به سوالات ممکن است تا حدی یا کاملا نامرتبط باشد. به ندرت، گفتار آشفته ممکن است شامل کنار هم قرار دادن کلمات بی معنی باشد که قابل درک نیستند، که گاهی اوقات به عنوان بلغور کلمات شناخته می شود, این علایم ممکن است به طرق مختلفی، از حماقت کودکانه تا آشفتگی غیرقابل پیش بینی بروز پیدا کرد. رفتار بر روی یک هدف متمرکز نیست، بنابراین انجام کارها دشوار می شود. رفتار می تواند شامل مقاومت در برابر دستورالعمل ها، وضعیت نامناسب یا عجیب و غریب، عدم پاسخ کامل، یا حرکت بی فایده و بیش از حد باشد, این علایم به کاهش یا عدم توانایی برای انجام عملکرد عادی اشاره دارد. به عنوان مثال، فرد ممکن است بهداشت شخصی را نادیده بگیرد یا به نظر بیاید که احساساتی ندارد (تماس چشمی برقرار نمی کند، حالات صورت را تغییر نمی دهد یا یکنواخت صحبت می کند) همچنین، فرد ممکن است علاقه خود را به فعالیت های روزمره از دست بدهد، از لحاظ اجتماعی گوشه گیر شود یا توانایی لذت بردن از اتفاقات را نداشته باشد, علایم می توانند در طول زمان، با دوره های از لحاظ بدتر شدن و بهبودی علایم، از نظر نوع و شدت متفاوت باشند. برخی از علایم ممکن است بصورت دایمی وجود داشته باشد, در مردان، علایم شیزوفرنی معمولا از اوایل تا اواسط دهه شروع می شود. در زنان، علایم معمولا در اواخر دهه شروع می شود. تشخیص شیزوفرنی در کودکان غیرمعمول و برای افراد بالای سال نادر است, علایم شیزوفرنی در نوجوانان مشابه علایم در بزرگسالان است، اما تشخیص این بیماری ممکن است در نوجوانان دشوارتر باشد. این ممکن است تا حدی به این دلیل باشد که برخی از علایم اولیه شیزوفرنی در نوجوانان با علایم رایج بلوغ دوران نوجوانی مشابه است، مانند, در مقایسه با علایم شیزوفرنی در بزرگسالان، نوجوانان ممکن است علایم زیر را تجربه کنند, افکار و رفتارهای خودکشی در میان افراد مبتلا به شیزوفرنی شایع است. اگر عزیزی دارید که در خطر اقدام به خودکشی است یا اقدام به خودکشی کرده است، مطمین شوید که تنها نمی ماند و فورا با یا شماره مراکز اضطراری محل زندگی خود تماس بگیرید. یا اگر فکر می کنید می توانید با خیال راحت این کار را انجام دهید، فرد را به نزدیکترین اورژانس بیمارستان ببرید, شیزوفرنی در صورت درمان نشدن می‌تواند منجر به مشکلات شدیدی شود که هر بخش از زندگی فرد را تحت ت ثیر قرار می‌دهد. عوارضی که شیزوفرنی می تواند ایجاد کند یا با آنها همراه باشد عبارتند از, اگرچه هیچ روش مطمینی برای پیشگیری از ابتلا به شیزوفرنی وجود ندارد، اما رعایت برنامه درمانی می تواند برای جلوگیری از عود یا بدتر شدن علایم موثر باشد. علاوه بر این، محققان امیدوارند که آشنایی بیشتر در مورد عوامل خطر بیماری شیزوفرنی منجر به تشخیص و درمان زودتر این وضعیت شود, تشخیص شیزوفرنی شامل رد کردن سایر اختلالات سلامت روان و تعیین اینکه علایم بیماری مربوط به سوء مصرف مواد مخدر، دارو یا شرایط پزشکی نیست. تعیین تشخیص شیزوفرنی ممکن است شامل موارد زیر باشد, شیزوفرنی نیاز به درمان مادام العمر دارد، حتی زمانی که علایم فرد فروکش هم کرده باشند. درمان با دارو و درمان روانی - اجتماعی می تواند به مدیریت این بیماری کمک کند. اما در برخی موارد ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان باشد. یک روانپزشک با تجربه در درمان شیزوفرنی معمولا برای روند درمان فرد را راهنمایی می کند. تیم درمان همچنین ممکن است شامل یک روانشناس، مددکار اجتماعی، پرستار روانپزشک و احتمالا یک مدیر هماهنگی بالینی برای هماهنگی مراقبت ها باشد. رویکرد تیمی کامل ممکن است در کلینیک هایی با متخصص درمان شیزوفرنی در دسترس باشد, داروها اولین قدم برای درمان شیزوفرنی هستند و داروهای ضد روان پریشی رایج ترین داروهایی هستند که برای این وضعیت تجویز می شوند. تصور می شود که آنها با ت ثیر بر انتقال دهنده عصبی مغز دوپامین، علایم بیماری را کنترل می کنند, هدف از درمان با داروهای ضد روان پریشی، مدیریت موثر علایم و نشانه ها با کمترین دوز مصرفی ممکن است. روانپزشک ممکن است داروهای مختلف، دوزها یا ترکیبات مختلف را در طول دوره درمان امتحان کند تا به نتیجه مطلوب دست پیدا کند. سایر داروها مانند داروهای ضد افسردگی یا داروهای ضد اضطراب نیز ممکن است برای این بیماری موثر باشند. ممکن است چندین هفته طول بکشد تا متوجه بهبود علایم شوید, از آنجا که داروهای شیزوفرنی می توانند عوارض جانبی جدی ایجاد کنند، افراد مبتلا به شیزوفرنی ممکن است تمایلی به مصرف آنها نداشته باشند. تمایل به همکاری فرد برای انجام درمان ممکن است بر نوع انتخاب دارو ثر بگذارد. به عنوان مثال، فردی که در برابر مصرف مداوم دارو مقاومت می کند، ممکن است به جای مصرف قرص نیاز به تزریق دارو داشته باشد, از پزشک خود در مورد فواید و عوارض جانبی هر دارویی که تجویز می شود، سوال کنید, این داروهای جدیدتر و نسل دوم معمولا برای درمان ترجیح داده می شوند زیرا خطر عوارض جانبی جدی کمتری نسبت به داروهای ضد روان پریشی نسل اول دارند. داروهای ضد روان پریشی نسل دوم عبارتند از, این داروهای ضد روان پریشی نسل اول دارای عوارض جانبی عصبی مکرر و بالقوه قابل توجهی هستند، از جمله احتمال ایجاد اختلال حرکات غیرارادی (دیسکینزی دیررس) که ممکن است قابل بازگشت باشد یا نباشد. داروهای ضد روان پریشی نسل اول عبارتند از, این داروهای ضد روان پریشی نسل اول اغلب ارزان‌تر از داروهای ضد روان پریشی نسل دوم هستند، به‌ویژه نسخه‌های ژنریک، که می‌تواند در مواقعی که برای درمان طولانی‌مدت ضروری هستند، مورد توجه قرار گیرند, برخی از داروهای ضد روان پریشی ممکن است به صورت تزریق عضلانی یا زیر جلدی تجویز شوند. بسته به نوع دارو معمولا هر تا هفته یکبار تجویز می شوند. از پزشک خود در مورد اطلاعات بیشتر در مورد داروهای تزریقی سوال کنید. اگر بیمار مصرف قرص ها را کمتر ترجیح می دهد تزریق دارو می تواند گزینه ای برای او باشد و ممکن است برای پایبندی به درمان و مصرف دارو مفید باشد, داروهای رایجی که به صورت تزریقی در دسترس هستند عبارتند از, هنگامی که علایم روان پریشی فروکش پیدا کرد، علاوه بر ادامه دادن مصرف دارو، مداخلات روانشناختی و اجتماعی (روانی اجتماعی) نیز برای درمان شیزوفرنی مهم است. این مداخلات ممکن است شامل موارد زیر باشد, استخدام. این کار بر کمک به افراد مبتلا به شیزوفرنی برای آماده شدن، پیدا کردن و حفظ موقعیت شغلی تمرکز دارد. اکثر افراد مبتلا به شیزوفرنی به نوعی حمایت زندگی روزمره نیاز دارند. بسیاری از جوامع برنامه هایی برای کمک به افراد مبتلا به شیزوفرنی در زمینه شغل، مسکن، گروه های خودیاری و موقعیت های بحرانی دارند. یک مدیر هماهنگی بالینی یا فردی در تیم درمان می تواند به یافتن منابع حمایتی کمک کند. با درمان مناسب، اکثر افراد مبتلا به شیزوفرنی می توانند بیماری خود را مدیریت کنند, در طول دوره های بحرانی بیماری یا زمان بروز علایم شدید، بستری شدن در بیمارستان ممکن است برای اطمینان از ایمنی، تغذیه مناسب، خواب کافی و بهداشت اولیه بیمار ضروری باشد, برای بزرگسالان مبتلا به شیزوفرنی که به درمان دارویی پاسخ نمی دهند، ممکن است شوک درمانی یا درمان الکتریکی ( ECT ) در نظر گرفته شود. شوک درمانی ECT ممکن است برای فرد مبتلا به افسردگی نیز مفید باشد, شامل طیفی از مشکلات در تفکر (شناخت) ، رفتار و احساسات است. علایم و نشانه ها ممکن است متفاوت باشد، اما معمولا شامل هذیان، توهم یا گفتار نامنظم است و نشانگر یک اختلال در توانایی عملکرد فرد است. داروها اولین قدم برای, هستند و داروهای ضد روان پریشی رایج ترین داروهایی هستند که برای این وضعیت تجویز می شوند. تصور می شود که آنها با ت ثیر بر انتقال دهنده عصبی مغز دوپامین، علایم بیماری را کنترل می کنند.