بازهم خواب تورا دیدم! بازهم یک جبعه عشق و آبنبات بهم هدیه دادی خیلی که حرف زدیم خوابم برد وتو رفتی! سالهاست که خوابت را میبینم. سالهاست که حالم خوب نیست. سرم به دوران می افتد و پاهایم غش میرود. سالهاست که به یاد چشمانت آواز می خوانم، فقط یک ملودی دلنواز در گوش هایم اکو میشود. من دوست ات دارم آراز} این ملودی چه شیرین است! کاش بودی در جوابش می گفتم: - من دیوانه بار، عاشقانه دوست دارم! افسوس که این خط سفید پایان است که نشان دهنده ی جدایی است. و افسوس که خطی میان ابروهایم با قلبی شکسته نشسته. وافسوس که مرگ هم گاهی مجبور به تحمل انسان هاییمی شود، که دوستشان ندارد. حتما مرگ هم من را دوست ندارد. با این که این همه اصرارش کردم مرالایق همسفربودن خود ندانست. موجود حقیری مثل من چه لایق همراهی با او. ومن مجبور به بازگشتم، یک جعبه آبنبات قلبی که اسمش را آبنبات عاشقی گذاشتیم بازدر دستم است. چندساله بودم؟ به گمانم اواخر بیست سالگی بودم در خیابان بهاری قدم می زدم. چشمم به دختری افتاد که من در دریای چشمانش غرق شدم. هرروز می گذشت ومن هر روزبیشتر شیفته ی تو میشدم. منی که به عشق هیچ اعتقادی نداشتم در یک لحظه قلبم مانند بستنی اب شد. گذشت و گذشت هیفده ساله بودی و به تو گفتم: - دوست دارم صورتت از شرم قرمزشدو سربه زیر انداختی! بیست سالت شد گفتم: - دوست دارم توهم در جواب گفتی: من بیشتر! بیست وپنج سالت شد که گفتم: دوست دارم گفتی: - شام منتظری! عشقمان پایدار بود که با حماقت و رانندگی بد من تورو از دست دادم! لحظه ای که فهمیدم درآن تصادف خودم قاتل زنم هستم، دیگر خودم را نبخشیده ام! الان دوسالی می شود، خانه بوی سیگار میده! الان دوسالی می شود، که نیستی اماچه زود گذشت عشق میان ما.