: هدف از فرایند غنی‌سازی رساندن ریزمغذی‌های کافی به گز بدون ت ثیرات ناخواسته بر روی ویژگی‌های حاصل است. این مسیله ساده به نظر می‌رسد ولی یافتن نقطه صحیح فراوری در زنجیره تولید برای چنین عملیاتی نیاز به ملاحظات دقیق دارد. بسته به تکنولژی فراوری غذا، روش‌های متفاوت افزودن ازجمله مخلوط کردن خشک، حل کردن در آب، اسپری کردن، چسبیدن، روکش کردن، تراوش پدید آمده است. ساده‌ترین راه برای افزودن یک ریزمغذی (و یا بیشتر) به یک حامل غذایی عبارت از روش مخلوط کردن است. گونه‌های متفاوتی از مخلوط‌ها شامل مخلوط‌های: جامد - جامد جامد - مایع مایع - مایع وجود دارد. متداول‌ترین روش غنی‌سازی غذاهای خشک با مقادیر اندک ریزمغذی‌ها، مخلوط کردن خشک است. برای مخلوط سازی یکدست و نگهداری مخلوط، لازم است همگونی و یکنواختی طی عملیات فراوری، بسته‌بندی، ذخیره و توزیع و همچنین ویژگی‌های مواد متشکله و افزودنی‌ها تا آنجا که ممکن است به هم نزدیک باشد. هرچه تفاوت‌ها بیشتر باشد، جداشدگی حامل و غنی کننده، آسان‌تر روی می‌دهد. درصورتی‌که غنی کننده یا پرمیکس به شکل مایع باشد، باید غنی کننده به‌وسیله اسپری کردن و یا افشاندن به حامل غذایی خورانده شود. در این حالت غنی کننده در شکل محلول و به‌صورت اتمیزه به حامل غذایی اضافه شود. برای غذاهای مایع و یا نیمه مرطوب، ریزمغذی در یک مایع (آب یا روغن) حل یا پراکنده‌شده و پس‌ازآن به درون محصول، مخلوط و یا هموژن می‌شود. در مورد ریزمغذی‌هایی نظیر: ویتامین A ویتامین C ویتامین‌های گروه B که در معرض تخریب اکسیداتیو هستند، به پرمیکس موجود، آنتی‌اکسیدان نیز اضافه می‌شود. بعلاوه در معرض قرار گرفتن با اکسیژن و یون‌های دو ظرفیتی نیز به حداقل رسانده می‌شود. کپسول دار نمودن به مفهوم فرایند روکش‌دار نمودن ذرات پودرهای خشک و روان است. بسته به‌اندازه این ذرات، دو نوع روش کپسول کردن وجود دارد: - ریز پوشانی: که در آن روکش کردن ذرات با اندازه کمتر از میکرون انجام می‌شود - ماکروااینکپسولیشن: که به روکش کردن ذرات با اندازه بیشتر از میکرون اطلاق می‌گردد هدف اولیه کپسول دار نمودن عبارت از افزایش نیمه‌عمر و کیفیت محصول از طریق جا کردن غنی کننده از ترکیبات حامل غذایی و محیط اطراف است. روش کپسول دار نمودن جهت پوشاندن بوهای ناخوشایند و جدا کردن ترکیبات فعال برای ممانعت از تجزیه و تخریب ریزمغذی‌ها بکار می‌رود. در استفاده از روش کپسول دار کردن، در به وجود آمدن سد حمایتی برای جداسازی ریزمغذی‌ها از یکدیگر و اجتناب از تداخلات ناخواسته بین آن‌ها کمک می‌کند. برای کپسول دار کردن ویتامین‌ها ممکن است از نشاسته غذایی تعدیل‌شده و یا روغن‌های گیاهی به‌عنوان عامل روکش دهنده استفاده کرد. جهت پایداری بیش‌تر بهتر است، ترکیبات غنی کننده پس از فراوری اضافه شود. هرچند که این مسیله می‌تواند به جداشدگی منجر شود. یکی از عوامل مهم و اثرگذار بر روی نقطه افزودن یک ریزمغذی و یا پرمیکس پایداری ریزمغذی‌هاست. عملیاتی همچون: پاک کردن پخت هوادهی حرارت دهی تراوش و یا خشک‌کردن ممکن است به‌طور چشمگیری عملکرد بیولوژیکی و پایداری مواد مغذی افزوده‌شده را تحت ت ثیر قرار دهد. منبع: