اینجا یک توالت هست که برای خودش عقبه و داستان دارد. قدیم تر که جامعه مردسالار (تر) بود و زنی به ادارات رفت و آمد نداشت. این دستشویی هم کار خودش را می کرد. با گذر زمان خانم ها به ادارات رجوع کردند و کم کم حتی همکار بانو مشاهده شد. لذا دستشویی تخریب و دو دستشویی کوچکتر کنار هم ساخته شد اما به دلیل محدویت در ساخت کماکان با یک درب اصلی. یک کاغذ چسباندند که این یکی توالت زنانه و بر دیگری مردانه نوشتند. بعد از مدتی متوجه مشکلی شدند که اگر داخل این یکی خانم باشد زیبنده نیست که همزمان آقایی در کناری باشد نمیشود همه چیز را گفت بالاخره صدای نامتعارف و معذب بودن افراد به ویژه بانوان. چاره کلیدی بود که از داخل روی در گذاشتند. این مطلب هم نوشتند که لطفا هنگام استفاده، در (اصلی) را از داخل قفل نمایید. بعد از مدتی یکی دو نفر از خانمها کلید را در جیبشان گذاشته بودند وفراموش کرده بودند و مشکلاتی پیش آمد. زیر آن برگه اضافه کردند لطفا کلید را با خود نبرید. این داستان همینطور ادامه داشت و بندهای دستورالعمل توالت هر روز زیاد تر می شد. از یک جایی ارزش این کاغذ شبیه ارزش اوراق بانکی شد. آیا توجه کردید به اسناد بانکی که هنگام وام گرفتن و ضامن شدن در بانک به ما می دهند و ما بدون مطالعه امضا می کنیم؟ ! مسلما اسناد بسیار معتبری اند و احتمال دارد عدم توجه به این نوشته ها ما را حتی به تباهی و زندان بکشاند اما همه ما، آنها را نخوانده امضا می کنیم. خلاصه این برگه داخل توالت هم گرچه حیاتی بود و هست ولی دیگر همه بدون خواندن دستورالعمل این کار را روزی چند بار انجام می دهند تا کجا باشد که به خاطر این عدم مطالعه گیر کنیم. حکایت مردم افغانستان که منتظر دستورالعملهای صادره طالبان هستند.