از یک منظر کارفرمایان به دو دسته تقسیم می‌شوند، کسانی که در هر تصمیم استراتژیک نرخ بازگشت سرمایه ( ROI ) را در نظر دارند و زمانی که قادر به محاسبه آن نیستند از کل اقدام منصرف می‌شوند، و کسانی که این شاخص را تنها در تصمیمات کلان و یا تنها زمانی که قادر به محاسبه آن هستند، در نظر می‌گیرند. برای دسته دوم، شاید علت رونق بالای کسب‌وکارشان، دسترسی به بودجه‌ی دولتی و یا. باشد. هرچه هست، شرایط اقتصادی حال حاضر، باعث شده این دسته در روندی تکاملی رو به انقراض باشند. از دید کارمند، در هر پوزیشنی، توان محاسبه، ارایه و تضمین این شاخص، به عنوان معیاری برای پیش‌بینی هزینه دستیابی به اهداف (مالی یا غیر مالی) ، تا حد زیادی تعیین کننده دستمزدمان خواهد بود. شاید این شاخص تا حد زیادی تعیین کننده میزان حرفه‌ای بودن ما، به عنوان یک مدیر مارکتینگ، دیجیتال مارکتینگ، کپی‌رایتر و یا مدیر محتوا باشد. برای یک کارفرما مهمتر از میزان هزینه، میزان آورده‌ای است که از آن هزینه حاصل خواهد شد و اگر از پیش تضمینی برای آن آورده باشد، حدی برای هزینه نخواهد بود.