: کوچک‌تر که بود در یک زیرزمین تاریک زندگی می‌کردیم. هرچند با لامپ‌های زیاد تلاش کردم تا دنیای روشنی برای خودمان و عباس‌آقا رقم بزنم، اما هیچ چیز جای شعاع‌های نورانی و گرم خورشید را نمی‌گیرد. بعد از اسباب‌کشی، چهار طبقه بالاتر آمدیم و در طبقه سوم یک ساختمان، درون یک واحد آپارتمان روشن با پنجره‌هایی که از دو طرف، خانه را احاطه کرده بود ساکن شدیم. عباس‌آقا هنوز هم کوچک بود، آن‌قدر که تلاش می‌کرد شعاع‌های آفتابی که صبح‌ها از پنجره به درون می‌تابید را بگیرد. با کف دست رویشان می‌پرید. بعد که نور روی دستش می‌افتاد با تعجب و کنجکاوی دستش را جمع می‌کرد. با انگشت‌هایش بازی می‌کرد. دستش را پشت‌و‌رو و برای گرفتن نور باز و بسته می‌کرد. و این کارها را بارها با تمرکز و حوصله زیاد تکرار می‌کرد. گویی این تنها کاری است که باید انجام دهد. خ ب هنوز یک سال هم نشده بود که پا به این دنیا گذاشته بود. کم‌تر اتفاق و منظره‌ای در زندگی می‌تواند به اندازه بازی کودکان با نور زیبا باشد. کودکان برای من همچون نور رازهای پاک و زلال جهانند. رازهایی که برق‌شان در نقطه برخورد، چشم‌ها را می‌زنند. روایت پدر عب اس_آقا_ر کاب اردیبهشت