بسم الله الرحمن الرحیم. سلام. یکی از دشمنان اسلام متن زیر رو توی فضای مجازی پخش کرده و پیش خودش فکر کرده مثلا دیگه شاهکار کرده و ریشهء یه دروغ ساله رو زده! واقعا نمیدانم باید بخندم به حماقت اینها یا گریه کنم به حالشان. در عمل این شخص هم یکی از اون افرادی هست که "زرتشت‌زرتشت ک نان" توی فضای مجازی میچرخه و ایران باستان رو در آغوش گرفته و فکر میکنه مثلا حقیقت رو پیدا کرده. اشکالی که اینها دارن، عموما همون اشکالی هست که اهل سنت دارن. یعنی از خودشان قرآن رو هرجوری بخوان و خیلی وقت‌ها برحسب ظاهر هم معنی و تاویل میکنن و میگن "قرآن برای ما کافیه" که نتیجش هم این میشه که مثلا خدا رو یه جوان سفید و مو فرفری میدانن (یا خیلی عقاید غیرمنطقی دیگه که در کتابهای خودشان هم هست) بگذریم، بپردازیم به این شبههء بچگانه. اول متنی که فرستاده رو میبینیم: و حالا جواب ساده به این حرف‌های بچگانه: اولا درمورد آیه سوره انعام به نکته زیر دقت کنیم: کلمه "ام القری" که یکی از نام های مک ه هست، از دو واژه ترکیب شده: که در اصل به معنی "اساس و ابتداء و آغاز" هر چیزی هست، و مادر را هم به همین جهت "ام " میگن که اساس و اصل فرزندان هست و که جمع به معنی هرگونه آبادی و شهر، اعم از شهرهای بزرگ و کوچک یا روستاها که شواهد زیادی هم در قرآن برای این معنی وجود داره? روایات اسلامی تصریح میکنه که همهء زمین اول زیر آب غرق بوده و خشکی ها تدریجا سر از آب بیرون آوردن (که علم امروز هم این معنی رو پذیرفته) این روایات میگن: نخستین نقطه ای که از زیر آب سر برآورد بود، و بعدش خشکی های زمین گسترش پیدا کردن که از اون به عنوان یاد شده. با توجه به این تاریخچه روشن میشه که، اصل و اساس و آغاز همه آبادی های روی زمین هست، بنابراین هر گاه گفته بشه، تمام مردم روی زمین رو شامل میشه. از این گذشته، میدانیم که اسلام تدریجا گسترش پیدا کرد: پیامبر (صلی الله علیه و آله) اولش م مور بود خودش رو انذار کنه، همونطور که در آیه سوره شعرا می خوانیم: تا محکم بشه و بشه. بعدش در مرحله دوم، پیامبر (صلی الله علیه و آله) م مور شد رو انذار کنه، همونطور که در آیه سوره فصلت آمده: این قرآنی است عربی برای قومی که می فهمند و درک می کنند. و در آیه سوره زخرف هم آمده: این قرآن مایه تذکر تو و قوم تو است. حالا وقتی که پایه های اسلام در بین این قوم، قوی و مستحکم شد، پیامبر (صلی الله علیه و آله) م موریت گسترده تری پیدا کرد و م مور شد برای انذار، همونطور که در آیه اول سوره فرقان می خوانیم: جاوید و پر برکت است، خداوندی که قرآن را بر بنده اش نازل کرد، تا? را انذار کند. و البته آیات فراوان دیگه. حرف آخر حرف آخر هم چیزی نیست جز: مخلص، یا علی.