سن ش‌بیش از این حرف هاست. بهش می‌خورد قشنگ شش دهه ای را از سر گذرانده باشد. الان هم که دیگر کسی را ندارد، تنهاتر و منزوی تر از قبل طی طریق می‌کند. همین روز هاست که حسابش را با کرام الکاتبین صاف کند. البته چند سال پیش آنقدرا هم داغان نبود. یک رفت و آمدی داشت، یک هیاهویی، هرچند عجیب و غریب، داشت. اما این روز ها عجیب ساکت است. گهگاهی که از کنارش رد می شوم با خودم فکر می‌کنم چه چیزی در درونش جریان دارد؟ ! آیا اصلا چیزی جریان دارد یا نه؟ شب ها که علاوه بر تنهایی، مرموزیت و ترسناکی هم به صفاتش اضافه می شود چه؟ اصلا چگونه می‌تواند آنقدر متروک باشد؟ گمانم یکی دو سال پیش بود که آخرین (شایدم اولین و آخرین) ساکنینش هم بار خود را بستند و این تاریک‌خانه را به امان خود رها کردند. البته خود رفتن این ساکنان، غایت آمال ما بود و این خانه ی بیچاره هم یک نفس راحتی از دستشان کشید. راستش را بخواهید این خانه از اولش هم، چه با آدم ها و چه تنها و خالی از سکونت، یک جای کارش می‌لنگید. اصلا انگار زمانی که آن‌را می ساختند، در لابه لای دیوار ها و سازه هایش، رازگونگی را با شن و سیمان هایش عجین کرده اند. این مکان، گویی به واقع است. البته مکانی که به درد و و و بخورد، و نه به دیگری. در این سال‌هایی که ما به خانه جدیدمان، که دقیقا روبه روی این عجایب خانه واقع شده است و روبه رو تر از این هم نمی‌شد که واقع شود، نقل مکان کرده ایم، بر روی تیوری ها و ایده های فراوانی درباره این خانه کار کرده ایم! یک زمانی که عناصری از حیات طبیعی (و نه ماوراء الطبیعی! در آن مشاهده می شد، یعنی همان انسان های پرحاشیه که در آن زندگی می کردند، حداقل می دانستیم که کسی هست و یک چیزی درون آن جریان دارد. هر چند همین جریان هم خودش حواشی و داستان های عجیب کم نداشت. برای همین گفتم چه کسی در آن باشد، چه نباشد این خانه داستان دارد! اهالی این متروک‌آباد، چندان عادی نبودند. یا شاید هم بندگان خدا عادی بودند، منتها تحت تاثیر فضای غیرعادی این منزل شریف، از ن رمالی ت دور شده بودند! ترکیب سنی جنسی اهالی خانه را دقیق یادم نیست اما یادم می‌آید که یک پیرمرد پیکان سوار و یک زن جوان و یک کودک و یک زن میانسال در آن رفت و آمد داشتند. (تازه خوب شد گفتم "دقیق" یادم نیست! البته از این نکته جا نمانیم که یک عضو دیگری هم داشتند که شاید کلید راهنمای ما برای حل معمای این عمارت باشد. یک سگ شدیدا غیرعادی! این سگ از برآیند این خانواده هم غیرعادی تر بود. و البته من فکر می‌کنم دلیلش این است که حیوانات نسبت به فضاهای غیرعادی حساس تر هستند و واکنش بیشتری به این قضیه نشان می‌دهند. (فکر کنم این نکته را از یکی از فیلم های لعنتی_ترسناک هالیوود به یاد دارم که در آن، یک حیوان زبان بسته به دلایلی که برای من مخاطب بدبخت کاملا واضح بود، به گوشه ای خیره می‌شد و زوزه و جیغ می‌کشید. این سگ که مختصات ظاهری اش را اصلا به یاد ندارم و فقط صدای نابهنجار و استایل خیره شونده ش در ذهنم مانده است، شب ها تا صبح، به صورت مستمر و بدون هرگونه تعطیلی و تنفسی، زوزه می‌کشید و در حیاط تقلا می کرد. البته این تقلا مال زمانی بود که در استایل خیره شونده اش فرو نمی‌رفت! اگر در حالت استاتیک قرار می‌گرفت، صدای زوزه ها و واق هایش به یک صدای جیغ ظریفی تقلیل می‌یافت و به گوشه ی حیاط خانه خیره می‌شد. شاید باورتان نشود اما من چندین بار این صحنه را با چشمان خودم و (متاسفانه! از فاصله چند دهه متری دیده ام. شما از یک سگ غیرعادی در یک خانواده غیرعادی، آن‌هم در یک خانه غیرعادی تر چه انتظاری دارید؟ ؟ انتظار ندارید که مثل این پاپی های گوگولی صدای بلبل دربیاورد و با ناز و عشوه از سر و کول شما بالا برود؟ من که چنین انتظاری نداشتم. این سگ در مقابل دستشویی گوشه حیاط می نشست و شروع می‌کرد به نجوا کردن با این سرویس کاملا غیربهداشتی و غیرعادی! البته الان به درگاه الهی شاکرم که این موجود غیرعادی از این محل رفته است و البته به همان درگاه شاکی هستم که چرا هنوز این محفل غیرعادی (و غیر عادی ساز! با تمام قوا پا برجاست؟ حداقلش این است که الان صدای زوزه و جیغ و فریاد نمی‌آید و آن حداقل آرامش ما در این کوچه ی بی رحم! پا برجا مانده است. خب. این وصف حال از غیرعادی ها بود. یکی دیگر از این افراد، همان بود. دلیلش را نمی‌دانم، اما این پیرمرد پرحاشیه شب ها در کنار دیوار خانه و در پیکان خود استراحت می‌کرد. خیلی اوقات هم می‌آمد پشت درب خانه و داد و بیداد که در را باز کنید و راهم بدهید و فلان و بیسار. البته تا این حد کتابی و با ادب و احترام فریاد نمی‌زد. بنده خدا فریادهایی می‌زد که انسان دلش کباب می‌شد. حال که فکر می‌کنم او چندان هم جزو ساکنین این خانه به حساب نمی‌آید. آخر یا کلا نبود، یا وقتی هم بود پشت درب خانه بود و استراحت و مویه می‌کرد. البته فکر کنم گهگاهی هم وارد خانه می‌شد. به هر حال باید برای تقویت عنصر غیرعادیت این خانواده هم که شده او را چند روز یکبار راهش می‌دادند! جالب است پیرمرد بیچاره هم زمان‌شناسی خوبی نداشت. مثل آن سگ بیچاره تر. یک وقت نیمه شب بیدار می‌شدیم و می‌دیدیم دوباره قشقرق به پا کرده و دارد از درب به عنوان کیسه بکس استفاده می‌کند. بنده خدا پیرمرد توانایی بود‌. خدایش حفظ و رحمت کند. درباره دیگر ساکنین این هتل ترانسیلوانیا هم چیز خاصی برای گفتن ندارم. فقط گهگاهی که از پنجره ی منزلمان به حیاط مرموز این خانه خیره می‌شدم، آن زن جوان ناگهان ظاهر می شد و با موهای افراشته و پوشش افراخته، در حیاط کندوکاو می‌کرد. البته قبل از این‌که در اذهان زیبای‌تان این نگارنده ی مظلوم را قضاوت کنید، جادارد بگویم که به محض این‌که سروکله آن زن پیدا می‌شد، بنده سر پر سودای خود را به داخل خانه فرو برده و صحنه را ترک می‌کردم. چرا که خوش نداشتم با دیدگانم مسبب آزار و اذیت کسی بشوم. تازه برفرضی که او هم نگاه من به خودش را نمی‌دید، خودم که متوجه نگاه خودم به او بودم! در ضمن یکی از خواصی که منزل ما دارد این است که در ارتفاع خوبی واقع شده و تسلط خوبی روی‌کوچه دارد‌. من هم گهگاه که می‌خواهم خستگی ام را رفع کنم به پای پنجره می‌آیم و کوچه و مردم درونش را نگاه می‌کنم. بله را نگاه می‌کنم! خانه های مردم که به جز همان یک مورد، اصلا معلوم نیست و خورش ضعیف است! درباره آن یک مورد هم که از خودم رفع اتهام کردم. خلاصه. درباره آن کودک و آن یکی زن میانسال هم نپرسید که نه دیتایی از آنها در ذهنم موجود است و نه چیزی از آن‌ها به یاد دارم. بعد از رفتن این ساکنین معمولی! خب طبیعی بود که هیچ گونه ی جانوری دیگری، میل به زندگی در این خانه نداشته باشد. از این رو، این خانه در سکوت و بهت و حیرانی فرو رفت. البته جالب است که باز هم یک اتفاقی در این میان، یعنی فاصله بین تخلیه خانه توسط معمولی‌ها و نگارش این سرگذشت توسط من، واقع شد. آبان را که یادتان هست؟ همان غایله بنزین و قتل‌عام و تباهی و سیاهی را؟ قبلا هم در یکی از پست هایم گفتم که خانه ما نزدیک یکی از چهارراه هایی بود (و هست) که اعتراضات در آن‌جا خیلی آتشین بود. در این زمان، خانه مدنظر چندماهی می‌شد که خالی شده بود و دیگر نه من به آن توجهی می‌کردم و نه چیزی برای توجه کردن داشت! فقط گهگاهی درون حیاط آن‌را یک نگاهی می‌انداختم تا بلکه را پیدا کنم! در همین حال و هنگامی که آتش اعتراضات و فریاد ها و سرکوب ها بالا گرفته بود، دیدم که یک ماشین شاسی بلند خفن، وارد پارکینگ این خانه شد! شما فرض کنید پیش از این بهترین ماشینی که منتسب به این خانه بود، یک بود! حال یک وارد پارکینگ این خانه شد. حتی این موضوع را هم می توانستم حل کنم. اما موضوع بعدی که باعث آسیب دیدن نورون هایم می‌ش د، این بود که سرنشینان این سانتافه چندتا مرد ساده پوش و به نوعی"اداری" بودند! بعد از ورودشان به این خانه، تا چندین روز هیچ جنبنده ای از آن خارج نشد و کوچک ترین تحرکی توسط چشمان تیزبین این حقیر مشاهده نشد! بعد هم نفهمیدیم چه شد و این سانتافه که ی خارج شد؟ ؟ یا مثلا شاید هم بعد از ورود به این خانه، به ب عد یا دنیای دیگری منتقل شد؟ ! خب حالا چند عبارت می‌گویم و شما با آن جمله بسازید: جمله ساختید؟ من راستش دو نوع جمله توانستم با آن بسازم. یکی این‌که اینها بچه های بالای بودند که برای رصد گروهک های‌رخنه گر و آشوب گر و شناسایی عوامل اغتشاش در آنجا ساکن شده بودند. یکی هم این‌که آنها بچه های بودند و به محلی برای استقرار و سازمان‌دهی برنامه هایشان نیاز داشتند و خلاصه نفوذی بودند دیگر! حالا حقیقت چه بود و چه شد، خدا داند. و برای من هم که اصلا فرقی ندارد و می‌بینید که چقدر بی تفاوت نسبت به وقایع جاری در این خانه به زندگی ام ادامه داده ام! ببین رییس جان، حقیقتش من اصلا آن منظره ی جذاب را که دیدم ترغیب شدم تا این مرقومه را به خدمت محضر گرام عالی برسانم. شاید معمولی ترین و ابدی‌ترین چیز این خانه، این چیزی باشد که به تازگی من نسبت به آن آگاهی پیدا کرده ام. راستش این برای من به شخصه کم خوبی نداشت. اولش که ترغیب شدم یک داستان بنویسم و در و پست منتشر کنم و با همکاری چندتا از دوستانم یک پادکست‌طور خفن هم برایش بسازم! با خودم گفتم حداقلش این است که مسبب کاشت دو نهال شده ام. در همین حین و قبل و بعدش هم در پست هایی که به نام پویش زمین منتشر می‌شد، یک گردش کی می کردم. چقدر حال بعضی از نوشته ها خوب بود! چقدر تجارب جذابی را تجربه کردم! از این‌که خیلی ها دغدغه های‌جذابی دارند و چندین سال است هستند لذت بردم. مجموعه ی این وقایعی که از بعد پیک زمین بر من حادث شد، باعث شد که کمی نسبت به درخت و گل و نهال دقیق تر شوم. البته این را هم بگویم که من تا یاد دارم روی درخت ها و شاخه ها و فک و فامیلشان غیرت داشته ام! چه دعواهایی که در دوران راهنمایی برای شکستن یک شاخه درخت با آن پسرک های شرور نمی‌کردم! و البته همیشه از طبیعت و لذت می‌برده و می‌برم. اما به خاطر‌فضای خشک و بی‌روحی که در چندماهه اخیر تجربه کردم (و احتمالا در ادامه تجربه می‌کنم) ، کمی با سبزی بیگانه شده بودم. حال که کمی به خود آمده ام، می‌بینم حتی نیمچه باغچه ای هم که در حیاط خانه خودمان است، چقدر خواستنی است! به راحتی می‌توانم بعداز ظهر ها در کنار آن باشم و یک هوایی عوض کنم. همچنین مناظری که از بالکن یا پنجره منزل‌مان معلوم است، لذت و بخش سبز است! بعد از این بود که عنصر جدیدی را در میان عناصر خاکستری آن خانه مذکور، پیدا کردم. شاید قبلا تا این حد این موضوع برایم واضح نبود! اما این چند وقت که از پنجره به حیاط آن خانه نگاه می‌کنم، سبزی چشم گیری در آن خودنمایی می‌کند. درخت انگوری‌به تازگی سبزی ش را از طبیعت پس گرفته است و نیمی از حیاط را پوشانده است. درخت دیگری در آن سوی حیاط حضور دارد و در میان انبوه ضایعاتی که در این حیاط پراکنده شده است، خودنمایی می‌کند. همچنین در کناره های دیوار نهال های ظریف و نوجوانی آرامیده اند. پیش از این آرزو داشتم این خانه هرچه زودتر تخریب شود و یک آپارتمان لاکچری و شیک به جایش ع ل م شود. نمی‌دانم. شاید هنوز هم دارم. به خاطر حواشی و داستان هایی که ذکر آن پیش از این رفت. اما این اواخر تا به سراغ این آرزو می‌روم با خودم می‌گویم پس تکلیف این سبزی ها چه می‌شود؟ یعنی این ها هم قرار است زیر چنگک های گرسنه بولدوزر با خاک یکسان شوند؟ به احتمال زیاد می‌شوند. با خاک یکسان. اما حالا چه من آرزو بکنم چه نکنم، سرنوشت این معلوم است. چرا که یکی دو نفر در چند ماه گذشته از آن بازدید کرده اند و احتمالا به دنبال حکم تخریب و ساخت و از این جور چیز ها هستند. شاید هم بخواهند آن را بازسازی کنند!؟ که البته تصمیم نامعقولی است و خرج آن با هزینه ساخت دوباره یک خانه چندان تفاوتی ندارد! به هر حال. از الان درگیر سرنوشت این سبزینه ها شده ام. هر روز سری به آن ها می‌زنم و خوشبختانه دیگر دغدغه ظاهر شدن یک زن جوان را ندارم. این خانه خیلی وقت است که رنگ حیات طبیعی به خودش ندیده است.