کرونا و باورها (بخش اول) [رادیولوژی مطهر] کرونا و باورها (بخش اول) حدود یک سال از ظهور کرونا گذشت و هنوز معلوم نیست که پایان بحران کجاست. با مرور وقایع این یک سال می توان گفت که یکی از اثرات بارز این بحران بر ذهن بسیاری از کنشگران، تقدس زدایی از باورها بوده است. قبلا درباره رابطه کرونا و مقدسات مذهبی زیاد شنیده ایم و البته دین داران درباره برخی از پرسش ها در این زمینه بحث کرده اند ولی موضوع منحصر به دین نیست. در دوران تحصیل استاد بزرگواری داشتیم که می گفت برای یک پزشک، کتب منبع پزشکی باید مثل کتب آسمانی مقدس باشد. برای من و شاید بسیاری از هم قطاران من، علم پزشکی یک حوزه مقدس بود که همیشه با غرور از آن یاد می کردیم و گاهی آن را خطاناپذیر می دانستیم ولی در بحران کرونا، درماندگی این حوزه خود را بیش از پیش نشان داد. یک روز گفته شد که نباید عموم مردم ماسک بزنند و مدتی بعد، مسلم شد که راه اصلی انتقال کرونا هواست و ماسک بر همه واجب است. یک روز کلروکین و اسلتامیویر و انواع داروهای دیگر در بوق و کرنا شد و بیماران به تجویز پزشکان برای تهیه آن ها، همه کشور را زیرو رو می کردند و روز دیگر مشخص شد که تاثیر آن ها واقعا با روغن بنفشه فرقی ندارد! آیا اثبات غلط بودن برخی توصیه های پزشکی به معنی انکار ارزش علم و دانش است؟ تفاوت علم (به ویژه علوم تجربی مثل پزشکی) با شبه علم (مثل برخی ادعاهای خرافی به نام طب سنتی) ، دقیقا در همین است که علم واقعی همیشه در حال پژوهش و تصحیح خطاهای خود است ولی شبه علم همیشه در حال درجازدن است. داروهای طب سنتی برای هزاران سال بدون بررسی دقیق اثرات آن ثابت می مانند و حتی پاسخ طب سنتی به مشکلات جدیدی که قبلا اصلا وجود نداشته اند، همان داروهای قدیمی است. (ادامه دارد. دکتر سید میثم شفیعی مطهر