در یک روز آرام پاییزی، با آهنگ آرام و دلنشین شجریان، کنار بخاری، نشسته ام. نگاهم به پنجره است، مه و باران و برگ های خزان، زیبا، دلگیر، غمناک، سرد. اندوه همنشین من است و نگرانی نیز شاید. اما در گوشه ای از اتاقم نشسته ام، آرام تر از همیشه ام، مانند برگی که بی توجه به طوفان، در آغوش باد، دلبرانه می رقصد. خیالم را مانند هوای امروز مه فراگرفته است، مهی سرد، سنگین، غمناک و زیبا. غم مانند لحافی سنگین، جسم و روحم را پوشانده است، طوری که نمی‌توانم تکان بخورم، زندگی همین است دیگر، غم، نگرانی، صدای باران همراه با صدای نون خشکی که از بیرون می آید، آمیخته با صدای هنرمندی که در حال پخش است، زندگی همین است، راستی، در این سرما، در این کرونا، نون خشکی نانش را از کجا در می آورد؟ ! قرنطینه شامل حال او نمی‌شود که می‌شود؟ ! اگر کرونا بگیرد چی!؟ کدام بیمه درمانی شامل حالش می‌شود؟ ! آخ زندگانی، این‌گونه تلخ چرایی. ؟ !