نمی‌دانم در آن رویای حقیقی غرق بودم یا شناور اما این را می‌دانم که امید به جان گرفتن در وجودم موج می‌زد ریسمان‌هایی پ ر شده از طعم عشق به بند بند دلم دوخته بود آن اطلس، تا که جانش را تسلیم جانم کند تمامش را نگاه نگاه در چشمانم پر می‌کردم از اقیانوسی که او مرا در آغوشش می‌تاباند همزمان با شنیدن آواز جیغ‌ها روشن شدم که صلح با غریبه‌ها نجوای فرستادگانست و آن لحظه بود که هیچ نبود زمان نبود، رخسار بود جهان نبود، دنیا بود دهان نبود، آواز بود سراب نبود، سیراب بود و بود و بود هستی را مکیدم شد نفس برای هوای گرفته‌ام بوسیدنش را هدیه کرد بر روح، و تن شد وطن آن خانه به دوش جانمی اطلس تو آغوشی و من بی‌خانمان در این ساحل سایه‌را بر فراز این آتش‌باران، بی‌انتها کن که بهشتم از قدم به قدمت نفس گیرد من باران شوم.