_میتونم به جرعت بگم نظر خیلی از ماها یا همه ما درباره کرونا بده البته بد که نه افتظاحه? همه بدشون میاد، ولی من به طور احمقانه ای این دورانو دوست داشتم اون زمانایی که کرونا نبود خبری از ماسک و دم و دستگاه هاش نبود، همه میگفتن گوشی و بزار کنار و به درس و مشقت برس گوشی فلانه بیساره میگفتن جلوی پیشرفتو میگیره? یکی نبود بهشون بگه اخه دوست من، فامیل من، عزیز من، اگه گوشی بده چرا خودت داری اونم اخرین مدل! یه مشکل عجیبی که دارم اینه که سره همه چی حرص میخورم? الانم که دارم این متنو مینویسم دارم حرص میخورم واقعا نمیدونم چرا? خلاصه بخوام بگم کرونا نبود، گوشی بد بود، افتضاح بود دیواری بین موفقیت و نابودی بود ولی از موقعی که کرونا اومد گوشی شد یار همیشگی ما چون کرونا دم در خونه منتظرت بود و نمیشد رفت بیرون وگرنه یقتو سفت میچسبید و بقیشم که خودتون بهتر میدونید اینجوری شد که گوشی شد عامل سرگرمی، حتی واسه سالمندان. مردم غیرت وحشتناکی دارن روش، مثل یک بچه ازش مراقب میکنن انگار جزعی از بدنت باشه همه جا حتی توالت هم همراه ما بود? حموم و که دیگه چه عرض کنم مگر اینکه ضد آب نباشه و بترسن ببرن? حتی اونایی که میگفتن بده و فلان دیگه دهناشون بسته شد? بقیه رو کار ندارم، فعلا غرغرامو میزارم کنار از خودم بگم یه نقاشم? سالمه و یه پیج هنری زدم تو اینستا، گالری مجازی درست کردم واسه خودم میخوام از اون راه پیشرفت کنم? یجورایی ببندم دهن اونایی که میگن گوشی بده و فلان. طریقه کارم اینجوریه که نقاشی و از ذهنم نمیکشم نه اینکه ایده نداشته باشما، دارم فقط فعلا نمیتونم از ذهنم رو کاغذ بیارم، از گوگل یا اینستا پیدا میکنم و میکشم. بعد عکس میگیرم ازش، وقتی روش ادیت زدم تو اینستا پستش میکنم مردم میبینن و لایکم میکنن و کلی کامنتای خفن? حالا میپرسی چجوری؟ سوالت و دوست داشتم جوابش راحته: با گوشی! با گوشی طرح و پیدا میکنم. با گوشی وسایل مورد نیازو اینترنتی میخرم و طرح و پیاده میکنم رو کاغذ، بهش میگم اینجا ایستگاه اخره کرایه هم نمیگیرم بس که نمکیم? اگه این نمک ریختنای من تموم بشه. خلاصش جونم براتون بگه که از طرح پر زحمتم، با گوشی عکس میگیرمو پست میکنم. البته تازه اول کارم تا به موفقیت برسم خیلی تلاش مونده کنم. اقا اصلا بخوام ختم کلامو بگم گوشی عامل پیشرفت منه! با جزیی ترین چیزاش کارم راه میوفته حالا برنامه های پیشرفتش و نگم برات، خیلی کمکم کرده تو پیشرفت کردنم واسه کشیدن طرح چون راحت فیلمای آموزشی رو پیدا میکنم و میبینم اونم تو این دوران که نمیتونم برم بیرون کلاس هنر. اصل مطلب: گوشی نبود من لنگ بودم. "کرونا و وجود آرامش بخش گوشی" دوران کرونا با تمام بدی هاش خوبی هاییم داشته که یکی از اون خوبیاش باعث کشف استعداد ما شده. مثلا از خوده من شروع کنیم: یکی از کشف شده هام همین نوشتنه. فهمیدم وقتی میتونم ایده هام رو روی بوم بیارم و بکشمش پس میتونم رو کاغذ اونارو بنویسم مثلا یکی از ایده هام"منی در قاب شکسته"بود که من هنوز نکشیدمش ولی متنش کردم! با اینکه نوشته هام هنوز به سطح پیشرفته نرسیده ولی همین که از خودمه برام با ارزشه. یکی دیگه از استعدادام که تازه کشف شده اینه که فهمیدم آشپزیم واقعا افتضاحه. شاید با خودتون بگید مگه افتضاح بودن استعداد میخواد؟ باید بگم که بله میخواد? و من تو اشپزی و مخصوصا شیرینی پزی افتضاحم و این یه استعداد خدادادیه و من خیلیم باهاش راحتم چون مامان نمیگه که انجام بدمشون? ولی بلاخره یه جا مجبورم که انجامش بدم چون همه پیشم نمیمونن و نمیتونن شکم منو سیر کنن به خاطر همین سعی میکنم که یاد بگیرمش و انجامش بدم. البته اینم بگم وقتی هیچ استعدادی تو خوشمزه کردن غذا ندارم و فقط گند میزنم با تمرینای خیلی زیاد مطمعنا میتونم یکم بهتر شم که اونم متاسفانه باید کلاس برم که کرونا نمیزاره اگرم کرونا نبود نمیتونستم بازم برم چون پول نداشتم? پس واسه حل مشکلم بازم پناه بردم به گوشی و اونجا اموزشای رایگان و تو اینستا پیدا کردم و یاد گرفتم (تا حدودی)"مزایای گوشی" حتی اگه یه گوشی معمولی و ارزونی داشته باشی. حتی اگر لمسی نباشه و دکمه دار باشه. ساده ترین کمکی که بهت میکنه اینه که با عزیزات در تماس باشی و حالشونو بپرسی! از وقتی که گوشی لمسی شده، هم میتونی تماس ساده بگیری و هم تماس تصویری، هم صداشونو بشنوی و هم صورتشونو ببینی، که البته منه بدبخت پدرم در میاد بس که مامان با خاله تماس تصویری میکنن و چهار پنج ساعت حرف میزنن نمیگن بابا این گوشیه منو بده برم به کارم برسم? خلاصه کنم حرفمو، گوشی میتونه تو رو از رفتن صدها کیلومتر راه و درد ناشی و جان گیر پا راحت کنه? مخصوصا اگر ماشین نداشته باشی اونم الان که کروناس کلا پدرت در میاد پس بیرون رفتنو خط بکش تو این وضع و اوظاع راحت یه زنگ میزنی، صداشو میشنوی و تصویرشو میبینی و از دلتنگی خلاص میشی، پس دیدی گوشی چقد خوبه هی میگی بده والا. اگه مثل من آشپزیت زیاد خوب نیس، نیاز نیس از گشنگی بمیری یه زنگ میزنی و غذا سفارش میدی، دشواری نداریم ما? لباسات کهنه شد، جورابت سوراخ شد، غرق خواب یه لقد زدی شلوارتو جر دادی، از ترس کرونا نتونستی بری بیرون خرید، با برگ خودتو پوشوندی که اونم از حیاط خونت با ترس و لرز برداشتی که کسی تو اون حالت نبینه تورو، باید بهت بگم تو یه غار نشینی! عزیزه من یه جدیدشو سفارش بده خودتو از این فلاکت نجات بده خب! میگی پولش چی؟ من که خونه بودم کار نکردم پول ندارم! خب میتونی اینترنتی کار کنی پولو که در اوردی اینترنتی خرید کن چیزایی که نداری رو بخر و ابروتو برگردن! میگی چطوری؟ فداتشم که واقعا غار نشینی، با گوشی انجامش بده به اوناییم که مثل تو بلد نبودن هم یاد بده کلا این گوشی واسه پیشرفت و در آوردن ادما از غارشونه? یکی از خاطرات ضایمو بگم براتون، یه روز که با کلی ماسک و الکل و دستکش از خیابون رد میشدم یه ادمو دیدم بدبخت انگار از همه چی نا آگاه بود. بردمش یه مغازه گوشی فروشی، یه گوشی خرید (پول نداشتم وگرنه خودم میخریدم?) اونم با کلی غر غر، یه هفته بعد دیدمش، یارو تیپ و زده بود تو گوشش اصلا آدم دیگه شده بود، رفتم جلو پیشش منو شناخت کلی تشکر و مدال طلا و اینا گف آگاه شدم، بش گفتم آفرین و هر کدوم از یه سو در افق محو شدیم? چه دوره ای بود انگار همین دیروز بود، که واقعا هم دیروز بود? یه نفرو از ناآگاهی نجات دادم، خدا منو نگه داره. عامل موفقیت هرکس خیلی چیزا میتونه باشه، چون زندگی هر کس با نفر بعدی متفاوته ولی من خودم به شخصه از تجربه استفاده ای که تو این چند سال عمرم از گوشی کردم، میتونم به جرعت بگم عامل موفقیت من گوشیم بود، با اینکه اونقدرام مدل بالا و گرون نیس ولی کارمو راه انداخت و باعث پیشرفتم شد. مثل بچم دوسش دارم? خب دیگه خیلی سخن ارجمند گفتم، عزت زیاد? TRN