بلی، درباره تربیت در دوران قبل از تولد هم مواردی در باورهای دینی وجود دارد که پرداختن به آنها خالی از لطف نیست: از ماه چهارم بارداری به بعد، جنین صدای پدرومادر وهرصدایی را می شنود. یعنی دقیقا در همان سنی که روح دمیده می شود. دراین مقطع سنی، اگر مادر پرخاشگری بیش از حدمعمول داشته باشد، علاوه برآسیب هایی که به جسم جنین وارد می شود، آسیب هایی هم به روح و روان کودک می رسد. روانشناسان می گویند برای جنین در شکم مادر قصه بگویید، چون صدارا می شنود. اگر پدر قصه بگوید، کودک بعداز تولد باصدای پدرآرام می شود، همانطور که با صدای مادر آرام می گردد. در دوره ی رشد قبل از تولد، نه تنها رشد جسمانی، بلکه رشد هیجانی و عاطفی هم وجود دارد. مثلا اگر پدر به جنینی که در شکم مادر است، ابراز علاقه کند، کودک بعدازتولد عاطفی تر خواهد شد. کودکی که در دوران بارداری در محیطی است که مادر، کلمات محبت آمیز بیشتری می شنود و می گوید، سلامت عاطفی اش خیلی بیشتر خواهد بود. مادری که استرس دارد، رشد هیجانی کودک را دچار مشکل می کند. از این رو، رفتارهای هیجانی، عاطفی و جسمی می تواند در رشد قبل از تولد کودک از لحاظ هیجانی و عاطفی و جسمانی تاثیر بگذارد و حتی در رشد جنسی موثر باشد. از دیدگاه اسلام، پدر و مادر و محیط اجتماع، نقش مهمی در رشد و تربیت کودک دارند. اسلام ازهمان ابتدای تولد، برنامه ها و دستورات خاصی برای رشد و تربیت کودک تنظیم کرده و اجرای آن را برعهده ی والدین قرارداده است. اصولا اسلام درمورد رشد و تربیت، حقوق مسلمی را برای کودکان قایل است. اسلام در سراسر دوره ی کودکی و نوجوانی که مهم ترین دوران رشد و تربیت کودک است، برنامه های خاص و سفارش های تربیتی بسیاری را در انتخاب اسم، نحوه ی شیردهی و از شیرگرفتن، نحوه صحبت کردن و مهرورزی به کودکان و دررعایت عدالت و وفای به عهد نسبت به آنها (چه در دوره بلوغ و چه در دوره ی جوانی) بیان فرموده است. ما خودمان، شخصیتمان و منشمان را بوجود می آوریم. ما برای ساخت سبک زندگی خود، صاحب اراده آزاد هستیم. به فرزندانتان کمک کنید تا صاحب اراده باشند? دنیای کودکانمان را رنگی کنیم?