دیروز بین نوشته هام همش دنبال یه چیزی بودم که ویرگول پست کنم. یا خیلی فضای ناامیدی داشت یا حداقل تعداد کلمه ها رو نداشت. دیگه ازش گذشتم و گفتم یه روز یه چیز خوب مینویسم تا الان که شنبه صبح ساعت هشت و بیست و پنج دقیقست و من اولین کلاس اول هفته ام رو نرفتم. یعنی اگه بخوام با خودم و خودتون صادق باشم باید بگم که رسما خواب موندم. ساعت رو از ساعت شش تا هفت و بیست گذاشته بودم هشت مرتبه زنگ بخوره و هشت مرتبه زنگ خورد و منم هشت مرتبه بیدار میشدم آلارمش رو خاموش میکردم و هشت مرتبه دوباره شیرجه میزدم تو بالشتم. دیشب تا ساعت چهار صبح بیدار بودم. تا سه داشتم با هم اتاقیم راجع به بیچارگیامون حرف میزدیم و از ساعت سه تا چهار جزوه این جلسه رو پاکنویس کردم اما وقتی چشمام رو به قصد بلند شدن از تخت باز کردم ساعت بود هشت و سه دقیقه. دوستم بم پیام داد که بدو و میرسی. اما از یه طرف استاد از دیر اومدن و کسایی که دیر میان منزجر بود و از طرف دیگه واقعا توان آماده شدن با عجله و بدو بدو کردن رو تو خودم نمیدیدم. لعنتی تا ک ی قراره خواب بمونم؟ تا کی قراره دل کندن از تخت واسم حکم سخت ترین کارهای روزگار رو داشته باشه؟ واقعا احساس خستگی میکنم. نه جسمی. خستگی روحی. اعتیاد. اعتیاد به تخت خواب. اونم در صبح زود. از این دارم واستون صحبت میکنم. دردی که خیلی وقته باهاش دست و پنجه نرم میکنم. اما الان تو دوران دانشجو شدنم بیشتر از همیشه داره گریبانم رو میگیره. شما بگید چیکار کنم؟ لطفا، حتما، خواهشا? دال. دال