سخنی با خوانندگان خواننده عزیزم، سلام. داستانی که مقابلتون هست الهام گرفته از دنیای سری بازی های عصر اژدها، به قلم تیم نویسندگی دیوید گایدر می باشد. پیشاپیش ازتون درخواست دارم این بنده حقیر را به خاطر هرگونه اشتباه تایپی، اشکال نگارشی و دستوری و. عفو بفرمایید. همچنین بسیار متشکر خواهم شد اگر بعد از مطالعه داستان، زمانی را برای بیان هر گونه پیشنهاد و انتقادی که ممکن است داشته باشید، کنار بگذارید تا بتوانم در آینده با بر طرف کردن مشکلات، با داستان های بهتری در خدمتتان باشم. بیش از این دیگر مزاحم اوقاتتان نمی شوم و در پایان امیدوارم توانسته باشم که برایتان لحظات خوبی خلق کرده باشم. دوستدار شما نویسنده فصل اول بازنده صدای نغمه صبحگاهی پرندگان در هوای مرطوب و خنک جنگل می پیچید و در بین درختان طنین می افکند. مسیر کم تردد جنگلی حتی قبل از درست شدن جاده سنگفرش اصلی هم مسافران زیادی به خود نمی دید چه برسد به الان که تقریبا می توان گفت یک جاده فراموش شده بود. با این حال این خلوتی و سکوت برای مسافر تنهایی که داشت با قدم های شمرده و حساب شده ای به راهش دربین درختان ادامه می داد کوچکترین اهمیتی نداشت و حتی می توان گفت که از آن استقبال هم می کرد. مسافر مرد جوانی در اوایل سومین دهه ی زندگیش بود با موهای مشکی و قدی نسبتا کوتاه بود. چشمان خاکستری نیمه هوشیار و خسته ای که در کاسه تو رفته چشمشانش می درخشیدند، نشان می داد مدت زیادی است که نخوابیده بود. نام این جوان واران بهتین است. چند ساعتی از طلوع خورشید می گذشت و اندک باریکه های نور گرما بخش خورشید از میان برگ های سبز و در هم گره خورده درختان راش و افرا عبور می کرد و مانند سوزن های طلایی بر لباس سبز جنگل فرو می آمد تا منظره رویایی را در مقابل چشمان واران رقم زند. او از اینکه راهش از میان جنگل های لرد نشین ولکین عبور می کرد خوشحال بود، کوه های سرسبز اینجا یکی از با صفا ترین قسمت های این سرزمین آنتیوا بود. درختان سرو و راش در همه طرف به چشم می خوردند که با فاصله از هم قد علم کرده بودند تا انگار در مقابل قله ی مرتفع سفید کوهستان خودی نشان دهند. طوری نفس می کشید که انگار می خواست هوای خنک و دلپذیر اینجا را برای همیشه در ذهنش ثبت کند. واران بعد از ماموریت شکست خورده قبلیش، به چنین چیزی نیاز داشت. اینجا آرامش و تعادل را به ذهنش بر می گرداند. چینی به پیشانی واران افتاد. با اینکه تمام تلاشش را می کرد که به حوادث چند وقت گذشته فکر نکند اما انگار نمی توانست، افکارش مثل ابر تیره ای، روز روشن را برایش تیره کرده بود. چطور می توانست اینقدر احمق باشد؟ تمام مدت آموزشش آموخته بود که چه بلایی سر آنهایی که اجازه داده بودند قدرت کنترلشان کند آمده بود و حالا گذاشته بود که پسر بچه ای خودش و بقیه را قربانی حماقت او کند. هیچ وقت نمی توانست بابت آن خودش را ببخشد. او به تازگی توانسته بود با اثبات توانایی اش در امتحان های سختی که برایشان گذاشته بودند به عنوان مامور، برای انجام کارهای خارج از قلعه باسام انتخاب شود. او حس روزی را که بالاخره توانست آخرین امتحان را تمام کند به یاد داشت و اگر می توانست به گذشته برود، همان موقع به او خودش می گفت که چقدر در اجرای مسیولیت هایش ناموفق خواهد بود. شاید اینگونه، هرگز اینقدر برای امتحان ها تلاش نمی کرد. واران به خاطر استعداد کمی که داشت، آخرین نفری از هم دوره ای هایش بود که توانسته بود به عنوان یک میج خودش را ثابت کند. در حقیقت آن قدر طول کشیده بود که خیلی از کسانی که با او سر و کار داشتند، به خصوص مربیانش به این نتیجه رسیده بودند که او چندان بهره ای از موهبت ندرد. حق هم با آنها بود، حالا با این آخرین افتضاحی که به بار آورده بود، معلوم نبود که چه تصمیمی برایش می گرفتند اما از یک چیز مطمین بود و آن هم اینکه باید برای همیشه با آرزویش که یک مامور ویژه شدن بود، خداحافظی می کرد. از شروع کارش به عنوان مامور، سه ماموریت ناموفق پشت سرهم داشت و این آخری هم که به جای ناموفق باید به آن فاجعه گفت. بیشتر از اینکه برای خودش ناراحت باشد برای پسر بیچاره دلش می سوخت. در ماموریت اولش که قرار بود با پیدا کردن و قانع کردن خانواده ای بود که دخترشان، نشانه های موهبت را از خود نشان داده بود خودی نشان دهد، به قدری ناشی عمل کرد که پدر خانواده با کوبیدن مشت محکمی به صورتش، بیرون انداخته بودش. ماموریت دومش هم که به خاطر ترس احمقانه ای که از کودکی در خودش داشت، مجبور شد با کالسکه کندی سفر کند، کالسکه چی پیر هم اینقدر آرام حرکت می کرد که باعث شد دیر برسد و مسابقه را به تمپلارهای سواره ببازد. فقط خوشحال بود که وقتی رسیده بود تمپلارها به جای اینکه آسیبی به کودک بزنند او را به کلیسا برده بودند تا شاید اینگونه هرگز موهبتش فعال نشود. با این حال هیچکدامشان در حد این آخری نبود. او این بار به موقع هدفش را که پسر نوجوانی بود، پیدا کرد و حتی توانسته بود که او را هم قانع کند ولی. او سرش را به شدت تکان داد، انگار می خواست افکارش را از درون سرش بیرون بریزد. گذشته، گذشته بود و نمی خواست دیگر به آن فکر کند. باز هم نفس های عمیقی کشید، اینکار آرامش می کرد. می توانست رایحه جنگل را با تمام وجود حس کند، بوی رطوبت، چوب نم کشیده و خاک را و همچنین. بوی نان پخته شده. نمی توانست به جز درختان اطرافش چیز دیگری را ببیند ولی میدانست به ناحیه ای مسکونی نزدیک شده است. به نظر نمی رسید که زمان زیادی را در فکر فرو رفته باشد با این حال در این مدت درختان بلند قامت راش و همین طور سروهای مغرور جای خود را به بلوط های کوتاهتر و افتاده داده بودند. بالاخره بعد از آخرین انهنای مسیر، روستا در مقابل چشمانش خودنمایی کرد. در همان نظر اول متوجه شد که روستای کم جمعیتی است که خانه های چوبی کم ارتفاع آن که با سقف های فرش شده از کاه، در دامنه جنگل قرار گرفته بود و با وجود اسطبل و طویله هایی که در حصار مزارع بزرگ آن ها بود صحنه های زیبایی را برای آفرینش یک نقاشی مهیا کرده بود. مسیرش از جایی که انتهای جنگل محسوب می شد تا ورودی روستا، سرازیری کم شیبی بود. حالا که دیگر از بین درختان بیرون آمده بود متوجه خورشید گرم و داغ بالای سرش شد که نشان می داد دیگر ظهر شده است. داخل روستا تک و توک درخت دیده می شد و تپه های سرسبزی که اطرافش را فرا گرفته، جولانگاه بوته های کم قامت توت فرنگی و علف هایی بود که مرتع خوبی را برای احشام فراهم می کرد. قبل از اینکه وارد روستا شود باید از پل چوبی کم ارتفاعی عبور می کرد که روی رودخانه ی نه چندان عمیقی که از کنار روستا می گذشت قرار داشت. از این رودخانه با فواصل معین مسیر های باریکی به سمت مزارع باز کرده بودند که کشاورزان می توانستند در هنگام لزوم زمین هایشان را با آب رودخانه آبیاری نمایند. واران که از این پیاده روی طولانی پاهایش درد گرفته بود و بیش از هر چیزی به جایی برای استراحت نیاز داشت، امیدوار بود که داخل روستا بتواند جایی را پیدا کند که حداقل برای امروز کمی به پاهایش استراحت بدهد. کمی بعد از ورودش به روستا با تعدادی کودک که در حال بازی بودند رو به رو شد. بچه ها با نزدیک شدن او از بازی دست کشیدند و به او خیره شدند. واران سعی کرد از این فرصت استفاده کند تا از آنها آدرس کاروان سرای محلی را بپرسد، هنوز دهنش را باز نکرده بود که کودکان همشان به داخل روستا فرار کردند. او با تعجب و دلخوری دستی به صورتش کشید و ریش زبر و ژولیده جدیدیش را حس کرد. کمی آنطرف یکی از جویبار هایی بود که برای آبیاری به سمت زمین کشاورزی می رفت، واران سعی کرد در آب راکد آن انعکاس صورتش را ببیند. به نظر خودش آن قدر ها هم قیافه ترسناکی پیدا نکرده بود، با اینحال سعی کرد با دستش کمی صورتش را مرتبش کند. او قبل از اینکه به این جا حرکت کند وقتی برای اصلاح کردن نداشت و حالا این ظاهر آشفته، به نظر قرار بود کودکان را فراری دهد. واران نگاه دیگری به انعکاس تصویر خودش در آب انداخت. متوجه شد که فقط این صورتش نبود که ژولیده است، لباس هایش هم وضعیت بهتری نداشتند. پیراهن سفیدش حالا تقریبا به زردی می زد و هم شلوارش و هم کیفی که به دوش داشت، از چندین قسمت پاره شده بودند. کت قهوه ای بلندش هم به قدری خاک و علف روی خودش داشت که همه با هم ظاهر دوره گرد فقیری را به او داده بودند. دست و صورتش را با آب داخل جویبار شست. برخورد آب خنک به صورتش حس خوبی برایش به همراه داشت. کمی بعد از لباسهایش را تکاند تا گرد و خاک شان بلند شود، سپس به راهش به داخل روستا ادامه داد. بعد از پیاده روی طولانی که از آن سمت کوه به داخل جنگل داشت، کمی استراحت و غذا می خواست. نظری نداشت که چند روز را در راه گذرانده بود و روز آخر دیگر نه غذایی داشت و نه قدرتی در پاهایش مانده بود. او که برای برگشتن و رساندن خبر ماموریت ناموفقش چندان عجله ای نداشت به نظرش بد نبود که حداقل کمی به خودش استراحت بدهد. وقتی به اولین خانه های روستا رسید به دنبال کسی می گشت که راهنماییش کند ولی هیچکس به او توجهی نداشت تا اینکه سرانجام مرد درشت اندامی را دید که داشت از اسبش پیاده می شد. با توجه به باری که پشت اسب بود و لباس بلند و گشادی که مرد به تن داشت که گرد و خاک راه روی آن نشسته بود واران حدس زد که او هم باید مسافر باشد پس شاید می توانست راهنماییش کند. او جلو رفت و از مرد پرسید: - "ببخشد اینجا جایی هست که بتونم شب را آنجا بگذارانم. " مسافر کلاه لبه دار بزرگی بر سر داشت. سایه ای که لبه کلاه بلندش روی صورت مرد انداخته بود باعث می شد واران نتواند صورتش را به خوبی ببیند و برای همین لحظه ای که صورت مرد به سمتش چرخید و چشم در چشم هم انداختند تعجب کرد. چشمان گرد شده مرد طوری او را برانداز می کرد که انگار او را هنگام انجام عمل خلافی یافته است اما چیزی که حتی بیشتر از آن توجه واران را جلب کرد دست راست مرد بود که به سمت دشنه ای که به کمرش بسته بود رفت و روی آن قرار گرفت. احساس خصومت عجیبی از او حس می کرد. مرد لحظه ای صبر کرد تا او را برانداز کند و بعد با صدای بم و خشنی جواب داد: - "یکم جلوتر. اوایل روستا یکی هست. پیدا کردنش کار سختی نیست. " واران از او تشکر کرد و راهش را به سمتی که مسافر با دست به آن اشاره کرده بود گرفت و به آرامی از او دور شد. چند قدمی بیشتر حرکت نکرده بود که حس خارشی که پشت گردنش داشت باعث شد برگردد. مرد مسافر سرش به سمت دیگری بود و داشت بندی که به بار پشت اسبش بسته بود را محکم می کرد. به نظر اشتباه میکرد. کسی به او زل نزده بود. اما می توانست قسم بخورد سر مرد را در حالیکه نگاهش را به سرعت از او به بار اسبش چرخانده بود دیده است. اهمیتی نداد و دوباره راهش را گرفت و رفت. زل زدن به غریبه ها اتفاق تازه نبود که با آن نا آشنا باشد. کمی آن طرف تر وقتی واران به اندازه کافی فاصله گرفت مرد دستش را از روی دشنه ای که تمام مدت کنارش مخفی شده بود برداشت. سر رسیدن ناگهانی او غافلگیرش کرده بود. او که خوش شانسی اش را باور نمی کرد زیر چشمی حرکات تازه وارد را زیر نظر داشت ولی وقتی که یکدفعه برگشته بود لحظه ای فکر کرد نقشش لو رفته است. باید بیشتر حواسش را جمع می کرد. فصل دوم یک اتفاق غیر منتظره واران سر انجام مهمان سرا را پیدا کرد. خانه چوبی بزرگی بود که بیشتر به این می مانست که کلبه زوار در رفته ای را با اضافه کردن قسمت های مختلف در طول زمان به شکل مهمان سرا در آورده باشند. دودکش بزرگی از سقف بیرون زده بود و تابلوی چوبی هم بالای در ورودی نصب کرده بودند به قدری پوسیده بود که حروفش سابیده شده بود و حتی بعضی از قسمت های آن خزه سبز شده بود. واران سعی کرد رویش را بخواند ولی بعد از چند بار تلاش ناموفق نفس صدا داری کشید و قدم به داخل مهمان سرا گذاشت. داخل مهمان سرا چندین ردیف نیمکت های چوبی ساده و بدون پشتی که از الوارهای به درد نخور ساخته شده بودند، در کنار دیوار روی هم تلنبار شده بودند و میزهایی به مراتب بد قواره تر از نیمکت ها در مقابلشان قرار گرفته بود. در نور خورشیدی که از پنجره ها به داخل می آمد، ذرات معلق غبار در هوا می درخشیدند. صدایی از مقابل به گوشش رسید و نگاهش متوجه مرد گرد و تقریبا طاسی شد که در مقابل شومینه دود زده ای نشسته بود و تکه چوب کوچکی را از بین کوه الوار خورد شده کنار شومینه بر می داشت و با خساست خوراک آتش نحیف داخل آن می کرد. روی آتش، قابلمه دوده زده ای بود که او را یاد چیزی که مردم عادی به آن پاتیل جادوگران می گفتند، می انداخت. مرد وقتی از نتیجه کارش با آتش راضی شد، ملاقه ای را که بالای سنگ شومینه روی میخی آویزان بود برداشت و مقداری از محتویات آن چشید که قیافه اش در هم رفت. سپس دوباره ملاقه را سر جای خودش گذاشت و به پشت پیشخوان مسافرخانه رفت. واران از فضای خالی وسط مهمان سرا گذشت تا به مرد طاس پشت پیشخوان برسد. مرد چاق پیش بند گلداری بسته بود که کمی بعد با نزدیک تر شدنش، متوجه شد چیزی که در نگاه اول روی پیش بند مرد، گل به نظرش رسیده بود در حقیقت تعداد زیادی لکه چربی و ذرات خشک شده غذا بودند. تقریبا مطمین بود که مهماندار اینجا کوچترین اهمیتی به تمیزی و بهداشت نمی دهد اما او هم حق انتخاب زیادی نداشت پس با نا امیدی گفت: - "یک اتاق می خواهم به همراه غذا. " مرد نگاهی به سر و وضع خراب او کرد و با این فکر که فقیری است محتاج کمک، به تمسخر گفت: - "البته سرورم چیز دیگه ای نمی خوایین؟ " و بعد با عصبانیت اضافه کرد: - فکر کردی اینجا خیریست؟ بزن به چاک! اینجا واسه امثال تو نون خور اضافه، جایی نداریم" واران با دلخوری جواب داد: - " اگه چیزی ازت بخوام در عوضش پولشو پرداخت می کنم. " مهماندار شکاکانه نگاهش کرد و خیلی رک گفت: - "میشه سه سکه برنز برای هر شب. باید هم پیش بدی!" دهن صاحب مسافرخانه بوی بدی می داد که در آزار دهندگی دست کمی از بوی تنش نداشت، واران چند سکه روی میز گذاشت. صدای غار و غور معده اش را می شنید و در حالیکه آرزو می کرد ای کاش صحنه ای در هم رفتن صورت مرد بعد از آن که محتویات قابلمه را خورده بود نمی دید، گفت: - "یه وعده غذا هم می خوام. " مرد سکه ها را با خوشحالی ربود و در حالیکه با دست به راهروی کنار پیشخوان اشاره می کرد جواب داد: - "از راهرو برو تو. در دوم. ناهار رو هم وقتی آماده شد می فرستم برات. " واران با بدجنسی فکر کرد که ظاهر مرد او را یاد آدم برفی بزرگی می انداخت که سازنده اش هیچ درکی از چیزی که می ساخت نداشته است، سپس برگشت و از راهرو باریکی که پشت پیشخوان و سمت چپش بود گذشت. این قسمت مسافر خانه از راهرویی با چهار در تشکیل می شد و واران به راحتی اتاقش را پیدا کرد. درب اتاق هیچ قفلی نداشت و خود اتاق هم کوچک بود با اثاثیه مختصری که شامل تخت چوبی که آن را با کاه پر کرده بودند و با پتویی پشمی روی کاه ها را پوشانده بودند، می شد. واران که فقط با دیدن تخت تنش به خارش افتاده بود نگاهش به چیزهای دیگری که داخل اتاق بود متمرکز کرد. میزمربعی کوتاه و کوچکی که در گوشه ای دیگر از اتاق قرار داشت و تک پنجره نسبتا بزرگی که روی همان دیوار و بالای میز بود و برای اتاقی به این اندازه باعث می شد نور رضایت بخش خورشید به مقدار زیادی به داخل اتاق بتابد و حداقل فضای اتاق را از ما بقی مسافرخانه پر نور تر کند. نگاه دیگری به تخت انداخت و بعد بدون توجه به آن، کیفش را روی زمین گذاشت و خودش هم آرام کنار آن روی زمین دراز کشید. زمین سفت و سرد بود اما باز هم به نظرش از تخت بهتر بود. نمیدانست چه مدت به این شکل بود که صدای پایی از بیرون در شنید که به سمتش می آمد. کمی بعد ضرباتی به در نواخته شد، واران که از ادب مرد تعجب کرده بود، از اینکه اینقدر او را زود قضاوت کرده پشیمان شد و محترمانه گفت: "بفرمایید" برخلاف انتظارش به جای مرد، دختر جوانی با سینی غذایش وارد شد و با لبخند گفت: "غذاتون رو آوردم آقا. اجازه می دید؟ " واران از او تشکر کرد. دختر به سمت میز کوچک زیر پنجره رفت و با دستمالی که به کمرش زده بود شروع به تمیز کردن روی آن کرد. واران هنگامیکه دختر داشت ظرف غذا و پارچ آبش را روی میز کوتاه می گذاشت مشغول تماشای او شد. دختر مهماندار انگار نقطه مقابل پدرش بود، موهای قهوه ای بلند و اندام باریک و نحیفی داشت که با لباس بلند تمیزی پوشانده شده بود و پیشبند سفیدی هم بسته بود که با ظرافت خاصی که در رفتارش بود کامل می شد. ادب و سلیقه دختر باعث شد که وقتی کارش تمام شد و خواست سینی را بردارد و بیرون برود، واران دستمال دختر را برداشت و چند سکه داخل آن گذاشت و تحویلش داد. دختر با تعجب دستمال را پس گرفت و داخل آن را نگاه کرد و بعد با لبخندی که روی صورتش شکل گرفته بود گفت: - "امیدوارم از غذاتون لذت ببرین. خودم درستش کردم. " واران بیرون رفتن او را تماشا کرد و بعد به سراغ غذایش رفت. غذایش شامل پوره سیب زمینی و گوشت پخته شده خوک بود، با یادآوری صحنه ای که هنگام ورودش دیده بود، انتظار غذای خوبی را نداشت و از اینکه ناهاری که دختر برایش آورده بود از داخل آن قابلمه منحوس بیرون نیامده بود، احساس خوشحالی می کرد. وقتی به خودش آمد محتویات ظرف غذایش را در حدی به سرعت خورده بود که باور اینکه تا همین چند دقیقه پیش پر تکه های گوشت و سیب زمینی بود، برایش سخت می نمود. خودش هم نمیدانست اینقدر گرسنه بوده است. جرعه بزرگی از پارچ آب نوشید و با لذت خاصی روی تخت دراز کشید. بعد از غذایش احساس سنگینی خاصی می کرد و می خواست همانجا تا فردا صبح بخوابد. تا اینکه کم کم خارش وحشتناکی به سراغش آمد. چرخی زد تا از روی تختش بلند شود که درهمین لحظه چیز سفتی به پهلویش فشار آورد. واران آن را از جیبش بیرون کشید. چاقوی جیبی نسبتا بزرگی بود که به خارش تنش ربطی نداشت. خنجر را همانطور گرفت و با غلاف آن شروع به خاراندن پشتش کرد. بعد با نفرت نگاهی به تخت انداخت و روی زمین نشست. با اینکه چوب های کف اتاق سرد و سفت بود اما حداقل خیالش راحت بود که حداقل کنه و یا جانور دیگری ندارد. این مسافر خانه لعنتی همه چیزش کثیف بود. نگاهی به خنجری که در دستش بود انداخت، تا این لحظه برایش چندان کار آمد نبود اما حداقل الان می توانست با آن تنش را کمی بخاراند تا از این حس وحشتناک اندکی آرامش پیدا کند. نگاه دیگری به غلاف انداخت و خنجر را از غلاف تیره اش بیرون کشید. تیغه باریک و محکمی داشت که به وقتش هم میتوانست با آن کره روی نونش بمالد و هم کسی را به قتل برساند. هر چند از این فکر آخر خنده اش گرفته بود. او حتی نمی توانست با یک نیزه بلند با کسی مبارزه کند چه برسد به این خنجر کوتاه. با این حال خنجر برایش بسیار ارزشمند بود. نگاهش به سمت دسته چوبی آن رفت، جاییکه با ظرافت این کلمات حک شده بود: "موفق باشی. لام" واران در عمرش هدایای مختلفی دیده بود که مردم به هم بدهند ولی این یکی به طرز عجیبی با ذات کسی که آن را هدیه داده بود جور بود. در انتهای دسته خنجر سنگ تیره ای به کار رفته بود که وقتی خنجر را غلاف می کرد با بخش فلزی که کناره های غلاف را تشکیل میداد جور بود. خنجر ظرافت و طراحی خاصی داشت و با یک نظر حتی واران هم می فهمید که از آلیاژ گران قیمتی درست شده است. اما این خود خنجر نبود که برایش اینقدر اهمیت داشت بلکه کسی که این هدیه را از او گرفته بود. حتی در این شرایط هم فکر کردن به لاریسا حالش را بهتر می کرد. در انعکاس تیغه صاف و براق چاقو صورتش را دید که لبخند می زند، چیز دیگری که نظرش را جلب کرد ریشش بود که به طرز ناجوری رشد کرده بود. اطرافش را برای پیدا کردن آینه زیر نظر گرفت ولی بهترین چیزی که پیدا کرد همان ظرف غذای خالیش بود. در حالیکه چاقو را در یک دست و بشقاب را در یک دستش گرفته بود، شانه اش را با بی خیالی بالا انداخت و زیر لب گفت: "خوب بهتر از هیچیه!" فقط امیدوار بود که چاقو به اندازه کافی تیز باشد و تلاشش به بریدن خودش منجر نشود. حدود نیم ساعت بعد بود که داشت نتیجه کارش را در پشت بشقاب داشت برانداز میکرد. چندان اصلاح تمیزی نبود ولی بهتر از قبل شده بود. اگر می خواست بیشتر اصلاح کند فقط صورتش را می برید. بشقاب را روی تخت گذاشت و سنگینی چاقوی تازه غلاف شده را در جیبش حس میکرد. هنوز تا غروب آفتاب چند ساعتی مانده بود اما او نمیخواست وقتش را بیشتر از این در اینجا هدر دهد. بیرون مسافرخانه نسیم گرم تابستانی صورتش را نوازش می کرد. در هر گوشه از روستا که قدم می گذاشت مردم در حال کار بودند، زنان در مزارع کوچکی که پشت خانه هایشان بود سبزیجات و سیفیجات کاشته بودند و مردان هم در مزارع به مراتب بزرگتری ذرت و عقب تر هم گندم و یونجه به بار آورده بودند. زندگی روستاییان آنقدر هم که فکر می کرد بی دردسر نبود، آنها از زمین برای خودشان و چارپایانشان با عرق ریختن، غذایشان را بیرون می کشیدند. در کارها همه شریک بودند. دختران به مادرها کمک می کردند و پسران به پدرهایشان. از این قضیه فقط کودکان خردسال مستثنی بودند که با بیخیالی می دویدند و بازی می کردند. واران بی هدف در بین روستا قدم میزد و به این سبک زندگی فکر می کرد. بعد از این همه خراب کاری دیگر برای خودش هم مشخص شده بود که دیگر در بین هم نوعانش به عنوان یکی از مامورین جایی نداشت. قبل از این هم مضحکه خیلی ها بود تا حدی که برایش عادی شده بود ولی از همه بیشتر از این که حالا لاریسا چگونه نگاهش خواهد کرد وحشت داشت. با ناراحتی آهی کشید. شاید باید همه چیز را بی خیال می شد و در روستایی مثل همین می ماند و به کشاورزی مشغول می شد. با همه خوبی هایی که از زندگی روستایی می دید باز هم می دانست که با چنین زندگی غریبه است. شاید برای همین است که هیچ وقت این مردم یکی مثل او را از خودشان نمیدانستند. وقتی که به خیابان اصلی رسید توجهش به چند مغازه کوچک جلب شد که نیاز های مردم روستا را برآورده می کرد. این خیابان از بقیه قسمت های روستا شلوغ تر بود و گهگاه متوجه می شد بعضی از روستاییان به او خیره شدن، همین موضوع باعث شد واران به سرعت از جلوی دید مردم، وارد اولین مغازه شود که از قضا بزرگترین آنها هم بود، انتظار پیدا کردن چیز خاصی را نداشت ولی حداقل کسی دیگر به او زل هم نزده بود و در ضمن برای ادامه سفرش هم به کمی وسیله نیاز داشت. خوبی این مغازه این بود که همه چیز می فروخت. واران یک دست لباس ساده خرید تا جایگرین لباس های کثیفش کند و همچنین پتوی گرمی که بتوانند در شب هایی که در جاده گیر می کرد از آن استفاده کند. شاید حتی می توانست آن را روی تخت خارش آور اتاقی که در مهمان خانه گرفته بود هم بکشد و حداقل بین خودش و موجوداتی که در تختش لونه کرده اند فاصله ای ایجاد کند. با این حال چیز بیشتری به نظرش نمی رسید. به هر صورت او چندان هم سنگین سفر نمی کرد و به کمترین امکانات هم قناعت می کرد. مغازه بعدی دارو های گیاهی داشت و حتی عطر هم می فروخت و واران می توانست کمی ادویه از این جا هم بخرد ولی بعد منصرف شد. مگر در میان راه چه غذای خاصی می توانست برای خودش تدارک ببیند که به ادویه هم نیاز داشته باشد، پس فقط در ادامه سرکشی اش به مغازه ها کمی گوشت نمک سود شده و دو بطری بزرگ نوشابه خرید تا در راه بتواند عطش و گرسنگیش را فرو بنشاند. در پایان با کیفش که به مراتب سنگین تر از قبل شده بود از آخرین مغازه بیرون آمد و خریدش را تمام کرد. انتهای مسیرش صدای بلند وممتد برخورد پتک روی آهن و حرارت سوزانی به استقبالش آمد. آخرین مغازه در خیابان، دکان آهنگری بود و در آن آهنگری که مردی بود که از جوانیش، سال های زیادی گذشته بود هر بار با قدرت پتک را بر روی آهن گداخته می کوبید و جرقه های گداخته ای از این ضربه به اطراف می فرستاد. بعد از چندین ضربه از شدت شراره ها کاسته شد و توجه واران به دیوار آهنگری معطوف شد که با انواع و اقسام ساخته های آهنگری پر شده بود. تنها آهنگری روستا بودن به این معنا بود که باید همه چیز بسازی با این حال برایش جالب که روی دیوار آهنگری حتی یک تیغه شمشیر هم نمی دید. او آهنگری هایی را دیده بود که بیشتر شبیه اسلحه سازی ارتش سلطنتی بودند. از کوره همه آنها آهن مذاب بیرون می امد و زیر دستان آهنگری به تیغ و سر نیزه تبدیل می شد و دستان آهنگری دیگر از آن بیل و داس و میخ و ابزارهای دیگری می ساخت که هر روز عصای دست کشاورزی و مزرعه داری می شد. هر چند او واقعا مشکلی با اسلحه نداشت، اگر کمی توانمند تر یا فرز تر بود، شاید حتی خودش هم شمشیر کوتاهی می خرید ولی حالا که هیچکدام از صفات یک جنگجو را نداشت، بهتر بود برای سلامتی خودش و هم راحتی ماموریت هایش تا جایی که ممکن است بی خطر به نظر برسد. انتهای خیابان به جاده دیگری می رسید که از روستا خارج می شد و تقریبا در سمت مخالف مسیری بود که واران ظهر از طریق آن به روستا آمده بود. او که قصد خارج شدن از روستا را نداشت و نمی خواست زیاد هم در مقابل دید بقیه باشد، مسیری فرعی که پشت مغازه آهنگری بود را انتخاب کرد و دوباره به سمت مرکز روستا حرکت به راه افتاد. همانطور که انتظار داشت اینجا خلوت بود و صدای قدم هایش بین دیوار سنگی بلندی که اطرافش را گرفته بود می پیچید. خیلی زود دوباره خودش را کنار مسافرخانه یافت. به نظرش میانبری که پیدا کرده بود باعث شده بود مسیر برگشتش بسیار کوتاه شود ولی هنوز خیلی به غروب آفتاب مانده بود و او هم به این زودی قصد برگشتن نداشت پس اینبار از مسیر پشتی مهمان خانه حرکت کرد. برخلاف دفعه قبل که در کنارش پر از زمین های کشاورزی بود این قسمت بیشتر پر از طویله و اسطبل بود. واران با شنیدن صدای اسب هایی که در زمین های کنار طویله بودند راهش را کج کرد و بالاخره خسته روی حصار مشرف به زمین کشاورزی که در آن ذرت کاشت شده بود نشست. در مقابلش تعداد زیادی کودک در حال بازی بودند و او هم مشغول تماشای بازی آن ها شد. آنها دیسکی را به سمت هم پرتاب می کردند و هرچند واران از بازیشان چیزی نمی فهمید اما خودشان که معلوم بود حسابی لذت می برند. آسمان داشت به آرامی از آبی به سرخ تغییر می کرد که یکی از خوشایند ترین زمان ها برای او بود. در گذشته این تغییر رنگ به معنای رسیدن شب و پایان ساعات طولانی کارش در قلعه و بعد هم در کمپ آموزشی بود. زمانی که دیگر می توانست برای خودش آزاد باشد. به یاد می آورد که چگونه مدت ها به انتظار لاریسا می ماند تا بتواند وقتش را با او بگذراند. وقتی که بالاخره به او اجازه داده بودند به عنوان یک عامل رده پایین از بارسام بیرون رود از خوشحالی سر از پا نمی شناخت، او از لحاظ فیزیکی بدن ضعیفی داشت و هر چند که قدرت هایش یا البته اگر بخواهد صادق باشد تنها قدرتش، در حد قابل قبولی بود اما کافی نبود. همیشه افراد بهتر از او به راحتی پیدا می شدند که در آزمون ها سربلند شوند و او باید تا سالی دیگر منتظر می ماند. بدترین موقع، آن زمانی بود که لاریسا رفت. او در همان دفعه اول قبول شد چیزی که همه انتظارش را داشتند و واران هم برایش خوشحال بود اما در دلش ناراحتی عجیبی حس می کرد، چون همان موقع هم با اینکه می دانست چه قدر آینده شان باهم فرق خواهد داشت اما این برای او او به معنای پایان ملاقات های شبانه شان بود. الان او دیگر باید برای همیشه فکر لاریسا را هم از سرش بیرون می کرد. حالا او یکی از بهترین مامورهای آنها بود و واران بعد از این آخرین گندش باید بر می گشت به قرارگاه شان تا فکری به حالش شود. درون افکار خودش به آرامی غرق شده بود که صدای فریادی بلند شد و بعد تبری را دید که چرخ زنان به سمتش می آمد. همه چیز انگار کند شده بود. سعی کرد جاخالی بدهد اما تبر از او سریع تر بود و در سینه اش فرو رفت تا از پشت به زمین بیافتد. کمی آنطرف تر مردی که لباس بلندی پوشیده بود و کلاه لبه دار به سر داشت، با دیدن این صحنه خنده ای کرد. از وقتی که جوانک را دیده بود، داشت تعقیبش می کرد. در حالیکه سعی می کرد خودش را آرام کند پی برد که هدفش احمق تر از آنی بود که فکر می کرد. باعث تعجب بود که چگونه دفعه اول از دستش فرار کرده بود. ولی تجربه یادش داده بود که هرگز نباید از هدفش غافل شود. بخصوص اگر تا این حد احمق باشد. یک اشتباه و ممکن بود تمام زحماتش به باد برود. بالاخره همه می دانند که بعضی وقت ها یک احمق کاری می کند که صد تا عاقل نمی توانند آن را جبران کنند. واران در حالیکه به کمر روی زمین افتاده بود سینه اش را چنگ زد ولی دردی که انتظارش را داشت نیامد. وقتی نگاه کرد ردی از خون ندید و تنها دیسکی را دید که آنطرف روی زمین افتاده. با خجالت بلند شد و دیسک را هم برداشت. در مقابلش کودکان خیره به او نگاه میکردند ولی کسی جرات نداشت نزدیکش شود. بالاخره پسری که به نظر شجاع ترینشان بود جلو آمد و پرسید: "ببخشید میشه اون رو بهمون پس بدین؟ " واران با ناراحتی از اینکه خودش را مضحکه کرده بود، نگاهی به پسر تیره مو که در نور خورشید به رنگ قهوه ای در آمده بود انداخت. پسر لباس گشاد و شلوارک کوتاهی به پا داشت که رد سفیدی که روی پایش داشت را به نمایش می گذاشت. واران نگاهش با نگاه پسر گره خورد و بعد دستش را به سمت او دراز کرد تا دیسک را پس بدهد. زیر لب با صورتی که هنوز از شرمندگی سرخ بود گفت: - "خوب حداقل بخاطر اسباب بازیتون هم که شده می تونین شجاع باشین. " پسر دیسک را پس گرفت و بعد با دلخوری که خاص پسر بچه های هم سن و سالش است پاسخ داد: - "معلومه که من شجاعم. فکر کردی از یکی مثل تو می ترسم؟ " واران یاد صبح افتاد که بچه ها با دیدنش فرار کرده بودند و جواب داد: - " معذرت میخواهم، نمی خواستم ناراحتت کنم ولی میدونی چیه. بقیه بچه های اینجا از غریبه ها می ترسن" پسر بچه با این حرف او سرش را بالا گرفت طوریکه واران می توانست زنجیر ریز بافتی که دور گردنش بود را تشخیص دهد سپس پسر بادی به غبغبش انداخت و گفت: - "راستش من بیشتر از بقیه آنها، غریبه ها رو می بینم. چون خواهرم توی مسافر خانه کار می کنه و من هم کمکش می کنم و خوب این هفته هم شما عجیبترین غریبه ای نیستین که اومده اینجا" پسر رد زخم عجیبی روی پایش داشت، جای زخم بزرگی بود که التیام یافته و فقط یادگاری سفید از خودش به یادگار گذاشته بود. واران که توجه اش به زخم پسر جلب شده بود با بی خیالی پرسید: - "پس آدم های عجیب و غریب تر از من هم دیدی؟ " - "آره. دوتا مرد بودن. می گفتن اومدن اسب بگیرن ولی خوب معلوم بود دروغ میگن اونا هیچی از اسب ها نمیدونستن. تازه صورت هاشون یه جوری بود. چشاشون قرمز بود و ازش خون می اومد. " واران در دلش به تخیلات کودکانه پسر خندید و با انگشتش اشاره ای به رد زخم روی پایش کرد و گفت: - "به نظر بچه خوش شانسی میایی. " - " خوب شاید. تقریبا سه یا چهار روز پیش از بالای سقف اسطبل افتادم و بی هوش شدم. خواهرم پیدام کرد. او هم گفت خیلی شانس آوردم که چیزیم نشده. واران با کنجکاوی پرسید: - " مطمینی بیشتر از سه یا چهار روز نبوده؟ " و سپس در حالیکه به زخم عمیق روی پای پسر خیره شده بود اضافه کرد: - "معمولا زخم ها به این سرعت خوب نمیشن. " پسرک با غرور سرش را بالا گرفت و گفت: - "چون من قویم! وقتی بزرگتر شدم می خواهم جزو ارتش سلطنتی شاه بشم و اینقدر پول به دست بیارم که دیگه خواهرم مجبور نباشه کار کنه. " دوستان پسرک صدایش زدند، واران لبخندی تحویل پسر داد و در حین اینکه برگشتن کودک به سمت دوستانش را می دید با خود فکر کرد: این بچه چیزی بیشتر از خوش شانس است. مطلبی به ذهنش رسیده بود. به نظر او هم امروز شانس آورده بود. شاید این پایان ماموریتش نباشد. فصل سوم تعقیب و فرار با فرا رسیدن شب مردان خسته از کار روز، به نوشیدن پناه آورده بودند و مسافرخانه داغون و خلوتی که در روز دیده بود، حالا به قدری شلوغ بود که روی نیمکت های فکسنی جای سوزن انداختن هم نبود. نگاه های زیادی از جانب آنها به سمتش می شد اما واران که از پشت به دیوار تکیه داده بود سعی می کرد به آنها اهمیتی ندهد و تمام فکرش معطوف به دختری بود که حالا از میان میز ها می گذشت و لیوان های خالی که بالا گرفته شده بودند را پر می کرد. در کنارش همان پسری بود که روی پایش زخم بزرگی داشت و برای مشتریان خوراکی می آورد. پسرک همانطور که گفته بود به خواهرش کمک می کرد و حتی می توان گفت که پا به پای او کار می کرد. لحظه ای که دختر از ردیف نمیکت های آخر سالن گذشت، نگاه واران به همان مسافری معطوف شد که حالا در پشت میزی به تنهایی نشسته بود و با تخته مقابلش به تنهایی بازی می کرد. حالا که مرد کلاهش را برداشته بود، می توانست صورت خشن و پر از زخمش را ببیند. مرد ریش تنک و کم پشتی داشت، با موهای کوتاهی که کم کم داشتند به رنگ سفید در می آمدند. حس عجیبی نسبت به مرد داشت. رفتارش به نحوی با بقیه افراد داخل مهمانسرا متفاوت بود. واران دوباره نگاهش را به سوی خدمتکار چرخاند. مدتی طولانی منتظر وقتی بود که بتواند او را تنها گیر بیاورد اما با وجود جمعیتی که به نظر قصد رفتن به خانه هایشان را نداشتند باید فکر دیگری می کرد. او متوجه شد که بیشتر افراد داخل سالن در حال نوشیدن هستند و کمتر کسی را پیدا می کند که ظرف غذایی مقابلش باشد. فکری به ذهنش رسید و به سمت پیش خوان مسافرخانه رفت. مهماندار طاس سرش به پر کردن لیوان های نوشابه گرم بود. او با صدای بلندی که در همهمه مردم سخت شنیده می شد، تقاضا کرد شامش را به اتاقش بیاورند. مهماندار بدون بلند کردن سرش چیزی گفت که به نظرش چیزی مثل"باشه" بود. لحظه ای که واران چرخید تا قبل از رفتنش نگاه دیگری به دختر بندازد، ناگهان متوجه نگاه مرد عجیب شد. مرد به او نگاه می کرد و برای چند لحظه به هم خیره شدند. مرد چشمان درنده ای داشت که به او حس شکاری را می داد که توسط شکارچی زیر نظر گرفته شده است. این لحظه اما زیاد طول نکشید و مرد دوباره نگاهش را پایین انداخت و با تخته بازی اش سرگرم شد. خودش هم به سرعت به سمت اتاقش رفت تا روی زمین سرد آن دراز بکشد. امیدوار بود دوباره دختر غذایش را بیاورد تا از این راه بتواند چند دقیقه ای با او صحبت کند. هنوز کمرش زمین را لمس نکرده بود که ضربه ای به در اتاق نواخته شد. واران به سرعت روی پایش ایستاد و ناخود آگاه به مرتب کردن لباس هایش پرداخت ولی برخلاف انتظارش به جای دختر، این بار پسرک بود که غذایش را می آورد. واران انعامی به پسر داد و به سراغ ظرف شامش رفت. نقشه اش درست از آب در نیامد ولی با خودش فکر کرد عجله ای نبود. او فردا صبح هم می توانست با او صحبت کند و احتمالا بهتر هم بود زیرا به نظرش نمی رسید که دختر با وجود خستگی بعد از کارش بخواهد علاقه ای به حرفش هم نشان دهد. در سکوت مشغول خوردن شد. بعد از اولین قاشقی که از محتویات سوپ مانند داخل بشقابش خورد به این باور رسید که چیزی که الان می خورد، همان محتویات قابلمه کذایی است که هنگام ورودش به اینجا دیده بود. با وجود طعم مضخرف غذایش، نتوانست مقدار زیادی از آن بخورد و ظرف غذایش را تقریبا دست نخورده روی میز گذاشت تا دوباره روی زمین دراز بکشد. سرمای زمین زیاد آزارش نمی داد ولی سفت بود برای همین به ذهنش رسید پتویی که پیش تر خریده بود را روی آن پهن کند، اما کمی بعد خستگی سفر چند روز اخیرش باعث شد آن را فراموش کرد و در همان حال که دراز کشیده بود چشمانش بسته شد. هنوز به خواب عمیقی فرو نرفته بود که بازهم چند ضربه به در اتاق نواخته شد و صدایی او را به خود آورد. نمی دانست چقدر از شب گذشته که دید در اتاق باز گردید و دختر آرام وارد شده بود. وقتی او را روی زمین دید با تعجب پرسید: - "چرا روی تخت نمی. " حرفش را نمیه کاره رها کرد و با نگاهی به کاه هایی که از بین خرمنه پشمی بیرون آمده بود، جمله اش را عوض کرد و گفت: - " صبر کنید. الان بر می گردم. " قبل از اینکه واران به خودش بیاید دختر بیرون رفته بود. اکنون به تنها چیزی که اهمیت نمی داد جای خوابش بود. باید هرچه سریع تر با این پیشخدمت زیبا صحبت می کرد تا برایش یک سری از مطالب را روشن کند. دختر به قدری سریع برگشت که انگار ملحفه پارچه ای که حالا در دستش بود را از پشت در برداشته باشد. سپس ملحفه را روی تخت کشید و لبخند بزرگی تحویل برایان داد و با خوش خلقی گفت: "بفرمایین. حالا درست شد. " واران از او تشکر کرد. حال که از فاصله نزدیک نگاهش می کرد متوجه شد سن دختر پیش خدمت بیشتر از پانزده یا شانزده سال نبود و دیدن لبخندش باعث می شد که واران بیشتر از هر زمانی امیدوار باشد چیزی که حدس زده است غلط از آب در بیاید. دختر پیشخدمت که انگار عادت داشت بهش خیره شوند بی درنگ مشغول جمع کردن بشقاب غذایش بود. واران که می دید چطور زمانش را دارد از دست می دهد در این فکر بود که چگونه حرفش را شروع کند. نباید این بار دیگر خراب می کرد. پیشخدمت وقتی ظرف غذای پر را دید سیوال کرد: - "مثل اینکه زیاد از غذای امشب خوشتون نیومده؟ درسته؟ " دختر بدون اینکه منتظر جواب واران باشد، ادامه داد: - "البته بهتون حق می دم، هیچ کس از دست پخت مهماندار پیر خوشش نمیاد. " واران توجهی به حرف های دختر نمی کرد و حواسش تمام مدت به دست های او بود. - "لرزش دستت از کی شروع شده؟ " او در حالیکه با سرش به دست چپ پیشخدمت اشاره می کرد می کرد این را پرسید. دختر با بی تفاوتی و بدون نگاه کردن به او گفت: - "چیز مهمی نیست. قبلا هم اینجوری شدم. خودش بعد از یه مدت خوب میشه. " - "قبلا هم اینطوری شده بودی؟ چند بار؟ " واران با چشم های گرد شده این را سوال را پرسید و دختر که لحن شاد چند لحظه قبلش رفته بود و داشت معذب میشد پاسخ داد: - "یه چند باری. گفتم که زیاد مهم نیست. " - "فکر می کنم این دفعه چند روزی هست که طول کشیده. " دختر نگاه سنگینی به او انداخت. شب طولانی بود و دیگر حوصله این پرسش و جواب را نداشت برای همین با قاطعیت گفت: - " من مشکلی ندارم! حالا اگه امری با من ندارین از حضورتون مرخص میشم. " واران دخترک را دید که داشت به سمت در می رفت و سریع گفت: - "من می تونم کمکت کنم. " دخترک پیشخدمت درون چهارچوب در متوقف شد. بعد از مکثی که انگار چند دقیقه طول کشیده باشد برگشت و پرسید: - "و در عوضش چی می خواین؟ " - "هیچی. قول میدم. " در حالیکه با دستش دختر را به نشستن روی تخت دعوت می کرد این را گفت. دختر نگاه سردی به او انداخت و زیر لب گفت: - "آدما بی دلیل کمک نمی کنن. اگه دنبال فاحشه خانه می گردین باید خیالتون رو راحت کنم که بدونین اینجا نیست!" دختر به واران زل زده بود، با اینحال چند لحظه بعد آرام روی تخت با فاصله کنارش نشست و بع بطری کوچکی که واران به سمتش برده بود خیره شد سپس به تندی گفت: - "انتظار ندارین که. منظورم اینه که اگه هر چیزی بهم تعارف شده بود رو می خوردم الان اینجا نبودم. پس نه ممنون!" واران با بیخالی کمی از محتویات بطری را داخل لیوان ریخت و بعد لاجرعه آن را سر کشید. سپس با آرامش بیشتری درخواست کرد: - "این دارویه. فقط یه مقدار کم ازش بنوش. خواهش می کنم. " دختر بطری را با وجود بی اعتمادی که از چشمانش می بارید، گرفت و جرعه ای کوچکی نوشید. همان لحظه صورتش در هم رفت. - "اه. چه طعمه تلخی داره!" بعد از پس دادن بطری به واران، اضافه کرد: - " خوب حالا چی؟ " واران بی تفاوت بلند شد و رو به رویش روی زمین نشست و گفت: "حالا یکم صبر می کنیم و در این مدت سعی می کنی نفس های عمیق بکشی. " - "من که چیزی حس نمی کنم. " دختر با نگاه مشکوکی به زل زد و با بی تفاوتی این رو گفت و سپس خواست که بلند شود که سرش گیج رفت و مجبور شد دوباره روی تخت بنشیند. - "چه کوفتی به من دادی؟ " دختر با عصبانیت این را گفت. واران به چشم های دخترک وحشت زده نگاه کرد و خیلی سریع جواب داد: - "فقط یکم آرام بخش. همین. اثرش خیلی زود تموم میشه. " دختر ترسیده بود و واران که قبلا با چنین موقعیتی رو به رو شده بود می دانست هر آن ممکن بود کنترل اوضاع از دستش خارج شود. باید سریع فکر می کرد و اولین چیزی که ذهنش رسید را انجام داد. با اشاره به دستان دختر گفت: - "نگاه کن!" لرزش دست دختر تمام شده بود. دختر پیشخدمت با تعجب شروع به بررسی دستش کرد و زمزمه کرد: - "لرزشش بند اومده. چندین روز بود که می لرزید. دیگه به سختی میتونستم برای مشتری ها غذا و نوشیدنی ببرم. آنگاه با چهره ای که دیگر آرام شده بود اضافه کرد: - " شما یه پزشک درست حسابی هستین. متاسفم که بهتون شک کردم. آخه نمی دونین بعضی وقت ها با چه جور آدمایی باید سر و کله بزنم. راستی اسم من ریراست. اسم شما چیه؟ " - " من وارانم و باید بگم که پزشک نیستم. در حقیقت من مثل توام. " - "منظورت چیه؟ " واران خیلی ساده این را گفته بود که باعث شد دوباره دختر نسبت او شکاک شود. برای همین نفس عمیقی کشید و شمرده شمرده شروع به توضیح دادن کرد: - "مشکل دستت فقط بخاطر اعصابت بود، وقتی قدرت تو بدنت جاری میشه ذهنت رو بهم میریزه. برای همین کسانی که می تونن قدرت رو احضار کنن باید بتونن کنترلش کنن و گرنه اتفاقات به مراتب بدتری از لرزش دست به سرشون میاد. " واران درک می کرد که حرف هایش عجیب است برای همین انتظار داشت که ریرا باز هم به او شک کند و دوباره بهم بریزد. اما به طرز عجیبی آرام بود، انگار تک تک حرف هایش را می فهمید. آرام بخشی که دختر چند دقیقه پیش خورده بود اثرش را گذاشته بود. واران با خودش فکر کرد که ایکاش زودتر از این روش استفاده می کرد البته در عین حال دوست داشت باور کند توی قانع کردن دیگران داشت پیشرفت می کرد، اولین باری که سعی کرده بود به کسی تواناییش را توضیح دهد به مشت محکمی توی صورتش ختم شده بود. واران آهسته و شمرده شروع به توضیح دادن کرد: - "بعضی از آدم ها با قدرت های خاصی به دنیا میان، یه استعداد خاص. چیزی که باعث میشه از بقیه متفاوت باشن و بتونن کارهایی بکنن که بقیه توانایی شو ندارن. راستش مثل این میمونه که یه دست اضافه داشته باشی. " ریرا که انگار در خواب حرف می زند، با کیفیتی رویا گونه گفت: "دست اضافی. " ولی دیگر چیزی نگفت، آرام بود و در سکوت به حرف هایش گوش می داد. می دانست مدت طولانی این حالت ادامه پیدا نمی کند و به زودی دختر به حال طبیعیش بر می گردد پس باید هرچه سریع تر و دقیق تر حرف هایش را می زد. - " به طور مثال بعضی ها می تونن با حیوانات ارتباط برقرار کنن و بدون اینکه حرفی بزنن و یا تعلیمی به آنها داده باشند، حیوانات به خواسته هاشون عمل کنن، بعضی ها هم می تونن بدون دست زدن به اشیا اون ها رو حرکت بدن. " واران کمی مکث کرد تا مطمین شود ریرا هنوز حواسش به او است و ادامه داد: - "ولی در کل میشه گفت بیشتر افرادی که موهبت دارن می تونن این هنرها رو با تلاش و تکرار تا حدودی از همدیگر یاد بگیرن. هر چند مقدار و قدرتش متفاوته. " صورت ریرا حالت عجیبی پیدا کرده بود و واران در دلش دعا می کرد که دارو تاثیر بدی رویش نگذاشته باشد. او گاهی از این ماده استفاده می کرد ولی تا حالا به غیر از خودش به کسی از آن نداده بود تا مصرف کند. - "من زخم روی پای برادرت رو دیدم. امکان نداره کسی با همچنین زخمی بدون آسیب دایمی بمونه و تازه توی چنین مدت کوتاهی درمان بشه" دلهره اش با برگشتن آرام هوشیاری به چشمان ریرا کمتر شد. کمی صبر کرد و حرفش را اینگونه تمام کرد: - "تو این موهبت رو داری. " دختر پیشخدمت با اینکه آثار منگی از صورتش هنوز نرفته بود با حالت گیجی بالاخره رازی را که مدت ها پیش خودش نگه داشته بود را بر ملا کرد: - "وقتی افتاد من اونجا نبودم. وقتی که پیداش کردم توی وضع بدی بود. باید درک کنی که تو اون موقعیت آدم چه حالی میشه. همش می ترسی کسی که دوسش داری جلوی چشمت از دست بره. قبلا تونسته بودم یکی دوبار به اسب ها کمک کنم. نمی دونستم چطور ولی می تونستم از دردشون کم کنم. فقط می خواستم امتحان کنم و یه دفعه اون اتفاق افتاد. جلوی چشمم زخم پاش بسته شد و استخوان در رفته سر جای اصلیش برگشت. این بار متفاوت بود. می فهمیدم چه اتفاقی داره می افته، مثل اینکه خودم دارم سر جاشون بر می گردونمشون. " واران سکوت کرده بود اما وقتی مطمین شد که دختر دیگه نمی خواهد حرفش را ادامه دهد، خودش حرف را پیش کشید و گفت: - "وقتی احساساتت بر انگیخته بشن قدرت راحت تر جریان پیدا میکنه. بعضی ها حدس میزنن بخاطر این باشه که نا خود آگاهت در این موقع فرمان میده. " واران آرام شدن ریرا را دید و اعتراف کرد: - "این قدرتی که توی وجودته خیلی خاصه. باید بدونی که خیلی ها با تمام علم و قدرتشون از توانایی شفا بخشی برخوردار نیستند. فقط یک سری آدم خاص هستند که این توانایی رو دارند. باید بهش افتخار کنی. " ریرا که هنوز سرش را با شرم پایین انداخته بود مخالفت کرد: - "مثل اینکه نمی دونی مردم نسبت به آدم های عجیب و غریب چی فکر می کنن. " واران با بالا آوردن دستش صحبت او را قطع کرد. صدای چیزی را از بیرون پنجره شنیده بود. شبیه صدای زد و خورد بود. او به سرعت به سمت پنجره رفت و در دل تاریکی شب هیبتی را دید که می گریخت. در تمام مدت پنجره باز بود وکسی صحبت های آن ها را شنیده بود. واران حساسیت موضوع را میدانست، می دانست اگر خبر به گوش تمپلار ها برسد چه اتفاقی می افتاد. حتی بدتر ممکن بود سر و کله ی مفتش عقاید هم پیدا شود. بدون فوت وقت از پنجره بیرون پرید و هیبت تیره را در تاریکی دنبال کرد. سرعت حرکت مرد زیاد بود و بخاطر فاصله ی زیادی که داشتند می دانست احتمال بالایی دارد که در تاریکی گمش کند ولی اهمیت موضوع باعث میشد که واران به خودش اجازه توقف ندهد. در یک لحظه با دیدن دیواره های سنگی کوچه باریک، فکری به ذهنش رسید. کسی که حرف هایشان را شنیده بود در مسیری فرار می کرد که به خیابان اصلی می رسید و این راه دقیقا از پشت آهنگری سر در می آورد. واران تصمیمش را گرفت و با تمام سرعتی که می توانست، به جای اینکه دنبال مرد برود در مسیر باریک شروع به دویدن کرد. سینه اش کمی می سوخت ولی پاهایش درد نمی کرد، با اینکه قدرت بدنی بالایی نداشت ولی در عوض خوب می توانست بدود. همین که از جلوی آهنگری بیرون آمد متوجه شد که حدسش درست از آب در آمده است. هیکل تیره کمی عقب تر با دیدن او که ناگهان جلویش سر در آورده است، متوقف شد و بعد در کوچه باریک دیگری که کنارش بود از نظر محو شد، واران با فاصله خیلی کمی به دنبالش افتاد. تعقیبش چندان طولانی نشد که بالاخره هیکل تیره ایستاد. واران به اطرافش نگاه کرد و متوجه شد که او را در مسیر بن بستی به دام انداخته است. هیکل باشلق پوش هم این را فهمیده بود و برگشت تا با او رو به رو شود. تا این لحظه واران نظری نداشت که وقتی خودش را به مهمان ناخوانده رساند چه باید با او بکند و حالا متوجه شد که در وضعیت بدی قرار دارد و این اولین بار بود که او واقعا با چنین شرایطی روبه رو می شد. در مدت آموزش به آنها یاد داده بودند چگونه از خود در مقابل خطرات دفاع کنند ولی حالا حتی یکی از آن آموزش ها را هم به یاد نمی آورد. مسحور حریفش شده بود و از او چشم بر نمی داشت. به نظر مرد مقابلش هم داشت به بررسی اوضاع می پرداخت و بعد دستش داخل ردایش رفت. واران آماده بود تا ازخودش در مقابل هر حمله ای دفاع کند که دید مرد شیشه ای از ردایش بیرون آورد و محتویات آن را یک نفس سر کشید. قبل از اینکه حتی شیشه از لبش فاصله بگیرد. مرد بدنش سست شد و به زمین افتاد بدنش شروع به لرزیدن کرد. در تمام این مدت انگار خشک شده بود، چند لحظه طول کشید تا واران به خودش بیاید و متوجه شود جلویش چه اتفاقی افتاده است. مرد باشلق پوش بدون اینکه حتی دستش بلرزد در مقابل چشمانش خود کشی کرده بود. واران به سمت بدن در حال جان دادنش دوید ولی در همان مدت کوتاهی که به او برسد دیگر بدنش حرکتی نکرد و بی جان بر زمین افتاده بود. خودش هنوز از وضعیت پیش آمده گیج بود که صدای جیغ کوتاهی باعث شد به سرعت سرش برگردد. - "اون مرده؟ " دختر پیشخدمت درست همان جایی ایستاده بود که خودش همین چند لحظه پیش قرار داشت. - "تو اون رو کشتیش؟ " واران مانده بود که چگونه به او توضیح دهد که دقیقا چه اتفاقی افتاده است وقتی خودش هم هنوز در شوک حادثه بود. دخترک پیشخدمت مثل اینکه، وقتی صورت بی حالت او را دید به یکباره از حدسی که در ذهنش شکل گرفته بود اطمینان پیدا کرد. واران سعی کرد توضیح دهد: - "نه. قسم می خورم! من حتی دستم بهش نزدم!" پیشخدمت که از قبل تصمیمش را گرفته بود پا به فرار گذاشت. واران مطمین بود که به زودی تعداد زیادی آدم به اینجا می آیند و اگر دستشان به او می رسید خودشان می کشتندش و شاید بدتر از آن به دست تمپلار ها می افتاد، او باز هم گند زده بود. مغزش به سرعت کار می کرد و راه حل های مختلف به سرش هجوم می آوردند. سریع تصمیمش را گرفت و شروع به گشتن بدن مرد مرده کرد. خودش هم نمی دانست باید دنبال چه چیزی بگردد. شاید چیزی پیدا می کرد که ماجرایی را که جلو چشمانش رخ داد بود را توضیح می داد. صورت مرد به مثل پنیر سفید وارفته ای شده بود و رگ های چشمش که بی حالت به بالا خیره شده بود ملتب و قرمز بود. واران نمی دانست در اثر زهر این بلا سرش آمده بود یا نه. نگاهش از چاله های صورت مرد به خالکوبی عجیب روی گردنش افتاد که شبیه مار چنبره زده ای بود. لباس هایش خوش دوخت اما کثیف بودند و در جیب هایش به غیر از چند سکه و دستمالی کثیف چیز دیگری نبود. سپس متوجه قبضه خالی دشنه ای شد که پشت کمرش بسته بود. حالا می فهمید که چرا مرد از خودش دفاع نکرده بود، چون اصلا مسلح نبود. یعنی یادش رفته بود که دشنه اش را بیاورد؟ واران جثه بزرگی نداشت می توانست با همان دست خالی هم با او درگیر شود، احتمالا چون فهمیده بود او موهبت دارد ترسید و حمله نکرد ولی چرا باید خودش را می کشت؟ وقت زیادی نداشت که بخواهد بیشتر جستجو کند. سعی کرد جسد را به گوشه ای بکشاند که نگاهش روی دست راست جسد خیره ماند. دست راستش برخلاف بقیه بدن سفیدش، کبود شده بود و انگشتانش مثل سوسیس های ورم کرده خونی بودند که در زاویه های عجیبی قرار داشتند. انگار ضربه محکمی دستش را داغون کرده باشد، یک نفر قبل از او به سراغ این مرد آمده بود. ناگهان یاد حرف های پسر افتاد، او گفته بود به غیر از او دو غریبه دیگر هم به اینجا آمده بودند. مثل صاعقه زده ها از پرید. آن یکی اینجا نبود و او می دانست غریبه دیگر کجاست. همانجایی که دختر شتابان به سمتش رفته بود. مسافرخانه. به قدری سریع مسافت جایی که جسد مرد را رها کرده بود تا مسافرخانه را می دوید که همه چیز در اطرافش در حال محو شدن بود. در ورودی مسافرخانه نیمه باز بود و نور کمی به بیرون می تابید. واران با عجله از در گذشت و دید داخل مسافرخانه هیچکس نیست. مسافر خانه به شکل عجیبی خلوت بود، آتش توی شومینه دیواری به آرامی می سوخت و سکوت حمکرانی شومی به پا کرده بود. می دانست چیزی غلط است، آرام به سوی راهرو رفت که ناگهان هیکلی خودش را روی او انداخت. با تمام توانش هیکل حمله کننده را به سمت دیگری انداخت و بلند شد تا از خودش دفاع کند که فهمید کسی که رویش افتاده بود، در حقیقت بدن در حال جان دادن صاحب مسافرخانه بود. مهماندار چاق و طاس، رنگ از صورتش پریده بود و از دهانش کف بیرون می آمد، به غیر از رد زخمهای کوچکی روی دست ها و گوشه صورتش بود که منطقا نباید خطرناک و کشنده می بودند، آسیب دیگری ندیده بود. در انتهای راهرو درست مقابلش درب چهارمین اتاق باز بود و واران می توانست دختر را ببیند که روی زمین زانو زده بود و چیزی شبیه عروسک قدیمی را در آغوش گرفته بود درست بین آن دو، در وسط راهرو مرد شنل پوش دیگری بود که از سر رسیدن ناگهانی او غافلگیر شده بود. مرد سریع به خودش آمد و تیغه خنجرش را بالا آورد. واران در نور کم راهرو انعکاس نور قرمز رنگ روی خنجر را می دید. برایش اندک شکی نمانده بود که تیغه زهر آگین آن با کوچکترین خراش سرنوشت مشابه جسد کف کرده کنارش را رقم می زند. به آنها آموزش داده بودند که چگونه از خودشان دفاع کنند ولی او خودش تا این لحظه مجبور به این کار نشده بود. قبل از اینکه بخواهد حتی کوچترین فکری بکند. مرد به جلو جهید و تیغه خنجرش با فاصله کم از سینه واران رد شد. با حمله بعدی واران باز هم جا خالی داد و به عقب رفت اما این بار پایش به بدن صاحب مسافرخانه گیر کرد و محکم زمین خورد. خواست دوباره بلند شود اما خنجر در دست مرد بالا رفت تا کارش را تمام کند. بدون اینکه متوجه باشد دستش را بالا برد و در دستش آتش را احضار کرد و شعله نسبتا بزرگی را به سمت حمله کننده روانه کرد. سرعت عمل طرف مقابلش بیش از حد انتظار بود و سریع خودش را از سر راه آتش کنار کشید تا آتشی که او فراخوانده بود با سقف برخورد کند و آن را که با حجم زیادی کاه پرشده بود به آتش بکشد، سپس لبخند منحوسی روی صورتش خزید و برگشت تا کار مزاحم تازه وارد را تمام کند. واران مرگش را در چشمان مرد می دید. صدایی در آخرین لحظه در گوشش پیچید و چشمان تیره مرد که تا چند لحظه پیش با نفرت روی او متمرکز شده بود در کاسه سرش چرخید و بالا رفت. لبخندش محو شد و مثل درختی که آخرین ضربه تبر را خورده باشد از بغل سقوط کرد. دختر پیشخدمت پشت سرش با چوب بزرگی در دست ایستاده بود. واران می خواست ازش تشکر کند اما دختر حتی نگاهش هم نکرد او فقط با نفرت به بدن مرد نگاه می کرد. تا وارین بخواهد بلند شود، دخترک دوباره داخل اتاق انتهای راهرو دویده بود. واران حالا متوجه شد که چیزی که در نگاه اول عروسک به نظرش رسیده بود در واقع بدن بی حرکت پسر کوچکی است. پیشخدمت بدن برادرش را که حالا به طرز عجیبی کوچک به نظر می رسید در آغوش گرفته بود. لباس کودک درست در مقابل شکمش دریده شده بود تا زخم شومی را به نمایش بگذارد. پیشخدمت برادرش را روی تخت گذاشت و موهایش را عقب زد و درست مقابل چشمان حیرت زده واران دست هایش را که انگار با نور سفیدی می درخشیدند روی زخم گذاشت. واران موهبت های بسیاری دیده بود ولی این اولین بار بود که چنین چیزی می دید و می دانست که شاهد چه چیزی است. زخم در حال جمع شدن بود، لبه های زخم آرام به هم می رسیدند و رد قرمزی به جا می گذاشتند. با اینکه زخم در حال التیام بود اما وضعیت پسر تغییری نکرده بود. واران که حدس می زد علت را بداند به سراغ مرد شنل پوش دوید، نمی دانست آیا دختر موفق می شود یا نه ولی اگر پسر با همین چاقویی که الان از دست مرد افتاده بود آسیب دیده بود پس به چیزی بیشتر از بسته شدن زخمش نیاز داشت. با عجله جیب های مرد را گشت، اگر این افراد با دشنه های زهر آگین می جنگیدند پس حتما باید برای مواقع ضروری با خود پادزهر هم داشته باشند که تا ناخواسته به خودشان یا دیگران آسیبی نزدند. سرانجام بطری کوچکی را از جیب مرد بیرون کشید و نور شعله هایی که از سقف زبانه می کشید با ناامیدی به آن خیره شد. مثل همان بطری کذایی بود که آن یکی دیگر جانش را با آن گرفته بود. چه قدر احمق بود که فکر می کرد کسانی که به راحتی از جان خودشان می گذرند و حتی به کودکان هم رحم نمی کنند، به چنین چیزهایی فکر کنند. به جسد صاحب مسافرخانه نگاه دیگری کرد و دوباره به سرش به سمت رو به رویش برگشت. نمی خواست وارد اتاق شود و این حقیقت را که همه خانواده دختر مرده اند را به او بگوید. اما چاره ای هم نداشت. سقف ساختمان به سرعت مشتعل شده بود و حالا آتش به دیوار ها هم سرایت کرده بود و بزودی کل ساختمان را می بلعید. خم شد تا دشنه و غلاف آن را از بدن مرد باز کند و آن را داخلش بگذارد و بعد هم خنجر و هم شیشه زهر را در جیبش گذاشت و به سراغ دختر رفت. قدرت دختر پیشخدمت قابل تحسین بود، تمام زخم بسته شده بود و فقط رد سفیدی محوی باقی مانده بود. واران دستش را روی شانه دختر گذاشت و گفت: - "دیگه کاری از دستت بر نمی یاد. باید بریم. " دختر حرفی نزد فقط محکم تر برادرش را در آغوش گرفت. او دوباره تاکید کرد: - "به زودی کل ساختمان می سوزه و ما ها باهاش خاکستر می شیم. باید بریم" صدای ترق ترقی از ساختمان بلند شده بود. واران می دانست ساختمان به زودی فرو می ریزد. دیگر نباید وقت را تلف می کرد و سریع بازوی دختر را گرفت و دنبال خودش کشید. دختر مثل دیوانه ها جیغ کشید: - "نه! نه! ولم کن عوضی! روخان! روخان!" او می خواست خودش را رها کند با اینحال واران به باران ضربات مشت که تنش را می کوبید و چنگال هایی که ناخن هایش، پوستش را خراش می داد توجهی نکرد. هنوز به اول راهرو نرسیده بودند که بخشی از سقف فرو ریخت و مسیرش به سالن را مسدود کرد. او به دنبال راه دیگری اطرافش را گشت و بعد با لگد در اتاقی را که در آن اقامت داشت را باز کرد و کشان کشان دختر را به داخل کشید. زبانه های آتش از سقف و دیوار های چوبی به استقبالش آمدند و از بین آنها، سر انجام راه خروج خودنمایی کرد. با تمام نیرویی که در تنش بود به سمت پنجره رفت و برای دومین بار در آن شب از آن بیرون پرید. در حین پریدن تعادلش را از دست داده بود و برخورد وحشتناکی که با زمین داشت باعث چند لحظه دنیا برایش سیاه شود. وقتی به خودش آمد متوجه شد که دست دختر را ول کرده. با وحشت فزاینده ای به سمت پنجره ای نگاه کرد. آتش وحشیانه شعله می کشید. با خودش درگیر بود که چگونه دوباره به داخل ساختمان مشتعل برگردد، که صدای خش خشی شنید و متوجه دختر شد که با فاصله از خودش، داشت از روی زمین بلند می شد. دخترک به شیی براقی که در دستش بود خیره شد و ناگهان اگر واران سریع نجنبیده بود و جلویش را نمی گرفت، دختر دوباره خودش را داخل آتش می انداخت. واران با دو دست محکم او را گرفت و گفت: - "اونا مردن! می فهمی اونا رفتن. هیچ کاری نمی تونیم براشون بکنیم. تمومش کن. " اطرافش صدای مردم را می شنید که به سمت مسافرخانه می آمدند، به زودی مردم متوجه آنها می شدند ولی تا آن موقع او می توانست از این شلوغی به نفعش خودش استفاده کند، در این هرج و مرج و تلاش برای خاموش کردن آتش او دست دختر را دوباره گرفت و از راه پشتی که به سمت اسطبلها می رفت، گریخت. او پیش تر از اینجا رد شده بود و میدانست که در کدام اسطبل می تواند اسب پیدا کند. از روی پرچین پرید و به دختر که بی توجه به اطرافش چیزی را در دو دست گرفته به سینه اش فشار می داد و گریه می کرد، کمک کرد که از پرچین رد شود و سپس به سمت اسطبل دویدند. نزدیک در اسطبل دختر را رها کرد تا روی زمین بنشیند و بعد نفس عمیقی کشید و خودش را آرام کرد. در اسطبل قفل ساده ای داشت که فقط باید آن را به عقب می کشید تا در را باز کند. اسب ها که قبل از آن هم با سر و صدای بیرون ترسیده بودند با ورودش شروع به شیهه کشیدن کردند و بعد با وارد شدن دختر ناگهان ساکت شدند. واران نگاهش از او که به در تکیه داده بود به زین هایی افتاد که کنار در روی هم افتاده بودند. دیگر فرصت را از دست نداد و دو تا از نزدیک ترین اسب های اسطبل را به طرز ناشیانه ای زین کرد و افسار انداخت. در تمام مدت کارش دخترک به شکل وهم آوری کنار ورودی ساکت بود. حتی وقتی واران کمکش می کرد که روی اسب بنشیند هم واکنشی نشان نداد. بیشتر از آن وقت را هدر ندادند و با سرعت سوار بر اسب از دهکده گریختند. هنگامی که با تاخت از دهکده خارج می شدند واران نگاهی به پشتش انداخت. مسافرخانه هنوز داشت در آتش می سوخت. فصل چهارم راه موهبت داران تا وقتیکه احساس نکرد به اندازه کافی از دهکده دور نشده اند، بدون توقف به تاختن ادامه دادند. آن شب هوا خنک بود با اینحال تمام تنش از عرق خیس شده بود. در تمام مدت زین، زیر بدن واران جابه جا می شد و حس بدترین سواری عمرش را برایش ایجاد کرده بود ولی از آنطرف دختر بی حالت روی اسب نشسته بود. انگار که نه تنها شل بودن زین بلکه دیگر هیچ چیزی را حس نمی کند. او که داشت کم کم نگران وضعیت ریرا می شد بالاخره کنار جاده توقف کرد. واران مسیر فرعی پیدا کرد بود که به سمت درختان کنار جاده می رفت و در آن تاریکی تشخیصش کار سختی بود. واران در حالیکه پاهایش می لرزید از اسب پیاده شد. نمی توانست درست راه برود ولی با این حال به اسب ریرا نزدیک شد تا کمکش کند ولی او بدون توجه به واران که به سمتش می آمد به راحتی از زین پیاده شد و بی حرکت کنار اسبش ایستاد. واران در حالیکه مجبور بود همزمان افسار هر دواسب را بکشد، ریرا را به سمت درختان خارج از مسیر هدایت کرد. درختان مسیرش چندان انبوده نبودند ولی برای مدتی کوتاهی می توانستند مخفی گاه امنی باشند و آنها هم به استراحت نیاز داشتند. پس از اینکه واران افسار اسب ها را به یکی از درخت های اطراف بست به سراغ ریرا آمد. زمین اینجا بخاطر نبودن هیچگونه علف و سبزی سفت بود و خاک خشک زیر پایش به ناله می افتاد. با خودش آرزو می کرد که ای کاش قبل از اینکه از مسافرخانه در حال سوختن فرار کنند، حداقل با خودش پتویی را که تازه خریده بود و یا کیفش را هم می آورد، اما آن موقع تمام فکرش فرار کردن و زنده ماندن بود. کت قهوه ای که تنش بود را در آورد و روی شانه های ریرا که حالا روی زمین نسشته بود انداخت. او که پشت به درختی نشسته بود و زانوهایش را بغل کرده، هیچ واکنشی نشان نداد. واران درک می کرد که الان باید چه حالی داشته باشد. ریرا تمام خانواده اش را در یک شب از دست داده بود. بهترین کار این بود که مزاحمش نشود. برای همین خودش هم سمت دیگری روی زمین مقابل او نشست. خوشحال بود که حداقل شبی تابستانی به این وضعیت افتاده است. از میان برگ های بالای سرش نگاهی به آسمان انداخت، ابری نبود و ماه و ستارگان به راحتی دیده می شدند. نگاه دوباره به همراه رو به رویش افتاد. چشمان ریرا در صورت رنگ پریده اش به نقطه ای خیره شده بود. کاملا معلوم بود که در وضعیت روانی آشفته ای به سر می برد. لحظه ای به ذهنش رسید که دست و پای او را ببندد تا مطمین شود کار عجیبی نمی کند ولی سریع از اینکه چنین فکری به مغزش خطور کرده بود، پیشمان و ناراحت شد. ریرا امشب به اندازه کافی ترسیده بود، او نمی خواست خودش هم عامل ترس دیگری باشد. کنار آمدن با مرگ عزیزان آسان نیست، بهتر بود بگذارد که در سکوت به عزاداری خوانواده اش بپردازد. واران مدت طولانی بیدار بود تا اینکه هر بار به خواب های آشفته و منقطعی فرو رفت و هر بار هم با کوچکترین صدایی بیدار می شد و می دید که دختر در همان حالت بیدارمانده و نگاه پریشانش تغییری نکرده است. زمان برایش به کندی می گذشت. اندکی قبل از طلوع آفتاب بود که فهمید تلاشش برای خوابیدن بی نتیجه است. سرانجام بلند شد، دلش برای ریرا می سوخت که هنوز با بدنی خمیده، زانو هایش را در آغوش گرفته بود. در این مدت حتی حالت نشستن بدنش هم عوض نشده بود. اگر واران وارد زندگیش نشده بود الان توی رخت خواب گرم و نرمی خوابیده بود. نمی خواست که مزاحمش شود ولی اینجا امن نبود، کسانی قصد جانشان را کرده بودند و حالا هم که دو نفرشان کشته شده بودند، ممکن بود تعداد بیشتری به دنبالشان بفرستند. پس اگر ریرا هم نمی توانست استراحت کند، دیگر اینجا ماندنشان دلیلی نداشت. چشمش به اسب ها افتاد که با فاصله از خودشان، آن ها را بسته بود. فقط دیدن آن هیکل های درشت و پاهای کشیده باعث می شد لرزشی را توی کمرش حس کند. با قدم های کوتاه و لرزانی به سراغ اسب ها رفت که به نظر می رسید از قبل بیدار هستند. افسار آنها را از شاخه درخت باز کرد و به دنبال خودش کشید. صدای پای ریرا که بعد از او بلند شده بود را شنید. برخلاف اسب ها ریرا نیازی به هدایت کردن نداشت، خودش به آرامی پشت سر واران حرکت می کرد. وقتی به جاده رسیدند هوا گرگ و میش بود. واران برای زین کردن اسبش مشکل داشت و بعد از کلی کلنجار بالاخره موفق شد زین را هرچند شل و ول اما ثابت پشت اسب قرار دهد. وقتی به سمت اسب دیگر رفت، با نگاه تند ریر رو به رو شد. ریرا بدون هیچ حرفی زین را از او گرفت و پشت اسب گذاشت و به آرامی محکم کرد. واران با حسرت به زین محکم و ثابت او نگاه کرد. انتظار نداشت دختر برای درست کردن زین اسب خودش کمکی کند برای همین در سکوت سوار اسب ها شدند و در امتداد جاده حرکت کردند. باد خنکی می وزید و واران بالا آمدن خورشید را در سکوت سپیده دم می دید. او به سواری روی اسب عادت نداشت و ساعت ها بود که داشتند حرکت می کردند. کمر واران از این سواری طولانی به درد آمده بود. در این مدت هیچ صدایی به جز صدای نفس و سم اسب ها به گوشش نمی رسید. بارها با خودش فکر کرده بود، چیزی بگوید و به این سکوت بینشان خاتمه بدهد اما هر دفعه منصرف شد. سرانجام واران تصمیم به توقف گرفت. او از اسبش پیاده شد، درد کمرش آزارش می داد، برای همین کششی به تنش داد و رفت که به ریرا کمک کند از اسبش پیاده شود. ریرا بعد از حوادث دیشب حالا با نفرت خاصی به او نگاه می کرد و بدون اینکه بخواهد از او کمک بگیرد از سمت دیگر اسب پیاده شد. واران این نگاه خشمگین را به آن حالت کرخت و بی احساس ترجیح می داد به همین دلیل بدون دلخوری به کارش مشغول شد. زین ها را از پشت اسبها برداشت و افسارشان را هم باز کرد. در حین باز کردن افسار نمی توانست به آن دندان های سفید و بلند و فک قوی خیره نشود و به این فکر را نکند که این دهان و دندان با آنکه برای خوردن گیاه ساخته شده بودند اما احتمالا می توانستند استخوان های انگشتش را هم خورد کنند. وقتی از کارش فارغ شد، واران به عقب برگشت و خواست ضربه ای به پشت اسب ها بزند تا به حرکت وادار شان که فکر بهتری به ذهنش رسید. نوری درخشید و یکدفعه اسب ها رمیدند، شعله آتشی که ناگهان جلویشان زبانه کشیده بود، کار خودش را کرد. ریرا که شاهد این صحنه بود با عصبانیت داد زد: - "داری چه غلطی می کنی؟ اسب ها رو فراری دادی!" واران خوشحال از این که بالاخره دختر دوباره با او صحبت کرده است بدون دلخوری و با آرامش پاسخ داد: - "رد سم اسب ها توی جاده قابل تشخیصه. ولی توی جنگل دیگه به این راحتی نمی تونن پیدامون کنند و متاسفانه در این مسیر اسب ها دیگر به کارمان نمی آیند پس آزادشون کردم. " ریرا با نگاه نفرت بار خاص خودش به او خیره شده بود ولی واران اهمیتی نداد، کم کم داشت به این نگاه عادت می کرد. آنها باید ادامه مسیر را از داخل جنگل ادامه می دادند. حوادث دیشب همان قدر که برای واران گیج و مبهم بود برای ریرا دردناک بود. تازه این واران نبود که هم زندگیش را یک شبه از دست داده باشد. این اتفاقات هر چه قدر برای واران بد بود برای او باید به مرات بدتر بوده باشد. با این حال واران از یک چیز مطمین بود آن هم اینکه کسانی که دیشب با آنها رو به رو شده بودند آدم های عادی نبودند، کسی که مقابلش دست به خودکشی زده بود، یک رهگذر ساده نبود یا آن یکی که صاحب مسافرخانه و پسرک مظلوم را، وحشیانه به قتل رسانده بود و کمی نمانده بود که واران و ریرا هم قربانیان بعدیش باشند. آنها مسلما برای کشتن آمده بودند. ولی کشتن چه کسی و یا چرا به مسافر خانه حمله کردند؟ نگاهی به ریرا که با فاصله کمی کنارش حرکت می کرد انداخت. ممکن بود که هدفشان اصلا آن دو نبوده باشند؟ شاید صاحب مسافرخانه با آدم ناجوری در افتاده بود و آنها هم اتفاقی درگیر ماجرا شده بودند. پسر بچه گفته بود که غریبه ها قبل از او به روستا آمده بودند. اگر مشکلی با صاحب مسافرخانه داشتند پس چرا تا آن شب صبر کرده بودند. چیزی جور در نمی آمد ولی نمی دانست چی چیزی را از قلم انداخته است. تنها از یک چیز مطمین بود آن هم این که آنها باید به سرعت خودشان را به یک جای امن برسانند. آن دو در میان جنگل که با نور رضایت بخش صبح روشن شده بود پیش می رفتند با اینکه واران حواسش به جهت یابی بود تا گم نشوند ولی این فکر که چرا کسی باید قاتلینی را برای کشتنش اجیر کرده باشد راحتش نمی گذاشت. تراکم درختان در این منطقه باعث می شد که درست نتواند جهت را پیدا کند برای همین مجبور بود هرچند وقت یکبار، مسیر حرکتشان را به سمت جاده منحرف کند تا مطمین شود در امتداد جاده در حال پیشروی هستند یا نه و بعد دوباره به میان درختان بر می گشتند. در یکی از این دفعات، با سه سوار زره پوش رو به رو شدند که روی زره هایشان در قسمت سینه صلیب زرد رنگی نقاشی شده بود. همین که جاده از حجاب آخرین درخت بیرون آمد، واران سواران را دید و انگار زمان برایش کند شد. قلبش به شدت شروع به تپیدن کرد و پاهایش سست شد. نگاهش به سمت دختر بود که با دیدن آنها ناگهان به سمتشان دویده بود. تنها شانسی که واران آورد این بود که جلوی او بود و توانست به موقع قبل از اینکه فریاد بزند متوقفش کند و هر دو با هم روی زمین افتادند ولی صدای دویدنشان که با خورد شدن تکه های چوب های زیر پایش همراه بود، توجه یکی از سواران را جلب کرد. واران که با یک دست جلوی دهن ریرا را گرفته بود و و با دست دیگر او را به سمت زمین فشار می داد، می دید که سواری که به آنها نزدیک تر بود افسار اسبش را به سمت درختان می کشید. سوار دیگر چیزی گفت که نشنید. در دلش آرزو می کرد آنها را ندیده باشند. می توانست صدای قلب خودش و ریرا را بشنود که با تمام وجود تقلا می کرد خودش را از بین دست های او آزاد کند. واران با تمام قدرتش او را محکم نگه داشته بود. سرانجام پس از چندین لحظه ترسناک که انگار چند ساعت طول کشیده باشد، تمپلار نگاهش را از جنگل کشید و با همراهانش به مسیرشان ادامه دادند. او تا وقتی که تمپلار ها حسابی دور نشده بودند ریرا را رها نکرد. اما همین که دستش را شل کرد، دختر خودش را به چابکی از دستش خلاص کرد و سیلی محکمی روی صورتش خواباند. ریرا عصبانی فریاد زد: - "فکر کردی تا کی می تونی منو بدزدی و کسی نفهمه!" واران که هنوز قلبش تند میزد، از اینکه صدایش را کسی بشنود واهمه داشت سریع گفت: - " خواهش می کنم آروم باش!" سپس با ناراحتی اضافه کرد: - "محض اطلاعت فقط می گم. من ندزدیمت! دارم نجاتت می دم" - "اگه ریگی به کفشت نیست پس چرا نذاشتی صداشون کنم!" ریرا با عصبانیت این را به سمتش فریاد زد، واران که این حرف برایش عجیب بود، مثل اینکه چنین چیزی حتی نیاز به گفتن داشته باشد به سادگی توضیح داد: - "چون اون ها می کشتنت. هر دو نفرمون رو می کشتن. " ریرا که قانع نشده بود گفت: - "اون ها تمپلارهای کلیسا بودند!" - "دقیقا ! و کارشون اینکه افرادی که قدرت دارن رو ازبین ببرن. که یعنی تو و من. " - "من مثل تو نیستم! اونا می تونستن کمک کنن" واران حس میکرد که انگار برای کودکی می خواهد چیزی را توضیح دهد. از صورت ریرا معلوم بود که قانع نشده است اما سکوت کرد و با همان نگاه خشمناکش که دیگر واران با آن آشنایی کامل پیدا کرده بود به او خیره شد. واران از این فرصت استفاده کرد و گفت: - "ببین من واقعا برای اتفاقی که برای پدر و برادرت افتاد متاسفم. " - "اگر تو نیومده بودی هیچ کدوم از اون اتفاق ها نمی افتاد! همه آن اتفاق ها به خاطر تو بود!" واران که از صمیم قلبش از اتفاقی که افتاده بود احساس ناراحتی می کرد دوباره گفت: - "واقعا متاسفم. می دونم از دست دادن عزیزان چه قدر سخت است. " ریرا مثل سربازان یک ارتش شکست خورده روی زمین نشست و با بی تفاوتی گفت: - "اون مرد پدرم نبود. من و برادرم روخان، فقط اونجا کار می کردیم و خوب در عوضش یه سقف بالا سرمون بود و گرسنه نمی خوابیدیم. " سپس با بغض اضافه کرد: - "حق روخان این نبود. نباید اینجوری می شد. " واران به فکر فرو رفته بود. به نظرش حالا که ریرا آرام تر شده بود زمان مناسبی بود که خیلی چیز هایی را که دیشب نتوانسته بود بگوید، الان برایش توضیح دهد. اگر ریرا فکر می کرد واران دشمنی است که او را دزدیده، آنوقت باید هم مراقب او باشد و هم مواظب کسانی که می خواهند نابودشان کنند. در ضمن حضور تمپلارها به معنای خطر دیگری بود. آنها هنوز در امنیت نبودند اما باید مسایلی روشن می شد. وقتی دوباره به میان درختان برگشتند واران پرسید: - "اون مردهایی که بهمون حمله کردند رو میشناختی؟ " - "نه، پریروز اومده بودن تو روستا، یعنی یک روز قبل از اینکه سر و کله تو پیدا بشه و بعدشم همون روز رفتن" واران درک نمی کرد اگر آن مردان به دنبال او بودند پس توی روستا چه کار می کردند؟ او خودش هم نمی دانست سر راهش قرار است روستایی باشد. بعد از اینکه در ماموریت قبلیش آنچنان فضاحتی به بار آورده بود، به قدری ناراحت و پریشان بود که راهش را کاملا شانسی انتخاب کرده بود. چطور برایش کمین گذاشته بودند و اصلا چرا؟ واران سیوالی را که خیلی وقت بود در ذهنش شکل گرفته بود مطرح کرد: - "صاحب مسافرخانه ای که پیشش کار می کردی با کسی مشکل نداشت؟ " - "خیلی ها با ژیویر مشکل داشتن و ژیویر هم با همه مشکل داشت! ولی نه اینطوری!" واران که بیشتر گیج شده بود پرسید: - "خودت چی؟ منظورم اینکه ممکنه. " ادامه حرفش را با نگاه عاقل اندر سفیهی که دختر حوالش کرد بی پایان گذاشت. فکرش به چیزی نمی رسید و ریرا هم دوباره توی افکار خودش غرق شده بود. ادامه مسیر بازهم در سکوت طی شد تا اینکه نزدیک های غروب آفتاب، ریرا دست از راه رفتن کشید و گفت: - "خسته شدم. تا کی قراره تو این جنگل کوفتی راه بریم. " واران که در مدت پیاده رویشان تصمیمش را در مورد مقصد بعدی گرفته بود، پاسخ داد: - "فقط تا وقتی که به شهر مرزی گیلداد برسیم. " ریرا با عصبانیت گفت: - "تا اونجا که چند روز راهه! پس اصلا برای چی اسب ها رو ول کردی؟ " - "گفتم که چون گرفتن ردشون توی جاده کار راحتیه ولی اینطوری کسی نمی تونه تعقیبمون کنه. حالا نظرت چیه فعلا اینجا استراحت کنیم؟ " واران در حالیکه دوباره کتش را در می آورد تا به او بدهد این را گفت ولی ریرا دستش را پس زد و بدون گفتن هیچ کلمه دیگری کناری رفت و نشست. واران صدای شکمش را می شنید و میدانست که دختر هم شرایط مشابهی دارد. ذخیره آبی که داخل قمقمه اش داشت یک ساعت پیش تمام شده بود و آخرین غذایی که خورده بود هم همان سوپ کذایی صاحب مهمانسرا بود که بعد از خوردن چند قاشق بیخیالش شده بود. ولی فعلا چاره ای نبود، باید گرسنگی را تحمل می کردند. او زمان زیادی را خارج از شهر ها گذرانده بود ولی همیشه عادت داشت وسایل مورد نیازش را قبل از سفرهایش تهیه کند و هیچ وقت بدون آب و غذا حرکت نمی کرد. در مدتی که ریرا گوشه ای نشسته بود به فکرش رسید شاید بتواند چیزی شکار کند. از مسیری که به نظرش بیشترین فاصله را از جاده داشت، به میان جنگل رفت. از اینکه دختر را تنها بگذارد نگران بود و نمی دانست وقتی برگردد ریرا را همانجا می یابد یا نه برای همین زیاد دور نشد. بعد از چند ساعت معطلی، در آخر شکست را پذیرفت و برگشت. الان حتی دلش برای سوپ بد مزه صاحب مسافر خانه هم تنگ شده بود. در ذهنش سپرد که حتما بعد از این ماجرا حداقل شکار کردن را یاد بگیرد. در مدتی که نبود، ریرا از خستگی روی زمین دراز کشیده و در همان وضعیت به خواب عمیقی فرو رفته بود. واراین به یاد لحظه ای افتاد که وقتی ریرا در مسافر خانه دیده بود که او روی زمین دراز کشیده است، برایش ملحفه ای آورد تا روی تخت مسافرخانه بکشد. آرزو می کرد که ای کاش می توانست برایش جای بهتری مهیا کند. کت بلندش را در آورد و روی او انداخت تا حداقل کمی گرم بماند و خودش هم کمی آن طرف تر روی زمین نشست. هرگز نفهمید چه وقت به خواب رفت. نیمه های شب با صدای ناله های ریرا بیدار شد. نگران و شتاب زده از جایش برخواست و سعی کرد در تاریکی او را پیدا کند. سرانجام جایی آنطرف تر بدن لرزان او را دید که زیر کتش، در خواب داشت دست و پا می زد و هزیان می گفت. حالا که خیالش راحت شده بود که خطری در کار نیست به سمتش رفت و شانه ی ریرا را گرفت و به آرامی تکانش داد تا از کابوس خلاصش کند اما دخترک هیچ واکنشی نشان نداد. رنگی به صورت خیس از عرقش نمانده بود. واران که دوباره نگران شده بود دست هایش را گرفت و دید که چقدر سرد است. حالا می دانست که این کابوس فقط بخاطر حوادث دو روز گذشته نیست. ریرا برای نجات دادن برادرش، آن قدر از قدرتش استفاده کرده بود که بالاخره از مرز محدودیتش رد شده بود. حالا باید تقاص آن را پس میداد. واران این وضعیت را قبلا برای خیلی ها دیده بود و خودش هم دست اول آن را تجربه کرده بود. قدرت از تولد به مقدار محدود با کسانی که موهبت دارند هست ولی اولین باری که کسی آن قدر خودش را برای استفاده بیشتر از قدرتش تحت فشار بگذارد که مرز این محدودیت رو رد کند این اتفاق می افتاد. به آن"بیداری" می گفتند. ابتدا با سردرد جزیی و بدن درد شروع می گشت تا اینکه احساس می کردی سرت می خواهد منفجر شود ولی بدترین اتفاق وقتی می افتاد که فرد می خوابید. آن وقت هست که کابوس شروع می شد، حداقل برای واران که اینطور بود. اگر ریرا امشب زنده می ماند فردا به عنوان یک میج شناخته می شد. هرچند با چیزهایی که واران از او دیده بود همین الان هم یک میج بود. بدن ریرا در کنارش به تکان های شدید و عصبی افتاده بود. واران که نمی دانست چه کار باید بکند فقط او را در آغوش گرفت. همیشه در این موقعیت یکی از معلم ها و تعلیم دهنده های با تجربه حاضر می شدند تا به قول خودشان"بیداری" عبور کمک کنند. اگر قرار بود کسی حالا به این دختر کمک کند مسلما او آخرین نفر در لیست بود. با این حال چاره ای نبود. اشتباه خودش بود. او باید حدس می زد که این اتفاق می افتد. در تاریکی سعی کرد کورمال کورمال و به سرعت از اطرافش چوب جمع کند و سپس با قدرتش آن را روشن کرد. مقدار چوب هایی که توانست جمع کند، کافی نبود. تازه بیشترشان شاخه های کم قطر و کوچکی بودند که به زودی می سوختند و به پایان می رسیدند ولی چیز دیگری هم نداشت. حسرت می خورد از اینکه قبل از به خواب رفتنش، به فکر آتش درست کردن نیافتاده بود. توی جیبش سنگینی بطری سیاه رنگ را حس می کرد اما متاسفانه این بار خبری از تقلب کردن نبود. دیگر برای آن دیر شده بود و در این آزمون، مخدر نمی توانست به ریرا کمک کند. چوب هایی که جمع کرده بود سریع تر از حد انتظارش داشتند می سوختن و از اینکه ریرا را در این موقعیت تنها بگذارد تا باز هم چوب جمع کند واهمه داشت. کاری از دستش بر نمی آمد جز اینکه فقط با یک دستش، دختر را که در آغوشش بود محکم بگیرد و با قدرتش که از دست دیگرش جاری می شد، شعله های هیزمی را که خیلی وقت بود خاکستر شده، روشن نگه دارد. گهگاه بدن ریرا تکان های عصبی و وحشیانه ای می خورد. در این موقع بود که واران سعی می کرد زمزمه کنان در گوشش تشویقش کند و کلمات محبت آمیزی بر زبان بیاورد تا آرام شود و دوباره به خواب رود یا حداقل تا زمانی که دوباره حمله های عصبی شروع شده و لرزش ها از سر گرفته شوند. واران شب های طولانی زیادی داشت. خاطره تک تک آنها در ذهنش زنده بود. شبی که برای اولین بار در آزمون انتخابیش شکست خورد، شبی که لاریسا ازش خداحافظی کرد تا به اولین ماموریتش برود و او باید می ماند تا باز هم آزمون دهد. شبی که در اولین مسیولیتش شکست خورده بود. و شب های دیگری که طعم تلخ ناامیدی و شکست را برایش زنده کرده بودند. ولی این شب طولانی ترین آنها بود. او شاید همه و خودش را نا امید کرده بود ولی نمی توانست اجازه دهد این دخترک را هم ناامید کند. شنیده بود بعضی وقت ها کسانی که به این حالت افتاده بودند هرگز دیگر بیدار نشده اند. البته خودش کسی را ندیده بود که اینگونه بمیرد ولی این فکر آزار دهنده تنهایش نمی گذاشت. بخصوص وقتی می دید که ریرای بیچاره بعد از شرایط بد روحی که بعد مرگ برادرش تجربه کرده، یک روز تمام هم بدون غذا و آب کافی مجبور به پیاده روی طولانی هم شده بود. واران تا صبح چشم بر هم نگذاشت، از بس برای روشن کردن آتش تلاش کرده بود نه فقط دست هایش بلکه تمام تنش به رعشه افتاده بود. می دانست خودش هم به زودی به خاطر این همه استفاده از قدرت باید درد وحشتناکی را تحمل کند. سرانجام ریرا یک ساعتی بعد از طلوع آفتاب بود که به خواب آرامی فرو رفته بود. آزمونش هر چه که بود از آن سربلند بیرون آمده بود. تقریبا ظهر شده بود که ریرا چشم هایش را باز کرد و به واران نگاه کرد. سعی کرد چیزی بگوید ولی دهانش خشک شده بود، واران آرزو میکرد ای کاش حداقل در قمقمه اش اندکی آبی مانده بود تا به او بدهد اما هیچ چیزی نداشت. او با خستگی لبخندی به دختر گیج و مبهوت که صورت خنده داری پیدا کرده بود، گفت: - "به دنیای زنده ها خوش اومدی" ریرا فقط توانست سری تکان دهد.