یک روز صبح، اوایل اردیبهشت، از سر تکرارهایی که ملکه‌ی ذهنش شده بود بیدار شد. ساعت حوالی هفت بود. بعد از خوردن صبحانه به یادش افتاد قرار است آش پشت پای همسایه به دوش او باشد آخر هم یادش نمی‌آمد چرا فقط می‌دانست که آش پشت پای همسایه به دوش او است. لباس پوشید. رفت سر کوچه. سبزی فروشی بسته بود. با دهانی باز و اعصابی خرد همچنان که زیر لب غرولند می‌کرد به یادش آمد که کمی آنطرف‌تر سبزی فروشی جدیدی باز شده بود. وقتی به آنجا رسید با کرکره‌ی پایین کشیده شده مواجه شد. سردرگمی این که یادش نمی‌آمد چرا به دوش او است به کنار حال باید با این دست و پنجه نرم می‌کرد که چرا سبزی فروشی دوم هم بسته است. بعد از فکر کردن و جدال با خود بر سر اینکه کنار بگذارد یا نه به این نتیجه رسید که تا الان چیزی را کنار نگذاشته پس آش پشت پای همسایه او لین نخواهد بود. راه افتاد و حدود نیم ساعت پیاده رفت به سر خیابان اصلی، جایی که همیشه به یاد داشت دست در دست مادرش در کودکی خرید می‌کرد، همینطور که نزدیک می‌شد منتظر ازدیاد جمعیت بود تا متوجه شود که اینجا باز است وقتی دم در مغازه‌ی سر خیابان اصلی رسید چیزی جز یک چراغ بزرگ چشمک زن که نوشته شده بود "میدان تره بار" جسمی که حرکت بکند یا تغییری در خود داشته باشد ندید. فکر کرد همه چیز یک اولین بار دارد و بهتر است این اولین بار باشد که چیزی که به دوش اوست کنار گذاشته شود اما حین اینکه با خود در جدل بود این فکر که همسایه کیست هم به سراغش آمد ولی جوابی برای آن نداشت و تصمیم گرفت باز هم ادامه بدهد. نود و نه مغازه‌ی در شهر را گشت و نود و نه سوال بی جواب برای جدل کردن در ذهنش می‌یافت، اما همچنان جواب به سوال کنار گذاشتن کار در ذهنش منفی بود. نود و شش مغازه‌ی دیگر را با پای پیاده گشت، فکر کرد بهتر است کمی دورتر برود. سوار هواپیما شد تا به دوردست برود و سبزی آش پشت پای همسایه را سرانجام بتواند بپزد. هواپیما بلند شد. کمی گذشت. پرنده داخل موتور هواپیما شد. موتور هواپیما آتش گرفت. هواپیما سقوط کرد. او خود سبزی فروش اولین مغازه‌ای بود که دید.