امیریه‌ای بود و اوستا خلیلی، اوستای چی بود خدا می‌داند، پای مغازه می‌نشست مدتها و خانه‌های قدیمی خرید و فروش می‌کرد و سکه‌ها و اسکناس‌هایش را می‌ریخت توی صندوق گنده ته مغازه و می‌نشست رویش. مردم می‌گفتند شاید در ایام جوانی معمار بوده، شاید هم نبوده، هم پول و پله‌اش بیشتر از یک معمار معمولی بود، هم قد و هیکلش به سن و سالش نمی‌خورد، تو بگو هشتاد سالش بود، اما شصت ساله به نظر می‌آمد، حتی کمتر. خودش می‌گفت دلیلش این بوده که زن هایش همه جوان بوده‌اند، منظورش البته آن عترت خانم بیچاره نبود که چهارتا پسر و سه تا دختر داشت و این آخری فراموشی گرفته بود و گم می‌شد زیر بازارچه و دستش را می‌گرفتند و پسش می آوردند، بلکه آن زن‌های جوانی را می‌گفت که این جا و آن جا صیغه کرده بود. یکی شان را سی سال پیش عترت خانم با جارو انداخته بود توی کوچه، از بس به قول خود خانم پاچه دریده بود و شروع کرده بود بچه‌های اوستا خلیل را کتک زدن که مهریه‌اش را بگیرد. یکی‌شان هم دختر یکی از دوستانش بود، یکی از قدیمی ترین همکارهای عهد بوقش، رفته بود خواستگاری، با کت و کراوات، دختر را سه بار شوهر داده بودند، این بار هم دادند، اما سرزا مرد. اوستا خلیل یک سال برایش کراوات سیاه می زد، می‌گفت خیلی قشنگ و خیلی خوش سرزبان بوده، اما صرع داشته و خدا می‌داند راست می‌گفت یا دروغ، از بس خوش بر رو و خوش سر و زبان بود هرچی می‌گفت همه باورشان می‌شد، زن‌ها بیشتر البته. هرکاری می‌کرد از چشمشان نمی افتاد. حتی وقتی پیر و موسفید شده بود و دندان‌هایش یکی در میان عاریه بود و کت خاکستری‌اش را پنجاه سال بود که برس می‌کشید و می‌پوشید. پسرهایش، خصوصا پسرهای بزرگش بیشتر رفته بودند به عترت خانم بیچاره سر به زیر و خانواده دوست بودند و از رفتار پدرشان دیوانه می‌شدند، یکی‌شان گفته بود حداقل دنبال کسی نرو، گفته بود پیرزن های محل را این طوری مخاطب قرار نده، چه میدانم، مهناز جان و صفیه و بی بی رقیه، این ها مادر همکلاسی‌های ما و همبازی‌های ما بوده‌اند. گیرم که تو در جوانی خواستگارشان بودی و پدرهایشان نجاتشان دادند و نگذاشتند بدبخت شوند. این ها را گفته بود پسر اوستا و پیش بچه‌هایش زار زار گریه کرده بود و دوتا هم زده بود توی سر خودش که این اوستا خلیل آبروی همه مان را می‌برد. اما اوستا عین خیالش نبود، یک جوری برای زن و بچه‌هایش احترام قایل بود البته. اما می‌گفت این ها هیچکدام به من نرفتند، به جز یکی از نوه‌ها، می‌گفت شبیه مادرشانند، قوز می کنند، به خودشان نمی‌رسند، خیال می کنند خدا همین که دستشان داده را آفریده و بس، آرزو و خیال حالیشان نمی‌شود. این ها را بارها به دوست و آشنا گفته بود وبعدهم از ترسش چند تا مغازه و چند تا خانه به بچه‌ها داده بود و خودش را خلاص کرده بود، حوصله غر و بد اخلاقی‌شان را نداشت، فقط وقت عروسی و مهمانی می‌دیدشان، به داد کسی نمی‌رسید و دادرسی هم نمی‌خواست، کسی یادش نمی آمد حتی یک بار هم تب کرده باشد یا مریض پریض شده باشد. هرچندعترت خانم یادش بود، اما یادش نمی آمد کی، می‌گفت همیشه همین طور قد بلند و صاف و صوف و چشم عسلی بوده با همین صدای بم و مخملی که از توی سینه اش می‌آمده و زن‌ها را عین گربه‌های خانگی دنبال خودش می‌کشیده. عترت خانم اما شکر خدا فراموشی گرفته بود و تعداد زن های صیغه‌ای آقا را یادش نبود، همسایه‌های قدیمی می‌گفتند بی‌شمار بچه‌ها می‌گفتند سی چهل تا در عرض سی چهل سال خودش می‌گفت قد موهای سرم. می‌گفت این قدر ریز و درشت و از همه رنگ بودند که دیگر هیچ آرزویی برایم نمانده، بعد هم داده بود بین دوتا مغازه خیابان اصلی‌اش تیغه بکشند و آن طرفش را داده بود به پسرهایش وخودش این طرف را داده بود درست و راست کرده بودند و مثلا معاملات ملکی می‌کرد. همسایه‌ها می‌گفتند بعد هم اتفاقا عاشق شده بود اوستا خلیل، آن هم در یک بعد از ظهر بهاری، وقتی نشسته بود روی چهار پایه پشت دکان و سیگار بی‌فیلتر می‌کشید. زن اما جوان بود، چهل پنجاه سالی جوان‌تر از مرد، ریزه میزه و چشم سیاه بود و مویش فر داشت. این ها را هم اوستا خلیل گفته بود اما پسرهایش یک جور دیگر تعریف می‌کردند، می‌گفتند زن میانسال اما خوش آب و گل بوده ومعلم مدرسه. نیامده به دکان آب خواسته و نشسته روی صندلی مخصوص مهمان و دیگر هرکسی رفته توی مغازه می‌دانسته که شوهرش گذاشته و رفته و چهار تا بچه دارد، یکی از یکی بدبخت‌تر و در به در دنبال خانه اجاره‌ای می‌گردد. یکی دو هفته ای گم و گور شد اوستا خلیل! درست قبل از این که زن را پای پنجره خانه‌اش پیدا کنند آن طوردست و پا شکسته و نیمه مرده. رفته بود قم اوستا خلیل. یک کاره، گفته بود نذری دارد. بچه‌ها گفته بودند وای دوباره ماه عسل و منتظر نشسته بودند که برگردد، بعد برگشته بود و اتاق بالا را داده بود رنگ کرده بودند. پسر بزرگش طفلک توی سرزنان آمده بود گفته بود اوستا جان می‌خواهی زن بگیری بگیر، اما چرا می‌آوری خانه مادرم؟ اوستا خلیل گفته بود خیالت راحت باشد که از جلوی عترت ردش نمی کنم. این بچه دارد، خانه خودش راحت‌تر است. منم پیرم خانه دوم لازم ندارم، نگران ما نباش. پسر بزرگش هم رفته بود نشسته بود پشت در مغازه و باز گریه کرده بود، همان شب اما خبر آورده بودند که زن با چادر سیاه از نردبان بالا می‌رفته که افتاده. نردبان را گذاشته بود توی حیاط، پای پنجره طبقه بالا، همان اتاقی که رنگ کرده بود. فرش انداخته بود و گلدان شمعدانی پشت پنجره اش گذاشته بود. عترت خانم پیر و کور بود از در خانه بیرون نمی آمد، اوستا خلیل هم لابد خیالش راحت بود که نمی فهمد، منتهی به هرحال قصد نداشت زن تازه را از جلوی عترت خانم رد کند، داده بود یک نردبان چوبی قشنگ از پل چوبی بخرند و بیاورند، کنار نردبان را گل چسبانده بود که خانم بار اول که از پله‌ها می‌رود بالا دستش بخورد به گل. شب بود، دست زن خورده بود به گل و گیاه خیال کرده بود سوسکی، جانوری است. جیغی زده بود و چادرش گیر کرده بود زیر پایش و افتاده بود، سرش خورده بود کنار باغچه وبیهوش شده بود و پایش شکسته بود و کج شده بود. اوستا خلیل از پنجره نگاه کرده بود، دلش برای عشقش گرفته بود، سنکوپ کرده بود و افتاده بود، بی صدا. معلوم نیست چقدر گذشته بود، نصف شب اما نوه اوستا که می‌گفتند خون اوستا توی رگش است سرک کشیده بود از دیوار ببیند چه خبر که دیده بودشان، چطوری رسانده بودشان به مریضخانه کسی نمی‌داند، نوه اوستا خلیل بود دیگر، این‌ها را رسانده بود بیمارستان و آمده بود سراغ پدرش، پسربزرگ اوستا که نفهمیده بود چطور خودش را رسانده مریضخانه بالای سراوستا خلیل. بعد هم گفته بود "ای خدا یعنی راحت شدیم؟ " هرچند بعدتر سرخاک اوستا خلیل نشسته بود و باز گریه کرده بود، گفته بود دوستش داشتم، اصلا می‌شد کسی اوستا خلیل را دوست نداشته باشد؟ از بس خوشگل بود، خوش سرزبان بود، این ها را پسر اوستا گفته بودها. بعد هم گفته بود چهارتا بچه و یک زن علیل و بی کس و کار را که برامان ارث گذاشت هیچ، دم مردن چند بار چشمش را باز کرده بود و به من گفته بود: پسر هم قبول کرده بود، زن را صیغه کرده بود، بچه‌هایش را فرستاده بود دانشگاه، وصیت اوستا خلیل بود دیگر برگ چغندر که نبود.