تقلید کورکورانه و پیروی محض فقط در ش نی چون بخش زندگی مجازی ما تسری نمیابد بلکه در قبل‌تر از آن در مدرسه، در دانشگاه، در محل کار و. نیز رخ می‌دهد. نتیجه پیروی کورکورانه و توجه نکردن به دستوری که، عادتی که، خلق‌وخویی که، رفتاری که ما از آن پیروی می‌کنیم درنهایت چه ت ثیری می‌گذارد ما را تبدیل به آدولف آیشمن‌های کوچکی می‌کند که احساس کنیم در حال انجام‌وظیفه درست انسانی خویش به‌صورت پیروی بی‌چون‌وچرا و با بذل میزان قابل‌توجهی انسانیت هستیم. آیشمن را می‌توان کارمند شریف اداره سلاخی نام نهاد. کسی که مسیول امور اداری و برنامه‌ریزی برای کشتار یهودیان بود. او برای خیرخواهی دستوری داد که حتی اتاقک‌های گاز را گشادتر بسازند و قطارها واگن‌های بیشتری برای حمل یهودیان داشته باشند تا آن‌ها فشرده نباشند. آن‌ها را جابجا می‌کرد تا کمتر کشته شوند و شانس زندگی را برایشان بیشتر می‌کرد ولی بازهم در تقلید و پیروی کورکورانه بود چون دیگر در ذهن او کار خیر این‌قدر مبتذل بود و این ناشی از ابتذال شر بود. او به پیروی از یک هنجارشکنی انسانی عادت کرده بود و فضا را برای خود بزک می‌کرد که من حتی انسانی هم‌فکر می‌کردم. او هر کاری را که به وی از بالادست القا می‌شد به‌درستی و بازهم میگویم با صرف انسانیتی به‌ظاهر و راحتی برای یهودیان انجام می‌داد. حال ما چگونه آیشمن می‌شویم؟ هانا آرنت در کتاب آیشمن در اسراییل نظریه ابتذال شر خود را مطرح می‌کند که در شیون فلسفی جای دارد ولی سیستم و زمین‌بازی در این روزگار ما را هدایت می‌کند که ابتدا به ابتذال برویم سپس خیر را مبتذل کنیم و آنگاه خیر را به طریق شر و در زمین‌بازی شر پیاده کنیم. وقتی ما درخواست و سلیقه‌ای مبتذل پیدا کنیم نتیجتا هر چیزی را که به ما تزریق می‌شود اعم از امور روزمره و یا فکر و یا مفهوم خیر را مبتذل کرده و به اجرا درمیاوریم و این همان درخواست شر است. پس قبل از پیروی هر چیزی، با نگاهی بلندتر، فکر به کار درستی که تبلیغ می‌شود و ما متوجه می‌شویم و درصدد انجام آن برمیاییم، کنیم.