خورشید ساخته مجید مجیدی در کوشش کشف معماهای اخلاقی قشر ضعیف جامعه و تضادهای اجتماعی است. این فیلم که در راستای فیلم هایی همچون "بچه های آسمان" و "آواز گنجشک ها" است سعی می کند از کمترین ها، بیشترین تاثیر را بر بیننده بگذارد. مجیدی بازی با احساسات مخاطب را، از جهت ترحم و اخلاقیات، به خوبی بلد است همانطور که در این فیلم می بینیم که بعد از سفر شخصیت زهرا به افغانستان و هنگامی که علی با منطقه مسکونی متروکه و جای خالی او مواجه می شود بیننده به اوج تراوشات احساسی در باب یک داستان بدون مرز می رسد. فیلم نامه خورشید را مجیدی و نیما جاویدی نوشته اند. دو فیلم نامه نویسی که علاوه بر مهارت در ایجاد ساختار منسجم برای یک داستان همواره پایان های خوبی را برای آثارشان رقم می زنند به عنوان مثال: جاویدی در فیلم "ملبورن" هر چند دغدغه ای مشابه و رفتاری شبه انتلکتویل داشت اما به باور من.