یکی از چیزایی که خیلی ناراحتم میکنه راز دار نبودنه وقتی یکی یکچیزی رو پیشت میزاره اونم چیز مهمی مثل راز باید تا آخرین لحظه مرگت تو دلت نگهش داری وقتی میبینم کسی رازهای دیگرانو به من میگه کم کم اعتمادم نسبت بهش کم و کمتر میشه امروز اون فرد بوده فرداش منم، بنظرم راز مثل سنگی میمونه که میندازی تو دریا وقتی سنگو میندازی تو دریا، دریا پاک و زلاله بنظرم رازم مثل اون سنگه تا وقتی سر از آب بیرون نیاره قشنگه من نگا نمیکنم طرفم کی باشه چی باشه؟ من نگاه به وجدان خودم میکنم، خودمو میزارم جاش، پردرد ترین قسمت ماجرای راز دار نبودن اون اعتمادیه که از بین می‌بره آدمی که میاد یک رازو بهت میگه لبریز شده دیگه نمیتونه نگهش داره وگرنه اگر میخواست همه بفهمن که خودش میگفت به تو زحمت نمیداد، درد و رنج یکی که لبریز شده گفتن نداره، اگر کسی یکروزی لبریز شد ما لبریز ترش نکنیم شاید آدم بعدی که لبریز میشه خودمون باشیم