من این گونه‌ام که هستم. پس بدان که خوبی‌ات را می‌خواهم. کسی نیکتر بجوی. هیچ بختی برای فروختن ندارم همچون شیادان و بنگاهداران. هنگامی که می‌غنودی به‌آسودگی کنار دریا چنین هول هایی شبانه بر من می‌خزیدند، چنین زخمه‌هایی روحم را می‌لرزاندند - اگر فقط می‌دانستی! مه‌زار بهاری، استپ های آسیایی را افسون‌زده دربر می‌گیرند دور تا جایی که چشم می‌تواند ببیند، فرسنگ ها از هر سو فرشی رویاگون از لاله‌های تابان برمی‌افروزد در فراسوی افق آه، چه صفایی سراسر طبیعت را بارور می‌کند، و چه معصومیتی! پروردگارا، به هر حال چه بایدم کرد برای مردم هرگز بیشتر از دیده‌وری نبوده‌ام، پا فرا کشیده در اقلیم های صعب و درگیر با غوغایی درونی، با اندک آوازه‌ای در همین حوالی، دوستی باوفا برای مردان دیگر زنان، بیوه‌ی تسلی‌ناپذیر تنی چند. تاج نقره‌ای‌ام بس نیک جا گرفته است. گونه‌هایم، که همواره به نظر آفتاب‌زده می‌آیند، چیزی بیشتر مانند ترس تا خوشی را الهام می‌دهند. رنج غرور زخمدار، با این همه، زود به پایان خواهد رسید. درست مانند مارینا، دوست بینوای جان‌باخته‌ام، خواهم نوشید، ناخواسته، از چشمه‌ی فرجامین فراموشی. و خواهی آمد در ردای خاکسپاری، شمع سبزفام هولناکی در دست می‌گیری، رخسارت نقابدار اما بی‌درنگ ظن خواهم ب رد چهره‌ی کسی را که در آن نقاب سیاه اهریمنی پنهان است، دست دستکش سفیدپوش کسی را که بر آن شمع شوم چنگ انداخته است، و کسی که بر من مهمانی شبانه فرستاده است. آنا آخماتووا ترجمه از شاپور احمدی منبع: اکولالیا