دختر جان، جوون، بیا دستمو بگیر منو تا اونور ببر. خانم مسنی که کنار پیاده رو ایستاده بود، می خواست از خیابون رد بشه این جوری صدام می زد. عصای خوشگلی دستش بود یه کیف دستی نسبتا بزرگی هم روی شونش بود. نزدیکش که شدم دستم رو کرفت وتشکر کرد. از اون پیر زنای با صلابت به نظر میرسید از اون مامان بزرگایی که هنوز هم با اقتدار هستن. ماشینا وموتورایی که باسرعت می اومدن رو نشون میداد ومی گفت این واموندهها یکمی ارامتر نمیرن تا امثال من بتونن رد شن. ببین تو رو خدا انگار دنبالشون کردن این بی مروتا رو. ارومتر دختر جون! من پا ندارم. باشه حاج خانوم. چشم از خیابون که رد شدیم گفت: میتونی باهام تا سر اون کوچه بیای؟ خونم همونجاست. بله حاج خانوم. انیقدر به من نگو حاج خانوم من حاجی نیستم. چشم اخه باید یه چیزی صداتون کنم؟ بگو خانوم. باشه هر چه شما بفرمایین. قدیما همه چیز سر جاش بود اونی که می رفت مکه باید بعد از اومدن کلی ولیمه میداد. وسور وساتی داشت کلی سوغاتی میاورد وبه هرکه میرفت دیدنش میداد، واسه همین هر کسی هم نمی تونس بره! مثل حالا نبود، همه برای قمپز در کردن میرن مکه بشن حاج خانوم! شما چرا نرفتین؟ نمی تونستم. من که پسر نداشتم! قابله هم بودم. من: قابله! مگه چند سالتونه خانوم هشتادو هفت سال عمر کردم. خدا حفظتون کنه. نه دیگه راه رفتنی رو باید رفت. می دونی بااین دستام چند تا بچه بدنیا اوردم؟ مثل حالا نبود باید با قاطر وارابه به روستا ها ودر دهات میرفتم تا بچه بدنیا بیارم. همش می اومدن دنبالم. لهجه شیرینی داشت که نمی دونم کجایی بود. (نپرسیدم) ای چرخ فلک با خودش یه شعر در مورد چرخ روزگار زمزمه کرد. (که راستش فقط همینشو شنیدم)گفتم خودتون اولادی ندارید؟ گفت چرا بخاطر این بیماری وا مونده نمیان پیشم. منم امروز خودم اومدم بیرون! خانوم نباید می اومدین ممکنه بیمار بشین. این بیماری خیلی واگیر داره. من از تنها چیزی که میترسم ایناست. (اشارش به ماشیناست) رسیدیم. کمک دیگه ای از دستم بر میاد؟ نه جو‌ون بر و خدا به همرات. بعد از خدا حافظی مرتب کلمه قابله رو توذهنم تکرار میکردم انگار که خیلی خوشم اومده بود متوجه مسافت زیادی که بعدش خودم پیاده رفتم تا به مقصد برسم، نشدم. باخودم فکر کردم بعضی کلمات یا وجود بعضی اشخاص، چطوری میتونه اونقدرذهنت رو مشغول کنه تا متوجه مسافت، زمان‌وحتی محیط اطرافت نباشی؟