(در قران) ماخلقت الجن والانس الالیعبدون ذاریات (درروایت) کنت کنزامخفیافاحببت آن اعرف فخلقت الخلق لکی اعرف (حدیث قدسی) بنام خدا هدف ازخلقت انسان همانگونه که درآیه قران آمده است خداوند فرموده است من جن وانس را آفریدم تا مرا عبادت کنند این ترجمه ظاهری آیه است. چرا آدمی خدارا عبادت کند؟ چون او کوچک است وخداوند مظهر بزرگی ولذا بنده حقیر باید دربرابر آفریننده بزرگ خود کرنش کند. اما چگونه این کرنش یا عبادت شکل میگیرد. هرموجودی بدو علت دربرابر موجوددیگر کرنش میکند یا ازاو میترسد ویا حقیقت بزرگی اورا میشناسد. آدمی دربرابر قدرت خداوند ناتوان است ونیازمند اوولذا این سرآغاز کرنش وعبادت است اما اگر این مرحله درهمینجا متوقف گردد کرنش آدمی ارزشی ندارد مانند ترسیدن موش از گربه است طبیعتا دربرابر او لابه میکند. این امر ممکن است درمیان جانوران حاکم باشد اما آدمی دارای خرد است ومیتواند برخود واطراف خود آگاه شده وبراوضاع تسلط پیدا کند. اما هرچه بردانش او افزون میگردد دربرابر آفریننده این هستی درمیماند علم او اورا خاضع میکند کما اینکه دانشمندان دربرابر آفریننده هستی متواضعند. آری انسان با آگاهی بربخشی از هستی به آکاهی بربخشی ازدانش خداوند میرسد وسر بسجده میگذارد واین همان عبادتی است که در آیه قران بدان اشارت رفته است. واینک میتوان درک نمود که عبادت امامان وپیامبران با توجه به آگاهی های بالای آنان ازچه مرتبتی برخوردار است واین روند آگاهی تا بینهایت ادامه دارد چون خداوند حقیقتی بی نهایت است.