سلام امروز در اینیستاگرام متنی نظرم رو جلب کرد متنی که با مضمون الفاظی مثل رکابی و با عرض معذرت (شرت) بود که ظاهرا احساسات لطیفشون رو می رسوند من روده درازی کردم و گفتم چه تعریف سطح پایینی چون پیش خودم تعبیری رو استنباط کرده بودم که می شد زیباتر و ساده تر بیانش کرد" یادمه یک روز بازیر پوش رفتم مدرسه ناظم دعوام کرد زنگ زد به مادرم مادرم خندید مگه زیر پوش خودش میخواسته زیر پوش باشه؟ همیشه زیر پوش ها حس بهتری از روپوش ها دارند مهربونترین بی ادعا ترین با رکابی ها و شرت هامون مهربان باشیم" دقیقا اون رکابی ها کنایه از چه کسانی بود رو نفهمیدم یا شرت تعبیر قشنگ چه طیف از آدم ها یا اشیاء هست رو هم پیدا نکردم انگار میخواست چیزی رو بگه اما به سطحی ترین صورت ممکن بیانش کرده بود جالب اینکه وقتی توضیح دادم متهم شدم که. _این چه حرف رکیکی بود که زدین شما اصلا چرا قضاوت کردین (سخیف) رو می گفت _درست صحبت می کنی یا مثل خودت باهات صحبت کنم _ در جوابت چون در شخصیتم نیست سکوت میکنم _ چرا مردم قضاوت میکنید اینجوری دوست داره زندگی بکنه خنده دار تر اینکه نگارنده متن با تواضع اصرار داشت که نگارنده: خب من آدم سخیف و سطح پایینیم و این برام قشنگتر از عمیق بودن و مرموز بودن من: دور ازجونتون منظور من تعریفتون و نوع نگارشتون بود نگارنده: متن افراد آیینه درونشونه! من: اظهار سطح پایین بودن اصلا جالب نیست کما اینکه قطعا نیستین و من جسارت نکردم اگر خاطرتون مکدر شد معذرت میخوام نگارنده: خب من بلد نیستم از کلماتی مثل خاطرتون و مکدر استفاده کنم چون بچه کف خیابونم و و شرت گفتن برام بی ادبی محسوب نمیشه. من: قطعا طبع لطیفی دارید اما خوب بیان نکردین نگارنده: طبع یعنی چی من: غیر قابل توصیف به این سوی چراغ و اون سوی قبله گریه ام گرفته بود در جنگی نابرابر با طرفداران آقای شرتی و عقلم روبرو شدم شرت رو دوست داشت و تنها گناهش این بود طفلکی نمی دونستم به بلاهت و ناآگاهیش تاسف بخورم یا بخندم! اون تیپ مرگ من مکش و زندگی تو لندن چی میگفت، اخه تو لندن زندگی کنی با اون همه اطوار بعدبا ادبیات ط یب و مصطفی دیوونه (تنی چند از لوطی های دهه چهل) صحبت کنی یعنی نویسندگان انگلیسی موقع نوشتن برای گیرایی و شیوایی در نگارش شرت می پوشن یا تو راسته داشای آقا منگل انگلیس با رکابی عریضه می نویسند!؟ ؟ ؟ ؟ ؟ آقا رفتم نقد کنم که منجر به اتفاق خوبی بشه عجیب گرفتار تواضع نویسنده و مورد شماتت لشکریان همیشه در صحنه و البته وجدان قرار گرفتم. هاج و واج موندم که دقیقا چه واکنشی نشون بدم مدام معذرت میخواستم که نظر من مربوط میشه به ادبیات متن و غیره ایشون بیشتر دامن می زد به مس له و با خودم فکر می کردم که جملات ایشون از ضعف شخصیتیشون یا بر مواضع نه چندان عاقلانه پافشاری می کنند طوری شد که نهیب خوردم که? (وجدان غیر منطقی) : دقیقا داری چه کار می کنی: توکه یکنفر رو وادار به این نوع صحبت کردن کردی ومثلا میخوای بگی می فهمم و چه چه. اما مقصود من چیز دیگری بود و هیچ ربطی به کباده علم و ادب کشیدن نداشت گاهی وجدانم رو درک نمی کنم چون بیشتر اوقات مغلوب منطقم هستم منطقی که میخواست فعل مثبتی شکل بگیرد که متاسفانه به جایی نرسید لایف استایل و حرف استایل و عده ای رو کلا متوجه نمیشم بی ربط صحبت کردن و رو افتخار می دونند نامتعارف رفتار کردن رو متفاوت می بینند اکثرا سطح کیفی زندگی و نوع نگاه و جهانبینی رو ارتقا نمیدن و با پافشاری و همراه شدن با جریان ها و فضای مجازی و ادبیات امروزی به جای اینکه نواقص رو برطرف کنند نادانی رو ترویج می دهند که به مزاج و مذاق من اصلا سازگار نیست من نمی دونم این انحطاط و افول فکری، ذهنی و دیدگاهی تا کجا قرار ادامه پیدا بکند اما امیدوارم که دوره گذار از جهان سوم و چهارم باشد که اگر خلاف این موضوع قطعی بشود به شخصه فکر نکنم بتوانم خودم رو هماهنگ بکنم با این ریتم ناموزون نامحترم و مسلما باید گوشه عزلت بگزینم و راه ترکستان رو در پیش بگیرم شاید هم به قول تی اس الیوت به ناکجا آباد برم. یقینا هجویات و توهمات کلاس بالایی این زمانه رو نمیتونم هضم کنم چون بخوام قورت بدم به مرض نشخوار مبتلا میشم که البته هستم دل_ نوشته