جمعه تنها سه روز بود که از شروع سال جدید میلادی می گذشت و دهه ای جدید شروع شده بود. حالا یک جمع باید دور میز بزرگی می نشستند و تصمیم بزرگ تری می گرفتند. از نظامی و غیرنظامی کت شلواری و عبا به دوش شهیر و ناشناخته. اما اینجور جلسات همیشه آفتی دارند که به آن مارپیچ سکوت گویند. آفتی خطرناک که مانع کشف حجاب از ساحت واقعیت است. مارپیچ سکوت نظریه ایست ارتباطی که می گوید در شرایط و زمان های خاص که صدای عده ای هم نظر باهم بلندتر از بقیه است، دیگران ترجیح به سکوت می گیرند. یا در اقدامی غیر ریشه ای نظرشان را همسان آنان می کنند. این را بارها و بارها دیده ایم. یکبار آنمربوط به سال است. همان سالی که عده ای بلندگو در دست داشتند و در تریبون ها فریاد می زدند. همیشه این نگرانی بوده که در اینجور جلسات که قرار است تصمیمات مهمی اخذ شود با زدن برچسب هایی چون "ترسو" "منفعل" یا"دوستدار غرب" جمعی در مارپیچ سکوت فرو رفته و تصمیمات در فضایی مصنوعی و یکطرفه اخذ شود. اما این تنها نیست. آفت دیگر ایجاد دوقطبی است. یعنی بعد از طرح موضوعات و‌دغدغه ها، افکار در پشت دو خاکریز جمع شوند. یکی موافقان فلان اقدام و دیگران مخالفان آن. یکی پیشنهاد دهندگان اقدامات الف و دیگران خواهان اقدامات ب. در چنین مواقعیست که هر چه موضوع جلسه با اهمیت تر و حساس تر باشد، دو قطبی نیز قوی تر و با حرارت بیشتری شکل می گیرد. تاجاییکه تقابل رخ داده و تصمیم مناسب حاصل نمی شود. در اینگونه مواقع است که تصمیمات رادیکال می شود. یا خیلی گرم و یا خیلیسرد. حالا ما با یکی از همین جلسات روبرو بودیم. در روز جمعه. همان روزی که خبر عجیبی پاهای مان را به زمین میخکوب کرد و دهانهایمان را از حیرت باز نگه داشت. بهت و نگرانی ابتدا به سراغ مان آمد و غم و خشم سراسر وجودمان را فرا گرفت. در آن لحظه بود که تصمیم مناسب باید اخذ می شد یا در موردش باید صحبت صورت می گرفت. بدون مارپیچ سکوت و بدون دو‌قطبی. تا تصمیمی منطقی، مستدل و راسخ ماحصلش باشد در شروع دهه جدید.