مخاطب این پست خودم هستم. قدیم تر که در جلساتی کاری شرکت میکردم وقتی نوبت صحبت کردن من می شد بی محابا هر آنچه به نظرم می رسید را می گفتم. که فلان کار عبث است و بهمان کار را باید به این شیوه انجام داد تا جواب گرفت و. و چاپلوسی هم نمی کردم. صد البته که هرگز قصد توهین یا برهم زدن نظم جلسه ای را نداشتم ولی بعد از جلسه یکی یکی همکاران پیشم می آمدند و از روی دلسوزی می گفتند. راست میگویی در واقع ما هم با همین مشکلات درگیریم اما آخر اینها را که نباید در جلسه گفت، تو هم مثل بقیه یک جوری سر و ته مساله را هم بیاور، یک چشم بگو و مشکلات را قابل حل بدان و اینکه انشالا به زودی این میکنیم و آن می شود و و. از آن بدتر یک سری ها می آمدند و می گفتند خوب گفتی، ایول، اینها دارند خودشان را گول می زدند، راستش از اینها حالم به هم میخورد چون در زمان جلسه یک جمله که هیچ، حتی با یک حرکت سر هم از من حمایت نمی کردند. خلاصه با این روند در کلان مملکت تمام جلسات از پایین تا بالا متاسفانه چاپلوسی و آمارسازی می شود و همه چیز گل و بلبل. تا دولت بعدی بیاید و بگوید همه آن کارهای قدیم به خطا بوده. بگذریم خواستم بگویم بعد از مدتی متوجه شدم چیزی عوض نمی شود تنها نتیجه این صحبت ها ایجاد نگرش منفی به خودم است لذا از آن به بعد روی یک کاغذ می نوشتم سکوت کن و می گذاشتم جلویم. تا مدام ببینمش و لااقل اگر با دیگران همراهی نمی کنم، زبان مخالفت را در کام خفه کنم. حالا هم یک پست با همین مضمون برای خودم نوشته ام. بعد از سالها به این نتیجه رسیدم که تمام سیاست یک کشور زاییده فرهنگ ملت آن است. به عبارت دیگر از کوزه همان برون تراود که در اوست. از افغانستان طالبان برخیزد و از روسیه پوتین و کشور کره هم از سر تا ته تبدیل" بستنی کیم"می شود. آلمان هم دو بار در جنگ های جهانی نابودش می کنند و هر بار مثل ققنوس از خاکستر جنگ بر می خیزد. زمانیکه جامعه یک اندیشه را با گوشت و استخوان نپذیرد عبث ترین کار این است که فردی همچون من (با این سواد کم) سعی در قبولاندن نظرات سیاسی خودم به دیگران بکنم. گاهی مطلبی از اندیشمندی می خوانم که یا یا سال پیش زده و تعجب می کنم از این هوشمندی و پیش بینی درست. بعد به صحت این جمله دوباره پی می برم. که چگونه مردم این حرفها را شنیده بودند ولی قانع نشده اند. در واقع اتفاقات سیاسی میوه های درخت جامعه هستند، وقتش که شد می رسند. تا وقتش نرسد به زور نمی رسند. هر چه زور بزنی که زودتر اتفاقی پیش آید تنها انرژی خودت را به بطالت هدر می دهی. احتمال هم دارد هزینه های بسیار ناگوار بدون منفعت برای خود ایجاد کنی. لذا به خودم می گویم: هیس و اگر می خواهی کار مفیدی در قبال جامعه انجام دهی، همه را به خواندن کتاب ترغیب کن و به اندیشه کردن و دوری از تعصبات.