بین نوشته‌هایم جایی برای نوشتن از دانشگاه و رشته‌ام خالی است. البته طبیعی هم هست من از زمانی که خودم رو پیدا کردم از فضای رشته ام فاصله گرفتم و دغدغه‌هام چیز دیگری شد. سال اولی که دانشگاه اومده بودم خیلی حرف داشتم برای کنکوری ها و دبیرستانی ها به حدی که وقتی به عنوان یک دانش‌آموز برتر (از این جهت که اولین قبول شده‌ی یک رشته مهندسی در دانشگاه دولتی به سال در مدرسه مان بودم) به مدرسه ام دعوت می‌شدم زمان برای صحبت کردن کم می‌آوردم. اما دو سالی می‌شود که از تمام آن بحث ها فاصله گرفته ام. من در سال آخر دانشگاه به تمام دوست داران و نداران دانشگاه می‌گویم که دانشگاه بیایید، اما فقط با این هدف که با یک شهر جدید آشنا شوید، با یک فرهنگ جدید خو بگیرید. فرهنگی به نام رشد! دانشگاه در خودش مانده و دنیا حرکتی رو به جلو دارد. اگر دانشگاه را به تنهایی ببینیم چیز به درد نخور و حوصله سر بری است اما حواشی جالبی دارد. این متن تنها تجربه‌ی من است از دوران دانشجویی ام و نمی‌شود به آن استناد کرد اما شنیدن حرف های یک دانشجو خالی از لطف نیست. اغراق نمی‌کنم اما از ابتدایی درسم خوب بود. راهنمایی شده بودم نخبه ریاضی مدرسه و بورسیه‌ی انجمن ریاضی دانان جوان در تهران. راهنمایی بورسیه طرحی به نام نخبگان در موسسه رزمندگان. کنکور هم اوضاع نسبتا خوب بود. من هر روز که از خواب بلند می‌شدم تنها یک هدف داشتم: " نزدیک شدن به مهندسی برق دانشگاه شریف" یادمه از جلوی در دانشگاهم که رد می‌شدیم به پدرم می‌گفتم اینجا حوزه علمیه است و فقط رشته های علوم انسانی داره بهش نمی‌آد مهندسی داشته باشه و اصلا دوست نداشتم قم درس بخونم. اما روز کنکور تعیین کننده رتبه ات میشه و منو هزاران رقم دور انداخت از دانشگاهی مثل شریف! نتیجه هر چی شد راضی بودم و مطمین بودم به صلاحه، چون سپرده بودمش به خدا و حضرت معصومه ای که هر روز تو حریمش درس می‌خوندم. از کامپیوتر خیلی خوشم نمیومد، در واقع کار کردن باهاش رو وقت تلف کردن می‌دونستم مخصوصا بازی های کامپیوتری رو! شد زمان انتخاب رشته. تنها چیزی که تو مدرسه ما درست و حسابی سرش بحث نشده بود. فکر می‌کنم مشاور مدرسه فقط براش مهم بود که ما تا روز کنکور هدف داشته باشیم و بعدش برای هیچ کس مهم نبود، اونا تنها می‌خواستند پز رتبه های مارو بدهند و اینکه قراره چه تاثیری بر این کشور بگذاریم براشون اهمیتی نداشت. با هزار و یک مشورت من رشته ای که دوستش داشتم یعنی مهندسی برق رو فاکتور گرفتم و معماری رو هم فاکتور گرفتم به دلایلی. از انتخاب های در سرم موند مهندسی کامپیوتر! همونی که فکر می‌کردم وقت تلف کردنه. به ما گفتند امسال گرایش ها برداشته شده ولی دانشگاه قم از عجایب روزگاره و اتفاقا ما گرایش داشتیم اونم نرم افزار البته به این معنا که تنها نرم افزار در دانشگاه ما ارایه می‌شد. و اما یه چیزی به نام گرایش متمرکز هم برای رشته ما وجود داره که اتفاقا این مورد هم در دانشگاه قم‌BY DEFULT انتخاب شده و زحمت فکر کردن به ما ندادن و اونم گرایش بازی سازیه! حالا رسیدیم به شهر، روزهای انتخاب رشته وقتی استیصال پدر و ناراحتی مادر رو دیدم نتونستم دل بکنم و برم خوابگاه و ترجیح دادم دانشگاه های قم رو بزنم. یعنی من در دانشگاهی که فکر می‌کردم حوزه علمیه است و در رشته ای که وقت تلف کردن می‌دونستمش قبول شدم: ) بعد ترم نقد های زیادی دارم نسبت به این دانشگاه عجیب اما تنها از نقاط مثبت می‌گم. رشته ما رشته خوبیه در سطح کارشناسی چون سواد نسبی ای در زمینه علم روز و مواردی که نیاز هست به دست می‌آری. من شروع کردم به تست و تجربه در این رشته و شناخت خودم و حوزه های کاری مهندسی نرم افزار! اولین زبان برنامه نویسی ای که کار کردم c ++ بود و واقعا دوست داشتنی بود برام این زبان. چند تا پروژه درسی هم داشتم ازش که از روزهای شیرین دانشگاهم شد. اما برنامه نویسی چیزی نبود که با شخصیت یک دختر برونگرای بیش فعال جور دربیاد. رفتم سراغ گرافیک، تجربه اش رو دوست داشتم و مدتی برای یک مجموعه کار کردم. و بعد رفتم سمت طراحی سایت با برنامه نویسی‌سمت فرانت کار کردم و آفرینش صفحات وب برام واقعا لذت بخش بود. ما یه تیم بودیم که رهبرمون یک دانشجوی دکترای‌IT بود. حس می‌کردم مارو که میبینه تحلیل می‌کنه و متناسب با شخصیتمون به کارهامون جهت میده. تا اینکه یه روز به من پیشنهاد مدیریت پروژه تیم رو داد. بهترین کاری که می‌تونست بکنه. من معمولا تو دفترکارمون اهل یک جا نشستن نبودم و مدام به کارای بقیه سرک میکشیدم بیشتر فرآیند کار برام جذاب بود. یک ماهی هم این کار رو تجربه کردم. اما زیبایی داستان اینجاست که بعد از تست و تجربه در ترم صادقانه فهمیدم که این رشته، خیلی دوست داشتنیه اما کارش با شخصیت من سازگار نیست. این شد که دانشگاه تنها برام تبدیل به یک شهری شد برای پیشرفت. مسیولیت در یک تشکیلات دانشجویی و ارتباط گیری ها و رابطه های دوستانه و کاری ای که به واسطه دانشگاه شکل گرفت ارزشمند تر از تموم اون واحدیه که باید پاس کنم. آی دانشجوهای ترم یکی!‌آی کسایی که انتخاب رشته نکردید، بیایید صادقانه با خودتون یه روز از زندگی رو بعد از فارغ التحصیلی در رشته ای که دارید براش می‌خونید تصور کنید. حتی یه روز برید تست اش کنید. اهداف رو برای سال زندگی بچینید نه برای روز کنکور! در نهایت این چهار سال اگر به عقب برگردم باز هم همین رشته و همین دانشگاه رو شاید انتخاب کنم، اما قطعا مثل همین الان بنده‌ی چارت آموزشی ای که دانشگاه میده نمیشم و اولویت هام رو خودم تعیین می‌کنم. حتما دانشگاه بیایید، حتما، اما سعی کنید در خلال دانشجو بودن نظام آموزشی رو هم یک قدم هل‌اش بدید به سمت قرن ! این نوشته قطعا به روز رسانی خواهد شد.