نویسنده: سهیلابانو : آورده‌اند روزی ملانصرالدین وارد یک آسیاب گندم شد. دید آسیاب به گردن الاغ بسته شده و الاغ می چرخید تا آسیاب کار کند. به گردن الاغ نیز یک زنگوله آویزان بود. ملای عزیز که مغزش همانند اینجانب سوال خیز است، از آسیابان سوال نمود که برای چه به گردن الاغ زنگوله بسته‌اید؟ آسیابان پاسخ داد: برای اینکه اگر ایستاد، بدانم کار نمی کند! ملا مجددا پرسید: اگر الاغ ایستاد و سرش را تکان داد چه؟ آسیابان گفت: ملای عزیز، تقاضا دارم این اداها را به الاغ یاد ندهی: چندی قبل در یکی از مراکز عکس برداری پزشکی حضور به هم رساندم تا توسط اختراع بسیار مهم جناب که همان می باشد، عکسی آتلیه ای از احشای درونی خویش تهیه نمایم. در همان حین که اندام های درونیم مشغول پیدا کردن زاویه‌ی طلایی خود به منظور خوب افتادن در عکس مذکور بودند، ناگهان با صدای فردی متوجه محیط پیرامون خود گشتم. بانویی سالخورده در کنار من حضور داشت که ایشان نیز به منظور تهیه ی عکسی پرسنلی از ریه های راست و چپ خود در مکان حاضر شده بود. با همان آرامش و متانت همیشگی که فقط متعلق به نسل این سالخوردگان بی دغدغه است و متاسفانه نسل ما بویی از آن نبرده است گفت: طبیب برام عکس نوشته که از ش ش هام عکس بندازم، توی این مدت این چندمین باره که میام عکس بگیرم ولی اطبا متوجه دردم نمیشن! از آنجایی که اینجانب زمانی در این حوزه اندک درسی میخواندیم، با علامت تعجب رو به بانوی مهربان داستان کرده و گفتم: مگه تا الان چندتا عکس انداختی مادرجان؟ در پاسخ به بنده گفت: هر دکتری که توی این چند ماه رفتم، منو فرستاده تا عکس جدید بندازم، مادرجان ش ش مگه چه تغییری میخواد بکنه که هی میگن عکس بنداز، تازه آخرش هم دردمو تشخیص نمیدن! اینجانب که در جریان بودم که میزان دریافت اشعه توسط قفسه سینه و ریه های محترم، آستانه ای مشخص در بازه ی زمانی معینی دارد که نباید از آن آستانه عبور کند چون خطراتی را برای فرد به دنبال خواهد داشت، لذا دفترچه ی بیمه ی مادر را برداشته و به سمت دفتر پزشک آتلیه حرکت نمودم. به محضر پزشک محترم که رسیدم دفترچه را نشان داده و عرض کردم که این مادر در این ماه‌ها دوبار از قفسه سینه خود عکس گرفته است و با امروز می شود سه بار! این برای ایشان خطرناک نیست؟ عکس های قبلی را می تواند به پزشک خود نشان دهد؟ امکان دارد که نامه ای جهت اطلاع پزشک بنویسید که دیگر نیازی به عکس نیست؟ پزشک محترم از بالای عینک خود نگاهی به من انداخته و گفت: دفترچه را ببینم. و من دفترچه بانوی داستان را به ایشان تقدیم نمودم. در کمال ناباوری بعد از چند دقیقه مطالعه ی محتویات دفترچه، در پاسخ گفت: دکتر فلانی، فقط عکس های ما را قبول دارد، بعید میدانم عکس های قبلی را بپذیرد. در ضمن خانم، این مادر نزدیک هفتاد سال سن دارد و دیگر د ز آستانه و این حرف ها اهمیتی ندارد! گفتم چرا فقط عکس های شما را قبول دارند؟ ! دستگاه ها که همه یکیست، پس دیگر این اداها و اصول ها چیست که هر پزشکی برای خود منویی جداگانه طراحی می نماید و بیمار را لای منگنه قرار داده که بالا بروی، پایین بیایی، این عکس و آزمایش الزامیست! در ضمن جناب آقای دکتر، هفتاد سال سن دارند که دارند، شاید به لطف خدا تا سالگی عمر کنند، دریافت اشعه اضافی خطرناک نیست؟ ؟ ! پزشک محترم پس از درنگی کوتاه، نگاهی عاقل اندر. به بنده انداخته و گفتند: خانم محترم این حرف ها و اداهای پوچ را به کسی یاد نده، فعلا که اتفاقی نیفتاده و نخواهد افتاد! : منظور نویسنده از ارتباط این دو سکانس خدای ناکرده تشبیه بانوی داستان و افرادی همانند ایشان به آن چارپا نبوده و نیست و نخواهد بود. اما هدف، بیان استفاده از توجیهات غیرمنطقی و زور به منظور رسیدن به اهداف و خواسته های معدود افراد از اهالی فن می باشد که همیشه از عدم آگاهی افراد نیازمند به خود، سواستفاده نموده و مانع از افزایش آگاهی و دانش افراد می شوند تا زمینه را برای منفعت طلبی های اقتصادی خویش فراهم آورند بی آنکه اخلاق و آداب را در پیش چشم خویش تجسم نمایند. در پایان برای تمامی پزشکانی که از جان و دل برای بیماران خود مایه گذاشته و خود را دست پروردگار بر روی زمین می دانند و همواره در هر حال و شرایط اخلاقیات پزشکی و انسانی را رعایت می کنند، طلب سلامتی و توفیق روزافزون از خداوند متعال دارم: )