روان‌شناسی مدرن امروزی، یک لباس دوخته شده‌ای است که به تن هیچ یک آدم‌های امروزی نمی‌آید، به‌همین جهت وقتی شما با چشم‌های قلبی به کارگاه‌های روان‌شناختی و روان‌درمانی و روان‌شناسی می‌روید و مرعوب حرف‌های پرطمطراق اساتید اسم و رسم‌دار شدید یک آن به خودتون می‌آیید که چقدر از قافله‌ی انسان‌هایی که با آن‌ها در پیاده رو هم‌قدم شده‌اید یا با آن‌ها هم‌خانه و هم‌خانواده هستید، یا در محل کار اطلاعات ردوبدل می‌کنید جا مانده‌اید و عقب هستید، روان‌شناسی امروزی قرار بود یک عضو کوچک و یا بهتر بگویم شاخه‌ای از فلسفه باشد و در همان حوزه فعالیت انجام بدهد، مانند جامعه‌شناسی که در حین مطالعه‌ی آن سری هم به فلسفه میزند عمیق نمیشود و سریعا به بطن آدم‌های جامعه و خود جامعه بازمیگردد، اما روانشناسی جدید امرزی این حد و مرز را شکسته و هیمنه‌ی جدیدی برای خودش دست و پا کرده است و وقتی قشر کثیری از جامعه با انواع و اقسام آن با اشکال مختلفی که لمس نقطه ضعف آدم‌ها اشتراک تمام این اقسام روانشناسی است روبرو میشوند بی هیچ راستی‌آزمایی تن به حرف‌هایی که میدهد که ماحصل این جراحی به ظاهر مفید ادامه سرابی است که ما انسان‌ها خودمان از آن بی‌خبریم. وقتی نمیدانیم این لباس برای چه تنی دوخته شده است و صرفا به جهت لباس بودنش و نیاز ما به لباس آن را به تن می‌کنیم، شکوه از گلایه‌هایی میکنیم بعدها حال بد بیشترین رزوگار ما میشود. لباس سایز خود را به تن کنیم و حرف های روانشناسانه با درصد اساتید ایرانی و خارجی را بنده به شخصه قبول ندارم و در آخر باز هم عرض میکنم همرنگ جماعت شدن هنر نیست ضعف ماست و اگر چیزی رو بپذیریم که غالب آن را درک و فهم نکرده‌ایم خیانت و کلاه بزرگی به روح و جسم خودمان کردیم.