"تا حالا عاشق شدی؟ " هر کسی که این سوال رو طرح کرده، پاسخ داده، بهش فکر کرده یا به هر طریقی باهاش برخوردی داشته با تمام وجودش میدونه که این مفهوم چقدر میتونه غیر واقعی باشه و از اساس دروغی باشه که انقدر شنیده شده که خودمون رو مجبور کردیم به احساساتی غریب که اسمی براشون نداریم لقب عشق بدیم. این حرفی که بالا زدم را نمیدونم چقدر ممکنه قبول داشته باشید و فرضیه‌ای که در ذهنم دارم این است که به احتمال زیاد شما هم جز همان دسته آدم‌هایید که این مفهوم، عشق، برایتان چیزی مقدس است و اصلا این حرف ها یعنی چی؟ آدم مگر میشود به عشق و وجودش و یگانگی‌اش شک کند؟ اما من اتفاقا خودم را جز ان دسته آدم های رمانتیکی پوزتیویسم میشمارم که اعتقاد راسخ بر این دارم که انسان در زندگی اش باید به دنبال مفهوم عشق بدود، در ان به هر دست‌آویزی که شد چنگ بیاندازد و از هر فرصتی که پیش آمد برای رشد شخصیت رمانتیکش استفاده کند و شاید روزی هم در دام چیزی از جنس ازدواج که خوشبینانه اگر نگاهش کنیم چیز خیلی بدی هم نیست و میتواند برای ما آدم های متمدن ارمغان هایی را هم همراهش بیاورد. حالا چی شده که یکهو بند کرده‌ام به عشق و مفهومش و اینکه آیا عاشقم یا نه؟ دلیلش که دیگر حدس زدن هم نمیخواهد و واضح و مبرهن است بر هر خواننده عاقلی که خودش را به زحمت انداخته و این متن را تا اینجا خوانده. من در حال حاضر دچار همان {بز} پیچی شده‌ام که حال و احوال خودم را نمیفهمم و نمیدانم که چه میخواهد این عشق از جان من بدبخت! میدانی قبل از اینکه این فشار دایمی تفکر به شخصیت مورد نظر در ذهنم وارد شود، برخوردمف روحیاتم و تمام اینها ب کنترلی فزاینده در موقعیت‌هایی خاص دست خودم است اما زمانی که این حس کوبنده وارد زندگی‌ام میشود دیگر چاره‌ای جز تسلیم نیست و هر بار که هر کاری میکنم که میدانم از انجامش پشیمان خواهم شد باز هم انگار راهی برایم نیست و باید ان کار را انجام بدهم و تو گویی از سر لج بازی با تو خواب و خورت را ازت میگیرد و مجبورت میکند که به هر بازی کثیفی که میخواهد واردت کند. اما من هم با اجازه شمای خواننده گرامی از ان بید ها نیستم که بخواهم با نسیم یک عشق چند روزه بلرزم، اللخصوص که عشقش ایرانی هم نباشد و موی بور چشم آبی داشته باشد. ما ایرانی ها هر چقدرم خودمان را در موی بور و بلوند بازی‌ها خیال کنیم باز هم دلمان میرود برای آن چشم و ابرو سیاه پوست سبزه‌ای که با دلبری شیطانی‌اش در یک آن تو را جوری مسخ خود میکند که تا آخر عمر چیزی جز او دلت را آرام نمیکند. اما حالا این آلمانی بی پدر و مادر که دل ما را اینجور لرزانده، دیشب حین صرف شراب و سیگار تلنگری زد به من که تا ان زمان این من بودم که او جذب یک ایرانی اگزوتیک شده ولی تو گویی دلبری‌های غربی راهشان را بهتر بلدند و او بود که کمند نامریی خاطر‌خواهی را بند بند با هر جرعه شرابی که به حلقم فرو میریخت به گردنم می انداخت. صبح که تلو تلو خوران بعد از یک ساعت خواب در مترو‌های شلوغ پنج صبح توکیو داشتیم مسیر خانه را پیدا میکردیم در لحظه جداییمان، حس کردم دوریش مثل نخ ماهی گیری مرا با خود میکشد و سعدیی که در برابرم ظاهر شد با صدای تکرار شونده ای هی میگفت، " او میکشد قلاب را".