کاملا درسته که میگن خردادیا "موددی" هستند. دیروز عصر بعد از کار در راه خونه حس میکردم کلا دنیا داره تموم میشه و‌جواب هیچ کدوم از تلفن و‌تکستهایی که برام اومده بود را ندادم و آنقدر حس خستگی و بی حوصلگی و سردرد داشتم که رسیدم خونه با هیشکی حرف نزدم، فقط قرص خوردم، به زور جمع و‌جور کردم و‌خوابیدم. امروز کاملا برعکس تا از آفیس اومدم بیرون یه حس عجیب خوب و‌انرژی فوق العاده داشتم. به همه کسانی که دوستشان دارم تو همون دقیقه رانندگی تا برسم خونه زنگ زدم و‌تا رسیدم خونه قرمه سبزی پختم و تازه رفتم کمی پیاده روی و بعدشم نشستم به دفتر سبز و قلم سفیدی که سنم جون برام خریده و منو به نوشتن بیشتر تشویق کرده نگاه کردم و‌شروع کردم به نوشتن. راستش را بخواهید نمیدونم چیه! ولی علاوه بر خردادی بودن چند تا پارامتر دیگه هم برای این معادلات پیچیده روحی لازمه و شماره یک اون در غربت زندگی کردنه. کلا برای من هیچ چیز تموم نمیشه همه چیز کش میاد و ذهن من دایم مثل یک پرنده کوچیک طلایی بین امروز و دیروز داره پر میزنه و‌این دور تا ابد ادامه داره. بعضی وقتا بال و پرش زیره روزمرگیها مخفی میشه و یه جای دیگه با یک اتفاق یک حرف و. بیرون میاد و پر میزنه یه جایی دور. اندازه نیم دور، دوره کره زمین و‌درست زیره درخت خرمالوی حیاط خونه مامان بزرگم یا وسط گلدونای خرزهره آقا بزرگه ام یا توی انبار مغازه خرازیه پدرم و لای منجوق و پولکهای براق فرود میاد. کلا ته همه چی در اینجا برای من با یک نخ نامریی وصله به یک جای دور. شنیدم بهش میگن ضمیر ناخودآگاه که تمام حادثه ها و‌تجربه های شیرین و تلخ را ضبط میکنه و تو یه لحظه هایی یهو به یادت میاد، دلت تنگ میشه و یادت میاد چقدر دوری. خلاصه اینکه تمام لحظه ها، اتفاقات و اشیای اطراف من حس دارن و زنده ان. حتی دفتر سبزم و قلم سفیدم، حتی پرنده کوچیک طلایی ذهنم و حتی گل های خشک قرمزم. همه زنده ان و‌با تمام حس زندگی ای که به من میدن بعضی روزا به یک حس غریب دوری وصل میشن که جلوی نفس کشیدنمو میگیره و اون روزه که حوصله خودم را هم ندارم و فقط قرص میخورم و‌میخوابم. خردادیا خیلی "موددی" هستند. ماندانا_نیک_اعتقاد