بعد از یک دوره ی چند ساله ی پرتنش، شاید همه چیز نسبتا آروم به نظر میاد. ولی دست و دلم نمیره به کار، از صبح در اتاقمو بستم که مثلا دارم کار مهمی انجام میدم و نیاز به تمرکز دارم. یه فیلم تماشا کردم، کمی خوابیدم، به موبایل ور رفتم، و احساس پوچی می کنم. دلم برای بچه هام که از صبح ندیدمشون تنگ شده، ولی حوصلشونو ندارم. پروژه هایی دارم برای انجام که میدونم پول ازشون درمیاد، ولی حوصله ی اون ها رو هم ندارم. چهارشنبه است و به عادت دیرینه، دوستان رو میبینم، ولی هیجانی ندارم. میدونم افسردگی خفیفی دارم، ولی حوصله ی رفتن و پر کردن تست های تکراری دکتر روانشناس و سرتکون دادناشو ندارم. ابله به نظر میاد وقتی نگام میکنه، با چشماش میگه چه کسشعری میگی تو پسر، اگه مشکل طلاقی، قتلی، خودکشی چیزی داری بگو حلش کنم وگرنه اینجا چی کار میکنی؟ وقت نماز داره میگذره و انگیزه برای نماز خوندن هم ندارم.