این نوشته را زمانی مینویسم که اردو چند روزی است تمام شده و مدل زندگی من به حالت قبلی بازگشته، لکن در قلبم دریچه ای به نام جهاد بازشده که یقینا از دریچه آیورت برایم پر اهمیت تر است. جهاد را خیلی ها با جنگ و قتال اشتباه می گیرند و بحث جهاد ک پیش می آید ذهنشان سمت دفاع مقدس و شهدای مدافع حرم می رود لکن جهاد خیلی کلی تر از این هاست، جهاد نه یک عمل که یک جهت گیری است. جهت گیری به سوی فتح آرمان‌های مقدس، آرمان هایی که برای فهمشان نیازی نیست حزب اللهی باشی، حتی ممکن است لا مذهب باشی ولی آزاده باشی و اینچنین است ک اردو های جهادی همه را شامل می شود، نه فقط من حزب اللهی را. اردو جهادی بچه های را اگر چه بیش از در صد بچه های حزب اللهی و بسیجی های خمینی و با شعار های انقلاب تشکیل دادند اما همه جور آدمی داخل اردو بود و شاید یکی از زیبایی های اردو همین بود. از اردو فاصله گرفته ام و شاید خاطرات آنچنان دقیق ک باید در ذهنم جاری نشود اما خطوطی را قلم میزنم تا درسی باشد برای ای ها یا حتی بعد تر از آن ها درسی از استقامت بچه های مسیول اردو، درسی از نکاتی ک از اساتید آموختیم، درسی از ایثار بچه های مشغول به کار، درسی از صبر بچه های فرهنگ خارجی، درسی از اخلاص بچه های تدارکات و. ساعت از نیمه شب گذر کرده بود که ب روستای کال ایمانی از توابع شهر آشخانه خراسان شمالی رسیدیم. فورا جا ها را پهن کردیم و تا اذان صبح خوابیدیم. برنامه بچه های اجرایی این بود ک هر روز صبح از ساعت صبح بیدار باش و ورزش و صبحانه باشد ولی در روز اول به دلیل تاخیر های پیش آمده تا ساعت خوابیدیم، بیدار شدیم. من به شخصه می‌دانستم از این لحظه به بعد دیگر از امکانات دنیایی هیچ انتظاری نباید داشته باشم. آماده بودم که صبح ها نون خشک بخورم و ظهر ها آب دوغ خیار و شب ها نون ماست. اما تیم اجرایی و تدارکات خیلی قوی بود، هر وعده اوضاع خوب بود، اگر چه آشپز روز های اول به کیفیت آشپز روز های آخری نبود، اما کسی از غذا شکوه نمی‌کرد. همه راضی بودند گویا همه با خود بسته بودند ک در این یک هفته انتظاری از نیاز های دنیوی نداشته باشند. از قوی بودن تیم اجرایی همین قدر بس که حمام درست کرده بودند با آب گرم عالی. خداوند قرین رحمت شان کند ک چ چیز برای یک جوان مهم تر از حمام است. از تدارکات ک بگذریم، سخن از اصل کار می آید که پروژه های تعریف شده است. پروژه برای بچه ها که حدود نفر بودند تعریف شده بود، یک پروژه کانال کشی برای روستای حسن آباد بود. یک پروژه تکمیل مدرسه ای در روستای حاج حسین بود. یک پروژه کف سازی یک سالن ورزشی در روستای خرتوت بود. و یک پروژه هم تعمیرات خانه در روستای فتح الله بود. روز اول ما با نیرویی قوی و عزمی آهنین به روستای حسن آباد رفتیم، کار شروع شد، آفتاب ب شدت می تابید حول هوش یک ساعت و نیمی که کار کردیم همه حسابی خسته بودند، اما شاید باور نکنید آن خستگی درونش هزاران نشاط موج می زد. از آن جنس خستگی ها بود ک دوست دارم دوباره تجربه کنم. از آن خستگی ها که به آدم آرامش می دهد. روز اول پیشرفت کارمان خوب بود. اگرچه که شرایط محیطی پروژه حسن آباد سخت بود اما مزیتش چشمه ای بود خنک که بچه ها پیوسته از اون بهره می بردن و برای همین انرژی خوبی میگرفتن. از اینجا به بعد خاطراتم ناپیوسته است ولی برای خودم جذابه و به نظرم اگر تا اینجاش رو همراه بودید، بقیش رو هم دنبال کنید. یک مسیولیت جالبی داخل اردو وجود داشت به نام مسیول شب، متاسفانه به دلیل مسایل امنیتی و خط قرمزی وظیفه دقیق این شخص رو نمیتونم تبیین کنم اما من خودم دو شب این مسیولیت رو داشتم و برای همین دو روز توفیق کار نصیبم نشد، چون مسیول شب تا صبح بیدار بود و صبح تا ظهر را می خوابید. یکی از نکاتی ک آدم در جهادی از آن غافل می شود مسیله عبادت است، من به شخصه خیلی غافل بودم، آدم وقتی کار می‌کند و خسته است وقتی برای عبادت ب سوی خدا می رود خدا حال دو چندانی ب او می دهد و این بهره ای است که مسیول شب بودن را ب یک مزیت تبدیل می کند. شب های کال ایمانی حیرت انگیز بود، تماشای کهکشان در نیمه شب حس و حالی بود که نمی دانم دوباره نصیبم می شود یا نه. مشتری پر نور بود، زحل به کمی دیده میشد و بقیه اش را زبانم قاصر است. بچه های فرهنگ داخلی ترکونده بودن، مدعوینشان همه عالی بودن. حاج امیر برزویی از همان جنس نابی بود که همه با او راحت بودند. گارد روحانیت را شکسته بود و با همه نشست و برخاست داشت، حاج امیر هم یک ستاره بود مثل ستاره های کهکشان باید درکش کرد و باز زبانم قاصر است. آقا مجتبی عرب که با حضور اندکشون اردو رو مزین کردن. حاج محمد به قول یکی از بچه ها نماد یک شهید زنده بود و چه ها ک نیاموختیم از او. استاد مطلبی را یکی از دوستانم قله نامید و حقیقت هم این بود، من را ک مجذوب خودش کرد با همه ی گاردی ک در اول نسبت به او داشتم، حقیقتا او نماد یک انسان آگاه و پر تلاش و منظم بود و امیدورام در آینده بتوانم در محضرش بیاموزم. حاج آقای شیر محمدی که تجربه ی یک روز کار کردن با او و آواز خواندنش و خنده هایش و نوشابه خوردنش را هرگز از یاد نخواهم برد، من به شخصه از محضرش آموختم و سوالاتم را پرسیدم. حاج نعیم هم آمده بود ولی دست روزگار که نه، دست حسن باقری مسیول چینش افراد، ما دو نفر را نگذاشت کنار هم کار کنیم. بار عظیمی از این اردو را بچه های فرهنگ داخلی حمل کردند و این اردو را ثمر بخش تر کردند و حال زین پس ما این برکات را تا سرمنزل قیامت برایشان حمل میکنیم. گفتم ک یکی از پروژه ها خرتوت بود، برای بچه هایی ک در حسن آباد کار می کردند خرتوت کویت محسوب می شد. (یعنی پروژه خرتوت خیلی آسون تر از حسن باد بود) البته این تنها داستان نیمی از کار بود از وقتی بتن ریزی شروع شد کار سنگین تر شد. من دو روز خرتوت بودم. روز اول را هیچ گاه از یاد نخواهم برد. فضای لطیف شاعرانه شوری برای کار کردن دوچندان ب وجود می آورد. موقع استراحت محفل شاعری برپا بود. همه غزل سعدی می خواندند. یکی حاج آقای شیر محمدی می خواند، یکی مسیول پروژه امیرحسین مشکانی. کار ک ب آخر روز کشید و حاجی دید بنزینمان تمام شده، شروع کرد به خواندن بد هم نمی خواند، من ک خیلی حال کردم. روستای خرتوت سنی نشین بودند و یک آخوند سنی داشتند بچه ها را تحویل می گرفت. روستای خرتوت در بین این چند روستای نام برده شده روستای اصلی بود و وضعیت زندگی در آن هم ب نسبت بقیه روستا ها خیلی بهتر بود. خانه ها اکثرا آجری بودند و مسیر روستا آسفالت بود. روزی ک در خرتوت بودیم وقتی اذان گفتند بنا شد برویم مسجد خرتوت، حاج آقا عزم خود را جزم کرده بود ک اگر نماز جماعت سنی ها بر پا بود برپایه فتوای آقا اقتدا کند، به مسجد ک رفتیم دیدیم ک آن ها گویا نماز را با تاخیر دقیقه ای برای جمع شدن اهالی آغاز می کنند. نماز را به امامت حاجی خواندیم و اگر چه نماز وحدت میسر نشد اما درس وحدت گرفتیم. یکی از بحث های محوری اردو جهادی ای ها نوشابه بود. روز اول درون اتوبوس فهمیدیم ک فرهنگ داخلی نوشابه را بر اردو حرام کرده و تصمیم گرفتیم رام این تصمیم باشیم. لکن گویا روحانیت معزز برنتابیدند ک جز از تصمیم خدا پیروی کنند و بالاخره مسیولین اردو تسلیم نیش و کنایه های حاج آقای شیر محمدی و حاج امیر برزویی شدند و نوشابه از مقطعی به بعد، مهمان همیشگی سفره اردو بود. از بچه های روستای کال ایمانی برایم خاطرات جالبی مانده. بچه ها به شدت دنبال چفیه بودند، نمی دانم شاید فکر می کردند چفیه نقشه ی یک گنج است. نمی دانم! برای خودم هم سوال است ک چرا اینقدر مشتاق بودند. بچه ها انرژی به شدت فراوانی داشتند و کار را حسابی برای فرهنگ خارجی سخت کرده بودند. من دندان هایم ارتودنسی دارد. این برای بچه ها خیلی عجیب بود و همش از من می خواستند لبخند بزنم تا دندان هایم معلوم شود. یک روز یکی از بچه ها برگشت گفت آهای تو که اون جایی اونا چیه روی دندونات فکر کردم قرار است جوابی بدهم، داشتم جوابم را آماده می کردم ک بگویم ارتودنسی است و فلان و بهمان که برگشت گفت ما این ها رو به دندون های خرمون می بندیم. این را که گفت من واقعا حال کردم و کلی خندیدم. وقتی به مناطق محروم حسن آباد و کال ایمانی فکر میکنم به نظرم مسیله اصلی این مناطق نه محرومیت ظاهری ک محرومیتی درون انسان های این مناطق است. همان استضعاف ک شعار انقلاب ماست. افراد این مناطق مهم تر از زمین ها و در و دیوار هستند و کار بر روی آن ها عزمی جهادی تر می خواهد. روحانی منطقه کال ایمانی سال درون آن منطقه بود و دیگر خسته شده بود حق هم داشت. تحول فرهنگی خود یکی از عرصه های جهاد است که فرهنگ خارجی سعی داشت این تحول را در بچه ها ایجاد کند. مطالبی را که استاد مطلبی بیان کردند بسیار عالی بود فرمودند اردوی جهادی جایی است که بیشترین مولفه یک زندگی کار آمد را دارد. و این یعنی اردو جهادی نه فقط یک اردو ک یک سبک زندگی است. سبک زندگی ای ک باید در تمام ابعاد زندگی پیاده شود. و زندگی ما باید بعد اردو بشود زندگی جهادی و اگر غیر این شده در تاثیر این اردو در خودمان شک کنیم. خدا خیرش دهد یکی از بچه ها را که این جمله امام را سر زبان ها انداخت: (تنها آنهایی تا آخر این خط با ما همراهند ک درد فقر و محرومیت و استضعاف را چشیده باشند. ) جمله گویا است و حقیقت همین است. آرمان خواهی با راحت طلبی آبشان داخل یک جوب نمی رود. تمام آرمان خواهان بزرگ دنیا فارغ از دین و مذهبشان سختی ها کشیده اند، رنج ها برده اند و بعضا شکنجه ها تحمل کرده اند. و اینگونه است که جهادی یک جهت گیری می شود و یک مدل می شود و نه یک عمل. و امید است ما بچه های با اردویی که با تلاش همه جانبه خود ما بچه ها برگزار شد این تغییر را و این جهادی شدن را در خودمان نهادینه کنیم.