پرانتز باز میان حرفتان بگویم که خیلی امر بدیهی نیست که همیشه نخندیم، همیشه خوشحال نباشیم گاها اتفاق می افتد حالمان بد باشد، دل گرفته باشیم، بی حوصله باشیم حتی غرق افکاری باشیم که چندی بعد برایمان خنده دار باشد اصلا اشکالی ندارد، ولی این زمان ها هوای همدیگر را داشته باشیم یا نه؟ شخصا کسی نمیتواند کمکم کند، کسی نمیتواند چیزی را که این مواقع میخواهم به من بدهد، با هزار تلاش هم تنها ناکام میشوند جز کنج امن آغوش تو ولی خب همیشه هم که نمیشود تو را خواست، شاید من این باشم و تو نه! امروز درسم را گرفتم، در صورتی که منتظر آغوش تو بودم، فهمیدم رویت را هم نمیبینم نمیخواهم که الان بگویی خب به من میگفتی اشکال ندارد دفعه بعد و امثال این جملات پیش پا افتاده بعضا لازم است من حرفی نزنم، من منتظر هم نمانم، من هم نباشم؟ نمیدانم اما این بار هم دلم از خودم شکست، عمیقا شکست. بعد که میگویم حس نمیشوی از سویم نپرس یعنی چی؟ تنها جلوی آیینه ای بایست و رفتارت را با من بازببین.