با نگاهی به معماری سنتی ایرانی، نقش و جایگاه ویژه خانه به‌عنوان یک المان مهم در معماری آشکار می‌شود. این عناصر که دارای روش‌ها و تکنیک‌های مختلف ساخت و اجرا می‌باشند دارای ویژگی‌های متفاوتی بر اساس اقلیم و فرهنگ هر منطقه هستند. الگوهای به‌کاررفته در طراحی خانه‌های سنتی ایرانی تحت ت ثیر عوامل مختلفی ازجمله اقلیم، فرهنگ و. قرار دارد. یکی از این عوامل فرهنگ فردی و اجتماعی افرادی است که قبلا در این خانه‌ها و اجتماعات اقامت داشته‌اند. چیدمان فضایی و سلسله‌مراتب، معماری داخلی و استفاده از تزیینات متناسب بافرهنگ و هویت ایرانیان، این خانه‌ها را از همتایان معاصر خود که صرفا تا حد پناهگاه محدودشده‌اند متمایز می‌کند. عناصر تزیینی متنوعی از قبیل آجرکاری، گچ کاری، کاشی‌کاری و آینه‌کاری فقط چند نمونه از آن است که اغلب در خانه‌های سنتی ایرانی مشاهده می‌شود و بسته به اقلیم، برخی از این عناصر تزیینی در محیط بیرونی سازه و سایر عناصر کم مقاومت که نمی‌توانند عوامل آب و هوایی را تحمل کنند، در طراحی داخلی خانه به کار گرفته‌شده است. استفاده از تزیینات در معماری قدیمی ایران موضوعی مداوم و با نوآوری‌های بزرگ بود. در مناطق مختلف و به دلیل عوامل مختلف اقلیمی، جغرافیایی و فرهنگی، ممکن است نمونه‌های مختلف و متعددی از استفاده از تزیینات در بناهای تاریخی و سنتی این کشور مشاهده کنیم. تزیینات به‌کاررفته در معماری هرگز از افراد مذهبی محیط پیرامون خود جدا نشده است. بنابراین، یکی از نشانه‌های ورود به عرصه دینی و روانی یک جامعه، تزییناتی بود که معنا و مفهوم خاص خود را بیان می‌کرد. ازآنجاکه بسیاری از ارزش‌های بادوام در معماری ایران درگذر زمان به فراموشی سپرده‌شده‌اند، احیای این مفاهیم می‌تواند گامی اساسی در اصلاح ساختارهای فعلی باشد. یکی از جنبه‌های نادیده گرفته‌شده در معماری ایرانی استفاده از تزیینات در فضاهای داخلی یک ساختمان است که معمولا از اصول سنتی ساخت‌وساز ایرانی گرفته می‌شود.