برای پیاده روی هر روزه قصد خروج از منزل را داشتم. هندزفری در گوش در حال تنظیم کردن آهنگ های موبایلم درب حیاط را باز کردم و خارج شدم. سرگرم تنظیمات موزیک پلیر موبایلم بودم. از کوچه خارج شدم بدون هیچ توجهی به اطرافم. یک ساعت پیاده روی و بعد باز برگشتم. به محض ورود به کوچه دیدن آن صحنه قلبم را برای لحظه ای از کار انداخت. درخت نارنج جلوی در خانه ی ما بریده شده بود. مرگش را نمی شد باور کرد. قلبم بدجور به درد امد. درخت را سربریده بودند به جرم آنکه فقط یک سال در تابستان سوزان شهرم، طاقت نیاورده بود و شاخه هایش خشکیده بودند. همه گفتند خشکیده بود. اما من مرگش را باور نداشتم. حتی درخت خشکیده هم شاید روزی سبز شود. شاید ریشه اش هنوز ته مانده ای از حیات داشته باشد. دیدن درخت سربریده، صدها برابر بیشتر از یک ساعت پیاده روی، توانم را گرفت.