این پست را به بهانه یک سالگی مهاجرتم به ترکیه می نویسم. امروز صبح اینستاگرام پستی را که یک سال قبل گذاشته بودم، یادآوری کرد و متوجه شدم یک سال هست که مهاجرم. یک عکس دو نفره با بغض های در گلو در فرودگاه امام با کلی ابهام و علامت سوال. ترک ها به خارجی ها می گن یابانجی. ولی یابانجی در واقع تو ذهنشون مفهوم بیگانه رو تداعی می کنه. الان یک ساله که یابانجی هستم. یک ساله که نه به گروه خاصی تعلق دارم، نه تیم خاصی رو دنبال می کنم و نه رویکرد سیاسی کسی برام مهمه. یک سال هست که بیگانه هستم. زمانی که از آی هوم استعفا کردم و با همسرم قصد کردیم مهاجرت کنیم، یکی از تیره ترین دوره های زندگیم بود. تقریبا سه ماه، هر روز با بدترین انسان هایی که تا به اون روز تو زندگی کاریم مواجه شده بودم، سر و کله می زدم. وقتی ایران رو ترک کردم، خالی بودم. خسته، ترسیده و تا اندازه ای ناامید. جوری همه وسیله ها رو فروختیم که دیگه نشه برگردیم. حتی لباس هم با خودمون نبردیم. دو چمدون و یک کوله که بخش اعظمش کتاب و یادگاری بودن. بزرگترین دغدغه ام تو این یک سالی که در ترکیه زندگی می کنم داشتم، احساس عدم تعلق بوده. در واقع نقش گرفتن تو اجتماع خیلی سخت بود برام. دوستی های این یک سال تقریبا همه سطحی و در محدوده محیط کار باقی ماند. هیچ کار خیریه ای انجام ندادم. عضوی بلند مدت هیچ کلوبی یا باشگاهی نبودم. وقتی به این یک سال نگاه می کنم، بزرگترین خلا درونی را در تاثیرگذاری و نقش پذیری می بینم. از اینکه نمی تونستم تاثیر مثبتی بر روی اطرافیانم داشته باشم، از اینکه تیم کوچکم نیاز چندانی به آموزش نداشت، از اینکه کمتر پیش می اومد با کسی بحث فلسفلی یا سیاسی نمی کنم و تاثیر مثبتی بر اندیشه هایش داشته باشم، اذیت شدم. یادم میاد اولین روزی که وارد آفیس جدید شدم، به رسپشن دم در آفیس سلام دادم و جوابی نشنیدم. به قدری شکه شدم بودم که چند لحظه مکث کردم تا مطمین شوم که شنیده یا نه. یک آن به خودم اومدم و فهمیدم اینجا محل کارم تو ایران نیست که از لحظه ورودم به آفیس تا اتاقم، نفر سلام بدن و من به همه با لبخند جواب بدم و احوالپرسی کنم. اینجا کسی من رو نمیشناسه. اینجا آقای رفعت نژاد نیستم. ته تهش یک یابانجی هستم. یک یابانجی که حتی نمی دونه در فرهنگ ترکی سلام خیلی به کار نمی ره و به جاش روز بخیر و عصربخیر استفاده میشه. تقریبا سه ماه این دیده نشدن و کمرنگ بودن آزاردهنده بود. ماه چهارم بود که نتیجه کارهام آروم آروم معلوم شدن. اولین رکورد فروش زده شد و به افتخار تیم جدیدی که ساخته بودم، آبجو پارتی گرفتن تو شرکت. امروز که یک سال گذشته، تقریبا همه من رو می شناسن و در یکی از درخشان ترین دوره های کاریم هستم. اما اون خلا همچنان هست. یک یابانجی همیشه یابانجی هست، حتی اگر مدیر باشد و همه بشناسنش. این یابانجی بودن یک اتفاق درونی است. هفته پیش یک کمپین خیلی بزرگی در دفاع از حقوق زنان اینجا راه افتاد و من به شدت تعقیبش می کردم. اما حتی یک بار هم پیش نیومد که یک نفر در مورد این موضوع سر صحبت رو با من باز کنه. چون من یک یابانجی هست. چون این نوع دغدغه ها مربوط به یابانجی ها نیست. اما الان که به این یک سال نگاه می کنم، از ته قلبم خوشحالم. چه به لحاظ کاری و چه از حیث زندگی شخصی، این یک سال درخشان ترین سال زندگی ام بوده. تو این یک سال دوباره ساختم. این بار نه فقط بیزینس، بلکه زندگی ام رو هم دوباره از نوع ساختم. خشت به خشت رو کوبیدم و خراب کردم و درد کشیدم و دوباره درست کردم. اما این بار با دیدی بازتر ساختم. فارغ از چارچوب های قبلی. این بار تحت تاثیر برچسب های محیط قبلی نبودم. این بار کسی من رو نمی شناخت و به همین دلیل تونستم بهتر فکر کنم. هر چیزی که لازم نبود رو می شد رها کرد، چون کسی من رو اینجا نمی شناخت. چون کسی انتظاری ازم نداشت. مطمینا این آخرین باری نیست که خراب می کنم و دوباره می سازم، اما خیلی خوشحالم که در سن سی و یک سالگی اولین تجربه ام رو داشتم. شاید رها کردن دایره امنی که در ایران داشتم، یکی از بهترین تصمیم هایی بوده که تو عمرم گرفتم. به هر حال الان یک سال هست که یابانجی هستم. یک یابانجی خوشحال!