همینطور ایستاده بود و رفت و آمد مردم را نگاه می‌کرد. هرچند دماغش سرخ شده بود و مدام آن را بالا می‌کشید، اما با سرما لج داشت و در آن دمای طاقت‌فرسا سرپا و سمج‌ایستاده بود. می‌خواست ببیند کدام‌شان زودتر خسته می‌شوند و از ادامه دست می‌کشند. دنبال چیزی از جنس پیروزی بود. مردی را دید که دست زن‌اش را گرفته است و با لبخندی به پهنای صورت برایش حرف‌میزند و او را سر ذوق می‌آورد. پوزخندی زد. مشتش را درون جیب کاپشن‌اش محکم‌تر کرد و انگشتانش را بهم فشرد. مدام نگاهش را از این عابر می‌گرفت و به عابر بعدی کوک می‌زد. کودکی را دید که درون کالسکه توسط مادرش حمل می‌شود. دماغ کودک نیز سرخ بود و بانمک‌تر به نظر می‌رسید. احساس کرد دماغش گرم‌شده. نگاهش را به مادر کودک رساند. موهای سیاهش را دید که از ریشه یکی در میان سفید شده بودند و در باد بیش از پیش خودنمایی می‌کردند. به گل های رز سفید مزار مادرش فکر کرد. به تمام مدتی که گل ها را پر پر کرده بود. به اشک هایی که در نهایت سکوت و تنهایی ریخته بود. به صدایش که از گلو بیرون نمی‌آمد و سنگ سردی که نبود مادرش را بر سرش می‌کوبید. مو به تنش سیخ شد. اندام کوچک و تکیده‌اش را لرزه برداشت. در خودش لرزید. انگشتان پایش را به سختی احساس می‌کرد. چشمش را به سنگ فرش های پیاده‌رو گره زد. هرکسی را می‌دید چیزی برایش زنده می‌شد، آن هم ناخوشایند و ملالت‌بار. دانه های برف یکی یکی روی سنگ فرش‌ها جا خوش می‌کردند و به ایستادگی و صبوری او دهن‌کجی. به یکباره همه چیز تار شد. اشک راه خودش را باز کرده بود. می‌دانست این اشک‌ها دیر یا زود به هق هق ختم می‌شوند. سرما هم مثل زندگی‌زور زیادی داشت. باید پا پس می‌کشید و به خانه بر‌می‌گشت. مثل تمام دقایقی که داشت از سال‌پیش تا کنون پشت سر می‌گذاشت. مادرش سال‌پیش، تمام طاقت و توان او را با خود به زیر خروارها خاک برده بود و باید این را می‌پذیرفت.