خب سال من دانشجوی ترم مکانیک بودم، مشغول تلاش و کوشش تو یه شرکت متوسط، یه نامزد داشتم که خیلی دوسش داشتم، مشغول جمع کردن یه سرمایه که بتونم باهاش یه زندگی رو شروع کنم بودم تا اینک بنزین گرون شد، همه میگفتن شروع یه دوره ی سخت و تورم پیچیده قراره بشه و خب اینجوری من نمیتونستم با چندرغاز درآمدی که از شرکت داشتم حرکتی بزنم، ترس عجیبی منو فراگرفته بود انگاری این همه کاری که از صب تا شب میکنم بی فایدس و تهش هیچی قرار نیست بمونه برام. اون وقتا چیزی از سرمایه گذاری بلد نبودم نمیدونستم دلار و بورس و سکه و طلا چیه، چجوری میشه خرید و فروخت و اینجور چیزا، داخل دیوار سرچ کردم دوره های مختلفی برای آموزش بورس بود، بالاخره یکیشو خریدم و وارد بازار شدم سودش تو چن ماه اول خیلی خوب بود تصمیم گرفتم ماشینم بفروشم تا بتونم با این پولا و سودشون یه خونه بخرم و زندگیمونو شروع کنیم، ماشینو آگهی کردم تو سایت دیوار چند تا کاسب اومدن و با عجله و ترسی که داشتم فروختم بهشون، خلاصه پول رو گذاشتم تو بورس تا تیر ماه واقعا خوب شده بود که یهو بازار ریخت و داستان افت زندگی من شروع شد، قیمت خونه و ماشینم که سر به فلک کشیده بود حتی دیگ ماشین خودمم نمیتونستم بخرم، از طرفی تو این بی اعصابی و دغدغه هام بهانه گیری های نامزدم شروع شد، همش دعوا میکردیم، همزمان باهاش چون ذهنم درگیر شده بود و بی اعصابی های مشابه، سرکار هم مشکلاتم شروع شدن خلاصه بدبختیها رو سرم خراب شدن تا مهرماه که پیش نامزدم بودم متوجه حرف زدنش با گوشی شدم، یواشکی گوشیشو ورداشتم و آخ چیزی که توش دیدم لرزیدم انگار آب یخ ریختن روم مث حس زمانیک تو زمستون با لباسای عرق کرده از خونه میزنی بیرون و سردی هوا بدنت میلرزونه، دیدم یکی دیگه رو صدا زده همون طور که منو صدا میزد: ) همه چی برام تموم شد، دیگه حسش نمیکردم انگاری یه غریبه است برام، دستاشو گرفتم دیدم نه واقعا چیزی حس نمیکنم دیگ و مطمین شدم به اتمام این عشق، این بار نه شب بود نه بارون میامد، اینبار نه سرد بود نه برف می آمد و نه در میان جمعیتی بودم که توی غوغاهاشون امید فراموشی داشته باشم، اینبار فقط من بودم و اتمام، ت ثیرات این داستان روم زیاد بود و همزمان اختلافات کاریمم بالاگرف و ازون شرکت اخراج شدم و اینجوری شاید بهتره بگم که من بودم و یه دنیای خاکستریم، دیگه چیزی مهم نبود برام، شبا میزدم بیرون همش راه میرفتم تا خوده صبح که خسته بشم شاید خوابم ببره، با گذر زمان کم کم حالم بهتر شد و تصمیم گرفتم یه زندگی جدید شروع کنم، باید میرفتم دنبال یه کار جدید، رزومه دادم و چندتا شرکت رفتم ولی دیدم راضیم نمیکنه و جواب سربالا میدن، گفتم بیخیال کارمندی، یه چیزایی از واکس و پولیش خودرو بلد بودم و باز دیوار شد ناجی من، ورداشتم به چند تا آگهی که همکار میخاستن زنگ زدم و با یه جوانی مث خودم آشنا شدم، اوایل سیار کار میکردیم و آگهیمونو تو دیوار زمانهای اوج بازدید نردبون میزدیم، نم نم پیج و کانال زدیم و تبلیغاتمون بیشتر شد، رفتیم کل نمایشگاهای تهرانم چرخیدیم و بهشون کارت دادیم شعارمون این بود که ارزون ترین پولیش تهران رو میزنیم هرکی تونست قیمت پایینتر پیدا کنه پولش پس میدیم، بعد اصناف خودرویی دیگه هم تبلیغات کردیم، کارمون خیلی رونق گرفت نفری سه تا شاگردم گرفتیم و یه مغازه هم اجاره کردیم، الآن خداروشکر داریم به حرکتهای بزرگتر فکر میکنیم و اینک توسعه بدیم کارمون رو، درسته زندگی سخته بیرحمه و آدمو زمین میزنه و آدمها میان و میرن اینا دست خودمون نیستن ولی اینک پانشیم و قوی تر از قبل ادامه ندیم این دست خودمونه پس پاشو و ادامه بده که آینده مال آدمهای قویه، یکاری کن خوده آیندت، بهت افتخار کنه: )