در روزهای اوج گسترش شیوع کرونا در کشور، شاهد وفاق و همگرایی همه ارکان جامعه در توقف شیوع این ویروس مهاجم هستیم. دانشگاه‌های علوم پزشکی و کادر درمانی بیمارستان‌ها و مراکز درمانی با حضور پرستاران و پزشکان و کارکنان ستادی و آزمایشگاهی، بیشترین سهم را به‌عنوان مدافعان سلامت در مقاومت در برابر این مهاجم و میهمان ناخوانده دارند. برای کنترل و مهار ویروس کووید سنگر دفاعی چندلایه در کشور ساخته‌شده است و همه مردم در قالب گروه‌های جهادی و داوطلب در حال کمک به سربازان این نبرد تمام‌عیار هستند. باکمال تعجب، هرچقدر که اساتید و دانشمندان دانشگاه‌های علوم پزشکی پای‌کار هستند، خبری از برخی اساتید و صاحب‌نظران سایر رشته‌ها نیست. البته در تهران و برخی شهرستان‌ها اساتیدی در حوزه‌های تخصصی می‌بینیم که قلم می‌زنند و یا تحقیق می‌کنند و در کمک به‌سلامت روحی و روانی و انسانی در سطح جامعه، نقش‌آفرینی می‌کنند. تخصص‌هایی چون روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، علوم سیاسی، علوم انسانی، آمار و ریاضی، کامپیوتر، فقه و حقوق، سواد رسانه‌ای، کسب‌وکار، فنی و مخابراتی و ب سیاری تخصص‌ها که همگی می‌توانند در پروسه توقف ویروس اثرگذار باشند. یکی از اساتید ریاضی و آمار می‌پرسید که ما چه کمکی می‌توانیم بکنیم؟ تحلیل آماری رشد ویروس و تعیین زمان تقریبی توقف ویروس به کمک الگوریتم‌ها و مدل‌ها، نقشی است که این متخصصان می‌توانند ایفا کنند. پس آن‌همه تدریس برای تعیین ماکزیمم و می نیمم فرآیندها، برای چه بود؟ ! پس آن‌همه تدریس تحلیل‌های آماری، برای چه بود؟ ! اساتید حوزه سواد رسانه‌ای در تعیین پروتکل مناسب برای کمک به هدایت افکار عمومی بسیار موثر هستند و اساتید علوم سیاسی در تشریح و تبیین اوضاع سیاسی کشور و جهان در شرایط کرونایی، اثرگذار هستند. اساتید گروه روان‌شناسی و جامعه‌شناسی در تحلیل وضعیت روانی جامعه و تدوین استراتژی مناسب جهت کاهش بار روانی شیوع کرونا می‌توانند نقش‌آفرینی کنند. اساتید گروه کسب‌و‌کار و کارآفرینی در تحلیل اوضاع اقتصادی کشور و تعیین استراتژی مناسب برای بهبود معیشت در شرایط کرونایی کشور، می‌توانند موثر باشند. در زمان نگارش این یادداشت پیامی از طریق ایمیل به دستم رسید در خصوص برگزاری یک همایش در اردیبهشت‌ماه، توسط یکی از دانشگاه‌های تراز اول کشور! گویا که مسیولین این دانشگاه و گروه‌های علمی در خواب و استراحت به سر می‌برند و از اوضاع کشور، اطلاعی ندارند! به نظر می‌آید برخی اساتیدی که در طول سال، مقاله می‌نویسند و ارتقای رتبه و پایه پیدا می‌کنند و پز آن را به دیگران می‌دهند، هیچ تصوری از نقش خود در کمک به حل چالش‌ها در چنین شرایطی ندارند. استاد تمامی که ماهیانه از بیت‌المال حداقل حدود میلیون تومان حقوق می‌گیرد و می‌گوید من استاد تمام و یا پروفسور هستم، الآن باید علم و هنر خودش را نشان بدهد! پروفسوری از یک دانشگاه مهم دولتی می‌شناسیم که همیشه در همایش‌ها در ردیف اول می‌نشست اما در این شرایط، هر چه تماس گرفتیم تا در تحلیل عددی وضعیت رشد کرونا به ما کمک کند، به تلفن و پیام‌ها پاسخ نمی‌دهد! البته انصافا اساتید بسیاری داریم که پای‌کار هستند و در شرایط فعلی در کنار مردم هستند و حتی به‌عنوان عضو گروه‌های داوطلب و به‌ویژه در قالب گروه‌های بسیجی، در صف اول خدمت‌رسانی به جامعه حضور دارند که قابل‌تقدیر هستند. امیدواریم آن بخش منفعل از جامعه دانشگاهی در شرایط فعلی، به مردم اتصال یابد که اگر چنین نشود، جدایی دانشگاه از مردم، قطعا در اذهان عمومی باقی می‌ماند و پس از عبور از بحران کنونی، جامعه برای برخی اساتید مقاله‌نویس و جامعه گریز، اعتباری قایل نخواهد بود. نویسنده: دکتر مجید قربانی