چند وقتی بود دلم می خواست تجربیات و درونیات خودم رو بنویسم تا شاید اروم بشم و بتونم راحت تر به زندگی ادامه بدم. امروز شروع کردم به نوشتن چیزایی که قراره بنویسم ممکنه از خودم باشه و ممکنه از خودم نباشه خودم همیشه به اصل توجه می کنم با شعر های زیر همراهم باشید عزیزدلم اگر بچه های فقیر خیابان را خوشحال می کنی مرا هم خوشحال کن من کمتر از آن ها درمانده نیستم وقتی از نوشتن خسته نمیشوم یعنی یک جای کارم می لنگد. یعنی معمولش این است دلم برای خودم بسوزد برای خودی که مدت هاست لابه بلای نوشته هایش نادیده گرفته می شود اشک می ریزد تمنا می کند از شدت خواستن به دست و پای کلمات می افتد کسی تورم رگ هایش را نمی بیند. نامه نوشتن کار عاشق های سینه چاک است کار کسانی که بهای دوست داشتنشان همین نوشتن است و منتظر هیچ جوابی نیستند جز خوانده شدن. در می یابم که عاشق واقعی اگر روزی نامه به دستش برسد باز هم بی جواب می ماند یعنی عطش اش به دوست داشتن نمی گذارد که این کوه آتشفشان لحطه ای و ذره ای سرد شود نیما یوشیج به همسرش می نویسد: ( عزیزم قلب من رو به تو پرواز می کند مرا ببخش از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت ها به مکافات آن رخ می دهد چشم بپوشان اگر به تو عزیزم خطاب کردم خیلیها هستند که با قلبشان مثل آب یا آتش رفتار می کنند تازه احساس شرمندگی می کنم که چطور در پی پس گرفتن اشک هایم هستم یا فکر می کنم چه دلیلی دارد مخاطب نامه هایم که تو هستی قلبت برای من پر بکشد در حالی که آغوش سوخته من جای راحتی برای تو نیست این غم سنگینی که مثل سم مهلکی هستی و وجود مرا می خورد و می کاهد عاقبت مرا خواهد کشت من دیگر قادر به تحمل این همه شکنجه نیستم می دانی چیست؟ همه این ها دست توست تو مرا نیمه جان کرده ای درحالی مرده ام زندگی می کنم آیا باورت نیست؟ پس هنوز بی بها می نویسم چون همین نوشتن یعنی تو به من جواب می دهی چون خدا فقط نامه های عاشقانه را می خواند و عشق تنها راه نجات ماست