مدتی بود که چالشهای آموزشی فکرم رو مشغول کرده بود. چرا با این همه برگزاری دوره و طی شدن ساعتها مطالب آموزشی برای کارآموزا هنوز به اون سطحی از رضایت که می خواستیم نرسیده بودیم و برای جای تعجب داشت. مشکل از کجا بود؟ از مطالب بود؟ از نحوه انتقال مطالب بود؟ از کارآموز بود که کاملا با حواس جمع و یا خواست قلبی توی جلسه بود؟ یا کم بودن عوامل الزام آور که موجب می شد کارآموز کمتر به حساسیت آموزش پی ببره؟ با یکی از دوستان همکارم صحبت می کردم و چقد می نالید از مسیولین صدر تا ذیل که به مساله آموزش توجه نمی کنند و از مدرس و مربی حمایت ندارند و اینقدر انرژی منفی بهم منتقل کرد که حس کردم باید چند دقیقه ای سکوت کنم تا هرچه میخواهد دل تنگش بگوید. وقتی از نفس افتاد و سبک تر شد یخورده بهتر می شد صحبت کرد. گفتم: الزام قانونی برای اجباری شدن آموزش نداریم خب! ولی این ها همه مساله نیست. آدمها مشکل همزاد پنداری دارن. وقتی میبینن کسی میاد براشون فقط حرف از باید و نباید می کنه زود خسته میشن و با گوشیشون ور میرن و حواسشون میره جایی که باهاش حالشون بهتر باشه. بهش گفتم دوبال داریم برای ارتقا فرهنگ {ایمنی } که یکیش آموزش و پرورش و دیگری الزامهای قانونی. بال الزام قانونی ضعیفه، کمه، نیست، درست اما ما هم بعنوان مربی آموزشی، فکری برای جذابیت آموزش کردیم؟ به نظرم تا وقتی بین مدرس و محصل حس انسانی و معنوی شکل نگیره، هرچی دانش در ظرف جان محصل ریخته بشه بی ثمره. براش مثالی هایی از تکنیک هایی گفتم که توی کلاسهام ازش برای جذابیت بحث استفاده می کنم شاید شاه کلیدش و موثر ترینش این باشه که به جای ضمیر دوم شخص جمع، از ضمیر اول شخص جمع استفاده می کنم و توی کلاس می گم که" قراره ما بعد از این جلسه یه آتش نشان باشیم و از الان هم همین حسو دارم که در جمع همکارانم هستم. " نمی دونین چه حسی داره وقتی توی چشم کارآموزا این حس غرور رو می بینین که حس می کنن برای جامعه مفیدند. به این همکارم گفتم که بیا برای ایمنی شهر و شهروندی شروع کنیم مطلب تهیه کنیم و از همینجا شروع کنیم، می گفت سازمانها ازش شکایت کردن و گفتن محدود کار کنه. گفتم که یه تقلب بهت برسونم؟ بند بند کتاب مبحث مقررات ملی ساختمان یه عالمه مطلب داره برای بالا بردن دانش و فرهنگ ایمنی. قرار شد اولین پستشو ببینم و شروع کنه. اینقدم بهم نگید استاد، من هنوز یه کارآموزم و دارم شاگردی می کنم. ارادت، تمام