احساسات مقوله مبهمی است، در حالت عادی، ما مردمانی شهر نشین، میراث دار تمدن نیاکان، رام و کم خطر هستیم اما با اندک تلاطمی چنان آبکاری طلایی مان پاک میشود که حتی خودمان مبهوت میشویم. از سویی بر انگیخته شدن احساسات گاهی چنان لگام بر ما می زنند که چون شتر مست از جنون بی خود میشویم و گاه چنان در چنبره عقلانیت مان نحیف میشود که صدای قژ قژ روح مان را هم نمی شنویم. احساسات را عقلانیت ماقبل خودآگاهی نیز دانسته اند، پیش از آنکه پدرانمان روی به تفکر و بعد از آن عقلانیت بیاورند، تنها راه واکنش به محیط برایشان احساسات بوده، یادگار دوران توحش و تکامل حالا موهبت و نفرینی تو مان برای مردمان متمدن شده است. تجربه زندگی در کلان شهرها با یکدیگر تفاوت فاحش دارند، برای من زندگی در تهران تجربه روزانه خشونت است، خشونتی که در تمامی روابط رخنه کرده است، جایی که برای بدیهی ترین حقوق باید جنگید، هر روز در قلعه ای محاصره شده از خواب برمی میخیزیم و تا شباهنگام برای تسخیر نشدن و پاتک زدن به دشمن پشت دیوارها میجنگیم و شب هنگام با یاران از نفرتی که باید نثار درندگان پشت باروها کرد حرف میزنیم و جوانتر ها را با داستانهایی که نقل میکنیم برای جنگ آینده شان آماده می کنیم. درباره چرایی این مشکل صحبت کردن کلاف سردرگم گیج کننده ای خواهد بود، اما می توانم درباره خودم صحبت کنم وقتی از دبیرستان قدم به دانشگاه و محیط کار گذاشتم ابدا برای این شرایط آماده نبودم، خانواده من برای سال از تهران به شهر کوچک لواسان نقل مکان کرده بودند و مثل همه متولدین دهه های و ماقبل تنها راه شناخت ما از محیط بیرون خانواده، کتاب و بزرگترهایمان بودند، بزرگترهایی که گویا در بیان واقعیت خشنی که در انتظارمان بود معذوریت داشتند پس ما را با سلاح چنگال اخلاق و عینک ادب به جنگ جهانی ابدی و کثیفی فرستادند که اگر شانس می آوردیم، می توانستیم دوام بیاوریم. و ما شاید نصفه و نیمه یا تمام قد، شانس آوردیم، اعتیاد، مهاجرت، اسیر روزمرگی شدن و. را دیدیم و پوست کلفت کردیم، حالا دیگر کرگدنی شدیم که قوانین بازی را میشناسد (ولو بازیگر خوبی نباشیم) ، حالا می دانیم که خشم و نفرت شاید در نهایت احساساتی منفی باشند ولی برای صیانت از خودمان به آنها نیاز داریم. قدم زدن در میانه میدان جنگ با تکرار این جمله که من به کسی کاری ندارم، از شما حفاظت نخواهد کرد، خشم و نفرت خودتان را به آغوش بکشید، تنها کسانی که خود را ثابت کنند لایق احترام و علاقه شما هستند، شاید جایی دیگر روال زندگی به گونه ای دیگر باشد، چه بهتر! به آن احترام بگذارید همانطور که اینجا به خدای جنگ نباید بی توجهی کنیم. هرچه هستیم باشیم ولی بی دلیل نباشیم، احساسات را می توانیم تصعید کنیم، خشم و نفرت می تواند تابلو نقاشی شود اگر ویلیام ترنر باشیم، می تواند شعر باشد اگر بوکوفسکی باشیم، می تواند رمان باشد اگر سالینجر و همینگوی باشیم، می توانیم باشیم اما بر ه آماده دریده شدن نباشیم.