خاطره‌ای از یک نمایش - قسمت دوم اواخر خرداد سال یا اوایل تیرماه بود که برای دیدن این اجرا به پردیس سپند، سالن شماره دو رفتم. راستشو بگم بیشتر پوسترش منو به خودش جذب کرد. چون متاسفانه حافظه اسمی خوبی ندارم بود که دو نفر از بازیگرهای این اجرا رو قبلا دیدم و چقدر بازی اونها رو دوست داشتم. می خوام به طور خلاصه بگم داستان این اجرا، ماجرای یک نفر آدم خوش قلب و بی‌ریا اما تاحدی شیرین عقل است که به دلیل شوخی که باهاش می‌کنن، بیست سال از عمرش او پشت یک دوچرخه ثابت پدال میزنه تا به خیال خودش بتونه برق روستا رو تامین کنه. در تمامی سالها از زندگی خودش زده همه چیز را کنار گذاشته و به خاطر چیزی که بهش اعتقاد داره براش مهمه بجنگه. در نهایت، پسر خان، یعنی همون کسی که این شوخی بی‌مزه رو باهاش کرده بود، برمی‌گرده تا اموال باقی مونده پدرش رو بفروشه و بره. اما دوچرخه سوار ما که حالا به یکی از قطب‌های گردشگری اون روستا تبدیل شده، خیال میکنه پسر خان یا همون آقا اقبال، دوست اون هست. نمیخوام آخر داستان بگم، ولی تا همینجا این یک قصه آشنا برای من بود، انقدر روی من تاثیر گذاشت و به زبان هنر انقدر خوب این پیغام را منتقل می‌کرد که در بین خنده‌های سایر تماشاچی‌ها من داشتم گریه میکردم. انقدر اشک ریختم که وقتی اجرا تموم شد نتونستم روی پاهام بایستم و بازیگرها را تشویق کنم. حتا برای بیرون رفتن از سالن دوستانم بهم کمک کردن. خلاقیت و زبان هنر همینه، یعنی می تونه برای اینکه دنبال خنده هست خنده ایجاد کنه، اون کسی که دردمند در رو بهش نشون بده کسی که دنبال گذران لحظه هاست اوقات خوشی را فراهم کنه. اجرای خوب خیلی از این مشخصه ها رو داره. امیدوارم یک بار دیگه بتونم این اجرا رو ببینم یا حتی اگر فیلمی از باشه، این فیلم رو به صورت قانونی تماشا کنم.