همه‌ی ما در زندگی روایت‌هایی داریم. زندگی ما پر از روایت‌هایی است از آشنا شدنمان با آدم‌های مختلف، جاهای زیادی که زندگی کرده‌ایم و قصه‌های مختلفی که خود در آن‌ها عمر سپری کرده‌ایم. گاه خاطره‌ای دور از پس ذهنمان می‌گذرد و ما را به سال‌ها قبل پرت می‌کند. گاه اشتراک همین روایت‌ها بین ما پلی می‌شوند و ما را به هم نزدیک می‌کنند و گاه از شنیدن صحبت دوستی که از روزهای دورش و احساسی که دیده‌است می‌گوید لذت می‌بریم. این‌ها تکه‌هایی از ما هستند که در گذشته آن‌ها را جا گذاشته‌ایم و گاهی اگر سرشلوغی‌هایمان اجازه دهد برمی‌گردیم و به آن‌ها نگاه می‌کنیم. حال می‌خواهیم از دریچه همین روایت‌های آشنای خودمان به سال و آن واقعه بنگریم. همه‌ی ما روزی زیر چادر مادر و یا دست در دست پدر به روضه رفته‌ایم. همه‌ی ما در کودکی واقعه را جسته گریخته از بین روضه‌ها شنیده‌ایم و یا روزی پدرمان را غصه‌دار دیده‌ایم و از او پرسیده‌ایم که مگر چه گذشت در آن هامون؟ ! روزی نشسته‌ایم در جمعی و به تماشای رنج پرداخته‌ایم. رنج را از صاحب آن آموخته‌ایم و مبهوت به تماشای آن عشق ایستاده‌ایم. اوقاتی گذرانده‌ایم همانقدر خوش که باقی عمر را در قیاس با آن بی‌حاصلی و بی‌ثمری می‌دانیم. حال می‌خواهیم در مجموعه‌ای نوشتاری دور هم جمع شویم و این روایت‌ها را بازگو کنیم. به زبان خودمان. ساده و بی‌پیرایه. همانطور که زهیر وقتی می‌گفت: "به خدا قسم من نه نامه‌ای سوی حسین‌بن‌علی (ع) فرستادم و نه فرستنده‌ای. اما مسیر ما را به هم رساند. " داشت روایت خود را از آن هامون بازگو می‌کرد. روایت‌های ما متفاوت است. یکی از زمان کودکی خود می‌گوید و دیگری از دوران دانشجویی و دیگری شاید روایتی از دوستی بازگو کند. هر کس طوری راوی این نسبت است. کسی از مراسم محلی شهر خود می‌نویسد و دیگری از هیاتی خانگی که در آن لحظه‌ای چیزی حس کرده‌است به عمق زندگی. بله روایت‌های ما مختلف است، اما در یک نقطه مشترک می‌شوند و دور آن کعبه مشغول به طواف. ما در هامون به دنبال تماشای این طواف هستیم. ذره‌های خاک هامون گر بیابد بوی او/هر یکی عنقا شود تا برگشاید بال‌ها پ. ن: متن‌های هامون را خود شما می‌نویسید و روایت می‌کنید. برای کسب آگاهی بیشتر با ما از طریق کانال حیات در ارتباط باشید.