ملت، از جمله خودم، هی عکس قرتی فوفولی می‌ذارن از میز کارشون. گل، چای سبز، مداد قرمز. این بخشی از حقیقته! من لیوان‌ها و ماگ‌های زیادی استفاده می‌کنم در طول روز. حال می‌ده خیلی هی ظروف تمیز و نو باشند. مدام دارم یادداشت برمی‌دارم، مدام بهشون برمی‌گردم. اولین استاد کارگردانی زندگیم، فرزاد موتمن، کارگردانی با طیف وسیع فیلم، از شب‌های روشن، تا پوپک و مش‌ماشالا تا باج‌خور، جلسه‌ی اول به ما جوجه فکلی‌های هنر چنین گفت: من وقتی فیلمی میاد خونه‌ام (فیلمی، شغل فیلم‌آور را در دهه‌ی نود داشت، می‌آمد با چمدان دی‌وی‌دی، انتخاب می‌کردیم، سفارش می‌دادیم و چنین و چنان) خلاصه، فیلمی میاد خونه‌ام، اول فیلم‌های اسکار، کن، برلین، ونیز رو جدا می‌کنم، هر چی موند رو ور می‌دارم. از اون فیلم‌های گم‌نام، دو تا رو انتخاب می‌کنم، همزمان تو دو تا دستگاه پلی می‌کنم، هر کدوم بهتر بود بعد یه ربع می‌بینم! نصیحت بد، رفقا، نصیحت بد. من، برای نشاندن خودم پای کار، برای ساعت متوالی و خروجی کشیدن از انبوه آیتم‌ها، روش جدیدی تعریف کردم. در مانیتور بزرگ اتاق، فیلم‌هایی که باید تا این دوره دیده باشم و ندیده‌ام و در عین حال، فیلم‌هایی نیستند که بخواهم صددرصد توجهم را بدهم، پلی می‌کنم. هم قصه را دنبال می‌کنم، هم ذهنم متمرکز سینما می‌ماند، هم بازیگوشی‌ام توجه گرفته است و چنین خلاصه. دیروز که از جیم برگشتم، شادی درونم غل می‌زد. عوامل کلاف‌کننده را به حداقل رسانده‌ام و با انرژی طلایی نشستم به معماری آینده‌ی فیلم و خودم. این عکس را دو سال پیش در اینستاگرام‌ام گذاشتم. برمی‌گردد به دوره‌ای که عکاسی شهری می‌کردم. آن روزها، تصویر فیلم سینمایی در امریکا هم، برایم رویا بود، رویا. این هم از من، بعد از یک بشقاب پلو و خورشت قرمه‌سبزی گیاهی، کمی خوابالود، با بقایای آرایش عکاسی ظهر که الان است که رو کنم چه کردیم. پیوستم به کمپین breakthebias من می‌ایستم، در برابر نابرابری‌هایی که می‌خواهد دیکته کند، توانایی زنان در کار برابر نیست. بعد از فوکوس‌کشی مفصل در سوشال مدیا، پریدم رفتم جیم. هدفم، رسیدن به بدن ورزشکاری و یک سایز کمتر، برای تولد سالگی‌ام است. چرا تا ؟ چون سال پیش‌رو، قرار است اتفاقات بزرگی بیافتند. بهار تولدم است. تابستان فیلم را می‌سازم. آخر تابستان از دو سال عزلت‌نشینی در خواهم آمد و می‌روم دنبال عشق و حال. یحتمل سال دیگر از این شهر بروم. در چه فکری هستم؟ در فکر تو. آری، شهریار! آه از این آتش عشقت به جانم. من ولی عشق را چنین می‌بینم. ممکن است سال طول بکشد بفهمیم این کسی که روبرویمان است، عشق زندگی‌مان است، سه ماه بعد ازدواج کنیم. یا، هیچ وقت نگوییم، یا هیچ وقت نگوید، جفتی به گاف برویم، گاف. ممکن است طول نکشد. روز اول هم را ماچ کنیم، قطار دورمان کند تا پنج سال بعد. ممکن است برایش کتاب بدهم، برایم شعر بسراید، برایش نشانه بگذارم، برایم دانه بپاشد. در اتاقک عکس عاشق شویم. مثل همان قصه‌های دیزنی، این‌ها هم، مشتی‌اند نمونه‌ی خروارها باور عاشقانه. یا این یکی، که مدام برای هم نامه بدهند و نوتیفیکشن و برسد به جایی که مشت بکوبی به سینه‌اش که اصلن دوستت ندارم، او در آغوشت بکشد، زار بزنی و ماچ و ستاره! من اما، قصه‌ی عاشقونه خودم رو می‌سازم. این فیلم، بعدتر می‌ره توی لیست رمانتیک کمدی‌ها. چطور عاشق شدن، عاشق موندن و درخشش رویا به وقت مرداد. این برنامه‌ی عاشق شدن من است. ساعت و دقیقه را می‌دانم، مانده حضور تو شهریار. این که بیایی و طعم وصل را با هم بچشیم. در این روزهای تمامن دویدن، بی‌احساس، بی‌عاطفه، ربات‌گونه، فکر رسیدن‌مان، مرا زنده نگه می‌دارد. وقتی تمام این نفس‌زدن‌ها، برسد به رسیدن. فکر کردم. به رسیدن. به تو شهریار بی‌صورت، به تو عشق آرمانی، به این سرزمین بی‌دروپیکر. کمی مانده تا نیمه‌شب. پسر همساده در حیاطش را به ضرب کوبید. من به قهوه‌ی‌صبح فکر می‌کنم. به این‌که کی پریود می‌شوم چون زبادتر از معمول احساساتی‌ام. من به تو فکر می‌کنم. به هری و سالی فکر می‌کنم.