? روحانی و اطرافیانش در این سالها و به خصوص در دوره دوم او سخن‌های فراموش ناشدنی کم نگفته‌اند و اگر به من بود میدادم خطاطی چیره‌دست تک تک آنها را بنویسد تا برای آیندگان قابشان کنیم تا شاید نسل‌های بعد می‌فهمیدند در بعضی مواقع سکوت بهترین فضیلت است به ویژه وقتی دستانت از تدبیری خالی باشد: از خودت بمال آن وزیر جراح تا من خودم جمعه خبردار شدم روحانی و ما خودمان این زندگی را انتخاب کردیم جناب ظریف? اما سخن اخیر آقای اسلامی وزیر مسکن و شهرسازی بیشتر از تمام اینها لایق خط خوش است زیرا وزیر مسکن محترم به عنوان بالاترین مقام تصمیم‌گیری در حوزه مسکن به مردم توصیه میکند که "فعلا مسکن نخرید" یاللعجب. راستش نمی‌دانم چرا کسی در پاسخ نگفت: "ما نمی‌خریم شما چه کار میکنید؟ اگر قرار بود خودمان باشیم و خودمان خب شما اینجا چه میکنید و چرا حقوق میگیرید؟ "? انگار آن کسی که مثلا قرار است مسیول اولین و بدیهی‌ترین نیاز یک انسان در این مملکت باشد اصلا نمی‌داند که حتی افراطی‌ترین دولت‌های لیبرال جهان هم در مسیله مسکن ورود پیدا میکنند مثلا مالیات خانه‌های خالی را آنقدر زیاد درنظر میگیرند که هر صاحب‌خانه مجبور باشد یا برای خانه خالی‌اش به فکر پیدا کردن مستاجر باشد یا چندبرابر قیمت خانه مالیات بپردازد و اینگونه خانه از کالایی لوکس و محل سرمایه‌گذاری به یک کالای ضروری و مصرفی تبدیل میشود? به آقای وزیر باید گفت: باشد همانطور که خودمان بجای فیزیوتراپ مالیدیم خودمان هم نمی‌خریم ولی شما لااقل بگویید که چرا هیچ کاری نمی‌کنید؟ برای مردمی که حقوقشان درصد افزایش پیدا کرده و اجاره‌هایشان بیش از درصد سوال شده که دولت چرا در مسیله مسکن ورود پیدا نمی‌کند؟ چرا با وجود میلیاردها تومان کسری بودجه طرح مالیات بر خانه‌های خالی از مرحله شعار فراتر نمی‌رود؟ مگر مستاصل شدن بیش از درصد مردم که اجاره نشین هستند بحران ملی نیست؟ ? این‌روزها مدام حرف یک راننده تاکسی که پارسال همین اوقات به من گفت در سرم می‌چرخد، بعد از برنامه رادیو درباره قیمت خانه (که حداقل درصد ارزان‌تر از حالا بود) پوزخند زد و گفت: اگر می‌خواستیم مملکت چنین اداره شود خب خود من هم می‌توانستم رییس جمهور بشوم.