قبل ازینکه کلاس های تی تی سی یا teaching training course را بگذرونم، خیلی راجع به نحوه رفتار یک معلم چیزی نمیدونستم. معلم تو ذهنم کسی بود که صرفا در یک زمینه ای اطلاعات داشت و اون رو در اختیار فردی که تو کلاسش بود قرار میداد. توی این کلاس ها بود که فهمیدم معلمی چیزی فراتر ازینهاست. قبل از بررسی بعد علمی و تخصصی قضیه دوس دارم چیزی که تو این مدت یاد گرفتم را با شما به اشتراک بذارم. هر معلم باید همزمان بتواند بازیگر، روانشناس، در خصوص کودکان والد یا مهم تر از همه رفیق خوبی باشه. فهمیدم اگر دنیایی از اطلاعات باشم و در فرد مقابل احساس خوب و ارزشمند بودن ایجاد نکنم و مشوق نباشم، ممکنه حتی اون فرد رو از ادامه مسیر یادگیری نا امید کنم و انگیزه هاش رو از بین ببرم. وجود رابطه ای صمیمانه توام با احترام و رعایت مرزهای دو طرف از ویژگی های مهم یک کلاس خوب هست. معلم باید همزمان تمام خصوصیات شاگردانش رو در نظر بگیره و با علم به ویژگی های روانشناختی هرکدوم عملکرد متقابل داشته باشه. به علایق و توانمندی هاشون احترام بذاره و همیشه گوش شنوایی باشه برای درد دل ها و بیان خواسته های اون ها. همه ی ما معلم هایی رو دوس داشتیم که به وجودمون اهمیت میدادن، اگر تو کلاس حضور نداشتیم یا ناراحت و دلسرد بودیم علتش رو جویا میشدن و رفتار دوستانه و خوبی داشتن. چه بسا به ما انگیزه و امید برای پیشرفت و تلاش میدادن و اون استعداد یا تلاش منحصر بفرد را در ما می دیدن و بهمون گوشزد میکردن. معلمی کم از بازیگری نداره. همه ی ما انسان هستیم و مسلما روزهایی هست که حال خوبی نداریم ولی در عین حال نمیتوانیم این انرژی و حال بد را با دانش اموزانمون تقسیم کنیم. پس در کلاس ادم دیگری میشویم و نقاب دیگری به چهره میزنیم و مطمین باشید حال خوب بعد کلاس و جو مثبت ایجاد شده روی روحیه خودتون هم تاثیر شگرفی داره. و اما نکته اخر اینکه هرکدوم از ما میتونیم تعیین کننده مسیر یا تصمیم مهمی تو زندگی ادمایی باشیم که میبینیم. پس سعی کنیم بهترین تاثیر را بگذاریم و اجازه بدیم که اون ها خود حقیقیشون باشن بدون اینکه قضاوت کنیم، درست مثل یک دوست واقعی!