گاهی تو خیابان ها که راه عبور می کنم پشت نویس بعضی از ماشین ها را می خوانم بعضی از آنها جالب و بعضی تفکر برنگیز هست. یک روز پشت یک ماشین خوندم"امروز هم گذشت و انتگرال به کارمان نیامد". اگر چه این متن ها غالبا جنبه های طنز دارد اما متاسفانه ریشه در واقعیت های نظام آموزشی ما دارد. زمانی که دانشگاه و خدمت سربازیم به پایان رسید وارد زندگی واقعی در جامعه شدم به یک واقعیت مهم پی بردم، یک متاسفانه صحت این گزاره هنوز هم پا برجاست و در دانشگاه ها و مدارس ما هنوز هم مهارت هایی آموزش داده می شود که حتی ده سال قبل نیز کاربرد نداشت حالا چه برسد در فضای کسب کار و زندگی مدرن. مهارت هایی ضروری مانند: حداقل مهارت هایی است که به نظرم رسد باید یک فرد برای حضور در جامعه به آن نیاز دارد. مهارت هایی که حداقل هایی از آن ها را باید افراد بیاموزند تا بتوانند گلیم خود را از آب بکشند. بارها خودم یا اطرافیانم را مشاهده می کنم علارغم داشتن مدرک دانشگاهی زمانی که با چالش های زندگی واقعی مواجه می شویم این فقدان مهارت ها را با تمام وجود درک می کنم. به نظرم وظیفه اصلی نظام آموزشی باید این باشد تا دانش آموختگانش بتوانند برای زندگی واقعی آماده شوند اما در حال حاضر در بهترین حالت خروجی این نظام آموزشی می تواند در مسابقات معلومات عمومی یا کنکور شرکت کند. با آن که اکثر فعالان عرصه آموزش به این ضعف ها واقف هستند اما نمی دانم چرا تلاش جدی برای تغییر در این ساختار معیوب انجام نمی شود. حداقل به نظرم سه تغییر عمده باید در ساختار محتوی در نظام آموزشی ایجاد شود: بسیاری از سر فصل ها کنار گذاشته شود سرفصل های جدید متناسب به نیاز جامعه در متن محتوی های آموزشی گنجانده شود. حداقل حجم و اولویت سر فصل ها بازنگری شود. بسیاری از دروس در شرایط فعلی حداکثر باید در حد یک فصل از یک درس به آن فضا داده شود. بسیاری از فصل ها جایگاه این که یک درس مستقل شوند.