اول از همه بگم که دوست داشتم چهارشنبه سوری برم یکی دو نفر رو آتیش بزنم و از روشون بپرم و بخونم سرخی من از تو، داغی من از تو! ولی خوب زمین طبق معمول خلاف جهتی که ما خواستیم چرخید. من که کل شب رو پشت فرمون بودم و به جای چهارشنبه سوری با آتیش، چهارشنبه کوری با نور بالا داشتم و از شهر اول به شهر دوم فقط برای آمرزش والدین راننده هایی که نور بالای ماشینشون آرام جان بود دعا کردم. آخر شب هم از فرط خستگی اتاق رو تاریک کردم تا با گستاخی هرچه تمام تر ناامیدی رو رواج بدم. تا از این قسمت خیلی دور نشدیم به طور مختصر ازش کمی درس خداشناسی بگیریم. بفهمیم که همواره یک قدرت بزرگتر از چیزی که ما هستیم وجود داره که جهت ما رو به دلخواه خودش تغییر میده! ما هم این وسط اختیار هیچ چیز دستمون نیست. دقیقا مثل یه پرچمیم که وقتی باد میاد رخ نشون میدیم و وقتی باد نیست باید آویزون میله باشیم. دور و برمون رو هم کلی آدم خداشناس گرفته که دنیامون رو جهنم کنه تا اگر خدایی ناکرده کل عمرمون رو هم گناه کردیم نهایتا با عذابی که میکشیم سر به سر بشه. البته من که از شرایط فعلی بسیار راضیم و خدا رو شاکرم که هنوز خدا رو شکر میکنم! علاقه ای هم ندارم دم عیدی با این همه گرونی کسی هزینه ی خرید گونی و رفت و آمد و حمل بنده توی همون گونی رو متحمل بشه. اوضاع اقتصادی هم طوریه که تا میایم دست به نقد بزنیم میبینیم که نقدینگی وجود نداره و همه اش قسطی بوده! البته دوستانی که مدیریت کشور دستشونه خودشون از خبرگان جهان اسلام هستند و حتی موفق به ابداع روش های نوین فرهنگسازی با کمک نیروهای مسلح شدند. بدین گونه که اینقدر همه ی مسیر ها رو میبندن و کتکت میزنن که مطلب توی وجودت نهادینه بشه. مشکل از جامعه ی ایرانه که مردمش از بیماری روانی رنج میبرن و نمیدونم چرا اینقدر اسرار به جشن و پایکوبی دارن. دوست عزیز خوب بشین توی خونت فیلم سینمایی هایی که صدا و سیما با دقت از نوستالژی های شما انتخاب کرده رو نگاه کن. مگه مجبوری واسه ی یک لحظه شادی مجرم بشی؟ حالا از این پیشگفتار بگذریم و برسیم به اصل بحث که در مورد احساس و عواطف سرکوب شده ی خودمونه! خیلی سادست. آرامش من الزاما آرامش شخص دیگه رو نتیجه نمیده. اینکه شما با نوربالا رانندگی میکنی و خیالت راحته که نور افکن زدی از تهران تا خود واشینگتن دی سی و شاید هم چهل هر مگسی که توی جاده پر میزنه رو میبینی خیلی خوبه. اما دوست عزیز این راحتی شما آسایش ما رو به سلب عظمی داده. مردم تا جایی میتونن این خشم و ناراحتی رو سرکوب کنن و بگن که تو شاد باش، ما به بودن شادیم. شاید من تنهایی از هزار مهمونی و دورهمی بیشتر بهم خوش بگذره و حالا شما بیاین من رو به زور ببرین مهمونی! اون عده ای که با چادر سر کردن آرامش دارند دلیلی نداره فکر کنن که همه با چادر سر کردن به آرامش میرسن. ظاهرا ما عادت کردیم زندگی مطلوب خودمون رو به سایرین تحمیل کنیم. همیشه فکر میکنیم که خودمون درست فکر میکنیم و بقیه هیچی نمیفهمن. آرامش خودمون رو اونقدری توی اولویت میزاریم که به دیگران آسیب بزنیم. نتیجه ی این فشارها کلی خشم و ناراحتی سرکوب شدست که وقتی آزاد میشه مثل بوی بد فاضلابی که ریختن توی رودخونه، هیروشیما رو با خاک یکسان میکنه! این آرامش به قیمت سلب آسایش فقط در موارد کلان کشوری دیده نمیشه، بلکه توی جوامع کوچکتر هم دیده شده که همش از روی عشق و دلسوزیه! مثلا مدیر گروه ما برنامه ی امتحانی بچه ها رو از روی دلسوزی، بعد از حذف و اضافه تغییر داد و چهارتا چهارتا امتحان ها رو توی یک روز گذاشت. خدا شاهده همش از روی دلسوزی بود. میخواست بچه ها کمتر توی رفت و آمد باشن که خدایی ناکرده توی این مسیر اتفاق ناگواری براشون نیفته. همچنین ایشون با یک تیر دو نشون زد و قدمی هرچند به ظاهر کوچک برای حل معضل آلودگی هوا برداشت. ضمنا طولانی بودن دوره ی امتحانات ممکن بود موجب خستگی و خراب شدن امتحاناتمون بشه. امثال این دکتر دلسوز توی خانواده ها هم هست که دلشون سوخته و دارن همه چیز رو توی آتیش دلشون میسوزونن! حدود دو سال پیش یک بنده خدایی یه مثال جالب برام زد. گفت که توی باغ وحش یک پارک دوتا فیل بود. یک فیل بزرگ که به هیچ جا بسته نبود و یک فیل کوچیک که با طناب به میله بسته بودنش. فیل بزرگ بدون حرکت و آروم سر جاش وایساده بود در صورتی که میتونست بزنه کل باغ وحش رو خراب کنه، ولی فیل کوچیک مدام در حال تلاش واسه رهایی بود. دلیل بی حرکتی فیل بزرگ این بود که فکر میکرد کاری از دستش بر نمیاد. اوضاع امروز ما طوری شده که طناب خیالی خیلیا دور گردن من و امثال من سنگینی میکنه. از دوستانی که حواسشون نیست آرامششون موجب سلب آسایش ما شده خواهش میکنم طناب هاتون رو شل کنید چون من و امثال من همون فیل بزرگ هایی هستیم که میتونن کل باغ وحش رو خراب کنن.