دختر کشاورز پیری بود در آستانه بحران سی‌سالگی که چشمان ریزش هنگام خندیدن تقریبن بسته می‌شد. البته که ناوالی از خجالت دندان‌های نامرتبش زیاد نمی‌خندید بخصوص نزد غریبه‌ها. موهای بلندش به پایین کمرش می‌رسید اما اغلب با بی‌حوصلگی آن‌ها را پشت سرش گوجه‌ای می‌بست. بینی باریک و کشیده‌اش صورتش را اندکی بدجنس کرده بود که همین ویژگی ظاهری باعث می‌شد در نگاه اول مورد قضاوت‌های اشتباهی قرار بگیرد و در نهایت از غبغب متنفر بود، چیزی که فراوان داشت! ناوالی زندگی سختی را پشت سر گذاشته بود اما آن‌چه او را ناامیدتر از همیشه می‌کرد ترس از تنهایی بود. با این‌حال قادر به یافتن دوست نبود چرا که آنقدر در دنیای محدود و مخصوص خود غرق شده بود که قادر به تحمل حماقت‌ها و حرف‌های پوچ و سرگرمی‌های سخیف دیگران نبود. هرگاه ناراحت می‌شد زیرلب چیزی زمزمه می‌کرد که فقط خودش متلفتش می‌شد. گاهی با خود فکر می‌کرد اگر نتواند هرگز عاشق شود چه؟ معشوق‌های ناوالی نه تنها باعث التیام دردهایش نبودند بلکه حس تنهایی و طرد شدن را در او بیدار می‌کردند. ناوالی در خانواده سختگیر و سردی بزرگ شده بود و روز به روز بیشتر به پیردختر سرسخت و عجولی بدل می‌شد که در نوجوانی از تصور آن هم بیزار بود. مسایل مختلفی ذهن ناوالی را درگیر می‌کرد. مثل اینکه اگر تمدن‌ها شکل نمی‌گرفتند انسان‌ها زندگی بهتری داشتند یا نه. . اگر زبان وجود نداشت ارتباط انسان‌ها بهتر می‌شد یا بدتر و خلاصه سوالات زیادی که اگر اندکی سطحی‌تر می‌اندیشید هم زندگی‌راحت‌تری داشت و هم می‌توانست دوستانی برای خود دست و پا کند که به چشم یک عقب‌مانده نگاهش نکنند. ناوالی می‌دانست که اگر قرار بود در زمانه‌ای دیگر زندگی کند دوران یونان باستان را انتخاب می‌کرد و یک اخترشناس می‌شد چرا که سیاحت طبیعت و علی الخصوص آسمان برایش لذتبخش و در عین حال رازآلود بود. اخترشناسی که جادوگری می‌دانست یا حتا اندکی فلسفه. سوای همه این حرف‌ها ناوالی می‌دانست که دوست داشتنی نیست و این حس بر تنهایی‌اش می‌افزود. پس یک شب که دیگر نمی‌توانست حجم سنگین اندوهش را تاب بیاورد تصمیم گرفت برای همیشه این سیاره را ترک کند. برای اینکار به کمک تنها موجوداتی که جذبش می‌شدند نیاز داشت: گربه‌های سیاه و بی‌خانمان! ناوالی در سکوت شب و زیر نور مهتاب آهسته وارد پارک نزدیک خانه‌شان شد و روی چمن‌هایی که حالا توسی بنظر می‌رسید نشست. گربه‌های سیاه کم‌کم جمع شدند و دورش حلقه زدند، حتا یکی از آن‌ها درست روی زانوانش نشست. ناوالی چشمانش را بست و به تمام سختی‌هایی که کشیده بود فکر کرد، به تمام حرف‌های تحقیرآمیزی که شنیده بود، به تمام آدم‌هایی که ترکش کرده بودند. شروع به زمزمه کرد. اصواتی از دهانش خارج می‌شد که فقط خودش ملتفتشان می‌شد. سپس کم‌رنگ و کم‌رنگتر شد، آن‌قدر که جز نور مهتاب که بر چمن‌ها و‌گربه‌ها می‌تابید هیچ نماند. از آن پس گربه‌های سیاه هر محله شب‌ها به ماه نگاه می‌کنند و ناله‌سر‌می‌دهند. شاید به این خاطر که سایه دخترک غمگینی روی ماه نقش بسته که دیگر نمی‌خندد و نگران دندان‌هایش نامرتب و تنهایی‌اش نیست.