هرروز خبر میاد از هالیوود که فلان بازیگر از فلان خواننده جدا شد. بدون قضاوت و خیلی شفاف متوجه می‌شیم دلیل خیانت یکی از طرفینه. بعضیا در مواجهه با این اخبار می‌گن: "خب به ما چه؟ " بنظرم به ما خیلی مربوطه. وقتی چهره‌ای می‌شه نماد قدرت زنان یا سفیر یونسکو یا پیام‌آور جملات و موضوعات قشنگ (روی صحنه و جلوی دوربین نه، توی زندگی واقعی) ، نشون میده اینا قراره روی ماها اثر بذارن چون دوستشون داریم و دنبالشون می‌کنیم. پس به ما مربوطه. شاید مثال زرده، ولی همین مایلی سایرس و لیام همسورث که به تازگی جداشدن. قبلا رابطه‌شون همه‌جا با هشتگ لاو اگزیستس یا عشق [هنوز] وجود داره، منتشر می‌شد. ایدیال عشق بود و امید شکست‌خورده‌ها. طی مدتها رابطه پر فراز و نشیبشون، برای طرفدارا پیام‌های مختلفی داشتن. مثلا اینکه مدتی کات کردن و بعد همدیگه رو بخشیدن یا ازدواج کردن و به همدیگه تعهد نشون دادن و چیزایی که توی اون فضا روال نیست. وقتی خبر جداییشون اومد، توییتر پرشد از تاسف. تاسف از اینکه اگه اینا رابطه‌شون به جدایی کشید، پس ما دیگه عملا هیچ شانسی نداریم! اینم توی پرانتز بگم که چندوقت قبل از اعلام رسمی جداییشون، عکسای مایلی درحال رابطه با کسی منتشر شد و چیزی که بنظر می‌رسه، خیانته. حالا بین زن و شوهر قضاوت نمی‌کنیم شاید مشکلات دیگه‌ای بوده اما ما یه تصویر داریم از کسی که داره به تعهد ازدواج یا رابطه‌ش خیانت میکنه. بازم میگم ممکنه دلیل جداییشون خیانت نباشه اما با اون تعداد مشاور رسانه‌ای که دارن، صریحا چنین پیامی رو به مخاطب (اغلب نوجوان) رسوندن. بعد هم مایلی مثل یه قهرمان پست می‌ذاره: "دارم بهترین مدلی که میتونم رو زندگی میکنم" حالا حرف من اینه. اینهمه از هالیوود کمپین میاد بیرون. مثل کمپین "می‌تو" یا همون metoo که برای قربانیان آزارهای جنسی توسط سلبریتی‌هاست. تازه محدوده تجاوز رو هم انقدر گسترش دادن که گاهی نگاه هیز رو هم تجاوز میدونن. (به پرونده آزار جنسی لویی سی کی، کمدین نگاه کنید، متوجه منظورم می‌شید. چقدر هزینه شد، چقدر دادگاه برگزار شد، چقدر بازیگرا به حق یا ناحق بایکوت شدن. همه‌ش برای نمایش پایبندی هالیوود و هنر به اخلاقیات. پرسش من اینه که آیا این اخلاقیات شامل خیانت نکردن نمیشه؟ اونم خیانت الهه‌های زیبایی و اخلاقی؟ یکی مثل مایلی سایرس که عمده طرفداراش نوجوونن، باید چنین تصویری از خودش (و البته تصویر از یه زن موفق و الگو) نشون بده و هیچکس اعتراض نکنه اما شایعه احتمال آزار جنسی فلان بازیگر مانع اکران فیلمش بشه؟ چرا زوج‌هایی که خیانت می‌کنن، چندروز بعد میان توی برنامه‌های تلویزیون، میگن و می‌خندن و به خیریه‌ها کمک می‌کنن؟ حتی کامنتای زیر پستاشون نشون میده که هوادارا از خیانتش خیلی خوشحالن، اما جیمز فرانکو حاصل مدتها تلاش فیلمسازیش با شاهکار "آرتیست فاجعه" فقط بخاطر چندتا شایعه وارد بخش رقابت آکادمی نمی‌شه؟ خیانت آزار جنسی نیست (دقیقا نیست، می‌تونه باشه) ، اما آزار عاطفیه! چرا انقدر قبحش نسبت به آزار جنسی ریخته؟ من هم مخالف تصویر ایرانی‌ای‌ام که سعی دارن از هالیوود نشون بدن و بگن "همه‌ش کار خودشونه! دارن مغز بچه‌هامون رو شستشو میدن" و این قبیل صحبت‌ها، هم می‌بینم چقدر دید خودم در مقایسه با مثلا پنج سال پیش، نسبت به مساله خیانت نرم و لطیف شده. این اخلاقیات انتخابی هالیوود که تعیین میکنه چه چیزی ارزشه و چه چیزی نه، ترسناکه. ممکنه یه روزی وجود ما ضدارزش بشه؟ ?