عارف و رویا کجای این پرده ی پر نقش را به تصویر کشم گل وخار غم وشادی چنان به هم پیوسته اند که یکی بی دیگری بی معنی است اگر در زندگی غم نبود شادی اش به چه می ارزید اگر سختی نبود راحتی چه معنا داشت زیبایی را عیب زیبا می کند اصلا در بعضی نگا ه ها عیب هم زیباست. شهریار می گفت: زندگی خسته کند گر همه یکسان گذرد رنج هم گر به تنوع رسد آسان گذرد چرا بوم این نقاشی را این طور کشیدم ما شادی امان به این است که به یاد هم می گرییم من در زندگی بیشتر رنگ رنج را می شناسم رنگ مرگ رنگ پاییز و زمستان زمستان اینش خوب است که رو به بهار دارد راستی اگر بهار نبود چه می کردیم با این سرما؟ پدر عارف مرد خدا بود و دعا مرد غیرت بود و رفاقت دلیر بود و شجاع از آن هایی بود که فهمیده بودند اگر بمانند ضرر کرده اند از آنانی بود که نترسیده بودند. خلوص داشتند و صادق بودند برای خود نمایی نماز نمی خواندند برای آن که مردم بفهمند آقا اهل عبادت و تهجد است جلوی همه وضو نمی گرفتند. اصلا معلوم نمی شد این بنده ی خدا کجا نماز می خواند بی خودی بین مردم لب نمی جنباند. بعضی وقت ها می گفت بچه ها اگر می خواهید همه بگویند که که مومن و مسلمان هستید آدامسی در دهان بگذارید و به مسجد بروید خواهید دید که به به و چه چه مردم بلند می شود بارک الله جوان خداحفظت کند جوان ببین چقدر با خداست همش ذکر می گوید پسر جان در بهشت از ما هم شفاعت کن. آقا جواد نو نوار شده بود بچه ها می گفتند آقا جواد ویزا گرفتی؟ آقا جواد نپری؟ آقا جواد هم می گفت اگر کار عارف جور شود انشاء الله پرواز می کنیم ما که با ناصر خیلی جوریم. به عارف خیلی علاقه داشت آن موقع ها عارف ده ساله بود ودر کلاس چهارم درس می خواند. آقا جواد دلش می خواست عارف یک مومن واقعی بار بیاید. وقتی به مرخصی می آمد دستش را می گرفت وبه مسجد می برد با دست خودش لباسش را عطر آگین می کرد می خواست عارف در سخوان باشد. می گفت تمام مشکلات ما از نادانی و نا آگاهی مانشات می گیرد. دشمن اصلی ما جهل ماست. همیشه هم حرف هایش نمکین بود. شبی که شربت شهادت می دادند گفتند آقا جواد شما هم لبی تر کن. گفت باشد اما به نیت عروسی همه ی بچه رزمنده هاست شربت شهادت را هیچی. بچه ها می گفتند: اقا جواد نفرینمان نکن اقلا یه نیت خیری در حق ما بکن می خواهی ما را هم مثل خودت به هچل بیاندازی. آقا جواد هم با خنده می گفت اگر بدونید که این هچل کچلتان می کند حرفی نیست. عارف در کلاس چهارم شاگرد اول شده بود اما با همان جثه ی ریزش او هم آرزوی در جبهه بودن را داشت. آموزگارش تعجب می کرد وقتی می دید تمام فکر و ذکر عارف مشغول جبهه است و پدرش. هرموقع انشا می گفت محال بود عارف طوری موضوع را به حال و هوای جبهه ربط ندهد یک شب پدرش را در خواب دیده بود که می گفت: عارف جان به فکر تو هم هستم مرد باش و درس بخوان و عارف صبح زود با چشم اشکبار به مدرسه رفته بود. یک هفته بعد از این خواب بود که در خانواده ی عارف رفت و آمد های بسیجیان شروع شد. بسیجی ها با تویو تا و موتور هوندا به در خانه ی آن ها می آمدند و با مادرش صحبت می کردند. و چشمان مادر نمی توانستند از کنجکاوی عارف در امان بمانند. خبر به سرعت پیچید و در عین نا باوری پیکر آقا جواد به طرف گلزار شهدا تشییع شد. اورا در کنا ر همرزم شهیدش ناصر جمالی به خاک سپردند. از ناصر هم دختری به نام رویا به یادگار مانده بود. پدر اورا نادیده به شهدا پیوسته بود. شب های جمعه عارف ومادرش بر سر مزار آقا جواد می آمدند و رویا هم با مادرش سر مزار ناصر. کم کم دو مادر با هم آشنا شدند و با همدیگر روی مزار شهیدانشان گل می ریختند وآب می زدند و فاتحه می خواندند. عارف به سفارش پدر در جلسات قرآن شرکت می کرد و خود را از هر لحاظ به خصوص از لحاظ علمی بالا می کشید عارف به دانشگاه راه یافته بود و حالا وقت ازدواجش بود. از همان دوران نوجوانی مهری از رویا در دلش تافته بود. دلش می خواست اگر روزی قرار باشد به هچل بیافتد و کچل بشود به دست همین رویا باشد. قبل از او مادرش این موضوع را دریافته بود و با رویا چون عروس خودش برخورد می کرد. چنان تحویلش می گرفت و با گرمی ومحبت به خانه دعوتش می کرد که گویی صد سال بین آنان آشنایی و دوستی برقرار بوده است. رویا هم با حیا و حجب مخصوص خودش تشکر می کرد و مزاحمت را به وقتی دیگر موکول می کرذد. رویا دیگر بزرگ شده بود و کلاس سوم دبیرستان بود. در بین امتحانات آخر سال برای تسلی دل و کمک از روح پدر شهیدش به گلزار شهدا رفته بود. روی قبر پدرچشمش به عکس عمو جواد افتاد. پرده ی قاب را به کناری زد یک آن سیمای عارف در ذهنش نقش بست قلبش شروع به تپش کرد با اضطراب فاتحه ای خواند وبه خانه برگشت دو هفته از این جریان نگذشته بود که عارف با پیشنهاد مادرش از رویا خواستگاری کرد و این وصلت نیک با هلهله و شادی به انجام رسید. بعد از مدتی عارف پدر را در خواب دید که می گفت: دیدی عارف جان ما به فکر شما هم بودیم با خدا باشید وبه هم مهربانی کنید ودرستان را بخوانید وبه مردمتان خدمت کنید. ما هم با ناصر جمالی در یک جاییم و برایتان دعا می کنیم.