ساعت گوشی را برای صبح تنظیم کرده بودم. باید با کارفرمای اداره برای مسیر کارگاه هماهنگ می‌شدم. ساعت گوشی با حس مسیولیت بیشتری، پشت هم زنگ می‌زد و من همچنان اعتنایی نمی‌کردم. این روزها حس و حال درست حسابی نداشتم و اگر بخاطر کار و اداره نبود، حاضر بودم برای سال‌ها به خواب عمیقی فرو بروم و شاید حتا دلم هوس بیدار شدن هم نمی‌کرد. نیم ساعت بعد با کش و قوس عذاب آوری از رختخواب بلند شدم و بدون ناشتایی و نگاه درست و حسابی به سر و وضعم در آینه، لباس هایم را پوشیدم و از چارچوب در خانه گذشتم. نگاهم به سفیدی روی برگ درختان افتاد و برفی که هنوز آب نشده بود. زمین هنوز حسابی س ر بود و با مشقت فراوان خود را به ایستگاه اتوبوس رساندم. نزدیک چهل و پنج دقیقه در اتوبوس، کنار آدم‌های غریبه‌با چهره های یخ زده، آهنگ گوش می‌دادم و به منظره جلوی رویم از پشت شیشه بزرگ و پهن اتوبوس نگاه می‌کردم. خیابان‌ها و ماشین‌ها، محله ها و گذرها و آدم‌های پیاده‌ای که مثل زنبورهای به یکباره رها شده از کندو، به محض سبز شدن چراغ راهنما، تند تند بال می‌زدند و رد می‌شدند، همه و همه سرجایشان بودند. چیزی که سرجایش نبود و با بقیه ایام فرق می‌کرد نگاه من به آن‌ها بود. نگاه سرد و تهی من به همه چیزهایی که روزی به بهانه گفتن شعر، برای الهام گرفتن از هیچکدامشان به راحتی نمی‌گذشتم. انگار که مردمک چشمم را دستکاری کرده باشند و آن را با دست‌های چرک و سیاهی مالیده و بعد دوباره سرجایش گذاشته باشند. هیچ چیز برایم شاعرانه و منعطف به نظر نمی‌رسید و در نگاهم خشک و بی‌روح بود. اتوبوس در ایستگاه‌های پیاپی ایست می‌کرد، صدای باز و بسته شدن در حواسم را به خودش پرت می‌کرد و دوباره بعد از توقفی کوتاه به مسیر تکراری هر روزش ادامه می‌داد. تکرار از همه چیز برایم ک شنده‌تر به نظر می‌رسید و هیچی از معنی جمله‌های ترانه‌ای که در گوشم پخش می‌شد نمی‌فهمیدم. دست هایم را روی میله سرد و صلب اتوبوس گذاشته بودم و گه‌گاهی حس می‌کردم همین الان است که کور شوم و به غیر از سفیدی مشمیز کننده‌رو به رویم چیزی برایم باقی نمی‌ماند. حرف‌ها و نگاه خالی از لطف آدم ها حتی یک روز هم فراموشم نمی شود. برای آدمی مثل من کلمات بار منفی و مثبت دارند. اگر می‌شد زمان را به عقب بر می‌گرداندم، گوش هایم را می‌گرفتم و چشم‌هایم را محکم می‌بستم. چگونه می‌شود کلمه‌ها را بدون رغبت به زبان‌آورد و بدون ذره‌ای فکر، امواج سرطان‌زایش را به راحتی مرتعش و ذرات این قلب بی پناه را در سینه واژگون‌کرد. د ر ست وقتی می‌بینی از شعر گفتنت بیزارند، دیگر چه کلمه‌ای برای آدم می‌ماند که آن را مثل گ ل س فال در میان دو دستش بگیرد، با عشق لمسش کند، ذهن را متمرکز سازد و بعد به آهستگی مرکزش را پیدا کند و دو انگشت شست را کنار هم به آهستگی داخلش فرو ببرد و حال، بیتی که می‌خواهد را از آن بیرون آورد. دلم هوای گفتن یک شعر کوتاه و زیبا در وصف آدم‌های تنهای کوچه و خیابان را کرده است. اتوبوس به آخرین ایستگاه رسید. وقتش رسید که سریعتر این دنیای سرد اوهام را ترک گویم و به ناچار مسیر تلخ و تکراری این روزهایم را سپری کنم. در اتوبوس با همان صدای ناهنجار همیشگی باز شد و از پایانه به سمت میدان به راه افتادم. در مسیر، به مغازه آهنگری قدیمی برخوردم و تصویر پسر جوانی که سر و صورت سیاهی داشت و سرش حسابی به کار خودش گرم بود، از پشت شیشه مغازه نگاه مرا به خودش کشاند. شاید در آن لحظه خیال می‌کردم می‌توانم از طریق چهره تیره و غبار آلودش به اعماق روحش راهی پیدا کنم. و شاید زیبایی گمشده کلمه‌ها را در تجلی روح خسته آدم‌هایی بی‌ریا و محکوم به تکرار، برای بار دیگر بازیابم. پایان.