[تو فقط به خانه برگرد. ] یادگاری از! دیروز بی‌حوصله بودم. ازونجایی که قرارم این بوده که خودم باشم و بی‌سانسور اومدم استوری بذارم اینستاگرام و صادقانه نوشتم: بی‌حوصله بی‌رویا! احوال اون‌لحظه‌ام بود و سانسور نکردم خودم رو. مابین بدوبدوهای روز، وارد دفتر شدم و چشمم افتاد به این صحنه و ثبتش کردم. شنیدم که یه صدایی داشت می‌گفت: تو فقط به خانه‌ات برگرد! یکی از دوستانم دایرکت داد که: بهت نمیاد! گفتم چرا، خیلی خسته‌ام! گفت خسته شاید ولی تو بی‌رویا نمی‌شی! براش نوشتم راست می‌گی. خسته‌ام ولی به لیلاهام، به رویاهام پشت نمی‌کنم و هواشون رو دارم. این‌هم یادگارروزهای وبلاگ‌خونیه. یک‌روزهایی دلم به‌شدت برای روزهای وبلاگ‌خوانی و گودر و قس‌علی‌هذا تنگ می‌شه. حتی برای معاشرت‌های وبلاگی. خلاصه‌ی این دل‌نوشته اینه که: > بخشی از نامه ی فرزاد کمانگر پسران طبیعت آفتاب می‌دانم دیگر نمی‌توانید با همکلاسی‌هایتان بنشینید، بخوانید و بخندید چون بعد از " مصیبت مرد شدن " تازه " غم نان " گریبان شما را گرفته. اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهایتان، به رویاهایتان پشت نکنید. به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمینشان، برای امروز و فرداها، فرزندی از جنس " شعر و باران " باشند. به دست باد و آفتاب می‌سپارمتان تا فردایی نه چندان دور درس عشق و صداقت را برای سرزمینمان مترنم شوید. رفیق، همبازی و معلم دوران کودکیتان فرزاد کمانگر زندان رجایی شهر کرج / /