این عید لعنتی بالاخره دارد می‌رسد و من چیزی می‌دانم که شما نمی‌دانید. چون از آینده آمدم. شاید باورتان نشود اما مهم نیست. به زودی خواهی دید که آدم‌ها با اشتیاق همدیگر را بوس تفی می‌کنند و به سوالات چرند شوهرعمه‌ها با لبخند جواب می‌دهند و به جک‌های کرفسش از ته دل می‌خندند. امسال یک ویژگی دیگر هم دارد که بی‌سابقه است. بیماری واگیرداری به نام "ویروس " باعث پاک شدن بخشی از حافظه می‌شود که کسی نمی‌داند دقیقا حاوی چه نوع اطلاعاتی است. مثلا در یک حالت بیماران یادشان می‌رود که قبلا به دیدار فلانی رفتند و چندبار به دید و بازدید یک فرد تکراری، که معمولا تنهاتر است ادامه می‌دهند. صاحب‌خانه‌هایی که دچار این بیماری هستند چندین بار عیدی می‌دهند. کسی نمی‌فهمد دقیقا چرا و چگونه، اما بیماری آنقدر پیش می‌رود که در همه شهرها آجیل رایگان می‌شود. سیزده به در، با هر گره، یک کراش که دچار بیماری شده، عاشق فرد گره زننده می‌شود و تا دم ازدواج پیش می‌روند. امسال بالاخره یک بیماری آمده که ملت دوست دارد واکسنش کشف نشود. همه می‌خواهند همدیگر را مریض این بیماری به غایت رمانتیک کنند. من از آینده می‌آیم. باورم کن.