کتاب پاییز فصل آخر سال است نوشته بانو نسیم مرعشی، یکی از موفق ترین کتاب های اواخر قرن شمسی بود که در این آشفته بازار کتاب و کتابخوانی در ایران خوش درخشید. با اینکه این کتاب توسط منتقدان مورد تایید تشویق و طبیعتا توسط برخی از آنها مورد نقد قرار گرفت. به نظر من از این کتاب شاهکار بود. و در به تصویر کشیدن زندگی جوانان و دغدغه های مهم آنها، مخصوصا افراد هم دوره خانم مرعشی یعنی دهه های و بسیار موفق بود. زندگی پس از دوران دانشگاه و دغدغه های عاطفی و شغلی و. به انسان حس نزدیکی عمیقی به داستان میدهد. بیشتر ما کتابخوان ها که عادت داریم داستان را در درون کوچه های پاریس و لندن یا رم ببینیم، و دیدن منظره ای آشنا که در دل تهران است برایمان بسیار دلگرم کننده است. فضا سازی داستان بسیار عالی و بدون نقص است و چهارچوب داستان طوری بنا شده است که ما دو چیز را حس کنیم: اول اینکه دیدگاه افراد نسبت به وقایع متفاوت است و در درجه دوم حس همدردی حس عمیقی که از اول کتاب به ما دست میدهد. سه دختر که داستان های متفاوتی را در زندگی خود دنبال میکنند و با این حال هیچگاه این تفاوت باعث قطع شدن ارتباط آن سه نفر نمیشود. شکست عشقی، مشکل خانوادگی و مشکل مالی این سه درد هایی هستند که جوانان در خوشبینانه ترین حالت یکی از آنها را دارند. اما پایان باز این داستان بر فضای غم آلود و پیچیده و این داستان می افزاید و ما طوری با لیلا و روجا و شبانه خداحافظی میکنیم که ماجرا های زیادی در انتظار آنهاست. در آخر باید گفت که این کتاب ارزش خوانده شدن آن هم برای چند بار را دارد و من به عنوان یک کتابخوان خوشحالم که چنین نویسنده های قابلی در کشورمان وجود دارد. نوشته: آراد خاکپور