- ترس از تنهایی و نادیده گرفته شدن، ما را مجبور می کند که ما به در خواست های دیگران با وجود این که مخالف افکار، احساس و میل مان می باشند، جواب آری بدهیم. در زمان کودکی وقتی ما بر خلاف نظر والدین و یا بزرگ ترها نه می گفتیم، آن ها ما را تهدید می کردند، که اگر نه بگوییم، مامان یا بابا دیگه تو را دوست ندارند، دیگه فلان چیز را برایتان نمی خریم و یا برای بازی تو را به پارک نمی بریم. - فرهنگ، سنت، اخلاق، مذهب بطور مستقیم و غیرمستقیم هر گونه ذهنیت اعتراض، مخالفت، نقد و نه گفتن را از همان دوران کودکی از افراد می گیرد، این مسیله بعد ها در جامعه توسط قدرت سیاسی و آموزشی بیشتر می شود و حاکمیت افکار اطاعت و بله گفتن را در جامعه مسلط می کند. - وقتی که کمی بزرگتر شدیم اگر در مقابل حرف های نادرست، انتقادها و سرزنش دیگران اعتراض می کردیم، می گفتند: نباید روی حرف بزرگترها حرفی بزنید و باید احترام آن ها را نگاه دارید. در این شرایط بچه ها یاد می گرفتند که برای خواسته هایشان همیشه بله بگویند. - به ما یاد داده اند که برای خواسته های خودمان باید قربان صدقه بزرگترها برویم و چاپلوسی دیگران را بکنیم، حرف آن ها را حتی اگر اشتباه است قبول کنیم، در واقع من درونی خود را تحقیر، کوچک، خوار، ذلیل کنیم. ناتوانی جواب نه به دیگران ما را به فرد متظاهر و دو رو مبدل می کند و این باعث می شود که ما همواره خودرا تحقیر کنیم که چرا نمی توانیم از خواسته ی خودمان دفاع کنیم. - ما فکر می کنیم که اگر به خواست دیگران جواب نه بدهیم، آن ها رنجیده خاطر می شوند و ما فرد مهربانی نیستیم، به همین جهت به هر خواست آن ها باید تن بدهیم. در صورتی که این احساس ما مهربانانه نیست، بلکه مهرطلبی می باشد. در واقع ما خودمان را دوست نداریم، زیرا حاضریم علیرغم میل و خواست خودمان پای روی احساسمان بگذاریم تا دیگران را راضی کنیم، در واقع ما خود را برای دیگران قربان می کنیم. - از آن جایی که همیشه جواب نه به دیگران نمی گوییم انتظار داریم که دیگران به درخواست ما همیشه جواب نه ندهند و در صورتی که کسی جواب نه به ما بدهد، ما او را دشمن خود تصور می کنیم، حتی اگر خواسته و درخواست ما کاملن غیر منطقی باشد.