درحالی که ممکن است انواع دیگر حیات شیمیایی وجود داشته باشد، مثلا بر پایه بور یا سیلیسیم (که در حال حاضر هیچ مدرک تجربی یا نظری برای آن وجود ندارد) چیزی که به نظر می رسد شکی نیست، تناسب عالی کربن برای هر گونه حیات شیمیایی مشابه با موجودات روی زمین است. همانطور که گراس و پلاکسکو در Astrobiology اقرار می کنند: " در پایان ممکن است تنها یک عنصر وجود داشته باشد - کربن. اساس تمام حیات روی زمین - که بتواند از شیمی پیچیده ای که احتمالا برای ایجاد یک سیستم شیمیایی خود - تکثیر شونده لازم است پشتیبانی کند. " چیزی که به ویژه در مورد خواص اتم کربن قابل توجه است این است که به نظر می رسد آنها به روش های مختلف اما مکمل به خوبی تنظیم شده اند تا مجموعه ای از ترکیبات منحصر به فرد برای زندگی را ایجاد کنند. چنین مجموعه‌ای از ویژگی‌ها، که ظاهرا همگی برای تولید موجودی وسیعی از مولکول‌های ایده‌آل برای بیوشیمی سلول‌های زنده تنظیم شده‌اند، تصور قدرتمندی از تدبیر را منتقل می‌کنند. بیش از یک قرن پیش آلفرد راسل والاس در World of Life خود چنین بیان کرد: بنابراین، می بینیم که کربن، از نظر خواص فیزیکی و شیمیایی، شاید منحصر به فردترین عنصر از کل مجموعه عناصر است، و تا آنجا که شواهد نشان می دهد، به نظر می رسد که برای یک هدف وجود داشته باشد که تفسیر توسعه احتمال حیات سازمان یافته است. همچنین به نظر می رسد که خواص شیمیایی، در ترکیب با سایر عناصری که سیتوپلاسم را تشکیل می دهند، که فرم های متنوع حیات را فعال می کند که تقریبا تمام تنوع بینهایت مواد را که برای استفاده و لذت بردن انسان و به ویژه برای خدمت کردن به اهداف تا به ابد پیش رونده تحقیقات به سوی کشف اسرار کیهان سازگار کرده است. به نظر می رسد که والاس، با نگاهی به اساس بیوشیمیایی زندگی، آنچه را که اکنون حتی واضح تر شده است را دید. بسیاری بر این باور بوده اند (و هنوز هم بسیاری معتقدند) که داروین غایت شناسی را برای همیشه از زیست شناسی بیرون راند. اما بیش از یک قرن و نیم تحقیق علمی از زمان داروین نشان داده است که تناسب طبیعت برای زندگی بر روی زمین، که به طرز شگفت انگیزی در اتم انتخاب شده نشان داده شده است، به طور غیرقابل مقاومتی به هدف و طراحی اشاره دارد.