در سکوتی غریب فرو رفته‌ای و گویی با زمین و زمان قهری. با صدای زنگ از جا می‌پری و به طرف در می‌دوی. سپیده مثل همیشه به دنبالت می‌دود. بی‌توجه به او خودت را به خیابان می‌رسانی و به دیوار مدرسه تکیه می‌دهی. نگاهت را به خیابان می‌دوزی و آن سوتر از همه‌ی قیل و قالها کسی را می‌جویی. سپیده روبریت می‌ایستد و در چشمهایت زل می‌زند. _ بریم آیدا؟ لحظه‌ای نگاهت را به چشمهایش می‌دوزی و باز زل می‌زنی به ماشین‌هایی که به سرعت برق از مقابلت رد می‌شوند. سپیده دستش را پیش می‌آورد، تا در دستهایت جای دهد. دستت را عقب می‌کشی و فریاد می‌زنی: _ تا مامان نیاد دنبالم، نمیام التماس را در لحن سپیده احساس می‌کنی: _آیداااا پشت به دیوار میکنی تا حلقه‌ی اشکهایت را نبیند و به ناچار دور شود. خیابان خلوت شده است. بابای پیر مدرسه در را بسته و کسی نیست جز تو. آرام آرام شروع به راه رفتن می‌کنی. انگار باور کرده باشی که مامان امروز هم نمی‌آید. به خانه نرسیده مادربزرگ را می‌بینی که اضطراب در چشمهایش حلقه زده و لنگ لنگان به سمت تو می‌آید. لبخندی می‌زند و تو را در آغوش می‌گیرد. و تو بی‌توجه به این همه مهربانی از آغوشش می‌گریزی و خود را با سرعت به خانه می‌رسانی. کیفت را گوشه‌ای پرت می‌کنی و بی‌آنکه لباست را در آوری، دراز می‌کشی. مادربزرگ کیفت را برمی‌دارد و شروع می‌کند به درآوردن لباس‌هایت. داد می‌زنی: _ ولم کن، حوصله ندارم ولی ولت نمی‌کند. و باز شروع می‌کند به قربان صدقه‌ات رفتن، _ می‌دانم دخترم، می‌دانم خسته‌ای، اما تا تو بروی و دست و رویت را بشویی من هم ناهارت را می‌آورم مثل اینکه مجبور شده باشی از جا بلند می‌شوی. در آینه که خودت را میبینی، از خودت بدت می‌آید. به خودت می‌گویی آیدا مادربزرگ چه گناهی کرده که سرش داد میزنی؟ و فکر می‌کنی با این کار مامان دوستت ندارد. بعد انگار حقیقت ماجرا را باور می‌کنی، حتما مامان دوستت ندارد وگرنه تا حالا می‌آمد! از این فکر گریه‌ات می‌گیرد. نگاهت را از آینه می‌گیری. دلت می‌خواهد این حرف را باور نکنی و برای اینکه مامان دوستت داشته باشد، می‌خواهی که با مادربزرگ مهربان باشی. اما مادربزرگ را که می‌بینی، دوباره بدعنق می‌شوی. توی خودت فرو می‌روی و به زور لقمه‌های غذا را می‌بلعی. مادر بزرگ دایم حرف می‌زند از زمین و آسمان می‌گوید. از همه چیز به هم می‌بافد تا رشته‌ی افکارت را باز کند. اما تو بدون اینکه به حرف‌هایش گوش کنی، در افکار خودت غرق شده‌ای. و به این فکر می‌کنی که باز هم برای مادر نامه بنویسی. با این فکر ازجا بلند می‌شوی و کیف مدرسه‌ات را می‌آوری. یک ورق از دفتر مشقت می‌کنی و رو به مادر بزرگ می‌گویی، _ برام یه دفتر دیگه بخر! مادربزرگ نگاه عجیبی به تو می‌اندازد و تو بی آن که معنی آن نگاه را بفهمی شروع به نوشتن می‌کنی _ سلام مامان! مامان بدی که امروز هم دنبالم نیامدی. اما انگار دلت نمی‌خواهد که مامان این جمله را ببیند. با ناراحتی کاغذ را مچاله می‌کنی. پیش خودت فکر می‌کنی برای چی بیخودی نامه بنویسی؟ تا حالا ده تا نامه برای مامان نوشته‌ای و همه آنها را برای مادر فرستاده‌ای. اما هیچ وقت مادر برای تو حتی در خیالت هم جواب نداده! از مادر بدت می‌آید. دیگر نمی‌خواهی منتظرش بمانی. می‌روی و کنار مادربزرگ می‌نشینی. اما فکر مادر حتی برای یک لحظه هم از تو جدا نمی‌شود. مادربزرگ نوازشت می‌کند و تو آرام زمزمه می‌کنی _ چرا مامان از آن سفر طولانی نمی‌آید؟ تو را به خدا این بار دیگر بگو مادر بزرگ تو را به سینه خود می‌چسباند. و تو آرام اشک‌هایی را که با اشک‌های تو همراه می‌شوند احساس می‌کنی. مادربزرگ بلند می‌شود. با تعجب نگاهش می‌کنی و ناباورانه به این فکر می‌کنی که آیا از مامان خواهد گفت! مادر بزرگ در چوبی صندوقچه‌ی قدیمی‌اش را باز می‌کند و از توی آن عکس مامان را به همراه چند لباس می‌آورد و کنار تو به زمین می‌نشیند. اشک از گونه هایش بر روی عکس می‌غلتد و بر چهره خندان مامان می‌نشیند. بی‌اعتنا به مامان به صورت پر اشک مادر بزرگ زل زده‌ای. عکس مامان را قبلا هم دیده بودی. اما این لباس ها برایت تازگی داشت. مامان این یازدهمین و آخرین نامه‌ای است که برایت می‌نویسم چرا حتی یک روز هم در کنارم نماندی؟ چرا باید همان روزی که من به این دنیا می‌آمدم تو ازاین دنیا می‌رفتی! مامان حالا می‌دانم که دیگه هیچ وقت نمی‌آیی. از مامان بدت آمده است، که نخواست حتی یک روز هم کنارت بماند. از مادربزرگ هم. چرا به تو دروغ گفته بود!؟ دیگر با او حرف نمی زنی. دلت برایش می سوزد اما نمی‌توانی با او مهربان باشی. دیگر برایت فرقی نمی‌کرد. می‌دانستی دیگرمامان نیست، تا تو را دوست داشته باشد. می‌دانستی که مامان دیگر نمی‌آید. سراغ دفتر مشق‌ات می‌روی و شروع به نوشتن می‌کنی. مشق‌هایت تمام نشده، دفترت تمام می‌شود. رو به مادربزرگ نعره می‌زنی برایم دفتر بخر. انگشتش را که به دهانش می‌برد، حس می‌کنی قلبش را هم سوراخ کرده‌ای. با دلسوزی نگاهت می‌کند و هیچ نمی‌گوید. می‌دانی که رفتار خوبی نداری. که باید تمامش کنی. ولی نمی‌توانی. صدای مادر بزرگ را می‌شنوی. حرف از توست. مادر بزرگ عاصی شده است. نمی‌داند چکار کند تا کمی خوش رفتارتر شوی. با این حال گله نمی‌کند. دلش برایت می‌سوزد. اما به تو حق می‌دهد. و طنین جمله‌ی آخرش در گوشت می‌ماند. _ دفتر چقدر گران شده فاطی خانم!؟ از خواب بیدار می‌شوی. مادربزرگ کنارت به خواب رفته. دفتر مشق کهنه‌ات کنارش است و پاک کن در دستش. برگهای دفترت سفید سفیدند و مادر بزرگ خسته‌ی خسته. دلت برایش می‌سوزد. اشک به چشمهایت پر می‌کشد. انگار سنگینی چشمهایت را حس می‌کند که چشم می‌گشاید. - بیدار شدی مادر؟ و پاک کن را در دستش مشت می‌کند. سرت را پایین می‌اندازی تا اشکهایت را نبیند. دفتر را به سمتت می‌گیرد و دستپاچه شروع به آماده کردن صبحانه می‌کند. _آیدا جان پاشو مادر دیرت میشود. بلند می‌شوی وباز در آینه از خودت خجالت می‌کشی. زیر چشمی تمام حواست به مادربزرگ است. لقمه ها را با بغض فرو می‌دهی. احساس می کنی او هم اشک می‌ریزد. اما قدرت نگاه کردن به چشمهایش را نداری. صبحانه‌ات را که تمام می‌کنی بلند می‌شوی و این‌بار می‌خواهی خودت سفره را جمع کنی. مادر بزرگ استکان را از دستت می‌گیرد و دستش را به موهایت می‌کشد. دیگر طاقت نمی‌آوری و خودت را در آغوشش رها می‌کنی. التماس می‌کنی ترا سر خاک مامان ببرد، همین امروز. زنگ که به صدا در می‌آید باز هم سپیده به دنبالت می‌دود و داد می‌زند _آیدا صبر کن و تو فریاد می‌کشی من دیگه امروز مامان رو می‌بینم. مژگان_عشقی