فیلم روزی روزگاری در هالیوود که آخرین ساخته ی کوینتین تارانتینو می باشد که یکی از برجسته ترین کارگردان های عصر حاضر محسوب میشود که براساس حدس و گمان هایی ممکن است آخرین فیلم او در مقام کارگردان باشد زیرا که در جایی گفته بود که رسالتش در سینما تمام شده است و دوست دارد چند کتاب که ماحصل زندگی اوست تالیف کند. نخستین نمایش فیلم " " در جشنواره فیلم کن انجام شد و با استقبال بسیار مناسب تماشاگران و کارشناسان سینمایی همراه شد و بطور کلی با نقد های مثبی همراه بوده است و بسیاری از منتقدان معتقد بوده اند او لس انجلس دوس داشتنی آن دهه را به تصویر کشیده است و بسیاری از خاطرات را برای سینما گران زنده کرده است و توانسته در فهرست در بخش های اصلی قرار بگیرد. در فیلم شاهد افول یک بازیگر هالیوود هستیم که به بهترین شکل نشان دهنده غروب دوران طلایی هالیوود و پوست اندازی است که هالیوود در پیش دارد. تقریبا میتوان گفت تارانتینو به بهترین شکل این غروب را به تصویر کشیده است و با استعاره ای از دل هالیوود (یک ستاره رو به افول) به ما پایان دوران طلایی سینما را نشان میدهد و ظهور دوره ای که افراد قدرتمند وارد هالیوود می شوند و تصمیمات کاملا تجاری جایگزین هنر میشود. این فیلم که نرم تر از فیلم های گذشته کارگردان است و صحنه های خشن به مراتب کمتر شده است ولی آن هجو همیشگی که تارانتینو در فیلم های خود را دارد را بهمراه دارد, هجوی که حالا به سمت خود حرفه تارانتینو یعنی سینما رفته است و انگشت نقد به سمت سیستمی است که خود او حزو بدنه آن است. فیلم که انتقادات زیادی سیستم هالیوود دارد که در تمام پازل فیلم فابل لمس است. با سیستمی رو به رو هستیم که ستارگان پوشالی را میسازد و بزرگ میکند و هر زمان بخواهد آنها را کنار میگذارد ستارگانی که از هیچ پشتوانه ی هنری و علمی برخوردار نیستند و بواسطه ظاهر و یا آشنایی با کسی وارد سینما شده اند, ستارگانی که در زندگی شخصی خود هرگز فرد موفقی نیستند و دنیا را همیشه از بالا نگاه میکنند و دید سطحی نسبت به جامعه خود دارند و عملا ستارگان جلوی دوربین هستند نه در جامعه ای که زندگی میکنند. در این دوره شروع ورود افراد غیر سینمایی را شاهد هستیم که به پشتوانه پول و یا آشنایی با شخص معروف دیگری وارد هالیوود میشوند. ورود پول غیر سینمایی باعث جریان سازی هایی در هالیوود شد که در سایر سینماهای دنیا هم شاهد آن بودیم, جریان هایی که با هدف تبلیغ و کاملا تجاری وارد سینما شدند و یا اهداف بدتری و آن هم هدف گذاری سینما برای جریان ها خاص سیاسی, مذهبی, اجتماعی و . پول های این جریان ها هرچند که باعث شد سینما به لحاظ تکنولوژی پیشرفت های چشمگیری داشته باشد ولی باعث افول ارزش های هنری و انسانی سینما هم شد. دیگر ارزش ها جای خود را به ضد ارزش ها داده بودند و کارگردان هایی مثل هیچکاک یا فورد و . دیگر جایی در این سیستم نداشتند? در جایی دیگر تارانتینو این پوست اندازی هالیوود را با نشان دادن محل زندگی هیپی ها به زیبایی به تصویر میکشد, محل زندگی آنها که در یک لوکیشن سریال قدیمی هستش و حالا آن لوکیشن با صاحبش رها شده است و هیپی ها که نشان دهنده ی طبقه بی هویت جامعه که هیچ هدفی برای زندگی ندارند و فقط به فکر خوشگذرانی موقتی هستند در آنجا ساکن هستند و حتی صاحب قدیمی با بی میلی و از روی ناچار با آنها کنار آمده, این شاید یکی از بهترین استعاره های سینمای تارانتینو باشد که نشان افراد جدیدی است که در هالیوود ساکن شده اند. بررسی روزی روزگاری در هالیوود نشان میدهد یک فیلم کاملا لس آنجلسی است و این فرصت را به ما می دهد تا در آن دوران طولانی غرق شویم. بلوار هالیوود، ماشین ها و بیلبوردها، تابلوی سینماها، رستوران ها و بارهای معروف همه به شکل تحسین برانگیزی توسط فیلمبردار همیشگی تارانتینو یعنی "رابرت رابرتسون" به تصویر کشیده شده اند, که آن نماهای تمیز از بالا و اطراف را به ما می دهد. همچنین ما را به فرهنگ آن دوران همراه با موزیک ها و سریال ها و ستارگانی همچون بروس لی و استیو مک کویین میبرد و گاهی شوخی هایی هم میکند. در جایی دیگر تارانتینو این پوست اندازی هالیوود را با نشان دادن محل زندگی هیپی ها به زیبایی به تصویر میکشد, محل زندگی آنها که در یک لوکیشن سریال قدیمی هستش و حالا آن لوکیشن با صاحبش رها شده است و هیپی ها که نشان دهنده ی طبقه بی هویت جامعه که هیچ هدفی برای زندگی ندارند و فقط به فکر خوشگذرانی موقتی هستند در آنجا ساکن هستند و حتی صاحب قدیمی با بی میلی و از روی ناچار با آنها کنار آمده, این شاید یکی از بهترین استعاره های سینمای تارانتینو باشد که نشان افراد جدیدی است که در هالیوود ساکن شده اند. بررسی روزی روزگاری در هالیوود نشان میدهد یک فیلم کاملا لس آنجلسی است و این فرصت را به ما می دهد تا در آن دوران طولانی غرق شویم. بلوار هالیوود، ماشین ها و بیلبوردها، تابلوی سینماها، رستوران ها و بارهای معروف همه به شکل تحسین برانگیزی توسط فیلمبردار همیشگی تارانتینو یعنی "رابرت رابرتسون" به تصویر کشیده شده اند, که آن نماهای تمیز از بالا و اطراف را به ما می دهد. همچنین ما را به فرهنگ آن دوران همراه با موزیک ها و سریال ها و ستارگانی همچون بروس لی و استیو مک کویین میبرد و گاهی شوخی هایی هم میکند.