داشتم نوشته های قدیمی خودم را نگاه میکردم و دیدم جایی در دفتری که از عمرش بیش از سال گذشته است نوشته ام "قزاز" اول فکر کردم منظورم قزاق بوده و اشتباه نوشته ام (قزاق منطقی تر بود چون در اون دوران مثل هر پسربچه ای شیفته نظام جنگ بودم و برخلاف اکثرشون تاریخچه این سیستم برای من جذاب تر از ابزار الاتشون بود) اما کمی که دقیق تر شدم دیدم نوشته ای کمرنگ در کنار این قزاز است, انگار با خودکاری کمرنگ و یا شاید نیمه تمام شده کلمه اول را نوشته ام و کلمه دوم با خودکاری جدید کتابت شده, کمی که دقیق شدم دیدم که نوشته بودم "ابریشم و قزاز" و بعد از ان کمی فکر کردم که این کلمه یعنی چی و چه خاطره ای باید به ذهنم برسد. اول فکر کردم قزاز فامیلی کسی است و من احتمالا البسه ابریشمی مدنظر خودم را از وی تهیه میکردم اما کمی که دقیق تر شدم تصویری در ذهنم پررنگ شد, تصویر یک چرخ ابریشم ریسی قدیمی و به من مسلم شد که این قزاز لغت زیبایی بوده که جایی دیده و یا شنیده امش و در جایی یادداشتش کرده ام. همین که شد سایت واژه یاب را باز کردم و نوشتم قزاز و تنها یک خط نوشته از فرهنگ عمید روی صفحه نقش بست [کسی که کرم ابریشم پرورش می‌دهد فروشنده قز ابریشم‌فروش. ] من همیشه شیفته موی بلند بوده ام و تجثجث [بسیار شدن موی] از نظر من نهایت زیبایی, وجاهت, نیکویی, جمال و. صاحب ان پریشان بوده است. علاقه به ابریشم ریشه در کودکی ام دارد. ریشه در روزهای پنجشنبه ای که مشغول بازی با پیله های کرم ابریشم بودم تا جایی که از خستگی به خواب پناه ببرم. زیبایی ابریشم نه در پیله و کرم و پروانه ان که در حالت بافته شده ی ان است و موی تو بسیار شبیه ابریشم است.