گاهی احساس می‌کنم کودک هستم، مثل الان. گاهی دلم می‌خواد مثل بچه ها خودم رو لوس کنم برای کسی. گاهی می‌خوام سرم رو روی پای کسی بذارم و بخوابم و اون منو نوازش کنه و توی موهام دست بکشه. گاهی می‌خوام در آغوش کسی بخزم و بخوابم و اون شخص منو بغل کنه و نوازش کنه. گاهی مثل بچه ها موقعی که انگار کار اشتباهی کردند یا ترسیدند یا احساس تنهایی می‌کنند دوست دارم برم یه کنجی قایم بشم که کسی نتونه به راحتی پیدام کنه. اونجا زانوی غم بغل بگیرم و شاید تنهایی و آروم گریه کنم. بعد یکی بیاد دنبالم برگرده و پیدام کنه و با ناز و نوازش و قربون صدقه رفتن منو بیرون بیاره و در آغوش بگیره. انگار تا حالا احساساتم دیده نشدند و انگار در کودکی موندگار شدم. حداقل بخشی از من در کودکی مونده و بزرگ نشده. زمانی که می‌خوام خودمو لوس کنم، می‌خوام کسی نازم رو بکشه، می‌خوام بهم توجه ویژه بشه. وقتی حس طرد شدن بهم دست میده. مثل بچه‌ای که توی بازی راهش نمی‌دهند یا بخاطر یه کار بدی که از سر نادونی یا بازیگوشی انجام شده توسط دیگران نادیده گرفته میشه یا تنبیه میشه. آره یه همچین حس‌هایی دارم. فعلا هم که دپ شدم از پریشب و صبح باید برم جلسه مشاوره ببینم چی میشه. البته اگه حوصله اش رو داشته باشم و برم. واقعا گاهی نمی‌دونم چند سالمه. فراموشکار.