عجب از دست آدمیزاد که به همه چیز عادت میکنه، حتی به چیزهایی که یک روزی حسرتش بودن و برای بدست آوردنش کلی تلاش کردن. یکی از مثال‌ها در مورد خودم رانندگی، اخ اخ که چقدر از سالگی تا سالگی بابتش تلاش کردم که بابام قبول کنه تا رانندگی کنم، نگید اوه یه دقه ماشین برمی‌داشتی میرفتی دیگه، باید بگم نه نمیشد داستان دار میشد و بعد این همه مدت اعتماد بنفسم از بین رفته بود. بعد از انقلاب عظیم برداشتن ماشین واسم یه جاهایی غول مرحله آخر بودن ولی یهو به خودم اومدم دیدم شب توی اون جادم راستشو بگم خیلی کیف کردم، خیلی حال داد. حالا که چند روز در هفته رو روز بدون ماشین اعلام میکنم تا راه برم، حالا برعکس شده و عاشق راه رفتن شدم. خواستم از این مثال به این برسم که ما آدم ها گاهی برای بدست آوردن چیزهایی تمام دنیا رو بهم میریزیم ولی وقتی بدست میاریم دیگه اونقدر باهاش کیف نمی‌کنیم. یا انقدر تکراری میشه که به چشممون نمیاد یا گاهی حتی برای بدست آوردنش تلاش نکردیم ولی خیلی سخت بوده نگهداریش بازم بهش عادت میکنیم. خیلی واسم سواله که چرا ما عادت میکنیم؟ یه جایی خوندم این کارکرد مغزه و باید دایم باهاش بازی کرد. زیاد میشه مغز رو بازی داد اینکه همه روش ها جواب میده یا نه نمیدونم. نظر شما چیه؟