نویسندگان فیلم منتخب خود از بین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران را معرفی کرده‌اند و برای اولین انتخاب خود شرح کوتاهی نوشته‌اند. سومین سری از این مجموعه به شادی حاجی مشهدی و الناز راسخ اختصاص دارد که در زیر می‌خوانید: . جدایی نادر از سیمین، اصغر فرهادی . قیصر، مسعود کیمیایی . اجاره نشین‌ها، داریوش مهرجویی . مسافران، بهرام بیضایی . باشو غریبه‌ای کوچک، بهرام بیضایی . لاک پشت‌ها هم پرواز می‌کنند، بهمن قبادی . دلشدگان، علی حاتمی . ناصرالدین شاه اکتور سینما، محسن مخملباف . شب‌های روشن، فرزاد موتمن . هامون، داریوش مهرجوییجدایی نادر از سیمین که در عرصه بین المللی نیز برای سینمای ایران افتخارآفرین بوده، درست ترین و دقیق ترین فیلم اصغر فرهادی در پرداخت و کارگردانی است. جهان جاری در آن، مخاطب را بعد از پایان نیز رها نمی کند و به لحاظ فرم روایی و محتوای تامل برانگیزش در حد آثار شاخص و ماندگار سینمایی با سوژه ی تردیدها و قضاوت های انسانی است. . اینجا بدون من، بهرام توکلی . در دنیای تو ساعت چند است؟ ، صفی یزدانیان . برف روی کاج‌ها، پیمان معادی . هامون، داریوش مهرجویی . درباره الی، اصغر فرهادی . جدایی نادر از سیمین، اصغر فرهادی . طعم گیلاس، عباس کیارستمی . اشک سرما، عزیزالله حمیدنژاد . شب‌های روشن، فرزاد موتمن . ارتفاع پست، ابراهیم حاتمی‌کیامالیخولیای حاکم بر سینمای بهرام توکلی و غربت آدم های فیلم های او همیشه برایم جذاب بوده است. توکلی حتی وقتی فیلم جنگی هم می سازد (تنگه ابوقریب) باز با همان نگاه و پیچیدگی درونی دست به روایت داستانش می زند. اما اینجا بدون من در طول تمام این سالها تافته ای جدا بافته از سایر آثارش بوده است. او بارها سعی کرد تا دنیا و آدم های این فیلم را به شکل های مختلف در دیگر آثارش تکرار کند اما یکتایی کاراکترهای اینجا بدون من امکان موفقیت دوباره را از وی گرفت. اینجا بدون من مدهوش سادگی است که تمام کاراکترها، بازیگران و فضای فیلم را در خود حل کرده است. این سادگی روایت به بازیگران این اجازه را می دهد که خود خود خودشان باشند. چه در اشک ریختن، چه در خندیدن، چه در عشق ورزیدن و حتی چه در فرار از زندگی. مخاطب از همان ابتدا با ورود به دنیای فیلم با همه ی شخصیت ها همذات پنداری می کند و همراه آنها در تقلاهایشان اندوهگین می شود تا در انتها با آرامشی ژرف بر روی کاناپه ی مغز پسته ای بنشیند و خستگی در کند. توکلی در اینجا بدون من، هم دنیای سرخورده ی جوان هایی را به نمایش می گذارد که رویاهایشان به معاش شان گره خورده، هم مادری که جز خوشبختی دخترش به هیچ نمی اندیشد و هم دختری که در خلوت عاشق صدای رفیق برادرش شده، عشقی که با وجود ضعف و معلولیتش به او شجاعت سخن گفتن می دهد. و در آخر آنکه از نظر نگارنده بزرگترین دلیل موفقیت این اثر، بهره جستن از تمام عناصر دراماتیک به یک میزان است.