تنهایی گاهی از سر و کول آدم بالا میرود، سر به سرمان میزارد و گاهی از روی شیطنت در را به روی غریبه ای باز می کند، اشکالی ندارد، ما برای نبرد با روزگار و مهمان های ناخوانده اش خیلی وقت است آماده ایم، سر و کله زدن و غصه خوردن را یاد گرفتیم، لذت بردن از لحظه را یاد گرفتیم، شوق زندگی حتی در اوج غم هم در رگ هایمان جریان داشت و دارد، ما زندگی کردن را یاد گرفته ایم، مجبور نیستیم همیشه حال دلمان خوب باشد، انتظار اتفاقات خوب پشت سر هم را نداریم، به بالا و پایین شدن چرخ روزگار خو گرفته ایم و دلمان با پایین رفتن آن نمیلرزد، زندگی در قله ی دوری که شاخه گلی تنها در آن روییده است نیست، زندگی در دشت های دامنه است، در پرواز پروانه ها و رقص نسیم بر سبزه هاست. ما با گوش دادن آهنگ همایون و خواندن حافظ حالمان خوب می شود، روح تازه در جانمان دمیده میشود و قدم زنان در هوای خنک بهاری به صورتی شکوفه ها دل میبازیم، ما زندگی کردن را یاد گرفته ایم، "زنده نیستیم"، زندگی میکنیم.