الان چن روزی هست که تو ویرگول ننوشتم. مثلا قرار بود بیام و هروز اینجا بنویسم ولی انگار این کارم هم مثه بقیه کارامه. آخه من یه عادتی دارم که معمولا کاری رو که شروع میکنم اولش اینقد با شور و انگیزه جلو میرم که هرکی ببینه میگه عجب اراده ای داره، ولی همین که چند قدم میرم جلوتر یهو موتور ماشینم به پت پت میوفته و زرتی خاموش میشم. این تجربه رو معمولا تو همه کارای زندگیم داشتم. مثلا تو دانشگاه و دوره ی کارشناسی ارشد آنچنان پ ر زور و پ ر فشار پایان نامه ام رو شروع کردم که همه گفتن خوشبحالش این چقد کارای ت زش رو خوب پیش میبره و حتما اول از همه دفاع میکنه! باور کنید یا نه جزو آخرین نفراتی بودم که تو رشته تحصیلیم و در ترم شش دفاع کردم اونم با هزار بدبختی و دقیقه آخری! کسب و کار هم خیلی شده که شروع کردم و نتونستم پیش ببرمش و همیشه این مشکل استارت قوی زدن و در ادامه انرژی کم اوردن رو دارم. آخه یکی نیس بم بگه باباجون اول قدم های ابتداییت رو آروم آروم وردار که وسط راه انرژی کم نیاری! هرچند که معمولا من به وسط راه هم نمیرسم و همون اوایل اینقد تند تند کارو شورع میکنم که به نیمه راه نرسیده زبونم از ته حلقم میپره بیرون و ولو میشم رو زمین بدشم میگم و ل ش کن دیگه! تو همین المپیک، شناگر میگف که تو متر اول معمولا شناگرای حرفه ای انرژیشون رو تقسیم میکنن و در ابتدا کمتر انرژی میذارن تا در متر پایانی کم نیارن. تو دو و میدانی هم معمولا حرفه ای ها کمی عقبترن و در آخر مسابقه یهو مثه موشک از همه جلو میزنن. در واقع اول باید آهسته آهسته پیش رفت و با برنامه و اگر آدم مثه ج ن زده ها کاری رو شروع کنه قطعا یجا کم میاره و بعده ها هی بخودش میگه من ازین شاخه میپرم به اون شاخه و هیجا بند نمیشم خ ب یه دلیلش همین نحوه شروع کردنمون هم هست دیگه. از قدیم هم که گفتن آهسته و پیوسته! خلاصه اینکه این استارت پ ر زور زدن و در ادامه کم اوردن و و ل کردن کار، یه معضل بزرگیه واس من.