گاهی وقت ها انسان پشت احساس افسردگی، احساس غم و ناراحتی خودش پنهان میشه فقط برای اینکه مسیولیت رفتار خودش رو گردن نگیره. برای همه ما پیش اومده که دست به کاری زدیم و یا حرفی رو زدیم و بعدش برای عذرخواهی خوب نبودن حالمون رو بهونه کردیم. غم از دست دادن خیلی غم بزرگ و سختیه اما پناه بردن به این اتفاق برای خریدن احساس ترحم و توجه دیگران و تاکید به تجربه این غم برای اینکه آدم هارو پیش خودمون نگه داریم و رفتار دیگران رو کنترل کنیم"احساس غم " سالمی نیست و یک نوع گره زدن عقده ها و تعارضات ناهشیارمون به اتفاقی که برامون پیش اومده است. تجربه کردن سالم احساس غم به ما این اجازه رو میده که بتونیم با آدم ها به عنوان یک فرد مستقل رفتار کنیم یعنی فردیت خودمون و دیگران رو به رسمیت بشناسیم و بتونیم اصیل تر ارتباط برقرار کنیم‌. پنهان شدن پشت غم ها باعث میشه با آدم ها از جایگاه وابستگی ارتباط برقرار کنیم و این یعنی هویت مستقلی از خودمون نداریم و صرفا با پنهان شدن پشت این از دست دادن ها و درد ها معنی پیدا میکنیم و با ایجاد احساس ترحم در دیگران به اجبار باعث میشیم در زندگی ما حضور داشته باشند.