در هر صورت باید با جهان پیش رفت تا پیشرفت کنیم. حالا اگر قرار بر بی نظمی باشد اختیار صلب میشه و فقط باید منتظر زمانش باشیم. اما اگه بخوایم زمان رو در اختیار خودمون در بیاریم چطور؟ ! فرض میکنیم نظم و قاعده ای هست حتی برای در اختیار در آوردن زمان. باید از الگو ها پیروی کرد الگو ها یک جهان منظم رو شکل داده اند باید کشف بشه و هماهنگی صورت بگیره ما فرض میکنیم جهان یک سیستم منظم و واکنشگرا هست. لازمه ی پیشرفت تو هر سیستمی هم هماهنگی با اون سیستمه چه از لحاظ عملکردی چه از لحاظ ساختاری. ساختار جسم و عملکرد روح اون سیستم هست و از هر دو لحاظ باید مطابقت صورت بگیره تا موفقیت شتاب و سرعت بیشتری داشته باشه. اولین قدم داشتن هدف هست و تعیین و تخمین زمان دستیابی دومین قدم اقدام مسیله ای که پیش میاد اینجاست که اقدام باید هوشمندانه باشه و میزان هوشمندانه بودن به میزان شناخت ما از محیط یا سیستم بستگی داره هوشمندی هنر سازگاری با تغییرات هست هوشمندی یعنی انعطاف پذیری مثل یک آب که در هر ظرفی به همون شکل در میاد هوشمندی یعنی هماهنگی حداکثری و شناخت حداکثری از روح و جسم سیستم ما توی یک دنیای انعطاف پذیر و دقیق زندگی می کنیم ما توی یک دنیای منظم هستیم دنیایی که قواعد و الگوهای ریاضی بر اون حاکمه هم در درون هم بیرون هم در بعد فیزیک و هم متافیزیک هم در روح و هم در جسم هم در سیستم اصلی و هم تمام زیرسیستم های طبیعی و مصنوعی و انسان یکی از زیر سیستم های طبیعی جهان هست. اگر یک جبر و سرنوشت خاص که زمان هم جزیی از اون هست برای ما تعیین شده باشه ما در مورد زمان نمیتونیم کاری کنیم. اما اگه ما بتونیم توی زمان دست ببریم و دستیابی به هدفی رو بسیار زودتر از حد معمولش رقم بزنیم یعنی جبری در کار نیست و سرنوشت ما به دست خود ما رقم می خوره. هرچند تشخیص این موضوع کمی مشکله. ولی اگه بگیم با تغییر خودت چرخش چرخ گردون هم تغییر میکنه شاید با تغییر خودمون نتایج متفاوت و جالبی ببینیم. تغییر در درون شامل پذیرش و اجرای رفتارها و ویژگی هایی مشابه سیستم اصلی یعنی سیستم جهان هست ویژگی ها و رفتار هایی مثل آرامش، مهربانی، سخاوت، هوشمندی و نظم.