به نظرتون ما با اراده ی خودمون انتخاب می کنیم؟ یعنی وقتی وارد یه فروشگاه بزرگ با قفسه های لبریز از اجناس خوش آب و رنگ میشیم، با خواست و اراده ی خودمون سراغ فلان قفسه میریم و فلان جنس رو به چرخ خریدمون اضافه می کنیم؟ همه ی ما با ادعا و کلی باد به غبغب افتاده می گیم که من قدرت و قابلیت انتخاب دارم و خودم تصمیم میگیرم چی بخرم و چی نخرم. اما "دیوید بروکس" ستون نویس روزنامه نیویورک تایمز، خیلی هم نظر من و شما نیست. اصلا انقدر هم نظر من و شما نیست که کلی وقت گذاشته و یه کتاب نوشته برای این که ثابت کنه ما خیلی هم آزاد و با اراده نیستیم! همون اولای کتاب شما به یه تحقیق جالب بر می خورید. بروکس میگه تو یه سوپرمارکت تلاش کردن با استفاده از موزیک کمی اراده ی خریدارها رو قلقلک بدن. مثلا تو بخش میوه ها اومدن یه صدای خیلی ملایم از جنگل و سروصدای پرنده ها و وزش باد پخش کردن. وقتی میرسیدی به غرفه محصولات دریایی، یهو گوشت رخ به رخ میشد با صدای امواجی که خرامان خرامان خودشون رو به آغوش ساحل میرسونن. خلاصه تجربه ی عجیبی بود. وقتی میرسیدی به غرفه های موزیک دار، انگار یه هری پاتر اون گوشه کمین کرده و یه جور ناجوری عصای جادوییش رو تکون میده و تو رو سحر میکنه! خروجی این تحقیق این شد که مشتری ها به بیشتر موندن تو این غرفه ها و به تبع اون خرید بیشتر ترغیب شدن. انگار جدی جدی اراده ی مشتری ها قلقلک داده شده بود. بعضی تحقیقات پاشون رو فراتر از یه خرید ساده گذاشتن و مدعی شدن که حتی راه رفتن و لباس پوشیدن و خیلی کارهای دیگه مون هم تحت ت ثیر چیزهای دیگه س. نیروهای مرموزی که بدون این که بدونیم، یه نظر رو تو کله مون میندازن! یا مثلا بحث شیرین ازدواج. هم اونایی که تجربه ش رو داشتن و هم اونایی که در حسرت تجربه ش هستن، میدونن که قبل از ازدواج یه لیست بلند بالا از ویژگی های دختر یا پسر رویایی مون تدارک دیدیم. اما خدا نکنه مبتلا به عشق در یک نگاه بشیم. از اون عشقایی که قیصر امین پور درباره ش میگه: "عاشقی را چه نیازی ست به توجیه و دلیل . که تو ای عشق همان پرسش بی زیرایی" حالا خداییش ما چرا عاشق کسی میشیم؟ یا بهتره بگم چرا عاشق کسی میشیم که لزوما با لیست بلندبالای توقعات ما جور نیست؟