نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین آزمونی دیگر را با موفقیت پشت سر گذاشت و پژوهشی تازه با بررسی داده‌های سیاهچاله‌ی M به‌عنوان نخستین سیاهچاله‌ای که از آن تصویربرداری شده بود، بار دیگر درستی آن را ت یید کرد. بیشتر آنچه درباره‌ی سیاهچاله‌ها می‌دانیم بر اساس شواهد غیرمستقیم به‌دست آمده است. نسبیت عام، ساختار سیاهچاله و چگونگی حرکت ماده در اطراف آن را پیش‌بینی می‌کند و شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای مبتنی بر نسبیت، با آنچه مشاهده می‌کنیم، مقایسه می‌شود. از قرص‌های برافزایشی که پیرامون یک سیاهچاله می‌چرخند گرفته تا جت‌های عظیم ماده که در سرعت‌های محدوده‌ی نسبیت منتشر می‌کنند. در سال (فروردین ) ستاره‌شناسان رادیویی را در کهکشان M ثبت کردند. گزینه‌ای هیجان‌انگیز که به دانشمندان امکان می‌دهد بار دیگر نظریه‌ی نسبیت را با روشی تازه و جذاب بیازماید. نسبیت عام اینشتین یک نظریه‌ی علمی قدرتمند است که آزمون‌های علمی بسیاری را پشت سر گذاشته است اما خالی از اشکال هم نیست. مهم‌تر از همه با تیوری علمی قوی دیگر، یعنی مکانیک کوانتوم مطابقت ندارد. فیزیکدانان نظری چندین نظریه‌ی جایگزین برای نسبیت عام پیشنهاد کرده‌اند. این مدل‌ها فقط کمی با نظریه‌ی اینشتین متفاوت هستند و این موضوع آزمایش آن‌ها را دشوار می‌سازد. اما مقاله‌ی تازه‌ای که در نشریه‌ی Physical Review Letters منتشر شده، نشان می‌دهد که مشاهده‌های ما از سیاهچاله‌ی M می‌تواند درباره‌ی این مدل‌های جایگزین به ما اطلاعات بیشتری بدهد. درخشش حلقوی که در تصویر سیاهچاله‌ی M دیده می‌شود ناشی از امواج رادیویی است که به دلیل گرانش سیاهچاله منحرف شده‌اند. این تصویر در اصل سایه‌ای از سیاهچاله با لبه‌های روشن و گذشته از لنز گرانشی است. نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین اندازه‌ی سایه را از طریق جرم سیاهچاله‌ی M و مناطق تاریک و روشن حلقه که ناشی از چرخش سیاهچاله است، پیش‌بینی می‌کند و حتی در پژوهشی تازه نشان داده شده که با وجود، قطر آن همچنان با نظریه‌ی نسبیت عام مطابقت دارد. اما نظریه‌های جایگزین مطرح شده، اندازه و شکل این حلقه را اندکی متفاوت پیش‌بینی می‌کنند. این تیم پژوهشی در داده‌های M به دنبال بررسی دقیق‌تر این موضوع رفت. هر جایگزین نسبیت عام، پیش‌بینی متفاوتی درباره‌ی شیوه‌ی رفتار گرانش در مناطق شدید اطراف سیاهچاله ارایه می‌دهد. اما برخی از این نظریات، تفاوت چشمگیری نسبت به بقیه دارند. تیم پژوهشی دریافت که اندازه‌ی مشاهده شده برای M به این نظریه‌های دیگر فرصت کمی برای جایگزینی با نسبیت عام می‌دهد. پیش از این رصدخانه‌های امواج گرانشی "لایگو" ( LIGO ) و "ویرگو" ( VIRGO ) صحت نظریه‌ی نسبیت عام را برای مناطق اطراف سیاهچاله‌هایی تا برابر جرم خورشید ت یید کرده‌اند. اما پژوهش تازه صحت این نظریه را برای سیاهچاله‌هایی تا برابر جرم خورشید نشان می‌دهد. این امر همچنین بدان معناست که اگر نظریه‌ی جایگزین صحیح باشد، اختلافات آن باید فقط در مناطق گرانشی بسیار شدید دیده شود. مناطقی که گرانش آن از مناطق اطراف بیشتر سیاهچاله‌ها قوی‌تر است. بدین ترتیب نسبیت عام اینشتین از آزمونی دیگر هم سربلند بیرون آمد. به زودی ستاره‌شناسان تصویری مستقیم از سیاهچاله‌ی کهکشان خودمان را منتشر می‌کنند و با این تصویر دو احتمال وجود دارد یا دامنه‌ی ت ییدپذیری نظریه‌های جایگزین می‌تواند حتی محدودتر شود و یا شاید سایه‌ی فیزیک مدرن را از آنچه حتی اینشتین می‌توانست تصور کند، فراتر ببرد. عکس کاور: طرحی شبیه‌سازی شده از سیاهچاله‌ی کهکشان MCredit : L . Medeiros ; C . Chan ; D . Psaltis ; F . zel ; UArizona ; IAS منبع: