اینکه هر شصت ثانیه، عقربه‌ی ثانیه شمار ساعت بر‌می‌گردد سر جای اولش، اینکه خورشید هرروز از جای دیروزش طلوع می‌کند، اینکه همیشه اسفند به فروردین ختم می‌شود و زمستان به بهار، این‌ها همه پدیده‌ای در درونمان به وجود می‌آورند که من اسمش را می‌گذارم: فارغ از همه‌ی تبریک‌های خشک و کلیشه‌ای که این روزها از این و آن دریافت می‌کنیم، بیایید کلاه خودمان را قاضی کنیم که فروردینمان با اسفندمان چه فرقی کرده است؟ نود و هشتمان چقدر با نود و هفت متفاوت بود؟ این روزها به جای خوش‌خیالی به آینده، واقع‌بین باشیم نسبت به گذشته. چرا که این"نگاه به گذشته" است که"حرکت در آینده" را می‌سازد. به آرامی شروع به پوسیدن خواهی کرد اگر توهم تکرار را باور کنی. اگر فریب این آمد و شدهای تکراری اطرافت را بپذیری. به آرامی رویاهایت برایت رنگ خواهند باخت اگر امروزت را مثل دیروز نقاشی کنی. اگر دست از تلاش کردن برای بهتر بودن برداری و اگر به وضعیت کنونی‌ات راضی و قانع شوی. و به آرامی خواهی مرد اگر حرارت عشق را در درونت شعله‌ور نکنی: عشق به مسیرت، عشق به آرمانت و عشق به رویایت. بیا این را باور کنیم که: نظراتتان را برایم بنویسید. عشق نوروز کرونا تغییر