دستهایش قوی است و مهربان. خیره مانده است به انگشتانش که وقتی با موسیقی ضرب می‌گیرد کشیده است و وقتی دستانم را می‌گیرد پهناور. پهناور مثل کویر. کویر عجیب است. معجونی است از غرور و سرسختی و شیدایی. تمام تپه‌ها شبیهند و هیچ دو دانه‌ی ریز شن، شبیه یک نیستند. باد می‌وزد و شن‌، تنمان را می‌پوشاند. آفتاب می‌تابد. گرما می‌بارد. داغ‌تر از سوزن‌های ریز آتشی که از آسمان می‌بارد. دست بر صورتش می‌گذارم و گردنش که از لطافت مثل پوست بچگی‌هایش است در عکس کتابخانه مادرش. دست بر صورتم می‌گذارم. کسوف. دستهایم را محکم گرفته است از جاده رد شویم. نگاهم به دستهای مطمینش مانده است. دستم را سفت‌تر می‌کشد که کجا؟ قرار است من مراقبت باشم. می‌شوم یک عالمه مولکول آب پر شوق با صورتهای سرخ و روی دانه‌های درشت ماسه‌های رنگ‌نشده آسفالت زمین می‌ریزم. تمامش می‌شوم. تمام. شلوار بامزه‌ای پوشیده و با قد بلندش دور خودش می‌چرخد و موسیقی را به راه می‌اندازد. آن طرفمان دریاچه است و پرسپکتیو کارت پستالی. از جهان می‌گوییم و رفقای نیم بندمان. دریاچه نفس می‌کشد و گوش می‌سپاریم. دستم را می‌گیرد. ناگهانی نیست، اما، دلم می‌ریزد. سمت راستش نشسته‌ام و کم‌جان به انبوه کارهای باقیمانده فکر می‌کنم. دست راستش دست چپم را می‌رباید. سه دقیقه؟ نه بیشتر بود. یا شاید کمتر. شن موج می‌زد بر روی سینه‌ام و لبخند می‌زند و دستهایش. دستهای محشرش. می‌اندازدم پشت شانه‌اش و روی شیب بی رمق دم رودخانه می‌چرخاندم. می‌خندم. فقط خودش می‌داند حالم را. مراقب است و دلنشین. دستهایش مرا می‌کشانند و خودش جانم را. تصاویر بر پرده سینما نقش می بندند و خیره مانده‌ایم. دستش را آرام جلو می آورد. دستش نیست. نقش‌اش هم نمانده. اگر کلمه‌ی شن و کویر را در یادداشت نمی‌دیدم شاید، یاد آن روزگاران انقدر شفاف یادم نمی‌آمد. عاشق‌پیشه بودم؟ عاشق‌اش بودم؟ یا عشق کویر مجنونم کرده بود؟