اگر جاودانگی را معنا باشد یکی از آن خدا و دیگری از آن روح انسان است چون روح انسان خود تکه ای از وجود اوست. ای نازنینم، اگر پاره ای از قلبت را از دست بدهی بدان که آن تکه جاودان و نامیراست مرگ تنها وسیله ای ست برای رهایی بخشیدن و جدا کردن روح از قفس جسم چو تکه ای از قلبت دیگر در دنیا نباشد بدان که به عالم ابدیت سفر کرده است خنده هایت را، اشک هایت را، همه و همه را از دریچه ی چشمان روحش به تماشا مینشیند پس اگر سوگ خداحافظی پیش آمد ناراحت شده و در گوشه ی اتاق ذهنم به عزاداری می‌نشینم قطرات اشکم را برای خودم میریزم که نمیدانم با نبودن محبوبم چه کنم چرا که محبوبم را زندگی ای ابدی و حقیقی تر از زندگانی دنیای فانی ست زیرا که او انسانی نیکو بود و به سوی زندگی ابدیت شتافته است و خانه زندگی ابدیت را برای انسان های بزرگ از آجر های شادی ساخته اند اوست که به زندگی حقانی رسید درحالی که من هنوز در دیوارهای دروغین بدام افتاده ام