نوشته شده در تیر ماه ، پس از یک اتفاق ساده: "سلام خانم فلانی امیدوارم در بهترین حالات ممکن گذر عمر کنید، غرض از مزاحمت تخلیه مغز بنده حقیر است و این چرندیات هیچ ارزش و باری برای شما جز تعدادی واکنش نیشخندگونه نخواهند داشت. الآن حدود ساعتی می‌شود که میم مالکیت را از انتهای اسم هم برداشته‌ایم و یک"الف" که گوشت زاید دور انداخته و یک"ر" که قطع نخاع شده است را به جامعه ارایه کرده‌ایم، آخر"ر" از وسطی‌ها بود و شما دنبال حرفی بودید که از قشر اول و خاص باشد و لایق"الف" شما، یکی مثل"پ"، شایدم"ب"، بمیرم که انقدر قانعید و"الف" نمی‌خواهید. میدانید این"ر" چقدر در نبود میمش مبهوت به حروف جفت دیگر ز ل زده و برای آنها دعا کرده که بی میم نشوند؟ او عقیده دارد زندگی بی میم مالکیت ممکن نیست، ممکن نیست انسان بدون عشق زندگی کند. حتی سنگدل ترین فرد کره زمین هم باشید عاشق سنگدل بودنید. خانم فلانی از وقتی صحبت از رفتنتان شد، نه نه، قبل از آن، زمانی که احساس کردم شما قصد رفتن کرده اید [که از ابتدای مراودتمان بود] یک ساعت را به خوشی نگذرانده‌ام. جز زمانی که در اوردوز رویاهایم به بودنتان فکر می‌کردم، واقعا نمیدانم چطور تشکری از شما کنم که لایق شما باشد. تشکر م ن باب این که اجازه می‌دهید بهتان فکر کنم و آن هم نه هر فکری، فکر و خیال های مست کننده! نمی‌دانم می‌دانید یا نه، آنقدری در فکر و خیال غوطه ورم که فکر می‌کنم امکان دارد روزی شما تا اینجای این چرندیات را خوانده باشید و باز هم ولع مصاحبت با شما را دارم و به همین دلیل هم هست که ه ی می‌نویسم. گویا این چرندیات را تیری می‌دانم در تاریکی که ممکن است به مرکز سیبلی که معلوم نیست هست یا نه بخورد و از شما پیامی با عنوان "سلام خوبی؟ " دریافت کنم. راستی خانم فلانی، من گفته بودم بدون شما می‌میرم اما نمردم، عذر می‌خوام که انقدر بد ذات هستم. حیف است ساعت هفتصد و بیست و چندم‌ام از فلج شدن"ر"ام را به تایپ مشغول باشم، کار دیگری با من ندارید؟ امیدوارم خدا نگهدار و برآورده کننده تمام فانتزی‌هایتان باشد. "