دو پیرمرد ساله، به نامهای بهمن و خسرو دوستان بسیار قدیمی همدیگر بودند. هنگامی که بهمن در بستر مرگ بود، خسرو هر روز به دیدار او میرفت. یک روز خسرو گفت: "بهمن جان، ما هر دو عاشق فوتبال بودیم و سالهای سال با هم بازی میکردیم. لطفا وقتی به بهشت رفتی، یک جوری به من خبر بوده که در آن جا هم میشود فوتبال بازی کرد یا نه. " بهمن گفت: "خسروجان، تو بهترین دوست زندگی من هستی. مطمین باش اگر امکانش بود حتما بهت خبر میدهم" چند روز بعد بهمن از دنیا رفت. یک شب، نیمه های شب، خسرو با صدایی از خواب پرید. یک شیء نورانی چشمکزن را دید که نام او را صدا میزد: خسرو، خسرو . خسرو گفت: کیه؟ منم، بهمن. تو بهمن نیستی، بهمن مرده! باور کن من خود بهمنم. تو الان کجایی؟ بهمن گفت: در بهشت! و چند خبر خوب و یک خبر بد برات دارم. خسرو گفت: اول خبرهای خوب را بگو. بهمن گفت: اول این که در بهشت هم فوتبال برقرار است. و از آن بهتر این که تمام دوستان و هم تیمیهایمان که مردهاند نیز اینجا هستند. حتی مربی سابقمان هم اینجاست. و باز هم از آن بهتر این که همه ما دوباره جوان هستیم و هوا هم همیشه بهار است و از برف و باران خبری نیست. و از همه بهتر این که میتوانیم هر چقدر دلمان میخواهد فوتبال بازی کنیم و هرگز خسته نمیشویم. در حین بازی هم هیچکس آسیب نمیبیند. خسرو گفت: عالیه! حتی خوابش را هم نمیدیدم! راستی آن خبر بدی که گفتی چیه؟ بهمن گفت: مربیمون برای بازی جمعه اسم تو را هم توی تیم گذاشته