جهانم به کوچکی ثاتیه به ثانیه زندگی یک پروانه شده است. این روز هارا فراموش نخواهیم کرد. لحظاتمان را بیشتر قدر میدانیم عزیزانمان را بیشتر از قبل دوست داریم انگار که تاریکی بر روز های ما چنگ زده است و روز ها هم رنگ شب هایمان شده. و بیخبر از فردای خود و عزیزانمان هستیم ای کاش در این روز ها خطایی نکنیم دلی نشکنیم دروغی نگوییم و امیدی را نا امید نکنیم شاید فردایی نباشد شاید تاریکی مارا در خود غرق کند شاید دیگر وقتی نباشد امیدی از جنس فولاد میخواهد این روز ها و دلی به وسعت دریا برای بخشیدن و شاید قلب هایی پاک تر و عاشق تر از مجنون قصه ها. تاشاید دنیا دلش به درد آید و از سر تقصیرات انسان های فانی بگذرد. کمی اشک نیاز است از قلبب اسمان از دل خورشید تابان. تاشاید رنگین کمانی از جنس امید ساخته شود. این روز ها بیشتر از قبل به رنگ ها مهتاجیم. تا دنیای خاکستری رو به خاموشی مارا دوباره رنگ ببخشند. و بتوانیم بار دیگر عاشق شویم. باردیگر آغوشی را تجربه کنیم. و شاید بوسه ای را تا قبل از پایان زندگی فانی خود تجربه کنیم. m . sh