در خانواده ی قشنگ ما، چه بین خاندان چشم و هم چشم باز پدری و چه در بین مذهبی های افراطی خاندان مادری، یه بچه درسخوون بود اونم من بودم! یعنی هیچ دکتر و مهندسی از نوه های هیچکدوم از پدربزرگهام تا به امروز استخراج نشده! دخترهای هر دو خاندان چه زیر چادر و چه زیر آرایش غلیظ از سن سالگی به دنبال یافتن مرد آرزوها بودند و پسرها، چه در هیات های عزاداری و چه در پارتی های شبانه به دنبال غرایز! ما رو هم که پدر جان سعی میکرد مثل اونا باشیم و نشدیم از اینجا مونده از اونجا رونده یه چیزی شدیم که با خودمونم قهریم! به این میگن عقده در خود گره خورده! البته در خاندان مادری ما یک چیزی هم زیادی روی مخ است و آن اینکه این جماعت به القاب زیاد وابسته اند مثلا درصد آدمها را مشهدی صدا می کنند و هر کسی رفت کربلا و ما کربلایی صدایش نکردیم، مرتد اعلاممان می کنند. در مورد حاجی بودن هم که اصلا شوخی نداریم. روی اعلامیه و سنگ قبر هم اگر همه ی القاب و سفرهای رفته و نرفته ی متوفی را ننویسند، ایشان بهشت نمی روند. یعنی گرفتاری داریمااا پس دکتر و مهندس بودن بعد از زیارت های رفته و نرفته در اولویت دوم یا شاید هم سوم است. اما بی اجر نمی ماند از آن هم یک جاهایی می شود استفاده کرد! اما داستان جالب اینه که دخترخاله ی زیر دیپلم ما با یه دکتر ازدواج کرد! البته تو تمام مراسم عروسی و بعد عروسی ما پسر خجالتی و مودبی رو می دیدیم که جرات نمی کرد باهامون حرف بزنه واسه همینم از خودش چیزی نپرسیدیم! فقط می دونستیم تو بیمارستان قلب دکتره! البته من یه خورده بهش مشکوک بودم! آخه یه دکتر چطوری میاد با یه ازدواج سنتی از محله های پایین شهر یه دختر زیر دیپلم بگیره! تازه خونه خودشونم تو یه محله ی دیگه شهر بود که هیچ قشنگتر از محله عروس خانم نبود! خلاصه تو فامیل ما هر کی سرما می خورد، شوهر خاله جان می گفتن: "یه زنگ بزن به محسن خان برات دوا بنویسه!" ما هم می گفتیم: "بابا دکتر قلب رو چه به ما؟ " تا اینکه یک روزی از روزها، خان عموی ما به علت مشکل قلبی تو بیمارستانی که آقای دکتر اونجا خدمت می کردن، بستری شد! دختر عموها خودزنان اومدن که: " میشه شماره فامیل دکترتون رو بدین؟ سفارش بابامون رو بکنیم و. " ما هم که شماره ای نداشتیم به خاله جان زنگ زدیم و خاله جان هم که سواد ندارند قول دادند به دخترجانشان بگویند که با ما تماس بگیرد. حالا هی بشین دخترخاله زنگ بزنه! آخر سر گفتیم در بیمارستان شاید راحت تر آقای دکتر داماد را پیدا کنیم و با دختر عموها در بیمارستان از پرستارها و. شروع به پرس و جو کردیم. اما در کمال ناباوری هیچکس این دکتر قلب را نمی شناخت. همینطور که داشتم غر میزدم و می گفتم گل بگیرن در بیمارستان رو که پرستار دکتر رو نمی شناسه و. یهو چشمم به یه قیافه ی آشنا و همچنان خجالتی افتاد که لباس لیمویی رنگی بر تن داشت و با یک تی در دستش سالن را تی می کشید! یعنی جلو دختر عموها آب که چه عرض کنم بخارشدم و البته ایشان هم همانطور خجالتی سلامی کرد و گفت: خدا بد نده، بیمارستان چرا؟ اتفاقی افتاده؟ ماجرا را که تعریف کردم اسم یکی از دکترهای خوب قلب را داد و گفت که ساعت می آید و. خلاصه تا می توانست هم در مدت بستری بودن خان عمو به دیدارش می رفت و نمی گذاشت آب توی دلش تکان بخورد! محسن خان دکتر نبود بلکه در بیمارستان کار میکرد و البته کار عیب نیست. خیلی هم کمک حالمان بود. اما دخترخاله جان تا یک مدتی از جلو تمام چشمها محو شده بود و انگار جنایتی کرده باشد به لاک تنهایی اش رفته بود. اما شوهر خاله جانمان که هیچوقت تسلیم نمی شود اینبار به عروس جدیدش که یک دستگاه فشار خون دیجیتالی روی جهازش آورده می گوید: "دکتر" و هر وقت یکی حالا و حوصله ندارد می گوید: "بیا خونه ما، شیما فشارت رو بگیره، بگه چته؟ "! خلاصه ما بین اینمهمه دکتر مریض نشیم، چکار کنیم؟