برام یک لیوان چای ریخت و گذاشت روی کف سوراخ کشتی م ری رز و گفت: "بفرمایید تو رو خدا. تعارف نکنین. این شیرینی‌ها هم خونگیه، مامان پری با جلبک تازه پخته. " سر تکون دادم و به این فکر کردم که چطوری به یه پری دریایی بگم اگه این شلنگی که توی دهنمه رو بکنم، می‌میرم. بی‌توجه به من زد به بدنه‌ی کشتی و گفت: "می‌دونی مال هنری هشتم بوده؟ " سر تکون دادم که آره، اصلا اومده بودم غواصی که مری رز رو ببینم اما گیر یه پری دریایی پرچونه افتادم. پری به افق خیره شد و گفت: "وقتی غرق شد، سالم بود. عاشق شده بودم، عاشق شاه ماهی اطلسی. می‌خواستم برای تولدش قشنگ‌ترین چیزی که می‌تونم رو بهش بدم. توی همین کشتی یک قطب‌نما پیدا کردم. تمام عشق‌مو گذاشتم توش که بهش هدیه کنم. چند قوسی خونه‌شون بودم که د مم لرزید و سست شدم. پیش خودم گفتم آخرش می‌شی کف روی آب. ول کن دختر! و برگشتم. دیگه از بعد اون روز سعی کردم با همه‌ی سختیش فراموشش کنم. درس خوندم و رفتم دانشگاه. حالا هم مهندسم، مهندس کشتی‌های غرق شده. دیگه هم عاشق نشدم اما حداقل کف روی آب هم نشدم و افتخار مامان پری و بابا پری‌ام مگه چندتا دانشگاه رفته داریم توی فامیل؟ " دست کشید به قطب‌نمای دور گردنش و چشماش تیله‌ای شد. دوتا مروارید چکید از چشماش. قلبم تیر کشید برای پری. آخر اکسیژنم بود که لوله رو کندم و در حالی که بغلش می‌کردم، بهش گفتم: "بمیرم برات پری جون! " شیرینی جلبکی مامان پری‌پز رو گذاشتم توی جیبم و یه لگد زدم به کشتی و توی دلم گفتم: "گور پدر هنری هشتم و مری رز! حالا دیگه نمی‌خوام ببینمت. " و شنا کردم به سمت بالا و اکسیژن.