تاریخ در عصر عاشورای هجری متوقف شده است اما زمان همچنان به پیش می‌رود تا میدان ابتلای زمانه را رقم بزند، سنت استدراج است که خدا می‌خواهد یزیدی و حسینی را زیر تیغه آن جدا کند، مسیری که از آن عصر سرخ تا به امروز جبهه حق را از باطل جدا کرده است، و صیحه شیطان که با حسرت و خشم بر خود فریاد زد: "ای واای. که از امروز تا روز قیامت حق و باطل از هم جدا شد" عاشورا ماجرای نبرد خیر و شر، حق و باطل، زشتی و زیبایی، درستی و نادرستی و سعادت و شقاوت بود، در تاریخی که همه چیز در یک بستر وقوع و سکون مکانی رخ می‌دهد بنام کربلا و همه چیز در یک بازه انجام و صیروریت زمانی رقم بخورد، عاشورا. همه چیز آشکار است. یا زیر پرچم و در خیمه ی حسین (علیه السلام) یا نیزه و شمشیر و سنگ و عصا بدست در لشگر یزید (لعنه الله علیه) ندای کربلا فقط ندای بیعت نکردن خیر البشر با رب النوع فسق نیست! ندای جمع نشدن حق و باطل است، تنها نه این است که امام حسین (علیه السلام) با یزید (علیه اللعنه) بیعت نمی‌کند. این که در غیر آن حصر عقلی حاکم است وچون خورشید واضح و مبرهن و غیر قابل فکر به خلاف آن است. ماجرا حرف دیگری است، یکی مثل حسین علیه السلام با یکی مثل یزید لعنه الله بیعت نمیکند. درمکانی بنام کربلا که مهر نامش را خدای در آن عصر بر تمام ارض خود کوبید و روزی به اسم عاشورا که تمام سال را نام گرفت، این معادله در جریان است. خلقت رقم خورد تا حسینی از غیرش شناخته شود و روزگار بستر این آزمایش است. مگر نه این است اگر چشمی به سویی از دنیا اندازیم خیمه های سوخته و نخل های ایستاده درگذشته میبینیم؟ ؟ مگر نه این است که هنوز سکینه می‌دود و رقیه ها می‌روند و رباب ها در اشک می‌سوزند؟ و سر هایی که بر فراز نیزه ها خودنمایی می‌کنند. شمر ها و سنان ها و خولی را مگر نمیبینیم که برای ملک های ری و جرجان و بصره ها چه کربلا هایی به پا می‌کنند؟ و یزید هایی که نه فسق شان که ظلم ها و جنایت شان نیز زبانزد است بی شرمانه که لیت اشیاخی ببدر شهدوا را به انگلیسی و هزار زبان دیگر می‌خوانند و خیزران میکوبند. سری که با الله اکبر به روی نیزه نشست، دارد نظاره می‌کند سرهایی را که با تکبیر بر زمین می افتند. چیزی عوض شده؟ یزید به جای نبیذ، ودکا می‌نوشد و شمر اش در اتاق عملیات ویژه، دستور حمله هوایی می‌دهد. این کربلا پر است از پسران زن یهودی که عادت دارند محراب ها را با خون رنگ آمیزی کنند البته این بار به جای شمشیر، انتحاری حمایل می‌کنند! در کربلای عصر یزیدیان آتش به شهر ها میزنند، در کربلای عصر یزیدیان تن ها به زیر تانک مینهند، در کربلای عصر یزیدیان شیر خوار را نه در عطش که در آتش میسوزانند، در کربلای عصر یزیدیان چنان صدای هلهله و کف زدن به آسمان بلند میکنند که گوشی برای ندای حسین (علیه السلام) پاک نمی ماند. و برایت از کشمیر می‌گویم که یزیدیان به خیمه گاه زدند و صدای جیغ زنان و گریه اطفال کاری از پیش نبرد. برایت از یمن گویم که علی اصغر ها را در دامن رباب می در ند، برایت از کربلای عصر روز قدس می‌گویم، در سرزمین ج و ن که قتلگاه بر پا شد. یا که از بحرین و زندان کوفه اش و یا از مسلم قطیف و عباس در فرودگاه بغداد. در روزگاری که حرمله های نجد و حجاز، شمرهای واشنگتن و لندن و خولی های شرقی و غربی برلین ری و جرجان و بصره های یزیدیان تل آویو دندان تیز کرده اند، علی اکبر ها و قاسم ها و عباس ها نیز دلاوری می‌کنند. اری. کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا قافله در راه است و نینوا بر پاست اما. تو در کجای داستانی؟ همیشه یادت باشد: در کرب و بلا بی طرفان، بی شرفان اند، تاریخ همان است، حسینی و یزیدی.