دیشب زنگ زدم به شوهر سابقم چون کلی حرف نگفته تو دلم تلنبار شده بود که هرگز مجال نداد بهش بگم. دیشب هم همین منوال بود ولی تا میخواست مکالمه رو تموم کنه من امانش نمیدادم و نمیذاشتم حرفم باز تو دلم بمونه. از سالگی که زنش شدم مو بمو تمام مسایلی که دست ب دست هم دادن تا کارمون به جدایی برسه رو براش تعریف کردم. خیلی سعی کردم تو کلامم نه متهمش کنم نه اونو مقصر جلوه بدم که حالش از خودش بد نشه ولی خب خر که نیست نشد واقعیت پنهان بمونه. من سال زنش بودم. وقتی مشاور ازم سوال کرد چرا اینقدر دیر برای طلاق اقدام کردی گفتم چون نمیخواستم پشیمون بشم. میخواستم اینقدر بهش فرصت بدم تا به خودم و خودش ثابت بشه که تغییری در کار نیست و واقعا هم نبود. علت جداییم؟ دیده نشدن. من هرگز به چشمش نیومدم، همیشه از من فراری بود. چرا؟ چون شوهر سابقم عاشق دیده شدنه. عاشق اینه که جمعی باشه و این در مرکز توجه جمع باشه و اگر روزی تماشاچی نداشته باشه میمیره از غصه و البته هرگز منو به عنوان یه تماشاچی ندید با اینکه تنها کسی بودم که همیشه تشویقش کردم و براش دست زدم. (و البته خودمم هم خودمو ندیدم و این مهمترین چیزی بود که خدا بهم یاد داد. و این روزها سخت ترین چالش زندگی من اینه که خودمو ببینم. خلاصه بهش گفتم، گفتم شد یه روز برای خوشحالی من لباس بپوشی؟ شد یه بار مدل مو یا ریشت رو جوری درست کنی که من دوست دارم؟ نه تنها نشد بلکه دقیقا همیشه چیزهایی رو انتخاب کردی که من ازشون متنفرم چون تو کله ات کرده بودن که زنت میخواد تو زشت باشی و دیده نشی! تمام مدت ساکت بود و سعی میکرد با کلافگی حرفمو قطع کنه و خدافزی کنه ولی من ول کن نبودم. خودشم بارها اعتراف کرده که من به عنوان زنش چقدر بی حاشیه تمام سعیم رو میکردم که محیط خونه آروم و امن باشه ولی هیچ وقت خونه نبود هیچ وقت. همیشه از خونه فرار میکرد چون آشیونه گرم و آروم ما یه ایراد اساسی داشت براش: تماشاچی نداشت! (منم که نمیدید) صبح که تا بیدار میشد یه ساعت به خودش میرسید و میرفت بیرون تا ساعت . برمیگشت نهار میخورد میخوابید و همین که بیدار میشد باز یه ساعت صرف سر و شکلش میکرد و میزد بیرون از خونه تا آخر شب که مست و پاتیل برمیگشت. و این ماجرا سال ادامه داشت. نمیگم از تنهایی خسته شدم، حتی نمیخوام خیانت‌ها شو بازگو کنم، من از خسته شدم. دیشب پشت تلفن بهش گفتم خدا بهترین زنی که هر مردی بتونه آرزوشو کنه به تو داد ولی ندیدیش! رهاش کردی و رفتی پی بقیه زنها. زنهایی که ارزش یه تار موی زن خودت رو هم نداشتن و اگر پولت نبود حتی نگاه بهت نمیکردن و یادت رفت زمانی که دوست دخترت به خاطر بی پولی تو رفته بود زن پسرخاله اش شده بود این من بودم که باهات ازدواج کردم با اینکه شرایط مالی و خانوادگی من صد برابر بهتر از اون دختر بود. بهش گفتم اما آروم نشدم نمیدونم چقدر از حرفهامو شنید نمیدونم چقدر از حرفهامو فهمید ولی گفتم. امروز تماس گرفت و تومن برای بازسازی خونم ریخت به حسابم. کار زشتی که یه عمر کرد و جواب نگرفت. ماله کشیدن با پول! خنده_های_آبی خنده های آبی