استاد نیچه در نخستین صفحه‌های "چنین گفت زرتشت" از سه دگردیسی جان انسان گپ می‌زند. "شتر، شیر و کودک". شتر در زبان فلسفی استاد، یک نماد است. نماد موجود پرزور اما کمی کم‌هوش که گیرنگ‌ترین بار را بر پشت می‌نهد و آن را از این‌جا به آن‌جا انتقال می‌دهد. بدون‌شک منظور نیچه از این موجود گیرنگ‌بار، انسانی است که شترگونه سخت‌ترین بارها را که - جامعه و سنت‌هایش - بر او تحمیل نموده، بر پشت و شانه‌های خود می‌کشد. تحول دوم که - از شتر به شیر - است، زمانی رخ می‌دهد که این شتر بار سنگین‌اش را بر زمین بگذارد و از دوش‌اش آزاد شود. شیر این‌جا، نماد انسانی است که با جامعه و سنت‌هایش سرستیز دارد و می‌خواهد با نقد و نه‌گفتن به آن‌ها، آزادی به‌دست بیاورد. اما این شیر، هنوز آن‌قدر آزاد و توان‌مند نشده‌است که دست به "تخریب خلاق " شومپیتری بزند. این دگردیسی زمانی رخ می‌دهد که این شیر، کودک شود. برای نیچه، کودکی نماد پاکی و بی‌گناهی، تخریب خلاق و نوآفرینی است. با درنظر داشت آنچه که رفت، ما در کدام این سه دگردیسی قرار داریم؟ شتر هستیم؟ شیر یا کودک؟