از وضعیت یکمی بعضی شبا نوشتن تا هر شب نوشتن و حتی این اواخر هم هر روز نوشتن کوچ کردم. فکر می‌کنم نوشتن تنها کاری باشه که هیچوقت بابتش پشیمون نخواهم شد. جای اینکه بخوام وقت کسی رو بگیرم یا حالا خودمو سانسور کنم، می‌تونم خیلی راحت‌تر حرفامو بزنم. مثلا وقتایی که برمیگردم نوشته‌های قدیمم رو میخونم جز اینکه یادم‌میوفته چقدر ناتوان بودم، یه سری حس خوبم داره، مثل اینکه به خودم چقدر خوبه که اینارو یه جا نوشتی. درسته که به صورت دقیق نمی‌دونم چی شد که اینطوری شدم اما حداقل با خوندنش یادم میاد که چی بودم و چی شدم. همین الانی که دارم اینارو می‌نویسم پشت میز کارم نشستم و دارم به دقت "کای مای" دوست داشتنی انیو موریکونه عزیز رو گوش می‌دم. شاید اگه کار نداشتم، چشامو میبستم و فقط ازش لذت می‌بردم. برای مهمه چون توی این روزا پیدا کردن چیزهایی که بتونم ازشون لذت ببرم برام غیرممکن شده. هر چیزی که توی این روزا باهاش برمی‌خورم به گونه‌ای جذب ساید سیاه و دارکش می‌شم که حتی خودمم باورم نمیشه. این قضیه اصلا برام لذت بخش نیست. اگه تا قدیم برای خوشحال بودن کمی تلاش می‌کردم با بروز این اتفاقا، دلم نمی‌خواد حتی دیگه برای خوشحال بودن تلاش کنم. واقعا چه فایده داره. هر چقدرم این روزا تلاش کنم در بهترین حالت برمیگردم سر نقطه اولم. یه جور دست و پای بیخودی که هرچی بیشتر بشه بدتر میشه. انگار وسط یه باتلاق گیر افتاده باشم یا وسط اقیانوس. البته باتلاق رو به اقیانوس ترجیح می‌دم. اونقدری که من از آب می‌ترسم شاید از هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌ترسم. از بحث دور نشم، منطورم اینه که به جایی رسیدم که هیچ فایده‌ای توی تلاش کردن نمی‌بینم و این اصلا عادلانه‌ای نیست.