، روشی برای کاشت لوله های گوش مصنوعی در پرده گوش یا پرده تمپان است. این جراحی در بزرگسالان، ممکن است برای افرادی که به دلیل تجمع مایع در گوش میانی مشکل شنوایی دارند یا باروتروما به دلیل تغییرات شدید فشار هوا تجربه کرده اند، انجام شود. این لوله ها که به آنها لوله های یکسان سازی فشار، لوله های تهویه، گیره های گوش یا لوله های تیمپانوستومی نیز گفته می شود، برای تهویه و تخلیه مناسب گوش میانی استفاده می شوند. آنچه در این مقاله خواهید خواند: چه زمانی بزرگسالان به لوله های گوش نیاز دارند؟ جراحی قرار دادن لوله های گوش یک روش نسبتا ساده است که شامل ایجاد یک سوراخ کوچک در پرده تمپان (پرده گوش) با چاقوی جراحی یا لیزر روشی به نام myringotomy و سپس قرار دادن یک لوله مصنوعی است. در بزرگسالان، این روش را می توان در مطب ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی با بی حسی موضعی انجام داد. فقط حدود دقیقه طول می کشد. میرنگوتومی با قرار دادن لوله گوش ممکن است برای همه مناسب نباشد. این روش برای بیمارانی که نشانه ای از توده گوش میانی یا ناهنجاری عروقی دارند، از جمله تومور گلوموس، لامپ ژوگولار بالا سوار یا شریان کاروتید داخلی جابجا شده، منع مصرف دارد. یکی دیگر از عوامل تعیین کننده این است که آیا قبلا رادیوتراپی سر یا گردن داشته اید یا خیر. در این شرایط ممکن است شما کاندید مناسبی برای جراحی نباشید. خطرات احتمالی میرنگوتومی چیست؟ در حالی که جراحی قرار دادن لوله گوش یک روش مطمین و رایج محسوب می شود، برخی از عوارض آن ممکن است شامل موارد زیر باشد: زخم شدن پرده گوش تخلیه مداوم گوش، وضعیتی که به عنوان اتوره شناخته می شود. سوراخ ممکن است پس از برداشتن لوله بسته نشود و نیاز به روش دوم برای ترمیم پرده گوش داشته باشد. قرارگیری لوله های گوش معمولا موقتی هستند و ممکن است نیاز به تکرار این روش باشد. حتی این روش احتمال دارد باعث زخم یا سفت شدن پرده گوش پس از تکرار چندین بار جراحی شود. علاوه بر این، این روش ممکن است مشکل اصلی را درمان نکند. هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید هدف از قرار دادن لوله گوش در بزرگسالان چیست؟ در بزرگسالان، از لوله های گوش مصنوعی برای تهویه و تخلیه گوش میانی و درمان برخی بیماری ها پس از شکست درمان خط اول استفاده می شود. شرایطی که ممکن است به انجام میرنگوتومی با قرار دادن لوله گوش نیاز داشته باشد، عبارتند از: تجمع پرده گوش باروتروما ناشی از تغییرات فشار هوا، مانند هنگام سفر هوایی یا غواصی عفونت های گوش که مکرر هستند یا با درمان های دیگر برطرف نمی شوند. اختلال عملکرد لوله شنوایی (بیماری که اغلب به دلیل آلرژی مزمن در بزرگسالان ایجاد می شود) مایع داخل گوش (چسب گوش، اوتیت میانی با افیوژن، یا اوتیت میانی سروزی) که به خودی خود از بین نمی رود یا باعث ایجاد مشکلاتی در شنوایی، تعادل یا گفتار می شود. امکان داشتن بیش از یکی از این شرایط همزمان وجود دارد. به عنوان مثال، اختلال عملکرد لوله شنوایی اغلب می تواند منجر به عفونت گوش، ماندگاری مایع در گوش یا جمع شدن پرده گوش شود. ناهنجاری های آناتومی گوش بزرگسالان، که اغلب از بدو تولد وجود دارد، می تواند به ایجاد این شرایط نیز کمک کند. متخصص گوش و حلق و بینی معمولا پشت بینی (نازوفارنکس) را در بیماران بزرگسالی که نیاز به لوله های گوش دارند بررسی می کنند، زیرا این می تواند نشانه اولیه سرطان نازوفارنکس باشد. انواع لوله های گوش مصنوعی انواع مختلفی از لوله های گوش مصنوعی وجود دارد و از نظر موادی که از آنها ساخته شده اند و همچنین طراحی لوله ها متفاوت هستند. نوع لوله مورد استفاده به وضعیت شما و نحوه شکل گیری مجرای گوش و پرده گوش بستگی دارد. لوله های کوتاه مدت که معمولا در کودکان استفاده می شود، تا ماه دوام می آورند و معمولا خود به خود می ریزند. لوله های طولانی مدت که معمولا در بزرگسالان استفاده می شود به شکل T هستند و می توانند مدت بیشتری در جای خود بمانند. جراحی قراردادن لوله گوش چگونه انجام می شود؟ قرار دادن لوله گوش در بزرگسالان یک روش سریع و نسبتا بدون عارضه است. معمولا در مطب ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی تحت بی حسی موضعی انجام می شود و تقریبا دقیقه طول می کشد. ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی دستورالعمل هایی را به شما می دهد که قبل از قرار ملاقات باید آن را دنبال کنید. به یاد داشته باشید که مدارک بیمه و مدارک شناسایی خود را در قرار ملاقات همراه داشته باشید. در بزرگسالان، در مطب گوش و حلق و بینی تحت بی حسی موضعی انجام می شود و ممکن است در یک یا هر دو گوش انجام شود. پس از رسیدن به مطب ممکن است یک روپوش برای تعویض یا یک پارچه ضد آب برای پوشاندن روی لباس هایتان به شما داده شود. پزشک گوش های شما را معاینه می کند و از شما می خواهد که سرتان را به گونه ای کج کنید که گوش تان رو به بالا باشد و قطره های بی حس کننده در گوشتان ریخته شود. هنگامی که قطره ها اثر کردند و گوش های داخلی شما بی حس شدند، ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی میرینگوتومی را انجام می دهد. این شامل ایجاد یک سوراخ کوچک در پرده گوش با چاقوی جراحی یا لیزر است. پس از ایجاد برش، پزشک از شما می خواهد سر خود را خم کنید تا گوشتان پایین باشد تا به تخلیه مایع کمک کند. اگر مایع زیادی در پرده گوش وجود داشته باشد، ممکن است پزشک شما از یک دستگاه ساکشن کوچک برای برداشتن آن استفاده کند. سپس ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی از فورسپس های کوچک استفاده می کند تا به آرامی لوله گوش را در جای خود هدایت کند. اگر هر دو گوش نیاز به لوله داشته باشند، این روش در طرف دیگر تکرار می شود. بعد از جراحی لوله های گوش پس از انجام این روش، ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است گوش های شما را با پنبه ببندد تا هرگونه ترشحی اضافی را بگیرد. اگر این روش به دلیل از دست دادن شنوایی انجام شده باشد، ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است پس از تخلیه گوش، ادیوگرافی را انجام دهد تا ببیند آیا کمک می کند یا خیر. دستورالعمل هایی برای مراقبت های بعدی و برنامه ریزی ویزیت بعدی در دو تا چهار هفته به شما داده می شود. بهبودی پس از جراحی قرار دادن لوله گوش ممکن است در روزهای پس از قرار دادن لوله گوش، تخلیه مداوم و کمی درد خفیف را تجربه کنید. حتما دستورالعمل های ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی خود را دنبال کنید و در صورت داشتن هر گونه سوال یا نگرانی با دفتر تماس بگیرید. اکثر افراد می توانند یک روز پس از قرار دادن لوله ها به مدرسه یا محل کار بازگردند، اما زمان بهبودی بین افراد متفاوت است. بهبودی پس از جراحی قرار دادن لوله گوش معمولا سریع است. پزشک ممکن است قطره های آنتی بیوتیک گوش را برای استفاده پس از جراحی تجویز کند که باید چند روز بعد از عمل مصرف شود. دوره کامل دارو را کامل کنید تا از ایجاد باکتری های مقاوم به آنتی بیوتیک جلوگیری کنید. اگر هر گونه ناراحتی را تجربه کردید، مسکن های بدون نسخه مانند تایلنول (استامینوفن) یا ادویل (ایبوپروفن) باید کمک کنند. با گذشت زمان، پرده گوش اطراف لوله بهبود می یابد و به نگه داشتن آن در جای خود کمک می کند. بعد از جراحی چه زمانی با پزشک خود تماس بگیرید؟ عوارضی مانند عفونت ممکن است پس از قرار دادن لوله گوش رخ دهد. مراقب علایم عفونت باشید و در صورت مشاهده با پزشک خود تماس بگیرید: تب خون ریزی بیش از حد ترشحات غیرطبیعی رنگ یا بدبو ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی به شما دستورالعمل هایی در مورد اینکه چه زمانی می توانید سرتان را زیر آب فرو کنید یا گوش هایتان را خیس کنید، به شما می دهد. معمولا توصیه می شود در هفته اول پس از عمل از وارد شدن آب به گوش خود اجتناب کنید. طبق آکادمی آمریکایی گوش و حلق و بینی جراحی سر و گردن، شنا و حمام کردن با لوله های گوش پس از دوره بهبودی اولیه بی خطر است. برخی از متخصصان گوش و حلق و بینی توصیه می کنند تا ماه ها پس از بیرون آمدن لوله ها از وارد شدن آب به گوش خودداری کنید. در گذشته توصیه می شد که گوش گیر بپوشید یا در غیر این صورت آب را از گوش هایتان دور نگه دارید، اما تحقیقات هیچ فایده ای در خشک نگه داشتن گوش های شما نشان نمی دهد. لوله ها بسیار باریک هستند. به نظر نمی رسد آب مشکلی ایجاد کند. سوالات متداول زمانی که تجمع مایع و فشار در گوش (ها) با اقدامات محافظه کارانه تر بهبود نیافته است، لوله ها ضروری هستند. بدون درمان، این وضعیت می تواند باعث عفونت، مشکلات شنوایی و سایر نگرانی ها شود. لوله های گوش معمولا خود به خود می ریزند. اگر در عرض دو سال این اتفاق نیفتد، ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی شما آنها را خارج می کند. نگه داشتن بیش از حد لوله ها می تواند منجر به سوراخ شدن پرده گوش شود. لوله های گوش دستگاه های ریز نی مانندی هستند که از پلاستیک یا فلز ساخته شده اند. حتی اگر پلاستیک رنگی باشد (مثلا آبی یا سبز) ، با توجه به اینکه لوله‌های گوش چقدر فاصله دارند، برای دیگران قابل مشاهده نخواهد بود. در حالی که احتمالا در عرض یک روز یا بیشتر پس از عمل احساس خوبی خواهید داشت، اما در عرض چهار هفته یا کمتر به طور کامل بهبود خواهید یافت، به استثنای هر گونه مشکلی مانند عفونت. سخن آخر جراحی قرار دادن لوله گوش در بزرگسالان یک روش سریع با زمان بهبودی فوری است. با این حال، جراحی همیشه موثر نیست. حتما دستورالعمل های ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی خود را دنبال کنید و قرار ملاقات های بعدی را برنامه ریزی کنید. اکثر افراد باید هر شش ماه یکبار برای بررسی لوله ها ویزیت شوند.