دختر خانم با صدای اهنگین و رسا، با بینی عمل کرده، نگاه عسلی اش را به لنز دوربین دوخت و در باب زیبایی فطری و سیرت گوهربار نطق غرایی کرد. از انسانهایی گفت، که نه دماغ قلمی دارند و نه لب های قلوه ای ولی خیلی نایس هستند. حرف های قشنگ قشنگ می زد و گاهی هم تف می داد، یعنی پیاز داغش را زیاد تف می داد. به واقع و بدون رودروایسی حرف هایش از دل بود و سوظنی هم درون کلماتش دیده نمی شد. هر چند که از بود. ولی دل، دل است دیگر. از قدیم هم می گویند چیزهایی که از دل بر می اید لاجرم بر دل مینشیند. خوب به دل ماهم نشست ولی دلمان شور رفت و مثل رخت چرک رفت داخل لباسشویی و چرخید و چرخید. همان طور که خانم وزین و خوش سیمای ما که چشمانی عسلی کهربایی داشت و دستانی بلورین و چند انگشتر براق و زرین که به مد جدید هم می امد، به لنز نیم نگاهی می کرد و خودش را با نازی که معلوم بود من دراوردی نیست تاب می داد و حرفش را می گفت. ما هم که مثل مخاطبان خوب توی خانه نشسته بودیم و گاهی صورت زن را میدیدیم، گاهی کارگردان تصمیم میگرفت حرکات دستان خانم را ببینیم گاهی هم عشوه های بی تعارف بگویم زیبایش را و حتی گاهی نیم نگاه شیطنت بارش را. دم خانم جوان گرم، حرف های جذاب و پند اموز زد و رفت دنبال کارش. ولی من یکی که بیشتر جذابیتش یادم ماند تا حرف های زیبایش. یعنی اگر بگویی چه گفت؟ می گویم خب حرفهای زیبایی زد در باب، سیرت بهتر از صورت است، ببخشید یعنی سیرت زیبا بهتر از صورت زیبا است. اما اگر بپرسی چه شکلی بود انگشترهایش چندتا بود و ناز و عشوه اش چه ریختی بود، از الف تا ی را خود من برایت میگویم. در ضمن التفات بفرمایید که بنده اصلا حافظه جالبی ندارم ولی خوب چیزهای جذاب خوب یادم می ماند. حتی می توانم خط چشمی را که کشیده بود یا بینی عملی اش را هم درست و بدون ایراد طراحی کنم. همانطور که گفتم درست است من حافظه خوبی ندارم اما دستی در طراحی و نقاشی دارم. شاید هم به این نتیجه برسم که اصلا حرف که باد هواست. یک هفته دیگر، همان یک جمله هم از ان خانم یادم نمی ماند ولی باز هم صورت قشنگش با ان بینی قلمی عمل کرده کوچک سربالا، درست خاطرم می ماند. پس تکلیف سیرت زیبا بهتر از صورت زیباست چه می شود؟ حرف هایش که خوب بود به دل من هم نشست ولی باز هم جریان برعکس شد. اصلن چطور است کل ماجرا را برگردانیم و از انطرف به ان نگاه کنیم؟