دلایلم برای انتخاب کتابی برای خواندن متفاوت است. بیشتر اما ادبیات کلاسیک را می پسندم. البته همیشه نیم نگاهی به پرفروش های بازار هم دارم، چون همیشه فکر می کنم، توجه مردم به یک قضیه بی دلیل نیست. برای همین اولین رویارویی ام با الیف شافاک شد!‌در پستی جدا باید از آن بنویسم. ولی قطعا یکی از زیباترین کتاب هایی است که خوانده ام. برای همین وقتی در کتاب فروشی چرخ می زدم و این کتاب از آن نویسنده را دیدم، با خودم گفتم چرا که نه! شاید ملت عشق دیگری در کار است. زهی خیال باطل! داستان طولانی است و در بستر تاریخی حکومت عثمانی و در کشور ترکیه می گذرد. خمیر مایه اصلی داستان روایت دربار عثمانی است و معماران و معماری های قدیم آن دیار و علی الخصوص آن همه مسجد زیبا در ترکیه. شخص اصلی داستان پسرکی است که از هند به ترکیه به همراه یک فیل می آید و شاگرد سینان، معمار حاذق آن دیار می شود. شاید بد نباشد که این کتاب را یکبار در زندگی یکبار بخوانیم، اما هرگز نباید دوبار خوانده شود. داستان کمی بالا و پایین دارد، اما نمی تواند خودش را در لیگ برتر جا کند. اگرچه شافاک خواسته با روایت تاریخ آن را خواندنی تر کند اما برای مخاطب شرقی، و حتی غربی، تاریخ معلوم الحال درباریان عیاش چیزی تکراری است و نخ نما به قدمت قصه هزار و یک شب. عاشقانه ای هم در خلال داستان بین این شاگرد هندی و شاهزاده خانم (دختر پادشاه عثمانی) شکل می گیرد که واقعا هیچ محملی ندارد، به فرجام نمی رسد و یک عشق پاک باقی می ماند که اصلا چنگی به دل نمی زند. خلاصه شافاک در این کتاب بین تمام میراث های شرقی و تمام تکنیک های دوست داشتنی ساختن رمان قیقاج رفته است، تا اثرش مقبول افتد، اما امان ز جنس فیک که عیارش زود روشن می شود. کتاب مصنوعی است و قطعا حوصله سر بر. البته ناگفته نماند همین کتاب برخی اوقات جذاب می شود. اما کلیت همان است که گفته شد.