کشور پرجمعیت هندوستان با آن تاریخ کهنش، بیش از هر جامعه ای رنگ طبقاتی دارد، که می توان عنوان طبقات آن کشور را بر پنج طبقه و دسته و گروه مشخص کرد: قوم آریایی: که در سال قبل، در دسته های مختلف وارد هند شدند و این ورود چون حالت تهاجمی داشت، آریاییها به عنوان نیروی پیروز و مردم بومی هند به عنوان قوم مغلوب شناخته شدند. نیروی مهاجم، اقوام بومی را کنار زدند و خود یک جامعه تشکیل دادند. آریایی ها پس از پیروزی قدرت را بدست گرفتند، و حکومت را در خاندان خود موروثی نمودند که بعدا به شاه زادگان و پادشاهان هند شناخته شدند و سلطنت و حکومت در این سلسله قرار گرفت. طبقه دوم، چهره های قدیسین و زاهدان بود، که احتیاجات و نیازهای معنوی و مذهبی و روحانی مردم هند را بر آورده می نمودند. آریایی ها خود معتقد به قوای مرموز غیبی بودند و مذاهب ابتدایی مانند روح پرستی و آنمیسم در میان انان رواج داشت و مردم بومی هند هم با این عقاید و ادیان ابتدایی سر و کار داشتند و بر این باور بودند که اجنه و ارواج خبیثه و شرور طبیعت، در جنگلها و رودخانه ها و در تاریکی ها و دامنه کوهها مکان دارند و هر آن ممکن است صدمه های فراوان بر آدمیان از رهگذر انجام مراسم مذهبی آنان را شاد نمود. براساس این باورها، مردم احتیاج به افرادی داشتند که پاسخگوی آنان در مورد ارواح شرور و خبیث باشند تا آنان را در پناه قدرت معنوی خویش قرار داده و یاری رسانند. و از طرف دیگر چنین افرادی می توانند قدرت قوای خیر و عطوفت و محبت خدایان بزرگ همچون خدای طوفان، خدای گندم، خدای باران، خدای زمین، و دیگر خدایان طبیعت را به سوی آنان جلب نمایند. این افراد پرقدرت همان برهمن ها یا روحانیون ادیان هند بودند که دومین طبقه از مردم هند را تشکیل می دادند. که اید طبقه اول را اداره کنندگان امور سیاسی کشور، و طبقه دوم را روحانیون و معلمان مذهبی کشور نامید که جامعه را بر محور آیین و مذهب قرار می دادند طبقه سوم: گروه کشاورزان بودند که چرخ اقتصاد کشور را به کار انداخته و احتیاجات اقتصادی را از این طریق تاءمین می نمودند. طبقه چهارم: گروه صنعت گران بودند که این طبقه را در ردیف غلامان و بردگان قرارشان داده بودند. طبقه نجس: این طبقه مردمان غیر آریایی بودند که پیش از هجوم آریاییها، جزء مردمان بومی آن سرزمین به حساب می آمدند، که بعدا آریایی ها نام نجس را بر انها نهادند و تا امروز که حدود سال از ورود این قوم مهاجم آریایی به کشور هند می گذرد، هنوز مردم هند آنان را به نام نجس می خوانندگر چه گاندی برای اولین بار آنها را بندگان خدا نامید، ولی مردم هند زیر بار این عنوان نرفتند و هنوز هم راجه های هند در موقع مزد دادن به این کارگران پول را در برگ پیچیده و یا در کاسه ای که در دست دارند به آنان می دهند، تا مبادا دست اربابان به دست این افراد تماس حاصل کند! مردم هند هنوز آنها را به نام نجس ها یا دراویدها می خوانند، و اکثر این جماعت در اماکن مخروبه و ویرانه های زندگی می کنند. بنابراین در هند پنج طبقه وجود دارند که عبارتند از: برهمنا کاشاترها کشاورزان بردگان و صنعتگران دراویدها یا نجسها. ناگفته نماند که طبقه برهمنان و روحانیون، پرقدرت ترین و نیرومندترین گروه را در جامعه هند تشکیل می دهند.