ده ماه پیش، به‌خاطر شرایطی که توی زندگی شخصی و کاریم پیش اومد، تصمیم گرفتم که برم دنبال آرزوی دوازده سال پیشم یعنی برای دکترا برم خارج از ایران. پس اولین غول سر راهم رو باید پشت سر می‌ذاشتم که زبان انگلیسی بود. خب این هم کار راحتی نبود چون ده سال زبان نخونده بودم و هیچی در مورد آیلتس نمی‌دونستم اینکه شامل چه مهارت‌هایی می‌شه، یا تفاوت آیلتس جنرال و آکادمیک چیه، و کلی علامت سوال دیگه. در نهایت شروع کردم. اولش خودم خوندم. دو ماه بعد دیدم نمی‌تونم تنهایی بخونم و باید یه پلن (برنامه) داشته باشم که بتونم یه چیزهایی یاد بگیرم ولی به خاطر کرونا همه چیز اینترنتی شده بود. اولش فکر کردم چقدر سخته و نمی‌تونم مهارت اسپیکینگ رو تقویت کنم، ولی شاید باورتون نشه که بیشترین band score رو ( ) توی اسپیکینگ گرفتم. اینجا بود که متوجه شدم یکی از مزیت‌های آنلاین درس‌خواندن همین بود که لازم نبود زمانم رو توی ترافیک هدر بدم و بعد خسته و کوفته به خونه برسم. دیگه این دشواری‌ها رو نداشتم. البته این شرایط مشکلات خودش رو هم داشت. برای من که بعد از چند سال کار‌کردن و بیرون از خونه بودن مجبور بودم صبح تا شب خونه بمونم و فقط زبان بخونم، دو تا مشکل بزرگ وجود داشت. مشکل اولم پول بود که دیگه درآمدی نداشتم و باید از پس‌اندازم خرج می‌کردم. مشکل دومم این بود که متنفر بودم که صبحم رو با درس‌خوندن شروع کنم. برای مشکل دومم یه راه‌حل پیدا کردم. کاری که می‌کردم این بود که صبحم رو با تماشای سریال شروع می‌کردم. اولین سریالی که دیدم Friends بود. دومی و سومی هم Black List و This Is Us بودن. البته برنامه‌م برای سه ماه آخر تغییر کرد چون باید متمرکز مطالعه می‌کردم. هر روز صبح یه تست می‌زدم و دیگه زمانی برای سریال‌دیدن نداشتم که خب کمی برام مشکل بود. ولی این وسط یه اتفاق جالب افتاد، اون هم این بود که من همیشه فکر می‌کردم دونستن زبان یه اجباره، ولی توی این دوره بهش علاقه‌مند شده بودم، با اینکه زیاد باهاش سرو کار داشتم! مثل دوستی شده بود که داشت پا‌به‌پام می‌اومد. دیگه می‌تونستم با اعتماد‌به‌نفس انگلیسی صحبت کنم، یا سریال‌ها رو بدون زیرنویس ببینم و حداقل % رو متوجه بشم. این تجربه برام خیلی دوست‌داشتنی بود و ذوق می‌کردم. مشکل دیگه‌ای که داشتم قانونی بود که توی آموزشگاه آنلاینی که شرکت کرده بودم [اینجا اسم نمی‌برم] برامون تعیین کرده بودن. قانون اون آموزشگاه این بود که زبان‌آموز‌های توی کلاس آنلاین نمی‌تونستن خارج از کلاس ارتباط بگیرن (مثلا توی واتساپ یا هر اپلیکیشن دیگه) این قانون بد بود چون پارتنری نداشتم که باهاش صحبت کنم. هرچند تو یکی از کلاس‌هام، با‌کمک یکی از بچه‌ها تونستیم خارج‌از فضای کلاس باهم ارتباط بگیریم و از این طریق بود که با دوستی آشنا شدم و هر روز یه ساعت مشخص با هم اسپکینگ کار کردیم. حتی روز امتحانمون رو باهم انتخاب کردیم و این همراهیش کمک بزرگی به من کرد، چون با هم درس می‌خوندیم. با‌این تفاوت که اون برای آیلتس جنرال می‌خوند و من برای آیلتس آکادمیک. به‌هرحال از‌اونجایی‌که هدفمون یکی بود، این تفاوت ت ثیری نداشت. خلاصه همه‌ش درحال مطالعه بودم و اگه بخوام یه نتیجه‌گیری کلی کنم، باید بگم برای یادگیری یه زبان، یه نکته خیلی مهم اینه که فرد خودش بخواد و تلاش کنه و انگیزه‌ش رو بالا نگه داره. همین حالا، خیلی از کلاس‌های آنلاین تمرکزشون رو گذاشتن روی خودآموزی. مثلا سایت لینگمی یا خیلی از آموزشگاه‌ها مهارت‌هایی رو آموزش می‌دن ولی خودت [به‌عنوان زبان‌آموز] باید بری دنبال یادگیری. مثل همون مثال معروف که می‌گه به‌جای اینکه هرروز یه ماهی بهت بدن، ماهیگیری رو بهت یاد می‌دن! حالا بگذریم که من در عرض ده ماه تونستم نمره اورال . بگیرم که از نظر خودم قابل‌قبول نیست، ولی چیزی که برام ارزش داره اراده و پشتکار خودمه که توی روزهایی که خسته می‌شدم، همه‌ش به هدفم فکر می‌کردم. هرچند هنوز به هدف نهاییم نرسیدم ولی مهم تلاشمه. اولین و آخرین توصیه‌م اینه که یاد‌گرفتن زبان هدفی نیست که یک‌شبه به‌دست بیاد و باید براش خیلی زمان گذاشت. یه جاهایی هم واقعا به یه همراه و راهنما نیاز داری تا بتونی از پس این غول بی‌شاخ‌و‌دم بربیای!