مقاله‌ی مرتبط: اولین کسانی که در نایورو سکنی گزیدند، مردم"میکرونزی" و"پلی‌نزی" بودند که به‌مدت حداقل سال در این جزیره زندگی کردند. این جزیره دور از دسترس غربی‌ها بود، مگر این‌که ملوان یا مجرمی فراری به این مکان پناه می‌آورد. نایورو تقریبا جزیره‌ای ناشناخته بود تا این‌که در اواخر قرن نوزدهم میلادی توسط امپراتوری تصاحب و از مستعمراتش شد. چیزی نگذشت که اروپاییان ذخایر فسفات را در این جزیره پیدا کردند و این مکان تبدیل به معدنی شد که قدرت‌های استعمارگر خارجی به استثمارش پرداختند. بعد از به استقلال رسیدن نایورو در سال ، بهره‌کشی از معادن این جزیره شدت یافت تا جایی‌که بیشتر فسفاتش استخراج شد و در پی آن، نایورو بسیار تضعیف شد. طی فرآیند بارور کردن زمین‌های کشاورزی در کشورهای دوردست، زمین‌های خود جزیره نابارور شد. امروز، زمین‌های این جزیره خشک و بی‌آب‌و علف شده است و درصد آن پر از قله‌هایی شده‌که آکنده از سنگ‌آهک است. ذخایر فسفات نایورو در نتیجه‌ی فضله‌ی پرندگان و در طول هزاران سال به‌وجود آمده است که از آن با عنوان"گوانا" یاد می‌شود. این ذخایر غنی در نزدیکی سطح زمین هستند و عملیات استخراج را بسیار ساده می‌کنند. قبل از این‌که حق استخراج فسفات از این معادن طی قراردادی به بریتانیا داده شود، این آلمانی‌ها بودند که برای اولین بار اقدام به استثمار ذخایر این جزیره کردند. بعد از جنگ‌جهانی اول، "جامعه ملل"، کشورهای بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند را به‌عنوان متولیان نایورو اعلام کرد که طی آن، سازمان"کمیسیون فسفات بریتانیا" تشکیل شد و مسیولیت حقوق فسفات را به عهده گرفت. بعد از این‌که نایورو تبدیل به ملتی مستقل شد، دولت نوپای این جزیره، تمامی حقوق تجارت فسفات را از خریداری کرد که به تبع آن، اقتصادش روند رو به رشدی را تجربه کرد. سود حاصل از استخراج فسفات در معادن، سرانه‌ی درآمد نایورو را به بیشترین میزان در میان تمامی ملت‌های تازه استقلال‌یافته رساند. در حالی که تجارت بهره‌برداری از معدن در حال رونق بود، زمین‌های جزیره به‌کلی نابود شدند. در فرآیند استخراج فسفات در نایورو، خاک سطح زمین را بر‌داشته و فسفات را از بین دیواره‌ها و ستون مرجان‌های باستانی و نیز فرورفتگی‌های ناصاف که بین آ‌نها وجود دارد، بیرون می‌کشند. این فسفات‌ها برای محصولات یا چیزهای دیگر بلااستفاده‌هستند، اما عمل استخراج آن، موجب از بین رفتن باروری خاک می‌شود. این عملیات استخراج، زندگی آبزیانی را که در اطراف جزیره زندگی می‌کنند نیز با ریختن پسماند فسفات به داخل آب مختل کرده است. وقتی که فسفات به اتمام رسید، اعتباری که برای مدیریت سرمایه‌ی جزیره تخصیص داده شده بود از بین رفت. همچنین قرار بود چندین طرح سرمایه‌گذاری شامل هتل و شرکت هواپیمایی نایورو احداث شوند که هیچ‌گاه عملی نشدند و در نهایت منجر به وارد شدن لطمه‌های اقتصادی به این جزیره شد. نایورو که به‌لحاظ اقتصادی درمانده شده بود، شروع به صدور گذرنامه برای مردم کشورهای دیگر به قیمت ناچیز کرد و از سوی دیگر پناهنده‌های جنگی را که دیگر کشورها از پذیرش‌شان امتناع کرده بودند نیز پذیرفت. این موضوع منجر به ایجاد"مرکز نگهداری نایورو" در سال ، توسط استرالیا و تبدیل آن به منبع درآمد و اشتغال‌زایی مناسبی در جزیره شد. اقتصاد و زمین‌های نایورو، تنها قربانیان این جزیره نبودند. مردم نایورو در زمره‌ی بیمارترین و چاق‌ترین افراد دنیا هستند که از و فشار خون بالا رنج می‌برند. فقط تعداد اندکی از مردم اینجا بیش از سال عمر می‌کنند. قبل از این‌که نایورو به استقلال برسد، مردم اینجا به ماهیگیری و کشاورزی می‌پرداختند و غذای خود را از ماهی تازه، میوه و سبزیجات تهیه می‌کردند. با درآمد آسانی که از فسفات به‌دست می‌آمد، مردم کم‌کم شروع به استفاده از غذاهای کنسروی و یخ‌زده‌ی وارد‌اتی کردند. به‌همین دلیل است که نایورو بیشترین نرخ چاقی و دیابت را در کل دنیا دارد. درصد از ساکنان این جزیره اضافه‌وزن دارند و درصد آنان دچار چاقی مفرط هستند. بیش از درصد جمعیت نایورو مبتلا به دیابت نوع هستند. همچنین مشکلات تغذیه‌ای بسیاری مانند بیماری کلیوی و قلبی، دامن‌گیر مردمان این جزیره است. نایورو هنوز هم مقدار کمی فسفات صادر می‌کند. اما درآمد حاصل از آن برای مدیریت جمعیت هزار نفری‌اش کافی نیست. کمک‌های خارجی که عمدتا از استرالیا، تایوان و نیوزیلند به این مکان می‌رسد، تنها دلیل زنده‌ماندن مردم نایورو است.