در قسمت های قبل داستان زندگی به اونجا رسیدیم که قرار بود فعالیت فریلنسری من شروع بشه. خوب شروع شد. اگر بخوام نیمه پر لیوان رو ببینم، سه ماهه اول سال آینده دغدغه مالی نخواهم داشت (البته اگر کارفرمایان محترم پولم رو طبق قرار بدهند) نکته اینجاست که الان مسیله بدتری پیش رو دارم. من الان تا پروژه دارم که باید به یکی هر روز یکبار و به دیگری هفته ای یکبار خروجی بدهم. از طرف دیگه، استادم در دانشگاه چند ماهه ایران نیست و دیروز قرار شد کاری رو از طرف ایشون انجام بدهم که اونم هر دو هفته یکبار خروجی میخواد. و بالاخره از یک طرف دیگه، دیشب فهمیدم که برای مقاله ای که برای یه ژورنال خارجی نوشته بودم جواب اومده و تا اصلاح داره که باید در کمتر از ماه انجام بدم تا چاپ بشه و بعدش بتونم از پایان نامه دکترا دفاع کنم. حالا اینارو باید بذاریم در کنار مسیولیت همسر بودن و پدر بودن. توی کنترل پروژه مفهومی داریم به عنوان مسیر بحرانی که نشون میده اگر کدوم فعالیت های پروژه به مشکل بخورند یا با تاخیر انجام شوند، پروژه به مشکل خواهد خورد. حالا کل زندگی من افتاده روی مسیر بحرانی و همین هم باعث شده مغزم یخورده قفل کنه. در نتیجه یک عالم کار داریم با یک مغز نسبتا از کار افتاده و فقط ساعت وقت در روز! اوه! راستی کارهای سایتم هم هست که باید انجام بدم.