امروز پنجم فروردین ماه سال هجری خورشیدی است. در روزهای آغازین بهار هستیم و باران معتدلی می بارد. بعد از حدود یک هفته به بهانه خریدن روزنامه از خانه بیرون آمده ام. به سنگفرش خیس خیابان زل زده ام و فکر میکنم. دیروز مابین تلفن های روزمره ی مادر دو تماس بود که باعث شد برای چند لحظه سکوت بر همه ی خانه مستولی شود، دو نفر از آدم هایی که میشناختم به یک نوع بیماری واگیر دار مبتلا شده بودند، بیماری به اسم کرونا. اگر درمورد وبا شنیده باشید یا کتاب طاعون از آلبر کامو راخوانده باشید می توانید تصورش کنید. یک اپیدمی جهانی که ظرف حدود یک ماه هزاران نفر را به کام مرگ کشانده است. روزنامه ها خبر سیلی در یکی از شهرهای ایران را تیتر زده بودند. چند روز پیش خبرهایی در یک سایت در مورد تسلیحات هسته‌ای یکی از کشورهای جهان اول خوانده بودم. دیشب باران سختی می بارید، مدتی زیر باران ایستادم، در این روزهای قرنطینه بیشتر اوقات نظاره گر آسمان هستم، آسمانی که سختی این روزها را بر سرمان می کوبد. به مناسبت فردا و حسی که هر سال داشتم فکر می کردم، آنقدر گذشت که لباس هایم خیس باران شده بود خواهرم صدایم زد و عکس تاری را با دوربین مگاپیکسلی گوشی که فلش آن خاموش بود از من گرفت. با اینکه در این بخش از جغرافیا خروج از قرنطینه جرم نبود ولی راهم را کج کردم و به سمت خانه برگشتم. مادر برایم کیک سیب پخته بود. به اتاقم رفتم و به کتابی از جوجو مویز که روی میزم بود نگاه کردم، من پیش از تو! (نمیدانم در زمان شما به چاپ چندم رسیده باشد) و به یاد صفحه آخر کتاب افتادم، وقتی که ویلیامز با شرایطی که داشت به کلارک گفت: "فقط خوب زندگی کن، فقط زندگی کن" هووم، من نا امید نیستم، این روزها برگی از تاریخ قرن گذشته می شود و روزهایی سرشار از صلح و آرامش خواهد آمد. چیزی که شاید خصوصیت زمان شما باشد. پس باید ادامه داد، باید زندگی کرد. میم نوشت، مهمور به تاریخ / / . در زاد روز من، اواخر دهه دوم زیستنم?