راه‌آهن پستی که کار خود را از سال در زمینه‌ی حمل و نقل مرسولات پستی، آغاز کرده بود، پس از سال‌ها فعالیت، سرانجام در بسته شد اما پس از گذشت چند سال دوباره در سپتامبر فعالیت خود را با کاربری متفاوت از سر گرفت. به مدت هفتاد و شش سال یعنی از سال ، اداره‌ی پست لندن ناوگانی از برقی بدون راننده را به کار گرفت. این قطارها که روی ریل‌هایی با سایز باریک در زیر زمین حرکت می‌کردند، مسیول جابه جایی نامه‌ها و بسته‌های پستی بین ادارات مختلف بودند. مسیر این راه‌آهن از اداره‌ی پدینگتون در غرب شروع می‌شد و به اداره‌ی وایت‌چاپل در شرق می‌رسید و دارای مسافتی به اندازه‌ی کیلومتر بود. این مسیر در بین راه هشت ایستگاه داشت که بزرگ‌ترین آن‌ها در زیر " Mount Pleasant " قرار داشت. راه‌آهن پستی لندن در اوج فعالیتش برای ساعت کار و حمل میلیون مرسوله پستی راه‌اندازی شده بود. این راه‌آهن زیرزمینی به منظور دور زدن ترافیک سنگین و ازدحام جاده‌ای در اوایل دهه میلادی ساخته شد چون این ترافیک و ازدحام باعث به وجود آمدن تاخیرهای زیاد و غیر قابل قبولی در جابه جایی بین دو اداره می‌شد. تا سال ، این راه‌آهن قلب خدمات پستی لندن محسوب می‌شد، اما به خاطر بار سنگین مالی که این سیستم برای رویال میل داشت، در نهایت بسته شد، چون هزینه‌ی استفاده از آن پنج برابر بیشتر از حمل و نقل جاده‌ای بود. راه‌آهن پستی مجددا در سپتامبر بازگشایی شد، اما این بار به جای مرسولات پستی، مردم را جابه جا می‌کند. هم‌اینک مراجعه‌کنندگان می‌توانند مسیر دایره‌ای به طول یک کیلومتر را در واگن‌های جدیدی که برای جابه جایی مسافر طراحی شده‌اند، در مدت زمان دقیقه طی کنند.