هر زمان که یک حباب فکری (یا فرهنگی) ایجاد می‌شود، زندگی درون حباب منطقی و عادی به‌نظر می‌رسد. به همین خاطر است که هنرمندان در نمایشگاه‌های هنری دو شهر میامی و بازل در حال گفت‌وگو در مورد ضرب کردن NFT ها هستند. نه به این خاطر که درکی از این موضوع دارند (که ندارند) یا چون ارزش افزوده واقعی ایجاد می‌کنند (که نمی‌کنند) ، بلکه به این دلیل که زندگی درون این حباب فکری مشخص به این شکل است. و قرار است افراد بیرون حباب احساس عقب ماندن کنند. چرا که این بخشی از سوخت زندگی در درون حباب است. زمانی‌که یک فرهنگ سازمانی شروع به منزوی شدن می‌کند یا یک جامعه مانند یک فرقه رفتار می‌کند نیز همین اتفاق می‌افتد. فرهنگ "طریقه انجام کارها در این حوالیست". طبیعت اولیه یک حباب وجود یک داخل و یک خارج، یک حوزه تحریف حقیقت در حال گسترشی است که به افراد داخل حباب اطمینان می‌دهد در حال انجام کارهایی منطقی و عادی هستند. اگر اطمینان دارید که حباب قرار است برای دراز مدت باقی بماند، پس احتمالا نباید در همراه شدن با آن تردید کنیم. اما وقتی حباب می‌ترکد (که حباب‌های فکری همیشه این‌طور هستند) ، آماده حقیقت باشید که قرار است با ادعاهای شما مخالفت کند. "هنر بر روی تختی دراز نمی‌کشد که برای آن ساخته شده است. به محض آن‌که فردی اسمی از او ببرد پا به فرار می‌گذارد. او عاشق ناشناس بودن است. بهترین لحظات او زمانی است که فراموش می‌کند چه نامیده شده است. " - ژان دوبوفه لینک مرجع: