اغلب می شنویم مردم می گویند: "این دنیا بی ریشه است اگر می خواهید نجات یابید شما هم باید بی ریشه شوید. " می‌خواهم خاضعانه بگویم ما با این ادعا مخالفیم! این دنیا چیزی است که ما ساخته ایم. اگر امروز بی ریشه است و تحمل کردن آن سخت به این دلیل است که ما با نگرش مان، رفتار مان و گفتارمان آن را بی ریشه ساخته ایم. اگر خودمان را تغییر دهیم می توانیم دنیا را تغییر دهیم، و تغییر خودمان با تغییر زمان و روش های ارتباطی مان شروع می شود. حال هر شخص برای ارتباط با جوامع و انسان ها ومحیط پیرامون خود راه و روش خاص خود را دارد. جهان را می‌توان به این صورت تعریف نمود: هرآنچه وجود دارد، هرآنچه وجود داشته‌است و هرآنچه به‌وجود خواهد آمد. و امروز می بینیم که آنچه به وجود آمده خوب یا بد نتیجه رفتار انسان هایی است که بر صفحه جهان نقش زده اند نقش هایی رنگارنگ که گاه زشت و گاه زیبا و دلنشین به چشم می آید و یکی از این نقش ها که امروزه در جهان پررنگ تر از نقوش‌دیگر به چشم می آید است. ویروسی مرموز و ناشناخته که بی مهابا می تازد و تمامی مرز ها را در هم می نوردد و گاه چنان ناجوانمردانه پیش می رود که وحشتی عالم گیر را به پا می کند. ویروسی که اگر خوب دقت کنیم مثل همه پدیده ها و اتفاقات در عین داشتن زشتی های خود زیبایی هایی هم نیز در بر می گیرد بسته به اینکه از کدام دریچه نظاره گر آن باشیم. ویروسی که توانسته است همه ی فاصله های طبقاتی را در هم شکند کاری که در طول سالیان دراز هیچ کدام از مکتب ها و فرقه ها و اندیشه ها نتوانسته است. چرا که انسان با دخل و تصرف در این اندیشه ها آنها را به نفع خود تفسیر کرد. و کرد آنچه را که نباید می کرد! اما به تنهایی تمامی این مرز های طبقاتی را شکست طوری که به بشریت ثابت کرد هیچ قدرت سیاسی و اقتصادی و موقعیت اجتماعی در برابر آن توان مقابله را ندارد. ویروسی که همه ی اقشار جامعه را یکسان تحت تاثیر قرار می دهد، تمامی معادلات انسانی را به هم می ریزد و همه را به زانو در می آورد. طوریکه باید به یکباره دست از همه وابستگی ها و دلبستگی ها شست و تسلیم غول بی شاخ و دم کرونا شد. اگر وجدان خفته انسان بیدار شود متوجه می شود که همه انسان ها در نهایت یکسانند و این القاب و قدرت و مقام و ش ن اجتماعی نمی تواند ملاک برتری انسان ها باشد، زمانی که در برابر پدیده مرگ چاره ای جز تسلیم نمی یابی. چه بسا امروز کرونا ثابت کرد مراسم خاکسپاری غنی و فقیر، ضعیف و قوی یکسان است و خبری از تشریفات کذایی که تاثیری در حیات پس از مرگ ندارد و خیراتی‌که نیازمند از آن سهمی ندارد نیست. همه در نهایت سادگی و بی کسی و به دور از تشریفات به خاک سپرده می شوند و از این دنیای رنگارنگ رخت سفر بر می بندند و چه تلنگر دلنشینی که دیدگان خفته جهانیان را به سوی حقایق می گشاید و دلها را بهم نزدیک می کند، آنگونه که همگان در غم خود شریک می بینیم، برای دیگران دلسوزی می کنیم و از همدردی هم نوعان خود خرسند می شویم و پی می بریم که این دنیای فانی ارزش آن را ندارد به هرقیمتی بهره بیشتری ببری چون به هنگام سفر از آن لخت و عریان و چه بسا در اوج غربت و تنهایی عازم راه بی بازگشت می شوی. پس چه زیباست که دل را مملو از عشق و محبت سازیم و باعشق ورزی به خود و دیگر جوامع دنیای زیبایی سازیم که انسان ها در صلح و ارامش در کنار هم عاشقانه زندگی کنند و بدون هیچ ترس و واهمه ای با یکدیگر تعامل داشته باشند و از آرزوهای خود سخن بگویند. و اکنون چه زیبا نشان دادند اقشار مختلف انسانی که می توانند بدون هیچگونه چشم داشتی برای التیام درد نیازمندان عاشقانه وارد عرصه جهاد و خدمت شوند. کادر درمانی که بدون هرگونه شایبه ای جان خود را در ط ب ق اخلاص نهادند و به استقبال کووید رفتند و شبانه روز در درمان بیماران و کاهش درد و آلام مردم تلاش کردند و چه بسا ویروس را به جان خریدند و بودند در این میان کسانی که مرگ را در آغوش کشیدند و چه مرگ شیرینی که فقط رنگ ایثار و عطر از جان گذشتگی به همراه دارد. نظامیان، گروه های جهادی، جوانان پرشوری که چون میدان جنگ از جان و تن گذشتند و به یاری همنوعان شتافتند و نشان دادند که برای زندگی سالم و بدور از درد و رنج باید دست در دست هم دهیم و برای رفع ناملایمات بکوشیم چرا که: نوشتار: سلوی رحیمی