معاون میراث فرهنگی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: روستاهای تاریخی ساخته شده براساس دانش گذشتگان در سیلاب های اخیر آسیب ندید، ولی روستاهایی که در این شرایط ساخته نشده، در مواجهه با سیل توان مقاومت نداشتند. محمد حسن طالبیان با مهم خواندن موضوع مناظر روستایی و تصریح کرد: هدف هر سال ایکوموس (شورای بین المللی ابنیه و محوطه ها ICOMOS ) از انتخاب شعار به مناسبت این روز، درک بهتر همگان از موضوع حفاظت است. وی با اشاره به اینکه موضوع میراث کشاورزی پیشتر شعار ایکوموس قرار گرفته بود، افزود: این توجه باعث شد تا در مورد روستاهای تاریخی فرهنگی و حوزه های مناظر فرهنگی طبیعی بیشتر پژوهش شود، طوری که میراث کشاورزی از کبوترخانه ها تا باغستان های سنتی براساس این شعار برای ثبت آماده شد. طالبیان با تاکید بر درس های سیل نوروز و روستاهای تاریخی در سیل تصریح کرد: روستاهای تاریخی که به خوبی مکان یابی و بر اساس دانش گذشتگان ساخته شده اند، در سیلاب های اخیر آسیب ندید ولی روستاهایی که در این شرایط ساخته نشده بود، در مواجهه با سیل توان مقاومت نداشته و از بین رفته اند. وی گفت: موضوع درک حفاظت از منظر روستایی خیلی مهم است، زیرا این ها شیوه های زیست و دانش سرزمین هستند و لازم نیست حتما در آن ماند، بلکه می توانیم از دانش گذشته برای مکان یابی روستاها استفاده کنیم، توان اکولوژیک (زیست بوم) را بسنجیم و درک کنیم از یک منبع بیشتر از نیاز نباید استفاده کرد تا تعادل ایجاد شود. معاون میراث فرهنگی اظهار داشت: کسی منکر توسعه نیست، ولی متاسفانه همه چیز را قربانی مدرنیزم کرده ایم، به نحوی که میراث های روستایی بسیار شکننده شده اند. طالبیان تصریح کرد: سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری یکی از اهداف امسال را توجه به روستاهایی قرار داده که از دانش سرزمین و تاریخی بهره دارند. وی با انتقاد از برخی سیاست های دولت تصریح کرد: سیاست های دولت در واگذاری تسهیلات به جوانان در برخی از مناطق باعث شده تا بسیاری از روستاها خالی از جمعیت جوان شوند، در حالیکه باید به تداوم دانش گشته در نسل امروز توجه کرد تا حفاظت از میراث فرهنگی به نحو شایسته ادامه یابد. در حوزه باید این موارد را گوشزد و تعادل بخشی کنیم. طالبیان با اشاره به خسارت های سیل اخیر گفت: تقریبا هیچ روستا، مرکز و اثر تاریخی دچار صدمه آنچنانی نشده، در صورتیکه تمام سازه های جدید دچار مشکل شده اند به نحوی که در برخی مناطق پل های تاریخی به جا مانده، ولی پل های آهنی از بین رفته اند.