در ابتدا بایستی بگویم که تا سال قبل من دست‌نوشته‌های زیادی داشتم اما بخشی از آنها را به دلیل کشتن دلبستگی و از طرفی افسردگی و حس بدردنخور بودن، که ناشی از افسردگی بود، نابود کردم و وقتی اندکی حالم بهتر شد و با کمک محسن، که در کافه یک دست نوشته مرا خواند و ویرگول را به من معرفی کرد، منتشر کردن یادداشت‌هایم را در ویرگول درست در یک ماه و دو روز قبل آغاز کردم. این زمان من چند نوشته از خودم داشتم و باقی که باقی مانده بودند هم درد و دل و دلنوشته بودند و نه یادداشتهایی که بتوان نام آنها را تولید محتوا و فکر و اندیشه و. نهاد. پس شروع کردم به نگارش مجدد با فکرهای جدید و سیل مطالبی که در ذهنم بصورت منطقی جاری میشدند را در ویرگول منتشر میکردم و کم‌کم از حالت روزانه یک در میان به روزانه دو یاداشت رسیدم و حتی یادداشت های دنباله دار نیز نوشتم. اما هرچه جلوتر رفتم دیدم که نمیشود فقط و فقط یکسری مطالب را بدون دقت لازم برای مخاطب خودم آنهم در شرایطی که موضوعاتی در رده های اجتماعی و فلسفی و انتقادی و به زبان ساده و با نگاه جدید مینویسم منتشر کنم و بایستی به سمتی بروم که مخاطب را با یادداشتی بهتر و متقن‌تر روبه رو کنم. اینکه من یک چیز را میدانم با اینکه یک چیز را درست برای شما تفهیم کنم دو مسیله کاملا مجزاست و من حق ندارم در یادداشت های خودم فرض را بر دانش، اگر اسمش را دانش بگذاریم، خویش قرار دهم و بایستی با مطالعه دقیق‌تر و بهتر متنی منطقی با اطلاعات مستند و صحیح بیاورم تا شما را با نگاه خودم آشنا کنم. از طرفی هیچوقت نخواستم که انتقاد و تیغ نگاه نقادانه من به سمت فرافکنی و رو به بیرون باشد و همیشه سعی دارم که مسایل را به نحوی ببینم که در آن نگویم مقصر فقط و فقط عوامل بیرونی اند و ما هیچکاره ایم. نخواستم همراهی کنم با کسانی که چیزی را میبینند و میفهمند و نمیگویند و یا میبینند و نمیفهمند و نمیگویند و البته که ضعف هم در من مشهود است ولی جالب ماجرا وقتی بود که با کامنت ها رو به رو شدم. درست است که انتظار ندارم همه با نظرات من موافق باشند و از من تعریف کنند ولی حداقل این انتظار را داشتم و دارم که اگر من متنی را بعنوان یادداشت فکر میکنم و مینویسم و میخوانم و چرخه نوشتن یک یادداشت بظاهر علمی را تکمیل میکنم و سپس منتشر میکنم به ناگاه فردی با کامنتی در حد چند جمله دست به تخطیه متن من نزند و بفهمد که ما برای مخالفت با یک متن بایستی متنی در برابر آن قرار دهیم. اگر فرصت نداریم که مخالفت خود را با یک متن در حد یک یادداشت قرار دهیم پس انتظار برخورد صحیح در پاسخ به کامنت هم در ما نبایستی وجود داشته باشد چرا؟ ! چون تمام ابعاد یک یادداشت حتی کلمه‌ای را نمیتوان با چند جمله بهم ریخت و این انتظار بی جایی است که بخواهیم یک یادداشت را با یک کامنت بی اعتبار کنیم. اگر یک نفر یادداشتی نوشت که با عقاید ما در تضاد بود، بهتر است به نوشتن یادداشتی در پاسخ آن بربیاییم. اینجا ساحت فضای مجازی ما نیست که هزار علت و ناعلت را پشت کنش و واکنش خود قرار دهیم. اینجا محلی است برای انتشار محتوای نظرات و علم ما بصورت یک یادداشت و یا مقاله کوتاه. جواب مقاله را حداقل با نامهای میدهند و نه با کامنت، اما این در اینجا رعایت نمیشود و این مخل تضارب آراء است. بیشتر این قبیل رفتار ضعف ما در بحث آنهم بحث غیر شفاهی و بصورت مکاتبه ای را نمایش میدهد. در مسیله بعدی بیشتر به این فکر میکردم که اینجا فردی یک نوشته را منتشر میکند که لینک دانلود چیزی است و اصلا یادداشتی نیست و با توجه به نظرم در بحث " " بهتر است جلوی این قبیل موارد گرفته شود، لینک دانلود سریال "گیم آف ترونز اینجا چه میکند؟ بعد از این مسیله ذهنم متبادر این شد که بیشتر اهالی اینجا افرادی هستند که در "بیو" خود چیزی مرتبط با علوم کامپیوتر را نوشته اند و در کنار آن علایق خود درباره چیزهای دیگر را نیز پیگیری میکنند، اولا این اهالی قطعا نبایستی با خود فکر کنند که برتری خاصی دارند و اینجا کلونی برای آنهاست و آنها تفوقی بر کسی دارند و دچار نخوتی شوند که اینجا جایی برای تولید محتوا و تضارب آرا است چیزی که در کشور ما وجود ندارد. پیشنهادی هم برای افراد عضو ویرگول داشتم آن اینکه میتوانیم برای دسترسی راحتتر در فضای مجازی از هشتگ"ویرگولیست" برای خود و "ویرگول" برای متن خود استفاده کنیم تا برای دسترسی ها در فضای مجازی از راحتی برخوردار شویم. از طرفی ضعفی در بحث همرسانی جمعی متنها در فضای مجازی وجود دارد که ساختاری نیستو بیشتر به مخاطبان فضای مجازی بستگی دارد و این بیشتر به دلیل این است که متاسفانه علاقه به خواندن بیش از کاراکتر بسیار کم شده است: ) باقی حرفها هم بماند برای بعد!