شاید برنجانمت باز. ولی آخر نگرانم. می خواهم که تو هیچ نگران نباشی. اصلا هر نوشته ای را. که تو بگویی. هر عبارتی را که تو بخواهی. پاک خواهم کرد. همه آن دوستت دارم های ناگهانی و بی اراده. و از ژرفای دل را. همه اشتیاق های خاموش و پنهان در لابه لای شعرهای دیگران را. همه آن جوشش های واپسین چشمه های رو به زوال شوق را. همه واگویه های نیاز. و همه خواهش های نامراد این قلب م رده را. که دیگر جز به زمزمه ای مبهم، به تپش نمی افتد. در برابر هجوم گاه و بیگاه عشق هایی که دیگر نیست. همه را پاک خواهم کرد. هر جا که بیش ناله های اغراق آلود شاعرانه ای برآورده ام از عشق هایی که کم است. از دردهایی که کم است. از حسرت ها و دلهره هایی که کم است. و از همه آنچه به نظر تو کم است و علاج پذیر. همه را پاک خواهم کرد. فدای سرت که صادقانه گفته ام. اصلا من که به جهنم. رفته ام و باز نگشته هنوز. خیال بهشت صمیمیت های ناپدید را می پرورم چرا. خدا خیرت دهد که خوب شناختی مرا. که سراسر حرف هام نمی ارزد به چند دقیقه دغدغه‌های تشویش. هنگام خواندن آوازهای ناب. و قلب نفرینی ام دیگر هیچ نقشی که بماند، به خود نمی پذیرد. و فریب کاذبی بیش نیست که به محاق می رود. قبل از طلوع آفتاب امیدهای جوان تو. تمام نوشته هام را که بزنی به محک عقل معاش. به محک اخلاق عموم. به معیار کتاب های انگیزشی روز. همه مردودند. راستی نگفته بودم با تو. که من ا عق ل الم جانینم. گمراه عالمم. ؟ . که عوارضی دارد این بیماری هام. ؟ . که حملات پیوسته و صاعقه وار شعر اینطور از پایم در انداخته است. ؟ . که مباد هم م سری باشم زبانم لال. عزیز ک م. پس بی زحمت. یک دور دیگر همه شعرهام را تو بخوان و تصحیح کن. من هر جا که از عشق های ممنوعه. از مرگ های فجیع خود خواسته و بی وقت. از خواب های راهزن بی هنگام. از یاس های غریب گفته ام. همه را پاک خواهم کرد. به روی چشم. مهربانم. مبادا نگران چیزی شوی. دیگر هر واژه را که شایبه ی جنون. تشویش. تب و تردید. و حتی آلایش مغازله های آهسته و فریبنده و بیهوده را. داشته باشد. اسفنجی خیس به دست گرفته ام. و از روی تمامی دیوارهای شهر. همه این رسوایی های پلید خویش را پاک خواهم.