برای من همیشه سوال بود که این ارز دیجیتال که ورد زبون پیر و جوون شده، دقیقا به چه درد میخوره؟ البته کاملا واضحه که پرداخت های غیرقابل ردیابی ارزش زیادی برای هکر های باج افزار، مجرمان اینترنتی و پولشویان داره. ولی از یه طرف، خزانه داری های مربوطه، از دلار، یورو، ین و امثالهم پشتیبانی میکنن. هر رمز ارزی که بوجود میاد، به اندازه ای می ارزه که بقیه رو قانع کنه. ایا این معیار درستی برای صرافی پوله؟ مقامات بین المللی بانکی میگن که رمز ارز هایی مثل بیت کوین فقط در حد دارایی های احتکاری هستن و نمیشه به دید پول قابل استفاده و تاب آور نگاهشون کرد. با این حال حملات باج افزار ها در سطوح بزرگ و جهانی در ماه های اخیر، نشون دهنده ی ریسک های هنگفت هست. علاوه بر این، هزاران شهر کوچیک، بیمارستان ها، نواحی آموزش و پرورش، و تجارت های نوپا توسط همین باج افزار ها (که توسط رمز ارز ها فعال شده بودن) آسیب دیدن. در زمینه ی جرایم سایبری دولت پرزیدنت بایدن (رییس جمهور فعلی ایالات متحده آمریکا) با برخی شفاف سازی ها، با مشکلات امنیت سایبری سر و کله میزدن. با این همه، به نظر میاد جرایم سایبری تونسته باشه امنیت سایبری رو مغلوب کنه. به گفته تحلیلگر برجسته اقتصادی، مارتین وولف، در مقاله ای از بخش اقتصادی روزنامه تایمز، ریسک و آشوب در دنیای ناآرام و پر از نوسانات مالی، در حد یک هوس آزادیخواهانه ست. بر اساس یک مقاله از بانک فدرال رزرو، در حال حاضر نزدیک به هشت هزار رمز ارز وجود داره. هر کسی برای خودش رمز ارز میسازه. وولف همچنین پیشنهاد میده که بانک های مرکزی (مثل فدرال رزرو) باید رمز ارز های رسمی خودشون رو تولید کنن و انحصار تولید رمزارز در دست مردم معمولی رو غیرقانونی اعلام کنن. یک سوالی هم برای من پیش اومده: چه کسایی به رمز ارز احتیاج دارن؟ در کنار استفاده های غیرقانونی و فرجه پرنوسان این ارز ها، استخراج بیتکوین هم با استفاده ی سرسام آور از برق توسط کامپیوتر ها مشکلات جدی برای طبیعت ایجاد میکنه. دولت ها باید پولی قابل استفاده، ماندگار و امن رو تضمین کنن. در حال حاضر، هشتاد و یک کشور ارایه دهنده نود درصد ناخالص جهان، در صدد اتخاذ رمز ارز ها هستن. چهار تا از بزرگترین بانک های مرکزی (بانک مرکزی اروپا، بانک مرکزی انگلستان، بانک ژاپن و بانک فدرال رزرو آمریکا) میخوان که رمزارز های رسمی خودشون رو تولید کنن. در این میان، چین میخواد ارز رایج کشور رو دیجیتالی کنه و اجازه بده که مردم کشور های خارجه برای پرداخت در این کشور ازش استفاده کنن. با اینکه چین فرسنگ ها از داشتن یک ارز بین المللی برای رقابت با دلار دوره، ولی دیجیتالی کردن ارز کشورش، قدم بزرگی در همین راستاست. در هر صورت، هوشیاری و احتیاط در این مسیر خیلی توصیه میشه. چراکه مجموعه ی مهمی از مشکلات وجود دارن که باید قبل از بوجود آوردن رمز ارز های رسمی، بهشون توجه کرد و در جهت رفع اون ها تلاش کرد. این مشکلات سهام رو هم شامل میشن: آیا دلار دیجیتالی باید در دسترس عموم قرار بگیره یا فقط برای برخی معاملات تجاری استفاده بشه؟ من موافق هستم که در دسترس عموم قرار بگیره. آیا با اومدن دلار دیجیتال دلار معمولی حذف میشه یا باقی میمونه؟ و آیا دوره انتقالی برای این اتفاق خواهد بود؟ اونوقت به بانک های خصوصی ضربه وارد میشه. آیا افراد به جای حساب بانکی خصوصی باید حساب بانکی فدرال داشته باشن؟ آیا تجار باید کیف پول دیجیتال داشته باشن؟ حساب کتاب های بین المللی چطوری کار میکنن؟ و در آخر، یک سوال هم در مورد نظارت و امنیت. یک دلار دیجیتالی، میتونه فرار مالیاتی رو سخت تر کنه. اما جامعه و کنگره با رمز ارز های رسمی تا چه حد قابل ردیابی میشن؟ آیا رمز ارز های رسمی میتونن معاملات رو امن تر، سریع تر و ساده تر کنن؟ اگه قدرت های دنیا باهم کار کنن برای غیرقانونی کردن رمز ارزها، اونوقت میتونن باهم روی مقررات و قوانین رمزارز های رسمی کار کنن. در حال حاضر سوالات خیلی بیشتری از جواب ها وجود دارن. ولی مسایلی مثل باج گیری ها و هک های دیجیتال موضوع مهمی برای پرداختن هستش. این مشکلیه که همواره در حال رشده. و رمز ارزهایی که توسط مردم معمولی ساخته میشن برای ثبات مالی جهانی بد شگونه. امیدوارم این مقاله به دردتون خورده باشه و دید جدیدی نسبت به جهان ارزهای دیجیتال داشته باشید. منابع: مقاله Bye - bye , bitcoin : It ' s time to ban cryptocurrencies از سایت the hill