ما در دوره ای زندگی می کنیم که ارتباط به نظر بسیار ساده تر میرسد و دوستان و همکاران مان تنها به فاصله یک ایمیل یا پیام از ما دور هستند. از طرفی هرچند تبادل پیام راحت تر شده است اما ارتباط شاید همچنان پیچیده باشد. بهمین دلیل است که بعضی این پیشرفت های تکنولوژیک را مرتبط با همه گیر شدن حس تنهایی میدانند. یک نظرسنجی از بیست هزار آمریکایی نتیجه گرفت که نرخ تنهایی از سال پیش تاکنون دو برابر شده است. از طرفی به نقل از دکتر ویوک موری"تنهایی و روابط اجتماعی ضعیف با کاهش طول عمر همبستگی داشته، اثری مشابه مصرف سیگار در روز و چاقی مفرط دارند". همچنین بنظر میرسد رسانه ها هم به توافق رسیده اند که کشورهای ثروتمند دچار یک اپیدمی تنهایی شده اند و صدها مقاله در مورد آن چاپ کرده اند. برخلاف محبوبیت این ادعا اما به طرز شگفت انگیزی داده های تجربی برای پشتیبانی آن وجود ندارد. این واقعیت است که امروزه افراد بیشتری تنها زندگی می کنند اما تنها زندگی کردن و حس تنهایی متفاوتند. تحقیقات نشان میدهد زمان خود را به تنهایی سپری کردن با حس تنهایی یا ارتباط اجتماعی ضعیف تر همبستگی معناداری ندارد. طبق داده های اداره آمار ملی انگلیس، درصد افراد بین تا سال اظهار کردند که عموما یا همیشه حس تنهایی دارند درحالیکه این رقم برای افراد بالای سال درصد بود. بسیاری افرادی که حس تنهایی را با پیری مرتبط می دانند از این داده ها متعجب می شوند، اما نظرسنجی های مشابه در کشورهای نیوزیلند، ژاپن و آمریکا هم نشان داد افراد جوان بیشتر از افراد پیر حس تنهایی می کنند. اما آیا این یعنی حس تنهایی رو به افزایش است؟ مقایسه بین گروهی در واقع در بررسی این سوال در طول زمان مفید نیست زیرا حس تنهایی در کل طول زندگی ثابت نیست. ما با دو نوع آنالیز مواجه هستیم. یک - مطالعه فردی: آیا حس تنهایی هر شخص با افزایش سن تغییر میکند؟ دو - مطالعه نسلی: آیا افراد یک گروه سنی در مقایسه با گذشته حس تنهایی بیشتری دارند؟ برای اینکه بدانیم آیا حس تنهایی در طول سن تغییر می کند یا نه نیاز به داده هایی داریم که افراد بخصوصی را از جوانی تا پیری دنبال کنند. تحقیقی در سال دو نظرسنجی با چنین شرایطی را برای افراد بالای پنجاه سال در آمریکا بررسی کرد و دریافت از سالگی تا سالگی حس تنهایی عموما کاهش یافته و پس از آن شروع به افزایش می کند. به نظر مولفان این کاهش با دلایلی همچون تضعیف شرایط سلامتی و از دست دادن همسر مرتبط بود وگرنه با ثابت نگه داشتن این فاکتورها، حس تنهایی همچنان کاهش می یافت. با افزایش سن ما انسان ها انتظارات اجتماعی خود را با واقعیت سازگار تر می کنیم و در انتخاب شبکه ارتباطی خود دقیق تر می شویم و بیشتر با کسانی ارتباط برقرار می کنیم که برای ما احساسات مثبت به همراه دارند. این در حالی است که فاکتور کاهش سلامتی در خلاف جهت عمل می کند. این رابطه پیچیده سن و حس تنهایی نشان میدهد که مقایسه افراد پیر و جوان صحیح نیست. همچنین در این تحقیق نسل افراد متولد - با افراد متولد - مقایسه شدند و هیچ شواهدی مبنی بر تفاوت حس تنهایی بین دو نسل مشاهده نشد. در مقاله دیگری محققان تلاش کردند به این سوال پاسخ دهند که آیا دانش آموزان دبیرستانی آمریکایی حس تنهایی بیشتری نسبت به نسل های پیش تر از خود دارند که مشابها شواهدی برای تایید آن نیافتند. حس تنهایی به زعم این مقاله مقدار بسیار کمی کاهش هم داشت. در مجموع شواهد نشان نمی دهند که مردم کشورهای ثروتمند امروز حس تنهایی بیشتری نسبت به گذشته دارند. البته این بدین معنی نیست که حس تنهایی موضوع کم اهمیتی است. در نهایت، پشتیبانی از کسانی که احساس تنهایی می کنند ضرورت دارد اما ساده سازی ناصحیح به درک چنین چالش های پیچیده ای کمک نمی کند. منابع: