چند وقته که شروع کردم به خوندن کتاب بار هستی و تا الان به کلی از مسایلی که قبلا به شدت فکرم رو درگیر مودش کرده بود برخوردم. یه جمله جالب دیدم و به نظرم رسید اینجا بنویسمش و نظر خودم رو هم راجع بهش بگم: "اردوگاه کار اجباری یک چیز استثنایی نیست، چیزی نیست که موجب شگفتی شود، بلکه چیزی است بنیادی و واقعی که در آن به دنیا می آییم و فقط با تمرکز و به کار بردن تمامی نیروی مان می توانیم از آنجا بگریزیم. " مدتیه که این حصار نامریی رو کاملا دور خودم حس میکنم. زندگی من و خیلی از دوستام به جابجایی بین محل کار و محل زندگی خلاصه شده. اتفاق جدیدی توی زندگی من نمیفته، یا اگرم میفته به چشمم نمیاد. حس میکنم میدونم چطور باید به این وضعیت خاتمه بدم ولی نمیتونم. این همون حس اردوگاه کار اجباریه، سبکی از زندگی که دوست نداری ولی راه فراری هم نداری. در آخر اگه به فیلم ها و کتابهایی علاقه دارین که در پشت یک داستان ساده کلی فلسفه رو بیان میکنن، کتاب بار هستی نوشته میلان کوندرا رو بخونید.