ایجاد امنیت از سوی طالبان بیشتر به طنز می‌ماند. آویزان‌کردن جسدها در شهر، برای عبرت‌آموزی نیست بلکه یکی از قوی‌ترین ابزارهای طالبان برای تکثیر ترس در فضای اجتماعی شهرها است. ترس‌آموزی یکی از اصلی‌ترین ابزارها برای این گروا است. این ابزار با هدف‌قراردادن و اعدام چندین نفر، هزاران نفر دیگر را در واقع اعدام روانی و ذهنی می‌کند. این یعنی این‌که اگر کسی با ما مخالفت کند، مستقیما به دار آویخته خواهیم پس پیش از پیش تسلیم و برده‌ی ما شوید تا چنین روز مصیب‌آوری برای شما رقم نخورد. از این به‌بعد به‌جای دیدن بل‌بوردهای شهر، جسدهای معلق را خواهیم دید. اعدام‌در ملا عام جای‌گزین بل‌بوردهای شهر خواهند شد. برای طالبان این نوع اعدام‌ها، بهترین تابلوهای ترس‌آموزی مخالفان‌شان‌اند. گفتن ندارد که تولید و تکثیر مرگ اصلی‌ترین ابزار برای مرگ‌خویی نیز است. مرگ‌خویی، یعنی عادت‌کردن، تماشاکردن، لذت‌بردن از مرگ‌های دست‌جمعی و خشن و نیز تشویق چنین مرگ‌هایی. این مرگ‌خویان‌اند که برای تماشای جسدهای معلق دست از پا نمی‌شناسند و اشک شادی می‌ریزند. اینان ماشین اعدام‌های باطلان را چرب‌تر می‌کنند و دست به ت سیس سیستم تولید و تکثیر اعدام می‌زنند. در نظام‌های توتالیتر و استبدادی، عده‌ای هستند همچون انسان‌های زاید و به‌دردنخور. انسان‌های هموساکر و به‌دردنخور، به‌دردی هیچ چیزی جز عبرت‌آموزی و ترس‌آموزی دیگران نمی‌خورند. این‌ها کشته و اعدام می‌شوند تا دیگران بترسند و جامعه خالی از مخالف و منتقد و خرمگس شود. آنگاه این بهتر و راحت‌تر می‌توانند بر جامعه سوار شوند و آنان را به بردگی بکشانند.