تابحال سبک‌تر ازین نبودم. انگار ده نفر توی خواب مشتو مالم داده باشن! انگار که از دوساعت مدیتیشن سنگین برگشته باشم. بلند شدم و رختخوابم رو مرتب کردم. جلوی آینه به خودم لبخند زدم. دست کردم لای موهام و نوازششون کردم. ریا نباشه مسواکمو برداشتم که یه حالی‌ام به دندونام بدم، چند وقت بود سراغشونو نگرفته بودم. با همون چشمای پف کرده، حافظ رو از داخل کشوی میز کامپیوتر کشیدم بیرون تا حال خوبمو رسمی کنم: آخدا! ما تسلیم کایناتتیم. اینم از جناب حافظ! ببینم امروز چی برامون توی چنته داریا! بریم که از اتاق بزنیم بیرون. صبح بود ولی کسی خونه نبود. منم چون بیکارم، همیشه حضور گرمی داخل خونه دارم! دستو رومو شستم و یه لیوان چایی ریختم نشستم به ور رفتن با گوشی! طبق عادت یه موزیک ملایم گذاشتم و بخودم اومدم دیدم داخل تلگرامم. ترک ش‌های حال و هوای دیشب هنوز داخل ذهنم باقی مونده بود. اومدم داخل پوشه‌ی شخصیم و مشغول شدم به نوشتن! حسم خوب بود و این شد که یکی دوتا دلنوشت خوش آب و رنگ روی صفحه‌ی گوشی تراوش کرد. جالب بود. انگار فکرمم باهام همراه شده بود و تلاش میکرد تا کلمات خوبی رو برای بیان احساسم دست و پا کنه. چمیدونی، شایدم اون احساس هنوز زنده بود و از ایشون کاری جز این بر نمیومد! بهرحال چند دقیقه‌ای رو خودمو مشغول کردم و دست بردم سمت لیوان چایی، دیدم داره کم کم از دهن میفته. یخورده روش آب جوش گرفتم و چندتا قند ریختم داخلش و یهویی تصمیم بر این شد که چایی شیرین بخورم. به لطف بابای سحرخیزم، همیشه نون تازه خونه هست. خدا حفظش کنه، اگه اون نبود از گشنه‌ای می‌مردیم! پنیر رو از داخل یخچال برداشتم و جاتون خالی یه صبحونه‌ی دم‌دستی، شبیه همونایی که دوران مدرسه به زور مادرجان، نوشجان میکردیم، زدم بر بدن! در ت راس باز بود و صدای گنجشکا، مرغ عشقا رو حالی به حالی کرده بود و همراه با نسیم خنکی که وارد خونه میشد، یه صحنه‌ی رویایی رو طراحی کرده بود. هر لقمه‌ی صبحونه که پایین میرفت به این فکر میکردم چیکار کنم که این حالمو تا آخر روز ک شش بدم. ظرف‌هارو شستم و رفتم داخل حال روی مبل‌ها لم دادم. موزیکو قطع کردم و به هنرنمایی دوستای کوچولوم گوش سپردم. چشامو بستم و متوجه شدم چقدر قشنگ میخونن! چقدر صدای گنجشکا باحاله! چقدر هوا خوبه امروز! زیر چشمی به ساعت نگاه کردم و دیدم چقدر که با این ساعت از روز غریبم اونجا یخورده دلم گرفت! ازینکه چقدر بده که بیکارم. شاید حس و حال سنگین اکثر شبامم دلیلش همین بیکاری باشه! یه لبخند تلخ زدم ولی نخواستم قافیه رو ببازم. هرچی بود الان که حالم خوب بود. حاضر نبودم به هیچ قیمتی از دستش بدم! دوباره سراغ گوشی رو گرفتم و قفلشو باز کردم. بدون معطلی باز خواستم چهار کلمه بنویسم تا حواسمو باهاش پرت کنم ولی دستم به نوشتن نرفت! یه کلمه توی ذهنم می‌چرخید و توجهمو به خودش جلب کرد. همون واژه‌ی جادویی دیشب: اما با یه تفاوت که میلی به گوش دادن دوباره‌ی موزیک هم‌اسمش نداشتم. باز یه تصمیم یهویی! دلم خواست این تجربه‌ی فوق‌العاده رو با یه نفر دیگه‌هم در میون بزارم اما چجوری! با کی؟ دوستام که اکثرا سر کارشونن. هموناییم که از صنف خودمن، دنبال سوژه‌ان واسه خنده! چند لحظه‌ای به صفحه‌ی سفید گوشی، به خط آبی‌رنگ عمودی کیبورد که چشمک میزد خیره شدم. انگار هیپنوتیزم شده باشم. میدونستم باید یه کاری کنم اما نمیدونستم چه کاری! شایدم هیجان‌های منفی‌ای که باز داشتن از چپ و راست بهم حمله میکردن، جلومو میگرفتن که نتونم تصمیم درست رو بگیرم! من استاد کارهای غیر منطقی‌ام قبول دارم! کارهایی که شاید بنظر خیلی‌ها مسخره بنظر برسه، واسم جذاب‌ترین کارها هستن! قبول دارم انقدر که داخل خونه تنها بودم و بیکاری بهم فشار آورده، توی خیلی‌هاشون هم زیاده روی کردم. ولی چه میدونی، شاید یروزی رسید که ورق برگشت و منم مثه بقیه سر و سامون گرفتم و اونوقت همین‌هایی که من و ایده‌هامو دست میندازن، دورم رو بگیرن و واسشون با ارزش بشم. غرق توی این فکرا، انگشت ش ستم رفت سمت گوشی و شروع کرد به نوشتن! اختیارش دست من نبود. احساسم پادرمیونی و کرد و نذاشت جلوشو بگیرم. زبان کیبورد رو انگلیسی کرد و نوشت: و یه پشتش گذاشت و اینجوری شد که یه کلمه‌ی آبی رنگ جلوم ظاهر شد چند لحظه بهش خیره شدم! منظورشو نمی‌فهمیدم! که چی؟ خب الان باید چیکار میکردم! نه! بیخیال! این کارها دیگه از من گذشته! خجالت بکش بابا! این تفریحا واسه خیلی وقت پیش‌ها بود الان دیگه بهت میخندن علی آقا! آخرین بار رو یادت نیست چه گندی بالا آوردی؟ ک ی بود! آها. همین پیرارسال بود دیگه: از بیکاری، سرگرمیم شده بود نوشتن یه کلمه‌ی من دراوردی و سرچ کردن داخل تلگرام و اینکه ببینم کی رو با همچین پروفایلی پیدا میکنم: @ tanha @ ashegh @ rozeABI . وای چه دورانی بود پسر! مخصوصا این آخری بعد ازون دیگه پشت دستمو داغ کردم که دیگه سراغ همچین کارایی رو نگیرم! مرتیکه‌ی سیبیلو (البته اینو آخرش بهم گفت. بعد ازینکه قشنگ سر کارم گذاشت! عکس یه ر ز آبی رو گذاشته بود واسه پروفایلش. اونم چه رزی! تا نگام بهش افتاد با خودم گفتم بیا و ببین این چه آدم (دختر) عاشق پیشه‌ای ! بعد از کلی رابطه‌سازی و یه هفته شب زنده‌داری، آخرشبا یه مشت حرفای سوزدار و صحبت از برابری حقوق زن و مرد دقیقا همونجا که به خودم گفتم دست مریزاد اقا علی، این یکی دیگه کیس مورد نظره کاشف به عمل اومد که طرف یه سیبیل گنده‌اس که از قضا اونم طرفدار پرو پا قرص اینجور تفریحات سالمه! خداروشکر که آشنا در نیومد! بعد ازون، اکانتم رو حذف کردم و تا چند وقت جرات نمیکردم به تلگرام حتی فکر کنم! چیشد که باز سر و گوشم ج نبید و هوس همچین حرکت شجاعانه‌ای رو کردم؟ بهرحال هرچی بود، راضی کردنم زیاد زمان نبرد چون دست گذاشته بود روی نقطه ضعفم و اون، رویای شیرین دیشب بود! فکرم، موذیانه دست به کار شد و در همکاری با احساسم، برداشت گفت: پاشو دنبال همزاد خودت بگرد! برو ببین چه کسی پیدا میشه که از جنس خودت، شبیه به خودت، سراغ اون موزیک رو گرفته باشه. ؟ حرفاش هنوز تموم نشده بود که رام ش شدم! آره! من واقعا جلوی نیروی فکرم ضعیفم، مخصوصا که شرایط روحیمم زیاد مساعد نباشه! اینبارم که احساسم هم ازش پشتیبانی میکرد که دیگه هیچی. و لو شده روی مبل، یه دست و یه پام افتاده بود پایین، مردمک چشمام زل زده بود به اون کلمه که از فشار کم تحرکی، انگشتم سر شد و گوشی افتاد روی زمین. تا اومدم برش دارم، ناخواسته انگشتم به اون کلمه خورد و بدون اینکه آمادگیش رو داشته باشم، وارد پروفایل مورد نظر شدم. هاج و واج به غلطی که کرده بودم خیره شدم. نه شهامت این رو داشتم که از اون صفحه خارج بشم و نه زور موندن داخلش! نگام روی عکس پروفایل بود و مدام آی‌دی اون رو چک میکردم: یعنی کی میتونه باشه؟ دختر یا پسر بودنش رو بیخیال! چرا همچین اسمی رو انتخاب کرده؟ بعید میدونم بخاطر گوش دادن اون موزیک باشه یعنی انقدر عقده‌ای! اما خودم میدونستم که جمله‌ی آخرم از روی ترسم ! اصلا اومده بودم که س ر از همین راز درارم: بنظرت چند سالشه؟ کجاس! مثه خودم احساسیه یا نه جدی و مغرور! قلبم داشت تند تند میزد. استرسم مانع این میشد که افکارم رو جمع و جور کنم پس سوالام رو به همینجا ختم کردم و برای اینکه خدایی نکرده دردسری درست نکنم، زود زدم بیرون! در ظاهر خارج شده بودم اما تصویر اون صفحه همش جلوی چشمام بود. گوشی رو بین دوتا دستم گرفته و محکم به سینه‌ام چسبونده بودم و توی ذهنم، مدام در حال رفت و آمد بین زمان قبل از آشنا شدن با این کلمه و الان، دیدن این پروفایل شخصی، بودم. چرا اون اتفاق افتاد؟ الان چرا این‌کار رو کردم؟ نقطه‌ی مشترک بین هردوتاشون، این بود که میخواستم حالمو خوب کنم. اما آیا پشت این کار، حال خوب خوابیده بود؟ این کنجکاوی کودکانه به کجا میخواست برسه! سوال زیاد بود که گوشیم زنگ خورد. دوستم قرار ملاقاتمون رو بهم یاداوری کرد. لبخند‌زنان حاضر میشدم و یه اطمینان درونی بهم قوت قلب میداد که اینبار قرار نیست اتفاق بدی برات بیفته! شایدم بد نبود، بدتر بود؟ نمیدونم. هرچی بود که اون لحظه نگران نبودم چون منم دیگه اون آدم سابق که قرار باشه زود گول بخوره نبودم! کسی که همه‌ی فکر و ذکرش به درومدن از تنهایی باشه، اونم بهرقیمتی!