باسمه تعالی ماه مبارک رمضان دوباره از راه رسیده‌است و چند سالی می‌شود که واژه‌ی ماه رمضان برای من مصادف با گرسنگی و بی‌حالی و خواب نیست. برعکس، این دو _سه سال اخیر، یکی از بخش‌های فعال و پر بازده هر سال را، در این ماه مبارک تجربه می‌کنم. این رویه را از دانشگاه شروع کردم. شب‌بیداری و خواندن. خواندن و نوشتن. قدم زدن و فکر کردن. آن‌قدر در طول شب و تا به سحر کار و فعالیت انجام می‌دادم که موقع سحر، گرسنه ترین آدم دانشگاه بودم درصورتی‌که معمولا کسی اشتهایی برای غذای سحر ندارد. لااقل خودم که همیشه اینطور بودم. در دانشگاه، این نوع از بهره‌مندی از ماه مبارک را تمرین کردم و در خودم نهادینه کردم. حتی در سال آخری هم که به کرونا برخوردیم و به‌ناچار ماه مبارک را در خانه روزه گرفتم، نسبت به این برنامه مقید ماندم و شب‌ها را زنده نگه می‌داشتم و به کارهایم می‌رسیدم. بعد از سحر هم نماز صبح و بعد هم خواب تا نماز ظهر و دوباره از سر گرفتن برنامه‌ها تا خستگی دوباره. این یعنی خواب و استراحت. البته عصر های زیادی را والیبال بازی کردیم یا یک‌جور دیگری خودمان را سرگرم کردیم. وقتی روزه باشی، دغدغه‌ی خوردن و نوشیدن نداری! زمان زیادی را آزاد هستی تا کاری غیر از این دو کار را انجام بدهی. البته سب کی بدن و روح هم نعمت و فرصت خوبی است برای کار انجام دادن. این ماه مبارک، دوباره قدم نازنین خودش را بر عمر من گذشته و فرصت این را دارم تا دوباره از آن بهره‌ی چندوجهی و چند برابری ببرم. فروردین