سلام: ) بازم معرفی کتاب! امروز میخوام کتاب جنگی که نجاتم دادرو معرفی کنم: ) آدا، دختری نه ساله با پاهای معلول است که هیچ وقت خانه ی کوچکش را ترک نکرده است. مادر آدا، آنقدر از معلولیت دخترش احساس خجالت و تحقیر می کند که اجازه نمی دهد او از خانه خارج شود. به همین خاطر، زمانی که قرار می شود ج یمی، برادر کوچکتر آدا، برای فرار از خطرات جنگ از لندن خارج شود، آدا حتی یک لحظه هم وقت تلف نمی کند و برای پیوستن به جیمی، مخفیانه از خانه خارج می شود. به این شکل، ماجراجویی جدید آدا و همچنین سوزان اسمیت، زنی که مجبور می شود مراقب این دو بچه باشد، آغاز می شود. همزمان با این که آدا به خود یاد می دهد که چگونه سوار اسب شود، چگونه بخواند و مراقب جاسوس های آلمانی باشد، به تدریج اعتماد کردن به سوزان را هم می آموزد و سوزان هم رفته رفته، عاشق آدا و جیمی می شود. اما گذشته از همه ی این ها، آیا رابطه ی میان این سه شخصیت به اندازه ای محکم هست که آن ها را در طول جنگ در کنار یکدیگر نگه دارد؟ " آدا! از کنار پنجره بیا این ور! " صدای مامان با فریاد همراه بود. دستش محکم بازویم را چنگ زد و مرا به شدت کشید. از روی صندلی ام سر خوردم و محکم افتادم زمین. " فقط می خواستم به استفان وایت سلام کنم. " خودم هم خیلی خوب می دانستم که نباید جوابش را بدهم، ولی گاهی وقت ها زبانم سریع تر از مخم کار می کند. آن تابستان جنگجو شده بودم. مامان سیلی ای خواباند زیر گوشم. سیلی اش خیلی محکم بود، آن قدر که سرم به طرف پایه های صندلی پرت شد و چشمم لحظه ای سیاهی رفت. مامان گفت: " حق نداری با کسی حرف بزنی. اون قدر دل رحمم که می ذارم از پنجره بیرونو نیگا کنی، اما حتی اگه ببینم داری سرک می کشی بیرون پنجره رو می بندم، چه برسه به اینکه بخوای با یکی حرف بزنی! " زیر لب گفتم: " جیمی بیرونه. " مامان گفت: " چرا نباشه؟ مثل تو که افلیج نیست. " دهانم را بستم تا چیزی نگویم. سرم را تکان دادم تا فکرش هم از ذهنم بیرون برود. بعد یک دفعه لکه های خون را روی زمین دیدم. ای وای خدایا! ظاهرا بعدازظهر همه شان را درست پاک نکرده ام. اگر مامان می دید، خیلی زود دودوتا چهارتا می کرد و قضیه را می فهمید. خودم را به سمت لکه هل دادم و رویش نشستم و پای معیوبم را زیر خودم جمع کردم. مامان گفت: " بهتره زودتر چای منو درست کنی. یه کم دیگه می رم سر کار. " این را گفت و لب تخت نشست و شروع کرد به درآوردن جوراب هایش. دو تا پای سالمش جلو صورتم تکان می خوردند. " چشم مامان. " صندلی دم پنجره ام را هل دادم تا لکه خون را بپوشاند. در طول اتاق خزیدم و حواسم بود که زخم دلمه بسته پای لنگم را از تیررس چشم مامان دور نگه دارم. خودم را از صندلی دوممان بالا کشیدم، گاز را روشن کردم و کتری را گذاشتم روی آن. مامان گفت: " کمی هم نون و کره برام بیار. یه کمم برای برادرت بیار. " خندید و ادامه داد: " اگه چیزی باقی موند، می تونی از پنجره بندازی بیرون، ببینی این استفان وایت از غذات خوشش می آد یا نه. نظرت چیه؟ " کتاب قشنگیه پیشنهاد میکنم بخونید یا علی: )