عکسی را دیدم که پرنده بزرگ ابی با یک نوک مشکی درشت توی بغل یک اقایی لم داده بود و ان اقا هم تاب تابش می داد که دل پرنده حال بیاید. فکر می کنم دل مرد لاغر اندام بیشتر داشت حال میامد از اینور انور کردن ان تکه ابی نرم که فقط نگاه کردن بهش قسمتی از ارامش و صلح جهانی است. در حالی که این عکس را نگاه می کردم ولو شده بودم روی تخت و داشتم خودم را قانع می کردم کدام کار واجب ضروری ام را باید اول تر به انجام برسانم. هزاران کار برنامه ریزی شده که در اخر به نقشه های بی نتیجه تبدیل می شوند وقتی چشمانم مثل این در های اتوماتیک هر جا که ولشان کنی ارام و بی سرو صدا بهم نزدیک می شوند و بدون اینکه خودت خبر دار شوی روی هم می ایند بدون کوچکترین صدایی. ان پرنده ابی گنده بک که بنظر می رسید توی اغوش متحرک ان اقا خیلی حال خوشی دارد جلوی چشمم است. من چه چیزی ازش کمتر دارم. اگر من هم پرنده بودم نهایت عملکردم تاب خوردن روی شاخه ها دانه پیدا کردن و مشخص کردن نقطه ای برای ر دن روی سر ملت بود. شاخه که همه جا هست شانس بیاورم توی بغل ان اقا جا خشک کنم. دانه هم که فت و فراوان خودم هر روز یک کیسه جلوی کبوتر های محله مان میریزم و در عوضش جیش های رنگارنگ و متنوع تحویل میگیرم. یک هدف گیری می ماند که ان هم درش استعداد ذاتی دارم. تا الان به زندگی خودم می ر. دم و از این به بعد روی سر و کله دیگران. اخر هم برمی گردم سر خانه اول کدام کار واجبم را اول تر انجام بدهم. کدام را دوم تر که در اتوماتیک بی صدا بسته می شود. خرپففف.