زیاد مینوشتم. یادمه از بچگی انشا همیشه میشدم و حس قشنگی داشتم وقتی انشامو تموم میکردم درحالی ک صورتم داغ و گونه هام سرخ شده بود دفترمو میاوردم پایین و با معلم چشم تو چشم میشدم بچه ها شروع میکردن دست زدن و من ب شوخی تعظیم میکردم. اینم یادم میاد که زیادی بدخط بودم و کسی جز خودم نمیتونست نوشته هامو بخونه. خب از طرفی خوشحال هم بودم. نوشته هام دلی بود و نمیدونم چرا هیچ وقت دوست نداشتم کسی نوشته هامو بخونه. الان ولی نشستم و در حالی ک دارم شام میخورم و هم ب برنامه تلوزیونی نگاه میکنم نوشته هامو هم منتشر میکنم. نوشته های روی کاغذم رو هم بازم کسی نمیتونه بخونه الانم دیگه خیلی زیادی نستعلیق مینویسم. سمفونی تق تق کیبورد لبتاب و یه اهنگ قدیمی رو خیلی دوست دارم. نوشته ها از دل میان و رو کاغذ میشینن ولی اونا در واقع رو دل خوانندش میشینن. نوشته ها همون قسمت مغزیه ک میخایم خاموش بمونه. شاید هممون یه قبرستون بزرگ از خاطره ها داریم یه قسمت از مغزمون ک هیچ علاقه ای ب سر زدن بهش نداریم. خاطره هایی ک بعضی وقتا با ب یاد اوردنش شبا بیدار میمونیم سردرد شدید میشیم ک با تا قرص هم خوب نمیشه گاهی تو خودمون میریم یا دلمون تنهایی و تنهایی میخاد. اگه همین خاطره ها رو بریزیم رو کاغذ حداقل میدونیم ک کاغذ تو دردمون شریک شده. از بیاد اوردن خاطرات دفن شده گوشه مغزتون نترسید. اونا رو در بیارین و تو قبرستون کاغذ چال کنین تا مغزتون سنگین نباشه. کاغذ ها بهترین شریک دردها هستند: )