در اخر شبی، شبی که تنها تر از خودمن، شبی که در درک وسعت تنهاییش، چون من ناتوان است. بازیچه بیقراری هایم شدم لباس هایم را دراوردم پاهایم را بر دیوار ستون کردم و غرق در موسیقی زمان، زمان زندگی را با سرعت نور در ثانیه حتی سریعتر ورق زدم. چیزی یادم نمی امدمشق های گذشته ام بد خط بودند کلماتی گنگ و خط خطی گذشته در ذهن من توهم خاکستری یک نقاشی بی دهن بود. اما فردا را چگونه می خواهم بنویسم با کدامین دست های ترسو با کدامین کلمات خجالتی. اخ بس کنید بس کنید ای دست های خاین بیایید یک بار پشت شست من متحد و یکپارچه قلم را سفت نگهدارید تا من خودم را از درون چاه درونم بیرون بکشم و روی صحنه و صفحه سپید کاغذ به اعتراف وادارم. من به زندگی یک خشم، یک فریاد قرمز رنگ بدهکار بودم من باید خودم را تو صورت زندگی له می کردم. من باید بر صورت خیلی ها، خیلی چیزها چنگ می انداختم من باید از طعم گس سکوت، ازمصلحت زندگی، از قراردادهای ژن ضرب در سنت به نفع یک عصیان می گذشتم. ای واژه ها تکراری این بار سینه خود را چاک زنید ازادی دارد از ده ما می گذرد. ای واژه های متملق امشب عصیان کنید میوه ممنوعه ازادی امشب به خونی تازه نیازمند است. من می خواهم امشب در اینده برای همیشه جاودانه شوم. ادامه متن باشد برای بعد