صلاحیت نوشتن رو خیلی به خودم نمیدم (در مقایسه با خودم) بنابراین انتظار جذب مخاطب هم ندارم (البته که به نظرم جذب مخاطب هیچ وقت هدف خوبی نیست! اما باید نوشت، به دلیل مهم و حیاتی: (آخریش با عشق تقدیم به هممون) اول از همه بخشی از دغدغه های زندگی رو میشه نوشت، خالی شد و راحت تر ادامه داد. هر کسی پر از فکرهای منحصر به فرد (لذت بخش یا ناراحت کننده است) است و هر کسی دغدغه هاشو یه جوری خالی میکنه: یکی با موسیقی، یکی با نقاشی، یکی با فریاد توی یه دره وسط کوه، یکی با راه رفتن، یکی با حرف زدن و یکی هم با نوشتن! پ. ن. . من شخصا به شیوه های مختلفی دغدغه هام رو خالی میکنم نه فقط با نوشتن! پ. ن. . مهمه که دغدغه ها و افکار ناراحت کنندمون رو درک کنیم و بدونیم که باید خالیشون کنیم نه سرکوب - پ. ن. . بله، من در ادامه، روانشناسی خوندم ولی به دلایلی خیلی کار مشاوره انجام نمیدم - شاید صلاحیت اون رو هم نداشته باشم ) دوم اینکه شاید افرادی هم هم فکرت بودن و لذت همفکر داشتن رو تجربه کنی! سوم اینکه شاید افرادی مخالفت بودن و بنابراین میتونی باهاشون رشد کنی. و در آخر اینکه اینها ارزشمندترین چیزهامونن، اعتقاداتمون! بد یا خوب، اعتقادمونن، ارزشمندن، سازنده اند و یجا باید ثبتشون کرد، ارایه شون کرد، خالصانه و بدون حد و مرز، برای خودمون و برای دیگران: حتی اگه هیچ وقت هیچ کس دوستشون نداشت.