در پارک محل روی یک نیمکت سبز رنگ زنی با چمدان سورمه ای نشسته بود. چهره بی رنگ و روی زن و لبهای سیاه و چشمان بی فروغ، هر کسی را که رد میشد. به خودش جلب می کرد، زن سر را پایین می انداخت و از این که هر کسی که رد میشد او را با دقت می دید و رد می شد ناراحت می شد. زن با خودش گفت: خدا نگذره از تو مرتضی که منو با فلاکت اخراج کردی! مردیکه پست فطرت، اگه کثافت کاری تو رو با اون زن ندیده بودم. باورم نمی شد خیانت کنی، کاش نمی دیدم. صدای بوق ماشین حسام افکار زهره را به هم ریخت. زهره بلند شد و به سمت ماشین رفت. توی ماشین سلام کرد و مستاصل نشست، حسام گفت: ناراحت نباش! تو چرا زودتر نفهمیدی؟ زهره گفت: من شک داشتم، ولی مطمین نبودم. دیروز وقتی مرخصی یک ساعتی گرفتم و اومدم خونه و توی اتاق خواب دیدم. زهره با گریه گفت: هنوز باورم نمیشه، نمیدونم چرا به چه خاطر منچی کم دارم؟ حسام گفت: من یه مردم و سعیده هم خیلی درجه یک نیست ولی دنبال خیانت خوشم نمیاد برم. ببین زهره یه وقت از دکتر متخصص گرفتم برو حرف بزن، روانشناس روانپزشک خوبی هست. حسام گفت: من یه سر برم شرکت بعد توو رو می رسونم خونه مامان، بمون تا من بیام. زهره در حالی که اشکاش رو پاک می کرد، به خونه مادر رفت.