در روز دی‌سال هجری شمسی رنگ پرچم ایران رسما سه رنگ سبز، سرخ و سفید تعیین شد. هر یک از رنگ‌های مزبور دارای معنا و مفهوم خاص خود هستند که می‌توان درباره آن‌ها چنین گفت: رنگ سبز، رنگ ستایش شده در روایات و اخبار و یکی از نشانه‌های معتقدین به دین مبین اسلام است. هم‌اکنون در پرچم غالب کشورهای مسلمان این رنگ به چشم می‌خورد. رنگ سپید نشانه اعتقاد ایرانیان به صلح و دوستی است و رنگ سرخ نشانه دفاع از خاک پاک سرزمین و شهادت در راه‌های آرمان‌های عالی میهن است. ظهور پرچم در ایران به قیام کاوه آهنگر علیه ظلم و ستم ضحاک باز می‌گردد. کاوه آهنگر به منظور برانگیختن احساسات مردمی علیه ضحاک، پیش‌بند چرمی خود را بر سر چوبی کرد و آن را بالا گرفت تا مردم گرد او جمع شدند. پس از وی فریدون فرمان داد تا آن چرم را بیارایند و چنین بود که این پرچم را درفش شاهی نامید. گفته‌اند نخستین رنگ‌های پرچم ایران زرد و سرخ و بنفش بود. پس از فتح ایران به دست اعراب مسلمان، ایرانیان تا دویست سال هیچ پرچمی نداشتند و تنها دو تن از قهرمانان ملی ایران زمین، یعنی ابومسلم خراسانی و بابک خرمدین دارای پرچم بودند. پرچم ابومسلم سیاه رنگ بود و پرچم بابک سرخ رنگ. سلطان محمود غزنوی بود که برای نخستین بار دستور داد نقش یک ماه را بر روی پرچم خود که رنگ زمینه آن سیاه بود بدوزند. وی پس از آن دستور داد نقش یک شیر در آن افزوده شود. نقش خورشید بر روی پرچم‌ها نیز از زمان خوارزمشاهیان باب شد. رنگ و طرح پرچم ایران در طول تاریخ همواره در حال تغییر بوده است. پرچم شاه اسماعیل صفوی یکسره سبز رنگ بود و در آن تصویر ماه نیز قرار داشت. شاه طهماسب نیز در دوران پادشاهی دستور داد به جای شیر و خورشید، تصویر گوسفند را بر روی پرچم‌ها حک کنند. تا دوره قاجار‌ها پرچم سه گوشه بود اما در این دوره شکل پرچم برای نخستین‌بار از سه گوشه به چهارگوشه تغییر یافت و رنگ سرخ نیز تنها رنگ پرچم شد و در درون آن بر روی دایره سفیدی، تصویر شیر و خورشید نقش بست. پس از پیروزی انقلاب مشروطه، در اصل پنجم متمم قانون اساسی ذکر شد: الوان رسمی بیرق ایران، سبز و سفید و سرخ و علامت شیر و خورشید است. در زمان فتحعلی‌شاه قاجار شمشیری به دست شیر داده شد و استفاده از این نشان تا انقلاب ادامه پیدا کرد. از حدود قرن هجری (پانزده میلادی) نشان شیر و خورشید نشان محبوبی در پرچم‌های ایران بود. این نشان در دوره‌های مختلف و نزد سلسله‌های شاهی مختلف به صورت‌های متفاوتی تعبیر شد، به طوری که در ابتدا تنها نماد ستاره‌بینی بود، بعد از آن نشان پادشاهی شد و بعد‌ها تعبیری دینی پیدا کرد. تعبیرهای ملی‌گرایانه و سلطنتی از این نشان در دوران‌قاجار و پهلوی به وفور یافت می‌شود. پس از انقلاب اسلامی نیز در اصل هجدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تاکید شده است: که پرچم جمهوری اسلامی از سه رنگ سبز، سفید و سرخ تشکیل می‌شود و نشان جمهوری اسلامی (تشکیل شده با حرف الله) در وسط آن قرار دارد. یک نشان هم اکنون و بعد از انقلاب نشانی که بیان‌گر "الله" و شعار "لا اله الا الله" و نمایشگر لاله که سمبل خون شهید است به رنگ قرمز در میان پرچم و روی رنگ سفید قرار گرفته‌است. همچنین "الله‌اکبر" به رنگ سفید و به نشانه پیروزی انقلاب در روز بهمن، در حاشیه پایین رنگ سبز و حاشیه بالای رنگ قرمز با خط بنایی نوشته شده‌است که تعبیر رسمی این پرچم به تفصیل در اصل فصل دوم شرح داده شده‌است. منبع: تاریخ ایرانی