دختری را میشناسم که مادرش او را مطیع محض می‌خواهد. و اتفاقا مادرش اهل دین و رفتن به کلاس های این چنینی است اما از دین آنی را اخذ کرده که "خودش" می‌خواسته و "نفع" می‌برده. او احترام به مادر را یاد گرفته اما تکریم فرزند را نه! زنی را می‌شناسم که پس از ازدواج، شوهرش به بهانه، روابط او را با دوستان و خانواده قطع کرد و او را فقط برای خدمت به "خود" و "مادرش" خواست. دختری که طلبه بود و بسیار متدین، اما بعد از ازدواج به "دین" بدبین شد. بیاییم بالاتر مسیول‌ها، مدیرها و هرکسی که بالادست است و زیردستی دارد و بالادست شده تا امر کند و بی چون و چرا، بقیه فرمان ببرند. این مثال‌ها کمترین مثال‌هایی است که همه دیده و شنیده‌ایم. و همه‌اش یک ریشه دارد: "من" "منی" که همه چیز را برای خود و تحت امر خود می‌خواهد. منی که فقط خودش برایش مهم است نه دیگران. "منی" که اگر دین‌دار باشد، از دین هرجا منفعتش ت مین شد می‌گیرد و خود را "محق" می‌داند و از آن به عنوان ابزار "ظلم" استفاده می‌کند! منی که اگر بی‌دین بود حتی می‌تواند تا سطح ایدیولوژی و فلسفه پردازی هم بالا برود و بشود نیچه و نظریات باطلش! این مردها زن‌ها که ظالم می‌شوند، "من"شان بزرگ و فربه شده که از همه چیز ابزار ظلم می‌سازند. از اذن خروجی که ابزار حمایت و حفاظت و آرامش است، قفل زندان می‌سازند. و مادری که از حقارت درون، اطاعت برده‌وار می‌طلبد. علی صفایی حایری راست گفت که "ما همه فرعونیم، فقط مصرهایمان کوچک و بزرگ می‌شود" همیشه گفته‌ام: در نگاه سنتی "منیت مردان" فربه شد، و در فمینیسم "منیت" زنان و چاره "تربیت نفس" است که اگر خود را رها کنیم، همه فرعون‌های کوچک و بزرگیم.