همون‌طور که به بخار چاییم خیره شدم و دبیر زیست داره فرایندهای تقسیم سلولی رو توضیح می‌ده، فکر می‌کنم که هنوز برای مردن زوده. وقتی توی وبلاگ‌های مختلف راجع به کتاب‌هایی می‌خونم که قبل از اون حتی اسمشون رو نشنیده بودم هم، فکر می‌کنم که هنوز برای مردن زوده. هنوز برای مردن زوده وقتی میلیاردها میلیارد آهنگ وجود داره که از شنیدنشون بی‌بهره موندم. این‌طور فکر می‌کنم به خاطر برف‌هایی که مسیر رسیدن به تو رو سفیدپوش کردن. و به خاطر زمان‌هایی که به پرنده‌های مهاجر توی آسمون نگاه می‌کنم و صدام پر از ذوق میشه. اون لحظه‌ای این‌طور فکر می‌کنم که به گوسفند کوچولویی نگاه می‌کنم که مامانش رو یه لحظه ول نمی‌کنه و مامان میگه مثل بچگی‌های منه. یا اون وقتایی که توی نظرات دیجی‌کالا می‌خونم که: "فقط جنس کاغذ کتاب زیاد خوب نبود. کاهی بود. " و من فکر می‌کنم که عاشق کتاب با کاغذ کاهیم. و هر باری که با ذوق به عکسی که تو فرستادی نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم چقدر حیرت‌انگیزه که همچین منظره‌ای وجود داره. و اون لحظه‌ای که همزمان با دیدن این سکانس از چشمام اشک جاری میشه. فکر می‌کنم هنوز برای مردن زوده، به خاطر هرباری که به آخر کتاب هری پاتر و شاهزاده‌ی دورگه می‌رسم و با مرگ یکی از شخصیت‌ها، کلمات رو تار می‌بینم. و به خاطر اون لحظاتی که مسیله‌ی طولانی شیمی با اعداد اعصاب‌خوردکن رو حل می‌کنم و نهایتا می‌بینم که جواب درست رو به‌دست آوردم. و به خاطر فیلم‌هایی که هنوز ندیدم و اسماشون توی یادداشتام دارن خاک می‌خورن. و به خاطر یک ثانیه قبل از اینکه بعد از مدت‌ها ببینمت و ضربان قلبی که به بیشترین مقدار ممکن می‌رسه‌. یا به خاطر لحظه‌ای که از بالای کوه به منظره‌ی فوق‌العاده‌ی زیر پاهام نگاه می‌کنم و شادی توی خونم جریان پیدا می‌کنه. فکر می‌کنم زندگی ارزش زیستن رو داره. بابت تجربه‌هایی که می‌تونیم کسب کنیم، و همه‌ی چیزهایی که می‌تونیم یاد بگیریم. درسته که حالم امروز خوب نیست، دیشب افتضاح بود و فردا معلوم نیست چطور باشه. درسته که استرس دارم، نگرانم و تحت فشارم. دلم می‌خواد گریه کنم ولی اشکی از چشمم نمیاد و نمی‌دونم کی اوضاعی که داخلشم بهتر میشه، ولی با همه‌ی اینا، فکر می‌کنم زندگی هنوز اون‌قدر بد نیست که بخوام به اختیار خودم ترکش کنم. تو چی فکر می‌کنی؟ چی تو رو به زندگیت امیدوار می‌کنه؟ که بمونی و ادامه بدی؟