این شعله که در جان من انداخته شوری از نایره چشم شرربار تو بوده. افتاده به جانم هوس بوسه ای زان لب آتش این سوز و دل و سرخی این چشم ترم کار تو بوده چون نام تورا داد زنم بر دل چاهی خاکش بشود آب و سنگش چو ماهی دریا شود و جوش وخروشش از ذات گوهر بار تو بوده خورشید شده چشم تو نور زده بر دل افلاک هر کور نبیند، بجز چشم و دل پاک این روشنی دیده ودل از دل بیمار تو بوده. من ذره ناچیز بودم در کف این راه. چه سخت شدم صاف چون به سرم خورده بسی پا. این برق جلایی هم اگر هست زان است که دلم‌یارتوبوده. بهلول افشار شاعر خراسانی نگاه کردم به شعری که با متن توضیحات چنان مخوط و پشت سر هم ویرایش شده بود که خودم هم شعر و متن را از هم تمیز نمی داد خدا لعنت کسی را که از این هکر سامرین که به اندازه ترکاندن پوست پفکی هم ترس ندارد ترسیده و اینگونه به او کمک کرده و میدان را برای تاخت و تاز های گربه گونه اش که خرج راندنش یک پیشت است نه بیشتر بزرگ جلو داده اند خدا لعنت کند هزاران بار. دوستان این بی شرف و ایادیش نترسد که با ترستان پنجه به صورت شما می اندازند و بعضا خود را شیر معرفی می کنند زرشک ! بهلول افشار