امروز رویا بافی نکردم. همه چیز را همانطور که بود نگه داشتم. از جایم بلند شدم و به سمت پنجره رفتم. آنجا ایستادم به برگ های درختان خیره ماندم. پاییز آنطور که اکثر مردمان می گویند برای من فصل دلگیری نبود. بلکه هروز غافلگیرم می کرد، طبیعتی که به رنگ های گوناگون خود را نشان می داد. فکر می کردم، مثل هروز، مثل هر دقیقه که سرم ازشان انباشته می شود. از فکر های گوناگون. نگرانی ها تمامشان توسط زمان احاطه شدند. اگر وجود زمان برایم محو شود دیگر چه باقی می ماند. شاید خیلی چیز ها. مثل "دورو، Doro ". دورو هم مثل پاییز رنگ مخصوص به خود را داشت. اما راستش را بخواهید، حتا با پاییز هم قابل مقایسه نیست. رنگ دورو فقط رنگ دورو بود، و البته وجود هایی مثل او. دورو در جای بی زمانی به سر می برد. نمی توانستم کاملا درک کنم چه می گوید، اما به سراغم می آمد. به نحوی از وجودیتم آگاه شده بود اما نمی دانم چطور. با این که در زمانی نبود و می توانست خیلی چیزهای دیگری ببیند، اما باز می دیدم غمی دارد. مگر این ها برای وجود زمان نبودند؟ نیاز است بیشتر توجه کنم. به دورو و چیزی که او سعی دارد نشانم دهد. گاهی با او به گردش می روم، یکی از آن روز ها انتهای آسمان را نشانش دادم، یعنی تا جایی که آسمان برای من تمام میشد. آنجا به رنگ طلایی در آمده بود. او همه ی این ها را قبلن دیده بود، اما هربار برای چیزهایی ازین دست به شگفتی می رسید. آگاهی داشت از این که، هرچند همه چیز همیشه بوده، اما هربار به شکل نخستینش مسحور کنندست. بسیاری از آدمیان این را نمی دانند. اما دورو سرشار از دانایی بود.