می‌خواهم فکر کنم که شهاب سنگ ها تیرهای خدایانند که شیاطین را می‌رانند و دریا از اشک های خدایان به وجود آمده. کفشدوزک ها کفش می‌دوزند و قاصدک ها حامل اخبار اند. همه چیز زنده است، حتی اشیا، هرچیزی در جهان حتی خلا، دارای روحی بلند بالاست. کلمات را کنار بزنید و لطافت و ظرافتی که پشت آن ها پنهان شده، نه با چشم جسم، با چشم دل ببینید. سادگی نیاکانمان را به سخره گرفتیم و هرچیزی را با"علم" توصیف کردیم. هر چه را که نشود با علم ثابت کرد، پس وجود ندارد! به همین ترتیب ماورا هم وجود نخواهد داشت. و همه افسانه ها، افسانه اند. داستان ها، داستان، خرافه ها، خرافات. پس دنیای تاریکی خواهیم داشت. سیاه و سفید، صاف و مستقیم، بدون جن و پری، فرشته و دیو، خدا و شیطان. ماورا را دوست دارم، چون گوشه گیر و خجالتی است، پنهان می‌شود، پر رمز و راز است، نه مثل آب که شر و شر جریان یابد و خودش را ثابت کند، و نه چون خورشید که بالاترین جا را برای نشستن انتخاب کرد تا دیده شود! شناخته شود! همه چیز از مولکول ها و اتم هایی یکسان شکل گرفته، همه چیز انرژی یکسانی دارد. چه دنیای خسته کننده ای! و ما حساب هرچیزی را داریم چون می‌توانیم بشماریم! پس باهوشیم‌! هر که بدون دیدن، شمردن، لمس کردن و آزمایش کردن، چیزی را باور داشته باشد، احمق است. فاصله بین دیوانگی و عقلانیت، به نازکی یک تار موست. که فاصله بین اشتباه کردن و حق گفتن هم به نازکی تار موست. ما خدا را ساختیم؟ یا خدا ما را ساخت؟ انیشتین می‌گوید: دو انتخاب دارید باور داشته باشید همه چیز معجزه است، و یا باور داشته باشید هیچ چیز معجزه نیست. با دانستن همه این ها می‌خواهم بگویم همه چیز خداست! چون مرز بین اشتباه کردن و حق گفتن خیلی نازک است! سنگ خداست، من خدام، شما خدایید! چون خدا نه در وجود ماست و نه بیرون آن خدا واحد است اما نه به معنای عدد یکی که در ذهن داریم، چون اعداد ساختگی اند. علم ساخته بشر است، و به درک جهان کمک می‌کند. علم واسطه است برای رسیدن به حقیقت. اما خود وجود ندارد. ما وجود نداریم. "ما" یا"من" هم ساخته ذهن ماست! این ها هم حروف، کلمات و بیان اند. و برای ارتباط آن ها را به وجود آوردیم. و در آخر فراموش کردیم که ما آن ها را آفریده ایم، علم و زبان را، که خود در خود وجود ندارند. واسطه اند. اختراع اند، طبیعت اعداد نمی‌شناسد! زبان نمی‌فهمد! نه من هست و نه تو نه یک هست و نه دو همه چیز یک چیز است، نه به معنای یک، یک دروغین است. هر چیزی که یادگرفته ایم واسطه است، کمک کننده است، اما پوشالی و توخالی است. دروغی است برای رسیدن به حقیقت. و جز آن حقیقت واحد، هیچ چیز وجود ندارد. مثل بادکنک که بادکنک نیست! مقداری هوا را محبوس کرده، و اسم بادکنک می‌گیرد. در حالی که هواست. و اگر بادکنک هایی با اشکال مختلف داشته باشیم، ستاره ای، قلبی، بیضی، آیا هوای درون آن ها قبل از اینکه در بادکنک وارد شود، وجود نداشت؟ ما روی آن هوا ها اسامی مختلفی گذاشتیم، و فراموش کردیم بادکنک ها همه در واقع، خالی اند، دروغین اند، همه هوا هستند. و هوا یک چیز است، نه بادکنک های شکل دار و متنوع! همیشه به همه چیز شک دارم. و این خوب است! شک یعنی فکر می‌کنم، فکر می‌کنم پس هستم! پس من وجود دارم، نمرده ام، زنده ام، ساکن نشده ام، جریان دارم، مرداب نیستم، رودم‌. مرداب ساکن است، شک نمی‌کند. مگر اینکه سنگی به آن بیاندازی و لحظه ای شک کند، ولی چند لحظه بعد آرام می‌شود. ولی رود همواره در تلاطم، هیاهو، جریان، و شک است.