زنگ گوش، برای کسانی که هر روز اخبار را دنبال می‌کنند، آشناست. عکس خودکشی یک کارگر را که می‌بینم، گوشم زنگ می‌زند: گوشم زنگ میزند برای دور دور کردن بچه مایه‌دارهای نوکیسه در بالای شهر که زندگیشان در مخ زنی و ماشین بازی و رستوران‌های بالای شهر خلاصه شده. گوشم زنگ می‌زند از پدر پرنفوذی که با یک تماس، رفع محدودیت پسر می‌کند تا آبرویش نرود و ای وای از آبروی آدم هایی که این سر شهر سال تا سال، دور ریز غذای پسر آقای پرنفوذ، برایشان آرزوست. گوشم زنگ می‌زند برای راننده اسنپی که آخر یک شب سرد زمستانی، پشت فرمان زد زیر گریه و گفت بنویسید از منی که صبح تا شب کلاچ و دنده می‌گیرم و سه ماه است خانواده‌ام گوشت به خانه ندیده‌اند. گوشم زنگ می‌زند از زمانی که می‌گفت نمیتوانم بعضی از ابزار و وسایل پسرم برای درس خواندن در روزهای کرونایی را مهیا کنم و صبح آن روز، کاسب تحریمی دیده بودم که برای بازی پسرک هشت سالش، گوشی سی میلیون تومانی خریده بود. گوشم زنگ می‌زند از صدا و سیمایی که اگر در آمریکا صدای تیری بلند شود، تا ماه‌ها حدیث الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم را ابتدای اخبارش می‌گوید و انگار نه انگار از وجود فساد در کوچه پس کوچه های سیستم. گوشم زنگ می‌زند وقتی از وضعیت کارگرهای فرانسه خبر ویژه می‌رود و همان روزها بیخیال هفت تپه و هپکو و جاهای دیگری شده که به مراتب خواسته‌شان واجب تر از یک نفر در اجتماع جلیقه زردهای فرانسه است. گوشم زنگ می‌زند از سانسور فساد در آنتن و آنتن دادن به کسانی که فسادشان اظهر من الشمس است. گوشم زنگ می‌زند از مجلسی که به اسم انقلاب وارد خانه ملت شده و از رد اعتبارنامه کسی که فریاد فساد را میزند، زبون است و رای مثبت تاییدش را به گلدان می‌اندازد. گوشم زنگ می‌زند از هزار و یک بیانیه‌ای که در آن‌جا خوانده میشود که یا بوی تسویه حساب جناحی دارد یا بوی خط و نشان برای کسانی که وضع وخیمشان برای همه واضح است. گوشم زنگ می‌زند از آدم‌هایی که مطالبه از مجلس و رییسش را "آب ریختن به آسیاب دشمن" تعبیر کرده و منتقدین را مثل کشیشان اروپای قدیم تکفیر می‌کنند، اما وقتی تصویری از بی عدالتی در جامعه اسلامی می‌بینند، سوت زنان رد می‌شوند. گویا تصاویر دار زدن و خودسوزی آدم‌ها، نه آبی بر آسیاب دشمن است و نه پایه‌های نظام را می‌لرزاند. دایره‌انقلاب، جای آن‌هاست، نه منتقدی که از سر دلسوزی هشداری می‌دهد. گوشم زنگ میزند از خنده‌های متعفن مسیولی که افتخار می‌کند صبح جمعه مثل بقیه فهمیده بنزین گران شده و فکر می‌کند این یعنی همگام با مردم بودن. گوشم زنگ میزند از صدایی که خبر از گشایش هفت ساله می‌دهد، اما روز بعد، کارگری برای این که شرمنده خانواده‌اش نشود، خود را حلق آویز می‌کند. گوشم زنگ میزند از هزاران وعده های انتخاباتی که امروز برای یکی دیگر پول شده و برای ما همچنان آرمانی دست نیافتنی‌است. گوشم زنگ میزند از مسیولی که از چندجا حقوق می‌گیرد و حاضر است فرش زیرپایش را بفروشد برای مدرسه غیرانتفاعی فرزندش، گردش مالی پیرمرد دست فروش را تیتر می‌کند، تا زدن گردن مجسمه در غرب خبر کار می‌کند، اما جایی برای خبر حلق آویزی فردی برای حق مسلمش ندارد! گوشم زنگ می‌زند از هنرمندی که روزانه هزاران مصاحبه می‌کند و از وضعیت مالی‌ای می‌گوید که به خاطر کرونا و نگذاشتن کنسرت، نداشتن تیاتر و تعطیلی پروژه فیلم بدتر شده. از ندادن مالیاتی می‌گوید که به لطف دولت نباید بدهد، در صورتی که کارگری با شندرغاز حقوق مالیات می‌دهد، شرمنده میشود، وضعیت بد اقتصادی را تجربه می‌کند و یک رسانه ندارد که حرفش را بزند. صدای زنگ توی گوشم پیچیده است. همه ما اکبر طبری هایی هستیم که در جایگاه خودمان، تیغ بر گلوی عدالت می‌گذاریم و آن را گوشاگوش می‌بریم. اکبر طبری هایی که جهانشان کوچک است، برای همین مطرح نمیشوند. آدم هایی که هر روز گوششان زنگ میزند، اما شب طوری سر روی بالین میگذارند انگار نه انگار آنطرف تر حقی ذبح شده.