بخش دوم را بهتر از بخش اول بخوانید نوشتن فقط با زبان مادری از عمق دلم است قبول هرچند چیز هایی را با زبان مادری نمیشود نوشت خجالتی عمیق همیشه هست زبان اختراعیت را ترجیح میدهی بگویی فایل های کامپیوتری میتواند انتقال دهد آن حس را؟ همه اش تلقین است وقتی لپتاپم در وان شنا کرد و من بلافاصله فهمیدم که دار فانی را وداع گفته، خب! همان لحظه یادم نیامد که چه گنج هایی در جا محو و نابود شدند، امروز بعد از دو سه ماه یادم امد چه نوشته هایی در آن بود، منظورم نامه های ارزشمند با مهر و امضای آدم های خفن نیست، نه. منظورم همان نوشته هایی است که گاهی دو سه سال در وورد خاک خورده بودند اما عشق بود در انها امروز که یادم آمد به جز افسوس کوتاه شاید چند نانو ثانیه ای چیزی از آنها برایم باقی نمانده بود یعنی حتی آنقدر ارزش نداشتند که من ذهنم را کدر کنم، در حالی که مطمینم دو سه سال پیش همین موقع آن نوشته ها را حاضر بودم با دو تا از کلیه هایم یا جان دو سه تا از دوستان نه چندان صمیمیم عوض کنم خلاصه که ما آدم ها خشنیم، گاهی خیلی خشن گاهی در حد غرق کردن چند تا لپتاپ و تبلت و موبایل های غرق شوی حاوی اطلاعات جذاب اما خشنیم و این بد نیست! همین است که هست (موبایل غرق شو، جدی؟ ؟ ؟ : این متن چند خطی رو توی نوت موبایلم پیدا کردم، مال چند وقت پیشه. داستان حرف زدن من و یکی از یاران قدیمی: ) داشتم فکر میکردم چقدر ما آدما تغییر میکنیم منظورم اینه که واقعا این من بودم که این سبک نوشتن رو انتخاب کرده بودم؟ واقعا؟ ؟ ؟ پس چرا انقدر کمدی و احمق بودم: د ضمنا فکر کنم اون موقع به یک جور پادکست هم اعتیاد داشتم همه جای خونه پر شده از این نوشته های ناتموم، ترجمه های کوچیک و نقد فیلم هایی که هیچ وقت جرات پخشش رو نداشتم، یا حداقل کیفیتش رو انقدر پایین میدونستم که گذاشتم توی قبرستون نوت ها خاک بخوره. امشب سعی کردم شجاعت به خرج بدم و خب از این به بعد هم همینکار رو میکنم، نوشته های ما نباید توی قبرستون نوشته ها خاک بخورن، تقصیر اونا نبوده اونا باید پخش بشن! هر چند هر چند