تو این مرحله که همش منتظر جواب هستی (زبان و پذیرش) همه ی ایمیل هایی که می آن لحظه ای رو برات می سازند مثل زمان بچه دار شدن. کم کم رنگ و بوی شهر یه رنگ بوی خاصی می شه و تمام آرمان هات که روزی تو این شهر خلاصه میشه شبیه یک آرزوی بچه گانه میشه. انگار که همه چی یه شوخی بوده تا حالا. کم کم یه حالت مهربانی روی تمام رفتارت کشیده می شه که نکنه یه دفعه یه خاطره بد از خودت جا بزاری. بعد از یه مدت دیگه هیچی مهم نیست حالا می خواد جواب مورد نظر بیاد یا نیاد اونقدر دیگه وسواس نداری، می رسی به مرحله هر چی می خواد پیش بیاد، شروع می کنی به خوندن کتابها و دیدن فیلم هایی که دوست داری و همه چی رو میسپری به تقدیر (البته اگه بهش معتقد باشی یه جور وضعیت کارمایی) البته ته دلت باز دوست داری که به نتیجه برسی که بری چون یه جوری یه قسمتت رفته از همین الان.