تو راهروی شلوغ مترو برای خروج از این دنیای زیرزمینی عبوس در حال سبقت گرفتن از آدمها بودم. آدمهایی با کوله باری از افکار مختلف! درست مثه خودم که افکارم حتی از حجم آدمهایی مترو هم سنگین تر بود. به پله های خروجی که نزدیک شدم صدای دلنوازی منو از افکارم به بیرون پرتاپ کرد. انگار برای لحظه ای ح ی و حاضر شدم. چقدر قشنگ و پ ر احساس مینواخت. نزدیکتر که شدم، دختر زیبارویی رو دیدم که با س نتورش عشق رو حواله میکرد به گوش آدمهای زیرزمینی! برای لحظاتی آهنگ حرکاتم ک ند شد. دوس داشتم ساعتها کنارش میشستمو به نوای قشنگ س نتورش گوش میدادم و تا میشد از دنیای ذهنی پ ر هیاهویم خارج میشدم. فقط این من نبودم که ح یرون این آوای خوش شده بودم، بلکه آدمهای دور و اطرافم هم همچون من، قدم هاشون رو آهسته کرده بودن. چند ثانیه ای بیشتر مهمون این کنسرت زیبا نبودم ولی تاثیر همین چند ثانیه تا ساعت ها باهم بود و روزم رو ساخت. دوس داشتم برم و ازش تشکر کنم بابت این حس خوب که به من و دیگران هدیه داده بود ولی حیف که کارهای پوچ این روزگار برایم زمان رو تنگ کرده بود! تا شب با آدمهای زیادی سر و کله زدم و انرژیم به انتها رسیده بود ولی صدای خوش اون آهنگ تا زمان خوابیدنم توی گوشم همراهم بود. چقدر کار این نوازنده های خیابونی قشنگه اینکه تو دل ترافیک خشن خیابونها یا فضای مرده ی مترو، دل و روح آدمها رو برای ثانیه هایی نوازش میکنن اینکه باعث میشن برای لحظاتی از افکارمون خارج بشیم و لذت ببریم از شنیدن یه آوای خوش میون این همه هیاهوی شهر. د م همه نوازنده های خیابونی گرم.