می‌خوام در این مطلب به یک موضوع ظاهرا سطحی اما در عین حال مهم و موثر بپردازم، شبکه های که یک‌جورایی قدیمی‌ترین اونهاست که همه‌گیر شد. طراحی شدن برای گسترش ارتباطات مردم. خوبهاگر این ارتباطات برپایه‌ی واقعیت رقم بخوره و درصد خطای ارتباطات شکل گرفته پایین‌تر باشه. یعنی چی؟ یعنی اینکه بدونیم داریم با آشنا میشیم؟ کار خوبی که کرد این بود که از کاربر میخواد در صورت تمایل اطلاعات کاربری خودش رو به طور کامل در پروفایل درج بکنه کهبه یک بار بسنده نمیکنه و در طول استفاده از وبسایت یا اپلیکیشن بارها یادآوری میکنه که " می‌خوای اطلاعات کاربریت رو کامل کنی؟ " اما اینبه چه درد میخوره؟ اطلاعات واقعی کاربر در فضای مجازی به افراد کمک میکنه تا ارتباطات و ی رو بسازن. برایمثال با یک همکار توی یکی از شبکه‌های اجتماعی آشنا میشیم و دوست داریم باهاش همکاری کنیم اما بعد از کمی صحبت و آشنایی و صرفوقت متوجه میشیم که توی یه شهر یا کشور دیگه سکونت داره. اما برای اینکه از انگیزه‌ام برای نوشتن این مطلب دور نشده باشم این مثال رو هم اضافه میکنم که تصور کنین شما با یک نفر در آشنا میشین اما هیچ ردی از وجود یک یا نمی‌بینین. طبیعیه که فکر می‌کنین اونشخص امکان بیشتر آشنا شدن رو داره پس امیدوار میشین به ایجاد ارتباطی که هیچ سرانجامی نداره چون قراره بعدا متوجه بشیم که می هم وجود داره. در دسترس قرار دادن اطلاعات درست و واقعی در شبکه مجازی به ما این اجازه رو میده تا از این بستر ببریم. فایده‌اش میتونه این باشه که وقت کم‌تری برای ایجاد ارتباطات تلف میکنیم. در ادامه پرسش‌هایی مطرح می‌کنم که می‌کنم با پاسخ دادن به اونها با من همکاری کنین تا یک تحلیل و مطلب جدید در ادامه‌ی اینمطلب منتشر بکنم. - آیا باید اطلاعات وضعیت ت هل یا relationship در شبکه مجازی بنویسیم؟ بله؟ خیر؟ چرا؟ آیا به رابطه ای که توش هستیم اطمینان داریم؟ اگر خیر، چرا ادامه میدیم؟ اگر بله، چرا مخفی‌اش میکنیم؟ با تشکر مشتاق~