اینستاگرام که زمانی فقط جای عکس‌گذاشتن بود حالا آنقدر بزرگ شده که می‌شود در آن زندگی کرد. هم برای کسی که جلوی دوربین می‌نشیند و کاکتوس می‌خورد جا هست و هم برای آن کسانی که می‌خواهند احوال زندگی روزمره خود را با دوستانشان به اشتراک بگذارند. هم اخبار مهم سیاسی و اجتماعی در اینستاگرام منتشر می‌شود و هم اخبار ازدواج مجدد سلبریتی‌ها و ماجراهایی که روزی از خصوصی‌ترین بخش‌های زندگی آدم‌ها بود. اینستاگرام محیطی برای ارتباط با دیگران است و همچنین بخشی از اوقات فراغتمان را پرمی‌کند جایی است که در آن شگفت‌زده می‌شویم، لذت می‌بریم، شرم می‌کنیم و به ستوه می‌آییم. در دنیای جدید اینستاگرام رازهای زیادی مخفی شده است. برای مطالعه هر یک از مطالب پرونده، بر روی تیتر آن‌ها کلیک کنید. در اینستاگرام همه‌چیز برای فروش قفسه‌بندی می‌شود، حتی غیرقابل‌فروش‌ترین احساسات. اینستاگرام بچه سرراهی تاریخ هنر نیست، خویشان و اجدادی دارد و بسیاری از خصوصیات خود را از سبک‌ها و مدهای هنری پیش از خود گرفته است و، همچون هر مد هنری دیگری، ریشه‌های عمیقی در تمایزات طبقاتی دارد. اینستاگرام شبکه اجتماعی بورژواهاست و آن‌هایی که ادایشان را درمی‌آورند. یک عکس کنار برج ایفل، دیگری در حال نواختن پیانو، و سومی به‌منظور دلسوزی برای پیرمرد خمیده‌ای در خیابان. نسب اینستاگرام به کجا می‌رسد؟ شوهر اینستاگرامی کسی است که از یک شاخ اینستاگرام عکس می‌گیرد. ماجرا را ساده نگیرید، چرا که حرف از چندین ساعت عکس‌گرفتن در روز است. زندگی با چهره‌های پرطرفدار اینستاگرامی می‌تواند به جهنمی دردناک تبدیل شود چون مداوما باید در جستجوی زاویه یا موقعیتی برای عکس‌گرفتن باشید و این پروژه تمام نمی‌شود. توی خانه، وقت سفر، طی تعطیلات، همه‌جا و همه‌وقت. ولی نکته دیگری هم هست که شاید شرایط را خوشایندتر کند: کنار همسرتان هستید و پول درمی‌آورید. پنج‌هزار دلار درآمدی نیست که روزانه نصیب هر کسی شود. اما کودکان اینفلوینسر و اینستاگرامی "هر کسی" نیستند. والدین آن‌ها می‌توانند عکسی از فرزند خود بیندازند و، بابت تبلیغات تجاری، از شرکت‌های بزرگ و سرمایه‌دار پول هنگفتی بگیرند. البته هر چه این عکس‌ها خودمانی‌تر و غیرتجملاتی باشند، ت ثیر بیشتری بر مخاطبان می‌گذارند. به همین دلیل، اصلا وسایل زیادی برای صحنه‌پردازی لازم نیست: پس‌زمینه‌ای رنگی، چند لباس معمولی، شاید یک عکاس و نهایتا کودکی که موثرترین استراتژی برای فروش است. اگرچه ابزار انتقال‌دهنده عکس‌ها جدید است تصاویر و روابط اجتماعی‌در پس آن، شیوه‌های قدیمی به‌رخ‌کشیدن ثروت را به یاد می‌آورد. مانند عکس‌های اینستاگرام، نقاشی‌های رنگ‌روغن هم توجهات را به جایگاه و وجهه افراد جلب می‌کند. منتقد هنر و نویسنده انگلیسی جان برگر، تظاهر به بی‌طرفی در آثار هنری معتبر غربی را به چالش کشید. وی استدلال کرد که تمام تصاویر را می‌توان با توجه به معنای سیاسی و اجتماعی‌شان درک کرد. طرح‌های زیر حاصل کنار هم چیدن منتخبی از دو گونه تصاویر متفاوت و بر پایه تفکرات برگر است. نقاشی‌های رنگ روغن اروپایی سال‌های - و تصاویر اینستاگرام سال‌های - . رسانه‌های اجتماعی در اصل به‌عنوان ابزارهایی برای ایجاد ارتباط با دیگران و بیرون از آمدن از تنهایی طراحی شده‌اند، اما در واقع، تجربه حضور در آن‌ها معمولا حسی از تنهایی و انزوا به ما می‌دهد. شاید دلیل این تناقض، محدودیت این رسانه‌ها در بازنمایی کامل زندگی انسانی باشد. شبکه‌های اجتماعی ظرفیتی برای بیان غم‌ها، تردیدها و کاستی‌های ما ندارد و در مقابل، آن‌دسته از گرایش‌هایی را تقویت می‌کند که از اساس با همدلی در تضاد است. پوستی صاف، ناخن‌هایی مانیکور‌شده، لبخندی زیبا و دندان‌هایی سفید داشتن این ویژگی‌ها منجر به لایک و کامنت و فالور بیشتر می‌شود و این یعنی کسب درآمد هر چه بیشتر برای اینفلوینسرها. آدم‌ها یک نگاه به صفحه گوشی می‌اندازند و یک نگاه به خودشان در آینه. ما دایما می‌خواهیم خودمان را شبیه به افراد مشهور اینستاگرامی کنیم و همین اشتیاق روزافزون ما تجارت عظیمی را در این شبکه اجتماعی راه انداخته. یک نمونه‌اش، تجارت دندان‌های سفیدی که از پشت لبخند این افراد برق می‌زنند. هر صفحه‌ای در اینستاگرام باز کنید، چشمتان می‌افتد به ژست‌هایی تصنعی، قهوه‌هایی تزیین‌شده، یا لابد غذاهایی رنگ‌وارنگ. اما حالا دیگر دوران این عکس‌ها به سر رسیده. اواسط سال بود که کارشناسان اینستاگرام فهمیدند ذایقه بصری کاربران دارد تغییر می‌کند و آن عکس‌هایی ویروسی می‌شود که ناگهانی‌تر، صمیمی‌تر و شلخته‌تر باشند. حتی بررسی‌ها نشان می‌دهند بعضی اینفلوینسرهای باهوش عمدا جلوی پس‌زمینه‌ای کثیف می‌ایستند و با نوری نامناسب عکس می‌اندازند تا موقعیتشان طبیعی‌تر جلوه کند. گویا نمی‌شود با سلیقه یک سال پیش همچنان در اینستاگرام پیشرفت کرد. شامی در رستورانی مجلل، استراحت زیر آفتاب کنار استخر خانگی، جشنی همراه با دوستان، یا تصویری از چهره خود. تا همین چند سال پیش، اینستاگرام فقط جای این‌جور عکس‌ها بود. اما حالا تبدیل شده است به جذاب‌ترین پلتفرم قصه‌گویی در اینترنت، که در متن‌های طولانی و صمیمانه زیر عکس‌هایش می‌شود غر زد، اظهار فضل کرد، خاطره گفت، و حتی داستان‌های بلندی نوشت که روزی جایشان در کتاب‌ها یا نهایتا مجله و وبلاگ بود. آیا کپشن‌ها می‌توانند جای عکس‌ها را بگیرند؟ دو سال پیش بود که اینستاگرام بخش نظردهی پایین پست‌ها را ارتقا داد و افراد توانستند در آنجا با هم حرف بزنند. از آن به بعد همه‌چیز در این شبکه تصویری زیر و رو شد. ترول‌های اینستاگرامی به دنیا آمدند، باب تازه‌ای برای گفت‌وگو یا اظهارنظرهای فخرفروشانه باز شد، و حتی عده‌ای لابه‌لای این نظرات دنبال نیمه گمشده خودشان گشتند. و حالا کار به اینجا رسیده که نظردادن چهره‌های مشهور از پست‌های صفحه‌شان مهم‌تر شده. کسی چه می‌داند؟ شاید کامنت‌ها می‌توانند چیزهایی بگویند که عکس‌ها از نشان‌دادن آن عاجزند. تحلیل اجتماعی