وقتی اسم می آید در ناخودآگاهمان چند کودک را تصور میکنیم. اما چرا بزرگترها کمتر بازی میکنند؟ شاید نیاز به انگیزه و چالش جدی دارند. انگیزه ای مثل. موضوعی که بارها از روی آن فیلم ساخته شده از هانگر گیم و اتاق فرار بگیر تا حتی فیلم ژانر وحشتی مثل کالکشن اره اینبار میخواهم دو که در این سبک ساخته شده را بررسی کنیم. یکی از آنها که حسابی سر و صدا کرده و کل جهان را گرفته و سریال دیگری که غریب تر است و اسمش کمتر به گوشتان خورده و هر دو سریال را اخیرا کمپانی نتفلیکس، در کشورهای چشم بادامی ساخته که به نظر نگارنده یکی خوب و دیگری بد است. نه کمتر نه بیشتر. خوب و بد برای بررسی و نقد این دو سریال در ادامه همراه باشید: (البته اگر فقط میخواهید بدانید کدام سریال خوب یا بد است و به همین بسنده میکنید به بروید آنجا را گفتم. squid game (بازی مرکب) خلاصه سریال: سونگ گی - هون مردی از قشر ضعیف است که زندگی اش تقریبا متلاشی شده و بدهی بسیار سنگینی دارد، به او پیشنهاد میشود که به یک بازی برود که جایزه اش میلیون دلار است. در این مسابقه که از چند مرحله تشکیل شده نفر شرکت میکنند، اما نکته ای وجود دارد. در هر مرحله عده زیادی کشته میشوند و در واقع برندگان هر مرحله کسانی هستند که جان سالم به در ببرند. فیلمنامه: همانطور که میدانید ایده ی سریال جدید نیست، پس برای اینکه اثر جذابی از کار در بیاید باید به گونه ای به آن پرداخته شود که متفاوت تر و جذاب تر از آثار قبلی باشد. سریال در سه بخش میتوانسته جذاب باشد که در هر سه مورد است: از مرحله ای که برای بازی طراحی شده، به جز بازی اول و مرحله پل شیشه ای بقیه بازی ها چالش بر انگیز و جذاب نیستند. مثلا یک لحظه در ذهنتان مرحله تیله بازی یا آبنبات عسلی را به خاطر بیاورید، یا حتی مرحله آخر. خب چه چیز اینها چالش بر انگیز و جذاب بود؟ از همان اول سریال کسانی که تا مراحل آخر بازی میرسند و حتی برنده نهایی بازی برای ما مشخص است و از این جهت هم دست داستان کاملا رو شده است. داستان های فرعی نیز به شدت اضافی و بدون جذابیت اند. مثل داستان پلیسی که به آنجا نفوذ میکند یا ماجرای قاچاق اعضای بدن. درام و درگیر کردن احساس مخاطب چیزی است که هیچ اثری از آن در سریال به چشم نمیخورد و البته بیشتر آن به کارگردانی بازمیگردد. سوال بزرگ پس چرا پربیننده ترین؟ قطعا و قطعا قدرت تبلیغات خلاصه سریال: داستان در مورد پسری جوان به نام آریسو است که خودش را مشغول بازی های رایانه ای و دوستانش است. ماجرا از جایی شروع میشود که با دو دوست صمیمی اش در حال شیطنت هستند و ناگهان متوجه میشوند که تمامی مردم شهر ناپدید شده اند. هنوز در ش ک این قضیه هستند که در قسمتی از شهر نوری میبینند، به سمت ساختمانی که نور دارد میروند. در آنجا ناخودآگاه وارد یک بازی مرگ و زندگی میشوند. نقاط مثبت خب ایده کلی که جدید نیست، پس آیا چیزی برای جذابیت وجود دارد؟ یک شهر خالی از سکنه که هیچ وسیله الکترونیکی کار نمیکند، نه ماشین نه موبایل نه تلویزیون و بازی های مرگباری که در اقصا نقاط شهر وجود دارد که برای زنده ماندن باید در آن شرکت کرد. همان ابتدا سه دوست را به عنوان شخصیت های اصلی میبینیم و توقع داریم این سه تا پایان سریال حضور داشته باشند، اما همان اوایل در کمال ناباوری تعدادی از آنها حذف میشوند. بازی ها معمولا هیجان بالایی دارد و به صورت پازل طراحی شدند که برای حل آن باید هوش، توانایی فیزیکی و کار تیمی داشته باشید. ورای بازی هایی که باید برای بقا انجام دهند یک معمای بزرگ ووجود دارد. آریسو در پی آن است که سازندگان اصلی بازی را پیدا کند و خودش را از این کابوس بزرگ نجات دهد و این معمای بزرگ در کنار بازی های جذاب مخاطب را مجاب میکند تا سریال را تا پایان مشاهده کند. در بخش هایی از سریال احساسات شما بر انگیخته میشود مثل جایی که آریسو و دوستانش وارد بازی میشوند که فقط یک نفر آنها میتواند زنده خارج شود، یا احساسی که کم کم دارد بین و شکل میگیرد. نقاط منفی: در این سریال شخصیت پردازی به درستی انجام نمیشود و گاهی رفتارهایشان متناقض است که مخاطب را آزار میدهد: داستان از وقتی وارد ساحل میشود جانش گرفته میشود و لنگ لنگان ادامه میدهد چرا که پر میشود از حفره در داستان و شخصیت پردازی ضعیف نمیشود از خشونت سادیسمی که در این سریال موج میزند چشم پوشی کرد، هر چند چیز بیشتری از squid game ندارد و حتی شاید گاهی انسانی تر به آن پرداخته باشد، اما باز هم این خشونت عنان گسیخته آزار دهنده است.