مجری: سرکار خانم آیت حسینی خیلی خوش آمدید به این گفت و گو من توضیحات مقدماتی رو خدمتتون دادم. امیدواریم که بتونیم از لطف و همراهی شما در این مسیر استفاده کنیم. به عنوان اولین سوال میخواستم که از زندگی شخصی خود شما شروع کنم و ببینم که اگر بخواهید زندگیتون رو به چند فصل تقسیم کنید این فصل ها رو چی می دونید و چند فصل می کنید و قطعا برای این که از یک فصل به فصل بعدی برید این یک نقطه عطف داشته، میخواستم به این نقاط عطف هم اشاره بفرمایید که در زندگی شما چی بوده؟ مهمان: اولا اینکه ممنونم از اینکه دعوتم کردید و خیلی خوشحال هستم این گفت و گوها یک فرصت خیلی جالبه که آدم همون موقع فکر کنه که واقعا خودش هم چی فکر میکنه. من تا الان واقعا فکر نکردم که زندگیم فصل داره، الان که گفتید داشتم می شمردم واقعا چند فصله. فکر کنم در دوره تحصیل تا دوره دبیرستان من واقعا فکر می‌کنم که مثلا کلاس اول دبستانم و نحوه عملکرد مامان بزرگم با من خیلی تاثیر گذاشته روی آینده من و شاید حتی قبل از اون. مامان بزرگ من خودش مدیر دبیرستان معروفی در تهران بوده و آدم تحصیل کرده ای بود، خیلی به نظرم تاثیر داشت مثلا وقتی به من دیکته می گفت، کلمات سنگینی میگفت بنویسم مثلا قسطنطنیه بعد می گفتم مثلا این ط رو نخوندم، نمیدونم چه شکلیه می گفت اشکال نداره هر جاییش رو نمیدونی خط بگذار. این باعث شد که من خیلی به این روش مادر بزرگم فکر کردم روی. یک چیزی خیلی نماندن و رد شدن و گیر نیفتادن رو انگار من از اون دوره یاد گرفتم. و مسیله بعدی نقش‌های اجتماعی ای هست که ما در دوره راهنمایی و دبیرستان می پذیریم در عین حال که مسیولیت داریم مسیولیت نداریم و ما را آماده می کنه که تمرین نقش اجتماعی بکنیم. مثلا در گروه های داوطلبانه میری شرکت بکنی یا نه حتی مثلا گروه های تیاتر و موسیقی و اینها به نظرم فصل اول زندگیم اونجا بود. زندگیم از دانشگاه رفتنم و شروع کار حرفه ایم بود که موازی با هم انجام شد. اولین نقطه ای که می تونم بگم نقطه عطف بود نقطه‌ای بود که من سال ورشکستگی مالی پیدا کردم و اون ورشکستگی مالی یک دفعه ای من رو تا ته جدول مندلیف برد و تبدیل به گازها کرد و تقریبا من یک هفته داشتم گیج می خوردم و میتونم بگم که انگار که یک کسی زده توی صورتت و داری گیج می خوری و یک هفته طول کشید تا خودم رو برگردونم سر نقطه اول و اونجا به نظرم چون هم مسیر شغلیه داشت خوب پیش میرفت و همین مسیر تحصیلیه داشت خوب پیش می رفت، یک دفعه تو مواجه میشی با یک بدهی سنگین، ورشکستگی، جمع کردن مجموعه ات از کل کشور، و اینا همش درس های خیلی زیادی داشت و اون نقطه، نقطه‌ای بود که من تصمیم گرفتم به اینکه شروع بکنم به فروختن تخصصم نه صرفا برای خودم کار کردن. ازدواجم بود که شاید یکی از نقاط مهمی بود که همیشه فکر می کردم که این رویای من بود که با یک کسی زندگی بکنم که باهاش بیزینس می کنم یعنی هم علاوه بر اینکه رابطه عاطفی باهاش دارم، رابطه کاری با هم داریم و مثلا حتی رابطه ی رفاقتی. این فصل خیلی فصل مهمی بود برای من به عنوان یک خانم. خیلی از پیام ها رو من شخصا میشنیدم و دوستای من هم بعد از ازدواج من این فیدبک رو به من دادند که ازدواج شما ما رو امیدوار کرد. عموما خانم هایی که (من نمی گم قدرتمند - این واژه ها رو به کار نمی برم) ولی خانم هایی که در هر چیزی نقش اجتماعی موثر می خوان داشته باشند، احتمال این که با آقایون راحتتر بتونن زندگی بکنن، زندگی فردی خوبی داشته باشن، خیلی پایین میاد، ظاهرا این فقط در ایران نیست. هر وقت که من راجع به این موضوع با دوستای خودم صحبت می کردم می گفتند که این مدلی که می‌خوای خیلی رویاییه و امکان پذیر نیست ولی ازدواج من واقعا این درس رو بهم داد و این فصل جدید رو باز کرد که نه، مثل اینکه شدنیه و اینم به نظرم فصل دیگری از زندگیم بود. این وسط نقطه های مهمی وجود داره ولی به نظرم واقعا نمیشه گفت که فصل جدید ایجاد کرده است. مجری: یعنی حالا بخواییم صحبت های شما رو جمع بندی کنیم، فصل اول زندگیتون دوره تحصیل تون قبل از دانشگاه و بعد دوره دانشگاه و کار و ورشکستگی و بعد دوباره سرپا شدن و تخصصتون رو به افراد متقاضی ارایه کردن و فصل چهارم. مهمان: فصل سوم مجری: خوب این رو من دو قسمت کردم یعنی ورشکستگی، بعد در فصل چهارم ازدواج و یک تعامل حرفه‌ای با شریک زندگیتون. درسته؟ مهمان: بله مجری: بسیار عالی. ولی من حس می‌کنم که شما مثلا به نقش مادربزرگتون اشاره کردید توی زندگیتون که جالب بود ولی برای من سوال شد که چرا مادربزرگ؟ مثلا چرا اسمی از پدر یا مادر یا مثلا خواهر و برادر ها نیاوردید؟ مهمان: اول اینکه من بچه اولم. بعد اولین نوه دختری هستم. بعد توی خانواده ای با پیشینه ی قجری بزرگ شدم. مثلا مامان بزرگ من شازده قجری بوده. مجری: مادر پدر یا مادر؟ مهمان: مادر مادر. مثلا خانواده پدریم جزو مهارجه های هندی بودند. در خانواده مادری تحصیل کردن خیلی اهمیت داشت و مثلا خاله مادر من دکترای ادبیات فارسی و ادبیات عرب داشت. مادربزرگ من فوق لیسانس داشت. اینها مسایلی بود که مهم بود. من تصمیم نداشتم هیچ وقت راجع به پدرم صحبت کنم تا سن سالگی. شاید مرگ سهیل همسرم انگار که به من این جسارت رو داد که اعلام کنم. شاید فصل اول زندگی من صفر تا سه سالم بود تا زمانی که بابام وفات کرد. مادرم می گوید از آن لحظه تو انگار تصمیم گرفتی که بچه نباشی. اطرافیان من معتقدند که من خیلی کودکی نکردم. دقیقا آخرین روزی بود که من پزشک پدرم رو دیدم و باهاش حرف زدم (یک دختر بچه ساله) و فرداش پدرم فوت کرد. هر وقت که در بحث روان تحلیل گری خودم بهش میرسم در اون نقطه آیت تصمیم میگیره که بزرگ بشه آیت تصمیم میگیره که وایسه مقاومت کنه چون رابطه من و پدرم خیلی رابطه حمایتی و خیلی عاشقانه بوده و شاید اصلا قبل از فوت پدرم با مادرم اصلا اینجوری نبودم. نقش مادرم در تمام این سالها موازی و پررنگ بوده است. شاید مادرم جزوی از منه نمیتونم بگم نیست. بعضی وقت ها مثلا بعضیا به من میگن که تو خیلی قوی هستی، به نظر من اصلا نسبت به مامانم قدرتی ندارم. مامانم سالش بوده و شوهرشو از دست میده و دو تا بچه داشته است. آنها اوایل انقلاب از امریکا تازه آمده بودند ایران و قرار بود برگردند و برای اینکه جنگ‌میشه میمونن که به کشورشون کمک کنند که توی جنگ از این بحران در بیاد و دوتایی با هم تصمیم می گیرند که بمونن. به نظرم جفتشون خیلی جر ت و شهامت داشتند. ممکنه که من الان به عنوان بچشون ازشون ایراد بگیرم ولی واقعا وقتی خودم رو توی اون نقطه جای اون ها میذارم می بینم اون ها پیش بینی نمی کردند چه اتفاقاتی میافته. اون موقع اولویتشون این بوده که در کشورشون باشند و خدمت کنند. مجری: بسیار عالی. من حقیقتش تا حالا این سوال رو از هیچ کدام از مهمان ها نپرسیدم، ولی احساس می کنم این رو باید از شما بپرسم اگر بخوایید یک ویژگی برجسته از خانواده خودتون بگید اون چیه؟ مهمان: اصالت مجری: اصالت. بسیار عالی. میخوایید توضیح بدید؟ مهمان: نه، به نظرم خیلی واضحه.