در میان فیلم های جشنواره که تاکنون به نمایش درآمده اند باید حساب فیلم غلامرضا تختی را جدا کرد. اثری که راوی زندگی جهان پهلوان تختی است. فیلم جسور است و در همان ابتدای راه تکلیفش را با مخاطب روشن می کند و سکانس ابتدایی تا انتها مخاطب را پای فیلم می‌نشاند. در جایی که فیلم هایی که پیشتر درباره تختی ساخته شده بودند نگاه خود را به رمزگشایی ناشیانه از مرگ تختی محدود می کردند فیلمساز از این دار در سکانس ابتدایی پرده برداری می کند و همین رمزگشایی نقطه عطف روایی فیلم است. فضاسازی از نکات قابل تامل این اثر است. استفاده از فضای سیاه و سفید البته در کنار گریم بد برخی کاراکترها از جمله مادر تختی یا خود تختی در دوره میانسالی و روزهای آخر زندگی در کنار نریشن تکمیل کننده قصه ی زندگی یک بزرگمرد و تقطیع و ترکیب درست تصاویر آرشیوی با سکانس های باز سازی شده در مجموع فیلمی قابل احترام را خلق می کند. این اثر روایتگر مهرورزی به عنوان حلقه مفقوده فرهنگی این روزهای جامعه ما است که بدور از گلدرشتی از سوی فیلمساز مطرح می شود‌.