سلام عزیزان فرصت چندانی نداشتم بطور پراکنده امروز و امشب گفت و گوها رو مرور می کردم هر چه که جلوتر آمدم افسوس و اندوه و نا امیدی بیشتر و بیشتر شد. مت سفانه فضای گفت و گوها خیلی زننده و اهانت آمیز شده. فضای گفت و گوها عصبی و تنش آلوده و دوستان نه تنها کنترلی به اون چه که از ذهن و دهانشان پرتاب میشه ندارند بلکه دنبال بهانه می گردند تا قید همون اندک شرم و خود تحفظی رو بزنند و در خیالات خودشون دمار از روزگار فرد مقابل درآورده و آ بی به جگر سوخته بزنند. دوستان هم گروه جوری در رد هم مطلب می نویسند انگار قراره حالا که دستشون به هم نمی رسه مشت و لگد باشه که از درون متن به صورت مخاطب شون حواله بشه و مشخصه که اصلا این گفت و گوها - که استفاده از واژه محترمانه گفت و گو هم اینجا غلطه - حقیقت طلبانه و منصفانه نیستش. حتی بعضا دوستان رعایات ت لمات روحی مخاطب رو نمی کنن و همین طور می تازن. کجا قراره برسیم خدا می دونه؟ ! حتی دشمنان هم تو یه سری موقعیتها بهم احترام میذارن و همو درک می کنن. ما که اینقدر اشتراک داریم و رنج های مشترک زیادی همه ما رو گرفتار کرده درست نیست اینطور بی محابا چنگ به روی هم بکشیم. واقعا فکر می کنید با بی حیثییت کردن، لجن مالی شخصیت مخاطب و لگد زدن به ملاحظات اخلاقی در نقد و تحلیل قراره ایرانی ساخته بشه؟ یا از اینی که هست خرابتر و چ ندش آورتر بشه؟ به نظر بنده - فرقی هم نمی کنه - چه پوزیسیون چه اپوزیسیون تو بحث و گفت و گو و هر کنش گری دیگه مسیولیت دارند. اینکه هر کسی تنها و یا مهم ترین - مسیولیت خودش رو حذف و نابودی طرف مقابل قرار بده و لو بلغ ما بلغ از ایران - اگر ایرانی بمونه - جز تل ی از خاکستر چیزی نمیذاره و اصلا نمیشه به خیر و نیک اندیشی همچین کسی امیدوار بود. امیدوارم با سماحت و بزرگ واری نقد بنده را مد نظر قرار دهید. سخن اخر اینکه در نهضت مشروطه و ملی شدن و انقلاب کل ی شعر و سرود با مضامین همدردی و همیاری وجود داشت. چه اینکه به این بلوغ رسیده بودند که "حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت". شایسته است که برخی دوستان قدری به خودشون استراحت داده و با لختی آرامش روی مضامین سروده ی زیر - فارغ از گوینده و سراینده - اندکی فکر کنند: همراه شو عزیز، همراه شو عزیز تنها نمان به درد، کاین درد مشترک هرگز جدا جدا، درمان نمی‌شود دشوار زندگی، هرگز برای ما دشوار زندگی، هرگز برای ما بی رزم مشترک، آسان نمی‌شود تنها نمان به درد، همراه شو عزیز همرا شو، همراه شو همراه شو عزیز همراه شو عزیز