دوتا پست آخرم رو ماه پیش نوشتم بالاخره چندروز پیش منتشر کردم. تصمیم گرفته‌بودم دیگه تو ویرگول مگر خیلی ضروری پست ننویسم چون خیلی بهم خوش می‌گذره پس قاعدتا باعث می‌شه برنامه درسیم بهم بریزه. پست، یه روز کامل سر زنگای فیزیک و دینی و شیمی نوشتم و بعدشم نهار خوردم و دوباره تا هی می‌نوشتم هی ادیت می‌کردم هرچند بعدا هم دوباره کلی باهاش ور رفتم. ولی امروز بخاطر کلی فشار از طرف معلم‌های بدون صلاحیت واقعا دوست داشتم بنویسم و لعنت بفرستم به کسایی که باعث ایجاد همچین آدمایی شدن. وقتی چهارشنبه حضوری رفتم مدرسه تا بتونم دوستام رو ببینم حالم بیشتر و بیشتر از مدرسه بهم خورد. از وقتی به دبیرستانم اومدیم وضع وخیم‌تر شده هرلحظه که داریم می‌خندیم و تو حال خودمونیم، یسری ناظم و معاون به سمتمون هجوم میارن که یه تستم یه تسته و برین دانشگاه اونجا بخندین. حقیقتا حال بهم‌زن‌ترین حرفی بود که شنیده‌بودم و از اینکه همچین افرادی با همچین دیدگاه بخش بزرگی از روز من رو کنترل می‌کنند، وحشتناکه. محیطی سمی، محیطی که شخصی به عنوان وجود مستقل وجود نداره. همه باید یه شکل باشن و طبق اینکه سرکلاس چقدر تو پاچه‌خواری قهارن یا تو حل سریع سوالای حسابان خوبن، بهشون امتیاز داده می‌شه و سطح‌بندی می‌شن. دانش‌آموزایی که فرض می‌شه بدون هیچ علاقه و رویایی اومدن مدرسه و قراره به تنها هدف زندگیشون، یعنی قبول شدن تو دانشگاه برسن. دانش‌آموزایی که مهم نیست به چی علاقه دارن. فقط مشاورهایی که چشمشون به پول ماست، می‌خوان دانش‌آموز رو بندازن تو یه رشته و درنهایت اون دانش‌آموز می‌شه یکی مثل معلم‌های مریض ما. درصد معلم‌هایی که تو زندگیم ملاقات کردم، آدمایی بودن که صلاحیت در ارتباط بودن با کودکان و نوجوونا رو نداشتن. خیلی از معلمایی که کل عمرشون تو محیط مدرسه بود درنتیجه اصلا بزرگ نشدن. و سعی در درک دانش‌آموز هم نمی‌کنن. معلمایی که سعی در تحمیل عقاید و آرمان‌های خودشون دارن، معلمایی که بخاطر حقوق کمشون مارو آسفالت کردن. معلمایی که نتیجه دعواهای خونوادگیشونو ما باید بشنویم. حقیقتا همیشه حالم از مدرسه و معلماش بهم می‌خورد ولی هیچ‌چیز بیشتر از دوسال گذشته این رو بهم یادآوری نکرد که مدرسه محیطی سمیه و هدفش گندزدن در افکار دانش‌آموزه. نظام آموزشیمون افتضاحه. ما مجبوریم بیش از درصد روزمون رو تو این محیط سمی بگذرونیم و درنهایت به عنوان یه آدم مریض وارد جامعه بشیم. می‌دونم همه اینطوری نیستن و حساسیت بیش از اندازه منه که این افکارو شکل می‌دن ولی حقیقتا این مدرسه روحیه رنگی من رو سیاه‌سفید کرده. یکی از بچه‌های خفن و خوش ذوق کلاسمون امسال دلشو به شیمی باخته و افتاده تو فاز المپیاد شیمی و با کلی تحقیر و درصدای پایین گزینه‌دو و وسواس بی‌نقص بودن تو شیمی می‌جنگه و معلمی که ذره‌ای شعور برای درک یه انسان به عنوان وجود مستقل ندارن جلوی همه بخاطر نخوندن درس چرتش تحقیرش می‌کنه و نمی‌تونه ذره ای درک کنه با این حرفاش چندنفر رو از ادامه دادن انداخته و باعث شده انگیزش نابود شه و خردش کرده. نمی‌دونم فایده درس خوندن و تلاش کردن چیه وقتی رویاتو خیلی وقته سوزوندن و خلاقیتت رو نابود کردن و قراره بعد چندسال با احتمال کمی تبدیل به آدمی که قبلا بودی بشی. همیشه همه‌چیز به کنکور ختم می‌شه. اصلا دلیل این حجم از سختی و رقابت شدید کنکور وجود مدرسه‌های مزخرفین که یسری خانواده که نمی‌دونستن چجوری بیشتر به بچه‌هاشون بیشتر فشار بیارن توش پول خرج کردن و همین باعث شده کنکور برای درصد زیادی از دانش‌آموزای منطقه رویایی دست نیافتنی باشه و هر ساعتی که درس می‌خونن و گند می‌زنن تو علاقشون هیچ چیزی از پیش نبره. المپیاد هم همچین بساطی داره، یه محیط سمی با جو افتضاح برای دانش‌آموزایی که می‌خوان خاص باشن؟ مگه المپیاد قرار نبود برای افزایش خلاقیت باشه پس چرا باید کلی مدرسه و موسسات باشه که دانش‌آموزا رو مثل کنکور مجبور به رقابت برای اون بکنن و دوباره دانش‌آموزایی که به همچین امکاناتی دسترسی ندارن بیشتر و بیشتر از هدفشون دور می‌شن و تهش می شه کلی افکار که: و نتیجش می‌شه یه دانش‌آموز سرخورده.