الآن که تقریبا دو روز از وقتی مستند را دیدم گذشته، می‌توانم با فکر شفاف و بدون هجوم احساسات درباره‌اش صحبت کنم. البته صحبت‌های من ارزش علمی یا هنری یا تحلیلی خاصی ندارند، فقط به نظرم جالب است که چندین نفر از گروه همسالان پس از تماشا نظراتشان را بیان کنند. احتمالا این بحث و گفتگو تا الآن بین جمع‌های دوستی خودتان شکل گرفته باشد، ولی الآن فرض کنید قدم‌زنان در بوستانی پر از شکوفه با لوندرفانتزی و بیلی آیلیش همراهید و دارید پرحرفی‌های لوندر را گوش می‌دهید! نامه‌ی لوندر فانتزی به بیلی آیلیش: الف) تو را شناختم: در دوران متوسطه‌ی اول - یک جایی بین سال نهم و دهم - با ملیکایی دوست بودم که ویولونیست گروه موسیقی دبیرستان بود. در آخرین کامپیوتر اتاق سایت مدرسه و در یکی از بوکمارک‌های مخفی شده‌ی مرورگر می‌شد به اکانت ساندکلاود آن گروه دسترسی یافت. گروه موسیقی به دلیل تمرین ساز و ما المپیادی‌ها به دلیل بی‌دلیلی حق پیچاندن کلاس‌ها را به طور محدودی داشتیم و البته من بعضا وقتی خسته می‌شدم با اکانتی که مربوط به گروه موسیقی بود یواشکی آهنگ‌گوش می‌کردم - در دوران پارینه سنگی برای دسترسی به ساندکلاود روشن کردن قندشکن لازم نبود - یک روز به طور اتفاقی قطعه‌ی ( fingers crossed ) را شنیدم و خب صدایت را دوست داشتم و برای خودم خاطره‌انگیز است که قسمت کوتاهی از آن قطعه را گوشه‌ی سالنامه‌ام نوشته‌ام. گذشت تا اینکه با قطعه‌ی محشرت آمدی، قطعه‌ای که همه به طرز شگفت‌انگیزی دوستش داشتند. ب) گذر سه الی چهار سال مهم زندگی: در آن سه سال من اینستاگرام و یوتیوب نداشتم ولی وبسایتی بود به اسم طرفداری که تمام آهنگهایت را از آنجا دانلود می‌کردم و راننده سرویسی به شدت پایه و اهل دل هم داشتیم که اجازه میداد موقع رفت و برگشت‌ها با فلشم آهنگهایت را پخش کنم و خب بله صبح‌های امیدوار و غروب‌های خسته‌ی دبیرستانی من با صدای تو میکس می‌شد. آن دوران سال‌های خاص و سختی برای من و بعدا فهمیدم برای تو و تمام نوجوانان بود. شکست‌های خونریز و جگرسوز، هدف‌های رویایی و آرزو‌های بزرگی که البته بیشتر وقت‌ها دستمان به ستاره‌های آسمان نمی‌رسید و از نوک نردبام پرت می‌شدیم پایین و استخوان‌هایمان می‌شکست. ج) حالا و پس از دیدن مستند: با فیلم زندگی‌ات گریه کردم. چون بخشی از زندگی من هم در آن دیده می‌شد. گذر همان سال‌ها. همان احساسات و افکار. خودت هم یک جایی گفته بودی که ما باهم بزرگ شدیم. ما از سالگی تا الان که ساله‌ایم به لطف اینترنت که دنیا را دهکده‌ی جهانی کرده با هم زندگی کردیم. شکست‌ها و موفقیت‌ها و اشک‌ها و لبخند‌ها را. قصه‌ی عجیب غریب زندگی اولین نسل از متولدین قرن بیست و یک. متولدین سال . کیلومترها فاصله و یک خط زمان انگاری برای ما معنی‌ای ندارد. د) آینده: ما تا کجا همراه تو خواهیم بود؟ شاید تا آخرش، شاید هم نه. چندبار دیگر حرف‌های خودمان را از بین متن آهنگهایت می‌شنویم؟ حرف‌های عجیبی که بزرگترها ابدا متوجه نمی‌شوند. آیا ما هم بزرگتر که شدیم تبدیل می‌شویم به نسلی که حرف کوچکترها را نمی‌فهمد؟ آیا این روزها را یادمان می‌رود؟ شاید یک روز از بعدازظهرهای دلتنگ و تاریک سالگی‌هایم اتفاقی آن سالنامه که قسمتی از ترانه‌ی انگشت‌های گره‌خورده ات را در آن نوشته بودم پیدا کنم. لینک کوتاه این نوشته‌ام را الآن در کنار آن می‌نویسم. شاید در هشتادسالگی‌ام برگردم و دوباره اینجا را بخوانم و بعد قسمتی جدید هم به این نوشته اضافه کنم. یعنی ویرگول تا آن موقع می‌ماند؟