از پنجره‌ام می‌توانم درخت توت سفیدی را ببینم. درختی که دوست می‌دارم. یکی از دلیل‌هایم برای تصمیم به زندگی در این جا همین درخت بود. توت گیاهی بخشنده است. این گیاه در تمامی بهار و تابستان دسته‌های مختلف پرندگان را از میوه‌های شیرین و سالم خود بهره‌مند می‌سازد. اکنون اما برگ‌های درخت توت هنوز سبز نشده‌اند و برای همین چشم در خیابانی خلوت می‌گردانم که تنها گاهی کسانی که به پارک می‌روند خلوتش را به هم می‌زنند. هوای شهر وروتسواو کمابیش آفتابی است. با نوری کورکننده، آسمانی آبی و هوایی صاف. امروز که سگم را برای قدم زدن به بیرون برده بودم دو زاغ را دیدم که جغدی را از لانه‌ی خود بیرون می‌کردند. من و جغد در فاصله‌ی تقریبا دو پایی از هم به چشم‌های یک‌دیگر خیره شدیم. حیوانات هم گویا بی‌تابانه منتظرند که ببینند چه پیش می‌آید. مدت‌ها بود که احساس می‌کردم همه‌چیز در جهان افراطی است: اشیای بی‌شمار، سرعت دیوانه‌وار، شلوغ و پر سر و صدا. برای همین من "آسیب روانی قرنطینه" را تجربه نکرده‌ام و ندیدن دیگران اصلا برایم دشوار نیست. من نسبت به بسته شدن مراکز خرید کاملا بی‌تفاوتم. البته نگران کسانی که شغل خود را از دست داده‌اند هستم ولی وقتی از اعمال این قرنطینه خبردار شدم چیزی شبیه آرامش را در خود احساس کردم. می‌دانم که بسیاری از آدم‌ها حسی مشابه داشته‌اند، حتی اگر بابت آن خجالت‌زده باشند. درون‌گرایی‌ام که برای مدت‌ها به دست برون‌گرایان بیش‌فعال سرکوب شده و آزار دیده بود حالا جانی دوباره گرفته و خود را نشان داده است. از پنجره همسایه‌ام را تماشا می‌کنم. وکیلی خسته از کار افراطی که پیش‌تر صبح در حالی دیده بودمش که ردای رسمی دادگاهش از روی شانه‌اش آویزان بود و به سر کار می‌رفت. اکنون اما او با لباس ورزشی گشادی با شاخه‌ای در حیاط خانه‌اش می‌جنگد. به نظر می‌رسد که می‌خواهد خانه‌اش را مرتب کند. زوج جوانی را می‌بینم که سگی پیر را که از زمستان پارسال نمی‌توانست راه برود بیرون می‌برند. سگ تلوتلو خوران پیش می‌رود و آنان با صبوری تمام همراهی‌اش می‌کنند و به آهسته‌ترین شکل ممکن راه می‌روند. در این حین کامیون حمل زباله با سر و صدایی زیاد آشغال‌ها را جمع می‌کند. زندگی ادامه دارد اما قطعا با آهنگی کاملا متفاوت. کمدم را مرتب کردم. روزنامه‌هایی را که خوانده بودیم بیرون بردم و در سطل زباله انداختم. خاک گل‌ها را عوض کردم. دوچرخه‌ام را از فروشگاهی که آن را برای تعمیر به آن سپرده بودم تحویل گرفتم. دارم از آشپزی لذت می‌برم. تصاویر کودکی‌ام مدام به یادم می‌آیند. آن زمان وقت زیادی داشتم و می‌توانستم آن را "تلف" کنم و "بکشم". می‌توانستم ساعت‌ها را به تنها خیره شدن از پشت پنجره، مشاهده‌ی مورچه‌ها یا دراز کشیدن زیر میز و تصور این که سوار کشتی نوح شده‌ام و خواندن دایره‌المعارف بگذرانم. شاید این طور باشد که ما به آهنگ طبیعی زندگی بازگشته‌ایم؟ این که حضور این ویروس اختلال در وضعیت عادی نیست و برعکس، آن جهان پر قیل و قال پیش از آمدن ویروس بود که غیرعادی بود؟ این ویروس با این حال به ما تمام چیزهایی را یادآوری کرد که ما مشتاقانه انکار می‌کردیم: این که ما موجوداتی ظریفیم و از شکننده‌ترین چیزها ساخته شده‌ایم. این که می‌میریم. این که فانی هستیم. این که "انسانیت" ما و هر استثنای دیگری ما را از بقیه‌ی دنیا جدا نمی‌کند بلکه برعکس. جهان تقریبا شبکه‌ای بزرگ است که ما را دربر گرفته است و ما با ریسمان‌های ناپیدای وابستگی و تاثیر به موجودات دیگر متصلیم. هیچ اهمیتی ندارد که چقدر کشورهایی که به آن تعلق داریم از هم دور باشند یا به چه زبانی سخن می‌گوییم یا چه رنگ پوستی داریم. همه‌ی ما بیماری یکسانی می‌گیریم، ترس‌های مشترکی داریم و با مرگی یکسان می‌میریم. این ویروس باعث شد بفهمیم که مهم نیست که در برابر خطر چقدر احساس ضعف و آسیب‌پذیری می‌کنیم. همواره کسانی اطراف ما هستند که از ما آسیب‌پذیرترند و باید به آن‌ها کمک کنیم. به ما یادآوری کرد که چقدر پدران و مادران و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایمان شکننده‌اند و چقدر به مراقبت ما احتیاج دارند. به ما نشان داد که حرکات آشفته‌وار ما جهان را به خطر می‌اندازد و سوالی را برانگیخت که به ندرت جریت پرسیدنش را از خود داریم: ما در زندگی خود دقیقا به دنبال چه هستیم؟ ترس از بیمار شدن لانه‌هایمان را به یادمان آورد که می‌سازیم و در آن احساس امنیت می‌کنیم. در چنین موقعیتی حتی سخت‌کوش‌ترین مسافران به سمت خانه می‌شتابند. هم‌زمان با این نکته حقایق اندوه‌باری نیز بر ما فاش شد. این که در هنگام خطر، افکار ما بار دیگر به دسته‌های محدودکننده و انحصاری ملت‌ها و مرزها پناه می‌برد. در این زمان دشوار دیده‌ایم که چقدر در عمل ایده‌ی جامعه‌ای اروپایی، ایده‌ای ضعیف است. اتحادیه‌ی اروپا زمین را ترک گفته و تصمیم‌های زمان بحران را به دولت‌ها سپرده است. شوونیسم [ ] کهن بازگشته و دوباره تقسیم مردم را به "ما" و "خارجی‌ها" زنده کرده است. به عبارت دیگر، این دقیقا همان چیزی است که در دهه‌های پیشین با آن مبارزه کرده‌ایم، به امید این که دیگر ذهن ما مخدوش نکند. ترس از ویروس این محکومیت آتاویستی [ ] را زنده کرده است که حتما خارجی‌هایند که مقصرند، این که آن‌ها مسبب این بلایند. در اروپا ویروس "از جایی دیگر" آمده است. در لهستان تمام کسانی که از خارج از کشور برمی‌گردند مشکوک شناخته می‌شوند. این ویروس به یادمان انداخت که مرزها وجود دارند و هنوز به خوبی کار می‌کنند. هم‌چنین می‌ترسم که این ویروس حقیقت کهنه‌ی دیگری را به ما یادآوری کند: این که چقدر ما برابر نیستیم. در حالی که برخی از ما سوار هواپیماهای شخصی می‌شویم تا به خانه‌هایمان در جزیره‌ها یا جنگل‌ها برویم، دیگران در شهرها خواهند ماند و نیروگاه‌ها و فاضلاب‌ها را به کار خواهند انداخت. باز هم دیگران جان خود را با کار کردن در مغازه‌ها و بیمارستان‌ها به خطر خواهند انداخت. برخی از این همه‌گیری پولی به جیب خواهند زد در حالی که دیگران هر آن چه را که دارند از دست می‌دهند. بحران پیش رو تمامی اصولی را که کاملا درست به نظر می‌رسیدند زیر سوال می‌برد. بسیاری از کشورها توانایی کنترل آن را نخواهند داشت و هم‌زمان با سقوط آنان، به روال همیشگی زمانه‌های پس از بحران‌ها، نظام‌هایی جدید برخواهند خواست. ما فکر می‌کنیم که در خانه مانده‌ایم و کتاب می‌خوانیم و تلویزیون تماشا می‌کنیم ولی در واقع ما خود را برای مبارزه بر سر واقعیتی جدید که نمی‌توانیم تصور کنیم آماده می‌کنیم و کم‌کم داریم با این نکته کنار می‌آییم که دیگر هیچ چیز مثل قبل نخواهد بود. شرایط این قرنطینه‌ی اجباری و این اسکان خانواده‌ها در خانه‌ها ممکن است ما را از چیزهایی آگاه کند که هیچ علاقه‌ای به پذیرفتنشان نداریم: این که خانواده‌ی ما جانمان را می‌فرسایند، این که پیوندهای ازدواج‌هایمان مدت‌هاست که از هم گسسته‌اند. فرزندانمان در حالی از قرنطینه بیرون می‌آیند که معتاد به اینترنت شده‌اند و بسیاری از ما آگاه از بی‌معنایی و بیهودگی موقعیتی می‌شویم که ما به صورت مکانیکی و به خاطر ل ختی‌مان در آن باقی مانده‌ایم. اگر شمار قتل‌ها، خودکشی‌ها و مبتلایان به بیماری‌های روانی افزایش یابد چه؟ دودی که الگوی تمدنی‌ای را که به ما در طول دویست سال اخیر شکل داده است دربر گرفته بود اکنون در برابر چشمان ما در حال محو شدن است: این تفکر که ما اربابان جهانیم، این که ما هر کاری می‌توانیم بکنیم، این که جهان متعلق به ماست. عصری جدید در حال فرا رسیدن است. [ ] : میهن‌شیفتگی یا شوونیسم (به انگلیسی: Chauvinism ) در معنای اصلی و ابتدایی آن یک نوع میهن‌پرستی افراطی و ستیزه‌جو و یک ایمان کور به برتری و شکوه ملی است. با بسط معنا، شوونیسم طرفداری مفرط و غیرعقلانی به نام هر گروهی را که کسی عضو آن است شامل می‌شود. به خصوص هر وقت این طرفداری همراه با کینه و بداندیشی نسبت به گروه رقیب باشد. [ ] : نیاسانی یا آتاویسم (به انگلیسی: Atavism ) در علوم اجتماعی به معنای میل به بازگشت است. مثل زمانی که افراد عصر مدرن به روش‌های رفتاری و اندیشه‌های زمان‌های گذشته فکر کنند. یادداشت: متن بالا ترجمه‌ی از سایت نیویورکر به نویسندگی اولگا توکارچوک است که دیروز در این سایت منتشر شد. اولگا توکارچوک نویسنده، شاعر، فیلم‌نامه‌نویس و روان‌شناس اهل لهستان است که در سال ، جایزه نوبل ادبیات سال را از آن خود کرده است.