کودک که بودم در بیکاری‌هایم که اغلب زیاد هم بود فکر می‌کردم که اگر کسی فلان حرف را بهم زد با بهمان جمله جوابش را می‌دهم همین کار را هم می‌کردم و جملاتم خیلی وقت‌ها به دردم می‌خورد. در عالم کودکی وقتی دخترخاله‌ام بهم گفت که حسودی‌اش می‌شود که من آنقدر جواب در آستین دارم، روش خودم را یادش دادم. در نوجوانی حاضرجوابی‌ام با بی‌ادبی و گستاخی همراه بود. آزاررسان نبودم ولی اگر کسی طعنه‌کنایه‌ای بهم می‌انداخت دست‌خالی‌اش نمی‌گذاشتم. بعد که رفته‌رفته اعتمادبه‌نفسم کم شد، ساکت و ساکت‌تر شدم تا مبادا حرف اشتباهی نزنم، حرف بدی نشنوم، درگیر بحث نشوم، گریه‌ام نگیرد، تنم نلرزد، بهم بی‌احترامی نشود، طرد نشوم، مورد نفرت قرار نگیرم و. گذاشتم هرکسی هرچه دلش می‌خواهد بهم بگوید. خودخوری کردم. ذهنم پر از نشخوار شد. سعی کردم بهم برنخورد. خودم را قانع کردم. در خلوت گریه کردم. قرص اعصاب خوردم. پر از خشم شدم و کمی از آن را خشمم را پیش روانکاوم تخلیه کردم. اما سکوت خفه‌ام خواهد کرد. عذابم خواهد داد و خشمم را بیشتر خواهد کرد. خودم را تنها و گزکرده‌در کنجی حس خواهم کرد. کاش بیشتر هوای خودم را داشتم و کاش حتی آن بی‌ادبی‌ها به یادم می‌ماند.