تو خورشید من بودی. شاید این جمله زیادی کلیشه ای باشد اما هرگز این واقعیت که تو مانند خورشید در زندگی تاریک من بودی را تغییر نمی دهد. خورشیدی که برایم غریب بود. نور تو زندگی مرا روشن می ساخت اما من از این نور خیره کننده و زیبا می ترسیدم. این احساسی که تو به من می دادی برای ناآشنا بود. من از اینکه دوباره به کسی وابسته شوم هراس داشتم اما تو فرق داشتی. تو برای من فراتر از عشق بودی. فراتر از این احساسات. پس من تصمیم گرفتم تو را با تمام وجودم بپرستم. عشق شجاعت می خواست. عشق فداکاری می خواست اما من یک عاشق ترسو بودم. کسی که از تمام تاوان های عاشقی و وابستگی های مرگبارش، می ترسید. من از دور خیره به تو نفسم را در سینه ام حبس می کردم و می گذاشتم تا قلبم صدای خود را به تمام دنیا برساند اما چرا کسی نمی شنید؟ . تو از دور برای من زیبا بودی و اما از نزدیک. کمی ترسناک. زیبا بودی و این زیبایی تو و این احساسات که در چشم هایت انبوه شده بودند، مرا می ترساندند. تظاهر می کردم که همه چیز عادیست اما قلبم داشت از درون فریاد می کشید که تو را می خواهد. قلب درمانده تو چه کاری می توانست برای این قلب مرده من بکند؟ ! . قلب تو برای زندگی می تپید و قلب من برای یک زندگی بهتر دیگر نمی تپید. هر لحظه آماده رفتن بودم اما هربار به تمام این نگاه ها، به این احساسات هنگامی که درباره ات می نوشتم، فکر می کردم، می فهمیدم که من بدون تو میمیرم. یک روز کنار ساحل نشسته بودیم و تو داشتی درباره رفتن حرف می زدی. رفتنت برایم معنایی نداشت چون هرگز نبودی. دستانم را روی دست های سردت گذاشتم و درباره ی آسمان حرف زدیم. خورشیدی که با تمام وجود بدون هیچ توقعی به تمام هستی زمین عشق می ورزید، به ابر هایی برای زخم های زمین اشک می ریختند، به بادی که طبیعت را به رقص وا می داشت. به تمام عشقی که در هستی وجود داشت. بعد تو پرسیدی که عاشق ترین طبیعت هستی کیست؟ . جوابت دادم که آتشی که در اعماق زمین می جوشد. دلیلش را برایت بازگو کردم و تو با چشم هایی خیس به چشم های خسته من خیره شدی. آتش و گرمایی که در مرکز زمین سنگ هارا می جوشاند، می داند که اگر راه خود را باز کرده و از مخمصه خود بیرون آید، زمین می میرد. بخاطر همین همیشه از دور، از زندانی که عشق او را در آن حبس کرده، عاشقی می کند برای زمینی که از او متنفر است. _تو چی؟ تو هم در زندان عشق خویش، عاشقی می کنی؟ _شاید. _چرا خود را رها نمی کنی؟ چرا آزادی را نمی خواهی؟ _ من این زندان را دوست دارم. چون زندان بانش تویی. _ تو از این زندان بان چه می خواهی؟ _خودت را. _نمی توانی. نمی توانی مرا بخواهی. من یک رویا هستم برای تو. یک توهم. من نه زمین هستم و نه آتش من فقط یک حقیقت دور هستم. یا شاید یک رویای نزدیک. بله! درست بود! تو آن لحظه فقط یک رویا بودی تو همیشه یک رویا برای من بودی. من داشتم کنار آن ساحل با دریا حرف می زدم؟ یا با موج هایش؟ . تو آنجا نبودی و من آن روز برای هزارمین بار مردم. این بخاطر ترسویی خودم بود. میدانی شاید، باید به تو نزدیک تر می شدم و در آن چشم های سیاه و زیبا خیره، عاشقی می کردم. شاید آنگونه الان به جای رویا خود واقعیت را کنارم احساس می کردم. تو همان خورشید گرمی بودی که در آخر مرا به آتش کشاند اما هنوز هم می توانم نفس های گرمت را روی خاکستر قلبم احساس کنم. _ AYLI