چند وقت پیش وقتی داشتم فکر می کردم با خودم گفتم زندگی هر کسی بسته به کارایی که تا الان کرده است خلاصه میشود. حالایکی از کار هاش راضیه هست و یکی پشیمون یکی دوست دارد به ده سال پیش برگردد یکی دوست دارد در زمان حالش زندگی کند. من یکی از همونایی هستم که دوست دارد تو زمان خودش نباشد. نه اینکه از زندگیم راضی نباشم نه. ولی فکر میکردم اگه در زمان قبل زندگی میکردم خوش حال تر بودم منظورم اینه که اگه در اون زمانی بودم که مردم حق خودشون رو میدونستند. همون زمانی که یه حس مسیولیت پذیری درون آدما بود. همون حسی که در دنیای الان ما آدما یه لطف حساب میشه. یه کاری که با منت و ناز و ادا سر بقیه میگذاریم. تو اون دنیای آدم قدیمیا انصاف بود/ادما هم دیگرو درک میکردن خلاصه از نظرم اون موقع زندگی مثل یک تکه قند بود. شیرین و دوست داشتنی بود. البته اینم خیلی بی انصافی میشه. تو دنیای ما جدیدا هم آدم های خیلی زیادی هست. همون ادمایی که ما گرمای وجودشون رو حس میکنیم. همون کسایی که وقتی وارد زندگی هامون میشن یه تکونی می خوریم و از خواب غفلت در میاییم. خلاصه اون چیز هایی تا الان از زندگی یاد گرفتم این بود که آدم باشم یه آدمی که خودم به بودن خودم افتخار کنم.