این ماده ی چسبنده عموما حاصل فعل و انفعال سیمان های هیدرولیکی و آب می‌باشد. امروزه چنین تعریفی از بتن شامل طیف وسیعی از محصولات می‌شود. بتن ممکن است از انواع مختلف سیمان و نیز پوزولان ها، سرباره کوره‌ها، مواد مضاف، گوگرد، مواد افزودنی، پلیمر های، الیاف و غیره تهیه شود. همچنین در نحوه ساخت آن ممکن است حرارت، بخار آب، اتوکلاو، خلا، فشارهای هیدرولیکی و متراکم کننده‌های مختلف استفاده شود. گسترش و پیشرفت علم و پیدایش تکنولوژی های فراوان در قرن اخیر، و خواص آن نیز توسعه قابل ملاحظه ای داشته است. به نحوی که امروزه شاهد کاربرد انواع مختلف بتن با مصالح مختلف هستیم که هر یک خواص و کاربری مخصوص به خود را داراست. در حال حاضر انواع مختلفی از سیمان ها که شامل پوزولانها، سولفورها، پلیمر ها، الیافهای مختلف و افزودنی های متفاوتی هستند، تولید می شوند. تولید انواع بتن ها با استفاده از حرارت، بخار، اتوکلاو، تخلیه هوا، فشار هیدرولیکی ویبره و قالب انجام می گیرد. بتن چگونه تولید میشود؟ بتن، بطور کلی محصولی است که از اختلاط آب با سیمان آبی و سنگدانه های مختلف در اثر واکنش آب با سیمان در شرایط محیطی خاصی به حاصل می شود. و دارای ویژگی های خاص است. بتن اینک با گذشت بیش از سال از پیدایش سیمان پرتلند بصورت کنونی توسط یک بن ای لیندزی، دستخوش تحولات و پیشرفتهای شگرفی شده است. در دسترس بودن مصالح آن، دوام نسبتا زیاد و نیاز به ساخت و سازهای فراوان سازه های بتنی چون ساختمان ها، سازه ها، سدها، پل ها، تونل ها و راه ها، این ماده را بسیار پر مصرف نموده است. اینک حدود سه تا چهار دهه است که کاربرد این ماده در شرایط خاص مورد استقبال کاربران آن قرار گرفته است. بتن چه کاربردی دارد امروزه با پیشرفت علم و تکنولوژی مشخص شده است که صرف توجه به مقاومت به عنوان یک معیار برای طرح بتن خشک برای محیط های مختلف و کاربردهای مختلف نمی تواند جوابگوی مشکلاتی باشد. که در دراز مدت در سازه های بتنی ایجاد میگردد. چند سالی است که مساله دوام بتن در محیط های مختلف مورد توجه قرار گرفته است. مشاهده خرابی هایی با عوامل فیزیکی و شیمیایی در بتن ها در اکثر نقاط جهان و با شدتی بیشتر در کشور های در حال توسعه، افکار و اذهان را به سمت طرح بتن هایی با ویژگی خاص و با دوام لازم سوق داده است. در این راستا در پاره ای از کشورها دستورالعمل ها و استانداردهایی نیز برای طرح بتن با عملکرد بالا تهیه شده و طراحان و مجریان در بعضی از این کشورهای پیشرفته ملزم به رعایت این دستورالعمل ها گشته اند. جهت اطلاع از نحوه خرید و قیمت انواع بتن می توانید با کارشناسان فنی کلینیک بتن ایران در تماس باشید. مواد بتن از سنگدانه‌ها در بتن تقریبا سه چهارم حجم آن را تشکیل می‌دهند و ملات سیمان و آب یک چهارم تشکیل می دهد. . سیمان ( Cement ) ملات سیمان از مواد تشکیل دهنده بتن است. . آب ( Water ) کیفیت آب در بتن از آن جهت حایز اهمیت است که ناخالصی‌های موجود در آن ممکن است در گیرش سیمان اثر گذاشته و اختلالاتی به وجود آورند. همچنین آب نامناسب ممکن است روی مقاومت بتن اثر نامطلوب گذاشته و سبب بروز لکه‌هایی در سطح بتن و حتی زنگ زدن آرماتور بشود. در اکثر اختلاط‌ها آب مناسب برای بتن آبی است که برای نوشیدن مناسب باشد. مواد جامد چنین آبی به ندرت بیش از قسمت در میلیون ppm خواهد بود به طور معمول کمتر از ppm می‌باشد. این مقدار به ازای نسبت آب به سیمان ٫ معادل ٫ وزن سیمان می‌باشد. معیار قابل آشامیدن بودن آب برای اختلاط مطلق نیست و ممکن است یک آب اشامیدنی به جهت داشتن درصد بالایی از یون های سدیم و پتاسیم که خطر واکنش قلیایی دانه‌های سنگی را به همراه دارد، برای بتن سازی مناسب نباشد. به عنوان یک قاعده کلی هر آبی که ph (درجه اسیدیته) آن بین الی بوده و طعم شوری نداشته باشد می‌تواند برای بتن مصرف شود. رنگ تیره و بو لزوما وجود مواد مضر در آب را به اثبات نمی‌رساند. مقدار آب مصرفی در سیمان مقدار آب مصرفی در داخل بتن بسیار با اهمیت است. به منظور تکمیل فرایند واکنش سیمان با آب مقدار مشخصی آب مورد نیاز است. در صورتی که این مقدار کمتر از آن حد باشد قسمتی از سیمان برای واکنش آب کافی دریافت نمی‌کند و واکنش نداده باقی می‌ماند. بیش از مقدار مورد نیاز آب به مخلوط بتن اضافه شود پس از تکمیل واکنش، مقداری آب به صورت آزاد در داخل بتن باقی می‌ماند. پس از سخت شدن بتن باعث پوکی آن و نتیجتا کاهش مقاومت خواهد شد. به همین دلیل دقت در مصرف نکردن آب زیاد در داخل بتن به منظور حصول مقاومت بالا ضروری است. مقدار آب لازم برای تکمیل واکنش به صورت پارامتر نسبت آب به سیمان تعریف می‌شود. این نسبت برای سیمان پرتلند معمولی حدود درصد است. با این مقدار آب بتن فاقد کارایی لازم خواهد بود و معمولا نسبت آب به سیمان مورد استفاده در کارگاههای ساختمانی بیش از این مقدار است. در تعیین نسبت اختلاط بتن پارامتری لحاظ می‌شود که مقدار رطوبت سنگدانه‌ها را نیز قبل از افزودن آب به بتن لحاظ می‌کند که در تعیین مقدار آب مورد نیاز حایز اهمیت است. این رطوبت اضافی (یا کمبود رطوبت) مقدار رطوبت مازاد (کمبود رطوبت) سنگدانه‌ها از حالت اشباع با سطح خشک SSD یا ( Saturated Surface Dry ) است. عمل آوری بتن (کیورینگ) با ادامه یافتن ابرسانی مقاومت بتن افزایش و این واکنش عامل گیرش سیمان است. برای عمل آوری یا ادامه یافتن فرآیند ابرسانی باید رطوبت نسبی حداقل درصد باشد. در صورتی که رطوبت کمتر از این مقدار شود. عمل آوری بتن متوقف و در صورتی رطوبت نسبی به بالای درصد بازگردد فرآیند هیدراسیون یا ابرسانی دوباره شروع خواهد شد. به دلیل تبخیر قسمتی از آب مورد نیاز قبل از تکمیل واکنش بین آب و سیمان (که چندین روز طول می‌کشد) قسمتی از سیمان موجود در مخلوط بتن واکنش نداده باقی می‌ماند. پس از بتن ریزی باید بلافاصله توجه لازم به فرایند عمل آوری معطوف گردد. عمل آوری بتن عمل اوری عبارت است از حفظ رطوبت بتن تا زمانی که واکنش بین سیمان و آب تکمیل شود. این عمل می‌تواند به وسیله عایق کاری موقت، پاشش آب یا تولید بخار صورت گیرد. از دیدگاه عملی، حفظ رطوبت بتن برای روز توصیه می‌شود. در شرایطی که این کار ممکن نباشد حداقل زمان عمل آوری بتن نباید کمتر از روز باشد. سنگدانه‌ها ( Aggregates ) سنگدانه‌ها در بتن تقریبا سه چهارم حجم آن را تشکیل می‌دهند از اینرو کیفیت آنها از اهمیت خاصی برخوردار است. در حقیقت خواص فیزیکی، حرارتی و پاره‌ای از اوقات شیمیایی آنها در عملکرد بتن تاثیر می‌گذارد. دانه‌های سنگی طبیعی معمولا به وسیله هوازدگی و فرسایش و یا به طور مصنوعی باخرد کردن سنگ‌های مادر تشکیل می‌شوند. اندازه دانه‌های سنگی: بتن عموما از سنگدانه‌هایی به اندازه‌های مختلف که حداکثر قطر آن بین میلی متر و میلی متر می‌باشد ساخته می‌شود. به طور متوسط از سنگدانه‌هایی با قطر میلیمتر استفاده می‌شود. توزیع اندازه ذرات به نام "دانه بندی سنگدانه" مرسوم است. به طور کلی دانه‌های با قطر بیشتر از چهار یا پنج میلی متر به نام شن و کوچکتر از آن به نام ماسه نامگذاری شده‌اند که این حد فاصل توسط الک . میلی متری یا نمره چهار مشخص می‌گردد. حد پایین ماسه عموما ٫ میلیمتر یا کمی کمتر می‌باشد. مواد با قطر بین ٫ میلیمتر و ٫ میلی متر به نام لای (سیلت) و مواد ریزتر رس نامگذاری شده‌اند. گل ماده نرمی است که شامل مقادیر نسبتا مساوی ماسه و لای و رس می‌باشد. کانی های مهم: کانی های مهم و متداول سنگدانه‌ها در زمینه استفاده در بتن عبارتند از: کانی های سیلیسی (کوارتز، اوپال، کلسه دون، تریمیت، کریستوبالیت) فلدسپات ها، کانی های میکا، کانی های کربناتی، کانی های سولفاتی، کانی های سولفور آهن، کانی های فرومنیزیم، کانی های اکسید آهن، زیولیت‌ها و کانی های رس. سنگ ها، از لحاظ شکل ظاهری به پنج گروه تقسیم شده‌اند کاملا گرد گوشه، گرد گوشه، نسبتا گرد گوشه، نسبتا تیز گوشه و تیز گوشه. در استاندارد BS این نامگذاری به صورت گرد گوشه، بی شکل و بی نظم، پولکی، تیز گوشه، طویل، پولکی طویل می‌باشد. افزودنی‌های بتن ( Admixtures ) معمولا به جای استفاده از یک سیمان بخصوص، این امکان وجود دارد که بعضی از خواص سیمان های معمولی مورد استفاده را به وسیله ترکیب کردن آن با یک افزودنی تغییر داد. قابل توجه اینکه نباید عبارات"مواد ترکیبی" و"مواد افزودنی بتن" با معانی مترادف به کار روند، زیرا مواد ترکیبی موادی هستند که در مرحله تولید به سیمان اضافه می‌شوند در حالی که مواد افزودنی بتن در مرحله مخلوط کردن به بتن اضافه می‌شوند. افزودنی‌های شیمیایی اساسا عبارتند از: A _تقلیل دهنده‌های آب. B _کندگیر کننده‌ها. C _تسریع کننده‌های گیرش. که در ایین نامه به عنوان تیپ‌های C ، B ، A طبقه بندی شده‌اند. دسته بندی افزودنی‌ها در استاندارد BS نیز مشابه می‌باشد. در ضمن افزودنی‌های دیگری نیز وجود دارند که هدف اصلی از کاربرد آنها محافظت بتن از اثرات زیان آور یخ زدگی و ذوب یخ است. تسریع کننده های بتن افزودنی‌هایی هستند که سخت شدگی بتن را تسریع می‌کنند. مقاومت اولیه را بالا می‌برند. چند نمونه از تسریع کننده‌ها عبارتند از: کربنات سدیم، کلرور آلومینیوم، کربنات پتاسیم، فلویورور سدیم، آلومینات سدیم، نمک‌های آهن و کلرور کلسیم. کندگیر کننده های بتن کند گیر کننده های بتن، افزودنی‌هایی هستند که زمان گیرش بتن را به تاخیر می‌اندازند. این مواد در هوای خیلی گرم که زمان گیرش معمولی بتن کوتاه می‌شود، همچنین برای جلوگیری از ایجاد ترک‌های ناشی از گیرش در بتن ریزی‌های متوالی مفید می‌باشند. به عنوان چند نمونه از کندگیر کننده‌ها می‌توان از شکر، مشتقات هیدروکربنی، نمک‌های محلول روی و برات های محلول نام برد. به عنوان مثال: اگر با یک کنترل دقیق ( ٫ ) وزن سیمان شکر به بتن اضافه کنیم، حدود چهار ساعت گیرش آن را به تاخیر می‌اندازد. مصرف ( ٫ ) تا یک درصد وزن سیمان از گیرش سیمان جلوگیری به عمل می‌آورد. تقلیل دهنده‌های آب (روان کننده‌ها) این افزودنی‌ها به سه منظور به کار می‌روند: : رسیدن به مقاومتی بالاتر به وسیله کاهش نسبت آب به سیمان _کارایی مشخص با کاهش مقدار سیمان مصرفی _ کاهش حرارت هیدراتاسیون در توده بتن. سادگی بتن ریزی به وسیله افزایش کارایی در قالب هایی با آرماتور انبوه و موقعیت‌های غیر قابل دسترسی برای مشاهده تقلیل دهنده‌های آب ها با توضیحات و نمودار‌های کارایی و با جزییات کامل اینجا را مشاهده فرمایید. افزودنی‌های تقلیل دهنده آب تحت عنوان تیپ A دسته بندی می‌شوند لیکن اگر افزودنی‌ها همزمان با کاهش نیاز به آب باعث تاخیر در گیرش نیز بشوند تحت عنوان تیپ D طبقه بندی می‌شوند. اگر این روان کننده‌ها باعث تسریع در گیرش شوند، تیپ E نامیده می‌شوند. فوق روان کننده های بتن این مواد از قوی ترین انواع تقلیل دهنده‌های آب هستند. که در آمریکا به عنوان روان کننده قوی و در ASTM به عنوان تیپ F نامگذاری شده‌اند. افزودنی‌هایی که در ضمن تقلیل شدید آب، باعث مقداری تاخیر در گیرش نیز می‌شوند به عنوان تیپ G طبقه بندی شده‌اند. دو نمونه از روان کننده‌های قوی: ملامین فرمالدیید سولفاته شده تغلیظ شده و یا [[نفتالین فرمالدیید سولفاته شده تغلیظ شده] ] می‌باشند. اساسا استفاده از اسید های سولفاته، باعث تسریع عمل پراکنش می‌شود. چون در سطح ذرات سیمان جذب، و به آنها بار منفی می‌دهند و این باعث دفع ذرات از یکدیگرند. این فرایند کارایی را در یک نسبت آب به سیمان مشخص افزایش می‌دهد