مهدی بچه ای بود که فعالیت مورد علاقه ی او دروغ گفتن، خیره شدن به سقف، یا نشستن آرام جلوی تلویزیون بود. او می دانست پدر و مادرش دوست ندارند که او اینطوری وقتش را بگذراند، اما مهدی راحتی این نوع زندگی را دوست داشت. یک روز، در حالی که پیاده روی می کرد، برای استراحت مدتی نشست درست در همان لحظه، هنگام برخاستن از پاهایش، از دیدن غول کوچکی که به سرعت در میان درختان قدم می زد، مبهوت شد. غول چنان عصبانی، غرغر و ناله می کرد که متوجه نشد تخته سنگ عظیمی به سمت او از تپه می غلتد. مهدی برای نجات دادن غول به سرعت دوید و جان غول را نجات داد. پس از بهبودی از شوک، غول چنان سپاسگزار بود که اصرار کرد مهدی را ببرد تا یکی از مکانهای مخفی غولها را به او نشان دهد بنابراین آنها کوه ها را طی کردند و به یک جنگل رسیدند. در وسط جنگل به نظر می رسید یک چاه وجود دارد مهدی به غول فرصت این را نداد که درباره ی چاه حرف بزند و همه سوال هایی که بود ذهنش بود را بدون هیچ توقفی به زبان می آورد _این یک چاه جادویی است؟ چه جادویی دارد؟ غول گفت: هر از گاهی برخی از هدایای شگفت انگیز از آن خارج می شوند، و هر کسی که در آن زمان اینجا باشد می تواند از آنها استفاده کند و لذت ببرد. مهدی نمی توانست این داستان را باور کند، اما در همان لحظه یک دوچرخه واقعا جالب از بیرون چاه ظاهر شد! مهدی پرسید: آیا میتوانم دوچرخه را نگه دارم؟ غول گفت: مطمینا همه ی هدایا برای شماست ازش لذت ببرید! مهدی مدت زیادی به دوچرخه نگاه کرد، واقعا از آن هیجان زده شد. سرانجام، او سعی کرد آن را امتحان کند. اما تا مهدی سوار دوچرخه شد، ناگهان دوچرخه ناپدید شد و پشت مهدی به خاک برخورد کرد. اگر این واقعیت داشت که لباس ابرقهرمان محبوبش که تازه از چاه بیرون آمده بود واقعی نبود او واقعا از غول عصبانی میشد. باز هم، مهدی مدت طولانی را به بررسی همه چیز در مورد لباس پرداخت. و دوباره، درست بعد از اینکه او خودش را در آن لباس پوشید، هدیه ناپدید شد و همینطور ادامه یافت. جلوی چشمان او دسته ای از همه چیزهایی که مهدی دوست داشت حضور داشتند. در ابتدا عصبانی بود زیرا می خواست همه چیز را برای بردن به خانه خود نگه دارد، اما با درک اینکه این کار ممکن نیست، به لذت بردن از هر یک از شگفتی های ارایه شده توسط چاه بسنده کرد، تا اینکه دیگر نتوانست این کار را انجام دهد. نشست و با دوست خود غول استراحت کرد و غول توضیح داد که چاه همیشه به این روش کار می کرده و دایما هدایای فوق العاده ای می داده است و این هدایا همیشه اندکی بعد ناپدید می شدند. زمان به سرعت سپری شد به طوری که، قبل از اینکه آن را بفهمند، همه به دنبال مهدی بودند غول گفت: من نمی توانم اجازه دهم آنها مرا ببینند، و همچنین نمی توانم اجازه دهم که به یاد بیاوری این مکان کجاست. اما مبادا که مرا فراموش کنی من به تو هدیه می دهم او یک بسته کوچک به مهدی داد و قبل از ناپدید شدن گفت: - این یک کپی کوچک از چاه است، اما به همان اندازه جادویی است. بیاموزید که به روش صحیح به آن نگاه کنید، و لذت بزرگی برای شما فراهم می کند. خداحافظ، و ممنون که من را نجات دادید! با تمام هیاهویی که پس از پیدا شدن وی در جنگل به وجود آمد، مهدی هدیه را فراموش کرد تا چند روز بعد. او تصمیم گرفت آن را در اتاق خود باز کند. متوجه شد که این هدیه یک ساعت ساده با تصویر مهدی است که در نزدیکی چاه بازی می کند. مهدی با خود گفت: غول با من شوخی می کرد من می دانستم که تهیه یک نسخه واقعی از آن خیلی زیاد بود بنابراین مهدی دوباره روی تخت نشست تا مهارت خود را برای دور زدن زمان تمرین کند. با این حال، وقتی عقربه ساعت پنج دقیقه ای چرخید، تابشی اندک از ساعت بیرون آمد و تصویر مهدی که با خوشحالی بازی می کرد، به هزار قطعه تبدیل شد، که دوباره با هم جمع شدند و تصویری از یک کودک را که تنها و بی حوصله به نظر می رسد، تشکیل می دهد. پنج دقیقه دیگر همین اتفاق افتاد و هر بار پنج دقیقه دیگر می گذشت بدون اینکه مهدی کاری انجام داده باشد. مهدی شروع به فهمیدن کرد. این همان چیزی بود که غول درباره آن صحبت می کرد وقتی که گفت مهدی باید یاد بگیرد چگونه به درستی به هدیه نگاه کند؟ مهدی یاد گرفت که چشمان خود را باز کند و هر لحظه را کشف کند که چه هدیه ای خارق العاده توسط چاه زمان به او داده شده است. و از این طریق او خواندن کتابهایی را که هرگز نخوانده بود، بازیهایی که هرگز انجام نمی داد، دوستانی که هرگز پیدا نمی کرد و یادگیری درسهایی را که هرگز یاد نمی گرفت، فرا گرفت. او یاد گرفت که همه چیز را در اطراف خود ببیند یک هدیه، هدیه ای که حداکثر لذت را ببرید. و حتی هنگام تماشای تلویزیون هم اکنون به نظر می رسید که او با علاقه بیشتری آن را تماشا کرده است، زیرا او دیگر حاضر به هدر بردن هیچ یک از هدایای داده شده توسط سحر و جادو وقت نبود.