عبدالله خان به روشن فکری و روشن بینی در بین فک و فامیل و دوست و آشنا و عام و خاص شهره اند. نه از این روشن فکر های مبتذل و از خدا بی خبر امروزی که هر فسق و فجوری را روا می دانند و دین و شرع و بنیاد خانواده را زیر پا می گذارنند و به هر ساز این غربی های بی حیای قرتی می رقصند و در خیال خودشان همه عوام اند و خودشان خواص. نه! عبدالله خان هرگز از چارچوب عرف و شرع و اصول فکری خودشان که تماما وطنی است، تخطی نمی کنند و همواره اظهار دارند که: " آقا جان همه ی این سیاه بازی ها برای این است که سر بنده و شما را با خزعبلات آن ور آبیشان گرم کنند تا از این طرف لطف بکنند و جیب بنده و شما را سبک بنمایند. اصلا فقط دنبال ساز مخالف زدن با ما آدم های مومن و از خدا بترس اند و نونشان در روغن"حرص و جوش" ماست وگرنه این اجنبی ها مفت و مجانی کاری نمی کنند! دم از حقوق بشر و حیوانات و فلان و بهمان زدنشان هم از این است که بتوانند خلق خدا را بچاپند و بچاپند!". یکی از شب های گرم تابستانی که عبدالله خان به همراه حاجیه خانم و نسرین خانم نشسته بودند پای اخبار تلویزیون، عبدالله خان که الحق از تصاویر دلخراش آن شب اخبار، سخت متاثر شده بودند و حتی بعض گلویشان را می فشرد، خطاب به عیال و دخترشان فرمودند: " آدم به این آمریکایی های. بگویم چی، باید برود بگوید که شما که دم از حقوق بشر می زنید و حتی تو اون خراب شده، سازمان حمایت از. چه میدانم، مثلا سازمان حمایت از رقاصه های مهاجر هم دارید، آن وقت اینگونه جان آدم ها برایتان بی ارزش است؟ حالا سیاه یا سفید. آدم دلش خون می شود این همه بی عدالتی در این دنیا می بیند. اخر تا کی یک آدم، که همواره فراتر از هر چیزی یک آدم است را، بر اساس رنگ و لهجه و کوفت و زهرمار بدبخت و ناکام می کنید؟ شما ها که دم از آزادی و برابری می زنید و تا یکی چیزی می گوید سریع به تیریش قبایتان بر می خورد و می روید سازمان ملل چغلی که" آقا اجازه؟ فلانی توی کشورش کار بد کرده"! شما ها دیگر چرا؟ کم خون ملت ما را کردید تو شیشه؟ حالا به هموطنان خودتان هم رحم نمی کنید؟ " ایشان دست به دعا برند که: " بارالهی، ملت مظلوم آمریکا را از شر خون و خونریزی نجات بده. بارالهی، یک مقدار پول این آمریکایی های مفت خور را بده به ما و عقلی به آن ها در عوض عطا بفرما. بارالهی، این مرتیکه ی‌زردنبوی نژادپرست را به درک بفرست تا هم ملت مظلوم ایران و هم ملت مظلوم آمریکا به آرامش یا به قول خودشان به پیس ( peace ) برسند و پا از روی خرخره ی یکدیگر بردارند". نسرین خانم حاجیه خانم آمین هایشان را گفتند و بعد از آن، از عبدالله خان خواستند کانال را عوض کند تا به برنامه ی مورد علاقه ی خودشان برسند و"بفرمایید شام" شان را تماشا کنند. پس از گذشت یک یا دو دقیقه، عبدالله خان با همان نطق آتشین پیشین خود شروع کردند که: " هر چی دهاتی ماهاتی بوده گاو و گوسفند ها رو فروخته رفته خارج. خجالت هم نمی کشن. خانم به خداوندی خدا قسم که اگر این مرتیکه ی کچل همچنان ایران بود، تا الان برش می گردانند همین دهات های همدان که می گوید، چوپانی! حالا واسه ما نشسته قمیش می آید و از هر دو کلمه، سه تا را خارجکی می گوید و گیلاس گیلاس شراب به خیک خودش می بندد". نسرین خانم ادامه دادند که: " اون دختره ی عبدل آبادی را چه می گید پدر جان! دیگه هر چی پایین شهری و دهاتی و آدم جواد بوده پا شده رفته خارج شوهر کرده. اگه اینقد به خودش نمالیده بود و همین جا ور دل ننش سبزی خورد می کرد، بازم شوهر خارجی گیرش میومد؟ این کارگرای افغانی سر کوچه هم نگاهش نمی کردن. ایش!" حاجیه خانم برآمدند که: " خاک تو سر شوهرش کنن. چطور گذاشته با همچین لباس باز و جلفی بیاد جلو دوربین که همه دنیا بیینن! همین طوری اون جا کار پیدا کرده دیگه!"از خدا بی خبر ها" خجالتم نمیکشن. سه تای من سن داره ببین چطور تیک و تیک می زنه ها. عجوزه!"‌الحق که عبدالله خان و خانواده از خدا بی خبر نیستند، شاید اگر از چیزی بی خبر باشند، انسان هاست.