سلام! من ی تازه واردم و این اولین پست من هست لطفا‌متن را بخوانید و با انتقاد ها و نظراتتون کمکم کنید بهتر بنویسم( داشتم اعلامیه های زوال سیاه پوست ها را بر روی دیوار های ترک خورده الصاق می کردم که بانگی از بنای ویرانه ای به گوشم رسید. از تتبع و کنجکاوی، صدا را دنبال کردم. از روی صخره ای بالا رفتم تا از دریچه ی کوچک این بنا، به داخل بنگرم. به سبب ظلمت و تاریکی، چشمانم به زحمت محتوای داخل ان را می دید. پسر بچه ی سیاه پوستی نظرم را جلب کرد که با کیسه ای زم خت و خشن خودش را می شست تا بلکه سفید شود! ر عب و وحشت از سفیدها، سلاخی های پی در پی و بی رحمانه ی سیاه ها و شیهه های مرتفع را در چشمانش نظاره کردم. بی درنگ، وارد ان خرابه شدم ناگاه، چشمش به چشمم افتاد. از صلابت و شدت خوف، ان کیسه ی کهنه از دستش گریخت. تنش مالامال از زخم بود. اشک ها برای جاری شدن از چشمان مشکی اش، از یکدیگر سبقت میگرفتند. لبهایش از شد ت عطش و هراس پلاسیده شده. بی انکه سخنی بر زبانم بیاورم، به اعلامیه های در دستم خیره شدم. کامنت‌فراموش‌نشه. امیدوارم از نوشته ی بنده ی حقیر لذت برده باشید(