دنبال یه راه فرار میگشت. منشی مطب با همون کفش های پاشنه بلندی که قبل از عید خریده بود و تا حالا سه بار بیشتر نپوشیده بودشون بهش نزدیک شد یه لیوان عرق بیدمشک براش درست کرده بود با یخ. اینقدر تو راه لق خورده بود که سر لیوان خالی شده بود تشکر کرد، کمی خورد و احساس کرد جیگرش خنک شده از لابی تماس گرفتن و گفتن دکتر رسیده. همیشه قبل از اومدن دکتر به مریضا اطلاع میدادن که همه به ترتیب نوبتشون آماده اتاق عمل بشن نوبتش نفر اول بود چون معرف داشت و پارتی بازی کرده بود استرس تموم جونش گرفت. فکر کرد این بچه که الان تو شکم منه یعنی بچه ی منه و من دارم با پاهای خودم میرم تو اتاق که خلاصش کنم. ولی در واقع میخوام خودمو خلاص میکنم اگه نتونم از وجدانم یه عمر خلاص بشم چی؟ اصلا چه اهمیتی داره که اسم پدر توی شناسنامه اش نباشه؟ بعدا که بزرگ شد براش توضیح میدم و اونم درک میکنه که چی بوده و چی شده اما اگه درک نکرد چی؟ اگه اونم خواست یه عمر سرزنشم کنه و بگه فکر خوش گذرونی خودت بودی و برات مهم نبود آینده من چی میشه، چی؟ با عذاب وجدان راحت ترم یا با سرزنش احتمالی؟ منشی یهو با صدای بلند گفت خانوم حواست کجاست؟ البته میدونم کجاست همه اینجا همینجوری میشن. گفت خب همه که اینجا اینجوری میشن بعدش چیکار میکنن؟ منشی گفت بعضیاشون راهشون کج میکنن و میرن. واسه همیشه. بعضیاشون هم. تو دلش بیشتر خالی شد. آدم وقتی میفهمه بقیه آدما هم توی موقعیت اون دو دل شدن بیشتر دو دل میشه. ولی نفر اول بود و وقت زیادی نداشت واسه دو دل شدن چون معرف داشت. گاهی بین بودن و نبودن خودت میخوای تصمیم بگیری و بالاخره یکی رو انتخاب میکنی. یا از پل میپری یا برمیگردی خونه و شام کوکو میخوری. ولی وقتی میخوای راجع به بودن یا نبودن یکی دیگه تصمیم بگیری، دنیا رو سرت آوار میشه. همه دنیا میشه یه نمای بسته از تو. همه دنیا میشه پرسش. میشه سوال. همه دنیا میشه خاکستری. نه سفید سفیده نه سیاه سیاه. یه ثانیه توی آینده ای و ثانیه بعد توی گذشته. هپروت. ماشه رو بچکونی یا نه؟ ببری باختی. ببازی باختی. تو راه برگشت یه پسر بچه سر چهارراه زد به شیشه ماشینش و گفت برای بچه تون حباب ساز بخرید ارزون میدم!