امتحانات کلاس پنجم دبستان که تمام شد پدرم تصمیم گرفت که منزلمون رو عوض کنیم و یک ساختمان در حال ساخت رو در محله ای دیگر خریداری کردیم. من تابستان در ساخت و ساز این منزل جدید کمک می‌کردم. منزل جدید در نزدیکی منزل پدربزرگم قرار داشت و من برای راحتی در رفت و آمد به منزل آنها رفته بودم که صبح ها اول وقت به سر کار برسم. یک روز دیدم که پدرم با یکی از همسایگان جدید سلام و احوالپرسی گرمی انجام می دهد که بعد از سوال من توضیح داد که از قضا این همسایه از بستگان دور ما هستند که در مجاورت ما زندگی می کنند. البته محل اصلی زندگیشان خوزستان است و به خاطر شرایط گرمای تابستان ایشان به همراه خانواده تابستان ها را به مشهد می آیند. اواخر شهریور ماه بود و منزل در حال ساخت هم رو به پایان بود و من هم تلاش زیادی می کردم که برای اول مهر آماده شود تا اول راهنمایی را در محله جدید به مدرسه بروم. یک روز در منزل زده شد و وقتی رفتم در را باز کردم، یک دختر خانم تقریبا هم سن و سال خودم با چند شاخه گل رز در دست، دم در ایستاده بود و آنها را به من داد، و گفت: "این گلها را مادرم داده که در باغچه تان بکارید". و من شاخه گل‌ها را گرفتم و همچنان گیج و منگ بودم که دیدم ایشان به همان منزل آشنایمان که پدرم صحبتشان را کرده بود رفت. خلاصه تا ظهر تو فکر بودم که ایشان کی بود و مناسبت گلها چی بود و از این حرفها. بعد منزل ایشان را زیرنظر گرفتم و دیدم که بله ایشان دختر کوچک همان فامیلمان هست و هم سن و سال هستیم. تابستان تمام شد و منزل ما هم تقریبا آماده شد و به منزل جدید اثاث کشی کردیم. خانواده همسایه ما هم مطابق همیشه رفتن به شهرشون و فکر و دل من رو هم با خودشون بردن و من منتظر ماندم تا تابستان سال بعد بیاید تا اینها به مشهد برگردند. یکی دو سال به همین منوال گذشت، تا تابستان سال سوم راهنمایی که بودیم دیدم اینها به خوزستان نرفتند. وقتی عل ت را جویا شدم متوجه شدم که تصمیم گرفته اند برای همیشه در مشهد بمانند و به خوزستان نروند. این خبر را که شنیدم انگار دنیار را به من داده‌اند و بسیار خوشحال شدم. البته ناگفته نماند که در دهه شصت ارتباط بین جنس مخالف مثل الان نبود و بسیار محدودیت داشت و من هم هیچ وقت این موضوع را به کسی نگفته بودم و هیچ کس مطلع نبود حتی خود این دختر خانم! سال سوم دبیرستان بودم که روزی مادرم از بیرون به منزل آمد و گفت خانم همسایه گفته اگه امکان داره پسر شما که درسهاش خوبه در بعضی از درسهای ریاضی به دختر ما هم کمک کنه و سوالات ایشان را پاسخ دهد. خودتان تصور کنین قند که هیچ، بلکه کله قند در دل من آب شد و با م ن و م ن قبول کردم! وقتی برایم سوال می‌آوردن، من هرچی رو بلد بودم جواب می دادم و هرچی رو بلد نبودم میرفتم از کلاس بالایی ها می پرسیدم و کامل پاسخ ها را آماده می کردم و براشون می‌فرستادم. چند جلسه ای رو هم حضوری و در حضور خانواده آموزش داده و رفع اشکال کردم. جمعه ها ما با بچه های محل فوتبال بازی می کردیم. جمعه یک هفته من با دختر همسایه‌مان قرار درسی گذاشته بودم و مطابق همیشه در منزل ما و با حضور خانواده، حدود دو ساعتی درس خواندیم و رفع اشکال کردم و بعد ایشان به منزلشان رفت. بچه ها محل هنگام رفتن، ایشان را دیده بودن، و وقتی من رفتم بیرون برای بازی فوتبال، فیلم و سریالی درآمد که نگو و نپرس! من در دانشگاه شهرمون مشهد قبول شدم و ایشان در دانشگاهی در تهران و از طرفی خوشحال از قبولی هر دو و از طرفی ناراحت از فاصله ای که می افتاد و امکان دیدنشان کم می شد. خلاصه اینکه در آن سالها من هیچ وقت به ایشان حرف دلم را نگفتم و از خاطره آن تابستان و دادن شاخه‌های گل و دل بستن من به ایشان چیزی برایشان تعریف نکردم و این موضوعی بود بین من و خدای خودم و هیچ کس خبر نداشت و همه چیز عادی و در روال طبیعی بود. الان سالهاست که زیر یک سقف خاطرات گذشته را مرور می کنیم و همیشه ایشان به من میگن چرا اون موقع ها هیچی نمی‌گفتی و بگونه‌ای عمل می‌کردی که همه چیز عادی است و من هم می‌گم ح جب و حیا نمی‌گذاشت حرف دلم رو بزنم، و همچنین برای عشق یک پاکی خاصی قایل بودم و هستم که نمی خواستم راجع به آن فکر دیگری شود! چند بیتی از یکی از بهترین شعرهایی که راجع به عشق خوانده ام را در زیر تقدیم حضور می کنم. توصیه می‌کنم با جستجو در اینترنت کل شعر را هم حداقل برای یکبار بخوانید، واقعا زیباست. خداوند سرآینده این شعر، "مرحوم مجتبی کاشانی" را رحمت کند.