امروز دوشنبه ست. دوشنبه ها برای من حکم جمعه ها رو داره برای دیگران. تعطیلم. از صبح با دخترک خودمو سرگرم کردم، وقتی ام که رفت مهد با چیزای دیگه کلنجار میرم! راستش رو بخوای هر وقت حالم خوب نیست مدام خودم رو به یه کاری سر گرم میکنم تا فکر نکنم و از اونجایی که تقریبا وسواس دارم، تمیز کاری میکنم. دستمال به دست راه میافتم تو خونه و هر جا لکه ای هست یا نیست رو پاک میکنم. میرم سراغ کمد لباسا و هی لباسای تا شده رو درمیارم از نو تا میکنم. میرم سراغ کتابخونه و چیدمان کتابا رو عوض میکنم. همین قضیه درباره ی کابینتها ها هم هست. با اینکه همیشه همه جا تمیز و م رتبه باز هی میریزم بیرون و از اول جمع میکنم. هر روزی غیر از دوشنبه ها مدام هی میگم چقدر خسته ام و چقدر نیاز به استراحت دارم. دوشنبه که میشه عین مرغ سر کنده میشم و هی میخورم به در و دیوار. دور و برم خلوته و هی فکر و خیال حمله میکنه بهم. روزای دیگه هم میاد البته اما دوشنبه ها من خلع سلاح م و دست تنها. فقط دستمال گردگیریه که دستمه! شایدم اسلحه م ! راستش نمیدونم چرا استراحتم نمیاد! با اینکه خیلی بهش احتیاج دارم. دفترچه روزانه م رو که باز میکنم میبینم حس و حال انجام دادن به هیچ کدوم از کارای عقب افتاده رو ندارم. انگار فقط تمیز کاری از دستم بر میاد. میبندمش، میذارمش کنار. کلی نوشته ی نیمه کاره دارم که ذهنم یاری نمیکنه تمومشون کنم، خریدم هست که باید انجام بدم اما پاهام همکاری نمیکنن برای رفتن. بعضی وقتا به خودم گوش زد میکنم که آهای دختر تو میدونی که وقتی جسمت بدون فرمان شروع به تمیز کاری میکنه، یه هشداره! یعنی روح و ذهنتم نیاز به پاکسازی داره. یعنی یه فکری به حال خودت بکن تا له نشدی زیر این حجم از چیزای بد طبیعی خاکستری! اما خودم را باز میزنم به اون راه. از همون راههای منتهی شده به کوچه علی چپ. نمیدونم چرا. نمیدونم چطور. نمیدونم از کی، فقط میدونم چقدر این"من"، من نیستم. یعنی اینی که هستم من دوست داشتنی ایی نیست! خودم، خودم رو گ م ش کردم انگار. راستی نمیدونم مرغ سر کنده درسته یا مرغ پر کنده! ؟ ؟