مردم ویتنام با وجود فقر، درد، رنج و جنگ های پی در پی، سلیقه ی هنری و حس ظریف و عشق خود به زندگی را حفظ کرده اند. آنان به صنایع دستی و هنرهای محلی شهرت دارند. هنر آماده کردن غذا نیز یکی از مهارت های آنهاست. همچنین خشک کردن مواد غذایی، یکی از رسوم سن تی مردم در استان Tay Ninh ویتنام است. یک عکاس ساله به نام Nguyen Dinh Ri به گرفتن عکس زنان و مردان ویتنامی پرداخته که سبدها و تورهایی را روی زمین پهن کرده اند و برنج های رنگی، سمولینا و غذاهای بومی خود را بر روی آن خشک می کنند. این مواد غذایی به رنگ های قرمز، زرد و سبز هستند. کارگران در فعالیت مستمر سه روزه و با برگرداندن مواد غذایی جلوی آفتاب آنها را خشک می کنند. خشک کردن مواد غذایی یکی از روش های مرسوم در بیشتر کشورهای جهان است که قدمت آن در خاورمیانه و آسیا به سال پیش از میلاد مسیح (ع) بازمی گردد. گفتنی است، خشک کردن، یکی از روش های نگهداری طولانی مدت از غذاهاست. این فرایند با گرفتن آب موجود در ماده غذایی صورت می گیرد. آب خود سبب فساد ماده غذایی شده و به رشد موجودات ریز زنده کمک می کند. معمولا آب موجود در ماده غذایی ضمن تبخیر از دست می رود (خشک کردن در جریان هوا، خشک کردن زیر نور آفتاب، دودی کردن یا خشک کردن به وسیله باد)در این گزارش روش خشک کردن غذا در ویتنام را می بینید.