وقتی که توی زندگیت هیچ وقت از لحاظ احساسی تامین نشده‌ای. وقتی عشق ورزیدن و عاشق بودن و یاد نگرفته‌ای و این احساس لعنتی وجودت را میگیرد و جایی و کسی را برای تخلیه نداری، خیلی سخت هست. دوست داری که دوست بداری اما راهش را نمی‌دانی. دوست داری که عاشق شوی اما بلدش نیستی. فکر میکنم که راه روشش را باید از گذشتگان آموخت. دلم داشتن کسی را می‌خواهد که مرا بشناسد مرا برای من بودنم بخواهد. همسفر من باشد. کاش حداقل به مرحله لیلی و مجنون بودن می‌رسیدیم. وقتی دلت سنگه اما سنگی از جنس شیشه. نمیدانی که خودت هم چه می‌خواهی در این هیاهوی ذهنی. همه چیز همان می‌شود که باید بشود اما باز احساس پوچی و تنهایی داری. با اینکه بیشتر از هر‌کسی در‌جمع هست و همه دوستت دارند اما از همه تنها تری. به هر چیزی که میخواهی رسیده‌ای یا در راه رسیدن هستی اما دوست نداری‌مسیر را تنها بروی. با تمام جذابیت‌های دنیا باز هم احساس کمبود می‌کنی. آیا این است زمان عاشق شدن؟ بله همان عشق که شروعش فعالیت یک سری هرمون هست. اما چه بد که نمیدانی باید عاشق که شوی باید به که دل ببندی شاید از ترس است، ترس نرسیدن و نتوانستن، ترس از اینکه دلیل این کمبودها عشق نباشد و مسیر را اشتباه رفته باشی. راه حل این درگیری‌ذهنی یافتن همسفر و عاشق شدن نباشد. و اینجاست که باز میگویم که نمیدانم که چه میخواهم چه دنیای عجیبیست