در بیماری صرع حمله از یک ناحیه مغز شروع می شود و به سایر نقاط سرایت کرده و باعث بیهوشی کامل مریض می شه که خطرناکه. در دهه شصت میلادی ایده ای کاملا تخیلی به ذهن یک جراح خطور کرد. اون تصمیم گرفت بزرگترین رشته عصبی بدن رو قطع کنه! کلاف پنبه ای که دو نیمکره مغر رو به هم وصل میکنه. اون با اینکار می خواست از پخش شدن صرع جلوگیری کنه. این جراح با حال، ایده اش رو روی حیوانات پیاده کرد و دید اونها بعد از چند هفته به زندگی عادی برمی گردند. برای همین این جراحی رو روی انسانها هم انجام داد و واقعا هم موفق بود. اما آیا واقعا جدا شدن دو نیمکره هیچ تاثیری بر عملکرد مغز نداشت. در اینجا بود که دکتر گازینگا وارد شد تا با چند تا آزمایش اوضاع رو بسنجه. نتایج خیلی جالب بودن مثلا: گازینگا یه تست روی این مریضا انجام میده، تصویرهایی متفاوت رو به نیمکره های مغزی نشون میده و از از مریض ها میخواد به هر چی می خونن عمل کنن. مثلا به نیمکره چپ دستور سوت زدن رو نشون میده و مریض سوت میزنه. ازش می پرسه چرا سوت زدی؟ میگه چون رو کاغذ نوشته بود. اتفاق جالبی که می افته اینجاست. دکتر به نیمکره راست دستور راه رفتن رو نشون میده و مریض پا میشه و راه میره. وقتی دکتر می پرسه چرا راه رفتی؟ مریض میگه چون خسته شده بودم از نشستن. چرا مریض اینو میگه؟ چون قسمت مربوط به صحبت کردن و توضیح دادن در نیمکره چپه ولی دستور راه رفتن به نیمکره راست نشون داده شده بود. و چون ارتباط دو نیمکره قطع بود، نیمکره چپی شر و ور به هم بافت. نکته جالبتر اینجاست که نمیگه نمیدونم، بلکه یه چرتی سر هم میکنه. این مطالعات ادامه یافت و از اونجا بود که وظایف دو نیمکره واضحتر شد. برگرفته از کتاب فرضیه خوشبختی، جاناتن هایت