تمام واحد های گذرانده شده همان طور که آخر ترم سریع وارد مغزم می شوند، بعد امتحان، سریع کوچ‌می کند و می روند و تنها ردی کوچک در گوشه ذهن می گذراند. از ردهای باقی مانده می فهمم بعد می‌فهمم تمام یک خط بالا تنها در کاغذ اعتبار دارد و در واقعیت چیز دیگری است { هر جز برای خودش سازی جداگانه می زند و با هر ساز اعلام استقلال می کند}اینکه پوشش در همه جا یکسان و صاف باشد و در یک کلام بی نقص باشد یک آرزو محال است که اگر انجام بگیرد دیگر خبری از گیجی و آشفتگی و هر گونه نقص نیست. پوشش ها خیلی شبیه آدم ها هستند رفتار های عجیب و ظریفی دارند! رفتارشان مستقیما به شرایط دمایی و فشاری بستگی دارد، همه پوشش وقتی دما خیلی بالا و فشار بالاتر از حدی می رود به جای جاری شدن به دست خودشان تخریب می شوند! یک چیزی مثل پایان یک ستاره {نابودی انسان ها توسط خود انسان ها}پوشش ها وقتی قرار است در جای جدید سکونت کنند هم مثل ادم ها هستند البته مثل مهاجر ها، در هر جای دنیا، بعضی هایشان راحت می پذیرند و در محیط جدید به زندگی ادامه می دهند، بعضی حباب های اطراف خودشان ایجاد می کنند زود گذر، تا کمی با شرایط خودشان را سازگار کنند وبعد رها شوند. با این که حالا صد ساله از کشف اش گذشته هنوز انسانی نمی داند چرا آن ها پدید آمدند روایت های زیادی وجود دارد شاید آن ها دسته دوم های بودند که خوش اقبالی از آن ها روگردانده بود و سازگاری را ندیدند و هیچوقت با همه همراه نشدند. یا کسانی بودند که هیچ وقت در دلشان نخواستند سازگار شوند! شاید در وجودشان تعلق به جای اول هیچوقت خاموش نشد و شد بلای جان! حباب نشانی است از جای که اول بودند، حباب خالی ها برای اینکه چند ثانیه بیش تر در این خیال باشند دست به قمار سنگینی می زنند! هنوز علم با تمام پیشرفت اش کشف نکرده که چرا این پدیده رخ می دهد دلتنگی است؟ ترس است؟ یا تنها رخدادی بی دلیل است. این ترکیدن حباب برای پوشش دقیق مثل یک زخم می ماند. شاید کمرنگ شود یا شاید روی اش را پوشاند اما هیچوقت در درون پوشش حل نمی شود. اما من به گمانم حباب ها در این جا به جایی فقط جسم شان را با خودشان بردند و دلشان برای روح شان تنگ شده و به امید این روح حباب را تا اخر ادامه داده اند! خیلی خوشحال می شم نظرتون رو بدونم! پی نوشت: این متن از مکانیزم پوشش های الی و اصطلاحی در این صنعت به اسم pin holes تاثیر گرفته.