مهر بود. از مترو امام خمینی قرار گذاشتیم و پیاده راه افتادیم از ابتدای خیابان فردوسی رو به بالا. سر ظهر بود و آفتاب کم جان پاییز برای قدم زدن پر رمقت می کرد. موزه صنعتی، اغذیه فروشی های شلوغ و کثیف، فیلم فروشی ها، ابزارفروشی ها و آن کتابفروشی که دست دوم هایش را جلوی در می گذارد با تنه زدن مردهای پر شمار، همه این ها را از سالگی ام از این قسمت فردوسی به یاد داشتم. از روزهایی که از جلو مغازه ها تند و با ذوق رد می شدم که برسم به ساختمان کیهان. موزه بانک ملی را رد کردیم. از درهای گردان اولین شعبه اش رد شدیم و سرمان را در سالن بزرگ بانک چرخاندیم و باز سوار در گردان شدیم. شلوغی صرافی ها از اینجاست که کم کم شروع می شوند. قیمت روز یورو رسیده بود به هزار تومان با این وجود صف، برای خریدنش جلوی صرافی ها برقرار بود. رفتیم داخل منوچهری. ابتدای خیابان هنوز سر و شکل سابقش را دارد. آن پاساژهای دو طبقه با نرده های مدور طرحدار که عتیقه جابه جا می کنند. ویترین های خاک گرفته پر از خرده ریزه ها. همین است که هر قدر هم مو به مو، چشم در چشم ویترین شوی باز شی پنهان شده ای باقی می ماند. پایین تر اما مغازه ها شکل عوض کرده اند. فروشگاه های لوازم آرایش و کیف و کفش چرم، نو نوار و تمیز با درهای الکترونیک و تهویه مطبوع و فروشنده های با لبخند درخشان و برق دندان ربط زیادی به کهنه فروش های اول منوچهری ندارند. ژاندارک اما هنوز همانجاست. با همان قامت فرورفته در زمین و لته های در چوبی که شیب خوشایندی دارند. با کهنگی و زهوار دررفتگی مطلوبش. ویترین آفتاب خورده و اجناس رنگ پریده. چطور است که برق این کهنگی از درخشش مغازه‌های تازه به دوران رسیده بیشتر است؟ هویت و اصالت که تهران از آن رنگ می‌بازد و تهران از آن خالی می‌شود.