گاه میتوانی قدم بزنی و از آن راهی که آمده ای برگردی اما با هر قدمی که در گذشته در آن دشت سرسبز برداشته ای یک نهال را کاشتی و حال آن دشت به یک جنگل انبوه مبدل شده که رفتن درون آن خطراطی مثل گم شدن را در پی دارد و آن دشت فقط تبدیل به یک جنگل انبوه نشده بلکه خانه ارواح نیز میباشد و بخش های مختلفی از روح تو در آن جنگل سرگردانند و با هر قدمی که برمیداری ارواح نزدیکتر و نزدیکتر میشوند و با تمام زیباییشان قابل لمس نیستند و فقط میتوانی بر درختی تکیه کنی و با تمام خستگی راه به ارواحی که شاد و خوشحال به دنبال یکدیگر میدوند و از درختان تاب میخورند و آواز سر میدهند نگاه کنی. نگاهی مملو از حسرت و اندوهی که در چشم هایت را باز میکند و به شکل قطره به آرامی سر میخورد. و کمی که میگذرد از این ناکجا آباد غیر قابل لمس خسته خواهی شد اما راه برگشت را نیز نمیدانی و برای رها شدن از این جنگل فقط یک راه پیش رو داری و آن هم قطع کردن تمام درختان است. اما درختان را که قطع کنی نه آن دشت سرسبز مملو از زیبایی را خواهی یافت و نه دیگر جنگل و ارواح را. در نهایت آن چیزی که خواهی دید فقط قتل گاه روح خودت و آن درختان زیبا خواهد بود. امیر منتظری?