لطفا اگر حوصله فیلم ندارید، پیش فردی که با شوق فیلمی رو انتخاب کرده تا ببینه، ننشینید. بروید. اینجور خوشحال ترش میکنید. بعضی از فیلم ها، فقط بعضی هاشون منظورم اون فیلمهایی هست که شبیه شعرن، پر از قاب های قشنگ و ارامش بخشن، از اون فیلم هایی که موضوعی ندارن که میخکوبت بکنن، فقط یه لیوان قهوه هستن که دوست داری هیچ وقت تموم نشن تا روحت رو نوازش بدن، از اونایی که کلی داستان و خیال پردازی به ذهنت میارن، این مدل فیلما اخر اخرش چند جمله میگن تا بتونن فیلم رو تموم کنن. این جمله ها برای کسی که با فکر، این فیلم رو انتخاب کرده کلی حرف توش هست. این جمله ها کلی موضوع و حرف ناگفته به ذهن مخاطبش میاره. نباید اون موقع حرف زد به بهانه ی اینکه دیگه فیلم تموم شده. حرف های اخر فیلم "جهان با من برقص" خیلی مهم بود، هرچند به نظرم جمله های بخش تولدش هم خوب بودن. فیلم " در دنیای تو ساعت چند است " هم پر از دیالوگ خاص بود. اهنگش هم خاص بود. وای از اهنگش که بوی اتوبان تهران - کرج رو برام زنده میکنه که این جا جاش نیست. " ناگهان درخت" هم همینطور بود. به عشق کارگردانش و البته اهنگسازش به سمتش رفتم. احساس میکردم بخاطر اون همه حس خوب که فیلم قبلیش برام ایجاد کرد، باید این جدیده هم ببینم. نوعی دین رو احساس میکردم. " در دنیای تو ساعت چنده" خیلی خوب بود. هیچ وقت این حس خوبش از بین نرفت. با اینکه هیچ نمیدونم این حس خوب دلیلش چیه. نه عاشق ام، نه اهل رشت. نه عاشق فرانسه و زبان فرانسوی. اما حالا شدیدا عاشق رشتم. دوست دارم بزرگ شم (هه! بزرگ شم! کی میگذارند بزرگ شم؟ ! چرا نمیگذارند بزرگ نشم اما بزرگانه رفتار کنم؟ ) ، دوست دارم بزرگ شم، کوله ای ببندم و بدون مپ گوگل توی خیابون های رشت بگردم و خودم نقشه شهر رو پیدا کنم، خودم لوکیشن های فیلم رو پیدا کنم و دیالوگ اون قسمت رو بگم و اهنگ های کریستف رضایی رو گوش بدم و قدم بزنم. به کجا که نریسیدیم؟ ! ذهن اینگونه ادم رو به درون خودش فرو میبره. سال کنکور، کنکور هنر، سر کلاس خلاقیت نمایشی، خانم فعلی یه سبک از نویسندگی رو معرفی کرد که یادم نمیاد اسمشو البته اصلا هم مهم نیست اما توی اون، نویسنده هر کلمه ای که به ذهنش میومد رو نوشته بود. کلماتی که هیچ ربطی به هم نداشتن. پشت سر هم. بنظرم شاید داشته خودش رو سبک میکرده؟ کی میدونه؟ شاید چک نویسی بوده از خستگی های روزگار که طرفدارانش در لا به لای دفتر هاش پیدا کرده بودن و. ادم همینجوری میتونه داستان ببافه و ببافه. من هم داشتم با جمله ای اخر ناگهان درخت قصه ها میبافتم. به معانی فکر میکردم. اینکه " اون بچه هیچ وقت عزاداری نکرد. هیچ وقت گریه نکرد. هیچ وقت باد صبح به صورتش تخورد. هیچ وقت خواب ندید. هیچ وقت بیسکویتشو داخل چای فرو نکرد. هیچ وقت عاشق نشد. هیچ وقت. " همینطور جمله ها گفته میشدن و منم داستان ها میبافتم. خودم جمله اضافه میکردم. به کارهای کوچیک زندگی فکر میکردم که هر روز انجام میدیم. ولی وقتی از دور اونهارو میبینیم چقدر دلپذیرن. چقدر شیرینن. چقدر زندگی کردنی هستن. مثل قاب شونه که روی موهای مامان بالا و پایین میره. مثل صدای داستان های داداش کوچیکه که از توی اتاق از کنار اسباب بازی هاش میاد، مثل کنترل در دست بابا. همشون زندگی کردنین از دور اما از نزدیک. این روزهای پرکار بیهوده ی دانشگاه خیلی زود به زود میگذره. وقتی ساعت نه صبح میشه دیگه نا امید میشم از اون روز اینکه وای که الان فردا میرسه! این روز های به این فکر میکردم که چطور باید در لحظه زندگی کنم؟ چطور این روز ها رو دلپذیر کنم تا هدر نرن. تا این جمله های اخر فیلم رسیدن اینکه یاداوری کرد توجه به کار های کوچیک زندگی، زندگی در لحظه رو میسازن (همون اعتقاد اصلی ذن) جمله های اخر بودن که اروم داشتن کل این نود دقیقه فیلم رو ارزشمند میکردن که فردی طبق معمول، تیتراژ بالا نیومده شروع به انتقاد فیلم کرد. شاید حرفهایش درست باشد اما شاید فردی در اون کنار باشه که فیلم رو دوست داشته باشه. اون فرد اصلا علاقه نداره حرف های شما رو بشنوه. تحلیل های بی فکر و تامل شما رو گوش فرا بده. مگه ازتون سوالی شد؟ چرا آدم ها بی سوال پاسخ میدن؟ من از این آدم ها در اطرافم کم ندارم. سخت میشود راحت فیلم دید. فرد پیری در فامیل داریم که فیلم دیدن کنار او هم همین شکل است. فقط فرقش این است که اون از صبح تا شب پشت یه شبکه نشسته و فیلم میبینه! البته از ان فیلم هایی که از اول انتهایش مشخص است. البته که خوراک فیلمی اش بد است و همین خوراک بد این سلیقه رو برای اون ساخته. اصلا نمیگم که سلیقه من درسته! نه! سلیقه نسبیه. خوب "سلیقه" رو در کلاس فرم و فضا تحلیل کردم. اونجا کافی بود. چرا ادم ها وقتی پیر میشن، دوست دارن تمام مسیله ها حل شده توضیح داده بشن؟ خودم جواب رو میدنم. ای کاش که بتونم جوری پیر بشم که هیچ وقت طرفدار این سریال های آبکی تلویزیون نشم. میدونم که بزرگسالی، اونقدر مسیله روی دوش ادم میذاره که ذهن فقط به دنبال یه راه فراری هست که برای لحظه ای استراحت. اینارو متوجهم، اما چرا به راحتی نظر میدیم. اون نظر ما نه بمبی رو خنثی میکنه، نه جنگ هارو به پایان میرسونه، نه هوارو پاکیزه میکنه نه. شاید اون اطراف فردی نشسته باشه که هنوز درحال خیال بافی باشه. نوشتم تا بمونه، تا یادم بمونه. - موسیقی متن این قسمت: داستی روم از اوگنی گرینکو (هرچند باید یکی از اهنگ های کریستف رضایی گذاشته میشد .