تو این مدت مشغول زیر و رو کردن زندگیم بودم. همه رخوتی که قرنطینه اورده بود گذاشتم کنار و سعی کردم برگردم به زندگی عادیم و حتی بیشتر. خیلی زیاد اشپزی میکنم و بیشتر سالاد میخورم. اکثر چیزهایی که میخوام بخورم خودم درست میکنم و کمتر از بیرون میخرم. این شاید تنها فایده قرنطینه بوده. فعلا از درس هم خبری نیست. تو قرنطینه به اندازه کافی درس خوندم. الان اینقدر سرم شلوغ شده که برای دقیقه دقیقه‌م برنامه دارم. خانواده رو هم گذاشتم خودشون با خودشون خوش باشن. اینجا کاری که دوست دارم انجام نمیدم و به جای نوشتن پایان‌نامم دقیقا معلوم نیست دارم چکار میکنم، وقت میگذرونم یا خوش میگذرونم ولی به هر حال میگذرونم. صبح با دوتا کبوتر بیدار شدم که زل زده بودن بهم. از در بالکن اومده بودن تو و تا خود ظهر سه بار اومدن و رفتن. دفعه اخر هم یکیشون گیر کرد داخل ساختمون. کبوتر‌های احمق. دوست عزیزمم سعی داره با نصیحت‌های مستقیم و غیر مستقیم منو از گمراهی نجات بده کاش میتونستم باز هم بهش بگم گوه نخور و سرت تو زندگی خودت باشه. یه کانال دارم که وقتی به کسی نمیتونم فحش بدم اونجا بهش فحش میدم. تا عوض هم داره. ادامه گزارش نویسی برای فردا.