نمی دانم چرا؟ ! جمله ای که بارها در ذهنمون تکرار میشه و حتی واقعا نمی دانیم چرا این سوال را می پرسیم! آیا خطایی انجام دادیم؟ یا اون چه فکر می کردیم، اتفاق نیافتاد؟ یا انتظارات زیادی داشتیم از همه چیز و حتی از خودمون، ولی طبق انتظارات پیش نرفتیم؟ یا شایدم یک نفر در ذهنمان از کودکی بابت هر کاری به ما گوشزد می زده و از ما جواب می خواست که چرا این کار و می کنی و اون کار رو نمی کنی؟ و وقتی نمی دانستیم چی جواب بدیم می گفتیم نمی دانم چرا! و منتظر می ماندیم طرف مقابل به این جواب قانع بشه جوابی که شاید حس خوبی از گفتنش نداشتیم ولی باز می گفتیم و باز می گفتیم و باز می گفتیم. ای کاش بعد از گفتن نمی دانم چرا؟ به خودمون یادآوری کنیم مهم نیست چرا مهم اینه که به راهت ادامه بدی و به چرایی کارها و نتایج و عواقبشون کاری نداشته باشی و فقط بری و منتظر واکنش خوب طرف مقابلت نمانی. شاید همین برات کافی باشه که فقط ادامه بدی حتی اگر جواب چراها را نمی دانی.