روز_نگاشت نویسنده: توت‌فرنگی شکلاتی تا حالا شده کسی با خوشحالی و انرژی، بدو بدو به سراغت بیاید و بگوید: - ندااااا! یه خبر خوب دارم برااااات. - خوووووب، چیه؟ چیه؟ چیه؟ از خوشحالی داشتم سکته می‌کردم. یک لحظه حس کردم اگر دیرتر این خبر خوب اعلام شود، قلبم تحمل پمپاژ فواره‌ای این حجم از خون را ندارد. منم با ذوق زدگی تمام و احساسی ناشی از پرواز در آسمان‌ها، فکر کردم که حالا به تمام آرزوهایم رسیدم. در همان لحظه چند فکر همزمان مثل جریان برق از ذهنم گذشت. چه خبر خوبی! چرا زودتر این خبر نرسید؟ حالا باید چه کار کنم؟ کدام یکی از آرزوهایم برآورده شده؟ کی برآورده‌اش کرده؟ چرا زودتر نکرد؟ اشکال ندارد. هر کدام از آرزوهایم باشد من قبول دارم. آیا تا آخر عمر با این آرزویم شاد می‌مانم؟ یا بعد از برآورده شدن این آرزو، آرزوهای دیگر جایش را پر می‌کنند؟ همچنان مثل بادکنکی در آسمان پرواز می‌کردم. پرواز. پروااااز. خیلی سبک‌بال. بالاتر می‌رفتم. هنوز به ابرها نرسیده بودم که تا ابد درونش معلق بمانم. - وای ندااا! خانم ایکس هم مثل من ترم پیش با استاد فلان، درس اصول رو گذرونده. این ترم هم مثل من فقه داره. حالا دیگه ترم‌های بعدی هم‌مباحثه‌ای دارم. همان بادکنکی که گفتم داشت پرواز می‌کرد. پروااااز. با یک سوزن گنده بادش خالی شد. خااااالیییی. سوراخ شدم. صورتم آویزان شد. هنوز مات و مبهوت بودم. متعجب بودم. واقعا تعجب هم داشت که چرا آن وقت شب باید با یک خبر که معلوم هم نبود چیست، اینقدر ذوق مرگ شوم. تا صف انتظار نکیر و منکر بروم و برگردم. آخر چرا؟ اصلا مشکل از من است آقاااا، خانوووم. تا عبرتی باشد تا دفعه‌های بعد مثل یک بچه‌ی خوب، اول خوب تا پایان کلام را گوش بدهم بعد از مشخص شدن نتیجه‌ی آن، پرواز کنم یا بادم خالی شود. http : eitaa . com / AyenehKoochak نشانی صفحه این وبسایت : virgool . io / @ ayenehkoochak