در من دخترکی پر از شور و نشاط، تمام روز، با شادترین موزیک ها، شافل می رقصد، در من زنی غمگین، تمام شب، شجریان گوش می کند و اشک می ریزد، در من کودکی بیخیال، هر گرگ و میش صبح، شیطنت می کند، در من نوزادی بی پناه، هر غروب، دنبال آغوش می گردد. من ترکیب ناهمگونی از غم ها و شادی ام و به طرز مشکوکی انسان! شاید جا مانده از قبیله ای باشم، یا جدا مانده از سیاره ای، کهکشانی، چیزی. گمان می کنم در زندگی قبلی ام شمعدانی بوده ام، عاشق رنگ ها و آفتاب. و در زندگی های قبل، پوتوس بوده ام دیوانه ی سایه ها و سکوت. کنج های دنج را دوست دارم و با تمام علاقه ام به آفتاب، گاهی دلم لک می زند برای سایه ها. برای اینکه پرده ها را ببندم و در سکوت و تاریکی اتاق بنشینم. سایه ها همیشه بد نیستند! گاهی لازم است در گوشه ی تاریک اتاقی لابه لای آشفتگی افکارت، خودت را پیدا کنی، باورهایت را مرتب بچینی، ایده هایت را به بلوغ برسانی، بلند شوی، سایه ها را پس بزنی و دنبال آفتاب بگردی. نرگس_صرافیان_طوفان