مهندسان ناسا فرآیند یکپارچه‌سازی فضاپیمای تازه‌ی این آژانس با نام لوسی را که طبق برنامه‌ریزی به بررسی سیارک‌های تروجان یا فسیل‌های فضایی می‌پردازد، به پایان رساندند و این م موریت برای پرتاب در روز آینده آماده می‌شود. هنگامی که فضاپیمای لوسی طبق برنامه‌ریزی فعلی، اکتبر ( مهر) در ساعت : منطقه‌ی زمانی شرقی ( : به وقت تهران) به فضا پرتاب شود، سفری را آغاز می‌کند که شبیه هیچ م موریت دیگری نیست. در طول سال این فضاپیمای سرگردان از کنار هشت سیارک عظیم که بیشتر آن‌ها در نزدیکی مشتری هستند، پرواز خواهد کرد. دانشمندان این م موریت، خود را دیرینه‌شناسان کیهانی می‌دانند و به همین دلیل م موریت را بر اساس اسکلت معروف "لوسی" ( Lucy ) نامگذاری کرده‌اند که فصل تازه‌ای از تاریخ تکامل بشر را آشکار کرد. فضاپیمای لوسی به دنبال گروهی از سیارک‌های تروجان است. این نوع سیارک‌ها قطعاتی فسیل - مانند هستند که از دوران شکل‌گیری سیاره‌ی مشتری باقی مانده‌اند و این غول گازی آن‌ها را در دو منطقه تحت حفاظت گرانشی خود جای داده است. از روی زمین، سیارک‌های تروجان فقط به‌عنوان یکه‌های نوری دیده می‌شود و به همین دلیل م موریت میلیون دلاری لوسی ناسا، تلاشی برای مطالعه‌ی این فسیل‌های سیاره‌ای از نزدیک است. "لوری گلیز" ( Lori Glaze ) مدیر بخش علوم سیاره‌ای ناسا درباره‌ی این م موریت گفت: "هر آنچه لوسی پیدا می‌کند، به ما سرنخ‌های مهمی درباره‌ی منش منظومه‌ی شمسی می‌دهد. "پیش از این ده‌ها فضاپیما به سیارک‌ها سفر کرده‌اند و حتی برخی مانند یا، نمونه‌های سیارکی هم جمع‌آوری کرده‌اند اما بیشتر این م موریت‌ها حداکثر از دو سیارک یا دنباله‌دار بازدید کرده‌اند اما لوسی قرار است چهار برابر اهداف بیشتری داشته باشد. پس از پرتاب، فضاپیما تا چند دور پیرامون خورشید، در نزدیکی زمین باقی می‌ماند و سپس از گرانش زمین برای دورتر شدن و دستیابی به مدار مشتری استفاده می‌کند. در مسیر، فضاپیما ابزار علمی خود را بر روی یک جرم اصلی کمربند سیارکی اصلی یعنی سیارک " دونالدجوهانسون" ( Donaldjohanson ) آزمایش می‌کند که در سال نام یکی از دیرینه‌شناسان کاشف اسکلت لوسی بر آن گذاشته شد. اما رویداد اصلی فضاپیمای لوسی در سال آغاز می‌شود که این کاوشگر به دسته‌ی پیشرو سیارک‌های تروجان جلوتر از مشتری می‌رسد. این گروه در ناحیه‌ای حرکت می‌کنند که گرانش سیاره، گرانش خورشید را خنثی می‌کند و سرپناهی داده است که باعث شده در طول قرن‌ها، هزاران سنگ فضایی در آن روی هم انباشته شده‌اند. لوسی در آنجا اطراف چهار سیارک می‌چرخد و هر کدام را از فاصله‌ی حدود کیلومتری بررسی می‌کند. یکی از برجسته‌ترین سیارک‌های این گروه "اوریباتس" ( Eurybates ) یا سیارک است که با عرض حدود کیلومتر میزبان سیارک قمر - مانندی است که به دور آن می‌چرخد. برنامه‌ریزان م موریت از مشاهده‌ی این همدم خوب توسط هابل در سال ، درست پس از برنامه‌ریزی مسیر فضاپیمای لوسی هیجان‌زده بودند. در طول سال آینده، لوسی برای شتاب‌گیری دوباره به سوی زمین حرکت می‌کند. این عمل فضاپیما را در مسیری قرار می‌دهد تا بتواند از کنار یکی از آخرین هدف‌ها در دومین گروه تروجان‌ها که غول گازی را تعقیب می‌کنند، بگذرد. سرانجام مقصد نهایی یک سیارک دوگانه است که اطراف یکدیگر می‌چرخند و بدین ترتیب شمار کل سنگ‌های فضایی بررسی شده به می‌رسد. "هال لویسون" ( Hal Levison ) پژوهشگر اصلی م موریت لوسی از موسسه‌ی تحقیقات جنوب غربی بولدر، کلرادو گفت: "با لوسی ما بیش از هر فضاپیمای دیگری در تاریخ از سیارک‌ها دیدن می‌کنیم. "این واقعیت که یک مدار حلقوی واحد می‌تواند فضاپیما را به سیارک‌های زیادی برساند که همگی در مسیر خود به دور خورشید می‌چرخند، حتی برنامه‌ریزان م موریت را هم شگفت‌زده کرده است. آن‌ها در ابتدا قصد داشتند دو سیارک با رنگ‌های متفاوت سرخ و خاکستری را مطالعه کنند اما سیارک‌های دیگر هم با این مسیر هماهنگ شدند تا حماسه‌ای بسیار کامل‌تر از آنچه تصور می‌کردند، در اختیار دانشمندان قرار دهد. لویسون گفت: "این یک مسیر شگفت‌انگیز است که در آینده‌ی نزدیک دوباره امکان‌پذیر نخواهد شد. "علاوه بر گذر از شمار زیادی سیارک، لوسی همچنین از خورشید، دورتر از هر فضاپیمای خورشیدی دیگری در تاریخ حرکت خواهد کرد. برای زنده ماندنن در اعماق فضا، لوسی دو آرایه‌ی خورشیدی در اطراف بدنه‌ی اصلی حمل می‌کند. با باز شدن کامل آرایه‌های خورشیدی، طول لوسی به اندازه‌ی یک ساختمان طبقه خواهد شد. این مساحت زیاد، توان جمع‌آوری حدود وات را در مدار مشتری دارد که حتی به میزان مصرف یک سشوار هم نیست! اما این میزان بیش از قدرت مورد نیاز برای دوربین‌های کم‌مصرف و ابزارهای گوناگون لوسی خواهد بود که پژوهشگران از آن‌ها برای ثبت هر چه بیشتر داده‌های پرواز استفاده می‌کنند. یک دوربین رنگی برای بررسی ساختار سطحی سیارک‌ها در این فضاپیما وجود دارد. یک دوربین فروسرخ به‌دنبال اثری از آب به‌جا مانده در مواد معدنی می‌گردد و یک دوربین با وضوح بالا هم برای ثبت حلقه‌ها و قمرهای سیارکی و همچنین شمارش دهانه‌های سطح هر سیارک استفاده می‌شود. یک دستگاه فروسرخ دیگر شیوه‌ی انتشار گرمای هر سیارک را تحت نظر خواهد داشت و با رهگیری میزان حرکت لوسی به سمت هدف به دلیل گرانش، پژوهشگران قادر خواهند بود تا جرم هر سیارک را اندازه‌گیری کنند. در مجموع، این داده‌ها بررسی دقیقی از اجرامی خواهند بود که پژوهشگران با تلسکوپ‌های خود آن‌ها را فقط به‌صورت نقاط قرمز و خاکستری می‌بینند و هر یک را به یک کپسول زمانی تبدیل می‌کند که میلیون‌ها سال دست نخورده است. لویسون گفت: "با وجود اینکه آن‌ها در منطقه‌ی کوچکی از فضا هستند اما از نظر فیزیک بسیار با هم تفاوت دارند. این واقعیت چیزی بسیار اساسی درباره‌ی شکل‌گیری منظومه‌ی شمسی به ما می‌گوید. "پس از آخرین پرواز در سال میلادی، ناسا ممکن است سفر لوسی را تمدید کند. برای نمونه صفحات خورشیدی فضاپیما طوری طراحی شده‌اند که حتی در صورت از دست رفتن بخش‌هایی به دلیل استهلاک یا برخورد ریزشهاب‌ها، همچنان کار کنند. "ریچ لیپ" ( Rich Lipe ) مدیر برنامه‌ی فضاپیما در لاکهید مارتین گفت: "ما می‌توانیم حتی با وجود مواجهه با مشکلات م موریت را ادامه دهیم. "اگر لوسی در اواسط دهه‌ی میلادی همچنان فعال باشد، لویسون هم‌اکنون فهرستی بلند از اجرامی دارد که فضاپیما می‌تواند در مسیر خود بررسی کند. هنگامی که م موریت در نهایت به پایان برسد، لوسی همچنان برای میلیون‌ها سال به یک مسیر حلقوی ساله میان سیارک‌های تروجان جلو و عقب ادامه می‌دهد و به گفته‌ی لویسون سرانجام خودش به یک فسیل تبدیل می‌شود. عکس کاور: طرحی گرافیکی از فضاپیمای لوسی در کنار یک سیارک تروجان در نزدیکی مشتری Credit : Southwest Research Institute منبع: