من یه مادربزرگ دارم که خیلی دوست داشتنیه! میدونم، الان میخواید بگید که همه مادربزرگا دوست داشتنی هستند، ولی مادربزرگ من یه چیز دیگه است. خونه اش توی روستای دوگور هستش. یه افسانه قدیمی هست که میگه دو تا شاهزاده توی این روستا دفن شدن، واسه همین هستش که اسم روستا رو دوگور گذاشتن، ولی متاسفانه هنوز کسی از این شاهزاده ها خبری نداره. دست پختش شاهکاره! یعنی همانطوری که لیوناردو داوینچی روی بوم نقاشی، حماسه خلق میکرد، مادربزرگ من توی قابلمه غذا اینکارو میکرد. یعنی میشد که صبح از تهران میخواستیم بریم پیشش، من از خود تهران شربت اشتها میخوردم که ظهر رسیدیم اونجا قابلیت خوردن غذای سه نفر رو داشته باشم. هیچوقت نمیذاشت ما احساس کنیم چیزی کمه، بعد شما تصور کن هوا عالی، غذا عالی، جا عالی، اصن کاری جز بخور و بخواب میتونی اونجا بکنی؟ ؟ ؟ من رو هم خیلی دوست داره، چون من تا شش سالگی با مادربزرگم بزرگ شدم. پدر و مادرم سرکار بودن واسه همین منو می سپردن دست مادربزرگ و با خیال راحت میرفتن سرکار. یه خونه ویلایی نقلی هم داره که توی حیاط چندتا مرغ و خروس نگهداری میکنه. از وقتی هم که پدربزرگمون فوت شد سعی کرده خودش رو با همین چیزا سرگرم کنه، هیچ جوره هم حاضر نیست خونه اش رو جا به جا کنه. میگه به همسایه هاش و آدمای محل عادت کرده. یه تخت چوبی توی ایوان خونه اش داره که جون میده روش دراز بکشی. بچه که بودم، عصر ها میومدم روی همین تخت دراز میکشیدم تا مادرم از سرکار برگرده و منو ببره خونه. مادربزرگم هم میومد پیشم، نوازشم میکرد و برام از قدیم قدیما میگفت. اینقدر با اشتیاق تعریف میکرد که فقط میخواستم دراز بکشم و به حرفای مادربزرگم گوش بدم. بخاطر این شرایط کرونایی خیلی کم میشد به مادربزرگ سر زد. بالاخره محدودیت های رفت و آمد بود، سنش هم بالا بود میگفتیم بریم پیشش یه وقت خدایی نکرده براش اتفاقی میوفته. یه تلفن قدیمی نارنجی رنگ داره که با اون باهامون تماس میگیره. من که خودم به شخصه واسه دیدنش لحظه شماری میکنم. فک کنم بعد از پنج - شش ماهی دوری ازش، بالاخره فرصت شد که با خانواده دیدنش بریم، منم یه موبایل دیگه داشتم که خیلی ازش استفاده نمیکردم، واسه همین بردم بهش دادم و هرموقع که دلم واسش تنگ میشه اول به تلفن خونه اش زنگ میزنم که بره موبایل رو بیاره، اینترنتش رو روشن کنه، منتظر بمونه تا من بهش تماس تصویری برقرار کنم و اونم جوابمو بده، هر دفعه هم یادش میره کارایی که باید بکنه تا من بتونم باهاش تماس تصویری بگیریم، شایدم بلده و دوس داره من واسش دوباره توضیح بدم. نمیدونم. کرونا باعث شد که دلتنگی بین و مادربزرگ کوتاه تر از همیشه بشه، تازه یه مدت که گذشت فهمیدم بقیه فامیل هم دارن تماساشون رو تصویری با مادربزرگ میگیرین، احتمالا مادرم بهشون گفته. توی این فضای مجازی که میگردیم الان صحبت فقط از آموزش مجازیه، چند وقت پیش یه وویسی از یه خانوم معلم پخش شده بود که به دانش آموزاش میگفت: "ایشالا که یه روزی این موبایل ها و تکنولوژی پیشرفت بکنه که بتونم از همینجا تنبیه تون کنم" ایشالا که یه روزی موبایل ها اینقدر پیشرفت بکنن که بشه از فاصله دور، دستپخت خوشمزه مادربزرگاتون رو بخورید. خیلی مخلصیم دوم دی ماه - یک هزار و سیصد و نود و نه روایتگرباش