فرصتی پیش میاد تا دوستم رو ببینم. پس با تاخیر چند هفته‌ای از روز تولدش براش یه دسته گل میخرم. میتونم تصور کنم وقتی این گل رو بهش میدم خوشحال میشه، برای همین برعکس خیلی وقت‌ها موقع خرید تردید نمیکنم. سوار ون میشم به مقصدی که تجربه‌ش رو ندارم. موقع پیاده شدن دختری ازم میپرسه مجتمع فولانجا میخوام برم اینجا باید پیاده بشم؟ میگم منم اتفاقا میخوام همونجا برم و حدسم اینه همینجا باید پیاده شد. همون چند صدم ثانیه کوتاه حس میکنم چقدر دوست دارم یک شاخه از دسته گل توی دستم رو بدم بهش. همراه با من پیاده میشه. میپرسه باید کجا تاکسی سوار شد؟ بهش توضیح میدم نیازی به تاکسی نیست و باید از این اتوبان رد بشه بره اونور. خودم وایمیسم گوشه‌ای تا وسایلم رو جمع‌و جور کنم. چند قدم جلوتر وایمیسه. با نگاهی سوالی که چرا نرفتی نگاهش میکنم و میگه: میشه لطفا با هم بریم. ایرادی توش نمیبینم. میگم بریم ببینیم چی میشه و مسیر پیشنهادی رو بهش نشون میدم. مجبوریم بخشی رو از کنار اتوبان بریم و مسیر برای حرکت یک نفر هست. پشت من حرکت میکنه. حس میکنم میدونه مسیر مستقیم هست و دیگه نیازی به من نداره. ولی وقتی نگاهم رو میچرخانم میبینم تقریبا چسبیده به من داره میاد. با خودم میگم شاید میترسه نکنه تو همین مسیر مستقیم راه رو گم کنه. به پیاده رو آزاد میرسیم و مسیر رو بهش نشون میدم، میگم از اینجا دیگه مستقیم برید میرسید. و انتظار دارم نفس راحتی بکشه که از دست معذب بودن کنار من خلاص شده و بعد از تشکر بره. اما میگه: اگر مسیر شما هم اونجاست با هم بریم. با این که همیشه از قدم زدن تنهایی لذت میبرم و عادت به همراهی یک غریبه ندارم باز هم استقبال میکنم. چند دقیقه ای پیاده میریم. میگه نمیشد با تاکسی بریم؟ میگم میشه، از همین پل هوایی برید اونور سوار تاکسی بشید دو دقیقه‌ای میرسید، پیاده ده دقیقه‌س. گویا ترجیح نمیده تنها بره، پس میگه اشکالی نداره پیاده میرم. میگم اگر عجله دارید تاکسی بهتره. اما نیازی نمیبینه. وقتی میبینم عجله‌ای از خودش نشون نمیده میپرسن دارید میرید اونجا بچرخید؟ میگه آره. بلیطم ساعت هشت هست و تصمیم گرفتم تو این فاصله تا ساعت هفت وقتم رو اینجا بگذرونم. میگم چه جالب، آخه من و دوستم هم تا شش و هفت وقت آزاد داریم و تصمیم گرفتیم بیاییم اینجا بچرخیم. مسافری؟ بله. سکوت. چه شهری؟ مشهد. سکوت. بدم نمیاد با هم صحبت کنیم. ولی میترسم هر حرفی میزنم سوالی شخصی باشه. حتی بابت همین که شهرش رو پرسیدم هم مدام تو ذهنم دودوتا چهارتا میکنم تا درجه شخصی بودنش رو بسنجم. نکنه دوست نداشته باشه پاسخ بده! نکنه دوست نداشته باشه پاسخ بده! (مشکل من در مکالمه اینشکلیه. چون به نظرم خیلی از سوالات و اظهار نظرها شخصی هست و ترجیح نمیدم کسی ازم بپرسه. به همین علت خودمم نمیپرسم. همین باعث میشه همه سوژه‌های صحبت خط بخوره( میگم منم چندتا دوست توی مشهد دارم. فکر میکنم با خودش داره فکر میکنه خب؟ اما میگه چه خوب. براش تعریف میکنم چقدر دوستام خوب هستن و غیره. بعد چند دقیقه صحبت دوباره سکوت. دل رو میزنم به دریا شروع میکنم ازش درباره سن و کار و اینا سوال میکنم. با خودم میگم اگر حس کردم ترجیح نمیده صحبت کنیم ادامه نمیدم. جالبه که خودم لذت میبرم از این هم کلامی. صحبتمون گل میکنه، طوری که رسیدن زود به نظر میرسه. وقتی میرسیم دوستم رو بهش معرفی میکنم، اما اسم اون رو نمیدونم، همون موقع خودش رو نسرین معرفی میکنه. بهش پیشنهاد میدم اگر دوست داشته باشه میتونه اونم کنار ما باشه و سه تایی بچرخیم. اما تعارفم رو نمیپذیره. به جاش با شوق میگه: میتونم شماره‌م رو بدم بهتون تا هروقت اومدید مشهد بیام بگردونمتون؟ شهر ما جاهای قشنگی داره. به شماره‌م تک‌زنگ میزنه و نمیدونه اسمم رو چی سیو کنه؟ بهش میگم شادی. معذب هست که شاید خلوت ما رو مختل کرده و سعی میکنه زودتر بره که بهش میگم یک لحظه صبر کن. بی اجازه از دوستم یک شاخه از دسته گل‌ش رو درمیارم و میدم بهش، میدونم دوستم هم خوشحال میشه.