شب جمعه بود ناوخت خوابیدم ساعت صبح بود که دوستم بیدارم کرد که صبحانه آماده است ومن هم با صدای اون ساعت را چک‌کردم که خیلی دیر شده ورفتم دست دست ورویم راشستم صبحانه را که دوستم صبحانه ساده وبی آلایش اما بامزه وقشنگ آماده کرده بود، باچایی سبز، نان گرم بربری کنجدی از نان وایی آورده بود با مغز گردو که ازباغ خودشان بود باخود از وطن شان آورده بود صبحانه را با کمال میل صرف کردیم ولیوان خودرا گرفته اومدم روی صندلی نشستم که پیش روی آن میز مطالعه وکتاب های مختلف برای مطالعه گزاشته شده بود. تیلفون خودرا روشن کردم ورفتم که یک سری به دنیای مجازی بزنم وخبر وپیامی اگر اومده باشد بشنوم وبخوانم یک سری پیام های وتس آپ وفیسبوک را چک‌کردم وسری زدم به لینکدین که دیدم یکی برایم درخواست دوستی داده بود پروفایلش را چک‌کردم وتمام جزییات ومعاملوماتش را دیدم که پیام شون رسید وصحبت کردیم، باهم بیشتر آشنا شدیم تبادل افکار کردیم، نظریات یکی دیگر مانرا شنیدیم واز آروزها واهداف زندگی قصه کردیم واز سختی ها ومشکلات زندگی امروزی انسانها. وقشنگی وزیبای کودکی وخاطرات جوانی ونوجوانی ورفته رفته هر پیام وپاسخ شون در دلم جا می‌گرفت وهی برایم انرژی می داد وغرق در رویامیشدم در مدت چند روزی که باهم صحبت وقصه کردیم وحرف زدیم ناخود اگاه باهم عاشق شده بودیم وابسته یکی دیگر طوریکه فکر‌می‌کردیم اشنایی مان سابقه طولانی دارد، که از دیر سال باهم می شناسیم درحالیکه در مدت کمی سرزمین مانرا قلب های یکی دیگرمون می دونستیم وعاشق وشیفته هم شده بودیم که من در وجود او مهربونی، اخلاص، صداقت، عشق استعداد، مهر، ودلسوزی را می دیدم که کلی نماد از یک فرشته را تمثیل می‌کرد فرشته بود اما فرشته زمینی همان که خداوند به شکوه وعظمت وخلقت اش افتخار میکند وبه آفریدنش به خود می بالد. کاش همه انسانها همان شکوه و عظمت وزیبایی انسان بودن مانرا حفظ می کردیم باهم مهربان، صادق، امانت دار وبااخلاص، بدون تبعیض، تعصب، کینه، قهروحسد زندگی می کردیم زندگی مان چقدر زیبا وقشنگ میشد