من به اندازه کافی خوش شانس بودم که اولین شغل تمام وقت خود را پس از کالج در اوج شیوع همه گیر در سال بدست آوردم. بدون پرداختن به جزییات زیاد در مورد جایی که کار می کردم و برای چه کسانی کار می کردم، می گویم که این یک LLC کوچک بود، و ناظر فوری من مالک بود. مت سفانه، این بدان معنی بود که با پیشرفت یک سال و نیمی از استخدام من در آنجا، هیچ بخش منابع انسانی یا بالاترین شرکتی وجود نداشت که نگرانی های من را برطرف کند. سمیت SLO آغاز شده w سال نوری و در راه های کوچک، به عنوان همه چیز تمایل به با narcissists . یک اشتباه بزرگ تبدیل به فریاد زدن می شود. با خودم فکر می کنم"عادلانه". اشتباهات در دنیای واقعی پیامدهایی دارند. من دیگر در دانشگاه راحت نیستم. در نهایت، این تبدیل به فریاد زدن و فریاد زدن برای یک اشتباه کوچک گاه و بیگاه شد. اما من شعاری را که مدام به من می گفتند باور کردم. "این همه کار کردن و اینگونه رفتار با شما بخشی از موفقیت است. " ساده لوحی من و نیاز به عملکرد خوب در چشم دیگران باعث شد به فشار دادن ادامه دهم. من هرگز در این مواقع از خودم دفاع نکردم و اجازه ندادم همچنان از مرزها عبور کنند. در این مدت خودم را به کارم انداختم. در بدترین حالت، من روز در هفته، ساعت در هفته، حدود ماه متوالی کار می کردم. تلفات فیزیکی این اتفاق برای من وحشتناک بود. آنقدر کم وزن بودم که پزشکان و خانواده ام نگران من شدند. اگر وقت داشتم برای ناهار استراحت می کردم، آن روزها آنقدر می دویدم که ایجاد اشتها برایم سخت بود. تلفات ذهنی بدتر بود، زیرا فریادها بر سر کوچکترین اشتباهات یا اشتباهات هر روز افزایش می یافت. بدون هیچ پایانی، شروع کردم به زندگی در ترس تاریک. شروع کردم به صحبت کردن به روشی که در خودم تشخیص نمی دادم. با صدای" JORDAN !" می پریدم. برای جلب توجه من در سراسر دفتر فریاد می زند. همه اینها به نقطه شکستی ختم شد که در نهایت باعث شد چشمانم را به موقعیتم باز کنم. بعد از چند پیام غیر سالم در مورد وضعیت روحی من به دوست پسرم، او در راه خانه با من تماس گرفت. با عصبانیت از مدیرم و ترس واقعی از امنیت من، او از طریق تلفن از من التماس کرد که از آنجا خارج شوم و اشک هایم را خفه کرد. او گفت: "این شغل شما را می کشد. " یک مرد معمولی نه خیلی احساساتی و هم سطح، با شنیدن این سطح از اشتیاق ناشی از نگرانی او نسبت به من، سرانجام متوجه شدم که وضعیتم چقدر عادی نیست. پس از بدرفتاری‌های شدیدتر مدیریت مذکور در مورد زندگی شخصی‌ام، بالاخره توانستم خودم را آزاد کنم. اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که یا در کار از خستگی جسمانی از بین می‌رفتم یا دچار یک فروپاشی روانی می‌شدم. وقفه ذهنی در ترس همیشگی و ناتوانی من در انجام اشتباهات ناشی از مصرف آن ترس شروع شده بود. اما من بیرون آمدم. من الان چند ماهی است که بیرون رفته ام و خوشحال تر از آن چیزی هستم که تصور می کردم. من وزن سالمی دارم، زندگی شخصی ام را بازگشته ام، و شغل فوق العاده ای پیدا کرده ام که در آن از من قدردانی می شود، و تعادل کار/زندگی تمرکز اصلی شرکت است. از این تجربه، پیام من به جوانان در نیروی کار این است: برای موفقیت نیازی به بدرفتاری و کار زیاد ندارید. زحمات، استعدادها و آنچه سر میز می آورید ارزش و اهمیت دارد، اما سلامت روانی و سلامت جسمانی شما نیز مهم است. اگر اولین تلاش شما در شغلی نتیجه نداد، اشکالی ندارد. برای یافتن مکانی که کاملا در آن فرود می‌آیید و احساس رضایت می‌کنید، می‌توان تلاش‌های زیادی را به طول انجامید. اما اگر هیچ یک از آن مزایا را در مقابل خود نمی بینید، اجازه ندهید کسی با وعده های توخالی از مزایای آینده از شما سوء استفاده کند. برای خودت بایست، قوی باش و به استعدادهایت ایمان داشته باش.