شازده کوچولو (اثر آنتوان دو سنت‌اگزوپری نویسنده و خلبان اهل فرانسه م) ، به ما یادآوری می کنه در بدو بدوهای زندگی، کودکی رو فراموش کردیم. بخشی از وجودمون، بخش خلاق و سرزنده ی زندگی رو همراه نداریم. انگار بدون قلب راه افتادیم و قصد داریم همه چی رو با چرتکه به حساب بکشیم. ولی بعضی چیزا، از بس با ارزشن، تبدیل به عدد نمیشن و چه سرسری از کنارشون رد میشیم. این کتاب، پر از نماد و تمثیل از نمونه هایی آشناست که در خودمون و اطرافمون به راحتی یافت میشن. این داستان تلنگری به نوع بشر هست، که" به کجا چنین شتابان؟ " آشتی با کودک درون کلید این رهاییست‌. به قول خلبان داستان: "مشکل اصلی بزرگ شدن نیست مشکل اصلی فراموش کردن کودکی هست" همچنین این اثر می تونه نقش آموزشی والدگری، برای والدین سختگیر باشه که درجهت پیشرفت و موفقیت با تعریف مدرنیته، بچه ها رو از دنیای خودشون دور و با سرعت وارد دنیای بزرگسالی می کنند? بخشی از کتاب: اگر به آدم بزرگ‌ها بگویید من خانه قشنگی دیدم که با آجر قرمز ساخته شده بود، لب پنجره‌اش پر از گل های شمعدانی بود و روی بامش پر بود از کبوتر، نمی‌توانند زیبایی آن خانه را در ذهن خود مجسم کنند. باید به آدم بزرگ ها بگویید: خانه‌ای دیدم که صدهزار فرانک قیمت داشت در این صورت آن ها با صدای بلند خواهند گفت: وای چه خانه ی قشنگی بوده است? فایل پی دی اف کتاب در کانال تلگرام قرار گرفت? شازده کوچولو به سیاره دوم رفت. آنجا فقط یک پادشاه تنها زندگی می‌کرد. بعد از ملاقاتی کوتاه، شازده کوچولو خواست که سیاره را ترک کند. اما فرمانروا که دلش می‌خواست او را نگه دارد گفت: نرو، تورا وزیر دادگستری می‌کنیم. شازده کوچولو گفت: اینجا کسی نیست که من او را محاکمه کنم. فروانروا گفت: خب، خودت را محاکمه کن! این سخت ترین کار دنیاست! اینکه بتونی درباره خودت قضاوت درستی داشته باشی و عادلانه خودت رو محاکمه کنی. اینستاگرام من: الهه نیکنام، کوچ زندگی و توسعه فردی