مریم با آرنج ضربه ی محکمی به پهلوی زن زد و گفت: " دیدی چطوری پسر رو سر کار گذاشتم، حسابی باورش شده بود!" و بعد با صدای بلند ریسه رفت. صدای قهقه ی مریم مثل پتک توی سرش فرود آمد و نبض شقیقه هایش را تندتر کرد. احساس کرد الان نصف ساندویچی را که به زور یک ساعت قبل خورده بالا می آورد. آب دهانش تلخ شده بود. دلش نمیخواست صدای مریم را بشنود ولی او یکریز حرف می زد و ریسه می رفت. زن با خودش فکر کرد مریم با آن چشم های درشت و روح آزادش تا چه حد میتواند به یک پرنده شباهت داشته باشد باد سردی وحشیانه سیلی به صورت بزک کرده ی زن زد. یقه ی بارانی بلند و مشکی اش را جلوتر کشید. قدم هایش را تندتر کرد. شب از نیمه گذشته بود. مریم در حالی که با کفش های پاشنه بلندش بی تعادل راه می رفت و سعی میکرد عقب نماند با صدایی بریده بریده ادامه داد: " فردا تولد مه! یادت نره. لباس خوشگلاتو بپوش. ". لحظاتی سکوت میانشان حکمفرما شد. بخار رقصانی از دهان زن دوید و در هوا چرخید: " باشه. حتما میام" جمله ی آخر را با تردید گفت و لحظه ای به یاد حرف شوهرش افتاد وقتی با هیکل استخوانی اش پشت به زن، رو به ایوان ایستاده بود و با صدایی خش دار گفته بود: " عزیزم دوست ندارم با مریم رفت و آمد کنی. "و زن بی آنکه حرفی زده باشد فنجان چای یخ کرده اش را به دهان برده بود. "کاری باهام نداری؟ . فردا میبینمت. " چشم های درشت و براق مریم زیر تابلوهای نیون قرمز میدرخشید دستهای لاغر زن را به گرمی فشار داد و به سرعت در پیچ خیابان گم شد. زن تازه متوجه حالت تهوع اش شد. جلوی اولین تاکسی دست بلند کرد و با صدایی لرزان آدرس به راننده داد و همزمان خودش را روی صندلی نرم تاکسی رها کرد. دانه های برف مثل الماس های ریز و درخشان بر سر شهر پاشیده می شد. به تابلوهای چشمک زن مغازه های بسته خیره شد وبا خودش حساب کرد شوهرش چه مدت تماس نگرفته؟ از وقتی به سربازی رفته بود این اولین بار بود که مدتی طولانی از او بیخبر مانده بود. آخرین بار در جواب پرسش زن برای مرخصی اش فقط سکوت کرده بود. گوشه ی ناخن بلند اش را به دندان گرفت و با سماجت خاصی تلاش کرد پوسته ی تیز کنار ناخن اش را به خون برساند. مریم هیچ وقت به حرفهای زن گوش نکرده بود حتی وقتی به او اصرار کرده بود در شلوغی کاروان ماشین ها برای کندن رزهای سرخ و سفید ماشین عروس تلاش نکند. اما مریم مثل همیشه ریسه رفته بود و زن از پشت تور سفید نگاه سنگین شوهرش را در آینه دیده بود و بی اختیار به جمله ی بی ربط اشیاء از آنچه در آینه می بینید. فکر کرده بود. ابروهای پهن زن در هم گره خورد شوهرش بارها حتی در بهترین لحظات خلوت شان در مورد مریم بحث کرده بود و زن مثل هزار بار گذشته در برابر خواهش مریم برای بیرون رفتن دچار استیصال شده بود و هر بار در جواب سوال مریم که پرسیده بود" چرا ازش میترسی؟ " فقط تلخی آب دهانش را حس کرده بود و لرزش آرام دستهایش را. زن سرش را خم کرد و به لبه ی تیز کفش های قرمزش خیره شد و با خودش فکر کرد: " شوهرش کیلومترها دورتر هم که باشد از همه چیز باخبر است. اما زن هیچ وقت نفهمیده بود چطور. با ترمز ناگهانی تاکسی به خودش آمد، اسکناس مچاله ی توی مشت اش را روی صندلی انداخت و بی آنکه منتظر باقی مانده اش بشود با سرعت از تاکسی پیاده شد ودر کیف اش دنبال کلید گشت. در خانه را که باز کرد آرام دستهایش را روی دیوار صاف و سرد کشید و لحظه ای با هجوم نور چشم هایش رابست و وقتی دوباره چشم هایش را باز کرد نگاهش میان راهرو روی یک جفت پوتین خاکی مات ماند. یک قدم به عقب گذاشت و سعی کرد ع ق نزند و صداهای مبهمی که در مغزش جیغ میکشید لحظاتی بعد به اوج رسید.