در فضای انتخاباتی کشور، یک پرسش جدی پیش روی نخبگان جامعه وجود دارد که سکانداران دولت آینده چگونه باید با مسایل کشور روبرو شوند؟ در این یادداشت به این سوال، به اختصار پاسخ داده شده است: - حل مسیله ناگزیر از عمل و حرکت است. نمی‌توان پیرامون مسیله حرکت کرد و دل به دریای پرتلاطم آن نزد. تصمیم‌گیری‌های حیاتی و پرریسک در سطح ملی نیازمند اراده‌ی قوی و جسارت در میدان است. به طور مثال در طرح مسکن مهر، ملت احساس کردند حاکمیت و مشخصا دولت، یک"اراده عملی" برای حل معضل مسکن دارد. وجود این احساس، همراهی مل ی و چشم‌انداز امیدوارکننده‌ای برای غلبه بر هرگونه نقص و کاستی احتمالی را فراهم کرد. کافیست تصور شود که طرح مسکن مهر به صورت یک برنامه مستمر دنبال می شد و در دوران دو رییس جمهور به مدت سال ادامه می یافت، طبعا در این مدت در کنار خانه‌دار شدن مردم، بسیاری از کاستی‌های آن نیز شناسایی و رفع می شدند. نامزدهای ریاست جمهوری باید نگاهی چندبعدی، بین‌بخشی و دینامیک از مسایل مزمن و بهم‌تنیده کشور داشته باشند. رییس جمهور آینده باید از یک تفکر راهبردی و کل‌نگر برخوردار باشد تا بتواند کلان‌سیستم مسایل کشور را بفهمد و بداند با حل یک یا چند مسیله، توسعه کشور محقق نخواهد شد بلکه باید مجموعه‌ای از مسایل در یک چارچوب منطقی و زمان‌مند حل شود. از طرفی دولت آینده باید بداند بسیاری از مسایل کشور ریشه در ساختارهای اداری بوروکراتیک دارد که غیرشفاف و با تعارض منافع روبرو است و تا وقتی برای این ابرچالشها فکری نشود، بسیاری از مسایل کشور بهبود نخواهد یافت. نظام مسایل کشور سالهاست در بستر بورکراسی و تعارض منافع و به پایداری رسیده و "ناکارآمدی" و "نارضایتی" مستمرا بازتولید و نهادینه می‌شود و تلاش‌ها و اراده‌های مثبت برای حل مسایل کشور را در خود هضم و مستهلک می‌نماید و اصلاح و تغییر فرآیندها را سخت و خشن و غیرممکن می‌کند. به عبارت دیگر، هر نامزدی که فهم دقیقتری از مسایل کشور دارد، الزاما برای سکانداری دولت آینده مناسب نیست. دولتمردان آینده، علاوه بر فهم مسایل کشور، باید از ظرفیت نیروهای حل مسیله کشور شامل نخبگان راهبردی، ظرفیت های اندیشگاهی و کارشناسان توانمند دولتی آگاهی داشته‌باشند و بتوانند بر پایه ساختاری شبکه‌ای از همه ظرفیت اندیشه‌ورزی کشور در راستای حل مسایل موجود استفاده کنند. با تغییر دولت ها، در هر وزارتخانه وزیر، معاون وزیر و برخی مدیران هستند که تغییر می کنند ولی عملا مدیران کل وزارتخانه‌ها به عنوان تصمیم‌گیرندگان و بدنه سازمانی وزارتخانه به عنوان مجری، بدون تغییر باقی می مانند. جریان‌سازی درون‌دولتی و اقناع مدیران کل برای حل مسایل کشور ضروری و کلیدی است. فرآیندهای تصمیم‌گیری دولت آینده نباید از یک حلقه یا دالان تاریک عبور کند. بلکه باید از فرآیندهای پیچیده ی اندیشگاهی و نخبگانی شفاف بگذرد. رییس جمهور آینده نباید در یک حلقه بسته تصمیم‌گیری کند بلکه باید بتواند بر پایه‌ی ایتلافی از نخبگان و با استفاده از همه ظرفیت‌های اندیشگاهی و دانشگاهی به راهکارهای پایدار برای حل مسایل کشور برسد. نامزدهای سکاندار دولت باید بدانند در وقت محدود خود توان حل همه مسایل کشور را ندارند، بلکه باید بتوانند مسایل اولویتدار، پیشران و علت‌العلل را شناسایی و حل نمایند. نامزدهای دولت آینده در عرض سال نمی‌توانند همه ی مسایل کشور مانند بیکاری، مسکن، یارانه‌ها و تورم را به یک جا حل کنند. البته این گزاره بدین معنا نیست که دولت باید نگاهش محدود به دوران چهار ساله خودش باشد. یادآوری این نکته به دولتمردان آتی ضرورت دارد که باید امانت حکمرانی را به مقصد نزدیکتر کنند و کار را برای دولت بعدی هموارتر سازند (همین معنا در سوگندی که ریاست جمهوری یاد می کند، نیز گنجانده شده است. بنابراین دولتها باید اهداف بلندمدت و اساسی را در مدت چهار ساله‌اش پیگیری کنند، و حتی این اهداف را باید واضحتر نمایند تا به تقویت جهت‌گیری‌های اساسی نظام کمک کنند. تجربه حکمرانی کشور نشان می‌دهد مسیله یارانه‌ها و بسیاری از مسایل دیگر کشور به دلیل طی نشدن فرآیند اجماع‌سازی با ذی‌نفعان کلیدی موضوع مورد نظر، حل نشده است. تجربه موفق طرح فکتورینگ (قانون تامین مالی مبتنی بر قرارداد) نشان از اهمیت اقناع نخبگان و تعامل با ذینفعان برای درک بهتر مسیله و همچنین برای جلب همراهی و همکاری حداکثری آنها برای حل مسیله است. "اکنون"، فرصت طلایی برای حل مسایل کلیدی کشور است. سکاندار دولت سیزدهم باید با "جسارت" و "اراده‌عملی" خود، در "میدان تصمیمات سخت" برای حل مسایل کشور وارد شود. برای کشف و فهم مسایل کشور از "همه ظرفیتهای فکری اندیشگاهی، دانشگاهی و کارشناسان توانمند دولتی" بهره برده و در طی فرآیندهای رفت و برگشتی با اندیشمندان کشور، به "اجماع نخبگانی" برای اجرای "راه‌حلهای پایدار" برای حل معضلات کشور برسد و با همراه کردن "بدنه میانی دولت" و "مردم" مسایل اساسی ایران را، حل نمایند.