با باران شدید غافلگیر شدم. فکر میکردم فقط یه نم باران هست، اما قضیه جدی بود. تند تند میرفتم مثلا خیسم نکنه، ولی تلاش مسخره ای بود. چادرم رو جمع کرده بودم تو شکمم پایینش خیس و کثیف نشه و همین بیشتر اعصابم رو به هم میریخت. هی با خودم فکر میکردم کاش اقلا این وسط چادر نداشتم، کاش میشد الان درش بیارم از دستش راحت بشم، هم دست و پام رو میبنده این وسط هم باید نگران کثیف شدنش باشم. همون موقع دختری از رو به روم رد شد که با چادرش کوله پشتی انداخته بود و خیلی راحت داشت قدم میزد. راحتی ش باعث تعجبم شد. انگار اون تو یه دنیای دیگه بود من تو یه دنیای دیگه. انگار هوا برای اون آفتابی و آرامشبخش بود و برای من بارانی و خیس، که موجب شده بود خودم و لباس هام و اجزای صورتم همه جمع بشن و به خودشون بپیچن. خودم رو رها کردم، برای اون اتفاقی نیافتاده برا منم نمیافته. یادم افتاد سال پیش دقیقا همین موقع ها و همین جاها بود که منم خیلی راحت با وجود چادرم زیر شرشر باران قدم میزدم. داشتم مهم ترین تصمیم زندگی م رو میگرفتم و مسیر طولانی ای رو زیر باران رهااا قدم زدم و فکر کردم. همین مغازه دارها بودن که جلو مغازه شون به تماشای باران ایستاده بودن و با تعجب میگفتن خانوووم چادرت خیس خیس شده. و چادر من از خیسی زیاد سنگین شده و روی زمین کشیده میشد. چقدر به نظرم دغدغه شون مسخره میومد. واقعا نمیفهمیدم چادر چه اهمیتی داره که دارن اینطوری میگن. فقط ترجیح میدادم از باران لذت ببرم. اون روز خیلی راه رفتم. خیلی خیس شدم. خیلی خوش گذشت. پس دوباره هم میشه. فقط باید رها کرد