بگذارید این متن رو با یک سوال شروع کنم. چقدر تا به امروز پیشرفت داشتیم؟ و اگر گریزی بزنیم به سالهای حدودا میتونیم ب یاد بیاریم، کنسول های بازی یا آتاری ها و یا بازی های کامپیوتری که با فلاپی ها انجام میشد (البته سن من به این دوران قد نمیده) و شاید بتونید به یاد بیارید بازی هایی که گرافیک چندان قوی نداشتند و تصویر هاشون اکثرا پیکسلی بود. ولی توی این چند سال اخیر، همه ما شاهد اون پیشرفت چشمگیر که بازی سازها وعده اونو داده بودند، بودیم و مسلما همچین اتفاقی افتاد و بازی هایی عرضه شدند که علاوه بر گرافیک بالا، محتوای عالی هم داشتند و میتونستند ما رو با اون ظاهر پر زرق و برق خودشون، بیشتر از قبل سرگرم کنند. و اینطور بود که ساعت های ما پشت این صفحات متحرک میگذشت. ولی هنوز ناقص بود! چی؟ عرض میکنم خدمتتون. ما توی خونه هامون با کنسول ها وقت میگذروندیم اما مواقعی که بیرون از خونه بودیم یا به یه سری از دلایل دسترسی به کنسول نداشتیم یا شاید بخاطر منع والدین، اجازه رو. ولی اینجا بود که نیاز داشتیم به بازی های مشابه توی چیزی، بنام"گوشی" که همیشه بتونیم ازش استفاده کنیم. اما بازی های تلفن، که اوایل با"مار" بازی شروع کردیم و روند پیشرفت اون نسبت به کنسول و pc چندان زیاد نبود. ولی بگذارید موضوع رو از زاویه دیگه ای نگاه کنیم. چند سالی میشه، که البته به دهه نمیرسه ولی توی این چند سال بازی سازها، بازی هایی که توی کامپیوتر یا پلی استیشن ها بودند رو برای گوشی های همراه هم ساختند و خب این خیلی خوب بود، چون هر وقت که میخواستیم، میتونستیم بازی در عرض چند ثانیه شروع کنیم و نیاز به اون همه سیم و دستگاه نبود ولی خب، نمیشه منکر این شد که بخوایم این رو یک عیب برای کنسول ها به حساب بیاریم اما مزیتی بود و هست، برای تلفن های نیم وجبی. و اینکه توی سری گوشی های سامسونگ میتونیم بازی ها رو با یه کیفیت خوب اجرا کنیم و یکی از مزیت های اون اجرای برنامه با حفظ رزولوشن بازی و عمر باتری گوشیه و به همین خاطر استفاده بهینه داریم. که البته این کار با یک برنامه اختصاصی گوشی بنام Game Launcher انجام میشه و حتی میشه بازی رو ها رو بر اساس سبک هاشون طبقه بندی کرد و میتونیم مدت زمان بازی ها رو هم مدیریت کنیم. و اینطور بود که ما هر جا و هر ساعت _البته اگر شارژ باتری گوشی هامون همراهی کنند_ میتونیم بازی کنیم یا به قول معروف"گیم بزنیم"! اما یک نکته ای رو که توی جمله قبل گفتم و اکثر ماها، نه تنها توی استفاده از بازی، بلکه توی بیشتر اپلیکیشن های گوشی هامون باهاش به مشکل بر میخوریم، "شارژ" هستش. که زود خالی میشه و وقتی نزدیک به انتها میرسه، نگرانی ها شروع میشه و با سرعت نور دنبال پریز و شارژر میگردیم. و اگر برنامه نویس‌های گرامی بتونن این مشکل رو حل کنند، البته بطور کامل حل نمیشه اما اگه بهتر بشه، میشه نور الی نور. حالا میرسیم به تیتر، "سوپر ماریو ی دوران"! سوپر ماریوی دوران ما هستیم! بله، تغییراتی بس شگرف رو پشت سر گذاشتیم و توی دوران قرنطینه که باعث شده بیشتر برای پر کردن وقتمون، پناه ببریم به گوشی و بازی های مرتبط با اون. و الان رسیدیم به غول آخر، یعنی اینکه ماریوی پیکسلی سال و ماریوی امروزی و اون تکاملی که خیلی هامون از ابتدا آرزوش رو داشتیم که خب، رسیدیم بهش. و موانعی که اگه بهشون میخوردیم، باید از اول بازی رو شروع میکردیم. توی زندگی مون هم به همین صورته شکست ها باعث میشه با تجربه بیشتر دوباره شروع کنیم یا حتی با تونل های سبز رنگ ( super mario ) بتونیم میانبر بزنیم و سختی های کمتری رو محتمل بشیم و یا حتی قارچ ها و سکه ها که حکم انرژی رو داشتن برامون یا به منزله پاداش برای رسیدن به سر حدی از موفقیت تلقی میشدند. تمام این سختی ها و مشکلات برای این بود که برسیم به اون قلعه، که درسته پایان کار نبود ولی مرحله ای بود که سختی ها رو با موفقیت پشت سر میگذاشتیم و با انگیزه بیشتر وارد مرحله جدید میشدیم. روایتگر باش