هر سحر منتظر یار نباشم چه کنم؟ من اگر اینهمه بیدار نباشم چه کنم؟ گریه بر درد فراق تو نکردن سخت است خونجگر از غمت ای یار نباشم چه کنم؟ عده ای بر سر آنند اسیرت نشوند من بر آنم که گرفتار نباشم چه کنم؟ تو چه کردی که من از خواب و خوراک افتادم؟ راستی، اینهمه بیمار نباشم چه کنم؟ چهارده بار خدا عاشق تو شد من اگر عاشق روی تو یکبار نباشم چه کنم؟ ابرویت تیغ مصری است که جان میطلبد به طلبکار بدهکار نباشم چه کنم؟ خواستم نام مرا هم بنویسند همین سر بازار خریدار نباشم چه کنم؟ من اگر مثل تو هر صبح و غروبی آقا فکر بین در و دیوار نباشم چه کنم؟ چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی چه بغض ها که در گلو رسوب شد نیامدی خلیل آتشین سخن تبر به دوش بت شکن خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی برای ما که خسته ایم و دلشکسته ایم نه ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام دوباره صبح، ظهر، نه غروب شد نیامدی ته ته ته این ماجرا تو خواهی بود تو خواهی آمد و آن آشنا تو خواهی بود دل دل دل تنگم چه شکوه ها دارد بیا که پاسخ این بی نوا تو خواهی بود می می می هفتاد ساله می خواهم دوای لکنت این بیت ها تو خواهی بود اگر سوال و جوابی دوباره درگیرد الست رب ک قالوا ب لی تو خواهی بود! یک یک یک تقویمم از تو لبریز است که ابتدا تو و تا انتها تو خواهی بود پس پس پس این ابرهای تودرتو خود خود خود آن روشنا تو خواهی بود کم کم کم از اینجا شهید خواهم رفت اگر اگر اگر آن دلربا تو خواهی بود جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد شاید این باغچه ده قرن به استقبالت فرش گسترده و در دست گلایل دارد تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز می خرم از پسرک هر چه تفال دارد یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد هیچ سنگی نشود سنگ صبورت، تنها تکیه بر کعبه بزن، کعبه تحمل دارد. خدا را شکر بین شهر ما از تو نشان پیداست کمی از پشت بام خانه ی ما، جمکران پیداست اگر هر جای دنیایم دلم در یک خیابان است همیشه نیمه شعبان دلم در چهار مردان است خیابانی که دل سرمست یوسف میشود در آن و با اصرار هی شربت تعارف میشود در آن به پای دل به شوق دیدن دلدار خواهم رفت پیاده از حرم با گریه تا گلزار خواهم رفت حرم. گلزار، احساس صفا تا مروه را دارد و بالای سرم یک کعبه ی زیبا خدا دارد منه بیچاره دنبال تو هستم، چاره من چیست؟ تو هستی در میان ما ولی توفیق دیدن نیست و می‌دانم مرا که دل به تو بستم تو میبینی اگر چه اهل پایین شهر قم هستم تو میبینی و می‌دانم که حتم سر به ما هم میزنی آقا تو حتی سر به جشن بچه‌ها هم میزنی آقا چه می‌شد باز کودک می‌شدم با شور دلتنگی دوباره کوچه را تزیین کنم با کاغذ رنگی و می‌خواند تو را حتی نگاه بچه‌ها آقا برای کودکان چشم بر راهت بیا آقا دل ما و صفای بارانت، از دعای تو سبز و سیرابیم "و من الماء کل شی حی" همه مدیون حضرت آبیم از زلال تو روشنیم ای آب، دل به دریا که می‌زنیم ای آب موج در موج شرح دلتنگی ست، لب هر جوی اگر که بی‌تابیم دجله هر شب هزار و یک قصه از نیستان سامرا دارد مثل ما که هزار و یک سال است زایر غصه‌های سردابیم بی‌تو یک روز خوش نبود و نرفت آب خوش از گلویمان پایین یا سرابیم بی تو در پوچی یا که در خواب خویش مردابیم کی بتابی تو یک شب بی ابر، بر شبستان حوض کوچک‌مان؟ و ببینیم باز هم با تو، غرق تسبیح موج و مهتابیم گفته پیری که از بلندی کوه، جویبار دل تو جاری شد ما که یک عمر رفت و در خوابیم "مگر این چند روز دریابیم" آمدی بغض کوچه‌ها وا شد، اشکها قطره قطره دریا شد با شما هر جزیره خضراء شد، در بهارت چه سبز و شادابیم یا رب زغمش تا چند اشکم ز بصر آید بنشسته سر راهش، شاید ز سفر آید تا چند بنالم زار شب تا سحر از هجرش کوکب شم رم هر شب، شاید که سحر آید هر دم که رخش بینم خواهم دگرش دیدن بازش نگرم شاید یک بار دگر آید از دیده نهان اما اندر دل من جایش او را طلبم هر شب شاید که ز در آید با کس نتوانم گفت من راز درون خویش کز درد غم هجرش دل را چه به سر آید می سوزم و می سازم از درد فراق اما تیر غم او بر دل افزون ز شم ر آید"حیران" به فغان تا کی با محنت و غم همدم یارب نظری کان شاه از پرده بدر آید خدا کند که بهار رسیدنش برسد شب تولد چشمان روشنش برسد چو گرد بر سر راهش نشسته ام شب و روز به این امید که دستم به دامنش برسد هزار دست پر از خواهشند و گوش به زنگ که آن انارترین روز چیدنش برسد چه سالها که درین دشت، خوشه چین ماندم که دست خالی شوقم به خرمنش برسد بر این مشام و بر این جان چه میشود یارب! نسیمی از چمنش بویی از تنش برسد خدای من دل چشم انتظار من تا چند به دور دست فلک بانگ شیونش برسد؟ چقدر بر لب این جاده منتظر ماندن؟ خدا کند که از آن دور توسنش برسد سرم را می زنم از بی کسی گاهی به درگاهی نه با خود زاد راهی بردم از دنیا، نه همراهی اگر زاد رهی دارم همین اندوه و فریاد است"نه بر مژگان من اشکی نه بر لبهای من آهی" غروبی را تداعی می کنم با شوق دیدارش تماشا می کنم عطر تنش را هر سحرگاهی دلم یک بار بویش را زیارت کرد. این یعنی نمی خواهد گدایی را براند از درش شاهی نمی خواهم که برگردد ورق، ابلیس برگردد دعای دست می گویی، چرا چیزی نمی خواهی؟ از این سرگشتگی سمت تو پارو می زنم مولا! از این گم بودگی سوی تو پیدا می کنم راهی به طبع طوطیان هند عادت کرده ام، هندو همه شب رام رامی گفت و من الله اللهی هلال نیمه ی شعبان رسید و داغ دل نو شد دعای آل یاسین خوانده ام با شعر کوتاهی اگر عصری ست یا صبحی تو آن عصری تو آن صبحی اگر مهری ست یا ماهی تو آن مهری تو آن ماهی دل مصر و یمن خون شد ز مکر نابرادرها یقین دارم که تو آن یوسف افتاده در چاهی یوسف بیا، درون چاه گرفتار گشته ایم مقهور نفس سرکش بیمار گشته ایم ظلم از برادران و خطا ز کار ماست از بخشش عزیز کمی هوشیار گشته ایم سد ظهور، منظوم شوم وجود ماست زین رو ز جان و عقل گنهکار بیزار گشته ایم حاشا که راه ظهور بکی هست، تباکی نه! در راه حضرت دوست، ریاکار گشته‌ایم از وصف حال زلف تو جان می‌رود ز هوش اکنون بیا، که وقت جوانی هشیار گشته ایم