برعکسه دیروز و چند روز پیش، امروز دیرتر پاشدم. این چند وقتی که مغازه بسته بود، بیکار ن نشستم. با هرکاری د م‌دستم بود، خودم رو مشغول کردم در جریانید که! خب طبق چیزی که هواشناسی و مهمتر از اون، ا ستوری‌های اینستاگرام خدمت حضورتون عرض میکنن، اینروزها بارندگیه و طبیعتا هرکاری هم که به محیط باز و جمع‌آوری محصولات کشاورزی مربوط بشه تعطیله ما هم از این قاعده مستثنی نیستیم. امروز روز سومی که داره برف می‌باره و منم از خدا خواسته خونه‌نشین شدم! نه، خدایی بحثه از زیر کار در رفتن و تنبلی نیست‌ها! می‌دونید که تا زورم برسه خودم رو مشغول یه کاری می‌کنم حالا چه مغازه و کارگری باشه و چه نوشتن. می‌دونید یکی از فانتزیامه که صبح از خواب پا شم و هوا همچنان تاریک باشه. یه حسه متفاوتی داره. معمولا اینجور وقتا هوا سرده دیگه بارون می‌باره و یا از اون بهتر، برف! به زحمت از زیر پتو میزنم بیرون و خودم رو به اولین د رب یا پنجره می‌رسونم. دماغم رو می‌چسبونم به شیشه و بیرون رو نگاه میکنم و آرزومه که یه چیزی از اون بالا بباره. بعد خوشحال و خندان بدو میرم سمت رختخوابم و. گمونم این حسه خواستنی ریشه در بچگیام داره. اونجا که زمستونا، هرشب به امید برف می‌خوابیدم که فردا مدرسه تعطیل بشه. انقدر فکر می‌کردم که بعضی شب‌ها حتی خوابش رو هم می‌دیدم! صبح که از خواب بیدار میشدم و بابا که زودتر از همه بیدار شده بود بهم می‌گفت بخواب پسرم برف اومده و امروز مدرسه تعطیله، انگار که دنیا رو بهم میدادن! حالا مگه من می‌خوابیدم! بدو می‌رفتم سمت لباس گرم‌هام و با وجود مخالفت‌های مامان بابام، راهی کوچه یا حیاط میشدم و. برف بازی! وای، آدم برفی! یهویی چه دلم تنگ شد برای اونروزها! آره. امروزم برف بارید. البته اون ساعتی که من بیدار شدم نم نم می‌بارید. بعد از یه صبحونه‌ی مختصر، رفتم یه دوش بگیرم. حموم ما داخل تراس و شدیدا هم سرد. برای همون، شیر آب داغ رو باز گذاشتم تا بخار کنه و سرما نخورم. اصلا به نظر من حموم رفتن فقط توی زمستونه که حال میده! بیرون سرد باشه و داخل حموم گرم و پر از بخار جوری که چشم، چشم رو نبینه! حالا ناگفته نماند زیادم آب هدر ندادم. شیر آب رو توی کمترین حالت خودش گذاشتم. حواسم به این چیزا هست خیالتون راحت! یه عادتی هم دارم که وقتی میرم حموم، گوشی رو هم با خودم می‌برم و موزیک گوش می‌کنم. مگه حموم بدون موزیک هم حال میده؟ به نظر من که نه! مامانم همیشه میگه تو بلاخره یه روز اون گوشی رو می‌سوزونی! خلاصه کارم تقریبا تموم شده بود و تازه وارد حال شده بودم که امین زنگ زد. با همون دست‌های نسبتا خیس جواب دادم. ا زم پرسید که کجام. منم راستش رو گفتم. گفت زودی حاضر شو که بریم بیرون یه دوری بزنیم. برف شدت گرفته بود. دونه‌هاش درشت‌تر شده بودن. خیلی خوشحال بودم که امین زنگ زد. حسه قشنگی بود. میدونی حالم خوب بود دیگه. مگه من چی از زندگی می‌خوام! یه کار درست و درمون باشه که وابسته‌ی خانوادم نباشم. در کنارش به علاقه‌ی شخصیم، یعنی همین نوشتن برسم. باقی چیزام که برای هرکی یجوره متفاوتی تعریف میشه و در کنار اینا کم کم سر و کله‌شون پیدا میشه. بله. با بالاترین سرعت ممکن حاضر شدم. دو، سه تا مشت تخمه‌ی هندونه برداشتم و ریختم داخل پلاستیک و آمار امین رو گرفتم. گفت که نزدیک خونه‌مونه. موهام هنوز نم داشت. ه د‌بند انداختم که مرتب وایسته. خودم رو جلوی آینه چک کردم. از مامانم که سرگرم آماده کردن ناهار بود، خداحافظی کردم و رفتم سمت درب خروجی. قصد بستن بندهای کفشم رو داشتم که صدای ماشین امین رو شنیدم. رفتم که خوش‌بگذرونم!