آنروز سر کلاس بعد از حرف‌های معلمم دلم خواست بازیگری باشم که نقش آغوش را بازی می‌کند و در آغوش بکشم تمام هستی را در چشمهایش بنگرم و در رد و بدل شدن نگاه ها ببینم آن صورت مطلق را و نباشم تا او بماند یا یکی شوم با او تا هر دو بمانیم دلم می خواست تمام آنچه که ما را از هم جدا میکرد بشکنم پاره کنم و پاک کنم و سجده کنم بر یکی بودنمان یکی بودن همه ی انسانها و وجودم را پاک کنم از شیطانی که نپذیرفت شباهتش و یکی بودنش را با دیگران معلم به ما گفت صدای خودمان را کم کنیم تا بشنویم صدای هستی را بشنویم صدای شاپرک را صدای برگ صدای آب صدای مرد معتاد صدای زن زندانی صدای سیاهپوست، صدای کودک بیمار. و من امروز دوباره فکر میکنم به نقش آغوش و نقش مرحم برای زخم ها و به اینکه چگونه مثل خدا فکر کنم آنطور که معلمم ازمن خواسته بود.