ا خو (یا اکو در تداول عام) از پریان دریایی (نومفه ها) بود که همچون آنان به زیبایی شهره بود، اما آنچه او را از همنوعانش متمایز می‌ساخت، سخن گفتن فراوانش بود. او اینچنین آفریده شده بود که نه در پاسخ کسی می‌توانست سکوت کند و نه خود می‌توانست سخنی را آغاز نماید. از این رو، در جمع پریان، پیاپی گفته‌های آنان را تکرار می‌کرد. هرا از دیدار این الهه بسیارگو بیزار بود، چه هر بار که با تعقیب زیوس، راه به انجمنی از پریان دریایی می‌برد که شوهرش با یکی از آنها همبستر شده بود، ا خو با گفتار بی وقفه و بی معنیش، راه را بر هرا می‌بست و فرصت گریز را برای پریان فراهم می‌آورد. هرا، خشمگین، سوگند خورده بود که نگذارد بهره این الهه از گفتار جز اندکی باشد! یک روز، هنگام گشت و گذار در جنگلها، چشم ا خو به کودکی افتاد که از قامتی بلند و تنی ورزیده همچون جوانان برخوردار بود، اما زیبایی و بیگناهی چهره‌اش هنوز به کودکی می‌مانست. اخو، در پی او روان شد. کودک همچون باد در میان درختان می‌دوید. او سر در پی گوزنان گذاشته بود که آنها را با چابکی به سوی دامهایش هدایت می‌کرد. چندی نگذشت که نومفه دل به آن کودک زیبا دوخت که نامش نارکیسوس (یا نارسیس در تداول عام) بود. اخو، در عشق نارکیسوس می‌سوخت، اما به اقتضای طبیعتش نمی‌توانست با او سخن بیاغازد. از این رو، هر روز در پ ی جوان، آواره کوه‌ها و چنگلها می‌شد، بی آنکه بتواند به دلدار نزدیک شده یا با او حرفی بزند. یک روز که جوان، جدا مانده از یاران، در تاریکی درختان، راه گم کرده بود، هراسان فریاد کشید: "آیا مرا فریادرسی هست؟ " نومفه که حتی یک لحظه معشوق را تنها نمی‌گذاشت، پاسخ داد: "هست! " نارکیسوس خوشحال از آنکه کسی صدایش را شنیده است، گفت: "پس ای فریادرس من، نزدیک‌تر آ! " اخو گفت: "نزدیک‌تر آ! " جوان دور خود چرخید و به هر سو نظر افکند، اما کسی به سراغ او نیامد و نمی‌دانست خود به کدام سو باید برود. فریاد زد: "از من گریزانی؟ بیا تا با هم باشیم! " اخو در پاسخ گفت: "باشیم! " و سپس با بازوانی گشاده به سوی معشوق پ ر کشید تا او را در آغوش کشد. نارکیسوس که با دیدن الهه به وحشت افتاده بود، پا به فرار گذاشت. از آن روز به بعد، ا خوی دلشکسته، ناامید از پیوند با یار، در بیشه زارها سرگردان شد و به حال خود بی وقفه می‌گریست. شرمساری، امانش نمی‌داد خوراکی از گلو پایین ببرد و گریه مدام جانش را می‌فرسود. در گذر سالها آنچه از او باقی ماند، فقط استخوانهایش بود که آن نیز به سنگ بدل شد و گلویی که آواها را باز می‌تاباند. [اقتباس از "دگردیسی اوید، سرود سوم"]