چطور می‌توانیم از میکروبلاگ‌ها برای افزایش هیجان در میان کاربرها و همینطور ایجاد حس مشارکت در ایشان استفاده کنیم؟ بر اساس رویدادهایمان و همچنین خود محتوا، موضوعات گفت‌وگو باز می‌کنیم. اوایل دوره‌ای که مشغول کار روی میکروبلاگ‌ها شده بودیم، سه درس اصلی گرفتیم: عده‌ای نیروی توانمند استخدام کردیم. گروهی کامل، مخصوص کار با میکروبلاگ تشکیل دادیم که مدیر محصولات، ویراستار و دستیار ویراستار، یک نفر طراح و یک مهندس نرم‌افزار اعضای آن بودند. همینطور که مشغول کار با میکروبلاگ بودیم و برای خودمان درس یاد می‌گرفتیم به مورد دوم برخوردیم. اینجا بود که به هر موضوع گفت‌وگو که طولانی می‌شد، یک شخص خاص اختصاص دادیم تا به آن رسیدگی کند و دایما به موضوعات مورد بحث می‌رسیدیم و ویژگی‌های آن را بهبود می‌دادیم. یکی از مثال‌های این بحث، موضوع گفت‌وگویی است که به "عکس هروقتی" ربط داشت. ما در آن مبحث مردم را تشویق می‌کردیم تا عکس‌های خود از لحظات مهم زندگیشان را با دیگران از طریق میکروبلاگ به‌اشتراک بگذارند. میزان نفوذ این موضوع هر روز حوالی ظهر خود را نشان می‌داد. چون جوانان برای خوردن غذا دورهم جمع می‌شدند و از همدیگر عکس می‌گرفتند. تازه، نور هم آن موقع روز خوب بود و عکس‌گرفتن آسان‌تر می‌شد. موضوع گفت‌وگوی "دارودسته‌ی بازیک نان" یک عالمه راه‌های جدید و نامعمول برای بازی‌کردن با محصولات الکترونیکی پیشنهاد می‌داد. میزان نفوذ این موضوع حوالی صبح خود را نشان می‌داد، شاید به این دلیل که مردم آن موقع روز دارند سر کار می‌روند و تمایل دارند در اینترنت دنبال محتواهای جالب بگردند. موضوعات مرتبط با محصولات Mi ، مثلا آن‌یکی که راجع‌به درست‌کردن سوپ مرغ برای روح بود، موقع انتشار در شب با بیشترین اقبال مواجه می‌شد. برای بسیاری از شرکت‌هایی که از Weibo استفاده می‌کنند، درک‌کردن قانونی که می‌گوید "پیام‌های تکراری را روی میکروبلاگ قرار نده" بسیار دشوار بود. از بیرون می‌شد گفت که شیایومی برای خودش "خط قرمز" ترسیم کرده است. پیام‌های شیایومی به‌جز آن‌هایی که راجع‌به فعالیت‌های بزرگ، نظیر نشست‌های خبری، بودند، روزانه در میکروبلاگ بیش از ده خط نمی‌شد. به بررسی سه موردی می‌پردازیم که شیایومی از Weibo در عملیات‌های خود استفاده کرده است. ما علاوه بر محتوا، از رویدادهای خود هم کمال بهره را می‌بریم تا در کاربران احساس مشارکت ایجاد کنیم. اولین فعالیتی که در Weibo انجام دادیم "من عاشق تلفن همراهم" نام داشت. حتی یک پول سیاه هم خرج تبلیغات نکردیم، ولی در بازه‌ی زمانی بسیار کوتاهی این فعالیت باعث مشارکت یک میلیون کاربر شد. کاربرها پ ز تلفن‌های همراهشان را می‌دادند و می‌گفتند که تا امروز چطور از آن استفاده می‌کرده‌اند و تجربه‌ی استفاده از آن دستگاه را برای بقیه توصیف می‌کردند. واضح‌ترین بخش فعالیت‌های گروهی در اینترنت مربوط به میل انسان به ابراز خود است. میل به "درخشیدن". تا بتوان با این کار به احساس بسیار قدرتمند اهمیت‌داشتن دست یافت. این پدیده زمانی به‌وجود آمد که دوران دیجیتال با تغییر‌وتحول‌یافتن عصر مت خر صنعتی کم‌کم با آن ترکیب شد و از دل آن به‌دنیا آمد. مردم می‌توانند خودشان همین منطق را پشت تقریبا تمام فعالیت‌های اینترنتی ببینند. مثلا نرم‌افزاری به‌نام Baidu Motu از کاربران می‌خواست تا تشخیص دهند که عکس کدام ستاره‌ی سینما به عکس خودشان بیشترین شباهت را دارد. بعد از کاربر می‌خواستند تا عکس چهره‌ی خودش را روی تصویر ستاره‌ی سینما بیندازد. احساس مشارکت در این روند بسیار زیاد بود. نیازهای درونی کاربر را برآورده می‌کرد و به آن‌ها این احساس را می‌داد که وجود ایشان هم مهم است. در نتیجه نرم‌افزار بسیار موفق شد. باید به یک تلاش موفق دیگر هم اشاره کرد. منظورم بازی بسیار معروف Bomb Plane در WeChat است. به‌لطف تمایل کاربران به پ زدادن و میل ایشان به ب ردن، بسیاری از دوستان تا جایی که انگشتانشان بی‌حس شود به رقابت با یکدیگر می‌پرداختند. به‌محض اینکه به امتیاز بالایی دست می‌یافتی، می‌توانستی پیروزی خود را با بقیه به‌اشتراک بگذاری. "من عاشق تلفن همراهم. " در پس خود یک داستان داشت. در ماه ژوییه سال تازه اعلام کرده بودیم که می‌خواهیم تلفن‌های همراه هوشمند بسازیم. هرچند که شیایومی در آن زمان هزار نفر کاربر MIUI داشت، ولی حوزه‌ی تلفن همراه هوشمند برای شرکت کاملا ناشناخته بود. ما که خودمان عشاق تلفن‌های همراه بودیم، چه چیزی را دوست داشتیم؟ دوست داشتیم پیش دوست‌های خودمان پ ز بدهیم که چند تا بازی روی تلفن همراهمان بازی کرده‌ایم. از آن‌جایی که شیایومی "محض خاطر هواخواهان به‌دنیا آمده بود" تصمیم گرفتیم فعالیتی راه بیندازیم که بگذارد کاربران پ ز بدهند. در آن زمان Weibo فقط متن و تصویر منتقل می‌کرد. اگر به شیوه‌ی سنتی عمل می‌کردیم همه‌ی کار ما می‌شد این‌که از کاربران بخواهیم تا متن خود را با تصاویرشان کنار هم قرار دهند و آن را به‌نمایش بگذارند. این مسیله خودش مانع بزرگی برای مشارکت می‌شد چراکه کاربران مجبور بودند زمان زیادی را صرف فکرکردن به متن و عکس دلخواه کنند. علاوه‌براین، مرتب‌کردن تصویرها بر اساس دستگاه تلفن همراهی که بسیاری از مردم قبلا از آن استفاده کرده‌اند، کاری دشوار بود. همینطور مردم اسم و مدل تلفن‌هایی را که مدت‌ها پیش داشته‌اند، از یاد برده بودند و مشکلات از این قبیل زیاد بود. شور و شوقی که کاربران موقع انجام فعالیت دارند عامل بسیار مهمی برای موفقیت است. به همین منظور، حالت ایدهل این است که راحت‌ترین ابزار کار را در اختیار ایشان قرار دهید. کاری که ما آن موقع انجام دادیم ساختن محصولی باعنوان "من عاشق تلفن همراهم" بود. این محصول، ابزارهای درست را روی صفحه در اختیار کاربر می‌گذاشت. کاربر فقط باید زحمت می‌کشید و تلفن همراه قدیمی خود را از فهرست انتخاب می‌کرد. مدل را که انتخاب می‌کردند، نرم‌افزار خودش تصویر گرافیکی Weibo و یک خط متن تولید می‌کرد. بعد هم کاربر با فشردن دکمه می‌توانست سوابق خود را در استفاده از تلفن همراه با تمام فهرست مخاطبان خود در Weibo به‌اشتراک بگذارد. به‌منظور افزایش توانایی کاربران در زمینه‌ی پ زدادن و درخشیدن، امکانی تعبیه کردیم تا به‌کمک آن بتوانند تخمین بزنند که تقریبا چقدر خرج هر تلفن کرده‌اند. کاربر می‌توانست متن کوتاهی راجع‌به هر تلفن همراه بنویسد. ما فکر می‌کردیم که طبیعتا کاربرها تمایلی به نوشتن ندارند و این یک مورد را بی‌خیال می‌شوند ولی متوجه شدیم که بسیاری از کاربران توصیفات بسیار پرجزییات و جذابی راجع‌به تمام دستگاه‌های تلفن همراه خود می‌نویسند. این تجربه حایز اهمیت فراوانی بود. گامی مهم بود در راستای این‌که ارسال اطلاعات به‌عنوان محتوا را تغییر دهیم و. در عین حال، این فعالیت ما را متقاعد کرد که اطلاع‌رسانی از طریق رسانه‌های اجتماعی همان میدان مبارزه‌ی اصلی ماست. این دو مورد شاخصه‌های اصلی همان چیزی شدند که بعدها به "اطلاع‌رسانی به‌شیوه‌ی شیایومی" شناخته شد. عصر همان روزی که این محصول برخط شد، بلافاصله بیش از هزار مرتبه بازنشر شد که بسیار بیشتر از تخمین‌های ما بود. باید به‌خاطر داشت که در آن زمان میزان نفوذ و ت ثیر ما در جامعه تقریبا‌صفر بود. علاوه بر این‌ها، این فعالیت محدود به فشردن یک دکمه نبود. از کاربر خواسته می‌شد تا تک‌تک گزینه‌های صفحه‌ی رویداد ما را بررسی کند و تلفن همراهی را که قبلا استفاده کرده، تیک بزند. اگر کاربر تمام روند را طی نمی‌کرد، کاری که چندین دقیقه طول می‌کشید، نمی‌توانست فعالیت را به‌اتمام برساند و در آن مشارکت داشته باشد. همین‌طور که نرم‌افزار را ارتقاء دادیم، این فعالیت را جزو مسیولیت‌های بخش BBS های شیایومی قرار دادیم. وقتی کاربر جدیدی در BBS شیایومی ثبت‌نام می‌کرد، به‌سمت فهرستی از تلفن‌های همراه هدایت می‌شد که قبلا از آن‌ها استفاده کرده بود. بعدا عملکردی افزودیم که این کار را ساده کرد و می‌شد با آن، تاریخچه‌ی تلفن‌های همراهی که کاربر قبلا استفاده کرده بود، در Weibo به‌اشتراک گذاشت. در نتیجه‌ی این کارها هرچند که ما فقط چند روز به‌صورت رسمی روی پروژه کار کردیم و هرچند که فقط صفحه را بالا نگه داشتیم، ولی کاربران به استفاده‌کردن از آن ادامه دادند. امروزه هنوز هم گاهی کاربران وارد این صفحه می‌شوند و آن را تمام‌وکمال پر می‌کنند و می‌نویسند که از چه تلفن‌هایی استفاده کرده‌اند. سپس نتیجه را با دیگر گروه‌های کاربری در Weibo به‌اشتراک می‌گذارند. پس پ شت موفقیت این مورد، همان طرز اندیشه‌ای بود که از خود محصولات برای ایجاد محتوا استفاده می‌کند. ما بدون استفاده از بازنشرکردن چهره‌های مشهور، نوشتن تبلیغات پرآب‌وتاب و وعده‌ی اهدای جایزه، توانستیم "محصولات" اینترنتی تولید کنیم که مردم از آن خوششان بیاید. این محصولات سرگرم‌کننده بودند. مردم را مشغول می‌کردند و آن‌ها را به چالش می‌کشیدند. شاید در اثر حس نوستالژی قدیم بوده یا تمایل به درخشیدن نزد دیگران. تا همین حالا "من عاشق تلفن همراهم" در Weibo . میلیون بار مورد بحث قرار گرفته. تا تاریخ ماه مارس هنوز صدها کاربر بودند که هر هغته اطلاعات خود را به‌اشتراک می‌گذاشتند.