سویشرت دوست داشتنی خودم را به تن کرده بودم، به عادت همیشگی دستم را در جیبم فرو بردم تا قسمت سرد سوییچ ماشین را احساس کنم. صندلیهای یخ زده، پشتم را منجمد کرد! اسنپم را روشن کردم، سفارش پشت سفارش می آمد، اما من مثل مجریهای بخت آزمایی که در حال گردوندن گردونه و به انتظار رقم بعدی هاج و واج با یک هیجان درونی پنهان به خیال خودش ولی نمایان برای تماشاچیها! منتظر سفارشی نزدیک ماشینم بودم، نت ها امشب سر لج دارند، همش"اچ" را نشانه رفته اند! من صبور هستم، رنگ صبرم به ارغوانی می ماند، کار تمام وقت من نیست، خرجهایم از دخلم پیشی گرفته اند و چاره ای ندارم، زن و بچه انتظار بیش از لقمه نانی را می کشند، اما به مرور خواهم گفت که دیدگاهم یک جور دیگر است! من اینجا قلم را بادستانم به حرکت در نمی آورم بلکه با قلبم می نویسم، برای خودم می نویسم، برای شستن روزمرگی هایم در اسنپ می نویسم، از تجربیاتم، از دلتنگیهایم، فانتزیهایم و از همه مهمتر نگرشم! می نویسم.