قدیمی ترین کتابخانه دنیا حدودا در قرن هفتم ق. م برای حاکم ، آشوربانیپال تاسیس شد. واقع در نینوا، عراق امروزی، شامل لوح خط میخی می باشد. موضوعات این کتیبه ها، اسناد بایگانی، طلسم های مذهبی و متون علمی می باشد. و همچنین شامل چندین اثر ادبی از جمله حماسه گیلگمش می شود. آشوربانیپال عاشق کتاب بود و این کتابخانه را با آثار غارت شده از بابل و سایر سرزمین ها تاسیس کرد. باستان شناسان در اواسط قرن ، ویرانه های آن را کشف کردند و بیشتر آثار آن را در موزه بریتانیا، لندن نگه داری می کنند. جالب اینجاست، اگرچه آشوربانیپال بیشتر آثارش را از طریق غارتگری بدست آورده بود، ولی همواره نگران دزدی بوده است. بر روی یکی از کتیبه های این کتابخانه نوشته شده "اگر کسی چیزی بدزدد، خداوند سزایش را خواهد داد و نام او را از زمین محو خواهد کرد"پس از مرگ اسکندر مقدونی در ق. م، کنترل به دست ژنرال سابق، بطلیموس اول افتاد که به دنبال تاسیس یک مرکز یادگیری در شهر اسکندریه بود. در نتیجه کتابخانه اسکندریه را ساخت و به یک گوهر علمی در دنیا باستان تبدیل شد. این مکان در اوج خود شامل طومار از جنس پاپیروس بود که آثار ادبی، متون تاریخی، قانونی، ریاضی و علمی را در بر می گرفت. کتابخانه و موسسات تحقیقاتی وابسته، دانشمندان سراسر مدیترانه را به خود جذب می کرد. آنها تحقیقات انجام میدادند، ثبت می گرفتند و از دولت دستمزد می گرفتند. افرادی مثل استرابو، اقلیدس و ارشمیدس بین دانشگاهیان این مکان حضور داشتند. رکود این به ق. م باز می گردد، زمانی که ظاهرا به دلیل آتشی که ژولیوس سزار در بندرگاه اسکندریه در طول جنگ علیه بطلیموس هشتم روشن کرد، کتابخانه سوخت. البته محققان بر این باورند که تا قرن ها بعد از آتش سوزی به کار خود ادامه داد. و نهایتا در ب. م به پایان رسید. که در قرن سوم ق. م توسط اعضای سلسله آتتالید در امروزی ساخته شد، روزگاری حدود طومار در خود جای داده بود. این مجموعه در معبد آتنا، الهه یونانی واقع بود که چهار اتاق داشت: سه تا برای کتابخانه و یکی برای ضیافت و جلسات دانشگاهی. این کتابخانه در رقابت با کتابخانه اسکندریه بود و به همین دلیل شهرت یافت. هر دو مکان در پی گردآوری کامل ترین مجموعه متون بودند. در بیش از کتابخانه وجود داشت و پایتخت تنها جایی نبود که ده ها مجموعه ادبی را در خود جای داده بود. در ب. م، فرزند کنسول رومی، تیبریوس ژولیوس سلسیوس، یک کتابخانه در شهر افسوس (ترکیه امروزی) به یاد پدرش ساخت. نمای بیرونی این بنا، ستون ها، پلکان و مجسمه خرد، فضل، هوش و دانش هنوز پابرجاست. فضای داخلی شامل یک اتاق مستطیل شکل و چندین سوله می شده که حاوی قفسه های کتاب بوده است. در این کتابخانه طومار وجود دارد ولی مهمترین ویژگی خود سلسوس است که در یک تابوت سنگ آهکی در این مکان دفن شده است. مدت ها پس از فروپاشی روم غربی، اندیشه کلاسیک و روم در قسطنتنیه، پایتخت امپراطوری، شکوفا شد. اولین کتابخانه سلطنتی شهر در قرن چهارم ب. م، تحت حاکمیت کنستانتین کبیر ساخته شد و در قرن پنجم طومار را در برمی گرفت. اندازه به خاطر بی توجهی و اتش سوزی کم و کم تر شد و در به دلیل حمله ارتش صلیبی ویران شد. شهر عراقی، زمانی یکی از مهمترین مراکز یادگیری و فرهنگی دنیا بود وشاید هیچ نهادی به اندازه خانه خرد کامل و بی نقص نبود. این مکان اولین بار در اوایل قرن نهم ب. م، در طول سلطنت خلفای عباسی تاسیس شد و در مرکز کتابخانه بزرگی بود که نسخه های خطی ایرانی، هندی و یونانی در زمینه ریاضیات، نجوم، علوم، پزشکی و فلسفه را دارا بود. این کتاب ها منبعی برای دانشمندان خاورمیانه بود که به خانه خرد می آمدند تا متونش را مطالعه کنند و آن ها را به عربی ترجمه می کردند. خوارزمی، ریاضیدان و پدر جبر و الکیندی، فیلسوف عرب، از جمله دانشمندانی بودند که در این کتابخانه به مطالعه می پرداختند. خانه علم و خرد بغداد، برای چند صد سال به عنوان مرکز علمی و فکری دنیای پا برجا بود ولی در سال ، زمانیکه مغول ها بغداد را غارت کردند، با یک پایان مهیب روبرو شد. بر اساس افسانه ها به قدری در رود دجله کتاب ریخته شد، که از جوهر آن رنگ آب سیاه شد! امپراطور تراجان، حدود ب. م، در قللب شهر این کتابخانه چند منظوره را ساخت. این انجمن شامل میدان ها، بازارها، و معابد مذهبی می شد و همچنین یکی از معروف ترین کتابخانه های روم باستان در آن قرار داشت. در این کتابخانه دو بخش جداگانه وجود داشت: یکی آثار لاتین و دیگری متعلق به آثار یونانی بود. اتاق ها روبروی یک رواق بودند که ستون تراجان، که به افتخار موفقیت های نظامی او ساخته شده بود، در آنجا قرار داشت. هر دو بخش کتابخانه با ظرافت خاصی و با استفاده از سنگ های مرمر و گرانیت ساخته شده بودند، دارای طومار بود و یک اتاق مطالعه مرکزی هم داشت. مورخان مطمین نیستند که دقیقا چه زمانی این کتابخانه دوگانه تراژان متوقف شد. ولی در برخی موارد گفته می شود که حدود سال قدمت دارد و در قرن پنجم به فعالیت خود پایان داد.