از ساعت : بعد ازظهر دوشنبه فوریه، عید باستانی ولنتاین، دنده عقب می‌گیرم به نه صبح، که بوگویمت چطور برای سلامت روان و عاطفه و جسم و فیلان و بیسار، چه مرهم‌ها که بر دل‌ها اثر کرد. فوریت، جواب نمی‌ده، عجله کار شیطونه و واسه رها شدن از سیستم روتین، باس حوصله کرد. با علم به این نکات، منم باس چرخ بزنم دور خویش، که بیابم چی به چیه. عرض کردم خدمتتون که دارم تیکه‌پاره‌های وجودم رو واحد می‌کنم که بتونم یه بازنویسی رویایی بکنم، بمونه در تاریخ هنر و حواریونش به یادغار! آنچه گذشت در سه روز گذشته: مکالمه با پدر و مادر، چند رفیق قدیمی، دو دوست امن، گریه در بغل دیگری، مهمانی ژیگول پر از حال خوش و موسیقی و شراب، تغییر دکوراسیون اتاق، تراشیدن مدادها، خالی کردن رم دوربین، گریه‌های بیشتر، صاف کردن کله، لاک قرمز زدن، کلی پرخوری و موسیقی. برای آرام گرفتن تلاطم روح، ابتدا بیست و چهار ساعت، یک نفس ویوالدی با طعم برگر گیاهی گوش دادم. فردایش، سیاوش قمیشی و مهستی و هایده با عطر عدس‌پلوی خانگی. فردایش ترکیبی از موسیقی‌های غیر وطنی رندوم هوسی مثل شکیرا و سلن دیون با سیب‌زمینی سرخ کرده و ماهی. امروز دوشنبه‌ای را خیز برداشتم برای اتصال تنها نقطه‌ی جامانده‌ی لمس نشده، شهرزاد رقاص! عمو‌منصور، عموی بزرگم که قبل‌تر هم گفتم دو پسر دارد، مرا از بچگی غزاله صدا می‌کرد و به نقل از مادربزرگم ماهی خانم، ما دختربچه‌های عشق قر دادن را رقاص صدا می‌کرد. در منزل پدر پدری من، رقص، مهم است. همه به هر بهانه‌ای، با هر ساز و آوازی، مدام می‌رقصند. عروسی و حنابندان و تولد جای خود دارد. سیزده به در و شب یلدا هم بزنید تنگش. من عاشق رقصیدنم. از هر رقصی هم کمی بلدم. ایرونی، رقص پای کردی و حرکت شانه، کمی دست و سینه لرزاندن بندری، چهار تا چپ و راست شدن تانگو، کمی هیپ هاپ و القصه کوتاه. برای رسیدگی به تامام بخش‌های وجودم، باس قر می‌دادم. که خب البته با گریه‌ی متاخرم در تناسب نیست، ولی چه کنیم عمر کوتاه است و باس جست رفت مرحله‌ی بعد! از اندی شروع کردم، سیاوش صحنه، مکابیز و با منصور فرود آمدم. یک ساعتی رقصیدم. به شادی مهمانی‌های محشر چهل پنجاه نفره‌مان فکر کردم. شیک پروتیین با انبه، کیوی، موز، توت‌فرنگی درست کردم، واویلا. دلم شاد شد! حالا دراز کشیده‌ام روی تخت. می‌خواهم ژورنال بنویسم، کمی کتاب بخوانم و با غروب آفتاب، خواندن متن را تمام کنم.