یادداشت: الهام پولادی کودکان از نفس افتاده یمن را که می‌بینیم، قلبمان که حسابی از ظلم‌ها به درد می‌آید، معاویه‌های قاتل و مکار زمانه‌مان را که لمس می‌کنیم، با خود می‌گوییم کاش آقا هر چه زودتر از راه برسد و تمام کند بدی‌ها و ظلم‌های زمین را. انتظار می‌کشیم برای یکتا قهرمانی که قرار است با ظهورش، ظلم‌های زمین تمام شود و آن چیزی که کم داریم ظهور اوست. راستی، آیا همه چیز با ظهور امام حل می‌شود؟ مگر نه اینکه یازده امام پیش از او ظاهر بودند؟ پس چرا نسل‌کشی‌ها جریان داشت و معاویه‌های قاتل روی زمین نفس می‌کشیدند؟ چرا چپاولگری می‌شد و فساد ممتد بود؟ چه بسا مردم آن زمانه نیز، مثل ما، منتظر بهبود یافتن اوضاع و حل شدن مصیبت‌ها و مشکلاتشان بوده‌اند. بله، شیعه همیشه منتظر بوده‌است! چه در هنگامه امامت امام کاظم (ع) و اختناق بنی عباس، چه در زمانه حکومت امام علی (ع) بر جامعه مسلمین و چه گاه کشتار بنی هاشم و امام حسین (ع) در صحرای برهوت کربلا. انتظار شیعه منحصر به ظهور امامش نبوده‌است بلکه در انتظار دولت حق و رهبری اجتماعی اهل بیت و برپایی حکومت عدل الهی توسط ایشان بوده‌است. حضرت مهدی (عج) چه ظاهر باشند و چه غایب، وقتی زمام حکومت الهی به دستشان نباشد، تحولی در اوضاع عدل اجتماعی و تمام‌شدن ظلم‌های زمین ایجاد نخواهد‌شد. انتظار ما به تمام‌شدن غیبت امام (ع) و ظهور ایشان منحصر نیست انتظاری که پس از رحلت رسول خدا (ص) و انحراف در جریان حکومت الهی شروع‌شده، زمانی به پایان خود می‌رسد که مردم همانند زمانه رسول‌الله (ص) ظرفیت پذیرش حکمرانی ایشان را پیدا کنند. تا ظرفیت مردم بیشتر نشود، تا بزرگ‌تر و آگاه‌تر نشوند، پایان انتظار ما بی معناست. مسیر پایان بخشیدن به انتظار تاریخی شیعه، روشن است. کلید این مسیله، در جایی به جز در قلوب ما پنهان نشده است. باید اصلاح شویم تا انتظارمان تمام شود نه این که امام (ع) ظهور کنند، تا اصلاح شویم.