چطور را پیدا کنیم؟ اگر زمانی را صرف برنامه نویسی می کنید، چه به صورت حرفه ای و چه برای سرگرمی، احتمالا یکی از زبان های برنامه نویسی مختلف را امتحان کرده اید. اما اولین زبانی که یاد می گیرید ویژه است. به تو می چسبد، شاید برای همیشه. چرا زبان های اول اینقدر به یاد ماندنی هستند؟ شاید این درد اولین خطای نحوی باشد. یا شاید این هیجان یک پنجره کوچک روی صفحه رایانه باشد تا سرانجام به خواسته شما خم شود. اما به احتمال زیاد، به این دلیل است که اولین بار در اطراف شما صرفا نحو و ساختار یک زبان را یاد نمی گیرید. شما همچنین در حال یادگیری مفاهیم اساسی برنامه نویسی هستید. برخی از این مفاهیم بلوک های ساختاری الگوریتمی هستند که شما در هر زبانی مانند متغیرها، حلقه ها، توابع و منطق شرطی استفاده خواهید کرد. همزمان، شما در حال یادگیری شیوه های برنامه نویسی هستید - نحوه افزودن نظرات خوب، تقسیم وظایف به قطعات کوچکتر، استفاده مجدد از کد و اشکال زدایی. همه این موارد به عنوان ایده های جدید در زبان اول شما شروع می شوند. آنها پس از آن مهارت های اساسی زندگی در هر زبان برنامه نویسی خواهند بود. بنابراین چگونه در ابتدا یک زبان برنامه نویسی خوب انتخاب می کنید؟ در حالت ایده آل، آن ویژگی را پیدا خواهید کرد که دارای دو ویژگی است. اول، باید قابل دسترسی باشد. زبان اسمبلی ترسناک به منزله خیر مشخص است. مدیریت حافظه سطح پایین نیز یک عبور سخت است. اما پیچیدگی تنها نگرانی نیست - زبانهایی که دارای چمدانهای تاریخی زیادی هستند، محکم به مدلهای نامناسبی متصل هستند، به مراحل نامناسب ثبت نام یا استقرار نیاز دارند (توسعه تلفن همراه، من به شما نگاه می کنم) همچنین در آزمون دسترسی نیز موفق نیستند. دوم، باید عملی باشد. این بدان معناست که شما می توانید از اولین زبان برنامه نویسی خود - هنگامی که آن را یاد گرفتید - استفاده کنید تا چیزی ایجاد کنید. و سپس باید بتوانید آن چیز را با دوستان خود به اشتراک بگذارید. یک زبان برنامه نویسی که خلاقیت های شما را به باغ کوچک و محصور در آن محدود کند، تقریبا سرگرم کننده نیست. این خبر بد است. بین این دو هدف تنش وجود دارد. به طور کلی، زبان های ساده تر محدودیت محدودتری دارند. زبانهای قدرتمندتر همه منظوره پیچیدگی بیشتری را ایجاد کرده و فقط برای شروع به کد دیگ بخار اضافی نیاز دارند. همانطور که گفته شد، انتخاب های امروز بهتر از گذشته است. در گذشته، بیشتر محدودیت نداشتند. اما امروز، یک مبتدی می تواند با یک زبان حرفه ای شروع کند و از آن برای یادگیری برنامه نویسی استفاده کند. بیست سال پیش، این ایده باعث شکسته شدن فضای برنامه نویسان فصلی شده بود.