برای پیداکردن تاریخ دقیق لازم است انسان به‌خاطر بیاورد چه دیده است. من اکنون به یاد آتش می‌افتم و پرده یکدست نور زرد روی صفحه کتابم سه گل داوودی درون جام شیشه‌ای گرد روی طاقچه" و بدین‌سان ویرجینیا وولف، تاریخ را با تصاویر ذهنی راوی به هم می‌پیوندد و تاریخی می‌آفریند شخصی که افراد، سازنده آن هستند. مهم نیست که زمان بیرونی، خطی است. زمان ذهنی راوی، حلقوی است. حلقه‌ای که خاطرات، دورش می‌پیچند و مرتب خودش را تکرار می‌کند. جریان سیال‌ذهن که از نقشی روی دیوار، می‌رود سراغ نقش زنان و مردان در جامعه، نقش فرد در ارتباط با دیگران و نقش ذهنی مشوش که عاملی بیرونی، آن را به فکرکردن درباره این نقش‌ها واداشته است. داستان نقش روی دیوار، داستانی مدور است. این داستان که ساختار ارسطویی طرح و توطیه را زیرسوال می‌برد، خاص نثر زنانه نویسنده است و ایده‌آل دوران مدرن. نقش روی دیوار هربار به شکلی تجسم می‌یابد. یکبار حلزون می‌شود آن نقش، بار دیگر برگی خشکیده و باز هم بار دیگر شکافی روی دیوار و میخی. خطی که این پرسش‌های معرفت‌شناسانه (اپیستمالوژیک) را به هم متصل می‌کند، حس آغاز و پایان است، حسی که نبودش در این داستان غیرخطی، روایت را پیچ‌درپیچ کرده است. نقش روی دیوار در ضمن تلمیحی است به داستان دانیال نبی در کتاب مقدس. وقتی بلشازار پادشاه بابل، دستی را می‌بیند که نقشی روی دیوار می‌زند و تنها دانیال نبی قادر به تفسیر آن نوشته است و دانیال پیام را هشداری می‌داند بر برچیده‌شدن بساط سلطنت بلشازار. ساختار حلقوی داستان، یک نشانه را جایگزین نشانه‌ای دیگر می‌کند و آن نشانه تا آستانه ظهور پیش می‌رود و در نهایت، در نظام نشانه‌ای گم می‌شود و باز دالی دیگر سراغ مدلول پیش می‌رود و به او نمی‌رسد و این ظهور به تعویق می‌افتد. همواره به تعویق می‌افتد، همواره با دالی دیگر جایگزین می‌شود. این تغییر دال و مدلول از راوی به خواننده منتقل می‌شود و خواننده با راوی وارد قلمرو شناخت‌شناسی (آنتالوژی) می‌شود. تا اینجا مسیله از قلمروی معرفت‌شناسانه وارد قلمروی شناخت‌شناسیشد. در این زمان، متن، وحدتی ناگسستنی میان توصیف‌کننده و توصیف‌شونده ایجاد می‌کند. به‌قول ویلیام باتلر ییتس: "چه‌طور می‌شود رقصنده و رقص را از هم جدا کرد؟ "داستان روی ت مل ت کید می‌کند. "و رمان‌نویسان آینده به اهمیت این موضوع بیشتر و بیشتر پی خواهند برد. چرا که این ت مل، تنها ت ملی یکه نیست، بلکه محصول بی‌نهایت ت مل است، آنها اعماق را خواهند کاوید. " با این جملات پیشگویانه درباره رمانی که در آینده نوشته خواهد شد، چیزی مشابه پیشگویی کتاب دانیال به‌وقوع می‌پیوندد. رمان مدرن، رمانی ریالیستی نیست. این رمان بر ماهیت لغزنده واقعیت ت کید می‌کند و این حقیقت که واقعیت به بیننده آن وابسته است و هرگز چیزی جدای از او نیست را در این داستان به شکلی ظریف به‌تصویر می‌کشد. این همان حقیقتی است که خواننده را تا آخر داستان همراه راوی در آستانه وقوع چیزی نگه می‌دارد که هیچ‌گاه قطعیتش حتی برای راوی حتمی نیست.