لیلا فرزادمهر پسرک از مرگ نجات یافت خانواده ما نفره است دو خواهر و دو برادر به همراه پدر و مادر. در یک محله قدیمی که تمام همسایه‌ها همدیگر را می‌شناسند، زندگی می‌کنیم. سکوت صبح با صدای گاری دستی پیرمرد رفتگر که زباله های به جا مانده را با خود می برد در ساعات اولیه شکسته می شد. معمولا یکی از همسایه ها هرروز برای این پیرمرد زحمتکش چای ونان وپنیر را درسینی جلوی در می گذاشت. بعداز پایان کارش روی سکو می نشست وظرف خالی را باقی می گذاشت. ته مانده سکوت صبح، با صدای مردانی که با دعای همسرانشان رهسپاراداره یا مغازه می‌شدند، ریز ریز می شد. وانت‌هایی که سبزیجات، آهن قراضه و لوازم بی مصرف می‌خرند یا می‌فروشند، ته سکوت را می تراشیدند. مردی ژنده پوش در محله از زباله ها وآب جوی تغذیه می کرد. سطل های به جامانده از رفتگر را بلند می کرد وقتی رد می شد دوباره آنرا به جای اولیه برمی گرداند. همسایه ها به او آب وغذا می دادند، از دست آنها ویا داخل ظرف نمی خورد. آنهارا به داخل ظرف خود می ریخت واز کوچه بیرون میرفت. کمی بعد خانم‌های همسایه وقتی شوهرانشان را بدرقه کردند دور هم جلوی منزل یکی از همسایه‌ها روی سکو می‌نشینند (که معمولا جلوی خانه ما جمع میشدند) بساط سبزی و صیفی جاتی که خریدند را پهن، و برای ناهار آماده می‌کردند. بچه‌ها هم بعد از بیدار شدن صبحانه مختصری می‌خوردند و با اجازه یا بی اجازه از مادر، خود را به کوچه می رساندند. تا ظهر که صدای اذان از گلدسته مسجد محل به گوش برسد، بساط هفت سنگ، لی لی، تیله وتشک بازی، فوتبال ودزد وپلیس را با شوق ولذت در کوچه وپس کوچه‌ها پهن بود. هنگام ظهر بچه‌ها برای خوردن ناهارو استراحت با جبر و زور به داخل خانه کشیده می شدند. قرارهمه خانواده‌ها بود که ظهرهیچ بچه ای در کوچه نباشد تا سر و صدای آن‌ها مزاحمتی ایجاد نکند. قوانین نانوشته ای که در محله و کوچه ما جاری بود. خواهر کوچک‌ترم در خانواده و همسایه‌ها بسیار خوش سر و زبان و دلبر بود. کودک پنج ساله ای که بیشتراز سنش زبان داشت وبسیار شیطان. تمام همبازیهایش پسر واز او بزرگتر بودند. به وقت عصبانیت از دست خواهرم، با قدی کوتاه ولاغر، حسابی کتک میخوردند. علاوه برآن حس کنجکاوی خواهرم آنقدر زیاد بود که هرکسی را می دید ویا جایی می رفت از همه چیز در کسری از ثانیه با خبر می شد. برادر بزرگم برای او نام" اسمت چیه" را انتخاب کرده بود. دلیل آنهم پرسیدن نام هر تازه وارد بود. وقتی به پیک نیک می رفتیم اگر فقط یک کودک همسن پیدا می کرد تا شماره شناسنامه همه اعضا خانواده آنهارا نمی گرفت از کنار آنها جم نمی خورد. آنقدر زود با بقیه گرم می گرفت که گاهی تا وقت برگشت ما اورا نمی دیدیم ودر بساط خانواده بغلی می نشست. سوپر مارکت کوچکی به فاصله چند خانه از ما قرار داشت، که خانم آذری زبانی آنرا اداره می کرد. زن مقتدری که علاوه بر مدیریت خانه، امورات مغازه را هم بیش از شوهروپسرانش در دست داشت. پیرزنی با لهجه شیرین، که جملاتش راترکی - فارسی قاطی می‌کرد. از مادر خواسته بود که هر روز خواهرم برای خرید پیش او برود تا از شیرین زبانی او لذت ببرد، آخر یکی دیگر از خصوصیات خواهرم دوست شدن با پیرزن وپیرمردهای کوچه بود که مثل همسن وسالهای خودش با آنها طرح رفاقت داشت. کنارشان می نشست وبه حرف هایشان گوش میداد وگاهی هم اظهار فضل می کرد. آن روز مادر برای خریدن ماست، خواهر را به مغازه فرستاد. ظهرمرداد ماه، خورشید عصبانی، هلیوم ها را حراج کرده بود وکوره حرارتش را به سمت زمین چرخانده بود. گرما عرق درختها را درآورده بود سایه ها هم قادر به تحمل گرما نبودند وخودرا زیرتنه درخت مخفی کرده بود. خواهر غرغر کنان برای خرید به مغازه مراجعه کرد. در مغازه برعکس همیشه بسته بود. چند بار دستگیره را بالا وپایین می کند وبعد دست‌ها را حایل صورت، به شیشه می‌چسباند تا داخل مغازه را ببیند شاید کسی داخل باشد و در را از داخل بسته باشند. وقتی که حسابی مغازه را وارسی می‌کند کسی را در آنجا نمی‌بیند. وقتی عزم برگشتن می‌کند، باردیگر برای دیدن مغازه سرش را به شیشه می‌چسباند. از داخل یخچال دستی را می‌بیند که تکان می‌خورد. گامی بلند به عقب برمی دارد و از مغازه فاصله می‌گیرد ترس از موجود خیالی اورا وادار می کند که با سرعت و ناامید به سمت خانه بر گردد. سلولهای مغزی همیشه کنجکاو، اورا مجاب می کند که برای اطمینان از آنچه که دیده، دوباره صورت را کامل به شیشه بچسباند. دست‌ها را در دو طرف صورت می‌گذارد تا نور خورشید که مانع دیدن داخل مغازه بود را کم کند. این بار متوجه می‌شود که پسر مغازه دار که درست هم سن اوست داخل یخچال مغازه است و قادر به تکان خوردن و یا حرکت نیست. خواهرم سراسیمه در را می‌کوبید. مادر در را باز کرد و پرسید: " چه خبره چرا اینطوری در می‌زنی" خواهرم فقط فریاد می‌زد: " یخ زده، یخ بسته، دستاش، یخچال، پسره، مغازه". زبانش بند آمده بود. با وجود سن کمی که داشت، می‌دانست که یخچال مغازه درجه سرمایش زیاد است و ممکن است پسر یخ زده باشد. مادر را می‌کشید و فقط می‌گفت" یخ زده است". آنقدر با وحشت وهیجان با مادر صحبت می‌کرد که او را وادار کرد به دنبالش بدود. وقتی پشت مغازه رسیدند مادر از پشت شیشه می‌بیند که پسر داخل یخچال گیر کرده است. (البته فقط دست او قابل دیدن بود) هرچه زنگ خانه مغازه دار را می زنند کسی در را باز نمی‌کند. همه همسایه ها از سروصدای خواهرم بیرون آمدند. پسر یکی از همسایه ها از روی دیوار خود را به حیاط‌رساند و در را از داخل حیاط باز کرد. وارد‌شدندو به سرعت دریخچال را از بیرون باز کردند. پسرک نیمه جان را داخل پتو پیچیدند و با وانت یکی از همسایه‌ها به بیمارستان رساندند. دکتر گفته بود: " اگر فقط ده دقیقه دیگر می‌ماند حتما یخ می‌زد". پیرزن ترک زبان وقتی برگشت با حجم آدم‌هایی که در جلوی خانه جمع بودند مواجه شد، وحشت زده خود را به آن‌ها رساند. بعد از مطلع شدن از ماجرا بر سر زنان به بیمارستان پرواز کرد. فردای آن روز پسرک سلامتی خود را بازیافت. توضیح داد که بعداز بازی از گرما کلافه شده و برای خنک شدن به داخل یخچال رفته است که در همان حال در یخچال بسته ودرآنجا اسیرمی شود. وقتی خواهر در میزند، صدای اورا شنیده ولی رمقی برای فریاد نداشته وفقط دستش رابا تمام انرژی باقی مانده به شیشه چسبانده، که همان جانش را نجات داد. مغازه‌دار که حالا علاوه بر شیرین‌زبانی خواهر، منجی فرزندش هم شده بود به جبران کار او، هرروز به‌دلخواه خواهرم برایش خوراکی می‌آورد. همیشه و در هرجایی که خواهر را می‌دید از بابت آن کنجکاوی و شجاعت قدردانش بود. تقدیم به خواهرم امیدوارم حق مطلب رو ادا کرده باشم". " ارایه شده در وبسایت ویرگول این وبسایت : leilafarzadmehr . ir /پسرک - ار - مرگ - نجات - یافت/