ما که هنوز بلد نشده بودیم خارجی بشیم. اصلا نمی دونستیم خارجی شدن یعنی چی. فکر می کردم همینکه زبان رو یاد بگیریم خارجی هستیم. اونا که خارجی بودن لباس پوشیدنشون با ما فرق می کرد. خیلی ساده می پوشیدند و زناشون چشماشون خط چشم و سایه نداشت. فقط یه رژلب رو لبشون بود اونم نه رو لب همه. موهاشون مش نداشت و دماغاشون رو عمل نکرده بودند. مرداشون قیافه یه روستایی ساده رو داشتند با نگاهی مهربون موهای بور و چشمایی آبی. هیچوقت نگاه هیزی نداشتند و اصلا متلک بلد نبودند. بچه های خارجی ها خیلی آروم و حرف شنو بودند و فقط شنبه ها اجازه داشتند شکلات بخورند. خیابونا پر از ماشین های قراضه نبود و آدما ترجیح می دادند با دوچرخه و اتوبوس و قطار شهری سر کار یا خرید بروند و هرگز برای اینکه حوصله شون سر رفته با ماشین ویراژ نمی دادند. ما فکر می کردیم اینا رو باش مثلا خارجی اند. اوایل که می رفتیم خرید یه چرخ دستی بر می داشتیم و اونقد توشون مواد غذایی می ریختیم که انگار قرار بود فردا قیمت همه کالاها چند برابر بشه. نون چندین بسته، گوجه چند کیلو، خیاراشون رو بگو چه خنده دار بود یه دونه اش اندازه ده تا خیار قلمی ما بود. مرغ چند بسته گوشت چند کیلو میوه از هر کدوم یکی دو کیلو. ما فکر می کردیم اگه کم خرید کنیم یعنی فقیریم. اینقد چرخ دستیمون رو پر می کردیم که می شد مثل برج ایفل و جلوی چشممون رو نمی دیدیم. توی صف ایستادن رو بلد بودیم اما یکی رو می فرستیم توی صف و می گفتیم با صف برو جلو که وقتی ما خریدیمون تموم شد بیاییم اول صف. اینجوری خیلی حال می کردیم. وقتی میومدیم خونه و وسایل رو توی یخچال و کمد جا می دادیم حظ می کردیم، اینگار سوپر مارکتمون تکمیل شده بود، البته همیشه چند تا چیز مهم یادمون رفته بود مثل نمک، مایع ظرفشویی، بعد تا آخر ماه پول نداشتیم یه بستنی بخریم. ما با تمسخر به خریدهای خارجی ها نگاه می کردیم. یه بسته نون، دو تا پیاز، یه پاکت شیر، دو تا دونه سیب. یک قاچ هندونه. یه بار یه عالمه خرید رو روی باند محرک گذاشتم پای صندوق که رسیدم کارت بانکیم رو دادم دست فروشنده دید پول توی حسابم نیست، تازه یادم افتاد که فردا حقوق میاد گفتم می شه فردا بیام پولش رو بدم؟ فکر کردم می گه البته، خواهش می کنم اصلا قابلی نداره، مهمون ما. خاک بر سر محکم گفت: نع. خارجی های سرد بی روح. اینجا با اونجایی که من میومدم خیلی فرق داشت. یه ذره زبان که یاد گرفتم فکر می کردم حتما تا حرف بزنم همه ک رک ر بهم می خندند، خوب می دونستم که زبانم زیاد خوب نیست. اما هیچکس نمی خندید همه با دقت کامل به حرفام گوش می دادند. بعد با تعجب می گفتن آفرین چه خوب حرف می زنی. اما به هر حال ما هر چه زور می زدیم خارجی نمی شدیم. دیسکو می رفتیم، اینقد وا می ایستادیم تا بلکه یکی خر شه و به یه آبجو دعوتمون کنه. البته ما اینجوری بودیم چون بیکار و بی پول بودیم و فکر می کردیم بقیه باید خرج ما رو بدن. از اونجایی که ما اومده بودیم آقایون جنتنمن همیشه می گفتن دست توی کیفت نکن. وقتی یه خارجی می گفت چطوری؟ شجره نامه ی زندگیمون رو می گفتیم. بیچاره فقط منظورش این بود که چطوری. اما چطوری برای ما یعنی خب بگو از کجا اومدی، برای چی اومدی و حالا دردت چیه؟ وقتی مریض می شدیم و می رفتیم دکتر یا دارو نمی دادند یا ده تا دونه قرص بیشتر برات نمی نوشتند. ما عصبانی میشدیم و می گفتیم خاک بر سرا اینقد پول دکتر دادیم فقط یه بسته قرص نوشت، دکترای خودمون چندین مدل قرص می دن. اگه جایی وقت داشتیم فکر می کردیم حالا عیب نداره یه ذره دیرتر بریم، دنیا که به آخر نمی رسه. ما فکر می کردیم خیلی تنها و غریبیم. خارجیا خیلی فک و فامیل دارند و شبها دورهم چه حالی می کنند، بعدا فهمیدیم اینا اصلا با هم رفت و آمد ندارند. چه آدمای عجیبی! یه بار با دوستامون رفتیم توی یه کلاب دور هم نشستیم و ایقد جوک گفتیم و قاه قاه خندیدیم که بیرنمون کردند گفتند آرامش اینجا رو بهم زدید تازه فهمیدیم که خیلی ها داشتند مسابقه فوتبال رو از تلوزیون تماشا می کردند و صدای ما آزارشون می داد. ما خیلی ناراحت شدیم که این خارجی های بیشعور چشم دیدن خوشحالی ما رو ندارند. یه بار تصمیم گرفتم بیفتم به جون بالکن خونه ام. یه تشت پر آب آوردم با مواد تمیز کننده و یه برس زمین شویی. هی شستم و هی آب تشت رو خالی کردم روی بالکن، یه دفعه همسایه پایینیم اومد بیرون و چنان دادی سرم زد که سر جام میخکوب شدم. همسایه ی پایینم یه ایرونی خارجی شده بود و حتی بد و بیراهاش رو به زبان خارجی به خورد من می داد. بعدا از معلمم پرسیدم مگه عیبی داره که بالکن خونه رو بشوییم!؟ معلمم گفت: خوب اگه طبقه بالا باشی و آب کثیف بریزه توی بالکن اون پایینی کار درستی نیست. خب اینو راست می گفت اما اونی که همزبون من بود می تونست به زبون خودم بگه تا منم بفهمم. به خودم گفتم دیگه محل سگ هم بش نمی گذارم، چه خودش رو گم کرده. حالا من یه غلطی کردم تو باید اینجوری هوار بکشی؟ احمق. سالها گذشت و ما همینطوری الکی الکی خارجی شده بودیم و خودمون خبر نداشتیم. بعد از سیزده سال رفتم کشور خودم. اصلا به کسی خبر ندادم که میام. فکر کردم چرا بقیه رو تو زحمت بیاندازم که بیاین فرودگاه پیشبازم. چند روز اول مامان نفهمیدکه من خارجی شدم. یه روز بهم گفت برو از میوه فروشی سر کوچه خیار و گوجه و این و اون بخر تا چند تا ساندویج درست کنم و بریم پیک نیک. رفتم میوه فروشی سر کوچه اول شمردم من و مامان و بابا می ریم یه پیک نیک سه نفره. بعد دو تا خیار برداشتم با سه تا گوجه و یه کاهوی کوچیک و سه تا هم لیمو. وقتی اومدم خونه و پلاستیک خرید رو گذاشتم روی کابینت آشپزخونه. رنگ از روی مامان پرید. با تعجب گفت اینا چیه خریدی؟ گفتم چیزایی که برای امروز لازم داریم. مامان سرش رو تکون داد وگفت تو چجوری روت شد دو تا دونه خیار و سه تا دونه گوجه برداری؟ من همیشه چند کیلو ازش خرید می کنم. بعد مامان گفت: فکر کردی اینجا خارجه؟ من اینگار تازه کلید برق رو زده بودند و چراغ مخم روشن شده بود. فهمیدم ای بابا من خارجی شدم و خودم خبر ندارم. یادم افتاد که آدما یه دفه اینجوری تغییر می کنند و خودشون هم حالیشون نیست. بعد به مامان گفتم: چرا خجالت بکشم به اندازه احتیاجم خرید کردم حالا مگه عیب داره؟ فرداش قرار بود خانواده ی عموم بیاین خونه مامان برای دیدن من. پرسیدم ساعت چند؟ گفتند پنج. ساعت پنج، شش، هفت، هشت شب شد و هنوز نیومده بودند، خیلی عصبانی شدم. چهار ساعت انتظار کلافه ام کرده بود. بالاخره اومدند و من گفتم: لطفا دفعه دیگه سر اون ساعتی که قول دادید بیاین چونکه وقت من برام ارزش داره. زن عموم با چشمای خیلی باز به من زل زد و گفت آخه داشتیم مسابقه فوتبال رو می دیدم و بعد افتادیم توی ترافیک. گفتم: خب لطف می کردید و به ما یه تلفن می زدید و می گفتید ساعت پنج نمی تونید بیاین. منم چار ساعت وقت داشتم یه کارای دیگه ام برسم. البته ببخشیدا ما اونجا عادت کردیم سر وقت باشیم. قبلآ خجالت می کشیدم اینطوری حرف بزنم اما خب حالا که خارجی شده بودم و می دونستم خیلی چیزای خوب رو میشه به همدیگه یاد داد جرات گفتنش رو داشتم، هر چند حتما اونا توی دلشون می گفتن ولش کن بابا خانوم خارجکی شده. سانا نیکی یوس