صبح با صدای آلارم گوشیم بیدار شدم و تند تند آماده شدم و رفتم سمت آشپزخونه و چایی دم کردم، بعد از یه ربع کم کم بقیه هم بیدار شدن و اومدن سر میز صبحانه. بعد از اینکه تند تند صبحانه رو خوردیم با بی بی و بابا خدافظی کردیم و سوال ماشین شدیم، یه کله تا خود اصفهان پشت فرمون نشستم و با سرعت هر چه تمام تر به سمت اصفهان میروندیم. به محض رسیدن به اصفهان زنگ زدم به دختر خالم و ازش خواستم چند تا کارگر بفرسته خونمون وسیله ها رو جمع کنند تا ما بیایم. وقتی رسیدیم خونه وسیله ها رو تند تند بسته بندی میکردیم، از اونجایی که مامان خیلی مبل هاشو دوست داشت مبل ها رو هم قرار شد یا خودمون ببریم. منم که عاشق وسیله های اتاقم بودم همه رو گفتم بزارن توی ماشین حمل اثاثیه، آدرس رو به راننده دادم و گفتم که بابام وسیله ها رو تحویل میگیره. غروب بود که همه از خستگی گوشه ای از خونه افتادیم، تازه خونه عمو مونده بود و قرار شده بود هفته دیگه بیایم برای بردن وسایل. بعد از اینکه همه چرت کوتاهی زدیم با بدن های کوفته سوار ماشین شدیم و ایندفعه مامان پشت فرمون نشست و منم کنارش نشستم، درسا اونقدر خسته بود که سرش رو به پنجره تکیه داده بود و خوابش برده بود و علی هم هندزفری گذاشته بود تو گوشش و درحالیکه خمار خواب بود بیرون رو نگاه میکرد. تقریبا نزدیکای ظهر بود که رسیدیم شمال و رفتیم خونه بی بی، بابا و بی بی به استقبالمون اومدن. : سلام خسته نباشید، همتون خسته اید برید دوش بگیرید و کمی بخوابید وقتی موقع ناهار شد صداتون میکنیم. +: سلام بی بی، بهتری؟ ! اگه میشه من رو بیدار نکنید ناهار نمی‌خورم. : شکر خدا، باشه برو _ خونه چیشد؟ : هیچی به یه دوستام که اینکاره بود گفتم خونه رو بچینه و سه روز دیگه آمادس. _ خیلی خب خوبه من برم بخوابم. همه تلو خوران رفتن تو اتاق هاشون و خونه در سکوت آرامش بخشی فرو رفت. _ از زبان راوی: در ویلای بزرگش در اعماق جنگل بر روی مبل نشسته بود و به هدف بامزه و سرگرم کننده جدیدش فکر میکرد، خسته شده بود از زندگی تکراری اش و هدف جدیدش باعث شده بود زندگیش جالب تر از همیشه باشه. لبخند بر لب بلند شد و به سمت زیر زمین مخفی کنار ویلا رفت، با کنار زدن بوته ها دری سبز رنگ نمایان شد. در را باز کرد و از پله های چرکین پایین رفت، بوی تعفن همه جا رو فرا گرفته بود اما او از این بو خوشش میومد و با لذت به صحنه رو به رویش خیره شده بود. زیر زمین پر بود از جنازه، جنازه های که در حال کپک زدن بودند، از جنازه انسان گرفته تا حیوان! : یکی بیاد اینجا _ ب. بله قربان? : همه این جنازه ها رو تیکه تیکه که و بده سگام بخورن. _ ام. اما آقا شما که سگ ندارید. خنده هیستریکی کرد که صدایش در زیرزمین اکو شد. : هاه راست میگی یادم نبود از هر چی سگه و از قبیل و خانواده سگه بدم میاد? اشکالی ندارد بنداز جلوی اون لاشخور های بدرد نخور، اگه هم میترسید بندازید توی جنگل بلاخره پیدا میشه حیوونی که بخورتشون. _ چشمم آقا و در کسری از ثانیه از آنجا غیب شد. در سوی دیگر فرد دیگری عصبی داشت به عکس توی دستش می‌نگریست و نفرت در چشمانش زبانه می‌کشید و در اتاق بغلش پسرکی در حالیکه روی تختش نشسته بود پرتره ای میکشید. پسرک تمام مدت محو کشیدن بود، پس از اتمام کارش با لبخند به چهره بامزه و زیبایی که کشیده بود نگاه کرد و با یاد صاحب این چهره قلبش متلاطم شد. یک سالی بود که این چهره دست از سرش برنداشته بود و هر شب با یاد آن چشمان درشت قهوه ای به خواب میرفت، با یاد اینکه یکسالی هست که دلباخته اما حتی معشوقش او را نمی‌شناسد غم عظیمی بر روی قلبش نشست، اما خیلی زود با یاد آوری اینکه او را به تازگی دیده بود لبخند عظیمی بر لب هایش نشست. با یاد آوری آخرین دیدارشان قهقهه ای سر داد، چهره متعجب معشوقه اش هنگامی که با او برخورد کرده بود از ذهنش پاک نمیشد، آرام آرام پلک هایش سنگین شدند و بر روی هم افتادند. پایان قسمت دهم