افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد وز دست اجل بسی جگرها خون شد کس نامد از آن جهان که پرسم از وی کاحوال مسافران عالم چون شد افسوس که نامه جوانی طی شد و آن تازه بهار زندگانی دی شد آن مرغ طرب که نام او بود شباب افسوس ندانم که کی آمد کی شد ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود زین پیش نبودیم و نب د هیچ خلل زین پس چو نباشیم همان خواهد بود این عقل که در ره سعادت پوید روزی صد بار خود ترا میگوید دریاب تو این یکدم وقتت که نیی آن تر ه که بدروند و دیگر روید این قافله عمر عجب می گذرد دریاب دمی که با طرب می گذرد ساقی غم فردای حریفان چه خوری پیش آر پیاله را که شب می گذرد بر پشت من از زمانه تو میآید وز من همه کار نانکو میآید جان عزم رحیل کرد و گفتم بمرو گفتا چه کنم خانه فرو میآید بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد وزخورد آدمی زمین سیر نشد مغرور بدانی که نخوردست ت را تعجیل مکن هم بخورد دیر نشد بر چشم تو عالم ارچه می آرایند مگرای بدان که عاقلان نگرایند بسیار چو تو روند و بسیار آیند بربای نصیب خویش ک ت بربایند بر من قلم قضا چو بی من رانند پس نیک و بدش ز من چرا میدانند دی بی من و امروز چو دی بی من و تو فردا به چه حجتم به داور خوانند تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد گر چشمه زمزمی و گر آب حیات آخر بدل خاک فرو خواهی شد تا زهره و مه در آسمان گشت پدید بهتر ز می ناب کسی هیچ ندید من در عجبم ز می فروشان کایشان به زانکه فروشند چه خواهند خرید در دهر هرآنکه نیم نانی دارد از بهر نشست آشیانی دارد نه خادم کس بود نه مخدوم کسی گو شاد بزی که خوش جهانی دارد دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود غم خوردن بیهوده نمیدارد سود پر کن قدح می به کفم درنه و زود تا باز خورم که بودنی ها همه بود زان پیش که بر سرت شبیخون آرند فرمای که تا باده گلگون آرند تو زر نیی ای غافل نادان که ت را در خاک نهند و باز بیرون آرند عمرت تا کی به خودپرستی گذرد یا در پی نیستی و هستی گذرد می نوش که عمری که اجل در پی اوست آن به که بخواب یا به مستی گذرد گویند بهشت و حور و عین خواهد بود آنجا می و شیر و انگبین خواهد بود گر ما می و معشوق گزیدیم چه باک چون عاقبت کار چنین خواهد بود یاران موافق همه از دست شدند در پای اجل یکان یکان پست شدند خوردیم ز یک شراب در مجلس عمر دوری دو سه پیشتر ز ما مست شدند یک قطره آب بود و با دریا شد یک ذر ه خاک با زمین یکتا شد آمد شدن تو اندر این عالم چیست آمد مگسی پدید و ناپیدا شد افلاک که جز غم نفزایند دگر ننهند بجا تا نربایند دگر نا آمدگان اگر بدانند که ما از دهر چه میکشیم نایند دگر ایدل غم این جهان فرسوده نخور بیهوده نیی غمان بیهوده مخور چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید خوش باش غم بوده و نابوده نخور هانیه حریری