"خدیجه و کجاست مثل خدیجه؟ زمانی که مردم تکذیبم کردند، مرا تصدیق کرد. بر دین خدا یاری‌ام کرد. و با مالش به کمکم شتافت. خدا به من فرمان داد تا او را به قصری زمردین در بهشت که سختی و محنتی در آن نیست، بشارت دهم. " آنچه خواندیم، سخنان آخرین پیامبر خدا (ص) بود، که بعد از گذشت سال‌ها از فوت همسرش اینگونه و با چشمانی پر از اشک از او یاد کرده‌است. یار و همراه پیامبر اسلام (ص) ، در روزهایی که هیچ‌کس باورش نمی‌کرد، از چنان فضایلی برخوردار بود که شایسته است به عنوان "مادر مومنین"، مدام آن‌ها را مرور کرده، و نام و یاد او را الگوی خود قرار دهیم. بانو خدیجه (س) را افضل زنان پیامبر (ص) و جزء برترین زنان عالم و جهان معرفی کرده‌اند. در شب معراج، پس از سیر در آسمان‌ها، زمانی که پیامبر خدا به زمین بازمی‌گشتند، حاجت جبرییل از ایشان این بود که سلام خدا و او را به حضرت خدیجه برساند. حضرت خدیجه (س) در پاسخ به این پیام فرمود: "همانا ذات پاک خدا، سلام است و از اوست سلام و سلام به سوی او بازمی‌گردد، و سلام بر جبرییل باد. " آن بانو، از نظر ایمان و عقیده به جایی رسیده بود که خدا و پیامبر و ملایکه او را دوست داشتند، و بر ایمان او مباهات می‌کردند. با آنکه ایشان در وفور مالی و امکانات زیاد در زندگی بودند، اما این موضوع هیچ‌گاه مانع از خودسازی و خودشناسی ایشان نشد. در دوره جاهلیت، آن زمان که دختران مانند حضرت خدیجه‌(س) به خوش‌گذرانی‌های بیهوده، شب‌نشینی‌ها و گاهی مجالس گناه مشغول بودند، در آن فضای بسته و آلوده به گناه، باز ایشان مراتب رشد و کمال را طی کرده و در این مسیر جلو می‌رفت. چنان‌که م منی بود برای آنان که از جامعه جاهل به ستوه آمده و تشنه رشد و کمال بودند. به همین علت در کتب دانشمندان و درست‌اندیشان آمده‌است: "خدیجه در روزگار تیره و تار جاهلیت، پاک‌روش و پاک‌منش یا "طاهره" بود". ایشان در مسیر کمال تا حدی پیش‌رفته‌بود که حضرت رسول (ص) نیز ایشان را به کمال رسیده می‌دانستند و می‌فرمودند: "تو بهترین مادران مومنان و بافضیلت‌ترین آنان هستی". در وصف این بانو صفات و القاب زیادی گفته شده که برخی را مرور کردیم. هم‌چنین در دعای ندبه که از ناحیه مقدسه امام عصر (عج) روایت شده، از حضرت خدیجه (س) به عنوان "غر ا"، به معنی روشنی و درخشندگی یاد شده. درحالی که حضرت خدیجه (س) ، بانوی قریش بود و آن چنان نفوذ اجتماعی داشت که اشراف و اعیان مکه در خانه مجللش در رفت و آمد بودند، اما نسبت به محرومان و یتیمان و سرپرستی و دست‌گیری از این اقشار توجهی ویژه و اهتمامی فوق‌العاده داشت و به همین دلیل از لقب "ام‌الایتام" بهره می‌برد. همان‌طور که ابتدای مطلب خواندیم، پیامبر اسلام (ص) بارها تکرار کردند که حضرت خدیجه (س) ، زمانی ایشان را همراهی کردند که هیچ‌کس سخن حق ایشان را نمی‌پذیرفت و ایمان نمی‌آورد. در چنین شرایطی که همگی پیامبر و گفته‌های او از وحی را دروغ و کذب می‌نامیدند، در همان ابتدا، در ماه مبارک رمضان بعد از نزول وحی بر پیغمبر اسلام که در غار حرا معتکف بودند، بعد از حضرت علی (ع) ، حضرت خدیجه (س) به او ایمان آورد و مسلمان شد و درواقع اولین بانویی بود که اسلام می‌آورد. این بانو، که در زمان ولادت حضرت فاطمه (س) از امامت ایمه اطهار که از نسل فرزندانش بودند شنیده بود، از قدر و منزلت حضرت علی (ع) آگاه شد. همینطور یک روز پیامبر اکرم (ص) که اصول و فروع دین را از جبرییل دریافت کرده بودند، آنها را برای همسرشان بازگو کردند و هم‌چنین فرمودند: "علی مولای تو و مولای مومنین و امام آنها پس از من است". پس، حضرت خدیجه (س) به تمام اصول و فروع دین اسلام ایمان آورد و سپس با حضرت علی (ع) بیعت کرد. به همین خاطر است که از ایشان به عنوان "اولین مسلمان شیعه" یاد می‌شود. فضایل و حسنات این بانوی بهشتی آنقدر زیاد است که ذکر خدا، بخشندگی، صبر بر مشکلات و فداکاری تنها گوشه‌ای از آنهاست. و غربت امروزه او را توجیه نمی‌کند. در وصف بزرگی ایشان همین بس که پیامبر اسلام (ص) همیشه از ایشان به نیکی یاد می‌کردند و تا آخر عمر ایشان را فراموش نکردند. همیشه زحمات و فداکاری‌های ایشان را تمجید و تقدیر می‌کردند. هنگام فوت، یکی از خواسته‌های ایشان از پیامبر‌(ص) این بود که می‌خواستند در لباسی که در آن به پیامبر گرامی وحی شده و مبعوث شدند، کفن شوند و حضرت رسول این خواهش را اجابت کردند. ام ا پس از فوت و غسل و هنگام دفن کردن، جبرییل با کفنی از بهشت آمد. از طرف خدا کفن بهشتی برای بانو خدیجه آورده بود. این روزها، هرگاه نام بانو خدیجه (س) به میان می‌آید، بیشتر از جهاد مالی او یاد می‌شود. اما باید همانند این جهاد مالی، با ذکر سایر فضایل این حضرت، نیکی‌ها و سبک زندگی ایشان، نمونه‌ای از یک بانوی بهشتی را یاد کنیم و الگوی ایشان را زنده نگه‌داریم. همراهی ایشان با پیشوای زمان خویش، در آن راه سخت، علی‌رغم جامعه‌ای که نه تنها یاری نمی‌کرد، بلکه مانع بود، فداکاری‌های ایشان در این مسیر، اطاعت و تسلیم شدنش در برابر امر خدا، و ایمان او را الگویی مقابل خود قرار دهیم و در این زمانه از آنها بهره ببریم. تا هم تاریخ نگهدار نام و آوازه این بانوی بزرگ و موثر و محبوب خدا و رسولش باشد، و هم در نمونه‌یابی و سبک‌گزینی دچار سردرگمی و انحراف نشویم.