دستانش را به نرمی میان انگشتانش سراند. هنگامی که زن دست پس کشید، گفت: آی گیله دختر! نگاه کن! تو مثل همین موج دریایی و من دورترین نقطه ساحل به دریا. هر بار که می‌آیی، به سرعت دور میشی. سر میخوری و می‌ری. من میمانم در آرزوی مدی، طوفانی، بلکه تو را به سمتم بیارد. +حبیب، من تو رابطه ام. - موقتی‌ست. دفعات قبل هم موقتی بود. تو همیشه از همون بچگی مال من بودی. +من متعلق به کسی نیستم. من تنها به خودم تعلق دارم. - عشق این حرف‌ها سرش نمی‌شه. منطق نداره. +حبیب سنی از ما گذشته. به موهای سفید خودت و چهره جا افتاده من نگاه کن. برای این حرف‌ها پیر شدیم. من پیر شدم، تو پیر شدی. بس کن! - تو قالی کرمونی. هفتاد سال‌ات هم بشه، زیبایی، جذابی، تازه و گران‌بهایی. همزمان که در دنیای حبیب موج دریا بود و دست نیافتنی، قالی کرمان بود و گرانبها، در دنیای "یارش" صدفی بی ارزش بر کف ساحلی متروک بود و حصیری پوسیده بر کف اتاقی نمور.