امروز از شنیدن یه سری حرفها دچار یه آشفتگی آنی شدم و دوست داشتم مثل هالک می توانستم در ثانیه ای قدرت بی نهایت پیدا می کردم و می تونستم به همه چیز شکل دیگه ای بدم. اما یادآوری یه سری اعتقادات شخصی باعث فروکش این آشفتگی شد و از همین بابت آنی بیشتر به درازا نکشید که بفهمم این راهش نیست! راه درستش اینه که به واقعیت های دنیا فکر کنی و قوانین کاینات رو برای خودت مرور کنی. به این فکر کنی که هیچ رابطه دونفره ای در جهان وجود نداره. یعنی هیچ رابطه ای خطی نیست. و تمام روابط داره از این کانال رد میشه. خدا اکثر وقت ها اون بالا (یا همین پایین کنار ما) نشسته و فقط نگاه می کنه و گوش میده. نگاه میکنه به اینکه هرکسی چطور عمل میکنه. نگاه میکنه به اینکه هرکسی چی میگه. اگر اغلب اوقات تصمیم میگیره کاری نکنه و فقط نظاره گر باشه به این معنی نیست که وجود نداره یا ما را رها کرده. به این معنی نیست که میخواد کاری بکنه ولی قدرتش رو نداره یا وسیله ای برای این کار پیدا نمیکنه. او دوست داره مدتهای زیادی رو به تماشای رفتار تک تک آفریده هاش بگذرونه و این زمان ممکنه حتی گاهی طولانی بشه، اینقدر که فکر میکنی خدا مثل تماشاچی های خسته و بی حوصله ای که توی سالن سینما خوابشون میبره، خوابش برده ولی ابدا اینطور نیست: به خاطر همینه که توی همه لحظه ها باید همه حرکت ها و حرفها رو در نهایت احتیاط انجام داد. چون لحظه هایی پیش میاد که خدا بعد از دیدن حرکت همه مهره ها به یک باره تصمیم میگیره یه مهره را خلاف همه قواعد و حرکت ها جا به جا کنه و معادله همه اونهایی که خیلی به این قواعد دلخوش کرده بودند رو بهم بریزه و وقتی او چیزی رو اراده کنه آن چیز کن فیکون میشه. گاهی حرکتش شاید در حد جا به جا کردن علامت مثبت و منفی محورها باشه. همینقدر ساده، همینقدر کوچیک ولی با اثرات بزرگ طوری که همه بالایی ها رو پایین میبره و همه پایینی ها رو بالا میاره. اینه که اگه خدا امانتی بهت سپرد، از هر دست، چه پول و آبرو و شهرت چه هوش و زیبایی و قدرت، و تو رو در جایگاهی نسبت به بقیه قرار داد مبادا ته دلت ره به هیچ چیز جز خودش قرص کنی. چون اون روزی که ورق برگرده ممکنه بیشتر از همه شرمنده خودت بشی. و حالیه اون حال که کارگردان این بازی کات میده و میخواد فیلم رو بازبینی کنه و تو ببینی که بین این همه بازیگر و نقش، اونیکه خیلی همه چیز رو جدی گرفته و از بالا به همه نگاه کرده تویی که حالا باید سیاهی لشکر یه فیلم مهم تر بشی. فیلمی که وقتی زمان اکرانش برسه، دیگه فرصت برداشت دوباره نیست. پس مواظب همه رفتارهات، دیالوگ هات و حتی مونولوگ هایی که تو خلوت با خودت داری باش. چون همه اینها جزو بازیه. دیر یا زود قراره کلاکت بخوره و سکانس و نقش همه مون عوض بشه. یادت باشه مهم نیست با کی همبازی شدی یا اونی که مقابلته کارش رو بلده یا نه. به ر س سوم فکر کن.