در زندگی بعدی، می خواهم، "نمی دانم" باشم. سفیدی خام در ضمیر چشم ها. سال های لنگ ناپیموده. خواب پنجره ای باز روبروی منظره ی زمین بی رویای روینده. گریز پای غزالان، به وقت گرسنگی وحشی یوزپلنگان. میوه ی هورمون های آبستن، که کودکی است و مرگ های بالغ. ارگ روح در نشیب مغاک اندیشه که زیر عرق های پیشانی چروکیده فرو می رود تا عمق کهنسالی. قعر سکوت، در فاصله ی"نه" تا"آری". ساقه های پا خورده ی علف خنکای آغاز شب، در تشنگی تسکین نیافته ای که روز را می ک شد. برگی مرده زیر یاخته های عصبی که ریشه های لخته ی درختان بی ثمر اند. اشتیاق ناکام لب ها، که ماسه های نمناک اند در زیر رد پاهای عمیق دریا، که هر گور تنزل نهایی مرگ است. گورها! صادقانه ترین دروغ زمین، که هر انسان، سخنی بود بلعیده. چه می خواستم بگویم؟ آیا چیزی گفته ام؟ زندگی؟ قبل؟ بعد؟ در فاصله این دو لحظه ی اکنون کیستم؟ امین رحمتی