سعی میکند کمکم کند، اما امیدوارم من با بی جوابی به سوالات طعنه آمیزش بی احترامیی نکرده باشم. هرچند که فرد محترمی نباشد اما من دوستش دارم. معنی جمله ی همیشگیش این بود که چطور از آنهمه کاینات جویی به این بی اعتقادی رسیدی؟ اما من به بی اعتقادی نرسیدم، به هیچی رسیدنی که او میبیند از ندیدن جاده ای است که در کویر با دنبال کردن سراب یافته ام. خیلی کتاب خواندم و خوشحالم که هیچوقت ادعایی برای ره رو بودن اینهمه سراب نداشتم، وگرنه چقدر بار حماقت احساس میکردم. تا حالا از شما پرسیده اند که به تناسخ اعتقاد داری یا نه؟ به کارما چطور؟ به. در دلم جوابهایی دارم که هیچوقت نداده ام. من کارمایم را به امید چرخ فلک نمیگذارم، اگر هرچیزی سرجای خودش بود که دیگر انقدر درد وجود نداشت. من هرچه را در دستم بگذارند به دستشان میرسانم. جواب نداشتن نیست، نمیخواهم حرف را با کسی که توهین کردن را نشانه ی قدرت میداند ادامه دهم. در تناسخ اعتقاد بر این است که ما با زندگی گذشتیمان زندگی امروزمان را انتخاب کردیم، تناسخی که من به آن باور دارم مرگیست که بعد از روزهایی که نحوه ی سپری شدنش دست خودمان نبوده اتفاق میفتد، وقتی تصمیم میگیری که رییس زندگی خودت باشی و بعد از کشتن هزاران قانون که به آن میبایست تن میدادی، آینده ات را در دست میگیری، و حالا مانند نوزادی هستی که از زندگی قبلیش درد ها را در جسم و روح خود آورده است. گاهی مانند کودک فلجی میشوم که گریه کنان میگوید، به کدامین گناه خداوند مرا اینگونه آفرید؟ اما او این سوالها را نمیپرسد، فقط می خواهد بداند که چطور انقدر تغییر کردم که مثل او کافر شناخته میشوم؟