مردک سرش را بالا آورد و در حالی که عینک خودشیفتگی اش را بر روی بینی خوکی شکلش جابه جا میکرد گفت: من برخلاف سایرین خوشبین هستم خانم! با این حال، این کتابی‌ست برای نخواندن. بی اراده دستم را روی بینی ام کشیدم و ناگهان به خاطرم آمد که چشمانم به اندازه ی کافی سو دارند و تلاش برای یافتن عینک را متوقف کردم. بعد، تنها برای آنکه اوضاع بصری مضحکی که از خود بر جای گذاشته بودم را پاک کنم_ آن تصویر انتزاعی از تلاشی نافرجام برای جابه جا کردن عینکی خیالی_ انگشتم را (دو مرتبه) در حرکتی رفت و آمدی زیر بینی ام کشیدم و فین فین کنان، چنانچه گمان بر حساسیت فصلی رود، گفتم: میخواهید بگویید یک سال از عمرم را حرام کرده ام؟ آقای دماغ‌خوکی بسته ی دستمال کاغذی روی میزش را که طرحی از گل های نیلوفر داشت، با خساست تمام به سویم ه ل داد آنقدر با خساست که کم مانده بود متقاعد شوم تا هزینه ی تمام دستمال کاغذی های مصرفی اش را (نه از سر ترحم، بلکه با شرم) تا سال آینده بپردازم. گفت: با چشم پوشی از حرام شدن حجم زیادی از کاغذ، جوهر، وقت و ظرافت (به دست خطم اشاره میکند) آنقدرها هم بیهوده نبوده است خانم! میتوانم برگه هایتان را به عنوان باطله خریداری کنم. بر روی میز کار چرک و قراضه اش خم شدم: باطله؟ جواب داد: چک نویس. در اوقات فراغت، عاملی برای سرگرمی. شاید بازمانده هایی برای سوختن و کمک به تنظیم هوا در فصل سرما. گرچه دست و پایم را گم کرده بودم و وحشت زده، مضطرب_ پروردگارا! بسیار مضطرب_ و خشمگین بودم، اما به خود میبالم که توانستم به لکه های عینک کهنه اش چشم بدوزم و بگویم: میتوانید از هیکل بدبوی خودتان مشتق بگیرید و همراه با ش ن والای خانوادگیتان، برای تمام خاندان دماغ های خوکی، ضرب در بینهایت کنید و شاهد باشید که همچنان وقیح و نالایقید آقا. آن توهین فاحش میتوانست زیباترین دیالوگ نوشته هایم باشد، می‌توانست ت ثیرگذار باشد، خودخواسته پاهای روحم را ماساژ بدهد، جمله ای باشد که اشک مردم را دربیاورد، و در مقابل همه ی این چیزها آن مردک چه گفت؟ روایتی از جنس کاغذ باطله! کتابی که خوانده نمیشود. به خودم آمدم. نوشته هایم را زیر بغل زده بودم و در خیابان قدم میزدم. با یک پاکت سفید رنگ و چروک به حدی نازک و تهی به نظر میرسید که لازم بود دو مرتبه در دقیقه یادآور شوم، این یک پاکت پول نقد است، پولی در مقابل فروش نیمی از کاغذ هایم. بعد از آن، در فاصله ای چند دقیقه ای به یاد آوردم که فحاشی به ش ن خاندان دماغ‌خوکی ها تنها ت صوری غیرواقعی در ذهنم بود و این بار، علاوه بر تمام احساسات بد و کوبنده، حس حقارت و ضعف نیز کردم. در خیابان هایی خاک گرفته قدم میزدم، نیمی از تلاشم، معادل با روز را باخته بودم و در ا زای ش، یک پاکت چروک که با کمترین زحمت میدانستم حداقل ارزش مادی را دارد، به دست گرفته بودم، معده ام سر و صدا میکرد، یقین داشتم که گوشه ی جوراب پای چپم سوراخ شده است، درب و داغان به نظر میرسیدم، و میدانم که همواره از درگیری با دیگران (حتی برای گرفتن حقوق انسانی ام) عاجزم. آیا این، شکلی خاکستری از حقارت نیست؟ بله! این نوعی از خود_ تحقیری رایج میان نویسندگان شکست خورده است. با اینکه آگاهم ممکن است نشود (به واقع) نام نویسنده را به دوش بکشم، اما شکست خورده بودم به حتم اسطوره ای در ناکامی و عنوانی جاویدان در تاریخ، برای نقض پایان شاد قصه های پریان. نام مرا در کتاب های درسی خواهند نوشت تا پندی باشد راهگشا، برای کودکان تا سال و معلمان پیر و خرفت، خط‌کش به دست‌، سرنوشت مرا در ذهن مرور میکنند و نتیجه میگیرند: دنیای خاکستری یک شبه‌نویسنده را چه به قصه های پریان! این تفکرات مرا ک شت. حتی بیشتر از انزجار عینک آقای خوکی. کم مانده بود حاصل تلاش یک ساله ام را (البته تقسیم بر دو) به دست خود به باد بدهم و بر کف خیابان پخش و پلا کنم، به این امید که ناجی من از راه برسد و بگوید: اوه خانم، کاغذ هایتان! و تحولی عظیم در نحوه ی تدریس معلمان خرفت شکل بگیرد. ناگهان صدایی مانند تیر در قلبم فرو رفت. میتوانست صدای سرنوشت باشد. چه بسا از خدایان بود شاید خدایان سعادت و شانس. نامش چه بود؟ گمان کنم شیچی فوکوجین. هر چه که بود، در نهایت ندایی مقدس و خداگونه، در فاصله ای قریب به دو متر شنیده میشد: اوه خانم، کاغذهایتان! (ادامه دارد. دوستدار شما