چه کنیم؟ یک ساله مردم تو خونه‌ن انرژی‌های جمع شده‌ی توشون باید چی بشه؟ ماراتون جمعی برگزار کنیم مسابقه بذاریم شادی جمعی فستیوال طناب زنی و ورزشی شهر بازی رو رایگان کنیم یه روز کل شهر رو توش ماشین‌ها نیان مسابقه‌ی دوی ماراتون جمعی بذاریم هییت و دسته و راه‌پیمایی و این جور چیزا هم همین ویژگی‌ها رو دارن فقط حیف از این جنس چیزی نداریم که همه ازش لذت ببرن. اگر فضا ول باشه، از دید بعضیا سخیف می‌شه. اگر فضا بسته و مدیریت شده باشه از دید بعضیا آزادی لازم وجود نداره و خوش نمی‌گذره خیلی از این ایده‌ها الآن نمی‌شه به خاطر کرونا یا کلن نمی‌شه چه کنیم. اینکه رشته‌ی تواصی به حق و صبر را در بین مومنان قطع کند، جریان تواصی را قطع کنند، چیز خطرناکی است [اینکه] کاری کنند که مومنین به یکدیگر توصیه نکنند، همدیگر را حفظ نکنند، به یکدیگر امید ندهند اگر قطع این جریان، بریده شدن جریان تواصی در جامعه ات فاق بیفتد، خیلی خطرناک است. این موجب میشود که انسانها احساس تنهایی کنند، احساس نومیدی کنند و اراده‌ها ضعیف بشود، امیدها کمرنگ بشود، جریت اقدام از دست برود. وقتی تواصی نبود، این ات فاقات می‌افتد و طبعا وقتی این جور شد، امیدها کم شد و جریتها کم شد و اراده‌ها ضعیف شد، قهرا هدفهای عالی و متعالی بتدریج از دسترس دور میشود و کمرنگ میشود و دست‌نیافتنی به نظر میرسد و به دست فراموشی سپرده میشود