دیوید کراننبرگ، در دو فیلم ابتدایی خود استریو و جنایت‌های آینده محافظه‌کاری شدیدی من‌باب ارایه‌ی محتوای ریال و ملموس قابل‌فهم نشان داد و پس از مدتی غوطه‌وری در دنیای بی‌زمان و بی‌مکان سوریال، وارد دوره‌ی دوم فاز فیلم‌سازی خود شد. دوره‌ای که برخلاف دوره‌ی نخست، حاوی مضامین و درون‌مایه‌ی شدیدا افراط‌گرایانه بود و این محتوای افراطی و رادیکال، از دو حیث خودش را نشان می‌داد نخست اینکه، خشونت و مسایل جنسی برخلاف دوره‌ی قبل، دیگر در بطن یا لفافه‌ی روایت داستان، به شکل زیرپوستی و محتاطانه ارایه نمی‌شد بلکه به صریح‌ترین شکل ممکن، این خشونت مزمن و تهوع‌آور و مضامین، همچون تیغی برهنه و ب رنده به چشم تماشاگر فرو می‌گشت و دومین مسیله نیز این بود که کراننبرگ دیگر سعی نمی‌کرد که پشت مضامین پیچیده‌ی روان‌کاوانه و مباحث مربوط به روان‌شناسی پنهان شود و باواسطه، سعی کند ماهی ت و ذات بشریت را مورد نقد و موشکافی قرار دهد بلکه با جسارت‌آمیزترین و بی‌پرده‌ترین وضعیت ممکن، انسان و ماهی ت او را به تصویر می‌کشید و با نگاهی انتقادی، وضعیت او را مورد واکاوی قرار می‌داد.