گاهی فکر می کنم اینهایی که به راحتی چیزی یا کسی را رها می کنند چقدر راحت زندگی می کنند، لامصب این دلبستگی و دلتنگی عجب درد بی درمانی است. لااقل برای من. دلم برای قمری پشت پنجره هم تنگ می شود، الان سه روز است که پیدایش نشده! البته بعضی دلبستگی ها بسیار فراتر از دلبستگی به قمری پشت پنجره است. مکان این دلبستگی ها در دلت یک جای دیگر است، فقط متعلق به یک سری انسانهای خاص است که رفته اند برای خودشان در قلبت قلعه ای خالی ساخته اند. خالی از آن جهت که دیگر رفته اند و قلعه بی سکنه مانده است. نمی توان قلعه را خراب کرد، به توپ بست، با منجنیق به جانش افتاد، فقط شاید به مرور زمان خودشان بر اثر حوادث طبیعی ویران شوند که از شانس ما مصالح به کار رفته در قلعه از سیمان خاصی است که تکان نمی خورد. حتی بر اثر سیل و طوفان و زلزله. نمی دانم شاید خودم هم دلم نمی آید قلعه ای به این زیبایی را ویران کنم، چطور می شود تنها یادگار آن انسانهای نازنین را ویران کرد. با این قلعه ها چکار کنم؟ ؟ ؟ چگونه باید با قلعه های خالی قلبم کنار بیایم. قلعه ای که هر وقت نگاهش می کنی روحت از زیبایی قلعه پر می کشد اما در همان حال دلت برای صاحبان قلعه تنگ می شود. چه می شود کرد. نمی دانم.