غل و زنجیر ها در حسرتت فرسودمتو را، تو را بازگفتن، به قهرمانان به بچه های خوبتو را آه تورا بازگفتن! به آدم های بی ناموسبه دروغ پتیاره ی بی شرمچند زمستان گذشتگرگ ها و پرنده ها و زندان ها در خوابو جهان آن بیرون بی وقفه در جریانتنها کسی که نخفت من بودمچند بهار دلانگیزغل و زنجیر ها در حسرتت فرسودمکاش بر گیسوانت گل های خون بیاویزمیکی این سو، یکی آن سوکاش بتوانم تو را فریاد زنمدر چاههای بی انتهابر ستاره ای لرزانبر سر کسی که در دل تاریکی به یک چوب کبریت دست می یابدو بر چوب کبریتیکه در دل دورترین موج اقیانوس رها می شودکاش به آن که گم کرده بو سه ها راو طلسم عشق های نخستین راغرق در پیاله ای شراب یا نخی سیگاربی آنکه سهمی از غروب نابهنگام ببردتو را، تو را بازگویمای نبودنت نام دیگر دوزخمن سردم استپلک هایت را نبند