قوه قضاییه می گوید که"تجاوزی در کار نبوده است" و این در حالی است که بسیاری از مردم بر"تجاوز درست و حسابی صورت گرفته است" اتفاق نظر دارند. برای اینکه تا حدودی متوجه"کدام درست می گویند؟ " شویم باید به این نکته که آدم ربایی ها، اصولا، در راستای چه هدفی صورت می گیرند توجه نماییم. همه ما خوب می دانیم که بسیاری از آدم ربایی ها در راستای به دست آوردن پول صورت می گیرند، یعنی آدم رباها بچه های افراد سرشناس و سلبریتی های هنری، ورزشی، سیاسی (کمتر پیش می آید! که حسابی دستشان به دهانشان می رسد را ربوده و در ازای تحویل فرزند تقاضای پول می کنند. با این حال، در برخی از موارد اطفال معصوم و بی گناه اقشار فرودست و کم بضاعت جامعه طعمه آدم ربایی می شوند. در چنین مواردی پای پول در میان نیست و آن هایی که می خواهند دست به سوء استفاده جنسی بزنند بیش از هر چیز روی"بچه که این چیزها حالیش نیست" و" کسی را ندارند که کمکشان کند" و" برای حفظ آبروی خود محال است صدایش را در بیاورند" حساب می کنند. به این ترتیب، آدم ربایی از خانواده های کم بضاعت فقط پرسش هایی از قبیل"به نیت شوم خود رسیده اند؟ " و"تنها دستمالی بوده یا خدای ناکرده تجاوز هم صورت گرفته است" و"کار تا چه حد جلو رفته است؟ " را بوجود خواهد آورد پرسش هایی اساسی که تا جواب داده نشوند خیال پدر و مادرها و بستگان نزدیک، راحت"عدالتی در میان خواهد بود" نمی شود. متاسفانه، در ماجرای دو دختر بچه هفت و هشت ساله، قوه قضاییه تنها به"تجاوزی در کار نبوده است" اشاره کرده و بدون کوچکترین تلاشی در پرداختن به قصد و نیست آدم ربا، مشکل را بصورت صفر و یکی حل کرده است. یادش به خیر نباشد! زمانی که برای سرقت کیف یکی از بستگان به دست او چاقو زده و راه وی را به بیمارستان کج کرده بودند، عضو کادر درمان"خدا را شکر کنید، چون این جور آدم ها معمولا برای راحتی سرقت گردن را می زنند" گفته بود. شاید این نحوه سخن گفتن برای عضو کادر درمان، که می خواهد با دادن دلداری به مصدوم و مجروح روحیه او را بالا ببرد، خوب باشد، اما اگر اعضای قوه قضاییه هم بخواهند با بهره گیری از شیوه"خدا را شکر کنید که اتفاق بدتری نیفتاد!" حکم صادر کنند، واقعا سنگ روی سنگ بند خواهد شد!؟