جوانی ساله بودم اهل یکی از شهرهای شمالی که دنیا روی بدش را خیلی زود نشانم داد و بعد از سالها بدبیاری در کار و زندگی، سال ناچارا" تنها، غمگین، بی پول و بدهکار عازم تهران شدم تا شانس خودم را برای پیدا کردن کاری مناسب در پایتخت امتحان کنم. چند هفته ای بود که دنبال کار می‌گشتم و از روی آگهی های همشهری برای پر کردن فرم و مصاحبه به شرکتهای مختلف مراجعه می‌کردم. آن روز هم در پیاده رو یکی از خیابانهای کم رفت و آمد تهران قدم زنان به دنبال آدرس یک آگهی می‌گشتم و مقداری که راه رفتم به نوشته ام نگاه کردم تا آدرس را چک کنم و وقتی سرم را بالا آوردم تا به جلو نگاه کنم دیدم دختری مقابلم ایستاده است. نسبتا لاغر، حدودا هم سن خودم نهایتا دو تا سه سال کوچکتر، نگاهی محزون داشت و انگار سخت بود حرفش را بزند. با نگاهی سوالی نگاهش کردم تا حرفش را بزند. گفت: من نیاز به کمک مالی دارم تا به ترمینال بروم و به شهرم برگردم. دستم را فورا" در جیب راست شلوارم کردم، یک اسکناس تومانی داخلش بود که بیرون آوردم و به سمت آن دختر گرفتم، دختر تومانی را گرفت و با نگاهی م یوس و مردد به پول و بعد به من نگاهی کرد و بعد از مکث کوتاهی تشکر کرد و رفت. لحظاتی همان جا متفکر ایستاده بودم، دستم را در جیب چپ شلوارم کردم و بیرون آوردم، در این جیب یک هزار تومانی داشتم. با خودم فکر کردم چرا این هزار تومانی را ندادم؟ ! این آخرین پولی بود که داشتم و معلوم نبود خانواده ام هم بتوانند برایم پولی بفرستند ولی به هر حال من مرد هستم، آن خانم بیشتر بهش احتیاج داشت. هزار تومانی به دست فورا به سمتی که آن دختر رفت دویدم، اطراف را تا جایی که امکان داشت گشتم و کوچه ها و خیابانهای فرعی را هم رفتم، ولی نتوانستم پیدایش کنم. من ماندم و افسوسی عمیق که سوز آن هنوز هم پس از حدود سال برایم تازه است و هر وقت به یاد آن دختر و نگاه نا امید و م یوسی که به من انداخت می‌افتم تازه می‌شود و اشک در چشمانم جمع می‌شود. مدتی خواستم خودم را با این فکر که شاید برای گرفتن پول دروغ گفته باشد آرام کنم ولی نتوانستم از این فکر که ممکن هم بود راست گفته باشد و احتمال داشت بتوانم با پرداخت مبلغ بیشتر به بازگشتش کمک کنم خارج شوم. در واقع فرقی هم نمی‌کرد پول را برای بازگشت به شهرش می‌خواست یا برای ت مین احتیاج روزانه اش، به هر حال من باید مبلغ بیشتری کمک می‌کردم درست نبود بنده ای از بندگان خدا را که جوان و هم سن خودم هم بود و به من امید بسته و از روی احتیاج و ناچاری غرور و آبرویش را زیر پا گذاشته و تقاضای کمک کرده نا امید و م یوس و با مبلغی اندک راهی می‌کردم. امروز نمی‌دانم آن خانم چه شد و کجا رفت و چه عاقبتی داشت، تنها کاری که توانستم آن زمان بکنم این بود که برایش دعای خیر کنم تا گرفتار افراد بد ذات و بد نیت نشود و بتواند راهش را پیدا کند و عاقبت به خیر و سعادتمند شود. بعد از آن هیچگاه نیازمندی را که به سراغم آمد را دست خالی راهی نکردم و بارها هر آنچه در جیبم داشتم را یا حداقل مبلغی فراتر از انتظارش را کمک کردم تا دیگر هیچگاه دچار چنین افسوسی نشوم. در پایان هر چند احتمال اینکه آن خانم این مطلب را ببیند تقریبا" محال است ولی باز هم می‌نویسم: خواهر عزیزم، من را بابت کوتاهی که در حق تو کردم ببخش، حلالم کن.