در قسمت اول تا آنجایی گفتم که گروه تلگرامی زده شد و قرار شد که روزی ساعت مطالعه و کار محتوایی به طور جدی شروع شود. برای شروع مطالعه قرار شد که من از استفاده کنم و طبق درسنامه محتوایی آن پیش بروم تا بتوانم قدم های اول را درست و اصولی بردارم. بنابراین برای این که بتوانم از درسنامه های متمم کمک بگیرم، اشتراکی خریداری کردم تا علاوه بر نمایش کامل محتوای آموزشی، بتوانم تمرین های آن را هم انجام دهم. به توصیه نیما اسماعیلی، مدیر مجموعه، قرار شد علاوه بر حل تمرین هایی که در پایان هر درس وجود دارد، نظرات دیگران کاربران را هم مطالعه کنم تا هم مطلب را بهتر درک کنم و هم با مثال های بیشتری آشنا شوم. راستش را بخواهید در شروع کار، پاسخ دادن به سوالات و چالش هایی که در پایان هر مطلب قرار داده شد کار بسیار مشکلی بود. چرا که من تقریبا هیچ نوع تجربه ملموسی در زمینه تولید محتوا نداشتم، اما همان طور که نیما گفته بود خواندن نظرات دیگر کاربران به من کمک می کرد تا بتوانم حداقل به یک پاسخ ابتدایی برسم. اما اگر با خواندن کامنت ها هم به جواب نمی رسیدم، سوالاتم را از نیما و سعیده عزیز به عنوان تسهیل گران دوره می پرسیدم تا آن ها راهنماییم کنند. البته این دوره ماهه تنها با درسنامه های متمم سپری نشد و این راه شاید چالش برانگیزتر از آن چیزی بود که من فکر می کردم. بلکه در کنار مطالعه سایت متمم و دیگر فایل های آموزشی که در گروه تلگرام قرار داده می شد باید روزانه نویسی در وبلاگ هم انجام می شد. تنظیم همه این موارد در کنار هم برای من کار سختی بود اما فرستادن گزارش کار روزانه در گروه، آن چیزی بود که به من کمک می کرد تا بتوانم بهتر پیش بروم. گزارش روزانه مطالعاتی من باعث می شد که تمام چالش ها و اشتباهات کار من مشخص شوند و بتوانم به کمک تسهیلگران آن ها را برطرف کنم. بنابراین به جرات می توانم بگویم لحظه به لحظه این دوره برای من آموزنده بود و باعث شد که با دنیایی جدید و دلچسب آشنا شوم. این مساله برای منی که از موقعیتی که به واسطه رشته تحصیلی ام در آن قرار داشتم، فراری بودم موقعیت بسیار خوب و جذابی بود. به هر صورت تمام مطالبی که من در وبلاگم می نوشتم، چه از نظر نوع نوشتار و لحن آن و چه از نظر علایم نگارشی بررسی می شد و نکات آن به صورت دقیق به من آموزش داده می شد تا بتوانم روز به روز نوشته های بهتری بنویسم. البته این را هم صادقانه بگویم که به دلیل این که انسانی کمال گرا هستم، اوایل از این که از کارم ایراد گرفته می شد ناراحت می شدم. نه به این خاطر که اشکالات کار در جهت بهبود آن به من گفته می شد، بلکه به این خاطر که خودم را سرزنش می کردم که چرا تو باید این اشتباه را بکنی؟ انگار که حقی برای اشتباه کردن برای خودم قایل نبودم. ولی به مرور به عینه دیدم که اگر بخواهم با هر ایراد در نوشته ام خودم را آزار دهم چیزی یاد نمی گیرم. در واقع نه تنها من، هیچ کس تا زمانی که اشتباه نکند چیزی یاد نمی گیرد. ادامه دارد.