سلام? اگه نوشته هایی که تا اینجا نوشتم رو خونده باشید شاید بعضی هاتون متوجه این شده باشید که من هدف و انگیزه ای برای زندگی ندارم یا بهتره بگم نداشتم. ماجرا از سال هشتم تحصیلی رقم خورد که من چند روز قبل از تولدم دچار یک پوچی عجیب شدم و به چرایی هایی بر میخوردم که جوابی نبود براش و علت اینکه چرا من خلق شده ام و قرار چیکار کنم و اصلا من نباشم چیزی نمیشه و هزاران سوال دیگه. حتی به مرگ و خودکشی هم فکر کردم اما دلایلی وجود داشت که دست به خودکشی نزدم. و از اون موقع شدم یک ادم بی هدف و اصلا برای اینده ام برنامه یا پیش فرضی نداشتم و صرفا چیز های بدیهی میگفتم که از جوابی برای سوال های معلم ها داشته باشم. و هدف های کوتاه مدت مثل قبولی دانشگاه و رتبه چند رقمی کنکور و. قانعم نمیکرد و انگیزه برای ادامه زندگی نمیداد روزگار رو با همین احوال میگذروندم و آرزو مرگ داشتم تا که پدرم رو در سال تحصیلی نهم از دست دادم و فهمیدم مرگ انقدر هم ساده نیست. و تو این موقعیت نه مرگ رو میخواستم نه زندگی رو. بازهم این روزها گذشت و من سال دهم تحصیلی رو هم تموم کردم. و در این روزهای کرونایی و تابستونی که سپری میکردم با کتاب خوندن، با جمله ای مواجهه شدم در کتاب ظلمات سپید که میگفت (که هر انسان باید تلاش کند که زندگی اش مانند هدیه الهی شود) ) و این جمله ترقی ایجاد شد در وجودم و احساس کردم این میتونه باش هدف زندگیم و یک انگیزه برای زندگی کردن. و با تعالیم دینیم هم بسیار همخونی داشت وباید تلاش بکنم که زندگیم در هر لحظه ای بشه مثل یک هدیه الهی و با فرارسیدن مرگ و وداع گفتن دار فانی این هدیه رو به صورت کادو پیچ و خوشگل و زیبا تقدیم کنم به خداوند که روزی خودش این هدیه رو بهم تقدیم کرده. و این جمله شد نوری در قلبم و مملو شدم از حس خوب? و به نظرم انگیزه و یک هدف جاودان برای زندگی هر نفر لازمه یک دنیا حس خوب براتون آرزومندم?