وقتی کوچیک تر بودم فکر کنم سال پیش از اخبار متنفر بودم حس می کردم فقط حس های منفی توش وجود داره سر انتخابات مادرم بهم می گفت بیا یکم گوش بده اینا می شه اینده کشوری که توش زندگی می کنی پس بیا و باهاش اشنا شو اما من فقط می گفتم هر کی بیشتر تعطیل کنه همون ادم بهتریه و بعدشم به من ربطی نداره انتخابات برای من فقط یه فرصت بود که مدرسم به خاطر شمارش رای ها تعطیل شه? وقتی برای دومین بار اقای روحانی رییس جمهور شد همه ریختن تو خیابونا همه شعار می دادن و خوش حال بودن همه پارچه به رنگ های بنفش دستشون بود حالا بعد چهار سال همون ادما دیگه از رای دادن خسته شدن و می گن رای نمی دیم بعضیا در مقابل میان و از خودشون احادیث می گن بعضیا این کار و نابودی کشور می دونن و متاسفانه تنها قدرت مردم معمولی جمله نه به رای هستش تو کتاب های و تاریخ و جامعه شناسی می گن یه انقلاب نیاز به یه رهبر داره کسی که شما رو هدایت کنه و راه و به شما نشون بده وگرنه انقلاب ها بدون رهبر فقط می شن یه اعتراض اما به نظر من رهبر یه انقلاب حرف هایی که تو دلمون خفه شون کردیم داستان ما شده داستان بچه هایی که تو مدرسه بهم قول می دادن همه شون اعتراض کنن اما کسایی بودن که بعد حرفشون می رفتن می گفتن ما کی گفتیم بعضیا هم فقط برای همرنگ بودن با بقیه همراهی می کردن بعضیا هم سواستفاده می کردن و بعضیا هم تا تهش وایمیستادن و نابود می شدن از این نوشته قصدم توهین به کسی نبوده فقط به عنوان کسی همه می گن بخشی از اینده سازان کشور عه (البته که وقتی بخوایم حرف بزنیم هنوز بچه ایم) ارزو می کنم روزی برسه که واقعا بتونیم انتخاب های سازنده بکنیم و این که تاریخ اثبات کرده بعد از هر اشتباهی کسایی هستن که دنیاشون رو به سمت درستی هدایت کنن امیدوارم ما اون ادما باشیم که تاریخمون برگردونیم