اغلب به نظر می‌رسد که در حالی که حقیقت را می‌توان از داستان خود فرد دریافت، گاهی اوقات حقیقت خود فرد نیست، بلکه حقیقت یک فرهنگ، یک ملت، یک نسل است. خود ارزیابی، در حالی که خودآگاه است، به طور مزمن ناکافی و اغلب نادرست است، اما هدف واقعی از اتوبیوگرافی به نحوی فرار از سرنوشت است اما محیط اطرافش چیزی است که به آن شکل می‌دهد. درک این که چگونه این محیط، خود را خلق می‌کند، جایی است که هسته اصلی بیوگرافی در آن نهفته‌است. اعترافات آگوستین معمولا اولین زندگی‌نامه مدرن محسوب می‌شود. او کتاب را با خطاب به خداوند آغاز می‌کند، اما این دعا، نوای موسیقیها را از نمایشنامه‌های یونانی منعکس نمی‌کند. آگوستین، بر خلاف قهرمانان تراژیک یونان، گفتگوهای نزدیک و شخصی با خداوند دارد. یک ایده افراطی در قرن چهارم: او طوری با خدا صحبت می‌کند که انگار دانشجو با استاد راهنما صحبت می‌کند و ادعا می‌کند که تصمیمات گذشته او را نمی‌توان نادیده گرفت، و زندگی او مقدر نشده است. در نوشته‌های خود، به خود قدرت می‌دهد و به گناهان گذشته‌اش اعتراف می‌کند، اما آن‌ها را در دل خود ارزیابی می‌کند. در واقع، برخی به آگوستین اعتبار می‌دهند که نفس درونی را خلق می‌کند. آنچه که قابل‌توجه است توجه آگوستین به احساساتش در تاریخ است. او خود را از گناهان گذشته معذورنمی‌دارد، بلکه آن‌ها را به طور واضح توضیح می‌دهد و ظاهرا تا آنجا که به خاطر دارد، آن‌ها را تحریف نمی‌کند (هورن و بامبرگ )‌. با این حال، او باید در هنگام خلق اعترافات‌نامه خود، هنگامی که ادعا می‌کرد از خدا الهام می‌گیرد، مراقب باشد. کارآگوستین می‌تواند نادرست در نظر گرفته شود اگر این کار الهام‌بخش گناه در دیگران باشد. چگونه ممکن است کار آگوستین نادرست در نظر گرفته شود؟ بدیهی است که تا آنجا که می‌توانست، خاطره تاریخی و سنجیده‌ای را از زندگی خود بازآفرینی کرد اما چگونه می‌توانیم (یک فرآیند ذهنی) تاریخ خود (یک محصول به ظاهر عینی)‌را ارزیابی کنیم؟ تاریخ اتوبیوگرافی، که من آن را "حافظه روایت" می‌نامم، باید به عنوان یک روایت، نوعی پایان اخلاقی در طرح آن داشته باشد (هورن و بامبرگ )حافظه روایت، همان طور که به عصر جدید می‌رسیم، روحیه‌اش کم‌تر مذهبی است، اما کم‌تر اخلاقی نیست. اتوبیوگرافیست‌ها، به منظور ایجاد یک داستان جالب و متقاعد کننده، شامل رویدادهایی می‌شوند که هدف اصولی آن‌ها را بیشتر می‌کند. مورگان ( )‌می‌نویسد: "در یک لحظه اتوبیوگرافیک معین، یک روایت از یک موضوع به موقعیتی در یک نظم اخلاقی صحبت می‌کند و همزمان رویدادهای تاریخی را به عنوان حرکتی به سمت یک نقطه پایانی اخلاقی مرتب می‌کند" بازسازی تاریخ متناسب با اهداف نویسنده در حال حاضر در میان خاطراتش به عنوان حافظه روایت در حال ساخت و ویرایش و بازسازی است. ذهنی‌سازی تاریخ ممکن است در حافظه روایت اتفاق بیفتد، اما لزوما آن را غیرواقعی نمی‌کند. با نادیده گرفتن این مفهوم که حقیقت خود ذهنی است، ما می‌توانیم با احساسات کسی که وارد جنگ یا نسل‌کشی یا بردگی شده‌است همدردی کنیم، درست به همان آسانی که می‌توانیم با کودکی که زانویش را خراش داده است همدردی کنیم، اما در گفتن این که او زانوی خود را خراش داده‌است یا در هولوکاست بوده است، یک باور ضمنی وجود دارد که آنچه می‌شنویم حقیقت است. اگر حافظه روایت با تصورات قبلی ما از آنچه که باید در هولوکاست باشد مطابقت داشته باشد (که همه به جز آن‌هایی که در آن زیست کردند از تجربه دست‌دوم استفاده برخوردارند) ، آنگاه ما به داستان اعتقاد داریم و آن را به عنوان یک داستان دقیق یا نادرست از نظر تاریخی قضاوت می‌کنیم. با این حال، ارزیابی اتوبیوگرافی براساس دقت تاریخی غیرممکن به نظر می‌رسد چرا که همه چیز، از جمله تاریخ، حول حافظه شخص می‌چرخد. "ساده‌ترین عبارات را بیان کنید، در درک اتوبیوگرافیک، هیچ چیز، هیچ متنی، خارج از شخص وجود ندارد. پدیده‌ای که در نهایت مورد توجه است، یعنی گذشته شخصی فرد باید خود را از طریق تولید خلاق، یعنی از طریق کار تخیلی تفسیری معنابخش، شکل دهد (فریمن )‌. "حتی اگر تمام حقایق تاریخی قابل تعیین را بررسی کنیم، باز هم باید با حافظه سر و کار داشته باشیم. اتوبیوگرافی تابعی از حافظه است و حافظه همیشه قابل‌اعتماد نیست. استارکست مورد بینجامین ویلکومیرسکی، نویسنده "تکه خاطرات"، داستان کودکی است که از هولوکاست جان سالم به در برده‌است. پس از تحقیقات خصوصی توسط یک نویسنده سوییسی کشف شد که این مرد اصلا بینجامین ویلکومیرسکی نیست بلکه برونو دوسیکر متولد فوریه است. ویلکومیرسکی/دوستسکر ادعا می‌کند که "این تاریخ هیچ ارتباطی با تاریخ زندگی او و خاطرات او ندارد (بویز )‌". شاید او آن وحشتی را که این قدر صریح در کتابش توصیف می‌کند تجربه نکرده باشد، ولی باید از این متعجب باشم که ما کی هستیم که به این مرد بگوییم که خاطراتش متعلق به او نیست؟ قطعا حقیقت تاریخی می‌تواند ثابت کند که فرد اشتباه می‌کند، اما ذهنیت محض حافظه و چارچوب آن، "اثبات" هر چیزی را تکذیب می‌کند. "حافظه" در این زمینه، به ترکیب نادری از واقعیت و داستان، تجربیات و متون، فیلم مستند، نمایشنامه‌ها، فیلم‌ها، نمایش‌های تلویزیونی، فانتزی‌ها و. تبدیل می‌شود (فریمن )چالش خاطره‌نگاری مدرن، مانند درام مدرن، تقلید از واقعیت نیست بلکه ارتقاء آن است تا آن را حقیقی‌تر از واقعیت سازد. منظور من از این حرف این است که هدف هر حافظه روایی در واقع، از هر داستان، ایجاد یک "حقیقت" ذهنی براساس حافظه آنچه برای خود اتفاق افتاده است، می‌باشد. "خلق حقیقت" ممکن است مانند یک پارادوکس به نظر برسد، اما در واقع تنها راهی است که می‌توانیم حقیقت را در غیاب الهام الهی تعریف کنیم. حقیقت، یک گنج پنهان نیست که بتوان آن را با بازتولید ساده، به همان شکلی که هست بیرون آورد. اعتراف به گذشته، خود را به عنوان اثری در زمان حال به جریان می‌اندازد: این کار بر خلق واقعی شخص اثر می‌گذارد (گوسدورف ، به نقل از فریمن )‌. از این رو، این‌که ما چه کسی و چه چیزی هستیم، در قالب تجربیات و موقعیت‌های اطراف، به عنوان تابعی از فرآیندهای تخیلی ما، "خلق خود توسط خود" عمل می‌کنند. بدین ترتیب است که شخص از طریق حافظه روایت با خلق حقیقت ذهنی، غنی شدن از قطعات پس‌زمینه‌ای تاریخی منتخب، و کمی تخیل یک کتاب خوب متولد کرده است. وسعت اتوبیوگرافی معمول، تنها پس از یک عمر تجربه، با این فرآیند ارزش‌گذارانه صحبت می‌کند. استانیسلاوسکی، بنیانگذار متداکتینگ می‌گوید: "ما قبل و بعد از این‌که از آستانه ضمیر ناخودآگاه عبور کنیم، آن لحظه در تاریخ را می‌بینیم، می‌شنویم، درک می‌کنیم و متفاوت فکر می‌کنیم، آن لحظه که همه تجربیات خود را به یک نقطه واحد در زمان می‌رسانیم اتوبیوگرافی (هورن و بامبرگ، )‌. پیش از این ما احساسات به ظاهر حقیقی را بعد از صداقت عواطف داریم. اخلاص عاطفی (صداقت عاطفی) ممکن است حلقه حقیقت تاریخی را نداشته باشد، اما می‌تواند تاثیری بزرگ‌تر از عدم پذیرش نهایی براساس تاریخ محض و غیر احساسی داشته باشد.