که خواسته ما نبود در هر ذهنی راه میرفتیم حتی به داد مان کتک هم نمیرسید باورش سخت باشد بگویم حتی نان خشک همسایه داغ ما را حل نکرد انقدر بوی پیاز را در سیخ نامه تمدن روی ذغال آشتی ذوب نمودیم که حتی سفر های پر از نان و هویج و بستنی وایی هرچه بگویمت کم گفته ام در هیچ سفره خانه ای یادمان نکرد حال به دنبال چه خیری باشیم بگذاریم تباهی رخت از لباس مان بر دارد تا دیگران برایمان حرفها در آورند باید هوشیار بودتا شام اخری دیگر در تابلو نقاشی کسی تکرار نگردد لب را به دایه زبان سخن بگوی تا خردمند تر از هر جریانی برقله افکار باشی و غم از تو جدا نخواهد شد تا به پاکی حقیقت یابی نظر این نبود ما گرفتار دور دیده رقاصکان شب خیز و مست روی شدیم انگاه که در سحر نیازی بر ما پدیدار گشت تا اذان خدا به بیداری خواسته شدیم توان در توان ها قدرتمان داد تا خجل از نبض روزگارین هیچ بشری نباشیم خوش بر حال خوش رویانی که زنده اند و نام زندگی را تا زنده ماندن به دو ش خود کشاندند