کنار شومینه ایستادم. فنجان قهوه را به آرامی به صورتم نزدیک کردم. بوی خوش قهوه در تمام بدنم جاری شد. صدای خرد شدن و سوختن تکه های هیزم در آتش، آوای خانه شده بود. به سمت پنجره طوری با وقار قدم بر داشتم که گویی امپراطورم. آرام و ملایم نفس می کشیدم. فنجان قهوه را روی میز کنار پنجره گذاشتم. پرده حریری را به آرامی کنار زدم. چند دقیقه ای به بیرون خیره شدم و محو زیبایی طبیعت شدم. خیابان نمناک بود. باران می بارید. پنجره را باز کردم تا هوای تازه تنفس کنم. آستین پلیورم که به رنگ طوسی سربی بود را پایین تر کشیدم، طوری که فقط نوک انگشتانم بیرون بودند. دستهایم را به دهانم نزدیک کردم و ها. کردم. از روی میز کنارم، پاکت سیگار را برداشتم. یک سیگار کنار لبم گذاشتم و با کبریت روشنش کردم. دود بزرگ که با بخار دهانم ترکیب شده بود را در آسمان رها کردم. سیگار به نیمه رسید. قهوه را نوشیدم. صدای بارش باران و تماس آن با زمین شنیدنی بود. سیگار به ته رسید. به آرامی پنجره را بستم. با وقار چرخیدم و به سمت آیینه قدم برداشتم. روبروی آیینه ایستادم. چه قد زیبا به نظر می رسیدم! لبهایم را غنچه کردم، گودی زیر گونه هایم بیشتر شد. به آرامی دست در موهایم کردم و با حرکت دستم، موجی خاص به موهایم دادم. چشمانم را شهلایی کردم و به گرامافون خیره شدم. صفحه ی موسیقی را برداشتم و روی گرامافون گذاشتم. موسیقی کلاسیک پخش شد. فضای خانه جذاب تر شد. به آرامی دور خودم چرخیدم و به تصویرم در آیینه لبخندی عمیق و دلربا زدم. به سمت کمد لباس هایم رفتم. شال گردنم که طوسی رنگ و از جنس پشم خیلی نرم بود را برداشتم. بوی عطر خاصی می داد، عطر کسی که مدت ها بود از او خبری نداشتم. غمگین شدم اما به خودم اجازه ندادم غرق در خاطرات خوب یا بد گذشته شوم. به قدری از اکنونی که در آن بودم، لذت می بردم که گذشته برایم اهمیتی نداشت. شالگردن را سر جایش گذاشتم و به سمت قفسه کتاب هایم برگشتم. با صدای مهربان و دلنشین به خودم گفتم: حالا وقت مطالعه است! نگاهی به سرتاسر قفسه کتاب هایم انداختم و نمایشنامه"باغ آلبالو" از آنتوان چخوف را برداشتم. آخرین اثر او در دستانم بود. می بایست نمایشنامه جذابی باشد (؟ ) به سمت صندلی کنار شومینه برگشتم. عینکم را فراموش کرده بودم. برگشتم و آن را از کنار گلدان مرمری که پر از رزهای سرخ بود، برداشتم. تلفن زنگ خورد. صاحب خانه بود. با تمدید دوباره قراردادم موافقت نکرده بود. ذهنم درگیر آینده شد. به ساعت روی دیوار نگاه کردم. چند ثانیه بعد، شانه هایم را کمی بالا انداختم و با لبخندی بر لبانم، طرح حذف دلهره را، زدم. به احترام کتابی که در دستم بود، سوزن گرامافون را از روی صفحه برداشتم. خانه آرام شد. روی صندلی کنار شومینه نشستم. به آسمان نگاه کردم و نفسی عمیق کشیدم. کتاب را باز کردم. سمفونی خانه و آسمان، موسیقی متن نمایشنامه شده بود. همه چیز زیبا بود! پایان