ارزش ها قطب نما هستند، قطب نمایی که کشتی زندگی را جهت می دهد. اهداف آن مقصدی است که کشتی می خواهد به آن برسد. کشتی زندگی هیچ گاه (تا زمان مرگ) متوقف نمی شود اگر زیستی بر اساس ارزش ها داشته باشیم ناخدای کشتی خودمان هستیم اما اگر بخواهیم بدون تعیین ارزش زندگی کنیم باید انتظار گم شدن نیز داشته باشیم. وقتی ارزش باشد حتی در اعماق پوچی زندگی نیز بارقه ای از نور یافت می شود، در غیر این صورت اگر زندگی بر اساس ارزش نداشته باشیم در روشنایی کورکننده خورشید ظهرگاهی نیز کوری بیش نیستیم. شاید برای همین است که به طور معمول در فیلم ها و گاهی نیز در واقعیت، طبقه متوسط و یا مرفه جامعه را می بینیم که از زندگی شان ناراضی هستند اما به عکس طبقه ضعیف جامعه خشنود و نیشش تا بناگوش باز! چون آن چوپان در یک ده دور افتاده یکسری ارزش های مشخص از خانواده خود آموخته و به همان اصول ابتدایی تا آخر عمر پایبند است. اصول ساده (ولی مهمی) مثل صداقت، کمک به دوست و. درسته که او در میان گله ای از گوسفندها با بوی نامطبوعشان زندگی می کند اما خشنود است چون به ارزش های خود پایبند است. حال اینکه آن شهرنشین مرفه با اهداف و آرمان های جهانی اش اما حتی یک ارزش هم در زندگی خود ندارد و اگر هم دارد به آن عمل نمی کند. شاید آن چوپان تا آخر عمر چوپان باقی بماند و نیز بدون پیشرفت و هدفی زندگی کند، اما لااقل زندگی ارزشی دارد. اما آن شهرنشین با هدف های بزرگش بدون حتی یک ارزش که از قلبش بیرون بتراود زندگی می کند. چه خوب است که امسال در کنار اهداف رنگارنگ به سراغ یک زیست ارزشی نیز برویم. امیدوارم نویسنده و خواننده این نوشته ارزش های خود را بیابند و در آن ها استقامت بورزند. انشاالله.