مادر تکیه داده بود به چارچوب در اتاق و با چشمهای بسته همانطور که تسبیحش را میگرداند، زیر لب زمزمه می کرد. صدای زنگ تلفن را که شنید چشمانش را باز کرد و طوری خیز برداشت سمتش که تسبیح توی هوا تابی خورد و چند قدم آنطرف تر افتاد. همانجایی که نشسته بودم میپاییدمش. تلفن را برداشت و چند بار پشت سر هم الو گفت. گریه اش گرفته بود و مدام الو میگفت. لابد آنطرف خط چیزی نگفت که مادر با عصبانیت گوشی را روی شاسی تلفن گذاشت. همانجا نشست، کنار تلفن و منتظر ماند. پا شدم، تسبیح را برداشتم و آرام روی شانه اش گذاشتم. دلم نمیخواست آنقدر با ناخنش ور برود که مثل ناخن آن یکی انگشت به گوشت برسد. صدای دانه های درشت تسبیح که تند تند روی هم قرار می گرفتند مرا یاد چند سال پیش انداخته بود. وقتی با علی قاشق، چنگال را به لبه ی ظرف فلزی میزدیم و ادای قطار در می آوردیم. بیشتر از یک ساعت گذشت که صدای ریل قطار خاموش شد. برگشتم و به مادر نگاه کردم. کله اش یک وری شده بود و کجکی به متکا تکیه داده بود، تسبیح از جایی که به نخ رسیده بود روی انگشتش مانده بود و ریز ریز، تکان تکان می خورد. برای یک لحظه فکر کردم مادر چقدر شکسته تر از هر روز شده و صورتش حالت غریبی پیدا کرده است. انگار همین دیروز بود که توی بغلش برمی گشتم و به علی که پ غ کرده پشت سرمان می آمد، شکلک درمی آوردم. علی حرصش میگرفت، قدم تند میکرد و از روی شانه های مادر موهایم را میکشید. خیلی درد نداشت، ولی من جیغ می کشیدم، از ته دل. مثل جیغی که امروز صبح مادر کشیده بود. جیغ که کشید، بی هوا از تخت بلند شدم. چند بار منگ به اطرفم نگاه کردم. دلم گرفت. بیچاره مادر! کاش پدر بود. بهش اخم می کرد که: - دختره ی گنده، همچین جیغ کشید که انگار چی شده! بعد با همان صدای خش دار و زمختش می خندید. طوری میخندید که مادر خنده اش میگرفت من و علی هم. به پدر نگاه میکنم. روبرویم نشسته روی دیوار. بهم زل زده است. این پیراهن سفیدش را دوست داشتم. دوتا جیب بزرگ روی سینه اش بود. وقتی نماز میخواند، از بغل آرام آرام بهش نزدیک می شدم و دستم راچفت می کردم به جیبهاش. بلند بلند"الله اکبر"می گفت تا مادر برسد. مادر که می آمد به جیبها آویزان بودم و یک ریز می خندید. چند سال است که مادر مثل آن روزها نخندیده است. ساعت های می نشیند روی آن صندلی چوبی کنار پنجره و به نقطه ی مبهمی خیره می شود. بزرگتر که شدم خرید های پدرم را من، از درحیاط تا خانه می آوردم. علی فقط نگاه می کرد. دور بر م می داشت و حلبی روغن را سر دست می گرفتم و جلو علی ادای پهلوان در می آوردم. علی که تنها می شد، با حلب روغن زورآزمایی می کرد. اندازه چند انگشت حلب را از زمین جاکند می کرد و من قایمکی میدیدم که پاهاش به لرزه می افتاد و پشت سر هم سرفه میکرد. یکی، دوتا، ده تا. یک بار بهم گفت که: - میبینی آخرش موهامو دم اسبی میبندم. با یه بند آبی. من به کله ی بی موی علی نگاه می کردم و بلند بلند می خندیدم. حرصش می گرفت و موهایم را می کشید. هلش می دادم و زمین می افتاد. تا مادر برسد می پریدم داخل حیاط. علی هنوز چسبیده به زمین بود و مادر چشم های خیسش را می دزدید. علی هر روز لاغرتر می شد و چشمهای مادر همیشه تر بود. پدر بعد از کمی از روی زمین رفت و روی دیوار نشست. عمه گفت: - بخاطر علی، پدر زود رفته. علی سرفه می کرد. پی در پی. توی صورتش رد اشک خشک شده بود. گفت تو چی میگی؟ پدر بخاطر من زود رفت؟ شانه هایم را بالا دادم. مادر آرام گفت: - پدر رفتنی بوده لابد. بعد به علی نگاه کرد و محکم گفت: - ولی تو نباید بری! دستش را روی شانه ی مادر که گذاشت، دیدم جاده های باریک سبز رنگی زیر پوستش کشیده شده. به دست خودم نگاه کردم، گفتم علی! نگاهم کرد. پیروزمندانه گفتم: - مچ دستت انگشت کوچیک منه! مادر بهم چشم غره رفت و علی برای همیشه پیرهن آستین بلند پوشید. مادر دراز کشیده ست روی زمین. تسبیح هنوز روی انگشتش حلقه شده است. پتویی برمیدارم و سمتش میروم. تای پتو را که باز میکنم، تلفن زنگ میزند. تا مادر دست را عمود زمین کند و روی جایش بنشیند تلفن را برمی دارم. مادر دستم را می گیرد و تند و تند سوال میکند. تلفن میگوید: - علی رفت! به قاب پدر نگاه میکنم و شانه هایم می لرزد. مادر بی اختیار روی زمین ولو می شود و تسبیح از دستش میفتد.