اتوبوسی به نام هوس یکی از بهترین و تحسین شده‌ترین نمایشنامه‌های قرن بیستم است که هنوز هم اجرا می‌شود و اقتباس‌هایی از آن‌هم شده است ژانر این نمایش: گوتیک جنوبی است. اولین بار این نمایش، دسامبر در تیاتر"آتل باریمور" در نیویورک به روی سن رفت. نام‌های اماکنی که "ویلیامز" در "اتوبوسی به نام هوس"، استفاده می‌کند، بار استعاره‌ای روشنی دارند. "الیزین‌فیلدز"، خیابان محل زندگی خانواده کوالسکی، نامی است که در اساطیر یونان به سرزمین مردگان می‌دهند. مسیری که بلانش از ایستگاه قطار تا آپارتمان استنلی کوالسکی شرح می‌دهد، یک ورژن تمثیلی از زندگی خودش تا این نقطه از زمان است. پیروی نامشروع او از "هوس‌های" جنسی‌اش، به مرگ اجتماعی و تبعید از شهر زادگاهش، "لورل می‌سی‌سی‌پی"، منتهی شد. بلانش با رسیدن به یک محله بدنام و پست که به بهشت کفار شباهت دارد، یک جور زندگی بعد از مرگ را شروع می‌کند، زندگی‌ای که در آن با تبعات اعمال گذشته زندگی‌اش مواجه می‌شود و با آنها زندگی می‌کند. فیلم اتوبوسی به نام هوس محصول و کارگردان آن الیا کازان است. با این‌که آن زمان فیلم‌ها رنگی شده بودند اما به تشخیص الیا کازان، فیلم پالتی سیاه و سفید است که تاکید بسیاری بر سایه‌های مبهم و روشنایی‌های ظریف دارد که متفکرانه بودن اندیشه او را به خوبی نمایش می‌دهد طرح فیلم به شیوه مینی‌مالیستی است که کلوزآپ‌های کلاستروفوبیک الیا کازان، عمل‌کرد خوبی را در بازآفرینی شدت اثربخشی صحنه‌ها انجام می‌دهند. فیلم، یک اقتباس فوق‌العاده از نمایشنامه مشهور "تنسی ویلیامز" است که اتفاقا خودش هم فیلم‌نامه آن را نوشت. شاهکاری برجسته و دیدنی از "الیا کازان"، کارگردانی که چنین کاری فقط از عهده او برمی‌آید. انستیتو فیلم آمریکا، این فیلم را به عنوان چهل و هفتمین فیلم برتر تاریخ سینما برگزیده است. بیشتر صحنه‌ها در یک اتاق می‌گذرد و این در حالی است فیلم تا لحظه آخرش به‌هیچ‌وجه جذابیتش را از دست نمی‌دهد. فیلم مبتنی بر دیالوگ‌هایی است که بین چهار قهرمان اصلی داستان روایت‌شده و در این میان "ویوین لی" است که با بازی خیره‌کننده‌اش در کنار "مارلون براندو" بار فیلم را به دوش می‌گیرد. با این‌که "ویوین لی" در ابتدا تصور می‌کرد "مارلون براندو" خیلی متکلف و غیرعادی باشد و "براندو" هم فکر می‌کرد که او به شکلی غیرقابل تحمل، خشک و رسمی باشد، اما خیلی زود این دو باهم دوست شدند و گروه به راحتی باهم شروع به کار کردند. ویوین لی در زندگی واقعی‌اش هم دچار اختلال دو شخصیتی بود و بازی در نقش بلانش دوبوا باعث شد که در رابطه با قدرت تشخیص بین زندگی واقعی و این شخصیت، دچار مشکل شود. هنرپیشه‌های فیلم: ویوین لی در نقش بلانش دوبوامارلون براندو در نقش استنلی کوالسکیکیم هانتر در نقش استلا کوالسکیکارل مالدن در نقش هارولد میچ هستند و فیلم در دوازده رشته نامزد جایزه اسکار شده بود ویوین لی برنده جایزه اسکار نقش اول زن، کیم هانتر برنده جایزه اسکار نقش مکمل زن، کارل مالدن برنده جایزه اسکار نقش مکمل مرد شدند و اسکار بهترین طراحی صحنه سیاه و سفید هم به ریچارد دی و جرج جیمز هاپکینز رسید. "اتوبوسی به نام هوس، یکی از دو فیلم تاریخ سینما است که سه جایزه آکادمی برای بازیگری را از آن خودش کرده است. فیلم دیگر، "شبکه" [ ] است. با کمال ناباوری درخشش خیره‌کننده مارلون براندو نادیده گرفته شد و اسکار نقش اول مرد را همفری بوگارت برای بازی در فیلم ملکه آفریقایی گرفت اما می‌توان گفت هیچ ایفای نقشی به اندازه ایفای نقش براندو در نقش استنلی کوالسکی بر روی شیوه بازیگری مدرن سینما ت ثیر نگذاشته است: قهرمان خشن و متعفن تنسی ویلیامز. بلانش دوبوا پس از این‌که خانه خانوادگی خود را از دست می‌دهد از شهر کوچک لورل در می‌سی‌سی‌پی به محله فرانسوی نیواورلیان می‌رود تا با خواهر کوچک‌ترش استلا که ازدواج کرده زندگی کند. بلانش در سالن بولینگ خواهرش را ملاقات می‌کند و آن دو با هم به خانه می‌روند. بلانش که در انتظار دیدن شوهر خواهرش است، ماجرایی را در رابطه با از دست دادن املاک خانوادگی‌شان مطرح می‌کند. بلانش، در ضمن به دروغ به استلا گفته که به دلیل بیماری عصبی از مدیر مدرسه‌ای که در آن درس می‌داده مرخصی گرفته اما بعد مشخص می‌شود که برای ارتباط با یک دانش‌آموز زیر سن قانونی از مدرسه اخراج شده است. لحظاتی بعد "استنلی کوالسکی" (مارلون براندو) شوهر خواهر لهستانی بلانش از راه می‌رسد. استنلی مردی بسیار خشن و زمخت است. بلانش در ابتدا سعی می‌کند با حرکاتش او را به‌سوی خود جلب کند اما وقتی زمختی و رفتار خشن و حیوانی و اشمیزازآور و بی‌احساسی او را می‌بیند، بی‌خیال می‌شود. بلانش در خانواده استنلی، خودش را زنی نشان می‌دهد که اصولا با مفهوم هتک حرمت و آبرو بیگانه است. این نزاکت جعلی او صرفا یک افاده‌گری ساده نیست یک حرکت حساب‌شده است تا خودش را در نظر خواستگار مرد جدیدش، جذاب و دلربا نشان دهد. بلانش برای ارضای حس اعتماد به نفس خودش، نیاز به تحسین و تمجیدهای جنسی مردها دارد، که به این معنا است که او تا به امروز بارها در برابر هوای نفسش از پا درآمده است. بلانش، امیدوار است با ازدواج، از فقر و بدنامی‌ای که او را تسخیر کرده، نجات پیدا کنداستنلی که از قبل درباره ارث‌ومیراث استلا و خواهرش اطلاعاتی داشته، زنش را به گوشه‌ای کشانده و از او بازخواست می‌کند. او معتقد است طبق یک قانون بنام قانون ناپلیونی هر چیزی که متعلق به استلا بوده به او هم تعلق می‌گیرد. بعد از بلانش تقاضای دیدن سندها را می‌کند که بلانش صندوقچه‌ای که تمام سندها در آن قرار داشتند را به استنلی می‌دهد در این حین تعدادی از نامه‌های زردشده عاشقانه‌ای که برای بلانش نوشته شده به روی زمین می‌افتند که استنلی آن‌ها را برمی‌دارد و وقتی نامه‌ها را به بلانش پس می‌دهد به او خبر می‌دهد که استلا و او به‌زودی بچه‌دار می‌شوند این علی‌رغم تاکید استلا به استنلی بود که بلانش چون خودش را پیردختر و شکننده احساس می‌کند آن‌ها نباید فعلا در این‌باره به او چیزی بگویند. بلانش وقتی خیلی جوان بود با مرد جوانی ازدواج کرده بود اما وقتی متوجه هم‌جنس‌گرا بودن همسرش می‌شود او را تحقیر می‌کند و باعث می‌شود وقتی داشتند با هم در بار می‌رقصیدند مرد به بیرون رفته و با شلیک گلوله به سرش خودکشی کند (از اول فیلم هر بار که خاطره خودکشی همسرش باعث پریشانی آشکار بلانش می‌شود نوای بولگای وارسوویانا به گوش می‌رسد )موزیک متن در اغلب صحنه‌های فیلم موزیک جاز و بلو پیانو است. شب بعد از ورود بلانش، در جریان بازی پوکر، بلانش با یک دوست استنلی به نام میچ آشنا می‌شود که روش مودبانه‌اش او را از بقیه جدا می‌کند و خیلی با استنلی متفاوت است بلانش خیلی زود میچ را شیفته خودش می‌کند. وقتی که بلانش رادیو را روشن می‌کند استنلی یک‌بار با فریاد، می‌خواهد که رادیو خاموش شود و بار دوم رادیو را به حیاط پرتاب می‌کند بلانش و استلا به خانه همسایه طبقه بالای استلا می‌روند اما دوستان استنلی برای پریدن اثر مستی، او را زیر دوش آب‌سرد می‌برند و بعد استنلی به حیاط رفته و با تکرار نام استلا با فریاد باعث می‌شود که استلا از آن‌جا بیرون بیاید و با استنلی به خانه‌شان برمی‌گردد. جمله معروف فیلم، "استلا! هی، استلا"، از طرف انستیتو فیلم آمریکا به عنوان چهل و پنجمین نقل قول فیلم [در بین نقل قول] ، انتخاب شد. بلانش در پایین پله‌ها می‌نشیند میچ برمی‌گرد و به بلانش پیش‌نهاد می‌دهد که با هم سیگار بکشند و بابت رفتار خشن استنلی از او معذرت می‌خواهد. بلانش متحیر است که استلا بعد از چنین خشونتی به سراغ شوهر بددهن خودش می‌رود صبح که به خانه استلا برمی‌گردد او را در رختخواب می‌بیند. بلانش به استلا می‌گوید: تو اون رو در یونیفرم سربازیش دیدی و عاشقش شدی اگه من جات بودم پرتش می‌کردم بیرون. تو گرفتار یک هوس حیوانی شدی مثل اتوبوس قراضه‌ای که منو تا این‌جا رسوند. ر ک حرف بزنم اون خیلی عامی و بی‌سواده رفتارها و عادت‌هاش مثل حیوونه. اون پست‌تر از اونه که بشه انسان محسوبش کرد. استنلی کوالسکی بازمانده عصر سنگیه. شب‌ها هم در مهمونی میمون‌ها پوکر بازی می‌کنه. بلانش، استنلی را یک "مهاجر لهستانی" خطاب می‌کند که تحقیرش کند، استنلی با این ادعا که او در آمریکا متولد شده، یک آمریکایی است و فقط می‌شود او را "لهستانی" صدا زد، نگاهی عاقل اندر سفیه و نشان از عقب‌ماندگی به او می‌اندازد. استنلی، نماینده یک آمریکای جدید و ناهمگون است که بلانش ارتباطی به آن ندارد، چون او بازمانده قدیمی یک طبقه اجتماعی منسوخ است. استنلی، خودش را حامی مساوات اجتماعی می‌داند. "من مهاجر لهستانی نیستم. مردم اهل لهستان، لهستانی‌اند نه مهاجر لهستانی [ Polack ]. اما من کی‌ام، یه آمریکایی صددرصد که در پهناورترین کشور روی زمین به دنیا اومده و بزرگ شده، و همین‌جوری بهش افتخار می‌کنه، پس دیگه من‌رو مهاجر لهستانی صدا نزن". حرف‌هایی که بلانش برای اثبات کراهت استنلی به استلا می‌زند در حالی گفته می‌شود که استنلی که برای تعویض روغن ماشینش رفته بوده به خانه برگشته و حرف‌های آن‌ها را شنیده. زمانی‌که استنلی وارد اتاق می‌شود استلا او را در آغوش می‌گیرد و می‌بوسد و به بلانش می‌فهماند که نظر او اهمیتی ندارد. با گذشت هفته‌ها تنش بین استنلی و بلانش بالا می‌گیرد. بلانش به میچ که عاشق او شده امید دارد و به استلا می‌گوید که می‌خواهد با او ازدواج کند و برود تا مشکل کسی نباشد. بلانش با میچ قرار ملاقات می‌گذارد و طی ملاقاتشان به میچ اعتراف می‌کند که قبلا ازدواج کرده بود و همسرش، هم‌جنس‌گرا بوده و به خاطر تحقیر بلانش خودش را کشته میچ دست‌های بلانش را می‌گیرد و به بلانش می‌گوید که آن‌ها به یکدیگر نیاز دارند میچ، قوطی سیگار نقره‌اش را به بلانش نشان می‌دهد که روی آن شعری از"الیزابت برت براونینگ" نوشته شده: "اگر خدا بخواهد بعد از مرگ هم تو را بیشتر دوست خواهم داشت". بلانش و میچ تصمیم قطعی برای ازدواج می‌گیرند. در شب تولد بلانش، استنلی شایعاتی را که در باره بدکاره بودن بلانش و علت واقعی اخراجش شنیده و قبلا به میچ گفته، به استلا هم می‌گوید و استلا شوکه می‌شود و با استنلی دعوایش می‌شود اما با شروع زایمان و انتقال استلا به بیمارستان، دعوا خاتمه پیدا می‌کند. درحالی‌که بلانش در خانه به تنهایی منتظر است میچ از راه می‌رسد و با داستان‌هایی که استنلی به او گفته است بلانش را روبرو می‌کند در ابتدا بلانش همه چیز را انکار می‌کند اما در نهایت اعتراف می‌کند که داستان‌ها حقیقت دارند. او خواستار بخشش است اما میچ که عصبانی شده، بلانش را زیر نور چراغ اتاقش برده، آباژور کاغذی که خودش به درخواست بلانش روی لامپ اتاقش قرار داده را پاره می‌کند تا چروک‌ها و صورت واقعی او مشخص شود. میچ قصد دارد تا از بلانش، سوءاستفاده کند اما با فریاد او در نهایت از خانه فرار می‌کند. در حالی‌که استلا برای زایمان در بیمارستان است استنلی از بیمارستان به خانه برمی‌گردد و دنبال در بازکن بطری است وقتی در بطری آبجو را باز کرد تکانش می‌دهد و روی شلوارش می‌ریزد. بلانش بیش از حد مست است و به استنلی می‌گوید که به زودی با خواستگار سابق خود شپ هانتلی که اکنون یک میلیونر است نیواورلیان را ترک خواهد کرد. استنلی می‌داند که داستان بلانش کاملا در تصورات او است اما چون از تولد کودکش خوشحال است به او پیش‌نهاد می‌کند هرکدام از آن‌ها خوش شانسی خود را جشن بگیرند اما همه چیز بحث برانگیز می‌شود و وقتی بلانش سعی می‌کند از کنار استنلی عبور کند او حاضر نمی‌شود که از سر راه بلانش کنار برود. بلانش به حدی وحشت‌زده می‌شود که بطری را روی میز می‌شکند و تهدید می‌کند که صورت استنلی را خرد می‌کند استنلی بازوی او را می‌گیرد و می‌گوید: وقت آن است که"تاریخی" را که از زمان ورود بلانش تعیین کرده‌اند بگذارند. بلانش مقاومت می‌کند اما استنلی از قدرت بدنی خود استفاده کرده به بلانش تعرض می‌کند و در نهایت او را دیوانه می‌کند. (صدای موسیقی در این‌جا صدای شیپور و طبل است. در پایان فیلم، زمانی‌که استنلی با دوستانش مشغول بازی پوکر است استلا با این‌که بلانش به او گفته که استنلی به او تعرض کرده اما این حرف را باور نمی‌کند و از یک پزشک و یک پرستار می‌خواهد که بیایند و بلانش را به تیمارستان ببرند. بلانش ابتدا مقاومت می‌کند اما بعد با گیجی روی زمین می‌افتد میچ که در بازی پوکر حاضر بوده گریه می‌کند و با استنلی درگیر می‌شود. وقتی پزشک به بلانش کمک می‌کند تا بلند شود او با کمال میل همراهش می‌شود و پزشک را ناجی نجیب‌زاده‌ای می‌داند که به دنبالش آمده و می‌گوید: هرکس که باشی من همیشه به مهربانی غریبه‌ها وابسته بوده‌ام. صدای موسیقی در صحنه‌ای که پزشک و پرستار برای آمدن بلانش آمده‌اند باز هم نوای بولگای وارسوویانا است. در پایان فیلم زمانی‌که بلانش را به تیمارستان می‌برند استلا، نوزادش را بغل کرده و زیرلب قسم می‌خورد که هرگز پیش استنلی برنگردد فیلم با صدای استنلی که نام استلا را به زبان می‌آورد تمام می‌شود. اما نمایشنامه با صدای استنلی به پایان می‌رسد که می‌گوید: حالا دیگه وقت عشقه عشق خودمون. مارلون براندو در اتوبوسی به نام هوس برنده جایزه اسکار نشد اما یکی از بهترین بازی‌ها را در سبک بازی‌گری‌های مدرن در نقش استنلی کوالسکی، قهرمان خشن، کثیف و متجاوز ارایه کرد. قبل از این نقش معمولا در اجرای فیلم‌های آمریکایی محدودیت خاصی وجود داشت بازی‌گران احساسات قوی‌شان را به تصویر می‌کشیدند اما بیننده همیشه حجب و حیای خاصی را احساس می‌کرد که مانع از نمایش احساس واقعی بازی‌گران می‌شد. مارلون براندو صاحب سبک بازی‌گری در فیلم‌های هالیوود شد و وراث او مانند مونتگمری کلیفت، جیمز دین، جک نیکلسون، شان پن، رابرت دنیرو، آل پاچینو، لیوناردو دی کاپریو این سبک را ادامه دادند. مارلون براندو بعدها درمورد این نقش گفته بود: "من درست نقطه مقابل استنلی کوالسکی بودم. من ذاتا آدم حساسی هستم ولی او یک مرد خشن و زمخت با خوی و غریزه حیوانی بود. من شخصیت او را براساس کلمات تنسی ویلیامز خلق کردم. با این حال، باید این را هم اضافه کنیم که مارلون براندو، شخصیت عجیب و غریبی بود که دوست داشت مردم را اغوا کند و آنها را دست بیندازد. بازیگران متد اکتینگ و مهم‌تر از همه، مارلون براندو همیشه ادعا می‌کردند که سبک آن‌ها راهی برای رسیدن به واقع‌گرایی در یک اجراست اما این روش منجر به فوق ریالیسم شد و به یک محتوای احساسی افزایش یافت که تعداد کمی از افراد واقعی بتوانند آن را برای مدت طولانی حفظ کنند. به راه رفتن براندو به عنوان استنلی کوالسکی در آپارتمان کوچک خود در محله فرانسوی نگاه کنید: او این است یک حیوان است. در هنگام تماشای فیلم بیش‌تر از هر چیزی به رفتار و حرکات براندو در اولین حضور جدی‌اش در سینما دقت کنید به نحوه زندگی او در آن آپارتمان کوچک. او یک تی‌شرت پاره پوشیده که عضلات و عرقش را نشان می‌دهد او به روشی حریصانه سیگار می‌کشد و می‌نوشد رفتار مطلوبی را که اجراهای سال تصویر می‌کردند ندارد. برای مثال همفری بوگارت در فیلم ملکه آفریقایی در همان سال، در نقش ناخدای یک قایق، چهره‌ای زمخت و خشن دارد اما بیننده به راحتی از پس این چهره عرق کرده و کثیف به ذات زیبا و خالی از پلیدی چارلی پی می‌برد. براندو یک مرد است اما نه یک کلوخ بی‌احساس، در حرکات او یک نوع فریبندگی وجود دارد در صحنه‌ای که با استلا صحبت می‌کند و قربان صدقه‌اش می‌رود یک تکه پرز را از روی پیراهن او برمی‌دارد این صحنه را در ذهن نگه دارید و با سکانس معروف حمله استنلی به بلانش مقایسه کنید می‌توانید آزادی را که براندو به استنلی کوالسکی می‌دهد و دامنه آن را نیز ببینید. وقتی اولین بار اتوبوسی به نام هوس اکران شد بحث و جدال فراوان ایجاد کرد. این فیلم از دید منتقدها غیر اخلاقی، انحطاطی، مبتذل به نظر رسید البته بعد برادران وارنر روی این فیلم سانسورهای قابل توجهی انجام دادند. الیا کازان که کارگردان فیلم بود جلوی این سانسور ایستاد اما شکست خورد. سال‌ها، پنج دقیقه مهم از این فیلم گم شده بود اما در سال این پیوند انجام شد و می‌توان فهمید که واقعا فیلم چقدر جسورانه بوده است. در نسخه سال دیالوگ‌هایی که بی‌بندوباری بلانش را نشان می‌دهد سانسور شده. در گفت‌وگویی که استنلی با استلا می‌کند نشان داده می‌شود که بلانش زنی بی‌بندوبار است که پسرهای جوان را به خودش جذب می‌کند تقریبا از همان‌جا حملات استنلی به بلانش تا زمان حمله نهایی‌اش افزایش پیدا می‌کند. در صحنه سانسور شده استنلی در بیرون از خانه فریاد می‌زند: استلا استلا در داخل خانه ایستاده مکث می‌کند از پله‌ها شروع به پایین رفتن می‌کند استنلی را نگاه می‌کند باز هم از پله‌ها پایین می‌آید و او را در آغوش می‌کشد اما در نسخه اصلی که فقط کمی متفاوت است تمام رفتارهای استلا متفاوت و همراه با هوس است. صحنه مهم دیگر، جایی است که استلا به بلانش می‌گوید: استنلی همیشه چیزها رو خرد می‌کرد در شب عروسی ما، به محض ورود به این‌جا، او یکی از دمپایی‌های من رو قاپید و با اون لامپ‌ها رو خرد کرد. بلانش شوکه می‌شود اما استلا ادامه می‌دهد: من از دیدن این صحنه هیجان‌زده شدم. یا در نسخه سال مکالمه بلانش با یک پسر که قصد فروش روزنامه را دارد و به شدت جذب بلانش می‌شود اضافه شده است. هم‌چنین جزییاتی از توصیف بلانش در مورد شوهر جوانش که خودکشی کرده چون هم‌جنس‌گرا بوده و در واقع با تمسخرهای بلانش، خودش را کشته بودهمه این گفتگوها کوتاه شده شاید به این خاطر که نگاهی اجمالی به حوزه‌های روحی و روانی داشت که اقتضای طرز تفکر آن زمان نبود. فیلم به مضامین فمینیستی می‌پردازد و نشان می‌دهد که بلانش سعی دارد از دست استنلی دیوانه، فرار کند گرچه مضامین فمینیستی فیلم کاملا واضح نشان داده نمی‌شود و استنلی به شکل یک بمب جنسی نشان داده می‌شود. در این فیلم مارلون براندو خواه به عنوان یک مرد سکسی یا به عنوان یک بازی‌گر، عالی است. فیلم‌برداری سیاه و سفید انجام شده چون رنگ باعث می‌شد که شخصیت‌ها واقعی‌تر به نظر برسند و لحن فیلم را از بین می‌برده سایه‌های سیاه و خاکستری و نقره‌ای، تصویری از نیازها و آرزوهای پوچ کاراکترها را به بیننده نشان می‌دهد. تماشای فیلم مثل تماشای یک تراژدی شکسپیر است البته نتیجه از پیش تعیین شده است. گرچه بازی زیبای کیم هانتر در نقش استلا کم‌تر به نظر می‌رسد اما علاقه‌اش به استنلی کاملا از چشم‌هایش، مشخص است. بازی ویوین لی در نقش بلانش که دومین جایزه اسکار را برایش به همراه داشت در نقش یک زن تشنه سکس کاملا در یاد می‌ماند. کارل مالدن در نقش میچ بیش‌تر از یک ایفای نقش است و بعد از فیلم متوجه می‌شویم که چرا عاشق بلانش شده بود؟ الیا کازان که مدتی با مارلون براندو همکاری کرده بود در مورد این بازیگر جوان گفته بود: "هر کاری که شما بخواهید با او بکنید هیچگاه حتی به گرد آنچه او می‌تواند با خودش بکند نمی‌رسد. او یک بازیگر نابغه است. او شیوه خاص خودش برای پروراندن شخصیت را دارد و عشق به بازی و قدرت حافظه او چنان قدرتمند است که کارگردان تقریبا نمی‌تواند کاری بکند جز اینکه به او یادآوری کند که هر صحنه در چه موردی است. "شیوه بازیگری مارلون براندو مثل موسیقی جاز بود. نت‌ها وجود داشتند ولی او آنها را طوری می‌نواخت که فقط شیوه منحصر به فرد او بود. آزادی رفتار او روی صحنه یک روش بازی انقلابی و مسحور کننده بود. خود مارلون براندو در کتاب خاطراتش در مورد پیشنهاد ایفای این نقش می‌گوید: "الیا کازان و ایرنه سلزینک (تهیه کننده فیلم) هر دو گفتند که من برای این نقش جوان هستم و به خصوص ایرنه علاقه چندانی نداشت که من این نقش را بازی کنم. " مارلون براندو، خودش اظهار کرده که هرگز فکر نمی‌کرده به چنین مرتبه‌ای در سینما دست پیدا کند: "همه‌چیز اتفاقی شد، اگر خوش شانس نمی‌بودم و بازیگر نمی‌شدم، معلوم نیست که قرار بود سر از کجا دربیاورم. احتمالا یک شیاد و کلاهبردار می‌شدم. کلاهبردار خوبی می‌شدم". پ. ن: . وارسوویانا varsou‌viana یک نوع رقص پولکا است که از سال یک رقص گروهی و عام محسوب می‌شده است. این رقص به نام‌های varso‌viana در ایتالیا و varso‌vienne در فرانسه شناخته می‌شود. ریشه این اسم از warsaw گرفته شده و به افتخار آتش‌فشانی در غرب ایتالیا mount vesuvius نام‌گذاری شده و در سال وارد آمریکا شده است. . تم اصلی فیلم که قطعه‌ای جاز است با چنین رویکردی ساخته شده است. این قطعه نه تنها حس هوس‌برانگیز جاری در فضای فیلم را القا می‌کند، بلکه با حس دیوانگی و جنون رو به افزایش کاراکتر بلانش نیز هم‌خوانی دارد. آهنگی که با ریتمی بسیار آرام و سینوسی نواخته می‌شود [شیوه‌ای که "الیور نلسن"، آهنگساز و جازیست بزرگ آمریکایی، سال بعد در موسیقی فیلم "آخرین تانگو در پاریس" به کار گرفت. ] . شعر ". و اگر خدا بخواهد، تو را بعد از مرگ بیشتر دوست خواهم داشت" از کتاب "غزلیات پرتقالی، شماره " از "الیزابت بارتی براونینگ" [ ] است. در آخر: نقش بسیار زیبای بلانش دوبوا که ویوین لی بازی کرد حتما همیشه به یاد می‌ماند اما هنر هفتم بسیار به تنسی ویلیامز و الیا کازان برای معرفی فوق ستاره‌ای به نام"مارلون براندو" مدیون است که تمام هنرپیشه‌های سبک مدرن سینما، پای خودشان را در جای پای بزرگ و بی‌بدیل او فشردند و بعدها شاهکارهایی مثل "در بارانداز"، "زنده باد زاپاتا"، شورش در کشتی بونتی"، "پدرخوانده"، "اینک آخرالزمان"و "آخرین تانگو در پاریس" نام‌شان با نام بزرگ براندوی شورشی عجین شد.