پس از ورود به سن بحرانی و ورود به دانشگاه اونم دور از شهر خودم به مدت سال فعل و انفعالات زیادی در افکار و اخلاق من به وجود اومد. توی خوابگاه هم سن های خودت رو میبینی و طرز تفکرهای مختلف رو از نزدیک میبینی هر کس برای خودش یه آرمان داره (بد یا خوب، رویایی یا واقع بینانه) منم قبل از ورود به دانشگاه موسیقی کار میکردم و فوق العاده پیشرفت داشتم. وقتی توی دانشگاه آرمان هامو مرور کردم دیدم من هیچ چیزی برای اینکه آینده به آن امیدوار باشم ندارم کلا آرمانی ندارم (درواقع گم کرده بودمشون) شروع به ساختن آرمان کردم (بدون شناخت خودم آرمان های اشتباه زیادی قرار دادم که باعث اضطرابم شد. با توجه به اینکه ما مثل کاشت دیمی مزارع بزرگ شدیم و هیچ تفکری رومون نبوده (رویاپردازی و هدف گزاری آموزش داده نشده و با عث دردسر میشه) بعد از رویا پردازی های روزانه و اتمام دانشگاه و برگشت به خانه بایک دید متفاوت و چرخ زدن تو جامعه یع اتفاق سهمگین تر افتاد واقعیت آن چیزی نبود که تو رویا دیدم درواقع واقعیت یک سیلی محکم توی گوش رویاها میزنه که صداش گوش آرزوها رو پر میکنه و آرزوها از عرشه ی کشتی امیدواری به داخل آب میپرند! (از اون حرفها بودا?) اما باید ادامه داد هرچند زندگی چیزی مزخرفیه اما تنها چیزیه که داریمش (اینم از اون حرفها بود?)