وقتی از جهان دلم می گرفت، هیچ ماوا و پناهی نداشتم، از دانشگاه و جهان یا آدم ها بیزار می شدم، دلم تنگ می شد یا صرفا حوصله ام سر رفته بود می رفتم پیش خاله ام و پسر خاله ام و دختر خاله ام که خانه شان نزدیک های نیروهوایی و پیروزی بود. آن محله را به خاطر وجود خاله و پسرخاله ام، مرام مردمش و ساکنین عمدتا ترک اش و زنجیر زنی و هیات تا صبح اش و نذری و شیرینی داغ و. و کلا فضای آن دوست داشتم. منتها به دلیل مسایلی ای اسنپ یا تپسی می گرفتم. شب و دیر وقت و وقت و بی وقت می رفتم خانه شان. در این بین برای آن که حوصله ام سر نرود و با وجود اینکه خیلی هم برایم مهم نبود که طرف چه عقایدی دارد و از کجا آمده با او سر صحبت را باز می کردم. خلاصه این بود که صحبت آن که"اهل کجایی و چند سالته و چه ی رشته ای میخونی و بچه کجا هستی" را بگیر تا این که" نظر سیاسی ات چی هست و به نظرت اسلام ناب محمدی خوب در این جامعه پیاده نمی شود یا نه و یا خدا بیامرز رضا شاه و عزیز دلم محمدرضا شاه و این صحبت ها". خلاصه اینطور بود که همه راننده هایی که پراید سفید داشتند یا تندر سفید یا خاکستری و سر کارشان غرب بود و خانه شان سمت پیروزی و نیروهوایی را می شناختم. با همه شان تقریبا یکبار اسنپ گرفته بودم و یکبار زندگی ام را از ابتدا تا آن نقطه برای شان شرح داده بودم. یکبار یک نیکوتینی گمنام بود. آدم باحالی بود. میگفت پسرش به مسجد می رود و با"بسیجی ها" دم خور است. از پسرش حال و روز خوشی نداشت. جلوی من به او زنگ زد تا به او فحش بدهد که این مسیله را اثبات کند که او یک سخل است. و من هم سخل تر از او به همه ی مکالماتشان با دقت گوش می کردم. یکبار دیگر مردی بود میانسال که اتفاقا آدم باحالی بود و خوش مشرب و این ها، برایم از مشکلاتش با پسرش و خرید سربازی اش گفت و این که متخصص امور پیچاندن سربازی شده و حالا با سرهنگ ها رفیق شده، پول می گیرد و مثل یک متخصص، پرونده معافی پسر دوستانش را می گیرد و به مبلغ پولی، آن ها را پیش می برد. مثل یک وکیل تخصصی امر معافی سربازی. از مشکلات زندگی و ترافیک و زن و بچه و مشکل و آخوندها و همه چیز برایم گفت. زندگی خودم را تا آن نقطه مو به مو برایش توضیح دادم. در فاصله اینکه اتوبان امام علی را پایین برویم و میدان شهدا و پیروزی و نبرد و نیروهوایی را بپیچیم. طی دقیقه. مرد میانسال چشمانش درشت شده بود. ماتش برده بود. حین پیچاندن فرمان پشت چهارراه به من با تعجب نگاه می کرد گویی که انگار داستانی را با جزییات تمام و پیچیده و فکر شده برایش بافته بودم. به هیچ وجه باورش نمی شد. باز هم مثل همه ی مکالمات من و دوستانم و من و پدرم و بقیه بحث مهاجرت و اپلای و این مزخرفات پیش آمد. گفتم با همه این اوصاف دوست دارم بمانم و به کشورم خدمت کنم و به قول بنده خدایی در تاریکی شمعی روشن کنیم. چیزی یاد بگیریم و کاری انجام بدهیم. (هر چند بعد تر با رندی بحث شد که ما با رفتن از ایران به ایران خدمت می کنیم. راننده برگشت و با لحنی قاطع و مصمم به من گفت: گفتم دیگه رسیدیم، ممنون من همین جا پیاده میشم. برای جلسه روانشناسی مجانی و برای مسیر پول مرد را دادم و پیاده شدم. بعد سال، حالا که امروز بعد چند هفته سخت و جان فرسا، وقتی که دیگر از شدت استرس و فکر نفسم بالا نمی آمد، در اولین روز برفی سال، بزور و زحمت پیش روانشناس رفتم. و باز هم در عرض دقیقه زندگی ام، زخم و ها و اتفاقات و داستان هارا برایش گفتم. در دقیقه. و این بار داستانم بیشتر شده بود و طولانی تر و پر رنگ و لعاب تر. این بار بجای اصغر، خانم جولیا با ترکیبی از همان دلسوزی و ناباوری و ترحم (که از آن متنفرم) به من نگاه می کرد که باورش نمی شد. دهانش باز هم باز مانده بود و چشمان من و چشمان جولیا را کمی اشک گرفته بود که باورمان نمی شد. این بار داستان های بیشتری را در دقیقه گفته بودم و رکورد زدم.