چند وقتیه خوب نخوابیدم. کابوس هام دست از سرم برنمیدارن، از دوست ها و دکترایی که در دسترسم بودن کمک گرفتم. حالم یکم بهتر شده. بعد شکست افسردگی طولانی مدتم، انتظار نداشتم اینقدر زود دوباره فشارای عصبی از پا درم بیارن ولی خب زندگی میکنم که بجنگم. دیشب وقتی رفتم تو تخت، همین که سرم رو گذاشتم رو بالش، خوابم برد. واقعا حس لذت بخشیه که چشات رو رو هم که بذاری، بلافاصله بخوابی ولی همین که چشام رو بستم و خوابیدم توی خوابم بیدار شدم. تختم توی یه جایی وسط کوچه پس کوچه های رشت بود. دقیق یادم نمیاد کجا بودم ولی از دم هوا و رطوبتش میشد فهمید که شهر خودمونم. پتو رو زدم کنار، دنبال یه کسی میگشتم. یه صدا بود. یه صدای آشنا، صدای مادربزرگم بود فک کنم. داشت زیر لب به زبون گیلکی شعر میخوند. با پای برهنه توی کوچه ها راه میرفتم. حس نیش خوردن از، پاهام رو داشت اذیت میکرد. فقط راه رفتن تندتر میتونست یکم از دردش کم کنه. حس میکردم هر چی تندتر میرم دردم کمتر میشه. شروع کردم به دویدن. دویدن یکی از قشنگترین حس های دنیاست برای من. یه روحیه یکی شدن با طبیعت داره، انگار هدف داری. انگار دوست داری بجنگی و همه چی همراهته و هماهنگی تو وجودت موج میزنه. داشتم میدویدم و درد پاهام رو به کل فراموش کرده بودم. صدای گنجشکا رو میشنیدم ولی هیچ پرنده ای تو آسمون نبود. صدا کمرنگ شد ولی هنوز توی پس زمینه فکرام بود. یه نجوای خیلی آروم که میگفت تی خو‌رگه د داز بزن، د داز بزن، گیله‌لوی حس غریبی داشت. انگار سال ها بود که روستای محل مادریم نرفته بودم. حس بچگی و دویدن توی باغ پشتی خونه پدربزرگ و بوی عطر بیجار. حس عجیبی بود. دلم تنگ بود و بغض کرده بودم یه حس نزدیک به تاسیان داشتم. به یه خونه رسیدم انگار انتهای راه بود. حس میکردم دنبال چیزیم که توی خونست اما پنجره های خونه با سنگ بلوک بسته شده بود و درش رو با چوب، تخته کرده بودن. هوا داشت خنک میشد و رو به حالت گرگ و میش میرفت. ولی خونه بسته بود و بیشتر شبیه یه زندان بود تا خونه. کمی رفتم عقب تر، چشمام رو بستم که راحت تر فکر کنم، صدای خنده میشنیدم. صدای خنده کودکی من یا خواهرم بود. یه بچه ساله داشت اون تو بازی میکرد. نمیدونستم وا کردن اون در صدای این خنده رو قطع میکنه یا میتونم دوباره خواهرم رو بغل کنم. حس بغض جاش رو داده بود به اضطراب و هیجان. چشمام رو که باز کردم، سیم های برق که از خونه آویزون بودن یه حالت لبخند به خونه داده بودن و دو تا پنجره انگار چشماش بودن. حس عجیبی داشت فقط میدونستم که باید برم چون اون خونه با اون پنجره ها حالش خوبه. برگشتم رو به مسیری که ازش اومده بودم ولی شبیه اون جایی نبود که توش دویده بودم. یه باتلاق بود. این روز ها خیلیا بهم میگفتن: رها کن، یکم آزاد باش، آسوده باش. فکرم رو خالی کردم و قدم گذاشتم تو باتلاق. حس اولین باری رو داشت که میخواستم برای عکس گرفتن لبه صخره بشینم یا اون روزی که میخواستم حس خودکشی رو درک کنم رفته بودم لبه تراس خونمون نشسته بودم و طبقه پایینتر از خودمو نگاه میکردم. ترس وجودم رو گرفته بود و میخواست من رو عقب بکشه و من خیلی سخت داشتم جلو میرفتم و غرق میشدم تو باتلاق. خیسی لباسام رو حس میکردم، سردی محیط اطرافم رو حس میکردم، صدای ضربان قلبم داشت گوشام رو ک ر میکرد. من میرفتم جلو تا جایی که باتلاق من رو تو خودش کشید و من یه حس غرق شدن داشتم ولی زنده بودم انگار، مثل یه جنین بودم. لخت و لولیده تو خودم. چیزی نمیدیدم، فقط میشنیدم. انگار تو شکم مادرم بودم و مادرم داشت کنار ساحل قدم میزد. چون صدای موج ها رو میشنیدم و صدای صدف هایی که زیر پاش قژ قژ میکرد به گوشم میرسید. صدای خفه موسیقی میومد انگار که وقتی کسی هندزفری زده کنارش قدم بزنی و صدای آهنگش رو از اونجا بشنوی. حتی ملودی آهنگ برام آشنا بود ولی هر چی فکر کردم یادم نیومد. (الان فهمیدم که) حس امنی داشتم ولی انگار یکی من رو کشید بیرون از اون سیاهی. یه نور خیلی زیادی وارد چشمام شد. انگار از انفرادی اومده بودم بیرون، روی تخت ام آر آی بودم با اون چراغا و نورای وحشتناک زیادش، از نور زیاد متنفر، خیلی ناگهانی متوجه شدم حلقه ام هنوز دستمه و این من رو میترسوند. نباید هیچ فلزی همراه خودم میاوردم تو این دستگاه. یه حس وحشت همه وجودم رو گرفته بود. میخواستم داد بزنم و تکون بخورم تا کسی به دادم برسه ولی نمیتونستم یکم که درمونده شدم، صدای خودم تو گوشم تکرار شد: رها کن. و هیچ تقلایی نکردم. وحشت داشت وجودم رو میخورد. وقتی کشوی تخت ام آر آی کشیده شد بیرون، فهمیدم که باز تو سردخونم. همون که خودم رو توش دفن کرده بودم. من تنها جنازه اونجا بودم. صدای پنجره که آروم باز و بسته میشد به گوشم رسید. رفتم سمت پنجره و بیرون رو نگاه کردم. چند ردیف سیم برق از یک طرف به گردن مجسمه آزادی، به حالت دار وصل شده بودن و از طرف دیگه به داخل یه خونه رفته بود و که همه واحداش برق داشت به جز این واحدی که سیم واردش شده بود. روی سیم ها هم کلی پرنده بود اول فکر میکردم کلاغن ولی بعد که دقت کردم دیدم نه گنجشکن یک عالمه گنجشک روی سیم ها بود. داشتن خوشحالی میکردن (حداقل برداشت من از صداشون این بود) انگار یکی بهشون خبر خوبی داده بود. حس خاصی داشتم. یه حس کهنه، به خودم که اومدم، دیدم دارم گریه میکنم. همه وجودم شده بود اشک هایی که میریختم. ولی از سر ناراحتی نبود، نه، داشتم از سر ذوق این کار رو میکردم. خیلی دلم تنگ این حس بود. انگار سال ها بود این حس رو تجربه نکرده بودم. حس مفید بودن و لحظه افتخار نشستم لب پنجره و لبخند زدم. انقدر لبخند نزده بودم که انگار بلد نبودم لبخند بزنم. یه خنده کج و معوج یه طوری که نه لبخنده نه میذاره دندونای کج و معوجم معلوم شه. حتی اینشم حس خوبی داشت. چشمام رو باز کردم توی اتاقم بودم و حالم خوب بود. هنوز دو به شک بودم که خوابم یا بیدار، به اینکه آیا کابوسام تموم شده یا نه. ولی با خودم گفتم: رها کن و لبخند زدم به خودم. وقت چایی دم کردن بود.