کاغذ شدن _ چشم‌هایش را به زحمت باز کرد. باد خنکی وزید و صورتش را نوازش کرد. آفتاب بالا آمده‌بود و مردم در رفت و آمد بودند. صاحبان مغازه‌ها یکی‌یکی می‌آمدند و کرکره‌ها را بالا می‌کشیدند. بچه‌ها را می‌دید که کوله‌بر پشت به مدرسه می‌روند. گنجشک‌ها روی سیم‌های تیر برق می‌نشستند و آواز می‌خواندند. خواب از سرش نپریده‌بود. خمیازه‌ای بلند کشید. دهانش هنوز باز بود که فکری به سرش زد و خمیازه‌اش ماسید. چرا صبح زود در خیابان بیدار شده‌بود؟ متعجب و نگران به اطراف نگاه کرد. حدود دو متر از زمین فاصله داشت. خواست تکان بخورد اما نمی‌توانست. دست‌ها و پاهایش را گم کرده‌بود. فریاد کشید. کمک خواست اما کسی صدایش را نمی‌شنید. ترسیده‌بود. بغض کرده‌بود و می‌خواست گریه‌کند. نفس عمیقی کشید. سعی کرد به یاد بیاورد که آخرین بار کجا بوده و چه شده که الان گیر کرده و به این وضعیت افتاده‌است. این خیابان را به یاد داشت. هرروز از اینجا رد می‌شد. اما یادش نمی‌آمد اتفاق خاصی برایش افتاده‌باشد. دوباره فریاد کشید و از مردم کمک خواست. آنقدر داد زد که خسته‌شد و نفسش بند آمد. ناامید شده‌بود. در همین لحظه بوی نان تازه به مشامش رسید. غصه‌اش چندبرابر شد. کم‌کم چشمانش سنگین شد و خوابش گرفت. بیدار که شد، نزدیک غروب بود. از بلندگوی مسجد اذان پخش می‌شد. مردم در تکاپو بودند که زودتر به خانه بروند. بی‌حوصله و ناراحت به همه نگاه می‌کرد. انگار تقصیر دیگران بود که او دستش از دنیا کوتاه شده‌بود. با خودش فکر می‌کرد نکند تا ابد به این دیوار سرد و زبر بچسبد و زندگی روزمره دیگران را تماشا کند؟ همینطور که اطراف را نگاه می‌کرد، یکی از دوستان قدیمی‌اش را دید که از آن طرف خیابان نزدیک می‌شود. نور امید در دلش تابید. شروع به داد و هوار کرد. خواست دست تکان بدهد که یادش افتاد دست ندارد. با ذوق منتظر بود او از راه برسد تا شاید بتواند از این مخمصه نجاتش بدهد. دوستش تا یک قدمی او آمد. خیره نگاهش کرد. دست روی سر خودش گذاشت. اشک از چشمانش جاری شد و شروع کرد به گریه‌کردن. بعد از لحظاتی تلفنش را از جیب درآورد و با کسی تماس گرفت. فریاد زد: چرا به من نگفتی بهروز م رده؟ باید اعلامیه‌اش را در خیابان ببینم؟ رسم دوستی این است؟ بهروز که تمام این مدت در تلاش و تقلا برای جلب توجه دوستش بود، با شنیدن این جملات شکه شد. اعلامیه؟ باورش نمی‌شد. فکر می‌کرد خواب می‌بیند. فریاد زد: من زنده‌ام احمق! آهای! مگر کوری؟ ! اما دوستش چیزی نمی‌شنید. دقایقی بعد دوستش با همان حال خراب رفت. بهروز با این واقعیت که از این پس باید در یک اعلامیه زندگی کند، تنها ماند. اوایل خیلی سخت بود. نمی‌دانستم کاغذی بودن چه حسی دارد. آخر هیچوقت در یک برگه کاغذ زندگی نکرده‌بودم. اولین چیزی که حس می‌کنی، این است که زندگی‌ات به مو بند است. هر لحظه ممکن است یک بچه‌ی تخس و پدرسوخته از راه برسد و از وسط پاره‌ات کند. یا حتی ممکن است یک تبلیغاتچی، پوستر بزرگ انتخاباتی یک نام نجی کت و شلوار پوش را که به دوردست‌ها اشاره کرده و برای خورشید خط و نشان می‌کشد، صاف بچسباند روی صورتت و خفه‌ات کند. البته بوی چسب پشت کاغذ اعلامیه هم کمی اذیت می‌کند، اما قابل تحمل است. اگر می‌توانستم انتخاب کنم، ترجیح می‌دادم برگی از یک کتاب باشم، حامل معنا، یا برگی از یک دفترچه، حامل خاطرات. معضلات اعلامیه بودن زیاد است. یکی از آنها نداشتن ابزار دفاعی در برابر موجودات موزی است. انسان که بودم، یعنی جسم که داشتم، با سوسک‌ها طوری برخورد می‌کردم که بروسلی با حریفانش نکرد. البته من همیشه سعی داشتم به حیوانات احترام بگذارم و حقوق‌شان را رعایت کنم و به جز ضربات سهمگینی که بر پیکره‌ی سوسک‌ها وارد آورده‌ام، تاکنون هیچ آزار دیگری نسبت به حیوانات (البته اگر مگس‌ها و پشه‌ها را نیز از دسته‌بندی حیوانات خارج کنیم) در پرونده‌ام ثبت نشده‌است. دلیل دشمنی من با سوسک‌ها هم به بی‌حیایی و هرزگی و پدرسوختگی (و انواع و اقسام گی‌های دیگر) خودشان برمی‌گردد. بارها شده که به حریم پاچه یا یقه‌ی بنده تجاوز کرده‌اند. تعداد دفعاتی که در اتاق خوابم گیرشان انداخته‌ام از تعداد انگشتان دو دست و یک پا بیشتر بوده‌است. اگر کمی مماشات می‌کردم شک ندارم یک روز می‌دیدم که ش رت‌هایم را از کمد لباسم درآورده و پوشیده‌اند. پس اقدامات بنده در مقابله با تعدی‌های متعدد این جانوران موزی اصلا به حساب نمی‌آید. من بدون دست و پا حتی از یک مورچه ضعیف‌تر بودم و هیچ دفاعی در برابر سوسک‌ها نداشتم و حتی نمی‌توانستم وقتی که روی صورتم رژه می‌روند، از خود دورشان کنم. البته کم‌کم به وضعیت جدیدم عادت کردم. یکی از نقاط قوت من این است که خیلی زود با شرایط جدید سازگار می‌شوم. نوجوان که بودم خیلی کتک می‌خوردم. اما خیلی زود به حضور بادمجان زیر چشمم عادت کردم. شاید به همین خاطر است که خورشت بادمجان غذای مورد علاقه‌ام است. همچنین همیشه سعی کرده‌ام نیمه پر لیوان را ببینم. حتی اگر لیوانم از لیوان دیگران کوچکتر باشد. حتی اگر کثیف باشد، لبه‌اش پریده‌باشد، یا دندان مصنوعی پدربزرگم داخلش افتاده‌باشد. سعی کردم برای خودم یک برنامه روزانه درست کنم. در نزدیکی آن دیواری که مرا رویش چسبانده‌بودند، یک نانوایی بود. هرروز صبح با بوی نان تازه بیدار می‌شدم. دوست داشتم یک کله‌پزی در همان نزدیکی‌ها باز می‌شد. صبح زود کله‌پاچه خیلی می‌چسبد. بعدش نوبت خوش و بش کردن با گنجشک‌ها و کلاغ‌ها می‌شد. آفتاب که می‌زد بچه مدرسه‌ای‌ها را بدرقه می‌کردم. بعدش منتظر می‌ماندم تا اتوبوس زردرنگ و قراضه‌ای که دختر مورد علاقه‌ام هرروز از آن پیاده می‌شود و وارد بانک می‌شود، از راه برسد. سپس برای معشوقه‌ام آرزوی موفقیت می‌کردم. ظهر به اذان گوش می‌دادم و پس از اتمام نماز، به مردمی که از مسجد بیرون می‌آمدند تقبل‌الله می‌گفتم. بعدش یک چرت کوتاه می‌زدم و بیدار می‌شدم تا دختر مورد علاقه‌ام از بانک بیرون بیاید و در ایستگاه اتوبوس بنشیند. بعد برایش شعرهای عاشقانه می‌سرودم و در دل آرزو می‌کردم که یک روز وسط جاده با یک ماشین تصادف کند. شاید اعلامیه‌ش را بیاورند همینجا کنار خودم بچسبانند و من به مراد دلم برسم. عصرها تفریحم تماشای گربه‌ای بود که هرروز دزدکی از کوچه روبرویی می‌آمد و قصابی سر کوچه را می‌پایید تا در فرصتی مناسب تکه‌ای گوشت بدزدد. شب‌ها را به تفکر در مورد جهان می‌پرداختم. به اینکه اگر خدا بودم، سرنوشت هر کدام از این مخلوقات را چطور تعیین می‌کردم. آیا به گربه کمک می‌کردم تا از قصابی گوشت کش برود؟ آیا معلم مدرسه را مریض و خانه‌نشین می‌کردم تا آرزوی شاگردانش برآورده شود؟ آیا دخترک کارمند را می‌ک شتم تا عاشق کاغذی‌اش به او برسد؟ اما من جای خدا نبودم. من همان اعلامیه کاغذی بودم که از بوی نان سنگک تازه مست می‌شود. به مرور به این پی بردم که اعلامیه بودن چندان هم بد نیست. در واقع خیلی خوب است! من خدای آن خیابان بودم. می‌دانستم در هر ساعت چه کسانی قرار است از کجا به کجا بروند. می‌دانستم مردم در گفتگوی تلفنی به یکدیگر چه می‌گویند. پرسه‌های نیمه‌شب بیچاره‌ها، بوسه‌های یواشکی عشاق و خنده‌ها و بازیگوشی‌های بی‌دغدغه‌ی کودکان را می‌دیدم. می‌دیدم که آدم‌ها چطور وقتی کسی اطرافشان نیست، باد معده‌شان را خالی می‌کنند یا انگشت توی دماغشان می‌کنند و محتوایش را زیر صندلی ایستگاه اتوبوس می‌مالند. می‌دیدم که چطور زیر لب از دنیا شکایت می‌کنند یا موسیقی مورد علاقه‌شان را زمزمه می‌کنند. در یک صبح سرد زمستانی، بهروز منتظر اتوبوس زرد رنگی بود که هرروز رویا - دختر مورد علاقه‌اش - از آن پیاده می‌شد. البته اسم دخترک را نمی‌دانست. در ذهنش او را رویا می‌نامید. چون فقط در رویاهایش می‌توانست با او باشد. اتوبوس نیامد. بهروز نگران شده‌بود. نکند اتوبوس در راه تصادف کرده و رویا آسیبی دیده‌است؟ نکند دیگر در این بانک کار نمی‌کند؟ هزاران فکر و خیال از سرش گذشت. اخم کرده‌بود و به گنجشک‌ها و کلاغ‌ها چپ‌چپ نگاه می‌کرد. انگار آنها جلوی اتوبوس را گرفته‌بودند. دقایقی بعد یک تاکسی در خیابان پیچید و توقف کرد. رویا با همان لباس ساده همیشگی‌اش، با همان زیبایی معمولی دنیایی‌اش از آن پیاده شد. بهروز لبخند زد. در آن لحظه جز رویا چیزی نمی‌دید. رویا در ماشین را بست. در همین لحظه دو نفر سوار موتورسیکلت به سرعت نزدیک شدند و سعی کردند کیفش را بدزدند. رویا کیف را محکم چسبید و مقاومت کرد. یکی از دزدها به سرعت پیاده شد و در مدت چند ثانیه چندین ضربه چاقو به رویا زد. رویا جیغ بلندی کشید و نقش زمین شد. دزدها به سرعت از محل دور شدند. مردم دور او جمع شدند. خونش در خیابان فرش قرمزی شد برای چشمانی که همانند دوربین او را زیر نظر گرفته‌بودند. لحظه به لحظه به مرگ نزدیک‌تر می‌شد و از زندگی دورتر. جلوی چشم بهروز، جان رویا داشت زنجیرها را پاره می‌کرد و از زندان تن آزاد می‌شد. بهروز با نگاهی پر از غصه و دلی پر از امید، تلاش می‌کرد درد و رنج تماشای این صحنه را با امید دیدن رویا، در کنار خودش روی همان دیوار، تسکین بدهد. عذاب‌آورتر از این مگر می‌شود؟ اگر دست داشتم، آن دزدها را با دست‌های خودم خفه می‌کردم. رویای نازنین من خیلی درد کشید. خیلی حس بدی داشتم. پیش خودم تن سردش و صورتش را تصور می‌کردم که مثل گچ سفید شده. کاش اشک داشتم که برایش بریزم. کاش آرزوی مرگش را نمی‌کردم. کدام عاشقی برای معشوقش آرزوی درد و مرگ می‌کند؟ من یک خودخواه بودم. یک خودخواه احمق. چند روز بعد، اعلامیه‌ی رویا را درست در کنار بهروز، به دیوار چسباندند. بهروز از فرط هیجان و استرس طوری به خود می‌لرزید که نزدیک‌بود از دیوار کنده‌شود و بیفتد. رویا هنوز خواب بود و بیدار نشده‌بود تا خودش را در این وضعیت جدید ببیند. بهروز در ذهنش مرور می‌کرد که چطور باید خودش را معرفی کند که رویا از او خوشش بیاید. زمان به کندی می‌گذشت. خوشحال بود که بعد از مدت‌ها اسم واقعی رویا را فهمیده‌بود. ماهرخ طبری. چه اسم قشنگی! به چهره‌ی معصومانه‌اش می‌آمد. بالاخره بیدار شد. به آرامی چشمان قشنگش را باز کرد. با تعجب به اطراف نگاه می‌کرد و هنوز متوجه نشده‌بود که چه شده. کمی صبر کردم تا کاملا سر حال بیاید. به یاد خودم افتادم که روز اول چقدر ترسیده‌بودم. به آرامی سلام کردم. ناگهان ترسید و جیغ کشید. من که هول شده‌بودم سعی کردم خونسرد باشم و تند تند گفتم: خواهش می‌کنم نترسید، برایتان توضیح می‌دهم. ما روی دیوار هستیم. به سمت راست خودتان نگاه کنید. من اعلامیه‌ی بهروز پارسا هستم. اما او ترسیده‌بود و کمک می‌خواست. چیزی نگفتم تا خودش اوضاع را درک کند. کمی داد و فریاد کرد. وقتی کسی جوابش را نداد، سرخورده شد. بغض کرد و می‌خواست گریه کند. گفتم: ببینید من وضعیت شما را درک می‌کنم. خیلی عجیب است که ناگهان صبح زود در خیابان بیدار شوید و روی دیوار گیر کرده‌باشید. اما به من اطمینان کنید. من هم همین وضعیت را داشتم. ما هر دو اعلامیه هستیم. اگر به اطراف نگاه کنید متوجه می‌شوید. کسی نمی‌فهمد ما در حال صحبت کردن هستیم. چون جسم نداریم. خواهش می‌کنم باور کنید. اگر آرام باشید من همه‌چیز را برایتان توضیح می‌دهم. کم‌کم سعی کرد خونسرد باشد اما از صدایش مشخص بود که ترسیده و استرس دارد. با صدایی لرزان گفت: شما کی هستید؟ اعلامیه؟ بعد مثل اینکه این خیابان را یادش آمده‌باشد، ادامه داد: این خیابان. من اینجا کار می‌کردم. چه شده؟ گفتم: ببینید، ما هر دو برایمان اتفاقی افتاده و مرده‌ایم. اما نمی‌توانیم به یاد بیاوریم. من هم یک روز صبح مثل شما اینجا بیدار شدم و فهمیدم که یک اعلامیه هستم و به دیوار چسبیده‌ام. دوستم را دیدم که متن مرا خواند و گریه کرد. ما جسم نداریم. یعنی دست و پا و حتی اعضای صورت نداریم. اما می‌توانیم حرف بزنیم، بشنویم، ببینیم و حتی می‌توانیم بوی غذا استشمام کنیم. من حدود یک سال است که اینجا هستم. هرروز شما را می‌دیدم که از اتوبوس پیاده می‌شوید و به بانک می‌روید. یک روز همین‌جلوی بانک. فکر کردم شاید ناراحت بشود برای همین مکث کردم و دیگر ادامه ندادم. پرسید: جلوی بانک چه شد؟ لطفا تعریف کنید. می‌خواهم بدانم. گفتم: دو سارق می‌خواستند کیف شما را بدزدند که شما مقاومت کردید. بعد آنها به شما چاقو زدند. خدا رحمت‌تان کند. بهروز ادامه داد: البته من خیلی خوشحالم که اینجا هستید. یعنی منظورم این است که. از اینکه شما مرده‌اید ناراحتم، ولی از اینکه اینجا هستید خوشحالم. امیدوارم که سال‌های سال زنده‌باشید. یعنی. اعلامیه باشید، منظورم. منظورم این است که. که س. سلامت باشید. اگر آدم بودم و دست و پا داشتم، اجازه نمی‌دادم که آن سارقان بی‌رحم شما را. به شما آسیب بزنند. اما یک برگه. یک برگه کاغذ که توانایی خاصی ندارد. هر چند برخی‌ها به خاطر چیزهایی که رو. روی کاغذ نوشتند، سرشان را به باد دادند. ب. ب. بعضی دیگر هم قلم‌شان را فروختند و م. مزدهای خوبی گرفتند و به ریش آنها خندیدند. به هر حال شما اینجا هستید و اگر کمکی خواستید، من در خدمتم. ماهرخ که گیج و ناراحت بود و هنوز برای درک محیط و شرایط جدید به زمان نیاز داشت، به آرامی گفت: از شما ممنونم. روزهای اول کمی سخت بود. اما به مرور که ماهرخ به شرایط عادت می‌کرد و یخ بین‌شان آب می‌شد، بهروز راحت‌تر و با استرس کمتری حرف می‌زد. برنامه روزانه‌اش که این اواخر کسل‌کننده و تکراری شده‌بود، حالا با حضور ماهرخ تنوع داشت. همه چیز رنگ دیگری گرفته‌بود. کم‌کم با هم دوست شدند و خاطرات زندگی‌شان را برای هم تعریف می‌کردند. صبح‌ها با هم از صدای پرنده‌ها لذت می‌بردند و بچه‌مدرسه‌ای‌ها را بدرقه می‌کردند. بهروز سعی می‌کرد هرروز برای ماهرخ شعرهای جدید بسراید و علاقه‌اش را نشان بدهد. ماهرخ هم که از بهروز خوشش آمده‌بود، از او و شعرهایش تعریف می‌کرد و در مقابل سعی داشت اتفاقات جالبی که در بانک و در ارتباط با مردم برایش پیش آمده، برای بهروز تعریف کند. در طول روز، مسخره‌کردن تیپ و قیافه مردم یا خندیدن به رفتارهای آنها از برنامه‌های مفرح‌شان بود. نیمه‌شب‌ها هم که خیابان خلوت بود، با یکدیگر آهنگ‌های مورد علاقه‌شان را می‌خواندند. آنها درک کرده‌بودند که نمی توانند مثل آدم‌ها عشق‌شان را به یکدیگر ابراز کنند. نمی‌توانند دست یکدیگر را بگیرند، با هم به سینما و شهربازی بروند و نمی‌توانند یکدیگر را ببوسند. اما سعی می‌کردند کنار یکدیگر باشند و از کاغذی‌بودنشان لذت ببرند. کاغذپاره: در یک روز تابستانی، بهروز بالاخره تصمیم گرفت که رسما از ماهرخ خواستگاری کند. برای اینکه خواستگاری کاملا عاشقانه باشد، تصمیم گرفت همزمان با غروب آفتاب این کار را انجام بدهد. نزدیک غروب آفتاب، مثل همیشه خیابان پر از سر و صدای ماشین‌ها و جنب و جوش آدم‌ها بود. پرنده‌ها با حرکات نمایشی در آسمان، انگار خودشان را برای مسابقات جهانی آماده می‌کردند. چندتا بچه‌ی پر سر و صدا و بازیگوش هم کمی دورتر، مشغول بازی بودند. آسمان کم‌کم قرمز شد و خورشید داشت به همه شب بخیر می‌گفت. بهروز به آرامی گفت: ماهرخ جان، خیلی دوست داشتم که هر دوی ما آدم بودیم و بدن داشتیم. ماهرخ گفت: من هم. اما مهم این است که در کنار هم هستیم. خیابان با تاریک شدن هوا لحظه به لحظه شلوغ‌تر می‌شد. بهروز ادامه داد: می‌دانی، من خیلی وقت است که می‌خواهم چیزی را به تو بگویم. از همان زمانی که اعلامیه شدم و هر روز رفت و آمدت را می‌دیدم. بچه‌ها با داد و فریاد دنبال هم می‌دویدند و شعر می‌خواندند و می‌خندیدند. بهروز کمی مکث کرد و با صدای بلندتری گفت: دوستت دارم ماهرخ. عاشقتم. بچه‌ها دوان‌دوان نزدیک می‌شدند. بهروز با فریاد ادامه داد: بیا تا همیشه با هم باشیم. با من ازدواج می‌کنی؟ ماهرخ که به وجد آمده‌بود، فریاد زد: من هم عاشقتم بهروز. و بلند و رسا به درخواست بهروز جواب "بله" داد. در همین لحظه، بچه‌های بازیگوش نزدیک شدند. درست جلوی بهروز و ماهرخ توی سر و کله‌ی هم می‌زدند. بعد تصمیم گرفتند که هواپیمای کاغذی درست کنند و با آنها مسابقه بدهند. اما کاغذ نداشتند. یکی از آنها که قد بلندتری داشت، اعلامیه بهروز و ماهرخ را از دیوار ک ند. هر کدام از آنها را از وسط نصف کرد تا هر چهار نفرشان بتوانند هواپیما درست کنند. بهروز و ماهرخ از درد جیغ کشیدند. جان کاغذی‌شان را از دست دادند.