با یک دست ساکت را گرفته بودی و با آن یکی اش، حجمی از هوا را هول می دادی به جلو و قدم بر می داشتی. توی آن هوا، نفس های من و مردم این شهر بود، پر بود از ایکاش ها و هق هق گریه ها و قهقهه ی بچه ها و هورای شادی بعد از گل و هر چه احساس توی این شهر وامانده باشد، همه را داشتی با خودت می بردی. من اما پشت سرت بودم، کمین کرده بودم پشت پرچین های خانه مان. گفتی می روی و گفتم: "به جهنم". گفتی: "با من بیا، پشیمان می شوی. " گفتم: "نمی شوم، برو. " رفتی، کفش هات را جلوی در جفت کردی و پا انداختی تویشان، پای راستت را عقب کشیدی، خیس بود. دیدم کفش هایت جلوی باران خیس می خورد، اما نیاوردمشان توی خانه. گذاشتم قطرات باران بچسبند به کف کفش هایت و به اندازه ی خشک شدنشان کمی بیش تر بمانی پیشم, کفش هایت را بیاوری کنار بخاری، بایستی کنارش و با چشم های زمینی ام زل بزنم توی چشم های کهکشانی ات. تو را با تمام خواسته هایت که حق اند و اجازه ی زیستن دارند، تو را با تمام رنگ رنگی که در آن ور آب ها می بینی و منکرش نمی شوم، نگهت دارم همین جا، کنار استکان و نعلبکی، کنار آش دوغ و نان بربری و شله زردی که دوستش داری. اما نماندی، خیسی باران را هم با خودت بردی، طنین آواز گنجشکان اول صبح که بیدارمان می کرد، آن را هم قاطی هوای توی دست هایت بردی. حالا من مانده ام و شهری توی خلاء، نه صدای بوق و بوق ماشین عروس می آید و نه صدای غرش آسمان به وقت باران، حتی عطر شمعدانی هایی که کاشتی را هم با خودت بردی. من اما هنوز منتظرم که بیایی، باران ببارد، کفش های دنیا نوردیده ات را بیاورم توی خانه، کنار کفش های راه نرفته ی خودم تا خیس نشوند، تا همیشه بمانی پیشم. محدثه_رضایی_زاده سپاس از سرمشقی که به ما دادی ماهی_آبی