افراد خلاق از نظر جسمی و روحی انرژی زیادی دارند. آنها ذهنی خیال‌پرداز و کنجکاو دارند و زمان زیادی را به استراحت می‌گذرانند، بی سروصدا فکر می‌کنند و به چیزهایی که علاقه آنها را جلب می‌کند، می‌اندیشند. افراد خلاق، باهوش به نظر می‌رسند، اما تحقیقات نشان می‌دهد که ضریب هوشی بالا ( IQ ) لزوما با خلاقیت ارتباطی ندارد. به نظر می‌رسد کودکانی که دارای ضریب هوشی بالا هستند، در زندگی بهتر عمل می‌کنند اما کسانی که ضریب هوشی بسیار بالایی دارند الزاما نبوغ خلاقانه ندارند. هنگام کار روی یک پروژه، افراد خلاق، عزم و ذکاوت زیادی از خود نشان می‌دهند. آنها ساعت‌ها روی یک چیز کار می‌کنند، اغلب تا اواخر شب تا زمانی که از کار خود راضی نشوند، بیدار می‌مانند. افراد خلاق می‌توانند خود را در خیال غوطه‌ور کنند، اما واقعیت‌ها را فراموش نمی‌کنند. دیگران غالبا به آنها لقب را می‌دهند. اما تمام این به اصطلاح خیال‌پردازان، از دانشمندان گرفته تا هنرمندان و نوازندگان، می‌توانند راه‌حل های تخیلی اما کارآمد برای موضوعات دنیای واقعی ارایه دهند. در حالیکه ما، اغلب افراد را به دو دسته برونگرا یا درون‌گرا تقسیم می‌کنیم، خلاقیت به ترکیب هر دو نوع این شخصیت‌ها نیاز دارد. آنها همزمان اجتماعی و آرام هستند. تعامل با دیگران می‌تواند باعث ایجاد ایده‌ها و الهام در ذهن‌شان شود و تنها نشستن در مکانی آرام اجازه می‌دهد تا افراد خلاق بتوانند این منابع خلاقیت را به طور کامل کشف کنند. افراد بسیار خلاق تمایل دارند که به دستاوردها و موفقیت‌های خود افتخار کنند، اما از جایگاه خود نیز آگاه‌هستند. آنها احترام فوق‌العاده‌ای برای دیگران که در حوزه کاری خود فعالیت می‌کنند و ت ثیر نوآوری‌های قبلی بر کار خود دارند. آنها می‌توانند ببینند که کارشان در مقایسه با دیگران بسیار چشمگیر است، اما این چیزی نیست که آنها روی آن تمرکز کنند. افراد خلاق، تا حدودی در برابر کلیشه‌ها و نقش‌های جنسیتی رایج، مقاومت می‌کنند. د، در حالی که افراد خلاق طبق تعریف، "خارج از جعبه" فکر می‌کنند. دیگران اغلب آنها را غیرقابل انطباق و حتی کمی سرکش می‌دانند. اما فراموش نکنیم که بدون باور قلبی به هنجارها و سنن فرهنگی، خلاق بودن غیرممکن است، زیرا افراد خلاق فقط از کار خود لذت نمی‌برند - آنها با کمال میل و علاقه کارشان را انجام می‌دهند. اما فقط علاقه داشتن به چیزی لزوما به کارهای بزرگی منتهی نمی‌شود. تصور کنید نویسنده‌ای را که چنان عاشق نوشتن خود باشد که حاضر به ویرایش یک جمله‌اش هم نباشد. یا یک آهنگساز را تصور کنید که تمایلی به گوش‌دادن مجدد آهنگ‌های خودش برای رفع اشکال‌های احتمالی کارهایش نباشد. آنها می‌توانند خود را از کار خود جدا کنند و اشکالات را ببینند و رفع کنند.