هوا به سمت غروب می‌رود، کرمان آب و هوای عجیبی دارد، خصوصا در ماه بهمن، دما در شب تا منفی پنج درجه پایین می‌آید. سرد و خشک و من استان فارسی معنای کلمه‌ی خ شک، کنار سرد را نفهمیده بودم تا اولین بهمن‌ماه در کرمان. امتحان دیفرانسیل داشت، سال سوم دبیرستان بود در رشته‌ی ریاضی. من هم ترم دوم بودم. من کرمان و او ت نکابن، سابقه‌ی درس دادن ریاضی را داشتم، اما نه از پشت تلفن، آن هم مبحثی که پر از نمودار و ترسیم است. اما نمی‌خواستم فرصت صحبت طولانی با او را از دست بدهم! باید هر طور که بود طرف مقابل را پشت خط نگه دارم، چرا؟ نمی‌دانم! اما آن زمان با تمام وجودم از این کار لذت می‌بردم. نمی‌توانستم درون اتاق با او صحبت کنم! یک صحبت کوتاه چند دقیقه‌ای با یک دختر در خوابگاه پسرانه به اندازه‌ی کافی جلب توجه می‌کند. چه برسد به آموزش مبحث انتگرال به مدت چند ساعت از پشت تلفن! پالتو‌را پوشیدم، کلاه بر سر گذاشتم و با یک بطری آب به سمت محوطه بین بلوک‌های خوابگاه رفتم. بین بلوک و یک محیط خاکی که علف‌های نیمه خشکی روییده قرار دارد. بر روی یک سکوی سیمانی نشستم و تماس گرفتم. کارم را جدی گرفته بودم هرچند که حتی در ابتدا او هم جدی نبود. اما بعد از گذشت نیم ساعت جواب داد! او کاغذ و قلم به دست مرحله به مرحله نمودارها و فرمول‌ها را طبق خواسته من می‌کشید و من در ذهنم تصور می‌کردم و از اینکه ذهنی از او جلو میزنم لذت میبردم. ابتدا سوالی میپرسیدم ذهنش را درگیر می‌کردم و بعد باهم راه حل را می‌یافتیم. در مدت زمان مکالمه بار تلفن بخاطر محدودیت یک ساعته تماس قطع شد. بعد از ساعت دوم، شب شده بود، هییییچکس در محوطه نبود، به جز من که قدم زنان در محوطه‌ی خالی با دستی در جیب و دستی یخ کرده تلفن را نگه داشتم و انتگرال تدریس می‌کنم! آن هم در دمای منفی پنج درجه. چیزی که رفتار من را در آن زمان عجیب‌تر می‌کند، این بود که او بارها و بارها وسط مکالمه من را تهدید کرد که اگر با حوصله توضیح ندی و بخوای غر بزنی قطع میکنم! و من عذرخواهی می‌کردم (دقیقا وات د فاک! در اواخر مکالمه، لایه‌ی خیس یخ زده‌ای دور حفر‌ه‌ی بینی‌ام ایجاد شده بود، مسیر اشک روی گونه‌هایم که از شدت سرما سرازیز می‌شدند یخ زده بودند اما من هنوز مصرانه ادامه می‌دادم! شاید تمام این کارها را کردم برای شنیدن این جمله! که در آخر گفت: "این همه سال معلمام حضوری بهم درس دادن، قدر این چند ساعتی که تو از پشت تلفن بهم درس دادی ریاضی رو نفهمیدم" کلمه‌ی سر از پا نشناختن توصیف حقیری برای بیان حس من در آن لحظه است! الان رفتار آن زمانم را مازوخیستی می دانم. اما آن زمان از تک تک پالس‌های فرکانس صدایی که از اسپیکر گوشیم به گوشم می‌رسید لذت می‌بردم. اگر مجازات سیزیف (تا ابد تکرار شدن یک روز یا زمان خاص) به مد بخوان بدن، من حاضرم در یک لوپ بی‌نهایت در همون سه ساعت و اندی زندگی کنم.