یه دوره زیادی فاز سخنگو برداشته بودم. با هر قدم کوچیک دلم می‌خواست تو دنیا نشرش بدم. طرز فکری که به شدت خالیم می‌کرد. مثل لیوان کوچیکی که یه ذره آب خودش رو می‌خواد در معرض انرژیای زیادی بذاره و اتفاقی که براش می‌افته اینه که تو یه چشم به هم زدن خالی می‌شه و باز باید برای قطره‌ای گرد جهان بگرده. آدم‌هایی که حرفای ت ثیرگذار می‌زنن و خودشون موفق‌تر می‌شن رو می‌دیدم و فکر می‌: ردم این درمیون گذاشتنه‌س که اونا رو بالا کشیده. اما بازم مولانای جان سررسید و با یه استعاره قضیه رو کامل بررام توضیح داد. گفت اونایی که تو می‌بینی به یه دریایی وصل شدن و حالا هرچقدر هم در معرض جهان قرار بگیرن خالی نمی‌شن. بعدشم بهم گفت: دم مزن تا بشنوی از دم‌زنان/آنچ نامد در زبان و در بیان. سعدی هم تو گلستانش یه باب داره به اسم باب خاموشی که اتفاقا قبلا خوندم و باهاش مخالف بودم و فکر می‌کردم این تفکرات قدیمی شده. اما این سری که دوباره بهش سری زدم نظرم راجع بهش عوض شد و دیدم این دقیقا همون چیزیه که تو این برهه از زمان نیاز دارم. به همین دلیل از این به بعد می‌خوام کمتر دم بزنم و بیشتر گوش باشم برای این جهان تا هر چه بیشتر بهم بگه و بگه و بگه. دم مزن تا بشنوی از دم‌زنان/آنچ نامد در زبان و در بیان دم مزن تا دم زند بهر تو روح/آشنا بگذار در کشتی نوح در خموشی گفت ما اظهر شود/که ز منع آن میل افزون‌تر شود گر بغرد بحر غره‌ش کف شود/جوش احببت بان اعرف شود حرف گفتن بستن آن روزنست/عین اظهار سخن پوشیدنست بلبلانه نعره زن در روی گل/تا کنی مشغولشان از بوی گل تا به قل مشغول گردد گوششان/سوی روی گل نپرد هوششان پیش این خورشید کو بس روشنیست/در حقیقت هر دلیلی ره‌زنیست چونک در یاران رسی خامش نشین/اندر آن حلقه مکن خود را نگین رختها را سوی خاموشی کشان/چون نشان جویی مکن خود را نشان هین مشو شارع در آن حرف رشد/که سخن زو مر سخن را می‌کشد نیست در ضبطت چو بگشادی دهان/از پی صافی شود تیره روان آنک معصوم ره وحی خداست/چون همه صافست بگشاید رواست خویشتن را ساز منطیقی ز حال/تا نگردی هم‌چو من سخره‌ی مقال