رییس انجمن غدد درون ریز ایران به مناسبت روز جهانی تیرویید به بررسی عوامل کم کاری و پرکاری تیرویید و نسبت به کنترل میزان ید مصرفی پرداخت. دکتر فریدون عزیزی اظهار کرد: با بیان اینکه نوع کارکرد غده تیرویید در زمان های مختلف از زندگی، اثرات متفاوتی بر انسان می گذارد، گفت: یکی از مواقعی که کارکرد این غده اهمیت زیادی دارد، زمان جنینی و کودکی است که عملکرد درست آن ت ثیر مستقیمی در رشد جسمی و ذهنی جنین و کودک دارد. وی افزود: مادرانی که در زمان بارداری دچار کمبود ید بوده اند یا نوزاد آن ها با کمبود ید مواجه است، ضریب هوشی کمتری دارند و دچار اختلالات ذهنی، عصبی و روانی می شوند. وی با بیان این که اگر شدت کمبود ید افزایش یابد می تواند منجر به "کراتنیسم" شود، گفت: بیماری هایی نظیر عقب افتادگی ذهنی، کوتاهی شدید قد از نتایج کمبود شدید ید است. البته این نارسایی امروزه با مصرف نمک های یددار در کشورها کاهش چشم گیری داشته و میزان ید موجود در نمک توسط کارخانجات به نحوی کنترل می شود که نیاز بدن تمام افراد برطرف شود. البته خانم ها در دوره بارداری نیاز بیشتری به مصرف ید دارند و به همین دلیل باید در زمان بارداری از قرص ید استفاده کنند. عزیزی در ادامه با بیان اینکه برای تولید هورمون تیرویید به ید نیاز است، افزود: البته نمی توان از ایفای نقش صحیح غده تیرویید برای جلوگیری از ایجاد سایر اختلالات در بدن غافل بود. وجود هورمون تیرویید برای انفعالات و سوخت و ساز درست سلول ها ضروری است و کمبود آن در بدن باعث ابتلای به کم کاری تیرویید و زیادی آن در بدن باعث پرکاری تیرویید می شود. وی با اشاره به علایم کم کاری و پرکاری تیرویید در بدن گفت: از آنجایی که این هورمون سوخت وساز سلول های بدن را کنترل می کند، بدیهی است که کاهش میزان آن باعث چاقی، افسردگی، ضعف و بی حالی فرد شده و افزایش میزان آن سبب کاهش وزن، اضطراب و تپش قلب می شود. این فوق تخصص غدد درون ریز ادامه داد: رشد ناهنجار برخی قسمت های غده تیرویید می تواند منجر به ایجاد تومور شده که با توجه به اینکه غده تیرویید معمولا در گردن وجود دارد، هرگونه رشد نامتعارف در گردن به راحتی قابل مشاهده است و فرد در صورت مشاهده باید سریعا به پزشک متخصص مراجعه کند تا در صورت مشاهده علایم توسط پزشک، معالجه دارویی یا عمل جراحی انجام شود. عزیزی یادآور شد: البته تنها پنج درصد این تومورها بدخیم است که نیاز به جراحی دارد و درصد مابقی با درمان دارویی قابل کنترل است که خوشبختانه در این زمینه کشور هیچ مشکل و کمبودی ندارد و روند درمان این بیماران به خوبی طی می شود.