در روز چهارم از ششمین جشنواره‌تیاترشهر وقتی وارد پردیس تیاتر تهران شدم و به سمت سالن استاد مشایخی برای دیدن نمایش کودک رفتم، تعداد زیاد تماشاگران، انرژی‌بخش برای‌گروه‌های شرکت‌کننده و باعث دل‌گرمی من شد. در این روز حضور هنرمندان‌، خانواده‌ها، کودکان و دانش‌جویان در محوطه‌باز پردیس چشم‌گیر بود. واقعا جای خوش‌حالی است که در چنین فضایی و جشنواره‌ای، مفهوم تیاتر برای همه را می‌توانستیم درک و حس کنیم. از نام نمایش عروسکی"مزه‌ی دروغ تلخه" مشخص بود که نویسنده می‌خواهد کاری آموزشی و تربیتی را انجام دهد و با خلاقیت قلم خود، مسیله‌ای تربیتی را به کودکان بیاموزاند و بیش‌تر آنان را با نمایش آشنا کند. تیاتر عروسکی هم مثل یک باغ میوه است که یک زمان خوب بار می‌دهد و یک زمان هم برای این‌که میوه‌درختان آن درست به بار بنشیند، باید سال‌ها مراقب بود و برای آن صبر و تلاش کرد. بعضی سال‌ها ثمره‌باغ خوب است به این دلیل که مراقبت‌ها و رسیدگی‌ها درست انجام شده است. نمایش"مزه‌ی دروغ تلخه"، نوشته‌بهرام جلالی‌پور و کارگردانی سمیرا یزدان‌پژوه، اثری دقیق بود که خط داستانی درستی داشت و آن هم‌فکری و هدف قصه نیز تا انتهای اجرای آن در زمان چهل‌و پنج دقیقه به درستی رقم خورده بود. کارگردان نیز برای تولید اثر خود از شیوه‌عروسک کاغذی و سبک فانتزی بهره گرفته بود. اگرچه در اجرای این نمایش، عروسک‌های کاغذی را با فرمت‌های ساده و حجم کوچک و با تکنیک ابتدایی ساخته بودند، اما نتیجه‌نمایش و فرآیند قصه برای کودکان ت ثیرگذار بود. نمایش کودک هرچه‌قدر به سمت آموزش صحیح پیش برود، خانواده‌ها را برای دیدن آن بیش‌تر ترغیب می‌کند. خوبی این نمایش هم این بود که بازیگران، نسبت به نمایش عروسکی و دنیای کودک شناخت کافی داشتند. اگر از کسانی که با دنیای عروسک‌ها زندگی کرده‌اند، بپرسید که یک هنرمند چه‌قدر بایستی نسبت به تیاتر عروسکی آشنایی و شناخت داشته باشد، قطعا پاسخ خواهد داد که او باید فراتر از یک هنرمند باشد، باید هم مطالعه درخصوص دنیای کودکان داشته باشد و هم با آمادگی جسمانی در صحنه حاضر باشد و از علم زبان بدن آگاهی لازم را داشته باشد. به هر حال دست‌یابی به این هنر نیز دانش گسترده را می‌طلبد. یکی از نکات مهم در این نمایش این بود که به خوبی همکاری گروهی و انسجام فکری و اجرایی دیده می‌شد. از سویی دیگر بیان شیوا و کودکانه در طول زمان اجرای نمایش توسط بازی‌دهندگان عروسک با آرامش و به درستی صورت گرفته بود. اما اشکالی در طراحی صحنه‌این نمایش دیده می‌شد، این بود که میز اجرای این نمایش کمی مرتفع بود زیرا دید مخاطب خردسال یا کودک نسبت به آن کم بود. یا در‌خصوص طراحی نور، کارگردان از نور موضعی به خوبی نتوانسته بود در صحنه‌های موردنظر به‌درستی استفاده کند یا ضرباهنگ تعویض صحنه با اجرای نور هم هم‌زمان نبود تا جایی‌که در زمان تعویض صحنه‌ها نیمی از صحنه در تاریکی و نیمی دیگر در روشنایی قرارداشت و کارگردان بیش‌تر به وسیله‌موسیقی، فاصله‌تعویض صحنه‌ها را پر می‌کرد. گروه اجرایی نمایش"مزه‌ی دروغ تلخه" تلاش کرده بود نمایشی استاندارد برای گروه سنی خردسالان و کودکان تا ده سال را تولید کند. هم‌چنین کوشیده بود با متنی مناسب و حساب‌شده و اجرایی قابل قبول مسیله‌ای تربیتی را با بهره‌گیری عنصر فانتزی برای این دسته از مخاطبان خود به تصویر درآورد و معتقدم در این تصویرسازی به توفیق نسبی نیز دست‌یافته بود.