هر کاری با نام خدا آغاز نشود ابتر است. پس این سیاهه را نیز به نام او مزین می کنیم با این سوال شروع می کنم: ما چرا به سخن می آییم؟ چرا در جایی احساس می کنیم که وقت گفتن و نوشتن است؟ چه نیرویی ما را به بیان وا می دارد؟ برای مثال در جمعی نشسته ام و در آنی تصمیم می گیرم فلان خاطره را تعریف کنم یا فلان خبر را بگویم. یا در خانه نشسته ام و ویر م می گیرد که توییت یا استوری کذا را بگذارم. دنبال جواب سرراستی برای این سوال نیستم. اما چیزی که قابل توجه است این است که ما فراتر از این که به صورت نااندیشیده ای به سخن می آییم به این سخن گفتن هم نیاز داریم. اگر جایی جلوی دهنمان را بگیرند، اذیت می شویم. می توانیم یک قدم جلوتر هم برویم و بگوییم نوشتن و سخن گفتن می تواند چیزی بیشتر از یک اتفاق معمولی یا چیزی از سر نیاز باشد. گاهی وقت ها نوشتن می تواند"خوب" باشد. می تواند کمک کند و بالا ببرد. نوشتن می تواند"من" را به خودم بشناساند. وقتی"سعدی" می گوید "تا مرد سخن نگفته باشد/عیب و هنرش نهفته باشد"، نه فقط برای دیگران که برای خودمان هم هست. وقتی چیزی را نوشتم و تمام شد، می توانم برگردم و با متنم بی واسطه روبه رو شوم. خودم را روی کاغذ آورده ام و می توانم با فاصله خودم را ببینم. این کلمات با من صادق تر هستند. می توانند به من بگویند تو این گونه می اندیشی و درونت را این گونه بیرون ریختی. زمان هم که بگذرد، می توانیم برگردیم و ببینیم در گذشته که بوده ایم و چه تجربه هایی را که با فراموشی سپرده شده اند، از سر گذراندیم. حالا می خواهم بنویسم. کاملا معمولی. یعنی نمی خواهم در بند لایک و محتوای آن چنانی و ادبیات خارق العاده و موضع گیری های سیاسی و. بشوم. کمی راحت بنویسم. شاید بهتر بود برای این کار دفترچه یادداشت بردارم و آن جا را سیاه کنم. اما حالا صفحه فال به نام ویرگول باز شده و من هم چون موقع فال گرفتن نیت کرده بودم، می خواهم با آن عمل کنم! می خواهم افکار پریشانم را روی کاغد بیاورم تا قدری از پریشانی دربیایم. می خواهم افکار آنی که همچون برق در ذهنم جرقه می زند را ثبت کنم و قبل از فرار بقاپمش تا برایم بماند. می خواهم تجربه های لحظه ایم را در قالب کلمات بریزم. هر چند این کار نشدنی است. تجربه که در زندان کلمات جا نمی شود. چون اصلا اگر قرار بود به زبان بیاید که اسمش تجربه نبود. تجربه در دلت متولد می شود و همان جا می ماند. فقط اگر شما مشابه تجربه من را در دلتان ذخیره کرده باشید می توانید با میانجی کلمات با این حس من احساس نزدیکی کنید. می خواهم سوالاتم را بنویسم. چیزهایی که برایم حل نشده و ذهنم را پر کرده اند. چیزهایی که هر جا نگاه می کنم در و دیوار و زمین و آسمان به جای میز و صندلی و فرش و سقف آن ها را می بینم. می دانم. شرط اول این کار شجاعت است. این افکار و تجربه ها مگوترین اسرار هر آدمی است. چیزی که آدم خودش هم از آن خبر ندارد. چه رسد به این که بخواهد به دیگری بگوید. من هم نمی دانم شجاعتش را دارم یا نه. فعلا استارت ماشین را می زنم تا ببینم جرات رانندگی بدون گواهی نامه را دارم یا نه. ممکن است با خود فکر کنید این متناقض ترین شروع یک کار است. اما مگر همه چیز باید حساب شده و عقلانی باشد. اصلا می خواهم این جا از همین افکار متناقض و غیر عقلانی بنویسم بسم الله.