از این جایی که من هستم، چند قطره‌ی آب از روی پیشانی‌ام سر می‌خورد روی چشم‌هایم. حمام، هنوز بخارآلود است. دو ساعتی است بیدارم. فکر می‌کنم. به چی؟ به احساسات. به کجای احساسات؟ این که، آیا احساسات و عواطف، به صورت ارگانیک‌و ناخودآگاه شکل می‌گیرند؟ یا ما، برایشان باید و نباید تعریف می‌کنیم؟ مثلن، جرقه‌ی توجه دیدن/دادن در مغز ما؟ مغز، مخ، نمی‌دانم ادراک شاید؟ تولید می‌شود. مثلن با تعریف استادمان از متن‌مان سرخوش می‌شویم، یا از نزدیکی‌ای که بعد از تعریف کردن رنج گذشته‌مان برای دوستی داریم، سبک می‌شویم. این‌ها شکلی از احساسات‌اند؟ اگر بله، ما در شکل‌گیری‌اش، بنده‌ی عامل بیرونی بوده‌ایم. حالا برای رشد و جوانه‌اش چطور؟ می‌توانیم آب‌اش بدهیم، دان‌اش بدهیم، بشود یک چنار یا درخت آلبالو. خب؟ آیا این هک کردن سیستم نیست؟ به هم زدن موج سیال عاطفه نیست؟ اگر چنین است، پس دیگر عاطفه نیست. سلسله‌ای است از نقاط اکنون و تحلیل‌های منطقی. در مقام یک زن آلفا، پر از احساسات با طیف گسترده، سلیقه‌ی رمانتیک، سانتیمانتال و به شدت منطقی، گاه که چه عرض کنم، همواره در تناقضم. گاه، مثل این سه هفته‌ی گذشته، با هر شکل از احساسات انسانی، قطع می‌کنم. منطق و کوشش پیشه می‌کنم. بعد وقتی مامان برایم قصه‌ی پلنگ‌های عاشقی را می‌فرستد که به شوق گرفتن ماه کامل، پنجه‌کشان، از بلندای صخره زمین خورده‌اند، اشک در چشمانم جمع می‌شود و از خودم می‌پرسم: اوهوم! این قطره‌های خیس چیه از چشمام میاد. یادم میاد، من سه هفته است، روی پایلوت مود هستم. فقط دارم با عدد، رقم، استراتژی مارکتینگ، پیام تبلیغاتی و سوشال مدیا سر و کله می‌زنم. چیزهای دنیای آدم بزرگ‌ها! اوف! نه غر می‌زنم نه شکوایه نه حتی ستایش. دوره‌ایه دیگه! دوره‌ای که کلاه آرتیستم رو قایم کردم ته کمد، مثل یک تهیه‌کننده سینمایی پلنگ! دارم به پروژه به چشم محصول تصویری بصری نگاه می‌کنم. نه آرت! گفتم بدونی، به زودی می‌رم تو غارم شهریار. من و کلاه آرتیستیم و متنم. شما بمونین و دنیای آدم بزرگا!