بله راست می گویی. نباید هرگز بدهکار دل ت باشی. یعنی اگر امکان خوشی فراهم است و دل ت بهانه ای می گیرد. چه بهتر که با او راه بیایی. آخر دل، همیشه کودک است. اگر بستنی می خواهد و تو درست رسیده ای سر میدان ولیعصر و آن همه گلوله های رنگی رنگی می بینی و دل هوس می کند. اگر نشسته ای سر سفره جشن عروسی دختر عمه ای و شیرین پلو و رولت گوشت و پای سیب و ژله شکلاتی را دلت با هم می خواهد. اگر رفته ای بازار و سه رنگ روسری هست که به یک اندازه دلت را ربوده. خوب چه اشکالی دارد که تسلیم دل شوی. اگر آرزو داری و آرزوت دارند. و گویی هست و میدان عشق. چرا که داوی نزنی؟ ! ولی اگر دل گرفته باشد. اگر قصه بخواهد و گهواره کودکانه و امیدهای واهی. اگر تنگ باشد و شعر تلخ بخواهد و موسیقی غمگین. اگر تر ک بردارد و بشکند و گریه داشته باشد. باز هم تسلیم دل باش! عزیز. این موقع ها دل نصیحت نمی پذیرد. نصیحت بیشتر می خراشدش. اصلا هضم نمی شود. ثقل سرد می آورد. اول باید کودک دل را تسل ی و تسکین دهی و بخوابانی تا عقل بالغ بیدار شود و با زبان منطق با او بشود سخن بگویی. وقتی کسی دلمان را می شکند. آنقدر ناگهانی و بی خبر و غیرصمیمانه و جبونانه. که حتی می رود و به ما خبر نمی دهد. طبعا او ل نمی توانیم بپذیریم و انکار می کنیم. مثل این که دور از جان، فوت ناگهانی عزیز را هم باور نمی شود کرد. بعد هی چون و چرا می کنیم. اما و اگر می آوریم. چانه زنی می کنیم انگار. هی خاطرات را مرور می کنیم هزاربار و می گوییم. اگر اینطور نمی گفتم شاید آن طور نمی شد. اگر با او حرف زده بودم. اگر فلان شرط را پذیرفته بودم. اگر آن روز، آن جا بودم. و هزار فکر آزارگر دیگر. یک چند وقتی هم عیبی ندارد بگذاریم این افکار آنقدر بیاید. تا حل و فصل و یا کهنه شود. ولی تنها تنها نه. خوب است که حلقه دوستانی در دسترس و غیر قضاوتی البته داشته باشیم. که بیشتر گوش دهند. و کمتر قضاوت و نصیحت کنند. آنقدر بگوییم تا خسته شویم. بعد عصبانی خواهیم شد. خشم می آید و دلمان می خواهد برویم و به یار خطاکار ناسزا بگوییم! ماشین اش را خط بیندازیم. شیشه خانه اش را بشکنیم. او و عشق جدید لعنتی اش را بگیریم زیر چرخ های اتومبیل مان و حتی فرار هم نکنیم. ولی لطفا در این مرحله از این نیروی خشم، اصلا برای فرستادن ایمیل های توهین آمیز یا تلفن های تهدیدکننده و خدای ناکرده اعمال خشن استفاده نکنیم. نامه ها را بنویسیم. هر چه دلمان می خواهد بگوییم. با صدای بلند بخوانیم. بعد پاره پاره اش کنیم. و عذرخواهی می کنم بیندازیمش داخل چاه فاضلاب و سیفون را هم بکشیم. ورزش کنیم. روی پ ل هوایی فریاد بزنیم. نقاشی های پر خشونت بکشیم. و با گ ل مجسمه بسازیم و خراب کنیم. این هم می گذرد. بعد افسردگی می آید. آدم دیگر پذیرفته که این شکست و ضربه سخت و حتی موه ن ر خ داده. و دروغ هم نیست و راست است. و هیچ قابل جبران نیست. و انگاری تقصیر کسی هم نیست. و از دست کسی کاری بر نمی آید. پس غم می آید و گریه. هیچ عیبی ندارد عزیزم. که آن موقع گریه کنی. چه تنها و در خانه. چه توی حرمی. در قبرستانی که کسی اعتراضی هم ندارد. چه نزد دوستی رازدار و باجنبه و غیر قضاوتی. کم کم وقت تعیین کن برای این گریه ها و غصه خوردن ها. مثلا روزی یک ساعت. بقیه روز را بپرداز به وظایف روزمره. بعد کم کم پذیرش می آید. نه اینکه فراموش شود به این آسانی. نه. هست. زخم هست. جراحت و شکستگی دل هست. و می بینی اش. ولی می بینی دیگر چندان انگاری درد ندارد. انگاری کمی التیام پیدا کرده. البته باز بعضی روزها انکار می آید. خشم برمی گردد. غم تازه می شود. صبور باش جانم. کمی زمان به خودت بده. دوباره مراحل طی می شود. و این بار خیلی سریعتر. بعد بهبود حاصل می شود. دوستی در این مورد می گفت. گاهی مثلا فاجعه ای آنقدر بزرگ است مثل زبانم لال، از دست دادن عزیزترینی. که آدم هیچوقت فراموش نمی کند قطعا . ولی در مرحله انکار و عدم پذیرش، خشم یا افسردگی هم نمی ماند. به التیام می رسد. به زندگی ادامه می دهد. دوباره سلاح و سپر را برمی دارد. زره می پوشد. اسبش را سوار می شود. و به میدانی جنگ باز می گردد. مثل یک شهسوار متین و باتجربه و اندوهگین. که مهربانتر و عاقلتر شده. یادگرفته قضاوت نکند. احتیاط کند. رحم داشته باشد. به افتادگان کمک کند. و به مبارزه ادامه دهد. به مثابه شوالیه ای که هم شجاع است و هم غمگین. این حکایت همه ما است در میدان پ ر اشک و آه و سرشار از شور و امید و در عین حال دشواری و شکست عشق. چون طریقه عشق باختن، همین است. و اگر بترسی و تا ابد کناره بگیری و وارد گود نشوی از ترس شکست. هم. خوب حاصل چه به دست آورده ای؟ . به هر حال پیر می شوی. بی تجربه این احساس ناب. پس پیروز باشی عزیز دلم.