که با نام‌های و نیز شناخته می‌شود یکی از جشن‌های ایرانیاست که در شب واپسین چهارشنبه سال (از غروب سه‌شنبه) برگزار می‌شود و اولین جشن از مجموعه جشن‌ها و مناسبت‌های نوروزی است. این جشن در نزد ایرانیان قبل از در روز خاصی انجام نمی‌گرفت و معمولا در اواخر زمستان در حالی که زمین درحال گرم شدن بود انجام می‌شد، ولی پس از اسلام و حمله اعراب این جشن به آخرین چهارشنبه سال موکول می‌شد. زیرا چهارشنبه در نزد اعراب روزی نحس و شوم بود. واژه "چهارشنبه‌سوری" از دو واژه نام یکی از روزهای هفته و به معنای جشن و شادی ساخته شده‌است. طبق آیین باستان در این روز آتش بزرگی برافروخته می‌شود که تا صبح روز بعد و برآمدن خورشید روشن نگه داشته می‌شده است که این آتش معمولا در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از روی آن می‌پرند، آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند. این جمله نشانه ای برای تطهیر و پاک‌سازی و دوری جستن بدی ها است که برخی آن را مذهبی هم دانسته اند و واژه "سوری" به معنی "سرخ" را اشاره به آن می دانند. مردم با گفتن این جملات می خواهند که آتش تمام رنگ پریدگی و زردی، بیماری و مشکلاتشان را بگیرد و به جای آن سرخی و گرمی و نیرو به آن‌ها بدهد. چهارشنبه‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین یا قومی ت افراد باشد بلکه در میان بیشتر ایرانیان رواج داشته و دارد. جشن "سور" از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و "چهارشنبه سوری" نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است. در ایران باستان در پایان هر ماه جشن و پای‌کوبی با نام سور مرسوم بوده‌است و از سوی دیگر چهارشنبه نزد اعراب "یوم الارباع" خوانده می‌شد و از روزهای شوم و نحس به‌شمار می‌رفت و بر این باور بودند که روزهای نحس و شوم را باید با عیش و شادمانی گذراند تا شیاطین و اجنه فرصت رخنه در وجود آدمیان را نیابند. کتایون مزداپور، نویسنده و پژوهشگر زرتشتی، درباره ارتباط چهارشنبه‌سوری با آیین زرتشتی چنین می‌نویسد