سلام امروز چون داستان‌ها کوتاه بود، دوتا داستان میذارم براتون. امیدوارم خوشتون بیاد. در باغ پدرم دو قفس وجود داشت. در یکی شیری بود که بردگان پدرم از نینوا آورده‌بودند و در دیگری یک سار که چندان تمایلی به آواز خواندن نداشت. هر صبح، سار به شیر میگفت: (روز بخیر برادر زندانی من! سه مورچه بر روی بینی مردی که در آفتاب خوابیده بود به هم رسیدند. به یکدیگر سلام دادند و احوالپرسی کردند و همانجا مشغول صحبت شدند. مورچه اولی گفت: (این تپه‌ها و دشت‌های که امروز بر‌آنها هستیم، بی‌آب‌وعلف‌ترین زمینی ست که من تابه‌حال به عمرم دیده‌ام. هرچه دنبال دانه‌ی خردی گشتم، چیزی نصیبم نشد! مورچه دوم به او گفت: (شنیده‌بودم که در قبیله‌ی من از جایی حرف می‌زنند که زمینش نرم و روان است و کمتر کسی گذارش به آنجا می‌خورد. طبق مشاهدات و محاسبات من، الان بر آن زمین هستیم. مورچه سوم سرش را بالا گرفت و گفت: (دوستان! ما اکنون روی بینی مورچه‌ی اعظم هستیم! مورچه‌ی بی‌نهایت بزرگی که حتی از دیدن و درک عظمت او عاجزیم. سایه‌اش به قدری وسیع است که حدودش را نمی‌یابیم. صدایش از ظرفیت شنیداری ما بسیار بلندتر است. این مورچه از ازل بوده و تا ابد نیز خواهدبود. وقتی حرفش تمام شد، دوتای دیگر به هم نگاه‌کردند و زیر خنده زدند. در این لحظه، مرد تکانی خورد، دستش را بالا برد و بینی‌اش را خاراند. سه مورچه نیز زیر انگشتانش له شدند.