تا آخر شب هیچ کدام از اسپانسرها قبول نکردند که با مدیر اجرایی جدید همکاری کنند، تقریبا نصف تماشاگران بلیط خود را کنسل کردند و برای سوک فقط صد میلیون وون باقی ماند درحالی که معلوم نبود همین صد میلیون را هم برای کنسلی بلیط ها مجبور می شوند پس بدهند یا نه. تنها کاری که سوک توانست انجام دهد این بود که اسپانسرها را متعهد کند تا در صورت اجرای بی نقص مراسم به قرارداد پایبند باشند و هزینه ی تبلیغاتی که برایشان می شود را بپردازند. - خب، حالا چیکار کنیم؟ با صد میلیون که نمی شه مراسم رو برگزار کرد تازه همین رقم هم قابل اعتماد نیست، توی روز های آینده ممکنه کنسلی ها بیشتر هم بشه. توی موقعیتی که ما باهاش مواجهیم تنها درآمد ثابت همین اسپانسر ها بودن - با همین صد میلیون یه کاریش می کنم - نمی تونیم همه ش رو بهت بدیم، باید پول داشته باشیم تا بتونیم هزینه ی استرداد بلیط ها رو بدیم - فعلا نصفش رو بهم بدید اگه کنسلی ها زیاد بود و کسی بلیط نخرید، بهتون برمی گردونم - چنین اتفاقی که نمیوفته، من فقط برای اینکه مسیولم مجبورم بدبینانه فکر کنم با این حال فردا صبح اگه کنسلی ها و خرید بلیط یر به یر بود، شصت تاشو بهت می دم ولی فکر نمی کنم بتونی باهاش کاری بکنی روز بعد سوک اول رفت پیش کارگردان - آقای کارگردان نمی شه یک سوم پول منو بدین؟ - فکر کردی من سر گنج نشستم؟ شبکه پول نصف سریال رو داده فقط، تازه با اینکه ریتینگ سریال خوب بوده این قدر عوضی بازی در میارن - خب پول نصف سریال رو داده دیگه، من یک سوم پولمو می خوام، خواهش می کنم - یک سومم که پیش پرداخت گرفتی، چه خبره - اگه مراسم خوب پیش بره برای وجهه ی شما هم خوبه دیگه خواهش میکنم - هشتاد تا میتونم بهت بدم - نود وپنج تا - هشتاد و دو - نود و سه - هشتاد و پنج - نود، نود خوبه دیگه، نود - تا شب میریزم به حسابت - نمیشه الان بدین؟ کارگردان غرشی کرد که سوک گفت: باشه باشه، و سریعا دوید و دور شد. آقای چویی در محوطه ایستاده بود و داشت با تلفن صحبت می کرد تا ییون سوک را دید سریع با تلفن خداحافظی کرد و به سمتش آمد و گفت: خوب شد اومدی، این لیست همه ی وسایلیه که برای کنسرت نیاز داریم، البته فقط باندها و سازهای مورد نیاز که باید تا یک روز قبل از مراسم آماده باشن تا اعضا باهاش تمرین کنن، برای تم سن و تجهیزات فنی باید با طراح صحنه صحبت کنی - آقای چویی - بله - بدون پول که نمی تونم ساز کرایه کنم - آها، چک کردم فعلا تعداد کنسلی ها و کسایی که جدیدا بلیط می خرن تقریبا برابره، میتونم بهت بدمش در همین لحظه تلفن آقای چویی زنگ زد، ییون سوک روی یک برگه کاغذ نوشت لطفا شماره و آدرس همه ی آشپز ها و دیزاینر هایی که ممکنه باهامون همکاری کنن رو برام بفرستید، و پایین برگه شماره ی خودش را نوشت و برگه را به دست آقای چویی داد، آقای چویی نیم نگاهی به برگه انداخت و با صدایی ارام که از پشت تلفن شنیده نشود گفت: کجا میری؟ ییون سوک در حالی که میدوید داد زد: تا شهر نیم ساعت راهه، باید زود حرکت کنم. حدود ساعت یازده شب بود که آقای چویی با ییون سوک تماس گرفت تا ببیند اوضاع چطور پیش رفته است. - با همه ی اونایی که تو پیام نوشته بودید حرف زدم هیچ کدومشون حاضر نشد باهام قرارداد ببنده - چرا؟ - ظاهرا یکی به آقای پارک خبر داده که من به عنوان مدیر اجرایی با اسپانسر ها حرف زدم و اونم با تمام آدمهایی که باهاش کار می کنن تماس گرفته و گفته اگه با من کار کنن دیگه باهاشون کار نمی کنه - کار خود اسپانسر هاست، احتمالا می خواستن مطمین شن که تو مدیر شدی یا نه، برو سراغ رقبای آقای پارک - رفتم - رفتی؟ ؟ ؟ - اونا هم قبول نکردن، به اونام زنگ زده بود و جوری مغزشونو شسته که انگار من قراره تو این حرفه همه شونو بزنم کنار و دیگه نذارم کار کنن - اوه، حالا می خوای چیکار کنی؟ - فعلا یه تیم آشپزی پیدا کردم با چند تا کارگر، برای بقیه هم یه فکری می کنم - باشه فقط حواست باشه پس فردا باید گزارش بدیا ییون سوک تصمیم گرفت دوباره به شهرک سینمایی برنگردد، دلش برای مادربزرگش تنگ شده بود و فردا صبح هم باید برای پیدا کردن دیزاینر و دستگاه های موسیقی و اجاره ی صندلی برمیگشت. کلید را خیلی آرام توی سوراخ در خانه ی مادربزرگ چرخاند تا مادربزرگ را بیدار نکند. تک پا تک پا حرکت می کرد و سعی داشت بدون اینکه سر و صدا کند به سمت طبقه ی بالا برود و توی اتاق خودش بخوابد. ولی ناگهان مادربزرگ مثل جن زده ها از اتاقش بیرون آمد، یک قیچی بزرگ هم توی دستش بود. - تویی؟ فکر کردم دزده - ببخشید بیدارتون کردم - چه وقته اومدنه، شام خوردی؟ - یکم درگیر بودم نتونستم بخورم - اینو بگیر برم برات شام اماده کنم مادربزرگ قیچی را به ییون سوک داد، کورمال کورمال به سمت آشپزخانه رفت و کلید برق را زد، ییون سوک قیچی را توی دست ورانداز کرد و خندید. مادربزرگ غذا را روی میز گذاشت و گفت: این کار تو کی تموم میشه؟ نمی خوای بری دانشگاه؟ ییون سوک در حالی که غذا می خورد گفت: یه هفته ی دیگه تموم میشه - پس کی می خوای برای امتحانات درس بخونی؟ میونگ هی میگه امتحانای نوه ش هفته ی دیگه شروع میشه - من مرخصی گرفتم مامان بزرگ، امتحان نمیدم، میونگ هی کیه؟ - دوستمه، تو بازار غذای خیابونی می فروشه - از کی تا حالا همچین دوستایی داری؟ - ارزش همه ی آدما یکسانه، هنوز اینو یاد نگرفتی؟ - نه منظورم اینه که چه وجه مشترکی با هم پیدا کردید؟ - اونم به اندازه ی من از دامادش متنفره - مادربزرگ - غذاتو بخور غذاتو بخور ییون سوک ناگهان یاد چیزی افتاد، برگه ای از جیب شلوارش بیرون کشید و گفت: میگم مادر بزرگ، این لیست مواد غذایی ایه که سرآشپزمون داده، به نظرت تقریبا چقدر میشه - اوه چه خبره، مگه می خواید عروسی بگیرید - مادربزرگ تو نابغه ای، همینه و پرید و لپ های چروکیده ی مادربزرگ را بوسید. - چرا همچین می کنی؟ - خب خب چقدر میشه حدودا - نمی دونم، می دونی ساعت چنده الان؟ می خوام برم بخوابم - مادربزرگ خواهش میکنم، واقعا ضروریه که اینو بدونم مادربزرگ با دقت قیمت و مقدار مواد غذایی را بررسی می کرد و با خودش حرف می زد. - خیار دریایی و صدف رو اگه نکنن تو پاچه ت می تونی چهار میلیون بخری، جلبک ارزونه، زیاد نمیشه - مادر بزرگ ماشین حساب نمی خواین؟ - میدونی چجوری دست تنها مادرتو بزرگ کردمو فرستادم خارج درس بخونه؟ با حساب و کتاب درست - معذرت می خوام شما ادامه بدین - تقریبا صد میلیون میشه - صد میلیون؟ راهی نیست که کمتر بشه؟ - برو پیش میونگ هی بپرس مواد غذایی ش رو چجوری می خره، کسایی که غذای خیابونی می فروشن مجبورن با کیفیت ترین مواد رو با ارزون ترین قیمت بخرن که بتونن غذای ارزون به مشتری بدن - میونگ هی رو کجا پیدا کنم - من میگم میونگ هی تو نگو که، خانم گو - خانم گو رو چجوری پیدا کنم؟ - فردا بعد از ظهر باهام بیا تا بهش معرفیت کنم صبح زود سوکی اول به سالن های عروسی سر زد و توانست بالاخره با یکی از آنها سر مبلغ درستی توافق کند و اجازه بگیرد که تمامی خدمه ی عروسی و میز و صندلی ها به سالن مراسم اختتامیه منتقل بشوند و همین طور سن مراسم را هم تزیین کنند. با این حال پولی که برایش باقی مانده بود برای کرایه ی سیستم صوتی، الات موسیقی و دکور کنسرت کفایت نمی کرد و مشخصا دیزاینر مراسم عروسی از پس دکور کنسرت بر نمی آمد و تازه هزینه ی مواد غذایی هم بود. توی خیابان روی یک نیمکت بزرگ نشسته بود و به صفحه ی مانیتوری که داشت تبلیغ پخش می کرد نگاه می کرد، تبلیغ نوشیدنی بود و ادعا می کرد که از ورزشکار تا رقاص و خواننده و کارگر هرکس این نوشیدنی را بخورد خستگی از جانش به در می رود. اما سوکی اصلا نوشیدنی را ندید، استیج کنسرت و باندهای بزرگش را انگار خیلی وقت پیش دیده بود، درست یادش نمی آمد چه زمانی بود، همیشه همین خاطره ی محو را گوشه ی ذهنش داشت، خیلی سال پیش که هنوز مادرش زنده بود و با هم به مسافرت رفته بودند، شاید اولین باری که هواپیما سوار شده بود. از بین چند جمله ی بسیار کوتاهی که از مادرش به یاد می آورد یکی مربوط به همین سفر می شد"ییون سوک این برادویه نه بر دوی، آمریکایی ها اینجوری تلفظش می کنن" این باندهای بزرگ موسیقی را قبلا روی صحنه ی برادوی دیده بود. در اولین ایستگاه سوار اتوبوس شد و رفت به سمت دانشگاه هنر، جایی که از بعد روز ثبت نام موفق نشده بود پایش را آنجا بگذارد. قسمت بعدی: قسمت قبلی: