پاییز هوای سنگینی داره. سرما، بارون، گاهی کمی مه که پاشیدن‌شون وسط یک مشت شب طولانی و خیس‌شون کردن ولی امون از برفش سوزش تا استخون‌هاتو می‌سوزونه. تو گویی ایستاده برابر تیرباری و سرما چون گلوله‌های سرب، استخوانت را می‌شکافد. نمی‌دانم در کدام طرف این دنیا هستی اما اگر طرف "ما" باشی، برای توصیف آبان‌مان، نیاز به تشبیه نداریم. کدام آبان؟ همان آبانی که بوی خون، باروت، دود و گاز اشک‌آور، نفس‌هایمان را در سینه حبس کرده‌بود. همان آبانی که گلوله، هیبتت را نقش بر زمین می‌کرد و سنگت، تنها سلاحت برای دفاع از خود، را از دستت می‌انداخت، اما پشت‌مان گرم یک‌دیگر بود. حتما کسی بود که سنگت را بردارد و راهت را ادامه دهد. همان آبانی که نه از سیاه سیدالشهدا بر تن پسری ساله خجالت کشیدند و نه از دستان پینه‌بسته‌اش از کارگری او را کشتند. همان آبانی که پسر را کشتند و پدر را به اسارت بردند. همان آبانی که ایران، کشورمان، را مایملک شخصی خود پنداشتند، دور آن را دیواری کشیدند، تمامی ارتباطات‌مان را با آن سوی مرز‌ها بستند و آسوده‌خاطر به قتل رساندندمان. همان آبانی که در یک صدا خلاصه شد: "مردمو با تیر زدن". اگر از ترکش‌های آن آبان نچشیدی، بدان از مردم نیستی. آبان، مرزی مشخص شد برای تشخیص مردم از نامردمان. همان‌گونه‌که تا قبل از آن فکر می‌کردند میخ آخر را بر تابوت فتنه کوبیدند، آبان را با خون شستند و گمان کردند پایانش دادند اما آبان تا ابد میخی است در چشم ستمگران، که حقا خود، از فتنه‌انگیزانند. تا روزی که ظالمان ستم کنند، آبان هم هست، تا با خون و کشتار مردمان پیوند بخورد و سدی شود در برابر فتنه‌انگیزی جب اران. ستم بود که سینه "محسن محمد‌پور" را شکافت. ستم بود که سینه "پویا بختیاری" را شرحه‌شرحه کرد. ستم بود که دور گردن پدر "امیرحسین مرادی" پیچید و او را حلق آویز کرد و این، آبان بود که دست ستم‌کاران قاتل را از جان تن دیگر از خودمان، کوتاه کرد. آبان، تا زمانی‌که ستمگر وجود داشته‌باشد، ادامه دارد. پاییز فصل تنهایی است هر پاییز، از فراق و دوری می‌نالیم اما از دل آن پاییز، آبانی بیرون آمد که هرچه بیش‌تر، ما را متحد کرد. فارغ از هرچه در سر داریم، آبان، فصل مشترک ماست.