شاید شما فکر می‌کنید که ما کانال نویسا می تونیم همیشه و هروقت که دلمون از کسی یا جایی پر باشه بیایم اینجا و ازش بنویسیم در صورتی که بعضی از اتفاقات زندگی با هیچ کلمه ای نمیتونه نوشته بشه. چیزایی هستن که فقط با وجودمون می تونیم حسشون کنیم و صبر کنیم تا قلبمون دوباره اروم بگیره. ما نمیتونیم روزایی که پر از استرسیم بیایم اینجا و صد بار جمله‌ی (من استرس دارم) رو بنویسیم. چون حتی نوشتنش هم از استرسمون کم نمیکنه! اون روزایی که خیلی غمگینیم و انگشتامون و می بریم روی صفحه تایپ گوشی، فقط برای اینه که بتونیم دووم بیاریم و از زیر آور حادثه خودمونو بیرون بکشیم وگرنه نوشتن ماجرایی که ازش اسیب دیدیم مطمینا درد بیشتری بهمون میده و حتی غمگین ترمون میکنه این روشیه که میتونیم خودمونو باهاش سرپا نگه داریم و صبح فرداش دوباره لبخند بزنیم اما زمان هرچی پیش میره تمایلمون به سکوت بیشتر میشه. اینکه همه چی رو توی خونه‌ی ذهنمون دفن کنیم برامون عادت میشه و یهو می بینم که ده روزه واقعا چیزی ننوشتیم. در واقع نوشتن برای یه کانال نویسی که از قضا درون‌گرا هم هست یه راه ارتباطی با دنیای بیرونه اما فکر میکنین تمام اون مدتی که نمی نویسیم توی کدوم‌صفحه از داستان زندگیمون گیر کردیم که انقدر چسبیدیم به سکوت و هیچ جوره هم رهاش نمی‌کنیم. گاه شاید واقعا هیچ کلمه ای نیست برای نوشتن، گاه شاید همه چی اونقدر اروم و بی صدا میگذره که حالمون خنثی رو به خوبه، گاه شاید فکر می کنیم ما هیچوقت قرار نبود کانال نویس بشیم ما هم رویا داشتیم اما همش دود شد و به ذره های اسمون پیوست. زیبا_فاطمی @ oblommovism