تمام موجودات زنده و غیر زنده این عالم خاکی زیبایند، زیبا و مطلوب و نمی توان به طور قطع چیزی را"زشت" نام نهاد. هیچ چیز در عالم نمی توان یافت که" زشت" مطلق باشد این ماییم که چون ذایقه مان چیزی را نمی پسندد و یا چون به مزاج ما خوش نمی آید، بر آن چیز بر چسب" این چقدر زشت است" می زنیم که در اصل آن شی بنگریم، می بینیم که او در عین زشتی زیباییهای نهان زیادی دارد که بعضی، آن زیباییها را می بینند و بعضی چشم بصیرت برای دیدن آن زیبایی ها ندارند و عباراتی را که پر از نبایدهاست، بر زبان جاری می سازند و. تمام مخلوقات عالم مادی زیبایند، حال آنکه بعضی چشم دیدن آن ها را ندارند و به اشتباه کلمه" زشت" را به آن اطلاق می کنند و آن شی چون نتوانسته نظر آنها را جلب کند، زشت نام گرفته است، در حالی که اگر دقیقتر بنگریم می بینیم که او زشت نیست بلکه زیبا نیست و چرا زیبا نیست چون نتوانسته دلخواه ما قرار بگیرد پس نباید گفت: که زشت و بهتر است بگوییم" نازیباست" و نه"زشت". البته فرق است بین دو واژه"نازیبا" و"" زشت" که" نازیبا" به این معناست که زیبایی دلخواه ما را ندارد و زیبایی های دیگری در خود نهفته داشته باشد و اما واژه"زشت" یعنی این که هر نوع چیزی که هیچ گونه زیبایی در آن نمی شود یافت و فاقد سر سوزن زیبایی و جذابیت است و فاقد هر گونه نکته قابل توجه ما آدمهاست و از آن جا که هر چیز خلق شده در عالم بهر کاری و خدمتی است پس می شود نتیجه گرفت تمام پدیده های عالم زیبایند و اگر کمی و کاستی در جلب توجه ما دارند از نازیبا دیدن ما نشات گرفته و نه از زشتی آنها. این نکته که این عالم پر است از مخلوقات رنگارنگ و پر از انسانهایی است که در عمق وجودی هر کدامشان که بنگری" صفت، خصلت و سلیقه ی متفاوتی نهفته می بینی. پس خلق و آفرینش موارد متفاوت در جهان هستی لازمه دنیاست تا نیازی بی پاسخ نمانده باشد و اینست که هر شکل و شمایل از شی یا موردی در جهان به مزاج یک شخص خوش می آید و احتمال اینکه موردی به چشم دو نفر خوشایند بیاید کم است. تمام ابن حرفها به این شعر ختم می شود که" چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.