اگر از ما راجع به تاریخ سوال کنند، به احتمال زیاد به یاد مردان بزرگ آن میافتیم. مردانی به مانند مارتین لوتر و چنگیز خان که به زعم ما تاریخ را رقم زدند. آیا این طور هست؟ آیا تاریخ را آن‌ها به تنهایی‌رقم زدند؟ یا اینکه آن‌ها صرفا سلبریتی‌هایی‌هستند که اعتبار کار بقیه را به اسم خود زدند؟ در ادامه چهار دیدگاه از چهار تاریخ نگار را در مورد این سوال‌ها میخوانیم. " به عنوان یک تاریخ نگار، من کاملا به زندگی‌مردان بزرگ تمایل دارم. بگذارید برای جنسیت زدایی از عبارت " " استفاده کنیم. مثلا، مارگارت تاچر، چه او را دوست بداریم چه از او متنفر باشیم، او جزو هیولا‌های بزرگ بود، مثل چنگیز خان و کرامول. این ادعا که در جریان امور انسان این اشخاص هستند که تغییرات رادیکال را رقم میزنند آن قدر واضح است که نیازی به اثبات ندارد. چنگیز خان را از تاریخ حذف کنید، یک سری آدم قرون وسطایی در آسیای مرکزی فقط می خواهند اندکی‌طولانی تر عمر میکنند. هیولاهای بزرگ به طور خاص در تغییر احوالات جامعه نقش دارند. تاچر اجماع احزاب بریتانیای بعد از جنگ بر سر رفاه اجتماعی را شکاند، راه را برای دولت‌های بعد از خود برای کم کردن بودجه بیمه و بازنشستگی و عادت دادن ما به دیدن جوان‌های بی‌خانمان هموار کرد. شکی نیست که همیشه آدم‌هایی‌بودند که مخالف تلف کردن پول برای از بین بردن فقر در جامعه بودند، اما حالا بعد از تاچر - آنها این اجازه را دارند که این نظر را آزادنه بیان کنند و به احزابی که این نظر را دارند رای دهند. ساکن حال حاضر کاخ سفید (ترامپ) نیز اینگونه است. او نژاد پرستی‌و زورگویی را اختراع نکرد. بلکه با هوشمندی، محیطی‌را فراهم کرد تا افرادی که نژاد پرست و زورگو هستند نظر خود را آزادانه بیان کنند. در واقع هیولا‌های بزرگ افرادی هستند که یک آسیب پذیری اجتماعی را به خوبی‌تشخیص میدهند و از آن برای رسیدن به اهداف خود استفاده میکنند. توماس کارلیل (فیلسوف اسکاتلندی) گفت " ". امروز، نظریه کارلیل چیزی شبیه به یک داستان بی‌معنی‌عاشقانه میماند. تنها برای آشنا شدن با توماس کارلیل و افکارش جالب هست. اما نه برای فهم تاریخ. تاریخ مردان بزرگ از مد افتاده است. منابع دیجیتال این امکان را امروزه به تاریخ نگاران میدهد که به زندگی‌مردان و زنان عادی در دل تاریخ بپردازد. تاریخ از پایین (انسان‌های معمولی‌) رونق می‌گیرد. اما با این حال، مطبوعات پر از زندگی‌نامه مردان بزرگ است. چرا این تناقض وجود دارد؟ زندگی‌نامه مردان بزرگ میفروشد. یک کتاب جدید از زندگی‌نامه چرچیل به احتمال زیاد از یک مقاله علمی‌در مورد وضعیت سیاسی در جنگ جهانی‌دوم بیشتر میفروشد. زندگی‌نامه چرچیل از داستان رابطه چرچیل و کلمی (همسر چرچیل) نیرو می‌گیرد، مطلبی که جایی‌در یک تحقیق آکادمیک ندارد. خواننده‌ها میخواهند بدانند که آیا چرچیل برای صبحانه شراب سفید میخورد؟ یا چند تا سیگار در روز می‌کشید؟ بیوگرافی مردان بزرگ اغلب یک داستان از گهواره تا گور هست، یعنی‌چیزی که برای خواننده جذاب می‌باشد. شکل روایی این داستان‌ها از جنس غلبه بر سختی‌ها می‌باشد. چگونه فرد از پایین به بالا رسید. این بیوگرافی‌ها معمولا توسط بیوه‌های مردان بزرگ قبل از چاپ - سانسور میشوند. امروزه، بیوگرافی مردان بزرگ یعنی‌داستان یک انسان پر از ایراد شخصیتی که بر خلاف این ایراد‌ها به موفقیت می‌رسد. به نظر نمیرسد که زندگی‌نامه مردان بزرگ جواب چرایی رویداد را بدهند. ولی‌، هنگامی میتواند به عنوان یک پروژه تاریخی‌تلقی‌شوند که حداقل - به ما بگویند این افراد چگونه دست آورد‌ها را کسب کرده ا‌ند. ایده سه بخش اصلی‌دارد: - تاریخ توسط افراد ساخته میشود - این افراد همه مرد هستند - این مردان همه بزرگ ( Great ) هستند نه فقط مهم ( Important ) بعضی‌ها شیطانی و بعضی‌ها قابل تحسین موارد دوم و سوم در سال‌های اخیر به صورت جدی زیر سوال رفته است، ولی‌مورد اول هنوز مهم شمرده میشود. تاریخ پژوهان بیشتر از هر کسی‌به این قضیه واقف هستند که زنان نقش مهمی‌در عرصه‌های مختلف تاریخ مثل سیاست و علم داشته ا‌ند. ولی‌برای سال‌ها نقش آن‌ها انکار شده بود. برای نقد مورد سوم، یعنی‌تقسیم شخصیت‌های تاریخی‌به دو دسته شیطانی‌ها و قهرمان‌ها مقاومت سختری وجود دارد. این بحث در سال‌های اخیر با عنوان بخصوص در مورد شخصیت هایی مثل Bomber Harris (فرمانده نیروی هوایی انگلستان در جنگ جهانی‌دوم. طراح بمباران منطقه‌ای یا کلی‌، این طرح منجر به نابودی کامل شهر‌های آلمان و کشته شدن صد‌ها هزار غیر نظامی آلمانی شد) بالا گرفته است. این تقسیم بندی در واقع ساده کردن صورت مساله و کودکانه است. در واقع منطقی‌تر است که بجای صحبت کردن راجع به اشخاص و تقسیم بندی کلی‌آن ها، راجع به تصمیمات اشخاص در مورد یک رویداد تاریخی‌بحث کرد. مثلا، بهتر است بجای بحث راجع چرچیل و زندگی‌او، راجع به تصمیمات اون مثل تصمیم شرکت در جنگ در سال ، بحث کرد. مارکس تاریخ را کنش بین نیروها و طبقات میداند. ولی‌، این رویدادها هستند که تاریخ را میسازند و رویدادها را اشخاص. همچنین رابطه شخصی‌بین اشخاص نیز در رویدادها نقش دارد مثل رابطه کندی و خرشچف. در واقع، وقتی‌قدرت در دست اشخاص هست، پس نقش اشخاص در تاریخ مهم است. آیا هنوز کسی‌واقع به ایده مردان بزرگ اعتقاد دارد؟ ایده مردان بزرگ نه تنها زنان را نادیده می‌گیرد، بلکه میلیون‌ها مرد دیگر که در این سیاره زندگی‌کرده ا‌ند و "تاریخ" اصلا بدون آن‌ها وجود نمیداشت را نیز نادیده می‌گیرد. این قضیه یک مساله فلسفی‌است، دوگانه ی شخص در برابر اجتماع، یا اراده آزاد در مقابل جبر گرایی، که همیشه جزو نظریه‌های متمایز کننده ( shibboleth ) بوده است. تاریخ نگاران بعد از کند و کاو در دل تاریخ اغلب به یک نتیجه سازشی میرسند: افراد نقش مهمی‌در تاریخ ایفا کرده ا‌ند ولی‌با زمینه سازی مساعد. (یعنی‌جامعه و بقیه آدم‌ها در برجسته شدن شخص نقش اساسی دارند. در واقع منظور گوینده این است که موفقیت در خلا رخ نمیدهد) به عنوان یک زندگی‌نامه نویس، کار من نیز بر پایه این است که شخصیت‌ها نقش مهمی در تاریخ دارند، آن‌ها بر معادلات اجتماعی و فرهنگ اثر میگذارند. با این وجود، من سعی‌کرده‌ام که شرایط محیطی‌و اجتماعی را نیز در نوشتن زندگی‌نامه یک فرد در نظر گیرم. به طور قطع، ایده‌ها، تاریخ انباشته شده هستند، حتی اگر توسط نوابغ شکل دهی‌شده باشند. با وجود اینکه زندگی‌نامه نقش شخص در تاریخ را برجسته می‌کند، ولی می‌تواند برای تعریف مفهوم "بزرگی‌" شرایط پیرامونی و اجتماعی را نیز در نظر گیرد. در کنار اینکه راجع به کارلیل و نظریه مردان بزرگ او بحث می‌کنیم، جالب است اگر به شرایط محیطی‌و پیشینیه شخصی‌کارلیل نیز نظر کنیم. این نکته راجع به فرد هم عصر او یعنی‌کارل مارکس که نظریه بسیار متفاوتی راجع به تاریخ دارد نیز صدق می‌کند. کار کردن با منابع تاریخی‌من را با آشفتگی‌شرایط بشر در طول تاریخ و این حقیقت که هیچکس یک جزیره نیست، آشنا کرد. وظیفه تاریخ باید نگاه کردن به این پیچیدگی‌های شلخته تاریخی‌باشد، به جای اینکه تاریخ را با فقط یک سری نظریه معروف بررسی کند. اگر مایل به دیدن منبع این نوشته و خواندن مطالب بیشتر از من هستید، می توانید به من سر بزنید: