نمی دانم حس عاشق بودن چگونه است. تنها می توانم حس خودم را توصیف کنم: به دنبال یک بهانه برای دیدنش بودم و وقتی به بهانه ای صحبت می کردیم حال هر چه بود یک آرامش کم نظیر پیدا می کردم، انگار خندیدنش یا ناراحتیش روی من هم اثر داشت. حسی که با دیدن او داشتم با هیچ کس دیگری نداشتم. انگار پیام بزرگ خدا برای من بود که بیا، دیگر قرار است زندگی کسالت بار و مزخرفت رنگ و بویی تازه بگیرد. حالا می خواهم راز بزرگ ماجرا را تعریف کنم، چیزی که همه می دانیم و فقط باید امیدوار باشیم برای ما اتفاق نیافتد مثل داستان تصادف اتومبیل ها در خیابان که هیچ کدام نمی خواهیم جزء آمارش باشیم ولی امان از آن وقتی که بخواهد اتفاق بیافتد: فقط در ته فیلم های عاشقانه است که پایان ماجرا خوش است و اشتباه نکنید برای دل من و شما نیست مثل همیشه پای منطق صنعت سینما در میان است چون ما برای رویاهایمان پول می دهیم و واقعیت های تلخ (آن هم وقتی پای عشق در میان باشد) برای کسی ارزشی ندارد. امان از این منطق لعنتی وقتی همه زندگیت را با آن قمار می کنی و می بازی. خوب حداقل اعتراف می کنم من جربزه ستاره های سینمایی را نداشتم، یعنی کل زندگی آدم بی عرضه ای بودم که خودم هم تحمل خودم را نداشتم. خوب من حتی جرات نکردم با خودم روبرو بشم. اینکه عاشقانه من کمی شبیه این فیلم فارسی ها بود شکی نیست اما نه به غلظت دختر پولدار و پسرک فقیر احتمالا از اراجیف من خسته شده اید پس یک راست می روم سر اصل مطلب: "من وقتی از او درخواست کردم با تمام وجود آرزو کردم بگوید نه" حتما می گویید عجب آدم احمقی ولی با تمام حقی که به شما می دهم در این مورد خاص هیچ چیز نمی دانید، او برای من میوه ممنوعه بود، از قید و بند داستان های عاشقانه بیایید بیرون، من از جهان واقعیات صحبت می کنم جایی که کبوتر با کبوتر پرواز می کند. و او من تعریف از من گفت: "نه" من که به خواستم و آرزویم رسیده بودم پس چرا نفسم بالا نمی آید؟ چرا اینقدر غمگینم؟ پس چرا درخواست کردم؟ چرا آرزو کردم نه بگوید؟ خوب احتمالا درک نمی کنید. آنقدر دوستش داشتم که نتوانستم جلوی خودم را بگیرم، مدت زیادی مقاوت کردم ولی دیگر تاب نیاوردم. و چرا آرزو کردم نه بگوید؟ چون او لیاقتش خیلی بیشتر از من بود، من نمی توانستم تحمل کنم که زندگی او فدای رویای من شود. دوستش داشتم و حالا همیشه پیش خودم می گویم روزی عاشق شدم و او به من نه گفت. برای من همین داستان هم کافی است. دیگر باید وسایلم را جمع کنم، باید از اینجا بروم و همین تک خاطره را از معدود روزهایی که همه شهامت خودم را جمع کرده بودم نگه دارم. من پسرکی با یک قیافه کاملا عادی (شاید بهترین تعریفم باشد) ، یک وضع مالی کاملا متوسط که تا الان تنها با کتاب ها و فیلم هایم عاشقی کرده بودم از حالا می توانم امیدوار باشم که یک زندگی عادی مثل بقیه داشته باشم. حالا دیگر می دانم من آن شاهزاده رویاها نبودم و باید ادامه نقشم را به شکل یک رعیت خسته در این زندگی ادامه دهم. شاید هم برای همیشه خوابیدم و مثل همیشه رویاهایم را زندگی کردم.