این اولین نوشته من خارج از دفترمه. دفتری که خط به خطش با حرف به حرف احساسات و افکارم پر شده. نمیدونم چندمین بار که می‌نویسم یا چندمین دفتری هست که دارم داخلش می‌نویسم اما این روزا حتی با نوشتن هم آروم نمیشم. نوشتنی که در هر حالتی که بودم باعث آرامش و حس خوبم میشد اما الان نه. الان دارم به آهنگ who گوش میدم، وقتی میرسه به این قسمت که میگه: تو کی هستی؟ نیاز دارم قدم بزنم، نیاز دارم از اینجا بزنم بیرون برای اینکه بفهمم تو کی هستی؟ چون تو دیگه همون دختری نیستی که من عاشقش شدم. و من الان اون دختری نیستم که فکرشو میکردم. و اون شرایطی که فکرشو میکردم رو‌ندارم. اینکه توی هر لحظه از زندگی با یکسری بحرانها روبرو شده باشی برای هرکدوممون اتفاق افتاده و من دارم تو بحرانی هستم که سوال اصلیم اینکه: من واقعا چی می‌خوام؟ مریم واقعی کی هست؟ و هیچ شناختی از خودم ندارم. ذهنم خالیه خالیه مثل چاه کنی هستم که ته چاه خودش و میخواد بیاد بالا و می‌تونه اینکار رو‌کنه اما هربار که دست میندازه به دیواره چاه تا بیاد بالا اون دیوار فرو می‌ریزه و بالا اومدنش روح و جان فرساست. اینکه نمیدونم چی می‌خوام تا بتونم براش هدف‌گذاری و تلاش کنم داره مثل خوره وجودم رو میخوره. الان توی دوران سالگی زندگیم هستم و نمیدونم چی می‌خوام و چه کاری رو می‌خوام انجام بدم?