اینا قانون‌های مشهور آسیموف هستن که اولش همین چهارتا بود ولی به مرور بیشتر شدن و حتی‌تا قانون رو اورده بود. من تو تمام این قوانین ترس از نابودی (و پیشگیری از اون) به دست ربات‌ها رو به وضوح میبینم هرچند نیاز به تیزهوشی هم نبود، ولی راستش این منصفانه نیست! ما داریم خیلی با پررویی خاصی تمام کارهایی که ممکنه گونه خودمون انجام بده رو میگیم یه موجود ساخته دست ما نکنه (بگذریم که اصلا ساخته نشدن) هر لحظه ممکنه به‌خاطر تنش‌های سیاسی، اقتصاد یه کشور بهم و بریزه و خب مردمشون دچار مشکلاتی بشن که حتی ربات‌ها نمیتونن الگوریتمشو بسازن! یا همین الان ممکنه یه اشتباه تو آزمایشات هسته‌ای، منظقه‌ای رو به طور کامل از نظر هر نوع پوشش گیاهی و جانوری پاک کنه! مثال اینقدر زیاده که واقعیتش گفتن نداره. از بین رفتن همینقدر به ما نزدیکه! اینقدر پر از اعتماد به نفس هستیم که فکر میکنیم برای نابودی ما هیچ گونه زنده‌و خودتکامل یافته‌ای نیست که هماورد ما باشه و ترجیح میدم به دست چیزهایی که خودمون ساختیم نابود بشیم! یه مرگ (انقراض شیرین) رمانتیک! اینقدر دنبال تبیین قانون بودیم که انگار فراموش شده ربات‌ها برای چی قراره شکل بگیرن، اونا میتونن ذکاوت داشته باشن، میتونن به جایگاه‌های اجتماعی انسانی برسن یا میتونن هرکاری که یه انسان میکنه رو انجام بده. احتمالا چند سال دیگه یه عده برای یه ربات هشتگ میزنن که آی فلان حکومت! آزادش کن چون اونم حیات داره! (بگذریم که حق قراردادیه) چه ایرادی به‌وجود میاد اگر اشرف‌مخلوقات برای خودش مخلوقی داشته باشه که در آرامش و عدم نگرانی از انقراض زندگی کنه؟ و اصلا چرا باید خودمون رو صاحب بدونیم و اونا رو هر چند درجه پایینتر؟ اگر اینطور تصور میکنیم که ربات‌ها میتونن شورش‌ها به راه بندازن و ما ها رو از بین ببرن چرا تصور نکنیم که اونا بتونن دنیا رو جایی بهتر برای زندگی کنن؟ (از اینم بگذریم که ایده به وجود اوردنشون همینه) فکر میکنم شاید حتی بتونن یه روزی دوست‌های صمیمی انسان‌ها هم بشن و خب فقط ازدواج نمیتونن بکنن: ) ربات‌ها رو پیش از به‌وجود اومدنشون بازخواست کردیم و نگاه زشت وقیحانه‌ای داشتیم. اگر قراره ما اونا رو برنامه‌ریزی اولیه کنیم پس ترس نباید داشته باشه، قرار نیست چیزی از کنترل خارج بشه یا طغیانی پیش بیاد! واقعا چرا ربات‌ها رو غده منطق عصبانی درنظر داریم؟ احساس مگر چیزی غیر از روابط عصبی مغزیه؟ درنهایت میشه برای احساس هم رابطه‌های منطقی تعیین کرد و به طبع میشه برای ربات‌ها پیاده کرد! شاید یه ربات هم سیگار بذاره زیر لبش و تو یه شب بارونی با یه پالتو که سردش نشه رو نیمکت چوبی بشینه و داریوش رو با صدای بلند گوش کنه! فکر میکنم برای توسعه دنیای این ربات‌ها نیاز به افرادیه که فکرشون به جاهای تاریک کمتر سرک بکشه یا یه رییس متکبر که با روش‌های دیکتاتوریش دنیای بهتری برای ربات‌ها در‌نظر بگیره! تو پلی‌لیست Wall _ E خبری از سرودهای انقلابی و جبهه‌ای نبود!