یک روز گرم را تصور کنید، چسبناک، بی حال و عصبی پرسه می زنید. ابرهای بزرگ و خاکستری پدیدار می شوند. هوا تغییر می کند و ناگهان قطرات باران فرود می آیند. همان بوی آشنا و دلپذیر به مشامتان می رسد بوی باران تازه. برای اکثر ما دوست داشتنی و حتی نوستالوژیک می نماید. در حالی که دنیا پر از مشکلات آزاردهنده است، مثل تغییرات آب و هوایی و سرطان و جنگ، و مشکلاتی از این دست، دانشمندان سرگرم دست و پنجه نرم کردن با پدیده ها هستند و توانسته اند وقت یافتن دلیل بوی دلپذیر باران را در میان برنامه ی خود بچینند تحقیقاتی که بیش از یک دهه به طول انجامید. نام این بوی مطبوع (بوی باران) را "پتریچور" نهاده اند. تیم تحقیقاتی پروسه ی شیمیایی برخورد آب باران با زمین خشک را این گونه تفکیک کرده است. نمناک شدن زمین ترکیباتی شیمیایی آزاد می کند، ترکیباتی شامل مثلا چربی های گیاهی اما مهمترین فاکتور تولید کننده ی بوی پتریچور نوعی الکل بدبو به نام ژیوسمین است. ژیوسمین توسط باکتری تولید می شود و به محض برخورد باران با زمین آزاد می شود. در نتیجه باران و خاک یعنی ژیوسمین و نوستالوژی مورد نظر را پدید می آورد. اما چرا باران تازه؟ چرا این بو پس از دقایقی بارش از بین می رود؟ خشکی باکتری مسیول تولید ژیوسمین را ضعیف می کند و به محض بارش این باکتری ها فعالیتی چند برابر پیدا می کنند. پس از چند ساعت باران حس شامه ی شما به ژیوسمین عادت میکند و دیگر آن حس اولیه را القا نمی کند. در نتیجه باکتری تولید کننده ی آن بوی دلپذیری است که همه ی ما خاطرات خوشی با آن داریم و هر ساله در فصل پاییز و بهار بی قرار بوییدن آنیم.