فضای مجازی، دارد. همه‌مان این را می‌دانیم و‌باز هم در آن تاب می‌آوریم. گاهی این تاب آوردن، آن‌قدر سخت و برخوردنده می‌شود، که مثل نگاه کردن به خودمان در آینه، حسی بد از خودمان به خودمان می‌دهد. اما چه می‌شود که باز هم به خودمان زل می‌زنیم؟ درست مثل صبح‌هایی که از خواب بیدار می‌شویم و به چهره‌ی خسته و بی‌انگیزه‌مان خیره می‌شویم ولی، باز هم امید واهی داریم نسبت به خوب شدن اوضاع، باز هم به همین امید بی‌سرانجام، در فضای مجازی پرسه می‌زنیم، به خیال روزی، لحظه‌ای، که شاید اتفاقی بیافتد و این اتسمفر بی‌رحم، به یاری‌مان بیاید و نجاتمان بدهد از این تنهایی خود نساخته، ام ا خود‌خواسته. چه می‌شود که باز هم می‌مانیم؟ باز هم تاب می‌آوریم به هر جان کندنی که هست؟ چه می‌شود که داستان تلخ ولی واقعی زندگی را رها می‌کنیم و پناه می‌بریم به افسانه‌هایی که در پیچ و تاب این فضای مسموم، ما را بیمارگونه به دنبال خود می‌کشد؟ فدریکو فلینی - فیلم‌ساز ایتالیایی - جایی گفته که ام ا باز هم این ماییم که به این آینه زل می‌زنیم و می‌هراسیم و مانند خودآزاری روان‌پریش، خود را به در و دیوار این فضا می‌کوبیم به امید کسی که شاید بگشاید دری را و نشان‌مان بدهد راه نجاتی را راه سعادتی. فضای مجازی، نقش ناجی را خوب بازی می‌کند، ولی فقط بازیگر خوبی‌ست که تمام جایزه‌های معتبر فستیوال‌های زندگی را درو می‌کند و ما با ذوق، و کمی هم‌حسادت شاید، او را نگاه و تحسین می‌کنیم. غرق در بازیش می‌شویم و فراموش می‌کنیم او این‌جاست، تا ما را گول بزند. بازیگرها کارشان فریفتن ما ست برای باور دنیایی که هرچقدر دورتر باشد از باورهای واقعی، برای مخاطبانش سرگرم‌کننده‌تر است و مجذوب‌کننده‌تر. خسته می‌شویم و پای اعتبار تمام مقد ساتمان را به میان می‌کشیم که از او دوری کنیم ولی، زهی خیال خام و باطل. بله هم خام و هم باطل. چه، خام است که فریب می‌خورد. و باطل است چون فرجامی ندارد.