رابطه موفقیت و شکست، مثل رابطه شب و روزه، هر کدومش نباشه دچار روزمرگی و یکنواختی میشیم و قشنگی ها رو با تمام وجود درک نمی کنیم. هیچکسی نیست که این دو مدل زیبایی رو با تمام وجودش لمس نکرده باشه. اگر همیشه شب باشه، یا همیشه روز، یه جای کار میلنگه و تعادل بهم می ریزه، اونوقته که دلزده میشی و بی انگیزه و امید. شکست ها خیلی قشنگن و حتی بیشتر از موفقیت ها بهمون کمک میکنن تا تو مسیر درست بمونیم، اما خیلی وقت ها بدلیل برداشت های اشتباهمون دچار توهم مردودی خودمون میشیم. امروز دانش آموز کلاس اول راهنمایی توی درس ریاضی نمره پایینی گرفته و میگه: من مردود شدم! کارمندی کارش رو خوب انجام نداده و مدیرش رو ناراضی کرده و میگه: من بی عرضه ام! اما آیا عدم توانایی ما در تمام و کمال انجام دادن کاری دلیل بر بی عرضگی و یا مردودی خود ماست؟ ! فکر نمی کنید این فقط یک توهم بی پایه و اساسه؟ اگر شما آموزش بیشتر ببینی و تلاش بیشتری کنی نمی تونی اون کار رو به بهترین نحو ممکن انجامش بدی؟ می بینی که نه مردودی و نه بی عرضه، فقط بین خودت و توانمندی هات یک حصار کشیدی، کافیه برش داری تا همه چیز برگرده سر جای خودش?