دوران دانشجویی‌ام در قم، من سه مادر داشتم که حواسشان به من بود. مادر خودم، حضرت معصومه و بهنام. رابطه من و بهنام، بیشتر از آن که یک رفاقت باشد، رابطه مادر و فرزندی بود. البته از آن جایی که بهنام قزوینی بود، چاره دیگری هم نداشتیم. مجبور بودیم بهنام را نقش مادری بدهیم و خودمان فرزند باشیم تا خیالمان راحت باشد و شب راحت سر به بالین بگذاریم. البته واقعا بهنام میتوانست مادر خوبی باشد، اما فضای فیزیکی اش اجازه چنین کاری به او نمیداد. بهنام دست پخت بسیار خوبی داشت. آخر هفته ها املت میخوردیم، البته وی اذعان می‌داشت که آبگوشت هم بلد است بپزد، اما ما فقط املت میخوردیم. پنجشنبه صبح، پنجشنبه ظهر، پنجشنبه شب، نیمه شب جمعه، جمعه صبح، جمعه ظهر، جمعه شب و نیمه شب شنبه بعد از بی خواب شدن، بهنام برایمان املت میزد در حد لالیگا. شاید برایتان سوال باشد که این همه تخم مرغ از کجا می‌آوردیم؟ جواب ساده است! تا پنجشنبه شب تخم مرغ میخریدیم، نیمه شب جمعه فیلم ترسناک میدیدیم و تمام این ها با هم مخلوط شده، از صبح جمعه همگی خودمان تخم می‌گذاشتیم. جان شما سخت بود اما دیگر چاره ای نداشتیم. از آن جایی که دانشگاهمان تفکیک بود و ما جز پسر چیزی در آن محدوده تماشا نمیکردیم، در اکثر مواقع با یک نگاه عاشق می‌شدیم. یکی از کارهای بهنام در طول هفته این بود که هفتگی مرا روان درمانی کند که تمام شکست های ناشی از عشق در یک نگاه من فراموشم شود. این گونه که شب به او میگفتم بهنام، من فردا کلاس بی کلاس. میگفت حاجی کلاس بی کلاس پایه هستم. برای همین صبح ها مرا برای کلاس صدا نمیزد و من در کمال آرامش تا لنگ ظهر در خوابگاه استراحت میکردم تا آن عشق فراموشم شود. یا مثلا ساعت ها با من حرف میزد که لیاقت تو بیشتر از اون پسره هستش که زیر ابرو برداشته بود و من تازه متوجه میشدم آن که دیدم پسر بوده و نه دختر و بدتر فضای عاشقی ام به هم میریخت. بهنام نقش انذار دهنده چند مرحله ای را هم ایفا میکرد. اول میگفت رسول نکن کارو! بعد میگفت: دیوونه ای به خدا! مرحله بعدی میگفت خاک تو سرت کنن! مرحله آخر که میدید من راه خودم را می‌روم همراه میشد و با هم یک خراب کاری در یک جایی از جامعه صورت میدادیم. یا مثلا عصرها، از کلاس که برمیگشتیم، من عادت داشتم بندری بزنم. اول از مضرات فست فود میگفت. بعد ایه و حدیث می‌آورد پیرامون پرخوری، بعد میگفت مرتیکه مگه من با تو نیستم این آشغالا رو نخور. نهایتا چون میدید اتفاقی نمی‌افتد، خودش هم همراه میشد. بله. آرزو میکنم هر کدامتان یک بهنام داشته باشید که هم رفیق باشد، هم برادر و هم مادر.