جان کیتس ( John Keats ) شاعر رومانتیک انگلیسی جمله معروفی دارد. لسان الغیب حافظ شیرازی در همین معنا اشعاری سراییده که حکایت از اوج لذت او از زندگی داشته و امید و شور و شعف در آن موجب می زند، از جمله این ابیات از غزلی بسیار معروف: همین مطلب را مولانا در غزلی فرح انگیز و زیبا با بیانی روشنتر آورده. قافیه غزل، کلمه "بلی" است که حس سرخوشی و امیدواری خاصی به آن می دهد. مانند شخصی که تازه از نوشیدن باده سرش گرم و "مهربان" شده باشد، ابتدا از کلمات محبت آمیز شروع می کند. گویی از شدت سرمستی خدا را جلوی چشمانش می بیند و مانند میهمانی حبیب با او گرم می گیرد. توجه داشته باشید چطور شاهنشهی را از صفات خداوندی دانسته و با کمال رحمت یکی گرفته. بعد با این میهمان عزیز و ویژه گرم گرفته و از مسایل و مشکلات روزمره ای می گوید که به برکت حضورش رفع می شوند. مانند زمانی که رییس به ضیافت کارمندش می رود، یا زمانی که خان به دیدار رعایا رفته باشد، یا شاهنشاه در منزل دهقانی میهمان شده باشد. تازه از اینجا به بعد مجلسش با این میهمان فرخنده گرم گشته و مشغول باده گساری و نوش می شوند. اینجا مولانا اشاره ای به منشاء اصلی این حس زیبا و سرمستی خود می کند. وقتی افکار و خواسته های زاید را دور ریخت، تازه متوجه زیبایی های عالم می شود. و اینجاست که به مستی دایمی می رسد و شیرینی زندگی را درک می کند.