ماه رمضان هفت سال پیش بود اما مرداد ماه! اصلا این ماه رمضان نمی دانم چرا اینقدر مشتاقانه به ما نزدیکتر می شود؟ ! به هر تقدیر من بودم و رامین در بعد از ظهری خلوت! معمولا در ماه رمضان بازار سلفون راکد بود و کارخانه های شکلات یا مواد غذایی مثل همبرگر و کالباس تولید چندانی نداشتند! من بودم و رامین. من به کارهای نیمه تمام سرم گرم بود و رامین هم توی اتاق رییس. زمین لرزید، بد لرزید. اما من نشسته بودم و منتظر پایان این لرزه بودم. می دانستم این ساختمان کلی درز انبساط و انقطاع دارد و بهترین مهندسین شهر ساختنش! دلم قرص بود همینجور الکی الکی! حس فرار نداشتم که رامین با ترس و صدای ترسناکش به سرم داد زد که پاشو زود باش بریم پایین! کی حوصله داشت اینهمه پله را پایین برود؟ ! اح، گفتم: زیر چهارچوب در واستا، چیزی نمیشه! دوباره داد زد: بدو بیا بریم. خداییش با این حرف رامین ترس به سراغم اومد! پله ها را که پایین رفتیم، زمین در جای خودش ثابت شد و ما چند دقیقه ای با همسایه ها حرف زدیم و دوباره بالا آمدیم! اما تلفن ها همه قطع بودند و رامین نگران مادرش بود. (چشمان مادرش نمی دید) تصمیم گرفتیم شرکت را با اجازه خودمان تعطیل کنیم تا رامین به خانه شان برود! شرکت را تعطیل کردیم و پیاده راه افتادم تا چهارراه پر از جماعتی بود که توی پیاده روها ایستاده بودند و جرات خانه رفتن نداشتند. در این بین خانم مسن و چاقی که لبه ی جوب نشسته و پاهایش را داخل جوب آویزان کرده بود با صدای بلندی گفت: "من تو این سن یه همچین زلزله ای ندیدم، این حتما کار آمریکاست!" یک آقایی هم گفت: "آره بابا یه هوب ساختن نمی دونم هوپه؟ هوبه؟ یه همچین چیزی ساختن کار همونه!" تا ایستگاه تاکسی همه نظرها را می شنیدم و کارشناسی ها را تجزیه و تحلیل می کردم که سوار تاکسی شدم و راننده گفت: "شاید یه مانور نظامی بوده یا اینکه انبار مهمات منفجر شده!" مسافر بغل دستی گفت: "نه بابا، فکر کنم معدن مس سونگون رو می خواستن با دینامیت منفجر کنن، واسه همونه!" واقعا چه مردمان خوبی بودیم که اصلا زلزله و گسل یا قهر زمین و طبیعت به ذهنمون نمی رسید و تمام این اتفاق رو خطای انسانی می دونستیم! شاید اونقدر خطا دیدیم و خطا کردیم که تو اعماق ذهنمون می دونیم که کار، کار بشر ! به کوچه که رسیدم داستانها جالبتر بود. خانم های محل زیر یک دیوار شکسته که در مواقع عادی خطر ریزشش هست یه موکت انداخته بودن و نشسته بودن به تجزیه و تحلیل! مریم خانم هم با یه عالمه چادر سر پا واستاده بود تا ببینه کدوم زن و دختری از ترس زلزله بی حجاب میاد بیرون تا بهش یه چادر بده و جلوی گناه رو بگیره! مردها همه سرپا جلو سوپرمارکت واستاده بودن و حرف میزدن. سلام دادم و رد شدم برم خونه که یکی از خانم ها گفت: "کجا میری؟ خونه نرو!" از اون طرف دیدم مادرجان هم بین خانم ها نشسته و میگه: بیا، شاید پس لرزه داشته باشه! نگاهی به دیوار کردم و گفتم: زلزله آدم نمی کشه، دیوار شکسته آدم می کشه! شما مطمینید جاتون امنه؟ ! مادرجان که متوجه دیوار قدیمی وشکستگی بزرگش شد به همسایه ها گفت: اصلا چرا نریم حیاط خونه ما؟ همسایه ها هم متفق القول گفتن: نه بابا، از خونه فرار کردیم. کجا بریم تو خونه؟ خلاصه تا نصف شب همه تو کوچه منتظر ویرانی بودن و اتفاقی تو کوچه نیفتاد، جز کلی یادآوری، شایعه پراکنی و داستان سازی و صداشون از لای پنجره میومد که میگفتن: " خدا باعث و بانیش رو لعنت کنه، فساد زمین رو گرفته، نماز که نباشه، روزه که نباشه، با اینهمه بدحجاب و لات! زلزله هم میاد!" تو دلم گفتم: بازم خوبه شماها باورتون شد که زلزله شد!