حکایت اول: داشتم مو صاف می‌کردم که آلارم دود خونه، شروع کرد کولی‌بازی. چی شده پدسسگ؟ نه غذا داریم رو گاز، نه عود و شمعی روشنه. چته؟ در حیاط رو باز و بسته کردم، برگشتم سر سشوار. دوباره وزه‌بازی صدا داد. بابا! دیوونه! بخار مو، می‌دونی چیه!؟ خلاصه با کله‌ی نصفه صاف، نصفه فر من رو امشو تو جیم دیدین حیرت نکنین. حکایت دوم من باس غروب رو به چشم ببینم. کاش بشه چنان سحرخیز بشم که کامرواییم رو با تماشای طلوع ببرم مرحله‌ی بعد. این پشت محله است. همساده‌ها، اهل محل، همه به دیدن دختر همواره در حال راه رفتن عادت دارند. اول صبح، قهوه به دست، عینک افتابی به چشم، در سایه راه می‌رم. بعدازظهرها، اگه تنور نباشه، دور خونه چرخ می‌زنم. غروب‌ها، می‌رم تا پشت خونه‌ها، غروب دید می‌زنم، عکس روزم رو می‌گیرم. پا‌پی‌ها، پیشی‌ها، سنجاب‌ها، تک مار، پرنده‌ها و مارمولک‌های محله رو می‌شناسم. کدوم بچه‌ها توپ‌بازی می‌کنند، کیا شب‌کارند، کیا معمولن دعواشونه. بچه خوشگلای محل، ورزشکارا، علف‌کش‌ها و دونده‌هام می‌شناسم. من کلانتر این محله‌ی بنده‌نوازم. حکایت سوم با هر حالی بری جیم، یه مرحله بهتر می‌شی وقتی درمیای. وقتی نمی‌دونم دیگه چی کار می‌شه کرد، می‌پرم جیم. موزیک، آدرنالین، تماشای تقلای انسان‌ها برای تغییر وزن، افزایش قدرت، رفتن به مرحله‌ی بعد. بعد دویدن، تمرینات کششی، شکم و پهلو، خودم را رساندم به منطقه‌ی وزنه‌ها. میان ماه من تا ماه گردون، حکایت پذیرش بدن است. وزن عدد است. باربی افسانه است. مهم این است قوی و سالم باشیم، که هستیم. حکایت چهارم از روزگارانی که ام‌پی‌تری‌پلیر دار شدم، اولین آلبومی که ریختم، زدبازی بود. هفده ساله، دنبال هنجارشکنی، در روزگارانی که دوستانم اکثرن قمیشی و شادمهر گوش می‌دادند. رپ گوش می‌دادم. زباله هم کم قاطی‌اش نیامد. عشق دنیا که چقدر بچه باحالم. زدبازی برای من، حکم ور دوست‌داشتنی تین‌ایجری‌ام است و هر وقت گوش می‌کنم، جایی از درونم زنده می‌شود که دنبال تجربه‌گرایی بوده است. آن‌جایی که به واسطه‌ی موزیک، چیزی را می‌بلعید که در دنیای صاف و دسترسی معمول‌اش نمی‌گنجید. حکایت پنجم گیاهخواری، خیلی حوصله می‌خواهد. زیاد مراقبت، خرید به روز، ترکیبات جدید و خلاقیت. رنگین نگاه داشتن بشقاب هنر است. از دوشنبه، وارد یک ماه رژیم بی/کم شکر، بی غذای بیرون، بی چیپس و شکلات، هفته‌ای یک بار سیب‌زمینی سرخ‌کرده می‌شویم. من، همواره با سه چهار کیلو نوسان و مراقبت دایم، توانستم وزنم را ثابت نگه دارم. حکایت ششم یک اسکن ریز کردم، زنده بودنم را. از این روز چه بهره بردم؟ چقدرش کیف داد؟ کجایش درخشان بود؟ چرا آدم‌ها احساس نیاز می‌کنند با دیگران معاشرت کنند؟ چرا همیشه بچه نمی‌مانیم؟ چرا نمی‌شود در یک سن بخصوص فریز شد؟ چرا کالری پنیر بالاست؟ چرا فال‌گیر قصه سه بار فال می‌گیره؟ چرا فوریه بیس هشت روزه؟ چراه ماه کامل نیست؟ چرا قبلن‌ها نادون بودم؟ چرا همه‌اش دلم استامبولی پلوی مامانم رو می‌خواد؟ چرا نصفه‌شب‌ها بدخواب می‌شم؟ کی درخت پرتقال بکارم؟ چرا سی و سه ساله شدم؟ حکایت هفتم پونصد و سی و شش یعنی سرپایینی هزار و یک شب. یعنی با پونصد، رسیدیم ته جاده دور زدیم. چهارصد و چهل و چهار تا مونده تا شب موعود سی و سه سالگی، دابل سه، نزدیکمه. آهای دختر پرتقال، درخت پرتقال! جادوی کلام؟ چگونگی‌اش با تو، چرایی‌اش با من.