در زمانه ای که ابرقهرمانان خیالی و شخصیت های محبوب انیمیشنی، تبدیل به فرمانروایان عرصه سینمایی شده اند، موفقیت این شخصیت ها در صنعت بازی های ویدیویی اصلا موضوع عجیبی به نظر نمی رسد حتی این موفقیت آنقدر طبیعی به نظر می رسد که تکراری شدن خیلی از بازی ها و بسنده کردن به حداقل خلاقیت ها، اصلا جای تعجبی ندارد. همان حلقه مخفی در این زنجیره تغییرات است زمانی که بازی های کارتی مثل هارت استون، در دنیای بازی های موبایلی توانستند به موفقیت درآمدی نسبتا خوبی دست پیدا کنند و یا بازی کندی کراش توانست جای خود را در صدر پر فروش ترین بازی های موبایلی در مارکت های مختلف، تثبیت کند دیگر همه چیز طبیعی شد. یکی از مهم ترین عوامل موفقیت یک محصول، تطبیق آن با سلیقه مخاطبان است این سلیقه مصرف کننده است که به تولیدات تولید کنندگان سمت و سو می دهد. بازی سازان از این قاعده مستثنی نیستد چرا که آن ها نیز نیازمند کسب درآمد هستند، نیازمند جلب توجه محصولاشان در هنگام عرضه در مارکت های مختلف، همین موضوع باعث اشباع شدن بعضی از سبک ها شده است. بازی " " که اگر چه نه تنها اولین نبود بلکه یک کپی از بازی بود که به لطف طراحی خوب کاراکتر و موسیقی خود توانست به موفقیت میلیون نصب فعال دست پیدا کند. بازی " " که به عنوان موفق ترین بازی موبایلی ایرانی یاد می شود. یک بازی کپی بود که فارسی و البته ایرانی پسند تر شد. بازی " "، بازی که توانست تنها در مارکت کافه بازار از مرز یک میلیون دانلود گذشت، موفقیت خود را مدیون سیبیل و دیالوگ های دهه شصتی بود. بازی " " که بر خلاف خلاقیتی که در سبک خود به خرج داد، حتی نتوانست به پنجاه هزار نصب فعال برسد. و صد ها مثال از این قبیل می تواند به هر کسی یک دید کلی از نیاز کاربران هدیه کند. اما این نیاز تا چه زمانی پایدار است؟ تا کی کپی کردن بر ساخت عنوان خلاقانه حق تقدم دارد؟ چند بازی ایرانی صرفا به خاطر انحصار طلبی های موجود دیده نشدند؟ هر زمان حرف از بازی های ایرانی به میان می آید هزاران نشانه به سمت ایده های کپی شده، گرافیک آشنا و گیم پلی عاری از خلاقیت می رود، فارغ از اینکه دلیل همه این ها تنها یک گروه است. که من آنها را قاتلین بازی‌های ایرانی می نامم، چرا که تغییر سلیقه آنها و دم دمی مزاج بودنشان پدیدآورنده یک آشفتگی در صنعت نو پای بازی در ایران شده است. این بازیکنان بودند که به گرافیک ضعیف انتقاد می کردند ولی نشان دادند چقدر سلیقه شان بر روی انتخابشان تاثیر خیلی بیشتری دارد و کیفیت ساخت برخلاف گفته هایشان اولویت آن ها نیست. اگر در ابتدای رشد این صنعت اصلی ترین نگرانی ما، کیفیت بازی های ایرانی بود امروزه اهمیت به سلیقه نا مشخص بازیکنان را هم به آن اضافه کنیم. صنعت بازی در ایران بر خلاف تمامی فراز و نشیب هایش، رشد خوبی را تجربه کرده است، حالا برای تضمین رشد و موفقیت خود باید خیلی دقیق تر و علمی تر از قبل به ادامه رشد خود بپردازد، رشدی که وابسته به یک جمع بزرگ است. از بنیاد ملی بازی های رایانه ای گرفته تا شتاب دهنده ها، منتشرین، مارکت های داخلی، رسانه های مربوطه و در نهایت خود بازی سازان با توجه به کاربران و رفتار آن ها در مارکت ها می توان سلیقه آن ها را به یک بند خلاصه کرد: همین تحلیل باعث شده بازی سازان ایرانی به جای ساخت بازی های بزرگ و پر هزینه، به سمت بازی های کوچک تر و معمولا موبایلی بروند که می تواند با حداقل هزینه منابع مالی و انسانی به بازده ای برسند و اغلب سوددهی خوبی هم داشته باشند. اما این ریتم تکراری تا چه زمانی ادامه دارد؟ تا کی دچار اشباع شدن یک سبک با بازی های ایرانی نمی شویم؟ البته توجه داشته باشید منظور از این اشباع شدن ارتباطی به مکانیزم های گیم پلی یا یک سبک خاص ندارد. شاید خیلی از بازی های ایرانی زیرمجموعه یا همان دونده باشند اما به علت وجود Runner سبک عناوین متفاوت که می توانند یک تجربه سرگرم کننده به بازیکن ها هدیه بدهند خیلی احساس نمی کنید که این سبک اشباع شده است. با توجه به استقبال بازیکن ها از بعضی بازی های ایرانی، اکنون مهمترین مواد برای ساخت یک عنوان موبایل الهام از فرهنگ داخلی برای بخش های بصری و شنیداری است. گرافیک و موسیقی تا حدودی مشخص می کند که یک بازی در ایران باید بفروشد یا باید شکست بخورد. دیگر سازندگان این بازی ها همانند گذشته به گیم پلی اهمیت زیادی نمی دهد و تنها با الهام از فرهنگ ایرانی سعی می کنند شانس موفقیت شان را افزایش دهند. اتفاقی که متاسفانه خیلی وقت ها جواب داده و کافی است نگاهی به آمار دانلود بازی های این سبکی در کافه بازار بیاندازید تا به درستی آن پی ببرید. شاید سازندگان بی تقصیر نباشند ولی مقصر اصلی بازیکن ها هستند. تا وقتی بخش های بصری و شنیداری الهام گرفته از فرهنگ ایرانی موفقیت را تضمین کرده و مخاطبان استقبال می کنند نباید انتظار تغییر داشت. خوب وقتی توسعه دهنده می بینند عناوینی با این المان ها بیشترین موفقیت را داشته و بازی های خلاقانه کم و بیش طعم موفقیت را می چشند برای چه باید وقتش را روی ساخت عنوانی متفاوت بگذارد؟ روی همین سبک بازی ها کار کرده و نهایت به سودآوری می رسد. نکته عجیب داستان اینجاست که بعضی از همین بازی ها از بهترین عناوین ایرانی هم موفق تر بوده و دانلود بیشتری دارند. اتفاقی که برای بازی های موبایل ایران اصلاخوشایند نیست. چون این صنعت در بازار داخلی همچنان ابتدای راهش قرار داشته و از آن طرف تعداد سازندگان ایرانی را نمی توان با جهانی مقایسه کرد. وقتی در ابتدای شروع رشد ما دچار چنین یک نواختی می شویم، زمانی که گیم پلی به ساده ترین قسمت تحلیل ساخت بازی تبدیل می شود، ترس و استرس از ادامه راه اولین چیزی است که در وجود هر دلسوز و یا علاقه مند به ورود به این صنعت، راه می یابد.