هنگام داستان نویسی یکی از مشکلاتی که برایم بوجود می آمد، انتخاب بود برای پایان داستان و یا ادامه ی ماجرا. به این صورت که مثلا گزینه های نسبتا زیادی برای سرنوشت شخصیت اصلی داستان به ذهنم می رسید و هر چه فکر می کردم، عاقبت پی نمی بردم که کدام سر نوشت جالب تر و جذاب تر است. اما امروز به صورت خیلی تصادفی خبری را در خواندم، که فکر کردم می تواند به صورت یک پست و راه حلی دربیاید تا ما در دوره ی داستان نویسی ناگهان جا نزنیم و بهانه مان این نباشد که نمی دانستیم کدام ماجرا بهتر است در داستان پیش برود. ماجرا از این قرار است که استیون کینگ برای یکی از داستان هایش سه پایان نوشته است. (این جریان خیلی خلاصه شده است و اگر می خواهید جزییات بیشتری در این باره بدانید روی کلمه ی کلیک کنید. اما نکته ای که می شود از او یاد گرفت این است که او نوشت. بله نوشت. به جای فکر کردن راجع به این که کدام پایان را، برای نوشتن باید کدام ماجرا را انتخاب کند، هر سه تا پایانی را که در ذهنش شکل گرفته بود را نوشت. پس دیگر بهانه نیاورید که نمی دانم باید آخر داستان شخصیت اصلی باید بمیرد یا زنده بماند. اگر فکر می کنید که می توانید دو ماجرای جالب را، در آن واحد برای یک شخصیت خلق کنید، هر دو را به تحریر در آوردید. وقتی که خواستید چاپش کنید آن موقع شرایط را در نظر می گیرید و با حساب و کتاب آن ها را می سنجید که کدامیک برای چاپ کردن بهتر است. یا نه اصلا می تواید هر تعداد پایانی را که برای داستانتان نوشته اید، در چند جلد مختلف چاپ کنید و خواننده هر کدام را که خواست به دلخواه انتخاب کند و بخواند. به این می گن خلاقیت چاپ کردن یک کتاب با چند پایان متفاوت از هم. حالا می خواهید با یکی از مهم ترین مانع نویسندگی آشنا بشید؟ پس روی عنوان کلیک کنید.