پشت میزی انباشته از کتاب و دفتر نشسته بود. به ساعت که عقربه ثانیه‌شمارش، زمان را تندتند به جلو می‌برد، نگاه کرد. یک دقیقه به ساعت هفت مانده بود و یک عمر به آرزوی او. آهی به سردی قطب جنوب کشید و جای کوچکی روی میز برای دفترش باز کرد. چشم به صفحات سفید آن دوخت و خودکار را روی آن به‌حرکت در آورد، اما دریغ از حتی یک کلمه که روی کاغذ نوشته شود. انگار کسی او را جادو کرده و کلمات را از ذهنش ربوده بود و او نویسنده‌ای طلسم شده بود که کلمه‌ای نداشت تا بنگارد و داستانی خلق کند. نویسنده‌ای که جادوگری افکاری به او تزریق کرده، افکاری که توان نوشتن را از او گرفته بود: چطور می‌خواهی نویسنده خوبی بشوی، وقتی حتی نمی‌توانی خیلی از چیزها را تجربه کنی؟ چطور می‌خواهی صحنه‌ها و شخصیت‌های ماندگار خلق کنی، وقتی حتی نمی‌توانی چنین شخصیت‌ها و صحنه‌هایی را ببینی؟ حتی سوژه خوبی هم برای نوشتن نداری و. کش‌وقوسی به بدنش داد و از پشت میز بلند شد و رفت کنار همسرش که سرش توی گوشی بود و طبق معمول در حال نگاه کردن به کلیپ‌های خنده‌دار، نشست. رضا گوشی را به‌سمت ناهید گرفت و گفت: اینو نگاه کن خیلی خنده‌داره. ناهید به کلیپ نگاه کرد ولی نتوانست بخندد. رضا گفت: باز چی شده، بی‌حالی؟ - می‌خوام یه داستان بنویسم ولی هر چی به‌خودم فشار میارم، نمی‌تونم چیزی بنویسم. رضا بلند خندید و گفت: زیاد به‌خودت فشار نیار. ناهید چهره در هم کشید و با صدایی که دل هر سنگی را نرم می‌کرد، گفت: می‌تونی فردا منو ببری پایین شهر، می‌خوام ببینم این بچه‌های زباله‌گرد چطور زندگی می‌کنند؟ رضا لب‌هایش را کج کرد و گفت: دیوونه شدی؟ ! نمی‌شه به اون محله‌ها بری، پر از آدم‌های ناجور و خلاف‌کاره. - تنها که نیستم، تو هستی. - همینم مونده که زنم رو ببرم با معتادا و خلاف‌کارا و خیابون‌گردا حرف بزنه. - همیشه بهانت اینه که تو زنی، نمی‌تونی، نمی‌شه. پس من چطوری بنویسم؟ - نمی‌دونم. از چیزایی بنویس که می‌دونی و می‌تونی. ناهید با ناراحتی از کنار رضا بلند شد و به اتاقش رفت. پشت پنجره ایستاد. آسمان رگه‌هایی از رنگ‌های قرمز و نارنجی داشت. خورشید رفته بود ولی هنوز هوا کمی روشن بود. حالش خیلی گرفته بود، دلش مثل یک کوچه باریک و تاریک و بن‌بست شده بود. پنجره را باز کرد، خنکای غروب را با نفسی عمیق بلعید، اما هیچ تغییری در حالش ایجاد نشد. بلند با خودش گفت: تو را چه به نویسنده شدن، برو به آشپزی‌ت برس، کار زن شستن و پختن و جارو کردن و بچه‌داریه. برو و به کارهات برس. نویسندگی رو بذار برای اون‌هایی که می‌تونند هر جایی برند و هرکاری بکنند. چند روز گذشت و افسردگی ناهید چنان زیاد شد که داد رضا هم در آمد از آن همه گرفتگی او. ناهید خودش را مثل آدم مسخ‌شده‌ای می‌دید که هیچ انگیزه و توانی نداشت و مدام جلوی پنجره می‌نشست و آه‌می‌کشید. به دفتر و قلمش که نگاه می‌کرد، آه‌هایش سوزناک‌تر می‌شد. جمعه بود. رضا صبح زود بیدارش کرد و گفت: همه چیز رو آماده کردم و برداشتم، فقط خودت رو آماده کن که صبحونه رو همون‌جا بخوریم. ناهید خمیازه بلندی کشید و گفت: کجا؟ ! چی بخوریم؟ - زودباش خانم نویسنده، قراره بریم جایی که طلسم تو رو باطل کنند و تو دست به قلم ببری و شاهکار خلق کنی. بعد کلی کل‌کل کردن، رضا گفت که باغ دوستش حسین را گرفته و همه فک‌وفامیل را دعوت کرده تا شاید او از این حال‌وروز دربیاید. ناهید اعتراض کرد که چرا بدون خبردادن به من این کار را کرده‌ای، چون من حوصله پیک‌نیک رفتن ندارم، آن هم با این حالم. بالاخره ناهید آماده شد و خلاف میلش با رضا رفت. وقتی به باغ رسیدند، همه رسیده بودند. رضا همه را دعوت کرده بود، حتی خاله‌ها و دایی‌ها و عمه‌ها و عموها را با خانواده‌هایشان. هوا عالی بود و باغ پر از درخت سیب و گلابی. با دیدن باغ و طبیعت، کمی چهره ناهید باز شد. بعد از صبحانه رضا بلند شد و گلویش را صاف کرد و با صدای رسایی گفت: امروز همه باید هر چی تجربه در زندگی به‌دست آوردند رو تعریف کنند تا این خانم نویسنده ما بتونه بنویسه. ناهید با صدای جیغ‌جیغویی گفت: رضا! همه با شنیدن صدای اعتراض ناهید، بلند خندیدند. مثل اینکه از قبل رضا با همه هماهنگ کرده بود. همه نوبتی شروع کردند به تعریف کردن ماجراهایی که برای‌شان اتفاق افتاده بود و یا شنیده بودند و فکر می‌کردند، هیجان‌انگیزاند و در خود درسی دارند برای انتقال به دیگران. صدای گنجشکانی که از این شاخه به آن شاخه می‌پریدند، موسیقی فیلمی بود که زنده جلوی چشم‌هایش در حال پخش بود. زن‌دایی، ماجرای جادو و جنبل عجیبی را تعریف کرد: خواهرم با اینکه ده سال از ازدواجش می‌گذشت، اما هنوز بچه‌دار نشده بود. هر دکتری که می‌رفت، می‌گفتند که هیچ مشکلی ندارید. چند ماه قبل یکی از دوستانش به او گفت که شاید سحر و جادویت کرده‌اند، برای همین بچه‌دار نمی‌شوی. خواهرم هم به دخترخاله شوهرش مشکوک می‌شود، چون عاشق سینه‌چاک همسرش بوده است. به‌پیشنهاد دوستش پیش یک ساحره می‌روند تا بفهمند واقعا جادو جنبلی در کار است؟ ساحره بعد از گرفتن کلی پول و دود کردن چند تا کاغذ و برگ و چوب، روبه‌روی یک گوی بزرگ می‌نشیند و با خواندن وردهای عجیب‌غریب به گوی خیره می‌شود. بعد به خواهرم می‌گوید: اینجا رو نگاه کن. خواهرم کهبه گوی نگاه می‌کند، خودش را می‌بیند که در حال استفراغ است و از دهانش، کلیدها و قفل‌ها و زنجیرهای زنگیده‌ای بیرون می‌افتد. خواهرم وحشت‌زده به ساحره نگاه می‌کند و می‌گوید: اینا چیه؟ ساحره جواب می‌دهد: یک نفر تو را طلسم کرده و با این زنجیر و قفل‌ها تو را بسته است تا بچه‌دار نشوی. الان هم، من طلسم رو باطل کردم. من که اصلا حرف‌های خواهرم را باور نکردم، فکر نکنم چنین چیزی امکان داشته باشد، اما عجیب‌تر اینکه چند هفته بعد خواهرم خبر حاملگی‌اش را به ما داد. ناهید بعد از شنیدن داستان زن‌دایی به این فکر کرد که شاید واقعا کسی او را هم جادو کرده تا نتواند بنویسد. چشم‌هایش را بست و خودش را تصور کرد که در حال بالا آوردن همه افکار مسمومی است که ذهنش را پر کرده بودند. از تصور خودش خنده‌اش گرفت و نیشش تا بناگوش باز شد. هوا رو به تاریکی بود که همه از ناهید و رضا تشکر کردند و آماده رفتن شدند. ناهید از همه بیشتر عجله داشت و به رضا گفت: زود باش بریم که کلی داستان باید بنویسم. رضا خندید و گفت: پس طلسم شکسته شد.