ریحانه وحیدیان (ریحون جون) ، با تخصص در حوزه‌ی شهر و شهرسازی، دم‌دمای چل‌چلی تصمیم گرفت دوچرخه‌سوار شه. دوچرخه خرید و. با دوچرخه شهر رو گز می‌کنه و رکاب‌زنان میره سر کار. حمیده حبیبی، با تخصص در حوزه‌ی تامین مالی خرد و کلان و فوق تخصص کمک‌رسانی و امداد و جمع‌آوری کمک‌های نقدی و غیرنقدی، یه روز گفت در خیل بی‌شمار موارد امدادی، یه خونه داریم با صد و ده بیست تا بچه‌ی قد و نیم‌قد بی‌سرپرست! من و آرزو (وصله‌چی) و یاسمن (خطیب‌زاده) و پویا (محمدی) هم بدو بدو اومدیم و گروه ساختیم و شروع کردیم به کمک کردن به کمک جمع کردن‌های حمیده و شدیم خاله‌ها و عموی بچه‌هامون. تو همین گیر و دار یه شب حمیده پیام داد بچه‌ها، یه بچه تو پارک لاله پیدا شده، بگیریمش؟ یه دختر کوچولوی تپلی خوش‌خنده‌ی خوش اشتها. نفس شد ته‌تغاریمون و خونه بچه‌ها شد خانه_امید این وسطا و تو این ایام سخت، آیت در سوگ سهیل نشست و با عشق سال‌های کرونا برای گرامی‌داشت یاد_سهیل کلی خوراکی‌های خوشمزه برای بچه‌ها گرفت. بچه‌ها بیشتر دیده شدن. بعد پونیشا اومد و یه مسابقه راه انداخت و گفت که جایزه‌ش رو هم خودم میدم. خیلی‌ها برامون طرح فرستادن تا بلخره یکیش انتخاب شد و خانه‌ی امید لوگودار شد و باز هم بیشتر دیده شد تو همین حیث و بیس، یهویی ریحون که کمپین رکاب_سفید رو راه انداخته بود برای رکاب زد ایمن و آگاهانه (روح ونوس در آرامش ابدی) ، چشمش افتاد به این ماجراها و زنگ زد به حمیده که چه خبره و خلاصه با دریافت اطلاعات متقن و مقتضی، رفت سر وقت دوتا از سابقن استارتاپ‌های امروز بیزنس‌های وزین و گفت که آقا چه نشستین که تا بچه داریم که دوچرخه می‌خوان. ویرگول شد میزبان نوشته‌های ما و شما برای خاطرات و نکات آموزشی و ایمنی دوچرخه و دوچرخه‌سواری و به ازای دقایق نوشتن و خوندن این مطالب که هش تگ رکاب_سفید دارن، دوچرخه برای بچه‌هامون تهیه میشه. سحر هم که دیگه آخر دختر دوچرخه‌سواره و یک بار تنهایی از خرمشهر تا چابهار (گواتر) و یک بار دیگه از دریا تا دریا با شعار "دختران فردا" در سفری روزه، بندر انزلی تا بندر عباس را رکاب زده هم به این کمپین پیوست. هدف سحرطوسی برای رکاب‌زنی این مسیر هزار کیلومتری جلب توجه و کمک‌های مالی برای ساخت مدرسه با هدف کمک به دختران بازمانده از تحصیل در مناطق محروم بود. پس لطفن شما هم زوودی به آدرس زیر مراجعه کنین و داستان‌ها رو بخونین و مطالبتون رو بنویسین تا امشب بیشتر وقت نداریم یه داستان کوچولو هم بگم؟ ! وقتی قرار شد داستان بنویسیم از اعماق خاطره‌ها یادم اومد? من خیلی کوچیک بودم که اولین دوچرخه‌م رو برام گرفتن. اون اولا چرخه بود. خیلی زود یک چرخ باز شد و به محض حفظ تعادل با چرخ، چرخ سوم هم باز شد. یه چند دقیقه‌ای ددی_جون پشت دوچرخه رو می‌گرفت و دنبالم می‌دویید تا باز هم تعادل حاصل شد و لذت پرواز سولو منو به برد بالای ابرا. چند سالی گذشت. ما خونه‌مون رو عوض کردیم. تو محل جدید یه پسر همسایه داشتیم که بععله. کراش و این حرفا. اون حدودن ساله بود و من - برای من یه دوچرخه‌ی مینی کورسی خریدن که دیگه باهاش خدا رو بنده نبودم. چه تک‌چرخ‌ها که باهاش نزدم و چه ویراژها که ندادم. یه روز کراش عزیز با یکی از دوستاش دم خونه‌شون صحبت می‌کردن و دوچرخه‌ش هم همون نزدیکا بود. من رفتم بهش گفتم دوچرخه‌ت رو میدی؟ اونم که دیگه خیالش نیمه راحت بود گفت بردار. ولی من درست پام به زمین نمی‌رسید. خلاصه دردسرتون ندم یه چند دور چرخیدم و کلی ق ر دادم و کلی هنرنمایی کردم. رفتم نزدیکش که دوچرخه رو بهش بدم گفتم دور آخر یک پیچ آن‌چنانی بزنم که. اون چه که نباید بشه شد و هم‌چین نقش زمین شدم که باید با کاردک بلندم می‌کردن و خلاصه که. ای بسا آرزوی جوانی که خاک شد. هووورااااا بلخره اولین متنم رو تو ویرگول نوشتم