به نقل شفیعی کدکنی" در روز های آخر اسفند. " در روز های آخر اسفند دارم به این فکر میکنم که یه برنامه ی طولانی مدت برای زندگیم بچینم. برنامه ای که سالها من و امیدوار کنه. جهت بده به کارام, باعث شه هروقت بهش فکر کنم خلقم تنگ نشه. چون چرخه ی خلق بالا و پایین من و همیشه اذیت میکنه (البته بگم در حدی نیست که دوقطبی تشخیص بدم. , اصطلاحا " زیر آستانه ای ") ولی خب به هرحال گاهی اذیتم میکنه و حس میکنم ناشی از برنامه ریزی های مدت دار و معطوف به هدف خاصه. یعنی مثلا برای دو ماه و آمادگی برای رویداد خاصی. و از این روست که لحظه حال به هم میریزه. حال رو فدای آینده میکنم. البته اینم نمیشه که کلا اینده رو بیخیال شد. یکی از باگ های زندگی همینه, حال ت رو برای اینده نامعلوم صرف میکنی. بگذریم. تا الان تو زندگی به این نتیجه رسیدم که از لحاظ زمان بندی, هر چی جلو تر میری وقتت کم تر میشه! به حدی که حدود دو هفته ست میخوام متنی بنویسم ولی وقتی نیست. به تناظر حوصله ای. الان میخوام یه برنامه ریزی طولانی مدت کنم. رو کاغذ اوردمش. من تا کلمات رو نبینم درکشون نمیکنم! دوست دارم فارغ از تاثیرات محیطی مزاحم, فضای روانشناختیم رو ثابت نگه دارم. در راستای پایان نامه ی دارم هایدگر رو بررسی میکنم و یه کتابی الان دارم میخونم که راجع به کلبه ی هایدگر نوشته شده. اصلا اسمش همینه " کلبه ی هایدگر" شرح ماجرای کلبه از حوصله ی این صحبت خارج ه. فقط بدونین این کلبه در سیر تفکر هایدگر نقش داره. اصلا یکی از بحث هایی که هایدگر مطرح میکنه" سکنی گزیدن ه. " بحث تقلید نیست, ولی من م خیلی دوست داشتم یه کلبه ی کوهستانی بود که نیمی از سال رو اونجا زندگی میکردم. با تبر چوب میشکوندم. شکار میرفتم. و. اصلا زندگی رو باید از دل صمیمی ترین لحظات بیرون کشید. ما همش دنبال موقعیت های دراماتیک هستیم و همین باعث شده از لحظات ساده و صمیمی (لحظه ای صمیمی مثل همین مضرابی که حین تایپ کردن این متن جلیل شهناز میزنه! غافل بشیم. واقعا من دنبال همین صمیمت م ولی مدرنیته قدری دور از دسترس ش کرده. یکمم قبل سال ذوق و ترس آمیخته رو تجربه میکنم. ترس از اینکه سال بعد باید آزمون دکتری شرکت کنم و نمیدونم اگه عمری باشه و چند سال بعد این متن م رو بازخونی کنم چه حسی دارم! من کلا از ددلاین بدم میاد. ذوق ازاینکه با پایان بهار وارد بخش عملی پایان نامه م میشم. حدود یکسال باید دایما با کم توان های ذهنی در اتباط باشم (چون جامعه هدف پایان نامه م کم توان های ذهنی خفیف ه) و این امر برام جذابه. الان که یه نگاهی به متن میندازم حس میکنم یه جاش میلنگه. درواقع ترس از اینده رو دوست نداشتم. حالا که فکر میکنم به ذهنم میاد که چرا ترس از اینده رو با لذت از مسیر جایگزین نکنم؟ ! یکم هنوز گنگم. به هر حال دارم میرم به استقبال نوروز. برنامه ها رو تنظیم میکنم. صبح ها زودتر بیدار میشم که از روز استفاده کنم. بخشی از روز رو تو باغچه کوچک حیاط مون با گل ها صرف میکنم. چند تا آواز مرتبط با بهار گوش میکنم, مثل گلهای رنگارنگ . با بچه های دوران کارشناسی قرار گذاشتیم که تو عید جمع شیم رشت و دوره همی بزاریم. و کلی کار دیگه حس و حالم رو بهاری کنه. راستی من متولد بهارم و به تولدم هم نزدیک میشم! خیلی خسته ام حس میکنم دارم پراکنده صحبت میکنم. بهتره کلمات رو تنها بگذارم. به وقت بهار. همین.