تو شرایط سخت، وقتی مشکلات شروع به خودنمایی می‌کنند ما چی حس می‌کنیم؟ آیا حس می‌کنیم که برای بهتر شدن اوضاع باید تلاش کنیم؟ یا که نه، همون بهتر که بدتر و بدتر بشه. شاید این سوال برات پیش بیاد که چرا باید دست روی دست بذاریم تا اوضاع از اینی که هست بدتر بشه؟ راستش جوابش خیلی هم دور از ذهن نیست. اگه شرایط رو به بدتر شدن باشه و کسی کاری انجام نده، انقدر رشد می‌کنه تا جایی که دیگه کاری نمیشه کرد. پس دیگه نمیشه اسمشو مشکل گذاشت. مشکلی که برای همه باشه، مشکل نیست. اگه باور نداشته باشیم که از دست ما هم کاری ساخته‌است، دیگه دلیلی نمیمونه برای تلاش کردن. ای کاش یادم باشه که من دارم انجام وظیفه می‌کنم. اینکه پیگیر یه مشکل باشم و سعی کنم حلش کنم وظیفه منه. حالا اگه اینجوری بهش نگاه کنم، دیگه خودمو مسیول میبینم. حالا این آدمی که رو به رو من نشسته باهام غریبه نیست مشکل اون مشکل منم هست. پس ارزششو داره که بهش رسیدگی کنم. تشکر از شما و همه‌تلاش هایی که برای بهتر شدن شرایط می‌کنید.