فیلم Togo با بازی ویلم دفو با اینکه حرف جدیدی برای گفتن ندارد، اما یکی از عاطفی‌ترین و بهترین فیلم‌ها در مورد رابطه انسان و سگ را به تصویر می‌کشد. فیلم Togo براساس یک داستان واقعی ساخته شده که تاکنون بازگو نشده است. اتفاقات این فیلم در زمستان سال جریان دارد که تیمی به‌دنبال انتقال داروی آنتی توکسین‌ها بیماری دیفتری به منطقه نوم در آلاسکا هستند که تمرکز این فیلم روی لیونارد سپالا و سگ سورتمه‌ای و راهنمایش یعنی توگو است که خطرناک‌ترین و سخت‌ترین راه را برای رساندن هرچه سریع‌تر این سرم‌ها به این شهر انتخاب می‌کنند. فیلم داستان ساده و سر راستی دارد و شاید در ظاهر هدف فیلم توگو تنها به تصویر کشیدن ماجراجویی، قدرت، شجاعت و همچنین عزم لیونارد سپالا باشد و شاید تنها تمرکز روی این داستان هم می‌توانست جذابیت‌های خود را داشته باشد، اما اریکسون کور تصمیم گرفت تا به‌جای ساخت یک اثر بیوگرافی و بقا ساده کمی عمیق‌تر و با دید بهتری به فیلم نگاه کند و فیلمی را ارایه دهد که نه‌تنها به شخصیت انسانی آن توجه کند، بلکه توجه ویژه و خوبی به شخصیت سگ در فیلم نیز داشته باشد. فیلم Togo به‌جای یک روایت یکنواخت که حتی ممکن است باعث خستگی و دلسرد شدن بیننده شود، تصمیم می‌گیرد که تمرکزش را روی رابطه دوستی بین یک انسان و سگ قرار دهد رابطه‌ای که حتی می‌توان آن را یک رابطه پدر و پسری در فیلم توصیف کرد و از پیچیدگی قابل قبولی نیز در فیلم برخوردار است. اینکه فیلم Togo در دقایقی از فیلم ممکن است از هدف اصلی خودش کمی دور شود، می‌تواند نکته مثبت و منفی باشد که بخش مثبت آن این است که ما قرار نیست صرفا یک داستان واقعی را به شکل مستند گونه ببینیم و همین موضوع باعث شده تا فیلم جذابیت بیشتری برای من پیدا کند و حتی تجربه بهتری را ارایه دهد، اما بخش منفی آن جایی است که شاید اصلا فراموش کنیم که فیلم قرار است چه هدفی را دنبال و چه داستانی را بازگو کند.