از مدرسه بیزار نبودم اما میتوان گفت دوران خاصی رو سپری کردم. تعداد معلمهای خوب بسیار کم بودند یک مشکل از همان ابتدا با دروس و سبک آموزش و پرورش داشتم آن هم حفظ کردن همه چیز بود! به عنوان یک دانش آموز که قرار بود ذهن کنجکاویی ام سیراب شود وقتی میگفتم چرا اینطور شده و چرا باید فلان کار رو انجام بدیم یک جواب بیشتر گفته نمیشد: حفظ کن مهم نیست که چطور این اتفاق افتاده! اگر هم کسی مشکلی در حفظ کردن داشت یک دفتر چهل برگ برای تکرار آن چیز به انضمام کارتهای امتیازی که جنبه تشویقی داشت کفایت می‌کرد. این کار تا دوره دبیرستان ادامه پیدا کرد تا جایی که برای مفهومی ترین درس مدرسه مجبور به رونویسی از فرمولها و نکات بودیم. آثار جای قلم روی دستم هنوز باقیست و طوری شد که مادرم رفت پیش مشاور تا سوالی که در ذهن داشت جواب بگیرد: چرا وقتی از مدرسه می آید تا آخر شب فقط می‌نویسد؟ اما من اوضاعم خراب تر از این حرفها بود که با تکرار چیزی حتی در حد یک دفتر چهل برگ بتوانم حفظ کنم. اینجا دچار یک محدودیتی بودم که راه فرار هم نداشتم نمیدانم کی تصمیم گرفتم که به جای حفظ کردن سعی در فهم مطلب داشته باشم اما این کار رو شروع کرده بودم. با اینکه در بعضی اوقات درسهای حفظی فشار زیادی به من وارد می‌کرد اما انواع تاکتیکها رو پیاده سازی میکردم تا بتوانم نمره مناسبی از آن خود کنم مثلا قسمتهای آسان درس و قسمتهایی که نیاز به یادگیری داشت رو بیشتر کار میکردم، حتی گاهی با چاشنی شیطنت. در دوره پیش دانشگاهی یادم هست وقتی درصد تست ادبیات از منفی به صفر رسید تعدادی از دوستانم بابت این موفقیت تکرار نشدنی به من تبریک گفتند. یکی از ناراحتی هام در دوران مدرسه این بود که چرا حافظه ضعیفی دارم اما حالا آن دوران گذشته و خیلی هم خوشحالم که اون حافظه رو نداشتم چون باعث شد روی فهم اتکا کنم، فهمی که الان شدیدا بهش نیاز دارم و میتونم بگم تنها ارث دوران مدرسه است که با خود همراه دارم پست های بعدی بیشتر راجع به این نوع نگاه خواهم نوشت