سلام. برای اولین مطلبی که می‌خواستم توی ویرگول بنویسم خیلی فکر کردم. حس کردم شاید نوشتن از تجربه‌هام در مورد آموزش و یادگیری زبان و کار کردن توی حوزه‌ی ترجمه جالب باشه. چیزی که همیشه اول کار به هرکسی میگم، اینه: از ندونستن نترس. خجالت نکش. این به معنای این که توی همین مرحله بمونین، نیست. مگه نه؟ منظور من اینه که آدم نباید از این که چیزی رو نمی‌دونه بترسه و فرار کنه. راحت بگید که "نمی‌دونم! " وقتی یکی ازتون یه چیزی می‌پرسه که نمی‌دونین، بگین "نمی‌دونم. مطمین نیستم. میرم چک می‌کنم و. " برای من توی کار، این یه اصل خیلی مهمه. چون همیشه اولین ورودی، مثل اولین کلمه‌ای که یاد می‌گیرین، اولین باری که یه کلمه رو می‌شنوین، زبان اولی که یاد می‌گیرین، زبان مادری و هر چی. درست یا غلط، توی ذهن حک میشه. چند نفر رو دیدین که به سیب زمینی می‌گن "سیب زمنی"؟ تا حالا فکر کردین چرا؟ سعی کنین اصلاحش کنین. می‌بینید یکم سخته؟ حالا اگه همون اول درست شنیده میشد و یاد گرفته میشد و یا حتی بعد اولین اشتباه، اصلاح میشد. آسون‌تر بود. تغییر غیر ممکن نیست. ولی سخته. برای همین اگه مطمین نیستین، چیزی رو توی ذهن کسی با خودکار ننویسینش. پاک کردن و اصلاحش سخته. "مطمین نیستم. فکر می‌کنم. بذار ببینم. " اما این به این معنی نیست که قراره یاد نگیریم، جواب ندیم یا جای خالی بذاریم. یاد می‌گیریم. اگه مسیولیت انتقال بر گردنمونه (معلم و یا مدرس ایم) درست انتقال میدیم. چه اشتباهایی دیدم که متاسفانه نهادینه شدن. به نظرم این که شهامت داشته باشیم و قبول کنیم که نمی‌دونیم، خیلی مهمه. آگاهی بهمون کمک می‌کنه. کمک می‌کنه ببینیم کجا نیاز به تقویت داره، به روز باشیم و در حرکت. هیچ انسانی بی نقص نیست و آدمی همواره در حال پیشرفت و یادگیریه. حتی ممکنه از آدمای کم سن و کم تجربه تر چیزای جدید یاد بگیریم. یکم منعطف تر باشیم. خودمون رو خیلی جدی نگیریم.