یادمه که چند سال پیشا رفتم یه طناب گرفتم اونموقع خیلی به بلند بودنش توجه نکردم، طناب رو انداختم روی شونم و رفتم یدونه نهال درخت آلبالو گرفتم، بعد از ظهرش تنها رفتم توی دشت بی آب و علفی که نزدیک خونمون بود و شروع کردم به کندن زمین و نهال رو کاشتم، یک سر طناب رو به شاخش گره زدم و یک گره دیگه زدم و انداختم دور گردنم و شروع کردم آبیاری نهال، اما چند سال که گذشت و پاهام داشت خسته میشد فهمیدم که طنابی که گرفته بودم بلند تر از اون چیزی بود که من انتظار داشتم اما صبور ماندم و به آبیاری درخت ادامه دادم و چند سالی گذشت و با خودم گفتم که چرا درخت دیگه رشد نمیکنه و اونجا فهمیدم که اشتباه دوم انتخاب نهال بوده چون دیگه بیشتر از این رشد نمیکرد، صبرم کم کم داشت لبریز میشد طنابو آروم از دور گردنم در آوردم و ناگهان چشمم به آلبالو هایی افتاد که رسیده بنظر میومدن یدونشو کندم و خوردم و حستشو قورت دادم، اون طعم ترش و شیرین آلبالو حس عجیبی رو در من زنده کرد انگار که اون هسته ای که قورت دادم به سرعت در من جوانه زد و شکوفا شد دور و برم رو نگاه کردم و خودم رو درون دشتی میدیدم که تا چشم کار میکرد رنگ سبز میدید، کفش هامو در آوردم و انگار هر قدمی که راه میرفتم حس بهتری بهم دست میداد صدای جیک جیک و آواز پرنده ها، نور گرم خورشید. فکر میکردم که مردم و توی بهشم و از خوشحالی داشتم دور خودم میچرخیدم و ناگهان وایستادم، اینقدر آروم نفس میکشیدم که متوجه نفس کشیدنم نمیشدم، لبخند از روی لبم س ر خورد و افتاد، چیزی رو دیده بودم که برام خیلی آشنا بود، یک درخت آلبالو با طنابی که ازش بلند تر بود. کمی به فکر فرو رفتم و فهمیدم که گاهی اوقات این اشتباهات هستند که آدم رو نجات میدن نه انتخابات درست، مثل نهال آلبالو. مثل طناب بلند? امیر منتظری