یک و نیم نیمه شب سراسیمه وارد خانه باغ شد. صدایشان به اتاقی که من خواب بودم می‌آمد. میدانستیم می‌آید. آمدبالای سر مادرم که دراز کشیده بود روی تشک. - یه کیسه پلاستیک و کلید باغ رو بده مامان. ما باید بریم بیرون. بی‌رحمی روزگار از همان یک سالگی مادرم، وقتی که بی‌مادر شد، برایش عیان بود. بلندشد و نشست. ترسید. - چیزی شده - نه با عجله در کمد را باز بسته میکرد و کیسه های پلاستیک را که همیشه کنار یخچال است، نمی دید. صورتش غم‌داشت. - شوهرت زیاد خورده حالش بده؟ - نه مامان - پس چی شده نکند پدرشوهرپیرش خدای نکرده چیزی شده. سر شب اینجا سرحال بود. صدای شوهرش کمی دورتر گفت: نگران نباش. سر‌راه اومدنمون، بچه گربه رو یکم بالاتر زخمی دیدیم. اونو آوردیم. قلبم فشرد. چشمهای عسل رنگش باخط چشمهای قشنگش آمد نشست روبرویم و زل زد بهم. بازیگوشی های بامزه اش که با دخترم میکرد. می گفتم اذیتش نکن اما میدیدم که گربه هم دوست دارد همبازی همسن خودش باشد. - مامان اذیتش نمیکنم، بهش یوگا یاد میدم. - گربه ی بیچاره از تخت پایین آمدم. - نرو. ببینیش ناراجت میشی. نشستم کنار مامان. - کمی آب بیار ببینم میخوره - فکر نمیکنم بتونه بخوره. یه طرف صورتش پاره شده. - امتحان میکنیم خب. - من دستام میلرزه، اینجور وقتا خودمو گم میکنم. بیا ببین کجا دامپزشکی بازه الان. گوشی را گرفتم و گوگل کردم: دامپزشکی شبانه روزی تبریز. و رفتم بالای سر سوت قشنگم. گذاشته بودندش توی جعبه ی سیب. زیرش مقوا بود. پایش خون بود و جای چنگ های حیواتی درنده صورت نازش را تکه پاره کرده بود. نفس هایش تند و بی نظم، چشمهایش بی رمق و خواهرم که ترحم از نگاههای درشت سیاهش میبارید. هیچ یک از آن جمع نمیتوانست این حیوان را خلاص کند که درد نکشد. مادرم گفت - شب من صداش کردم از سر شب نبود. نگرانش بودم. خدا میدونه کی رفته بیرون. بابا گفت - کار روباهه ست. دیوث دم به تله نمیده. اون از مرغامون، اینم از این - الو کلینیک دامپزشکی؟ - بله بفرمایید - آقا ما یه گربه داریم که احتمالا سگ یا روباه زخمی کردتش، هستید بیاریم؟ خابالو گفت: حالا چرا نصف شب؟ کلافه شدم از حرفش اما انقدر ناراحت بودم که جواب ندادم. - آدرستون همینه که زدین؟ - اره - اوکی. ما از شهرستان میاییم. احتمالا نیم ساعتی طول بکشه تا برسیم - وای دده. باشه بیاین و باشه اش را کشید و هوا کرد سمتم. باباگفت: آب اگه بخوره خوب میشه من اما با دیدن فک داغونش احتمال ندادم بماند. - آبجی آدرس همینه که عکسشو گرفتم. شماره هم آخرین تماسته. زن و شوهر با همان عجله ای که امدند، رفتند. چه قلب مهربانی نصیب آن یکی شده. به خواهرم افتخار کردم. آنها که رفتند حدس و گمان های ما شروع شد. مامان گفت - من خیلی ناراحت میشم یه حیوون توی باغ میمیره. یاد بزغاله افتادم که یکهو اینقدر استفراغ کرد که مرد. جمعه بود و دامپزشکی تعطیل‌. من و خواهرم تمام داروخانه ها را گشتیم که آمپول ضدسم بگیریم. نبود. - طفلک رو چشم زدند. خیلی خوشگل و ناز بود. دیروز فیلم بازی کردنش با عروسک گربه ی آدا رو گذاشته بودم اینستاگرام. مامان گفت: چرا به ذهنمان نیامد زودتر دنبالش بگردیم. بوی کباب بود و اون میاد. بابا گفت - اتفاق همیشه ممکنه بیفته. و آدما دستپاچه میشن. وقتی رسیدم و فلانی رو بالای دار دیدم. دوییدم کول گرفتمش. زبونم لال شده بود و نتونستم داد بزنم و کمک بخام. چند دقیقه روی شونم بود. شونه م داشت سر میشد‌. فکر میکردم چطور باید در رو باز کنم که یکی بیاد برا کمک. خیلی اروم ولش کردم. اگه یهو از شونه م میزاشتمش زمین، طناب گردنشو میشکوند. دوییدم در و باز کردم و دوباره برگشتم گرفتمش روی دوشم. مادرش جیغ میکشید. داشتم می افتادم دیگر. داد زدم صندلی رو صاف کن طناب و از گردنش بکش بیرون. مادر اون جوون ازکجا باید می فهمید که اینو میاندازه بیرون که خودشو دار بزنه؟ ! دلم برای مادرش ریش شد. اگر من جای بابا بودم میتوانستم نجات ش دهم یا من هم جیغ میکشیدم؟ نمیدانم. اما با دیدن گربه ی زخمی دیدم که خیلی هم دستپاچه نشدم. مادر همین گربه وقتی بچه بود، پدرم وسط خیابان پیدایش کرد و آورد باغ. پیارسال بود. بچه هایش را ولی مادری نکرد. بابا بازهم دوتاشان را آورد باغ. شیر میدادیم بهشان. یکیشان همان اوایل گم شد‌. یحتمل کار همین روباه دیوث بود که حالا برادرش را هم کشت. ساعت سه شد. پیام دادم - چی شد؟ - هیچی پا و فک صورت و اینا شکسته و خونریزی داخلی داره اگه شب بمونه با کلی هزینه می مونه ولی میگه زیاد امیدی به موندنش نیست. عکس گرفته و مسکن زده و اکسیژن و غیره. تحت مراقبته امشب. بابا، مامان و من تا نیامدند نتوانستیم بخابیم. وقتی آمدند خواهرم آرام شده بود. - حداقل بهش مسکن زدند دیگه درد نمیکشه. دکتر گفت اگه تا صبح دووم بیاره زنده میمونه ولی امید زیادی نیست. عکسش را نشانم داد. ماسک اکسیژن وصل کرده بودند و سرم زده بودند. حداقل درد نداشت. بیدار که شدم دخترم بدو آمد بغلم. - مامان میدونی چی شده؟ - چی شده؟ نفسم را حبس کردم که نکند خبر از گربه اش دارد. - نگو دیشب گربه رفته بیرون از باغ، روباه چنگش زده. خاله اینا همینجوری که خونش می اومد بردنش بیمارستان. الان اونجاست. و بعد با هیجان موضوع را کشید به استخربادی که قرار است بپرد توش. چه دنیای قشنگی دارند بچه ها. زندگی را با شادی یکی میکنند. نمی‌ایستند پای غصه که غم به خواست خودش برود از خانه ی دلش. راحت میپرندبه استخر بادی و شادی را داد میکشند. خواهرم توی گوشم غمگنانه پچ پچ کرد: خواب بودی که دامپزشک ساعت نه زنگ زدگفت: نزدیکای سحر تموم کرد.