خسته از کار در فضای مجازی، لپتاپ را بستم و سرم را رویش گذاشتم. چقدر چشمانم درد می کرد، چقدر سرم سنگین بود، چقدر همه چیز تکراری و خسته کننده بود. بی حوصله همان طور که سرم روز لپتاپ بسته بود و پلک هایم را روی هم گذاشته بودم دستم را دراز کردم و کتابی که دیشب خودم روی میز گذاشته بودم را بر داشتم. صاف روی صندلی نشستم و رندمی صفحه ای از کتاب شعر را باز کردم: آخ خدا، آخ از این شعر، آخ از این شانس که باید این طور نمک به زخم بزند. در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم یک قطره آبم که در اندیشه دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم این کوزه ترک خورد چه جای نگرانی‌ست من ساخته از خاک کویرم که بمیرم خاموش مکن آتش افروخته‌ام را بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم. آری اصن بگذار بمیرم که بمیرم دیگر درد چشمان و سرم را حس نمی کنم، گویی آنقدر زخم قلبم مهلک بود دیگر اندام ها را از کار انداخته. صدای نفس هایم را هم نمی شنوم