همیشه شنیده ایم که برای به بلوغ رسیدن قلم باید تا می توان خواند و تا می توان نوشت. و راحت ترین راه هم نوشتن خاطرات و احوالات روزانه است. اما گاهی آنچه که مانع این تمرین ها می شود و قلم را به اسارت خود در می آورد، کمال گرایی است. یعنی به نوشتن متن های ساده راضی نمی شویم و برای همین اصلا نمی نویسیم. وقتی مطالعه می کنیم، در دریای ذهن نویسنده شنا می کنیم و اگر این دریا عمیق باشد و ما هم غواصی بلد باشیم به مروارید های بی نظیری دست پیدا می کنیم که ارزش این را دارند که از آنها بنویسیم اما در این دنیای تکنولوژی زده یا مطالعه نمی کنیم، یا خوب مطالعه نمی کنیم و یا کتاب خوب مطالعه نمی کنیم. همیشه نوشتن، نگارش یک متن چند خطی یا چند صد خطی نیست، گاهی نوشتن در قالب هنر های مختلفی جلوه می کند. وقتی نقاشی، طراحی، عکاسی، تصویربرداری، تدوین و. می کنیم در واقع داریم می نویسیم. یعنی آنچه در ذهن داریم را به قالبی تزریق می کنیم و پیام خودمان را منتقل میکنیم. اما وقتی متوجه این موضوع نیستیم، کمتر می توانیم از این ظرفیت استفاده کنیم. وقتی فقط می نویسیم که نوشته باشیم و به این توجه نمی کنیم که شاید کسی دقیقه ای را صرف خواندن نوشته ما کند و اگر این وقت فقط تلف شود، ما به خواننده خیانت کرده ایم. پس بنویسیم و بنویسیم اما برای خواننده بنویسیم و به او اهمیت بدهیم.