از هاروکی موراکامی برداشت من، ترجمه من. موراکامی از دهه میلادی نویسندگی می‌کنه و از همون موقع دنیا رو هر دفعه با نوشته‌های سوریال و رویاگونه‌اش تحت تاثیر قرار می‌ده. این کار قطعا تلاش زیادی می‌بره و موراکامی تقریبا همیشه پشت میزش نشسته و داره می‌نویسه ولی زمانی که مشغول نوشتن نیست فقط یه احتمال دیگه وجود داره: مشغول دویدنه! این کتاب هم حاصل نوشته‌هاش برای دوره‌ای از زندگیشه که داشت برای ماراتن نیویورک اماده می‌شد و تمرین می‌کرد. موراکامی نویسندگی رو از اواخر دهه دوم زندگیش شروع کرد و خودش می‌گه این ایده اولین بار سال ، وقتی به ذهنش رسید که توی استادیوم"جینگو" داشت یه بازی بیسبال رو می‌دید و با خودش فکر کرد که ه ی! چرا یه رمان ننویسم؟ موراکامی تا دهه سوم زندگیش هیچ صنمی با دویدن (و نویسندگی! نداشت و یه کافه - بار ( jazz bar البته) رو تو ژاپن مدیریت می‌کرد و این یعنی مقدار زیادی الکل و دود و سیگار و نتیجتا یه زندگی ناسالم. وقتی نوشتن رو شروع کرد و تو سال کتاب"آواز باد را بشنو" رو نوشت، نظر خیلی از منتقدها رو به خودش جلب کرد. کم کم اوضاع مالی هم بهتر شد و بعد مدتی دیگه نیازی به درآمد کافه - بار نداشت پس گذاشتش کنار و شروع کرد به کار به عنوان یه نویسنده تمام وقت. همین کار باعث شد تا تحرک زیادی نداشته باشه. پس از گذشت چند وقت اضافه‌وزن پیدا کرد و به جایی رسید که روزی تا سیگار می‌کشید. یه جای کار میلنگید! موراکامی بعد از آروم شدن اوضاع و عادت کردن به زندگی جدیدش تصمیم گرفت تغییری ایجاد کنه و راحت‌ترین و دم دست ترین کاری که برای سلامتی‌اش می‌تونست بکنه دویدن بود. پس شروع کرد به دویدن و چیزی نگذشت که متوجه شد دویدن و نویسندگی خیلی شبیه همدیگه هستن از این لحاظ که هر دوتا تحمل زیادی طلب می‌کنن و نیاز به حجمی از پافشاری دارن که هر کسی از پسش بر نمیاد. همچنین هر دو نیاز به مقدار یکسانی از استعداد و تمرکز دارن. هر چی باشه سلامت جسمی دریچه ورود به لایه‌هایی عمیق‌تر از احساسات انسانیه. موراکامی دویدن رو توی برنامه روزانه‌اش قرار داد و هر روز صبح می‌دویید. اثرات اینکار خیلی زود خودشون رو نشون دادن و زندگی پر دود و الکل و یکجا نشستن تموم شد. موراکامی بعدها متوجه شد دویدن تاثیراتی فراتر از سلامتی داره و چیزی بالاتر از ورزشه. برای موراکامی دویدن وسیله‌ای برای تخلیه ذهنه و اگه مدام و با برنامه انجام بشه آرامشی رو به وجود میاره که توی دنیای مدرن و شلوغ امروز به سختی پیدا می‌شه. اون معتقده که حین دویدن به حالتی می‌رسه که براش مثل یه نوع خلسه متفکرانه است و به اون حالت می‌گه The Void ! این حالت برای موراکامی حتی می‌تونه منبع الهامی برای نوشته‌هاش باشه. اکثر مردم عقاید خنده‌داری درباره منشا هنر دارن و فکر می‌کنن که هنرمندها و نویسنده‌ها خلاقیتشون رو توسط داشتن یه زندگی پرمشقت و سخت تحریک می‌کنن این مسیله هرچند درمورد برخی از هنرمندها صادقه ولی معمولا اینجوری نیست و این طرز فکر چیزی جز یه استریوتایپ که توسط رسانه‌ها همه‌گیر شده نیست. موراکامی معتقده گشتن برای منبع الهام و چیزهایی برای نوشتن سخته ولی نه به این دلیل که ما ازشون دوریم و برای رسیدن بهشون باید مسیر طولانی‌ای رو طی کنیم، بلکه به خاطر اینکه تو جای اشتباهی دنبالش می‌گردیم. اون معتقده زیبا و غنی‌ترین ایده‌ها و خلاقیت‌ها از درون انسان نش ت می‌گیره و اگه با آمادگی لازم و در مکان مناسب دنبالش بگردیم حتما بهش دست پیدا می‌کنیم هرچند ممکنه مسیر تک‌تکمون فرق بکنه ولی مقصدمون یکسانه.