یا/هنر، جاودانگی و دیگر هیچ/? : آندره مالرو می‌گوید: "هنر تنها پدیده‌ای به شمار می‌آید که در برابر مرگ مقاومت می‌کند". کمی بیاندیشیم. چیست که درمقابل مرگ مقاومت می کند؟ تردیدی به خود راه ندهیم، یک مجسمه کوچک گلی پنج هزار ساله را در دست بگیریم تا درک کنیم پاسخ مالرو بی‌شک درست بوده است. هنر همان چیزی است که بیشترین مقاومت را در مقابل مرگ از خود نشان می‌دهد. دلوز : همه ما بخش قابل توجهی از عمر پر تفصیل‌مان را به تفکر من باب جاودانگی می‌گذرانیم. وقتی که در انتهای درس خواندن، به کسب شهرتی جهانی در علم و ماندگاری ابدی می‌اندیشیم. وقتی که هنگام تلاش برای کسب ثروت رویای تسلط بر بازار و شهرت عالمگیر را داریم. و یا حتی وقتی در حالتی از زندگی مشترک، مشغول تلاش فراوان هستیم و به ازدیاد خودمان و تثبیت نام‌مان در این جهان می‌اندیشیم. ما همه بخش کثیری را به این دغدغه می‌گذرانیم: "چگونه ماندگار شویم؟ "? : راستش من خیلی گشتم و حقیقتا چیزی برتر از آنچه که دلوز (این فیلسوف متحیر) نقل می‌کند نیافتم، هنر، تنها رمز جاودانگی و ماندگاری است. اگر شما توانایی خلق حقیقت به شکلی جادوگون را داشته باشید شما موفق به خلق یک اثر هنری شده‌اید و این اثر نماینده حقیقت منتشر شده از شماست. پس می‌ماند. چرا؟ چون حقیقت می‌ماند. البته در تعریف هنر احتیاج به بحث‌هایی بیش از این‌ها داریم. اینکه گفتم"جادویی" در واقع یک تعبیر غربی بود. عبارت اسلامی جادو، همان خداوندگاری است که در اثر هنری بروز می‌کند. شما اگر به غالب هنر دربیایید، برای همیشه ماندگار خواهید شد. همنی ماندگاری خودش یک اعتراض است. اعتراض، ایستادگی و استقامت در دنیایی که به هر نحو، کمر بسته به ایدیولوژی: "باد ما را خواهد برد. " استقامت بر حقیقت در این دنیا جز از راه هنر ممکن نیست و این ایستادگی، جاودانگی حقیقی است، کافی است یک مجسمه کوچک گلی پنج هزارساله را در دست بگیرید. _