در مواجهه‌با آخرین اثر کلینت ایستوود، Mule ، خود را کمی سردرگم می‌بینم. دو شخصیت رو به رویم نشسته‌اند و خود را برای یک بحث حسابی پیرامون فیلم آماده می‌کنند. هر دو نقد‌هایشان را از قبل آماده کرده‌اند و قرار است آنها را برایم بخوانند تا من نظر خود را در موردشان اعلام کنم. یکی‌شان خجالتی به نظر می‌رسد و هنگام حرف زدن هیجان زده می‌شود و خیلی زود تمرکزش را از دست می‌دهد. سر به زیر است اما خوش برخورد و خنده رو و دیگری بر خلاف او، ظاهری عبوس دارد جدی است و مطمین و سخنانش را بسیار قاطع ادا می‌کند. نفر اول نقد خود را برایم می‌خواند. لازم به ذکر نیست که این آدم شیفته‌ی فیلم شده است و به خاطر آن روحیه‌ی خجالتی‌اش، به طرز عجیبی به نفس نفس می‌افتد و وقفه‌هایی طولانی ایجاد می‌کند. من در اینجا از تمام این موارد ناچیز و بی‌اهمیت چشم پوشیده‌ام و متن او را شسته رفته همان طور که خود او نوشته (البته به طبع، با اندکی اصلاحات) ، تقدیم شما می‌کنم. ادامه مطلب را در بخوانید.