لذت تنها بودن و هنر باهم زیستن مردم نمی‌توانند تنها زندگی کنند و به هم‌نشین نیاز دارند اما در عین‌حال نمی‌توانند با کسی زندگی کنند، زیرا وقتی نتوانند تنها زندگی کنند، چگونه می‌توانند با دیگری زندگی کنند؟ ! وقتی دو نفر که هیچ‌یک بلد نیست تنها زندگی کند باهم ملاقات می‌کنند، آن‌وقت رنج‌هایشان نه تنها دو برابر که چندین برابر می‌شود و به این می‌گویند! دو نفر که حتی نمی‌دانند چگونه تنها زندگی کنند، به نام ازدواج در کنار هم قرار می‌گیرند. با هم زندگی کردن مسیله‌ی بیشتر هوشمند بودن است. هنر بیشتری نیاز دارد. به نظر من، ازدواج فقط وقتی می‌تواند زیبا باشد که مردم پیش از ازدواج، از روند مراقبه عبور کرده باشند وگرنه ازدواج نه تنها زیبا که بسیار زشت خواهد بود. هوشمندان این سرزمین باید این واقعیت را فهمیده باشند: برای همین است که ما پیشنهاد داده‌ایم که بیست‌وپنج سال اول زندگی در مراقبه سپری شود. نیایش کنند، در عبادت گم شوند، ساکت بمانند، حقیقت را بجویند و از تنهایی خود لذت ببرند. بیست‌وپنج سال باید بیاموزند که چگونه تنها باشند و چگونه از تنها بودن محظوظ شوند. این مفهومی بسیار علمی است. بیست‌وپنج سال دوم در ازدواج خواهد بود، زیرا کسی که هنر تنها زندگی کردن را آموخته، حال می‌تواند گام بعدی را بردارد. به این مثال خوب دقت کنید: هوشمندان این سرزمین گفته‌اند که همه باید بیست‌وپنج سال در مراقبه سپری کنند. از آنجا را با خودت بازمی‌آوری. اینک می‌توانید با هم زندگی کنید، زیرا اینک هردو لذت تنها بودن را می‌شناسید و هردو می‌توانید این خوشی را با هم سهیم شوید. اینک می‌توانید با هم مکالمه داشته باشید. بیاموز که با خودت باشی. باید در تنهایی چنان خوش باشی که اگر دیگری وجود نداشت، خوشی تو مختل نباشد. خوشی تو نباید به دیگری وابسته باشد. وقتی چنین دو نفری باهم دیدار کنند، کسانی که خوشی‌شان به دیگری وابسته نیست، آن‌وقت اتفاق می‌افتد. آنگاه گفته است: عشاق باید همچون دو ستون یک معبد باشند: باهم نزدیک باشند و چنان دور که سقف را برپا دارند، قدری دور از هم. و فاصله فقط وقتی ممکن است که وجود نداشته باشد. فقط مردمان آزاده هستند که می‌توانند را حفظ کنند. مردمان وابسته فقط به یکدیگر می‌چسبند. آنان از گوشه‌ی چشم همدیگر را می‌پایند تا دیگری فرار نکند! زن تحقیقات می‌کند که آیا شوهرش توسط زن دیگری جذب‌شده است یا نه. او لباس‌های شوهرش را با دقت نگاه می‌کند که آیا تار موی زنی روی آن هست یا نه. شوهر نیز مراقب است که آیا زنش به دیگری علاقه دارد یا نه. زمانی که چنین جاسوس‌بازی شایع باشد، چگونه می‌تواند خوشی وجود داشته باشد؟ حتی اگر همین مقدار اعتماد به دیگری وجود نداشته باشد، عشق چگونه می‌تواند وجود داشته باشد؟ عشق در فضای اعتماد عظیم رشد می‌کند. برای دیگری هیچ اعتماد و احترامی وجود ندارد، وابستگی خیلی زیاد به او وجود دارد، می‌خواهی به او بچسبی، شما زنجیر یکدیگر می‌شوید. قدری به عقل بیایید! عشق باید آزادی باشد، نه اسارت. آیا این ازدواج نوعی است؟ فقط به وسیله تولد یافتن، لیاقت ازدواج کردن را نداری! بهتر این است که برای بیست‌وپنج سال بیاموزی که تنها زندگی کنی، آن‌وقت می‌توانی وارد ازدواج شوی. هر دو نفر، نخست باید هنر مراقبه کردن را بیاموزند و شما فقط باید وقتی وارد ازدواج شوید که قادر به مراقبه باشید. فقط وقتی‌که چنان بالغ شوید که بتوانید با دیگری زندگی کنید. دیگری مانند تو نیست، با تو تفاوت دارد، نوعی دیگر بزرگ شده است، شرطی‌شدگی‌های دیگری دارد، طوری دیگر می‌اندیشد. بودن با دیگری یعنی این‌که اینک باید در خیلی چیزها بسیار سخاوتمند باشی، بسیار صبور و با تحمل باشی. مردی فلوت می‌نوازد، تک‌نوازی. این یک چیز است. اما اگر همراه با یک طبلا بنوازد، باید این هنر را بیشتر بیاموزد زیرا اینک نوای فلوت باید هم‌آوا با صدای طبلا باشد. اینک او باید را بیاموزد. مراقبه یک تک‌نوازی است، کسی در تنهایی نشسته و فلوت می‌زند. شاید درست بزنی و شاید نادرست. اگر خودت نوازنده و خودت شنونده هستی، این خوشی تو است. ولی وقتی همراه با دیگری می‌نوازی، آن دیگری نیز نوای طبلا را به صدا درمی‌آورد: آن‌وقت باید بین این دو نوا یک هماهنگی ایجاد کنی. به مهارت زیاد نیاز دارد. در این دنیا ازدواج‌های بسیار نادری موفق هستند که همان هم یک معجزه است در واقع نباید چنین باشد! این‌ها تصادفا رخ می‌دهند! اکثر ازدواج‌ها ناموفق هستند. ولی این قدیسان شما حتی نمی‌خواهند که ازدواج‌های شما موفق باشند، زیرا تمام تجارت آنان (به نام ترک دنیا) بستگی به شکست ازدواج‌های شما دارد. سعی کن این را درک کنی. دشوار است مردی را پیدا کنید که گاه‌گاه به فکر کشتن زنش نیفتد! دشوار است زنی را پیدا کنید که گاه‌گاهی در این فکر نباشد که چگونه از دست این شوهر خلاص شود: اگر ازدواج‌های شما موفق باشند، آن‌وقت معابد و پرستشگاه‌های شما تماما با شکست روبه‌رو می‌شوند. برای همین است که کشیشان و فقیهان شما اجازه نمی‌دهند که ازدواج‌های شما موفقیت‌آمیز باشند. آنان بهترین سعی‌شان را کرده‌اند تا زندگی شما پر از رنج باشد چون فقط وقتی‌که رنجور هستید نزد آنان می‌روید. من می‌گویم که: اگر زیبا نباشد، مقصر ما هستیم. یک هماهنگی می‌تواند بین فلوت و طبلا وجود داشته باشد، اگر چنین اتفاقی نمی‌افتد، این ما هستیم که و این موسیقی را می‌توان و باید فراگرفت. من می‌گویم که در همین زندگی، در این زندگی جسمانی، رازهای بزرگی پنهان است. خداوند را می‌توان در همین بدن یافت، خداوند را می‌توان در بازار یافت، خداوند را می‌توان در خانواده یافت. خداوند و دنیا باهم مخالفت ندارند. هرکجا که باشی می‌توانی به او برسی. چون دیدگاه من این است، روند برخورد من نیز کاملا متفاوت است. من مایلم تا ادراکی از آن موسیقی را به شما بدهم تا شاید شروع کنید به آن سو حرکت کردن و اشتیاقی برای آن نوای بی‌صدا در شما به وجود آید. ازدواج می‌تواند زیبا باشد و عشق به آهستگی می‌تواند راهی برای نیایش شود.