کلام رهبرعاشورا غیر از درس‌ها، عبرت‌هایی هم دارد. بحث عبرت‌های عاشورا مخصوص زمانی است که اسلام حاکمیت داشته باشد. حداقل این است که بگوییم عمده‌ی این بحث، مخصوص به این زمان است یعنی زمان ما و کشور ما، که عبرت بگیریم. آیا هر جامعه اسلامی، همین عاقبت را دارد؟ اگر عبرت بگیرند، نه اگر عبرت نگیرند، بله. عبرت‌های عاشورا این‌جاست. ما مردم این زمان، بحمدالله به فضل پروردگار، این توفیق را پیدا کرده‌ایم که آن راه را مج ددا برویم و اسم اسلام را در دنیا زنده کنیم و پرچم اسلام و قرآن را برافراشته نماییم. در دنیا این افتخار نصیب شما ملت شد. این ملت تا امروز هم که بیست سال از انقلابش گذشته است، قرص و محکم در این راه ایستاده و رفته‌است. اما اگر دق ت نکنید، اگر مواظب نباشیم، اگر خودمان را آن‌چنان که باید و شاید، در این راه نگه نداریم، ممکن است آن سرنوشت پیش بیاید. عبرت عاشورا، اینجاست. (بیانات در خطبه‌های نمازجمعه / / ) ما امروز یک جامعه‌ی اسلامی هستیم. باید ببینیم آن جامعه‌ی اسلامی، چه آفتی پیدا کرد که کارش به یزید رسید؟ چه شد که بیست سال بعد از شهادت امیرالمومنین علیه‌الصلاه و السلام در همان شهری که او حکومت می‌کرد، سرهای پسران‌اش را بر نیزه کردند و در آن شهر گرداندند!؟ کوفه یک نقطه‌ی بیگانه از دین نبود! کوفه همان جایی بود که امیرالمومنین علیه‌السلام در بازارهای آن راه می‌رفت تازیانه بر دوش می‌انداخت مردم را امر به معروف و نهی از منکر می‌کرد فریاد تلاوت قرآن در "آناءاللیل و اطراف النهار" از آن مسجد و آن تشکیلات بلند بود. این، همان شهر بود که پس از گذشت سال‌هایی نه‌چندان طولانی در بازارش دختران و حرم امیرالمومنین (علیه‌السلام) را، با اسارت می‌گرداندند. در ظرف بیست سال چه شد که به آنجا رسیدند؟ اگر بیماری ای وجود دارد که می‌تواند جامعه‌ای را که در ر سش کسانی مثل پیغمبر اسلام و امیرالمومنین علیهم‌السلام بوده‌اند، در ظرف چند ده سال به آن وضعیت برساند، این بیماری، بیماری خطرناکی است و ما هم باید از آن بترسیم. امام بزرگوار ما، اگر خود را شاگردی از شاگردان پیغمبر اکرم [صلی‌الله‌علیه‌و‌آله] محسوب می‌کرد، سر فخر به آسمان می‌سود. امام، افتخارش به این بود که بتواند احکام پیغمبر را درک، عمل و تبلیغ کند. امام ما کجا، پیغمبر کجا!؟ آن جامعه را پیغمبر ساخته بود و بعد از چند سال به آن وضع دچار شد. این جامعه‌ی ما خیلی باید مواظب باشد که به آن بیماری دچار نشود. عبرت، اینجا است! ما باید آن بیماری را بشناسیم آن را یک خطر بزرگ بدانیم و از آن اجتناب کنیم. قرآن، آن درد را به مسلمین معرفی می‌کند. آن آیه این است که میفرماید: " ف خ ل ف م ن ب ع ده م خ ل ف ض اع وا الص ل اه و ات ب ع وا الش ه و ات ف س و ف ی ل ق و ن غ ی ا" دو عامل، عامل اصلی این گمراهی و انحراف عمومی است: یکی دورشدن از ذکر خدا که مظهر آن نماز است. فراموش کردن خدا و معنو یت حساب معنو یت را از زندگی جدا کردن و توجه و ذکر و دعا و توسل و طلب از خدای متعال و توک ل به خدا و محاسبات خدایی را از زندگی کنار گذاشتن. دوم "وات بعوا الشهوات" دنبال شهوت‌رانی‌ها رفتن دنبال هوس‌ها رفتن و در یک جمله: دنیاطلبی. به فکر جمع‌آوری ثروت، جمع‌آوری مال و التذاذ به شهوات دنیا افتادن. این‌ها را اصل دانستن و آرمان‌ها را فراموش کردن. (دیدار فرماندهان گردانهای عاشورا - / / ) ی انحطاط عاشورا غیر از درس‌ها، عبرت‌هایی هم دارد. بحث عبرت‌های عاشورا مخصوص زمانی است که اسلام حاکمیت داشته باشد. حداقل این است که بگوییم عمده‌ی این بحث، مخصوص به این زمان است یعنی زمان ما و کشور ما، که عبرت بگیریم. آیا هر جامعه اسلامی، همین عاقبت را دارد؟ اگر عبرت بگیرند، نه اگر عبرت نگیرند، بله. عبرت‌های عاشورا این‌جاست. ما مردم این زمان، بحمدالله به فضل پروردگار، این توفیق را پیدا کرده‌ایم که آن راه را مج ددا برویم و اسم اسلام را در دنیا زنده کنیم و پرچم اسلام و قرآن را برافراشته نماییم. در دنیا این افتخار نصیب شما ملت شد. این ملت تا امروز هم که بیست سال از انقلابش گذشته است، قرص و محکم در این راه ایستاده و رفته‌است. اما اگر دق ت نکنید، اگر مواظب نباشیم، اگر خودمان را آن‌چنان که باید و شاید، در این راه نگه نداریم، ممکن است آن سرنوشت پیش بیاید. عبرت عاشورا، اینجاست. (بیانات در خطبه‌های نمازجمعه / / ) ما امروز یک جامعه‌ی اسلامی هستیم. باید ببینیم آن جامعه‌ی اسلامی، چه آفتی پیدا کرد که کارش به یزید رسید؟ چه شد که بیست سال بعد از شهادت امیرالمومنین علیه‌الصلاه و السلام در همان شهری که او حکومت می‌کرد، سرهای پسران‌اش را بر نیزه کردند و در آن شهر گرداندند!؟ کوفه یک نقطه‌ی بیگانه از دین نبود! کوفه همان جایی بود که امیرالمومنین علیه‌السلام در بازارهای آن راه می‌رفت تازیانه بر دوش می‌انداخت مردم را امر به معروف و نهی از منکر می‌کرد فریاد تلاوت قرآن در "آناءاللیل و اطراف النهار" از آن مسجد و آن تشکیلات بلند بود. این، همان شهر بود که پس از گذشت سال‌هایی نه‌چندان طولانی در بازارش دختران و حرم امیرالمومنین (علیه‌السلام) را، با اسارت می‌گرداندند. در ظرف بیست سال چه شد که به آنجا رسیدند؟ اگر بیماری ای وجود دارد که می‌تواند جامعه‌ای را که در ر سش کسانی مثل پیغمبر اسلام و امیرالمومنین علیهم‌السلام بوده‌اند، در ظرف چند ده سال به آن وضعیت برساند، این بیماری، بیماری خطرناکی است و ما هم باید از آن بترسیم. امام بزرگوار ما، اگر خود را شاگردی از شاگردان پیغمبر اکرم [صلی‌الله‌علیه‌و‌آله] محسوب می‌کرد، سر فخر به آسمان می‌سود. امام، افتخارش به این بود که بتواند احکام پیغمبر را درک، عمل و تبلیغ کند. امام ما کجا، پیغمبر کجا!؟ آن جامعه را پیغمبر ساخته بود و بعد از چند سال به آن وضع دچار شد. این جامعه‌ی ما خیلی باید مواظب باشد که به آن بیماری دچار نشود. عبرت، اینجا است! ما باید آن بیماری را بشناسیم آن را یک خطر بزرگ بدانیم و از آن اجتناب کنیم. قرآن، آن درد را به مسلمین معرفی می‌کند. آن آیه این است که میفرماید: " ف خ ل ف م ن ب ع ده م خ ل ف ض اع وا الص ل اه و ات ب ع وا الش ه و ات ف س و ف ی ل ق و ن غ ی ا" دو عامل، عامل اصلی این گمراهی و انحراف عمومی است: یکی دورشدن از ذکر خدا که مظهر آن نماز است. فراموش کردن خدا و معنو یت حساب معنو یت را از زندگی جدا کردن و توجه و ذکر و دعا و توسل و طلب از خدای متعال و توک ل به خدا و محاسبات خدایی را از زندگی کنار گذاشتن. دوم "وات بعوا الشهوات" دنبال شهوت‌رانی‌ها رفتن دنبال هوس‌ها رفتن و در یک جمله: دنیاطلبی. به فکر جمع‌آوری ثروت، جمع‌آوری مال و التذاذ به شهوات دنیا افتادن. این‌ها را اصل دانستن و آرمان‌ها را فراموش کردن. (دیدار فرماندهان گردانهای عاشورا - / / )