? شاید، البته شاید نه، قطعا اکثر شما عزیزان، حکایتی را که می‌خواهم نقل کنم، از آن دست حکایاتی است که یا شنیده و یا خوانده‌اید. حکایت و شکست. واقعیت این حکایت، واقعیت این روزهای خیلی از ماهاست، واقعیتی که بایستی آن را پذیرفت و برای تحقق آن عزم را جزم و با اراده‌ای قوی پیش رفت. شاید به نحوی بشود این حکایت را مصداق همان بیت ارزشمندی دانست که است و می‌گوید: یکی از روزها وقتی کارمندان به اداره رسیدند، اطلاعیه بزرگی را در تابلوی اعلانات دیدند که روی آن نوشته‌شده بود? در ابتدا، همه از دریافت خبر مرگ یکی از همکارانشان ناراحت شدند، ام ا پس از مدتی، کنجکاو‌شدند که بدانند کسی که مانع پیشرفت آن‌ها در اداره می‌شده چه کسی بوده است؟ آیا او را می‌شناسند؟ اصلا چطور مشخص‌شده است که آن فرد مانع پیشرفت بوده است؟ این کنجکاوی، تقریبا تمام کارمندان را ساعت ر س ساعت و حتی برخی ها را زودتی به محل سالن اجتماعات کشاند. رفته رفته که همه کارمندان اضافه می شدند و جمعیت زیاد می‌شد، هیجان هم بالا می‌رفت. همه پیش خود فکر می‌کردند: این فرد چه کسی بود که مانع پیشرفت ما در اداره بود؟ کارمندان در صفی قرار گرفتند و یکی یکی نزدیک تابوت می‌رفتند و وقتی به درون تابوت نگاه می‌کردند ناگهان خشکشان می‌زد و زبانشان بند می‌آمد. آینه‌ای درون تابوت قرار داده شده بود و هر کس به درون تابوت نگاه می‌کرد، تصویر خود را می‌دید. نوشته‌ای نیز بدین مضمون در کنار آینه بود: این حکایتی که شما عزیزان خواندید، برای من بسیار ارزشمند و حتی می‌توانم بگویم مقدس است، چون‌که اولین تلنگری که توی زندگی خوردم، پس از خواندن این حکایت بود. دیروز داشتم تورقی بر خاطرات گذشته‌ام می‌زدم که اتفاقی به این حکایت برخورد کردم و احساس کردم خالی از لطف نیست که آن را با شما عزیزان به اشتراک بگذارم. برای دوستانی که قبلا شنیده یا خوانده‌اند، یک یادآوری است و برای سایر عزیزان هم تجربه‌ای نو است. منبع: