هر چند وقت یک بار، می‌رسم ته انرژی، کلمه و زندگی. یک چشم‌ام به تقویم و هورمون‌هاست، یک چشم‌ام به اضطراب‌های زیر خاکستر. استادی داشتیم که اعتقاد داشت اگر فیلم اول فیلمسازی شاهکار می‌شود، به این خاطر است که تمام آن‌چه در این سال‌ها دیده و آموخته را یک جا خرج می‌کند. بعدش، مثل چاهی که تمام آبش را کشیده باشند، تامام می‌شود، تامام! استادم می‌گفت باید مدام خودتان را در معرض هنر درست و حسابی قرار بدهید. چیزی که چشمه‌ی خلاقیت‌تان را پر کند. فیلم خوب ببینید، کتاب خوب بخوانید و زیاد موزه‌گردی کنید. خب، هر روز که نمی‌شود دوید جای قشنگ نو. هر آینه شاید نشود فیلم دید. زندگی که می‌شود کرد، ها؟ ده یازده ساله بودم که پی‌یر، پدربزرگ مادری‌ام فوت کرد. غمگین بودم. راجع به مرگش با کسی حرف نزدم و گیج گیج گیج بودم. دوست مهربانی، خانه‌ی ما آمد و از معدود بزرگتر‌هایی بود که واقعن حالت را می‌پرسید و‌گوش می‌داد. گفتم غمگینم. زندگی بی‌معنی است. تکراری است. گوش داد. قشنگ به من گوش داد و تهش گفت، این بار که رفتی پارک، چشم‌هایت را ببند و‌فقط گوش کن. چیزهایی سراغت می‌آیند که فکرش را نمی‌کردی. تقویم را دوباره چک کردم. چون احوالاتم پیچید. فشار فیلمسازی تک‌نفره، زیاد است. اصلن نمی‌دانم از کجا برای چه کسی بگویم که کمی ذهنم باز شود. گاهی فکر می‌کنم، شهریار، گوش شنوای گمشده‌ایست که طلبش کردم. گیریم که فعلن شیر کله‌ام را باز می‌کنم و محتویاتش را خالی می‌کنم در این بلاگ. راستش را بخواهی. آری. تویی که از شب اول مرا خواندی، تویی که چند شب است مرا می‌خوانی، تویی که دفعه اول است اینجایی، تویی که در ویرگول مرا دیدی، تویی که یکی از تن اعضای کانال تلگرامی، تویی که کلی از قصه‌های شب‌های صد و دویست را برایت نوشتم، تویی که در شب‌های سیصدم دیدمت، تویی که در پارکینگ حرکت عقابی زدی، تویی که هیچ وقت دنبال نکردی، تویی که زیادی پاپیچ شدی، تویی که در زندگی‌ام هنوز جدیدی. من، بخشی از شهریارم را در تو دیدم. هر کلام این هزار و یک شب، برای شهریار است. اگر خطی به جانت نشست، تو شهریار امشبی. بنشین تا شهرزادت، حدیث دل بگوید. دیشب، فکر کردم خیلی وقت است گریه نکرده‌ام. گریه‌ی از سر هورمون چرا! ماهی یک بار سرجایش است. حرفم گریه‌ی از سر غلیان عواطف، در روزهای غیر پریودی است. امشو، گریه کردم. سال گذشته را یاد کردیم با دوستی و بغلش کردم. گریه کردم. آدم‌های زیادی نیستند بغلشان کنم دیگر. گفته بودم چقدر غریب است تماس بدنی‌ام با دنیا انقدر کم است. چقدر غریب است که دیگر هیچ بچه‌ای از نزدیک نمی‌بینم. برایت گفته بودم شهریار، همراهی می‌خواهم که تمام وجودم را پذیرا باشد. هیچ وقت گفته بودم یک بغل خوب و‌امن طولانی، راه بیشتری از پذیرش می‌رود؟ شب تامام شد. جلوی آینه آرایشم را پاک کردم. نیمی از سایه و ریملم، در میانه‌ی بروز احساساتم ریخته بود و من، هنوز، در فکر انگشترهایی هستم که در همین خانه گم شدند. رسیده بودم پارکینگ. خوابم می‌آمد. چشم‌هایم خسته‌ی کار و اشک بود. لیوان نوشابه بر سقف، ماه در آسمان، من در پذیرش جای غایب آغوش. همین. خسته‌ام یا بغل‌لازم؟ یادآوری و آدم‌هایش آسان نیست. شهریار. بیا بدویم لای نارنج‌ها