چی میشه یه خورده هم سر خودم کلاه بزارم؟ دلم خیلی گرفته بود. به هر دری زدم وا نشد که نشد. از کتاب خوندن گرفته تا گشت و گذار تو اینیستا که اصلا وضع رو بدترهم کرد. اخبار تلگرام وتلفنی صحبت کردن با دوستان هم گره کور دلم رو باز نمی کرد. اخه حالا کرونا کم بود، الودگی هوا هم بهش اضافه شد. لااقل برای خرید یه بیرونی میرفتم. اما الان سردرد امانمو میبره تازه اونم با ماسک! به خودم گفتم به درک هر چی می خواد بشه بزار بشه! مرگ یه بار شیونم یه بار. قرار نیست که افسردگی بگیرم! تو گروه رفقای نایاب (اسم گروهمون) نوشتم، دوستان فردا عصرانه هرکه به خودش اعتماد داره پاشه بیاد خونه من. به سرعت برق وباد دوستان همیشه در صحنه با اعتماد به نفس کامل اعلام امادگی کردند وهمشونم سالم بودن وغمی به جز دوری نداشتن? به خودم گفتم انگاری همه منتظر نشسته بودن، تا من لب تر کنم! خلاصه اینکه پاشدم وشروع کردم به تمیزی خونه وگردگیری که دخترم گفت: مامان تو که الان میگفتی حال ندارم، دلم گرفته و. چی شد پاشدی؟ گفتم هیچی بابا خواستم خودمو مشغول کنم شاید بهتر شم! وگرنه افسردگی که ریشه تو خانواده ما داره میاد سراغم و. نخواستم چیزی بهش بگم تا الم شنگه بپا کنه که کروناست ومیگیریم واز این موعظه ها که خودم برای اینکه بیرون نرن، براشون میکنم? پیش خودم گفتم تا فردا خدا بزرگه یه چیزی سمبل میکنم وبهش میگم دیگه! از ذوق اومدن دوستان کلی کار کردم. غروبی هم به همسرم گفتم میوه توخونه نداریم. داری میای سر راهت یه چند قلم میوه بگیر. صبح، بعد از صبحانه وجمع وجور کردن. رفتم سراغ گروه که ببینم چه خبره. مثلا، خیلی غافلگریر شدم! گفتم چند نفرین؟ بابا حالا همه باهم نیاین، اخه خیلی جام بزرگ نیست و. از این جور حرفا. (حسابی در حد اسکار فیلم بازی کردم) میدونستم دخترم گوشاش تیز شده! گفت کی می خواد بیاد؟ گفتم فری پیام داده چهار پنج نفری دارن میان پیشت. اماده باش! کمی غر زد البته نه اونجوری که انتظار داشتم! بعدش گفت بگو تارا هم بیاد لااقل منم سرم بایکی گرم باشه. من: اخییش. خدا رو شکر! فقط پنج شیش نفر شدیم. البته هرکدومشونم برای احتیاط از نگرفتن کرونا یه پیشنهادی میداد. اول فاصله مبلها رو زیاد کردیم. بعد از یه طرف تو این سرمادر تراس رو باز کردم واز اونطرف پنجره اشپز خونه رو تا هواجریان داشته باشه. البته بعدش از سرما والودگی هوا در وپنجره رو بستیم (از خیر جریان هوا گذشتیم) بعدشم من از همه خواستم که چندتا قانون رو رعایت کنن. مخصوصا به همه گفتم از هر چیز حرف بزنید ولی در باره کرونا ومرگ ومیر حرف نزنید. چقدر حرف داشتیم! تمومی نداشت، سردرد گرفتیم به خدا. چقدر هم خوردیم! خدایش تو این دوره یه ساله تا حالااین قدر از خوردن لذت نبرده بودم. عصرانه خوبی بود. خیلی خوش گذشت. بعد از ماهها، یه دل سیر حرف زدیم. گفتیمو خندیدیم. چقدر نیاز داشتم (همه نیاز داشتیم) به این دور همی. دلم وا شد به خدا. درست یا غلط بودن کارم رو هیچ طوری نمی تونم توجیه کنم، فقط میدونم که جونی دوباره گرفتم وحالا با روحیه بهتری می تونم ادامه بدم.