تو را می‌شناسم. دختر کوچکی بودی که حتی وقتی ما را خلق نکرده بودی می‌دانستی قرار است آن‌قدر دوست‌مان‌داشته باشی که خلق‌مان‌کنی و با تکه‌هایت سر پا نگه‌مان داری. چرا این‌قدر‌دوست‌مان‌داشتی، و داری، و اینقدر بخشنده بودی، و هستی؟ وقتی به این فکر می‌کنم، در دلم می‌گویم باید خیلی فرشته‌باشی. من را ببخش. من فقط بلدم‌به پاک‌ترین‌ها بگویم فرشته و برای همین به تو هم همین را می‌گویم، با این که می‌دانم خدایی و فرشته برای تو بودن خیلی کوچک است. الان هم هر چه نگاه می‌کنم، روی شانه‌هایت شیطانی نداری. برای این هم من را ببخش. پاک تو را با مخلوق‌هایت‌اشتباه گرفته‌ام. گاهی فراموش می‌کنم تو روی شانه‌هایت شیطانی نداری که دیوانه‌ات‌کند چون مخلوق نیستی. هنوز یادم هست که افسانه‌ها می‌گفتند ما، تمام دنیا، از اول در قلب تو زندگی می‌کردیم. نه قلب تپنده‌ای‌که در سینه‌ی‌تو بود بلکه در قلب تپنده‌ای‌که تو با مهربانی از سینه‌ات بیرون کشیدی، به ما بخشیدی و ما با وقاحت آن را دزدیدیم‌و بعد نابودش‌کردیم. می‌دانم زمان مناسبی برای پرسیدن نیست، اما ما واقعا آن را دزدیدیم‌؟ دزدیدیم‌که نابود کنیم؟ شنیدم بعد از آن بهشت را در جای خالی قلبت‌گذاشتی، آیا این درد ارزشش را داشت؟ چگونه توانستی اینقدر بخشنده دوست‌مان‌داشته باشی؟ چگونه توانستی سخاوتمندانه منتظر برگشت ما بمانی؟ من افسانه‌ها را باور کردم و بعد دیدم. دیدم که تو آخرین تکه‌ای‌که برایت مانده‌بود را از دست دادی تا شاید ما باز چیزی به جز پوست، گوشت و استخوان باشیم اما ما حتی این‌ها را هم از دست دادیم‌. ما، به جز خودمان، بهشتی که جای خالی قلب تو بود را هم از دست دادیم. اگر جلوی تو را نگرفته بودم، تمام خودت را می‌دادی تا ما باز هم بمانیم، نه؟ واقعا ارزشش را داشتیم؟ ارزشش را داریم؟ می‌دانم هر بار که درد می‌کشیدیم‌، با ما درد می‌کشیدی‌. می‌دانم هر بار که می‌مردیم، تو هم با ما می‌مردی‌. مطمینم یک بار هم ما را به حال خودمان رها نکردی. تو هر رنج ما را صبورانه در خودت می‌کشیدی تا دیگر برای ما نباشد. آیا هیچ‌وقت‌گریه کردی؟ فکر نمی‌کنم کرده باشی. فرشته‌ها گریه نمی‌کنند و فرشته برای تو بودن زیادی کوچک است. خدای عزیزم، چشم‌هایت‌را ببند و بگذار این یک بار من درستش کنم. نمی‌توانم ببینم تو جوری از بین بروی انگار که از اول نبوده‌ای‌. خوب خواهیم شد. قول می‌دهم. دست‌های استخوانی این مردم زنجیرهایم‌را گرفته‌اند و می‌خواهند زنده بمانند و من نمی‌توانم بایستم‌تا زخم کتف‌هایت‌را ببندم اینطوری آن‌ها زنده می‌مانند. فعلا فقط باید تو را ببرم. باید از اینجا دورت‌کنم. می‌خواهم نجاتت بدهم و بگذارم من و قلب تو، با هم خاکستر بشویم. پی‌نوشت: این عکس و این نوشته، برای آهنگ angles don ' t cry یه. فکر کنم ellise خونده باشتش.