سلام. تا قبل از نوشتن این متن مدتی بود که انگیزمو از دست داده بودم. اولین انگیزه ای هم که از دست دادم نوشتن بود! کاری که من باهاش انس گرفته بودم! کاری که به وسیله ی اون میتونستم افکارم رو بیان کنم. من داستانمو در نوشته های قبل نوشتم. کسی بودم که علمی رو باور کرده بود (خوب البته شاید فکر میکرد که باور کرده! در هر حال این باور اون قدری بود که وقتهایی که میتونست آرامش و راحتی بیشتری داشته باشه رو به تفکر تو باب اون علم بگذرونه. علم ریاضی یکی از علوم پایه و مادره که مارو به معنای واقعی به وجد میاره شاید بیشتر از وقتی که حتی یه کره ی قابل سکونت دیگه نزدیک کره ی زمینمون پیدا کنیم! بگذریم. هدفم این نیست که بگم این علم چی هست و چه چیز نیست یا اینکه بگم یک نوع زبانه یا خیلی کلیشه ای فقط یک علم بدونمش! میخوام از خود هدف بگم و اون چیزی که زندگی من رو تغییر داد. من از حمایت زیادی تو مسیر انتخاب شدم برخوردار نبودم و شاید تا حدی هم بد آوردم. من یه دانش آموز المپیادی بودم که مجبور شدم ادامه ی هدفمو با کنکور دنبال کنم. از روزی که کنکوری شدم، اون موانعی که نمیگذاشتن با رویام زندگی کنم، روز به روز زیاد تر شد. میخواستن تو ذهنم جا بندازن که تو دانشگاه ریاضی نباید بخونی! اگه ریاضی بری ناراحت نمیشی در حالی که دوستات دکتر و مهندسن؟ تو تواناییت بالاتر از قبول شدن اون رشتس ها! برو مهندس شو لااقل شانس کاری باشه. و صد تا از این جور حرفها و وقتی کمتر از یک سال برای کنکور و روحیه ای پژمرده. حالا دیگه من نمیتونستم مثل قبل رویامو با تمام وجودم باور کنم. گاهی میگفتن زیاده طلبی گاهی هم چیزای دیگه اما مهم اینه که اینا فقط انرژی من رو میگرفت و بیش از پیش به هم میریختم. سعی کردم توجه نکنم و حواسم رو پرت کنم. من باید درسای بی ربطی به علم مورد علاقمو میخوندم تا دوباره به اون علم بتونم برگردم. شاید این یه ظلم بود. خوب شایدم من این طور فکر میکنم. در هر حال، هر روز چیز های جدیدی بودن تا من و رویام رو از هم دور کنن و من رو روز به روز پژمرده تر کنن. من که تا قبل از این زندگیم گراف و جبر بود، حالا زندگیم تلاش مبهمی برای به دست آوردن تراز توی آزمونها و اون رقابت بچه گانه بود. (و من فکر میکنم که واقعابود. استرس تراز داشتن کجا و فکر به قضیه های قشنگ جبر و. کجا! انرژی یک سال قبلم و قبل ترش کجا و انرژی کم باقی مونده در اون چند ماه کجا. من و هدفم کجا. نوع فکر اطرافیانم کجا. و هزاران جمله با این گرافیک. اما. پایان سال کنکور من خودم رو آدمی دیدم که از پا نیفتاده بود. و این برام سوال بود. من هنوزم هدفهام باهام بودن اگر چه خیلی خسته تر.