سلامی مجدد امروز می خوام با هاتون درباره دانشگاه امام صادق صحبت کنم. محیط دانشگاه، دانشجوهاش، مصاحبه اش و. خوب واقعیتش اینه که ما قبل از اینکه نفس راحتی بعد از کنکور بکشیم دیدم ویا حتی قبل از اینکه نتایج کنکور بیادشخصی از دانشگاه امام صادق به ما زنگ زد وگفت که آقا بیا مصاحبه! ما هم از خدا بی خبر بعد یک سری مشکلات درباره رفتن یا نرفتن بالاخره رفتنیم تهران. شما تصور بکنید که برای اولین بار به یکی از دانشگاه های خوب کشور دعوت به مصاحبه بشین. درحالی که تا حالا هیچ مصاحبه ای نرفتین. ما تو راه یک دونه جزوه مصاحبه گرفتیم وتوراه تهران دراتوبوس خوندیم. ولی با این حال من احساس می کردم اون طور که بایدوشاید برای مصاحبه آماده نیستم. خلاصه من موضوع پیدا کردن جا تو تهران به هزار زحمت رو براتون نمیگم. آقا ما، روز بعدش رفتیم دانشگاه. دانشگاه دو تا ورودی داشت. که به ما گفتن این ورودی مصاحبه نیست ازاون در وارد شین. یک دانشگاه سرسبز وتقریبا نوساختی بود. زمین فوتبال خیلی خوبی داشت. ازاونجایی که من با مادرم اومدم به مادرم گفتن پسرتون باید تنها بره اینجا ورود خواهران ممنوعه! خلاصه به ما گفتن برید تا به یک مسجد برسید اونجا کاراتون رو انجام می دن وقتی رفتیم اونجا. دیدیدم سه نفر تو مسجدنشستن گفتیم یا خدا! چه زود به قسمت مصاحبه رسیدیم! هیچ کس هم داخل مسجد نبود جز اون سه نفر گفتم یا من خیلی زود اومدم یا شایدم خیلی دیر. من که همون جا خشکم زده بود دم در مسجد وایستاده بودم داشتم با خودم سوالات مصاحبه مرور می کردم ولی مگه یادم میاد! وزیررفاه، اقتصاد انگار نه انگار که خونده بودمشون! دیدم یکدفعه یک نفر صدا زد ببخشید آقا! گفتم یا حسین! خودشون اومدن من رو سکته بدن! یک آقایی با قد نبستا متوسط با چهره خندان به من سلام کرد وحالم رو پرسید وبهم گفت که برای مصاحبه باید بیام داخل تا یک پرونده به من بدن. خیالم یکم راحت شد حداقل اینجا مصاحبه نداریم! آقا مارفتیم داخل که اینجا یکسری صحبت ها شد. واقعا باید بگم مسیولانی که کلا کار مصاحبه رو داشتن بسیار باادب وخوش اخلاق بودن. بعدازاین به ما گفتن فلش زرد رو دنبال کن تا به مقصد برسی آقا ما رفتیم رفتیم رفتیم تا رسیدیم بعد از این دیدیم که بله، همه اونجا جمع شدن به دوستان امام صادقی سلام دادیم به ما گفتن برو اتاق کامپیوتر به این سوالات پاسخ بده از تا سوال تاش احکام بود تا عربی ترجمه بود تا زبان انگلیسی. بعدازاون به ما یک فرم دادن و رفتیم داخل یک اتاق که همه بچه های متقاضی امام صادق اونجا بودن. فرمی که به مادادن یکسری سوال داشت. چه کتابی می خونی، بسیج بودی یانبودی اگه بودی چه فعالیت هایی داشتی، مسجد می ری یانه آدرسش بگو، فعالیت فرهنگی هنری ورزشی، شماره تا از دوستان نزدیکت به همراه دوتا از فامیل هاتون: اصلا شماره الکی ننویسین چون که درصورت قبولی در مصاحبه دوستان امام صادقی حتما به دوستان وفامیلاتون زنگ میزنن. بعدی اینه که (البته با تاسف) من قبل مصاحبه دوستان واشنایان مختلفی رو تو مصاحبه دیدم وازقبل میشناختمشون دوستانی که اگه تاریخچه اونا رو باتوجه با سوابقشون نگاه میکردی، با بابک زنجانی اشتباهشون میگرفتی. ولی وقتی اونا رو تو مصاحبه دانشگاه میدیدی فکر می کردی دست کمی از رجبعلی خیاط ندارن! داشتم میگفتم بعد از پرکردن فرم شما رو صدا می زنن می رید تو یک اتاق که یک نفر اونجا نشسته بستگی به شانس شما داره که چی ازتون بپرسه مثلا دوستم میگفت ازمن اسم چند تا ازوزرا رو پرسید. ولی منی که با چهره خندان رفتم چیز خاصی از من نپرسید به من گفت شما اولین نفری هستی که با لبخند وارد میشی. واسه همین یک نگاه به فرمی که نوشته بودم کرد گفت فلش قرمزدنبال کن آقا ما فلش ها رو دنبال کردیم وارد یک اتاق دیگه شدیم بعد از حدودا یک ساعت ما بالاخره وارد اتاق مصاحبه شدیم. همون طور که گفتم کلا مسیولین اونجا بسیار خوش اخلاق وخندان هستن. خلاصه از مصاحبه وسوالات: قرآن بخون، در یمن چه خبره؟ ، وزیرکشور کیه؟ ، مقدمه از کتاب هایی که خوندی بگو و. تقریبا نصف سوال هارو جواب دادم نصف دیگش رو هم که نمیدونستم گفتم نمیدونم. بعد از اون هم، وارد یک اتاق دیگه شدیم و بعد از کلی معطلی وانتظار به یک اتاق دیگه رفتیم و به ما گفتن که نظرتون درباره مصاحبه کنندگان دانشگاه چی بوده. بعدش شمارو به خیر ماروبه سلامت. همین رو در آخر تو پرانتز بگم که نهار هم به ما دادن که انصافا خیلی خوشمزه بود. همین.