شعر گل س م نب ر. مرحوم حاج نصیر شیروش، بزرگ خاندان شیروش و پدربزرگ اینجانب. ما که تا چ شم باز کردیم، بالای سر بود، سمنبر، او خود انگار مادر دوم بود، سمنبر. ما زخود پ رسیدیم این اسم چیست دیگر، سمنبر، تازه بعد از عمری فهمیدیم گ ل است، سمنبر. آه که فراغت بیست روزه شده، ای سمنبر، اما برای محمود، شب اول است، سمنبر. ما چو در جهلیم، ندانسته نفهمیدیم ق درت، این هم باشد حسرت باقی ع مرم. آن گلی که هشت برگش، دور ش چو پروانه گ شتند آن گل ک ز او رایحه ای هست هنوز، مثل گل عنبر. تازه بعد از بیست گفتند نیست دیگر گلت، سمنبر، کاش گل نزدیک بودی، نه اینجا تا سمرقند. آن گلی که خود اول بود، او همان سر بود، از میان هفت ، سمنبر او که چون تاجی از برای شش سر بود، سمنبر. آن گل که برایش، اشکم همان روز اول بخ شک است، چون که میدانم جایش درون بهشت است. آن گل که و رااای تمااام محب ت هاست، چون که از رسولش جز خوبی ندیده. آن گل که برای نصیرش چون نور دو دیده، هم اینک، او را در کنار خود بدیده. آن گلی که نفس زخم بود، ولی مرحم بود، از برای درد دل ها، درد دل ها را درون قلب خود محفوظ میداشت. آن گلی که این چنین بی خار باشد، جایش در گلستان خدا محفوظ باشد. اینستاگرام