یه موقع هایی هم تلاشت فقط بخاطر خودت نیست، فقط برای حس رضایت از خودت نیست. یه موقع هایی برای نشون دادن نور کور کننده ای هست که میتونه ازت ساطع بشه ولی دریغش کردی. شاید این تفکر به غلط تو ذهنت بیاد که حالا وقتش هست که بخاطر فهموندن به دیگران، واسه اونها که دست کم گرفتنت. گفتن خب اینم که از پسش برنمیاد. این. ؟ فلانی. ؟ نبابا! مگه میتونه! بعدم باورت نکردن و رد شدن و رفتن. واسه فهموندن به اونها تلاش کنی واسه اینکه روزی بازم نتونن باور کنن چیکار کردی! کجا هستی! به چی رسیدی! همون که یه روز از کنارش رد شدن و رفتن. میدونی درست و غلطش رو نمیدونم ولی خب این تفکر انگیزه دهندس شاید خیلی بیشتر از اینکه بخوای بگی بخاطر خودم تلاش میکنم. بخاطر خودم تلاش میکنم ولی یادمم نمیره که قرار دوباره یه سریا بهت زده بشن ولی خب اون دفعه فرق میکنه اینبار واسه چیزی که فکر نمیکردن بتونم اما تونستم. اونروز دیر نیست بعد میام این نوشته مو میخونم: )