در جلسات قبل در مورد مواد و مصالح داستان صحبت کردیم و از احساست و حقایق به عنوان سرچشمه ی اصلی داستان نام بردیم. اینک وقت آن رسیده است که به معرفی ابزارها و اجزا داستان بپردازیم و به کاربرد و تعریف هریک از آن ها را به منظور استفاده هرچه بهتر از آن ها برای پیشبرد مواد داستانی خود اشاره کنیم. در این جلسه می خواهیم از میان اجزا داستان به بررسی مقدماتی پی رنگ بپردازیم و در جلسات آینده راه های ساخت یک پیرنگ را به بوته ی بحث بگذاریم. انسن دیبل پی رنگ را این گونه تعریف می کند: پیرنگ هرچیزیست که در داستان اتفاق می افتد، پی رنگ به وسیله ی حادثه های اصلی ساخته می شود منظور از حادثه های اصلی آن حادثه هاییست که پیامدهای مهمی در داستان دارند. در این تعاریف چند کلمه درخور توجه و توضیح بیشتر است. داستان متشکل از اتفاق های بسیاریست ولی نکته ی شایان توجه این است که تمام اتفاقات داستان پیرنگ محسوب نمی شوند. آن اتفاقاتی پیرنگ را تشکیل می دهند که در پیشبرد داستان دارای اهمیت باشند. قانونی دیگری که در پیرنگ حکمفرماست بین اتفاق هاست که این همان چیزیست که دیبل از آن به عنوان پیامدهای مهم یاد می کند. اتفاق هایی که در داستان می افتد اگر پیامد مهمی در داستان داشته باشند و نتیجه ی آن را تغییر دهند، حتی اگر پیش پا افتاده هم به نظر برسد، پیرنگ را تشکیل می دهند. نویسنده اتفاقات داستان را که رابطه ی علت و معلولی بینشان حکمفرماست به گونه ای پشت سر هم قرار می دهد تا هر چه بیشتر معنایی را که می خواهد به داستانش بدهد از پیرنگ نتیجه بگیرد. نویسنده باید به این نکته توجه داشته باشد که تا وقتی که اندیشه ها و احساسات خام به به عمل تبدیل نشوند و عکس العملی را برنیانگیزند آن احساسات هنوز پیرنگی تشکیل نداده اند و به عبارت دیگر به پیشبرد داستان کمکی نکرده اند. به عنوان مثال اگر احساس می کنید که باید فلان حرف چالش برانگیز را به دوستتان بگویید تا اینجای کار هیچ پیرنگی شکل نگرفته است اما درست وقتی که این حرف چالش برانگیر را به دوستتان می زنید و باعث می شود که رابطه تان با دوستتان کمرنگ شود می توانید ادعا کنید که با عملی کردن آن احساس و برملا کردن پیامدش پیرنگی تشکیل داده اید. هیچ کدام از اجزای داستان از پیرنگ گرفته تا کارکتر و. نیازمند تاکید بیش از اندازه نیستند. از پیرنگ باید به عنوان ابزاری برای هدایت داستان و ایجاد وحدت در آن استفاده شود. استادانه ترین داستان ها آن هایی هستند که پیرنگ آن چنان استادانه با سایر عناصر داستان آمیخته شده که حضورش در داستان تنها با موشکافی و بررسی دقیق قابل کشف است. ما بوسیله ی اتفاق هایی که پشت سر هم می می چینیم خواننده را با سوخت احساس به سمت حقیقتی که در پی برملا کردنش هستیم هدایت می کنیم. حال بیایید به داستانی که در جلسه ی اول پراختیم بازگردیم و سعی کنیم پیرنگش را بررسی کنیم: فردی که وارد مهمانی می شود و هیچ کس را نمی شناسد، وقتی گیتار به او می دهند و از او می خواهند که ساز بزند و همه ی افراد نسبت به قطعه ای که می نوازد بی توجهی می کنند و علاقه ای نشان نمی دهند درک می کند که چقدر با افراد غریبه است و در جایی که هیچ مشترکی با افراد ندارد محکوم به تنها ماندن است. آن چیزی که در بالا خواندید می تواند پیرنگ داستان باشد. در این داستان اتفاقی افتاد که هم خواننده و هم کاراکتر نسبت به امری آگاه شد. اگر صحنه ی نواختن گیتار را از این داستان حذف کنیم هیچ پیرنگی ساخته نشده است چرا که احساسات کاراکتر و افراد مهمانی نسبت به هم به عمل تبدیل نشده اند و پیامد آن اتفاق پیش چشمان خواننده و کاراکترها عیان نشده است و در نتیجه نه داستان پیش رفته است و نه پیرنگی ساخته شده است. در جلسات بعدی در زیر شاخه ی همین مبحث پی رنگ به روش های کارآمد برای ساخت پیرنگ، که ما را به حقیقتی که در پی آن هستیم هدایت کند، به صورت جداگانه اشاره خواهد شد. برای مقالات بیشتر در زمینه آموزش داستان نویسی و نویسندگی به وبسایت بروید.