بسم الله الرحمن الرحیم دکتر عبدی و نگاهی به مسایل علمی - اجتماعی: برای مشاهده کلیپ این مصاحبه به مراجعه فرمایید. به نظر شما فلسفه ی وجودی دانشگاه در یک اجتماع چیست؟ مهم ترین وظیفه ی دانشگاه به نظر من، تربیت و یاد دادن راه هایی هست که انسان ها می تونن از طریق علم به سمتش برن. این یکی از مهم ترین وظایف دانشگاه هست. من فکر می کنم اگر من هییت علمی بعد از سی سال خدمت که بازنشسته شدم، اون چیزی که من رو ارضاء خواهد کرد، این هست که آیا من توانستم آدم هایی رو تربیت کنم که بتونن از طریق علم به جامعه خودشون خدمت کنند؟ خب این یکی از مهم ترین وظایف دانشگاه هست. قطعا توی این راه خوب درس دادن مهمه اخلاق یاد دادن مهمه، خیلی هم مهمه! خیلی از اساتیدی که من داشتم و هنوز هم اینجا هستند، چیزایی که من ازشون به خاطرم مونده، اون تربیت اخلاقی ای هست که من ازشون یاد گرفتم. احساس می کنم این یکی از دستاوردهای به خصوص دانشگاه تهران باشه. شاید توی برخی از دانشگاه ها مقداری کمرنگ تر باشه. ولی خوشبختانه توی دانشگاه تهران به نظر من این اتفاق قوی تر داره می افته که تلاش بشه یک جامعه ی علمی با اخلاق تربیت بشه. جایگاه دوره ی کارشناسی در راستای اهداف، کجاست؟ ! دوره ی کارشناسی به هر حال دوره ی پایه ریزی همون چیزی هست که دنبالش هستیم. خیلی ها هستند وقتی توی کارشناسی این اتفاق خوب واسشون نمی افته، از رشته شون زده میشن. ممکنه از دانشگاه کلا زده بشن! ممکنه هدفشون رو گم کنن. یا ندونن برای رسیدن به اون هدف چیکار باید بکنن. قطعا هم دانشجوی موفق و هم استادی که بتونه موفقیت آمیز این کار رو بکنه، نتیجش این میشه که وقتی دانشجوی کارشناسی این دوره رو تموم کرد، حالا هم هدفش رو میدونه، هم ابزارهاش رو داره، هم میدونه باید چیکار بکنه و هم بایدها و نبایدهاش رو فهمیده. به هر حال این دوره، دوره ی بسیار مهم این بخش آموزشی و تربیتی هست. سیاست گذاری های حاکم بر وضعیت علمی در کشور ما چگونه است؟ خب توی ایران متاسفانه ما یه مقدار توی دانشگاه ها مظلوم هستیم. خوشبختانه ما بخش آموزشمون بهش بها داده شده. یعنی ظاهرا راحت تر میشه فهمید که آموزش چه نقش حیاتی ای توی جامعه داره. ولی کاش به همون اندازه به تحقیقات هم بها داده می شد. الان به نظر من یه چیزی که تو دانشگاه ها وجود داره و یه خورده مظلوم واقع شده، بخش پژوهشی در دانشگاه هاست که متاسفانه شاید بعضی ها فکر می کنن که پژوهش در دانشگاه یک چیز فانتزی است. مثلا برای سرگرم کردن خودشون دارن پژوهش می کنن. اینجوری نگاه کردن بهش موجب میشه که هم این بخش مورد حمایت قرار نگیره از اون بدتر اینکه هدف گذاری براش نشه. یعنی فقط بحث هم بحث مالیش نیست. ما باید پژوهش های توی دانشگاه ها و کشورمون رو هدف گذاری بکنیم برای حل معضلاتی که خودمون در جامعه خودمون داریم. متاسفانه این بخش رها شده و تبدیل شده به چیزی که حالا هر کسی موضوعی رو که دوست داره برای خودش انتخاب کنه و روش کار کنه. ممکنه برخی از اون ها مسیله ی کشور خودمون نباشه، مسیله ی جهان غرب باشه. هر چند حالا این ها خیلی از هم جدا نیستن و بخش وسیعی از نیازهای جامعه بشری شرق و غرب نداره. ولی به هر حال یه سری نیازها ما در جانعه خودمون داریم که هیچ کسی بهش نمی پردازه. چون دغدغه ی دیگران نیست، دغدغه ی خود ماست! ولی هیچ وقت پژوهش به اون سمت هدایت نشده، و این هم شاید کم لطفی ای باشه که در بخش پژوهش در حق دانشگاه ها شده. در وضعیت فعلی نقش آفرینی دانشگاه ها در زمینه‌ی مسایل کشور چگونه است؟ مسیله ها که تقریبا معلوم هست از من و شما هم بپرسن مسیله اصلی کشور ما چیه، میگیم آب و هوا، گرد و خاک، آلودگی زیست محیطی، آب و امثال اینها. این هایی چیزایی هست که دیگه خیلی دم دسته. بنابراین صورت مسیله ها کمابیش معلومه، ولی مسیله اینجاست که پژوهش های ما به اون سمت هدایت نشده. برای اینکه به اون سمت هدایت بشه، بایستی سیاست گذاری های مالی روش اتفاق بیفته. اگر من و شما بودجه ی کافی برای چنین کاری نداشته باشیم یا اینکه اگر بودجه ای هست، مهم نباشه ما روی مسیله ی آب میخوایم کار کنیم یا مسیله‌ی دیگری که ممکنه ضرورت حال ما نباشه. این سیاست گذاری رو من فکر می کنم یه چیز دولتی هست که باید اتفاق بیفته.