من از چندتا پستی که توی این دو سه هفته نوشته‌ام راضیم، حس خوبی دارم بهشون و فکر می‌کنم کارم رو خوب انجام داده‌ام. و احتمالا اگه با خودم قرار نذاشته بودم که "هر روز" چیزی بنویسم، نوشتن رو رها می‌کردم. توی بقیه‌ی کارها هم چنین مشکلی پیش میاد، بذارین چندتا پیشنهادی که به ذهنم می‌رسه رو برای مقابله باهاش بگم، شما هم اگه چیزی به نظرتون رسید با من و کسایی که کامنت‌ها رو می‌خونن در میون بذارین: . درسته، خیلی خوب بودی، ولی خب که چی؟ نکته‌ی اول خیلی ساده است. درسته، تو درآمد خوبی داشتی، توی کودکی یا نوجوانی خیلی خفن بودی، موسیقی آخ رت خیلی شنیده شد، من می‌تونم به خاطر موفقیت‌ها بهت آفرین بگم و به خاطر معمولی بودن الانت با دلسوزی نوازشت کنم، ولی این یک راهکار پایدار نیست، تازه می‌تونی خوشحال باشی که یک بار پیروزی رو تجربه کردی و احتمالا شانس بیشتری برای تکرارش داری، می‌تونی از چیزهایی که یاد گرفتی و رابطه‌هایی که ساختی و قدرتی که داشتی برای موفقیت‌های بعدی استفاده کنی. . تاریخ بخون من در زمینه‌ی تاریخ تقریبا هیچ مطالعه‌ای نداشتم. . درباره‌ی سوگیری‌های شناختی مطالعه کن تفاوت آدم‌ها در این نیست که یه عده‌منطقی فکر می‌کنن و یه عده‌ی دیگه غیرمنطقی. واقعیت اینه که همه‌مون سوگیری‌های شناختی وحشتناکی داریم. اصلا ساختار مغزمون طوریه که غیرمنطقی هستیم. این موضوع اونقدر مهمه که الان تیترش رو نوشتم که یه پست درباره‌ش بنویسم. در این زمینه کتاب‌های "هنر شفاف اندیشیدن" و "هنر خوب زیستن" از رولف دوبلی، "تفکر، سریع و کند" از دنیل کنمن، "نابخردی‌های پیش‌بینی پذیر" از دن اریلی، و کلی کتاب خوب دیگه می‌تونن مفید باشن. من واقعا حس می‌کنم از یکی دو سال پیش که تعدادی از این کتاب‌ها رو خوندم خیلی بهتر فکر می‌کنم و تصمیم می‌گیرم. البته این غیرمنطقی بودن اونقدر ریشه‌ای هست که باید مدام این مباحث رو مرور کنیم. برای شروع می‌تونی به این دوتا پیج هم نگاهی بندازی: لیست سوگیری‌های شناختی در ویکیپدیا، به و. . عزت نفس و اعتماد به نفست رو به چیزهای پایدارتری گره بزن. برام سخته برای چیزهای مثل "پول" یا "اون دختر خاص" یا "اون مقام خاص" یا به طور کلی "اون موفقیت خاص" تلاش کنم. یکی از دلایل علاقه‌ام به دین هم همینه، این‌که نیت و اقدام کردن کافیه و ضرورتی نداره که به نتیجه برسی. (چیزهایی که بیرون از حوزه‌ی اختیارت هست تاثیری در پاداشت نداره. البته می‌دونم که برای حرکت و رشد و زندگی نیاز به هدف داریم، نیاز به چیزهایی داریم که براشون بجنگیم و به زندگیمون معنا بدن، به همین خاطر این دو رویکرد بهم کمک می‌کنن که عزت نفس و اعتماد به نفس بالایی داشته باشم. و البته فوق‌العاده شاد باشم. . اساسا "دنبال کردن بیش از حد شادی و موفقیت" آدم رو خیلی ضعیف می‌کنه. (اگه نگیم ناشاد و ناموفق‌ش می‌کنه. احتمالا این مثال رو شنیدین که شادی مثل پروانه است، وقتی که دنبالش هستی ازت فرار می‌کنه، و موقعی که می‌ایستی به آرامی میاد و روی شونه‌ات می‌شینه. یا شاید این حدیث از امام علی رو شنیده باشین که می‌گن: م ث ل الد ن ی ا ک ظ ل ک ا ن و ق ف ت و ق ف و ا ن ط ل ب ت ه ب ع د دنیا مثل سایه خودت می‌ماند. اگر جایی بایستی سایه هم کنارت ایستاده است، اما اگر بخواهی دنبال سایه بدوی، سایه هم می‌دود و تو به آن نمی‌رسی. این دوتا جمله در خیلی زمینه‌ها درست نیستن، اما فکر می‌کنم یکی از جاهایی که این دوتا حرف درست هستن همین‌جاست، مثلا سازمانی رو در نظر بگیرین که هزینه‌ی موفق نشدن درش خیلی زیاده، ظاهرا این سیستم باعث می‌شه همه با تمام وجود به دنبال انجام درست کارها باشن، ولی چیزی که عملا رخ می‌ده اینه که آدم‌ها از ترس اشتباه کردن و شکست خوردن هیچ کاری انجام نمی‌دن. (این مثال رو از دزدیده‌ام. . اگه قرار نیست هدف نهایی رو شادی و موفقیت قرار بدیم پس باید چکار کنیم؟ ابتدا این رو بگم که منظورم از "شادی" و "موفقیت" در این نوشته، خندیدن و خوشحال و راحت بودن و پولدار شدن و خونه خریدن و امثال این‌هاست. (تعریف‌های سطحی شادی و موفقیت) و اما جواب این سوال: خب معلومه، رضای خدا: ) نه، شوخی کردم. واقعیت اینه که قبل از تامل کافی روی تا راهکار قبلی شنیدن پاسخ این سوال یکم برامون زوده، من یک جواب برای این سوال توی ذهنم دارم ولی همچنان تا راهکار قبلی رو تمرین می‌کنم تا این جواب رو بهتر درک کنم. جواب من اینه که