خیلی در سالن کتابای آدم بزرگا وقت نذاشتم، چون: ) اما بخش کودک و نوجوان برام خیلی الهام بخش بود اونقدر که سه ساعتی سرگرم شدم. بعضی کتابا منو به وجد آوردن و بعضیا خاطره کودکی ر زنده کردن (اصلا از نوجونی کتابی یادم نیومد! که در ادامه دلیلش رو میگم. قبل از همه چی، درباره محیط فهمیدم که من هنوز عاشق محیطی شبیه مهدکودک هستم. عجیبه که اون موقع ها اصلا به اشتباه بودن سیستم شک نکردم. بعد ها که فهمیدم ا ما (بهترین دوستم) مدرسه رو ترک کرده یا پادکستر محبوبم، سر کلاسای مدرسه کتاب علمی تخیلی میخونده، کلی افسوس خوردم. فکر میکنم تا مهد کودک (شاید) خلاقیتم پرورش داده شده بود اما بعدش یهو همه چی خراب شد. کاش وقتی نوجون بودم کتابی با چنین عنوانی رو حداقل دیده بودم. ولی شاید باز هم توی حباب خودم میموندم و توجهی بهش نمیکردم. حس کردم اگه این کتاب بود من اون حس ناتوانی رو کلاس اول دبستان نمی چشیدم و با کیفیت بیشتری مستقل میشدم. (منو خواهرم دوقلوم بهم املا می گفتیم و یادمه اینقدر سخت بود که یه وقتایی بیخیال می‌شدیم از روی کتاب رونویسی میکردیم که در اخر بی فایده بود) عجیبه! یادم میاد که بچگی از این برچسبا متنفر بودم. حالا سوالی که برام پیش اومده اینه که" چون از حیوانا میترسیدم برام از این برچسبا نمی خریدن"؟ یا"چون از اینا برام نمی خریدن از حیونا میترسیدم"؟ دلیلش هر چی هست الان به نظرم خیلییی بامزن و خلاقیت کتاب برای بازی باهاشون حرف نداره. یکی از فوق العاده ترین و ت ثیر گذارترین کتابای بچگیم. کتاب در زمینه علوم شناختی و رفتار کودک و داستان سازی و شعر گویی بی نظیره. یه لحظه فکر کردم کاش کودکی در این رده سنی میشناختم که از این کتابا بهش هدیه بدم. به نظرم رمانتیک ترین و پر ماجراجویانه ترین کادویی که در کودکی میتونستم بگیرم این بود. شروع نقاشی با صفحه سفید سخت ترین کاره اما یکم راهنمایی، حسابی موتور خلاقیت رو روشن میکنه. وقتی بعدتر ها فهمیدم این آرزو و تخیل بعضی از هم سن هام بوده، تازه متوجه تلاش زیاد مادرم برای بی اهمیت جلوه دادن این موضوع شدم. الان فکر می کنم اصلا چرا باید به همچین کتابی مجوز چاپ داده بشه! کاش این همه آزمایش متنوع رو توی دبستان بهم گفته بودن. همیشه از آزمایشای مسخره و تکراری، حرصم می‌گرفت. چرا مدرسه این کتابا رو برای معلما تهیه نکرده بود؟ کل کتاب نقاشی‌های دوسره هست. خیلی قابل الهام گرفتن بود. اوج سادگی و درگیری مخاطب با مفهومی عمیق. تاریخچه سیر علمی. به نظرم چقدررررر جالبه و چقدر در محیط به اصطلاح علمی از همچین یادگیری محروم بودم: ( چقدر دوست داشتم هر کلاس هنر، چندین جلسه اول رو صرف شناسوندن سبک های هنر میکرد و نه فقط کشین کوزه مسخره با مداد سیاه. چقدر حیفم میاد که دانش آموزا نسبت به این کتابای علمی تشنه نیستن اما میدونم جمله کاش من دانش آموز بودم یه بهونست.