من از سه سالگی دوچرخه داشتم. راستش از وقتی که یادمه عاشق دوچرخه سواری بودم. حتی توی فضای خونه دوچرخه کوچیکی داشتم که بین اتاقا باهاش رفت و امد میکردم. بلد نیستم بدون دوچرخه زندگی کنم. به کمپین رکاب سفید پیوستم چون میدونم برای کودکان خیلی مفید و لذت بخش خواهد بود. از مقدمه که بگذریم به نظر من مشکلات زیادی سر راه ما دوچرخه سواران وجود داره. اولا برای ما خانمها مشکل متلک و اذیت و ازار که همیشه هست چه پیاده و چه سواره. در این خصوص فکر میکنم راه حلی جز فرهنگ سازی و اموزش نبوده و نیست. از لحاظ زیرساختهای شهری هم وجود مسیرهای دوچرخه سواری یکی از اصلی ترین نیازهاست. حالا که شهرمون کثیف و الوده شده و دیگه سالهاست شیش ماه دوم سال شاخص الودگی اکثرا بالاتر از حد مجازه، باید خودمون به فکر خودمون باشیم. اگر محل کارتون به منزل نزدیکه چه ایرادی داره با دوچرخه یا پیاده رفت و امد کنین؟ اگر میخواین خرید نسبتا کم و سبکی انجام بدین میشه پیاده یا با دوچرخه انجامش داد. یکبار، فقط یکبار بیاین خودمون برای خودمون کاری انجام بدیم. مطمعن باشید اگر تعداد دوچرخه سواران بیشتر بشه شهرداری و مسیولین مجبور میشن زیرساختها و قوانین حمایتی رو هم فراهم کنند. ایجاد ستارت آپ بیدود با حمایت شهرداری این نظریه رو کاملا تایید میکنه. پس بیاین همه با هم رکاب بزنیم و اگر مایلین کودکان محروم هم لذت دوچرخه سواری رو تجربه کنند، به کمپین رکاب سفید بپیوندین. گلی ملکی @ rekabesefid