به کوچه ی بن بستی رسیدم که خانه ام در انتهایش قرار داشت. خش خش برگ ها و هوای مه آلود شهر که با وزش بادی شدید همراه بود سبب این می شد که از فرط ترس و دلهره، قدم هایم را به سمت منزل سریع تر کنم. در همین حین که دستانم را در جیب های سوراخ کاپشنم فرو کرده بودم، صدای گوشی ام مرا از حالت پوچی ای که درش غرق بودم بیرون کشید و دوباره به جهان مادی بازگشتم. به صفحه تلفن خیره شدم - نور کور کننده اش در آن هوای تاریک چشمم را اذیت می کرد، ساعت : صبح بود پیامی از طرف فردی ناشناس در قسمت پیامک هایم مشاهده کردم. ابتدای شماره + بود، ولی این کد به چه دردم می خورد؟ تنها موضوع مهمی که توجه ام را جلب کرد، پیامی بود که از این فرد ناشناس مقابل چشمانم قرار گرفته بود: " : " بعد از چند صد متر پیاده روی در خیابان های تنگ - که شاید بتوان بهشان گفت کوچه - به خانه ام رسیدم. برای تشخیص کلید مورد نظرم، نوک انگشت اشاره ام را روی لبه های بالایی کلید ها حرکت دادم و پس از سه بار خطا، کلید خانه را پیدا کردم. درون قفل فرو کردمش، به سمت چپ چرخاندم و در چوبی با قژ قژی نرم و گوشخراش باز شد. رو به روی ام ساعت دیواری، ساعت : را نشان می داد. وارد غربی ترین اتاق خانه شدم. زنگ ساعت که زمان : را نمایان می کرد به صدا در آمد. موقعی که جلوی آینه داشتم کاپشنم را در می آوردم، سمت چپم دستی چروکیده با ناخن های بلند از درون کمد، دستگیره ی کمد را به سمت بیرون وا کرد. من زنده ام؟ !