آزمایش کنندگان: Robert Rosenthal , Lenore Jacobson سال: در سال مدیر یه مدرسه ی ابتدایی توی سانفرانسیسکو که مقاله ای از رزنتهال رو خونده بود باهاش تماس گرفت تا با هم روی این موضوع که میزان موفقیت تحصیلی بچه ها چقدر با میزان توقع اون ها از سطح یادگیری اشون در ارتباط هست تحقیق کنند. نفر از بچه های مدرسه رو بر اساس نمرات و استعداد تحصیلی اشون در هر پایه به سه گروه ضعیف، متوسط و تیزهوش تقسیم کردن. بعد از بچه ها تست گرفتن و گفتن که این تست یه تست مخصوص هست که در هاروارد طراحی شده و برای این هست که نشون بده چقدر هر فرد در سال های آینده پیشرفت تحصیلی خواهد کرد. در واقع ولی یه تست سنجش هوش معمولی بود. بعد یک پنجم بچه ها توی هر گروه رو به صورت تصادفی انتخاب کردن و بهشون گفتن که شما توی گروه برگزیده هستید و بیشترین پیشرفت تحصیلی رو خواهید داشت. ولی ازشون خواسته شد به بچه های دیگه و والدینشون این موضوع رو نگن. سال بعد تست هوش دوباره تکرار شد و با این که در همه ی پایه ها با افزایش سن نمره ی تست هوش بچه ها پیشرفت کرده بود ولی میزان پیشرفت توی گروهی که بهشون گفته شده بیشتر پیشرفت خواهند کرد به میزان قابل توجهی بیشتر از سایرین بود. این نشون می داد که صرف ایجاد توقع پیشرفت بیشتر در بچه ها واقعا به پیشرفت بیشتر اون ها منتهی شده بود. ولی اگر نظر من رو می خواید خیلی هم این طور نبوده. طبق جدول نتایج پیشرفت فقط در کلاس اول و دوم قابل توجه بوده و اون هم حداکثر . درصد بوده. این رو هم میشه با میزان تلقین پذیری بچه ها در سن پایین مرتبط دونست ولی در پایه های دیگه این تفاوت محسوس نیست و تقریبا نزدیک صفر هست.