بیشتر دنیای امروز ما پرشده از هایی که تلاش ها و رسیدن به اون موفقیت رو، قایم می کنند. بهمون جای تا جای دنیا تو رسانه ها، بیلبوردها، تلویزیون و فضایی که زندگی می کنیم یاد دادن که تقلید از های موفق یعنی رسیدن به موفقیت. ولی آیا انسان های موفق هم از انسان های موفق دیگه تقلید کردن؟ اصلا چرا اسم زندگی خوب رو موفقیت گذاشتن. مگه ما زندگی میکنیم تا موفق؟ نقاب گذاشتن روی چهره هامون یعنی فرار از خودمون. پس شکست اینجا چه نقشی داره؟ مگه تمام رسانه ها جار نمیزنند که شکست خوبه؟ مگه نمیگن که شکست جزیی از موفقیته؟ پس چرا با این وجود شکست هارو خوب جلوه میدن و مارو از میکنند و وقتی توی عین باتلاق گیر کنی بهمون میفهمونند که هیچ راهی برای بلند شدن دیگه وجود نداره. از شکست نترس. آدم ها تشنه ی موفقیت هستند ولی هرگز نمی خوان که شکستش و مانع های جلوی راهشون رو بپذیرند. چون تو ذهنشون حک شده که انسان های موفق بدون شکست به قله های زندگیشون رسیدند. یادت باشه شکست میکشدت پایین، بهت بعد جدیدی از زندگیو نشون میده، گاهی اوقات حتی به نبودنت هم فکر میکنی اما اینو بدون هستند تا قوی ترت کنند. اگه میخوای مثل بقیه باشی نقابت رو بزار باشه و دستم نزن اما دنیا از تورو نیاز داره. اگه من هم مثل تو باشم، پس چی؟ پس چرا زندگی میکنیم؟ اینکه شبیه هم باشیم؟ یادت باشه تو برای خودت بودن اینجایی. شبیه بقیه بودن هیچی بهت اضافه نمیکنه. تنها خودت رو از زندگی محو میکنه. تحت تاثیر رسانه ها نباشیم. یاد بگیریم که تجزیه تحلیل خودمون خیلی قوی تر از نوشتن و فکر کردن های یک دقیقه ای برای انتشار کردن مطلب های بدون فکر هست که مثلا مارو میدن.