راستش آدم‌ها همیشه موجودات دوگانه‌ای بوده‌اند که هم عشق، حمایت، شوق و محبت را می‌فهمند و هم حرص و حسد و فضولی را و در اغلب موارد هم ترکیبی هستند از هر دو دسته بنابراین منی که محتوا تولید می‌کنم می‌توانم هم برای صفات خوب مخاطبان برنامه بچینم و هم برای صفات شرورانه آن‌ها و گاهی رندی کنم و با شرارت‌های ظریفانه‌ای، خصلت‌های خوبشان را نشانه بروم! خیلی وقت‌ها ما تولیدکنندگان محتوا می‌رویم سروقت صفات ناپسند مخاطب و او را قلقلک می‌دهیم تا مثلا حس فضولی‌اش بجنبد و ببیند که فلان بازیگر زن به بهمان کارگردان مرد چه گفته و از این طریق وقت و توجه و مشارکت او را از آن خود می‌کنیم که در نتیجه این شگرد می‌رویم داخل دسته زردها که پرمخاطب و زودبازده است اما زودگذر. گاهی هم تلاشمان این است که خیلی درست و اصولی محتواهای مفید، کاربردی، باارزش افزوده بالا و به قولی سبز برای مخاطب خود فراهم‌کنیم که آن هم طرفدارهای پروپاقرص خودش را دارد، دیر بازده است اما با ماندگاری بالاتر ولی خوشبختانه یا مت سفانه دنیای بازار بیشتر از این‌ها طلب می‌کند. این روزها رنگ‌هایی بیشتر اهمیت پیدا می‌کنند که می‌توانند محتوای ما را از سایر محتواها، متفاوت و چشم‌گیر کنند که مثالش همان گاو بنفش آقای ست گادین است. مسیله امروز بیشتر از آنکه به استراتژی محتوای ما و نحوه انتخاب مخاطب ما برگردد بیشتر بر سر این است که بتوانیم در این بازار شلوغ و پلوغ محتوای منحصربه‌فرد و چشم‌گیر تولید و نیازهای مخاطب خاص خودمان را از هر قشری که دوست داریم چه زرد و چه سبز، برآورده کنیم. من که در زندگی هزار کار مختلف کرده‌ام و نهایتا رسیده‌ام به تولید محتوا، براساس تجربیاتم می‌گویم که بدون توجه به استراتژی زرد یا سبز که بسته به سلایق و ارزش‌های فردی است، منحصربه فرد باشیم و به خودمان ایمان بیاوریم چون همه ما منحصربه‌فرد هستیم، یک رنگ ناب و چشم‌گیر.