سریال خاتون رو دنبال میکنم و بعد از هر قسمتش به فکر فرو میرم و مدام مقایسه میکنم. یسری از دیالوگ هاش حس میهن دوستی و وطن پرستی رو میارن جلوی چشمم. مثلا اونجایی که یه ستوان میخواد بره بندر پهلوی و سرگردش بهش اجازه نمیده میگه: (نرو زنت پا به ماهه. ) ستوان در جوابش میگه: (اتفاقا به همین خاطر میخوام برم که بچم تو مملکت خودم روسی حرف نزنه. ) یا وقتی روس ها به تیمسار پیشنهاد همکاری میدن و تیمسار نمیپذیره، وقتی میخوان تیمسار رو تیر باران کنن با تمام وجود فریاد میزنه: "پاینده ایران" قبلنا تو کتاب تاریخ پنجم دبستان یا شایدم راهنمایی خیلی میخوندم که روس ها شمال رو گرفته بودن انگلیسی ها جنوب رو، اما میزان دردناک بودنش رو اصلا درک نمیکردم. فکر کنین تو مملکتمون اهنگ روسی پخش شه. تو کافه هامون سربازان روسی باشن. شخصیت مبارزی در فیلم هست که اسمش پروین ، دوست خاتون (خاتون شخصیت اصلی داستان ) و از زنان شجاع زمانه. خاتون میره از پروین میپرسه: (نظر شماها چیه؟ اشغالگر یا دیکتاتور؟ ) ) پروین میگه: ( هیچ کدوم. "آزادی". آرزوی من آزادی این سرزمینه. ) تک تک این دیالوگ ها هم در من حس وطن دوستی و هم حس مقایسه گری رو تحریک میکنن. آیا واقعا امثال ستوان، سرگرد و پروین. هنوز هم وجود دارن؟ آیا پروین بعد از گذشت هشتاد سال به آرزوش رسیده؟ . خوشحال میشم نظراتتون رو برام بنویسین.