آن بالا که بودم گفتند سه انتخاب بیشتر نداری. می شدم مهناز، دختر سفیدروی روستا. می گفتند تمام کودکیم تابستان ها پشت درخت های انبوه قایم می شوم و به دختر پسرهای شهری زل می زنم که دست در دست هم توی جاده راه می روند. سه چهار سال بعد، زل می زنم به کتاب و دفترها تا بتوانم به دانشگاه شهر بروم اما خیلی زود سروکله یک پسر شهری پیدا می شود. می گفتند بعد از رفتنم، دیر به دیر به روستا سر می زنم. اما هروقت برمی گردم نگاه دختربچه ها را روی دست های حلقه شده همسرم دور انگشتانم حس می کنم. من اما تا آخر عمرم زل می زنم به دست های حلقه شده زن ها، دور نوزادانشان. داد زدم: زندگی بدون بچه؟ حرفش را هم نزنید. می شدم تنها دختر یک سرهنگ ارتش. میان ناز و نعمت قد می کشیدم تا پسر همکار پدر از راه برسد و مرا به پاریس ببرد. می گفتند زندگی مشترکمان سی سال بدون مسیله ای بغرنج پیش می رود. اما یک روز، درست وقتی از بیمارستان برمی گردم تا عکس نوه تازه متولد شده مان را به همسرم نشان بدهم می بینم کار خودش را تمام کرده. بدون حتی یک یادداشت برای خداحافظی. وحشتزده زمزمه کردم: خودکشی؟ گزینه بعدی لطفا. پنج دختر و دو پسر. چون در دوازده سالگی ازدواج می کنم می توانم این همه بچه بیاورم. شوهرم کارگر کارخانه روغن سازی است و خودم خانه دار البته اگر خیاطی برای همسایه ها را هم جز کارهای خانه حساب کنیم. می گفتند خانه مان تنگ است و جا کم دارد. وضعیت نورش هم مساعد نیست. با این وجود همه بچه ها را به دانشگاه می فرستیم. می گفتند تمام عمرمان باید کار کنیم، مگر چندماه بعد از عروسی محمد_پسر ته تغاریمان_ که همسرم می میرد و مرا به آسایشگاه سالمندان می فرستند. حالا این روزها، وقتی غرغرهای دختر سومم را می شونم که: پسر می خواستید که اینهمه بچه آوردید، وگرنه به همان دوتای اول قناعت می کردید. لبخند می زنم. - عزیزم پسر چه فایده ای دارد وقتی قرار است در خانه سالمندان بمیرم؟ اخم می کند: - مامان، می دونی که ما هیچوقت همچین کاری نمی کنیم. لبخند می زنم و پارچه مخمل را برش می زنم برای عروسی محمد. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - با الهام از اولین نوشته مصطفی مسطور در کتاب "در حوالی زندگی" اگر این نوشته را دوست داشتید، شاید در پست های دیگری هم پیدا کنید که برایتان جذاب باشند.