دیشب داشتیم یه فیلم می‌دیدیم. درباره زنی بود که کار می‌کرد و همسرش توی خونه مونده بود تا از بچه نگهداری کنه. زن داستان سخت کار می‌کرد و گاهی شبا دیر می‌اومد خونه. مرد که خسته شده بود شروع کرد به خیانت کردن تا اینکه زن فهمید. تا اینجای داستان که مثل سوژه همه فیلم‌ها تکراری بود، اما ادامه فیلم به نظرم خیلی قشنگ بود. هیچکس زن رو مقصر نمی‌دونست. همه از جمله زن داستان، اطرافیان و حتی مرد خیانتکار به این نتیجه رسیدن که زن داشت واسه زندگیشون تلاش می‌کرد و مرد نباید خیانت می‌کرد. نشستم مقایسه کردم. اگر ایران بود ته فیلم نتیجه همین می‌شد؟ همه زن رو مقصر می‌دونستن که چرا رفتی سرکار؟ چرا به خونه زندگیت نمی‌رسی؟ مرده! نیاز داره! وقتی مرد میاد بوی غذا باید تو خونه‌ش بپیچه نه که خودش غذا بپزه! بدتر از همه احتمالا زن هم خودش رو مقصر می‌دونه که کم گذاشته و مرد هم همه تقصیرا رو می‌ندازه گردن نیازهای مردانه و کوتاهی زن! زن باید حواسش باشه یه وقت نیازهای همسرش چیز نشه! احتمالا ته داستان هم زن نمی‌رفت سر کار و می‌موند خونه که قورمه سبزی خوب جا بیفته تا شوهرش که به جای خودش رفته سرکار با انگیزه برگرده خونه. حالا اگر زن خیانت می‌کرد چی؟ محکوم می‌شد به اینکه شوهر بدبختش صبح تا شب سرکاره و غلط کرده خیانت کرده. خیانت خیلی بده. زن و مرد هم نداره اما درد من اینه که واقعا چرا نگاه ما ایرانیا انقد متفاوته؟ مرسی اه