نمیدونم. نمیدونم الان اصلا درسته بنویسم یا صرفا تشعشعات رادیو اکتیو ذهنیه (به قول یک نفر! صبح با فکر خوابای تکراری بیداری شدم. سوم اسفند ماه! همین پارسال در چنین روزی، پر از امید و همزمان یاس بودم (پارادوکس! مجبور بودم امیدوار باشم. تو فکر روزای قشنگ، رویاهای قشنگ. و خیلی چیزای قشنگی که بعدش فقط یه خاطره و شاید یه حسرت شدن، روزا رو سپری می کردم. و حالا ( از پارسال همین موقع امروز، اتفاقای زیادی افتاده. خیلی زیاد! طوری که منم عوض شدم. طوری که . میتونم بگم همه چیز جوری عوض شده که مثل قبل نیست و کلا جور دیگه اییه! امروز با گذشت هر ساعت، ترس ما از بیماری جهانی (خوب البته شاید! کرونا زیاد و زیاد تر شد. فضای متشنج خوابگاه، ترس و هیجان، غم و فکر اینکه. شاید باید خداحافظی کنیم. شاید این دنیا مال ما نیست و از اون ور، امید و دعا! اعتراضات برای تعطیلی، اخبار ضد و نقیض، مغز و قلبی که روز به روز داره سرد تر میشه. خداحافظی های اجباری، التماس به خدا. دیگه. خیلی چیزا فرق کرده. یک سال گذشت و به اندازه ی سال بعضیامون پیر شدیم. وسیله های ریخته ی کف اتاقو می بینم، چمدونم. کتابای تازه ای که برای ترم جدیدم خریدم. رویاهایی که دارن نفس نفس میزنن. فکر آدمایی که برای همیشه رفتن. فکر صدای خسته ی عزیزانت. و ما همچنان امیدواریم. ما، جان عزیز نیستیم. فقط هنوز به آرزوهامون نرسیدیم.