من یک کلاس نهمی بودم تا زمانی که قرار نبود یک سیاهی بشه همون چیزی که ندارم! بجای اون من یه سفیدی بزرگتر از سیاهی دارم که اسمش هست تبلت. اون تبلت میتونه عکس بگیره یعنی تلاشش رو میکنه تا عکس بگیره ولی خوب بیچاره حدی داره بیشتر از این نمیتونه کاری کنه خب برای بازی ساخته شده و کمک کردن به افکار من. دیگه چی بگم مادر? این روزها رو با گوشی مامانم طی می کنم گوشی که حالا باید همه گروه درسی داشته باشه هم گروهی که برای خانم های خانه دار گروه مینویسه خانوما من چه جوری این ترشی رو درست کنم و از اون طرف توی گروه درسی یاد میده اجزای تشکیل دهنده سرکه. البته مزایایی هم داره که می تونم به خانم های خانه دار بیشتر کمک کنم، میتونم بگم این ترشی با این ترکیب سرکه نمیخواد یا یک چهارم میخواد. یا میتونم از کارهای هنری خانمها برای ایده استفاده کنم و خب صادق باشیم گاهی از خانمها اجازه بگیرم و کار های هنری اونها رو به جای کارهام به معلم فرهنگ و هنر نشون بدم. اما کار از اینجایی بدتر میشه که در عرض یک ثانیه فضای گوشی پر میشه و باید با اجازه از مامان چیز های مهمش رو پاک کنم. من دلم یه گوشی میخواد. همین? روایتگرباش