امروز کارهایم آنقدر زیاد بود که با خودم گفتم حتما باید بعداز ناهار چرتی بزنم تا بتوانم سرحال در وبینار نویسندگی خلاق شرکت کنم، مخصوصا وقتی خانم اهل ایمانی توی کانال دوره نوشتند که کلاس امروز سه ساعت است، بیشتر نیاز به این چرت قبل از کلاس را در خود دیدم. از قضا وقتی کاینات باب شیطنت با تو را شروع کنند، دیگر پیش بردن برنامه‌ی دقیق، زهی خیال باطل است. مشغول جمع کردن ظرف‌های ناهار بودم که دستم خورد به شیشه‌ی زیتون روی میز. در یک چشم بر هم زدن، کف آشپزخانه را لایه‌ای روغن براق زرد مایل به پسته‌ای پوشاند که البته مثل آسمان غروب‌های گرگ و میش تابستان، ستاره‌های براق و ریزی از خرده شیشه‌ها لا‌به‌لای آن، سوسو می‌زد. اینکه چه ماجرایی از سرم گذشت تا روغن زیتون روی سرامیک و البته خرده شیشه‌ها پاک شد، خود ماجرایی جداگانه است. به ساعت نگاه کردم. تا کلاس یک ربع بیشتر نمانده بود. روی تخت دراز کشیدم و چشمانم را برای لحظه‌ای بستم. آرامش لذت‌بخشی در چشم‌ها و تنم دوید. با خودم گفتم فکر نکنم امروز استفاده‌ی زیادی از کلاس ببرم. با هر ضرب و زوری که بود، خودم را دوباره داخل آشپزخانه انداختم و یک ماگ نسکافه درست کردم. از توی هندزفری که صدای گرم شاهین کلانتری آمد، دیگر از حس و حال خواب در آمدم. کلاس امروز آنقدر گرم و پرهیجان بود که حتی برای لحظه‌ای نخواستم و فرصت نکردم، چشمانم را روی هم بگذارم. استاد دو جستار از ناتالی گینزبورگ در کتاب هرگز از من مپرس، را با صدای بلند خواند. و در موردش گفتگو کردیم. بعد هم در مورد انواع جستارها صحبت کرد. استاد می‌گفت اعضای این کلاس شگفت‌انگیزند و هنوز سوال نپرسیدم، سیلاب کامنت سرازیر می‌شود. به همین دلیل من از این کلاس خیلی انرژی می‌گیرم. سه ساعت کلاس مثل برق گذشت. پیشنهاد به دوست‌داران نویسندگی صحنه‌پردازی در رمان رو به شدت توصیه می‌کنم.