ورزش زنان در ایران همواره با چالش‌های زیادی مواجه بوده است. درواقع مشکلات ورزشکاران زن در کشور، نسبت به مشکلات ورزشکاران مرد در کشور، دوچندان است و همواره در خصوص این موضوع، مباحث چالش‌برانگیز زیادی می‌شود که مع‌ال سف، در نهایت راه به‌جایی نمی‌برد و به تکرار چند موضوع کلیشه‌ای بسنده می‌شود. شاید بتوان گفت که متولیان ورزش بانوان در کشور، تمایلی برای ارتقای سطح ورزش زنان ندارند و حتی می‌توان با قطعیت گفت که در برخی از رشته‌های ورزشی، ورزش زنان متولی ندارد. مثلا فروردین خبری انتشار یافت که فدراسیون جهانی فوتبال جدیدترین رنکینگ تیم‌های ملی فوتبال زنان را منتشر کرد که بر اساس آن تیم ملی ایران در جایگاه جهان قرار گرفت. ایران آذر به دلیل نزدیک به دو سال دوری از مسابقات از رنکینگ خارج شده بود اما اکنون به رنکینگ بازگشته است البته فوتبال ملی زنان ایران در این مدت فعالیتی نداشته و بیش از دو سال است که تعطیل شده اما همراه با برخی تیم‌ها به رنکینگ بازگشته است. تیم ایران در آسیا هم در جایگاه چهاردهم قرار گرفته است در این رده‌بندی آمریکا، آلمان، هلند، فرانسه، سوید، انگلیس، برزیل، کانادا، استرالیا و کره شمالی تیم‌های اول تا دهم جدول هستند. آخرین باری که بانوان ملی‌پوش ایران در یک مسابقه رسمی فوتبال حاضر شدند، مربوط می‌شود به بیستم فروردین یعنی دو سال پیش ایران ملی‌پوشان ایران با شکست چهار بر یک برابر چین تایپه از صعود به مرحله نهایی مسابقات انتخابی المپیک بازماند و حذف شدند و انگار بعد از این حذف، تمامی کادر و بازیکنان هم از صحنه فوتبال خداحافظی کردند. قرارداد کادر فنی که تا آخرین دیدار مرحله دوم انتخابی المپیک بود به پایان رسید، بازیکنان در اختیار باشگاه‌های خود قرار گرفتند و در قالب لیگ به رقابت با یکدیگر پرداختند اما هیچ تصویر درستی از وضعیت و آینده تیم ملی نداشتند تا اینکه خروج دوباره از رنکینگ فیفا در آذر نشان داد که بی‌توجهی به زنان بیش‌ازحد تصور است‌. هیچ‌کدام از این اتفاقات باعث نشد مسیولان فدراسیون فوتبال فکری به حال تیم ملی فوتبال زنان کنند. لیلا صوفی‌زاده که ماه‌های پایانی مدیریت خود در فوتبال و فوتسال زنان را سپری می‌کرد، ترجیح داد بدون انجام اقدامی آشکار میز ریاست را به شهره موسوی نایب‌رییس جدید واگذار کند و بدون آنکه پاسخگوی تصمیمات خود باشد و مسیولیت آن‌ها را بپذیرد با خیالی آسوده دوران چهار ساله ناموفق و شکست‌خورده خود را به پایان برساند. خانم شهره موسوی، حالا نایب‌رییس زنان فدراسیون فوتبال شده است و طی گفت‌وگویی که با خبرگزاری ایرانا داشته است می‌گوید: "اصلا و ابدا مدیری نیستم که همه تقصیرات و مشکلات را گردن مدیران قبلی بیندازم. به همه عزیزانی که در گذشته در فدراسیون و برای فوتبال و فوتسال زنان زحمت کشیدند احترام قایلم اما به نظر می‌رسد در این زمینه تا حدودی بی‌توجهی و بی‌برنامگی صورت گرفته است. به‌شخصه قبل از عهده‌دار شدن سمت فعلی، کلی تحقیق و بررسی کردم و متوجه شدم مشکل اصلی ما در فوتبال و فوتسال زنان بی‌برنامگی است. می‌خواهیم همه کارها دقیقه انجام شود و مت سفانه شاید کرونا هم بهانه‌هایی دست ما داده است. گرچه تازه به فدراسیون آمدم اما در جریان این مشکلات و مت سفانه عدم اعزام تیم فوتسال زنان به جام جهانی قرار داشتم. طبیعی است برگزار نشدن اردو یا اعزام تیم به تورنمنت‌های مختلف باعث نزول آن تیم خواهد شد. " این اظهارنظرها اگرچه به‌ظاهر امیدوارکننده است و به نظر می‌رسد خان موسوی در صدد ارتقای وضعیت فوتبال زنان است اما طبیعی است که نمی‌توان از وجود مشکلات عدیده درخصوص ورزش زنان و خصوصا ورزش‌های تیمی مثل فوتبال چشم‌پوشی کرد. هرچند همه می‌دانیم که بخشی از این مشکلات هم دلایل مدیریتی ندارد. نگاهی به فرازوفرودهای فوتبال زنان در ایران نشان می‌دهد که در فوتبال زنان کشور، استعدادهای خوبی وجود دارد اما فوتبال زنان دچار یک نگاه منفی شده است و این عامل مانع از رشد استعدادهای فوتبالی می‌شود. اگرچه در این میان برخی موضوع ممنوعیت‌های پوشش را برجسته می‌کنند اما با تدابیر اندیشیده شده در این خصوص، بخش زیادی از مشکلات بانوان ورزشکار رفع شده است و باید دنبال عوامل دیگری گشت تا ارزیابی دقیقی از دلایل افت کیفی و حتی کمی فوتبال زنان ایران داشت. پیشینه فوتبال زنان در ایران به دهه چهل خورشیدی برمی‌گردد. اما تنها در سال زنان ایران اجازه تمرین و بازی فوتبال در محل‌های اختصاصی را یافتند. نخستین تیم فوتبال زنان ایران توسط باشگاه فوتبال تاج (همان تیم فوتبال استقلال کنونی) ت سیس شد و بدین منظور باشگاه تاج برای زنان کلاس‌های تمرینی گذاشت. به دنبال آن باشگاه‌های پرسپولیس و دیهیم نیز تیم زنان خود را تشکیل دادند و با بالا رفتن تعداد تیم‌ها و استقبال دختران از این رشته ورزشی پرطرفدار، فدراسیون فوتبال ایران نیز تشکیل اولین تیم ملی زنان ایران را در دستور کارش قرار داد و چند نفر از زنان مستعد فوتبالیست را برای آموزش در زمینه مربیگری فوتبال به کلاس‌های آموزشی فیفا فرستاد. روز هفدهم اردیبهشت تیم منتخبی از زنان فوتبالیست ایتالیایی در یک دیدار دوستانه مقابل نماینده ایران، تیم فوتبال زنان تاج قرار گرفت. در این مسابقه که اولین بازی بین‌المللی فوتبال زنان ایران بود، تیم تاج با نتیجه بر صفر مغلوب حریف خود شد. در این بازی ژنیک شهبازیان دروازه‌بان تیم تاج بهترین بازیکن زمین معرفی شد که بارها مانع باز شدن دروازه تیم تاج شده بود. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ، فوتبال زنان دستخوش تغییراتی شد. بازیکنان زن ملزم شدند تا حجاب کامل اسلامی را رعایت کنند و تماشاچیان مرد از حضور در ورزشگاه زنان منع شدند. در سال و در بازی‌های قهرمانی غرب آسیا، تیم ملی فوتبال زنان ایران برای اولین بار بعد از انقلاب در مسابقات شرکت کرده و به مقام دوم رسید. این دوره از بازی‌ها در سپتامبر و اکتبر سال در شهر امان کشور اردن برگزار شد. در سال این تیم در یک بازی دوستانه به مصاف تیم ب‌اس‌فاو الدرسیم اسبور شهر برلین کشور آلمان رفت. این بازی در ورزشگاه آرارات تهران برگزار شد که با نتیجه به پایان رسید. تیم فوتبال زنان ایران در سال نیز در بازی‌های قهرمانی غرب آسیا دوم شد. موضوع داشتن حجاب اسلامی در مقاطعی از سوی فیفا چالش‌هایی را برای زنان فوتبالیست مسلمان ایجاد کرد و در این راستا بود که در سال تیم فوتبال زنان ایران به خاطر استفاده از حجاب اسلامی در پوشش از سوی فیفا اجازه حضور در بازی‌ها را از دست داد. لباس استفاده شده توسط تیم ملی فوتبال ایران متشکل از یک مقنعه و هدبند، پیراهن آستین بلند، شلوار و جوراب بود که بر اساس استانداردهای فیفا برای ورزشکاران رد شد. یکی از مشکلات ورزشکاران زن فوتبالیست این بود که در زمان بازی حق نداشتند آستین پیراهن خود را بالا بکشند یا در صورت به عقب کشیده شدن مقنعه و هدبند در اثر ضربه سر به توپ یا فعالیت ورزشی با تذکر نماینده بازی مواجه می‌شدند و در صورت عدم اصلاح به‌علت رفتار غیر ورزشی مستوجب اخطار شناخته می‌شدند. عده‌ای از کارشناسان فوتبال معتقدند این مقررات حواس بازیکنان را پرت می‌کند و آنان ناچارند تمام زمان مسابقه تمام تمرکز خود را به‌جای بازی به حجاب و پوشش خود بدهند و در نتیجه عملکرد خوبی نداشته باشند. این مشکل البته پس از رایزنی‌های فدراسیون فوتبال با فیفا در نهایت حل شد و اکنون زنان فوتبالیست ایران، امکان حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی را دارند. در سال با برگزاری مسابقات فوتسال که نوعی فوتبال داخل سالن بود توسط دانشگاه الزهرا، تغییرات اساسی برای فوتبال زنان در ایران ایجاد شد. مدیران ورزشی این دانشگاه در ابتدا فوتسال را نیز نمی‌پذیرفتند، اما به دلیل اشتیاق دانشجویان به فوتبال، این دانشگاه قانون را تغییر داد و اولین مسابقه غیررسمی زنان پس از انقلاب برگزار شد. در این مسابقه تیم شرکت کردند که بیشتر آن‌ها متعلق به دانشگاه الزهرا و بقیه از دانشگاه‌های ملی دیگر بودند. فعالیت فوتبال زنان همچنان رو به رشد بود تا اینکه سرانجام، در سال سازمان تربیت‌بدنی کمیته فوتسال زنان را تشکیل داد و از آن زمان به‌طور رسمی باشگاه‌های ورزشی فوتسال زنان در ایران شروع به کار کردند. از سال اولین مسابقه ملی دانشجویان دختر به‌طور رسمی تحت نظارت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در دانشگاه الزهرا برگزار شد. این مسابقات توسط تیم از دانشگاه‌های مختلف انجام شد. در سال تلاش‌های جدیدی برای تهیه تسهیلات برای زنان صورت نگرفت. گاه تیم‌های زن در زمین‌های کم کیفیت ورزشگاه‌ها در گروه‌های کوچک تمرین می‌کنند. مت سفانه تا امروز، زنان فوتبالیست ایرانی قادر به تمرین در زمین‌های با کیفیت بالا نیستند و در حال حاضر فقط امکانات داخل سالن برای زنان فوتبالیست قابل دسترسی است. تیم فوتبال زنان ایران هر از چند گاهی در تورنمنت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی حضور داشته است و البته گاهی هم خوب درخشیده است. تیم ملی فوتبال زنان ایران در المپیک جوانان سنگاپور مشارکت کرد. این بازی‌ها با مسابقه ایران مقابل ترکیه افتتاح شد. سپ بلاتر در استادیوم تماشاچی این بازی بود. وی پس از بازی از مشاهده دختران فوتبالیست ایرانی ابراز خوشحالی کرد و گفت: "به‌عنوان رییس فدراسیون بین‌المللی معتقدم که درهای فوتبال باید روی همه فرهنگ‌های جهان باز باشد. این هدف فوتبال است که همه دختران در همه‌جای دنیا فوتبال بازی کنند. " او هم‌چنین انتقاداتی نسبت به کلاه بازیکنان ایرانی و تفاوت آن با عکس‌هایی که فدراسیون فوتبال ایران قبلا منتشر کرده بود، داشت. در سال برای اولین بار در تاریخ فوتبال زنان در ایران، تیم ملی راهی مسابقات قاره‌ای شد. تیم‌های زیر سال و زیر سال نیز برای گروه‌های سنی مربوطه خود راهی مسابقات قهرمانی آسیا در چین شدند. به نظر می‌رسد در همه این فرازوفرودهای مربوط به ورزش فوتبال برای زنان، بازهم امیدواری‌های بسیار زیادی وجود دارد که در صورت برنامه‌ریزی‌های صحیح، سرمایه‌گذاری‌های هدفمند و ایجاد بهبودی در وضعیت و کیفیت امکانات مربوط به این رشته ورزشی پرطرفدار می‌توان موفقیت‌هایی کسب کرد. با نگاهی به اوضاع فوتبال زنان در کشور می‌توانیم بخشی دیگر از مشکلات این رشته ورزشی در ایران را نیز ردیابی کنیم. علاوه بر مشکلات ذکرشده می‌توان کمبود بودجه و نبود اسپانسر را یکی دیگر از مشکلات جدی فوتبال بانوان قلمداد کرد. این حقیقت وجود دارد که بودجه فوتبال بانوان به‌هیچ‌عنوان برای پیشرفت کافی نیست. درحالی‌که برای فوتبال مردان، رقم‌های میلیاردی هزینه می‌شود اما برای فوتبالیست‌های زن، عملا بودجه اختصاص‌یافته، کفاف هزینه‌های جاری تیم‌ها را هم نمی‌کند. بخش زیادی از بودجه فوتبال در کشور صرف فوتبال مردان می‌شود درحالی‌که حتی سه‌درصد این بودجه به فوتبال زنان اختصاص نمی‌یابد. طبیعی است در این زمینه برنامه‌ریزی بلندمدت لازم است و قطعا با برنامه‌ریزی بهتر و خصوصی‌سازی باشگاه‌ها می‌توان به آنها فشار آورد که قسمتی از درآمد باشگاه‌ها را به فوتبال بانوان اختصاص دهند و علاوه بر آن چند درصد از درآمد مصوب شده از سوی سازمان‌ها برای ورزش به حوزه بانوان تعلق بگیرد. از سوی دیگر به‌دلیل مسایل مختلف، امکان برگزاری دیدارهای تدارکاتی برای فوتبالیست‌های زن کشور کمتر پیش می‌آید، ضمن اینکه اردوهای آماده‌سازی در خارج از کشور هزینه‌بر است. اگر برنامه بلندمدت برای اردوهای آمادگی وجود داشته باشد می‌توان بازیکنان را سر فرصت تمرین داد، انتخاب کرد و نتیجه گرفت.