بیماری شایعی است که منجر به دفع مقدار زیادی پروتیین در ادرار می‌شود، علت مشخصی برای این بیماری ذکر نشده است و در مواردی در نتیجه بیماری‌های ثانویه از قبیل نقص سیستم ایمنی، دیابت، لوپوس و. دلیل بروز این سندرم است. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره, این مقاله از, را تا انتها مطالعه کنید, سندرم نفروتیک نوعی اختلال کلیوی است که باعث می شود بدن شما مقدار زیادی پروتیین را به ادرار منتقل کند. سندرم نفروتیک معمولا در اثر آسیب رسیدن به مجموعه رگ های خونی کوچک در کلیه های شما که مواد زاید و آب اضافی را از خون شما تصفیه می‌کنند، ایجاد می شود. این بیماری باعث تورم، به ویژه در پاها و مچ پا، می‌شود و خطر سایر مشکلات سلامتی را افزایش می دهد, درمان سندرم نفروتیک شامل درمان بیماری است که باعث ایجاد آن شده و مصرف داروست. سندرم نفروتیک می‌تواند خطر ابتلا به عفونت و لخته شدن خون را افزایش دهد. پزشک شما ممکن است برای جلوگیری از عوارض، داروها و تغییرات رژیم غذایی را توصیه کند, علایم و نشانه های سندرم نفروتیک شامل موارد زیر است, سندرم نفروتیک معمولا در اثر آسیب به مجموعه رگهای خونی کوچک (گلومرول) کلیه شما ایجاد می‌شود. گلومرول‌ها با عبور از کلیه ها، خون شما را تصفیه می‌کنند و مواد مورد نیاز بدن را از آنهایی که لازم نیست جدا می‌کنند. گلومرول های سالم پروتیین خون (عمدتا آلبومین) را که برای حفظ مقدار مناسب مایعات در بدن شما لازم است از نفوذ به ادرار محافظت می کنند. وقتی گلومرول آسیب دید، اجازه می دهد پروتیین خون زیادی از بدن شما خارج شود و این منجر به سندرم نفروتیک شود, بسیاری از بیماری ها و مشکلات سلامتی می توانند باعث آسیب گلومرولی و منجر به سندرم نفروتیک شوند، از جمله, دیابت می تواند منجر به آسیب کلیه (نفروپاتی دیابتی) شود که روی گلومرول ها ت ثیر می گذارد, این بیماری شایعترین علت سندرم نفروتیک در کودکان است. بیماری حداقل تغییر منجر به عملکرد غیر طبیعی کلیه می شود، اما هنگامی که بافت کلیه زیر میکروسکوپ بررسی می شود، طبیعی یا تقریبا طبیعی به نظر می رسد. به طور معمول نمی توان علت عملکرد غیر طبیعی این بیماری را تعیین کرد, این بیماری با زخم شدن بخش های از گلومرول ها مشخص می‌شود که می‌تواند در نتیجه بیماری دیگری، نقص ژنتیکی یا داروهای خاص ایجاد شود یا بدون دلیل مشخصی رخ دهد, این اختلال کلیه نتیجه ضخیم شدن غشای داخل گلومرول است. ضخیم شدن به دلیل رسوبات ایجاد شده توسط سیستم ایمنی بدن است. این بیماری می تواند با سایر بیماری ها مانند لوپوس، هپاتیت B ، مالاریا و سرطان همراه باشد، یا ممکن است بدون دلیل مشخص رخ دهد, این بیماری التهابی مزمن می تواند منجر به آسیب شدید به کلیه شود, این اختلال زمانی اتفاق می افتد که پروتیین های آمیلویید در اندام های شما تجمع پیدا کنند. تجمع آمیلویید اغلب به سیستم تصفیه کننده کلیه آسیب می رساند, عواملی که می توانند خطر ابتلا به سندرم نفروتیک را افزایش دهند عبارتند از, بیماری می تواند به کلیه های شما آسیب برساند. برخی بیماری‌ها و مشکلات سلامتی، خطر ابتلا به سندرم نفروتیک را افزایش می دهند، مانند دیابت، لوپوس، آمیلوییدوز، نفروپاتی رفلاکس و سایر بیماری های کلیوی, داروهایی که ممکن است باعث سندرم نفروتیک شوند شامل داروهای ضد التهاب غیراستروییدی و داروهایی است که برای مبارزه با عفونت ها استفاده می شود, عفونت‌هایی که خطر سندرم نفروتیک را افزایش می دهند شامل HIV (ایدز) ، هپاتیت B ، هپاتیت C و مالاریا هستند, عوارض احتمالی سندرم نفروتیک شامل موارد زیر است, عدم توانایی گلومرول در تصفیه صحیح خون می تواند منجر به از دست دادن پروتیین‌های خونی شود که از لخته شدن جلوگیری می کنند. این وضعیت خطر ابتلا به لخته خون در رگهای شما را افزایش می دهد, وقتی سطح پروتیین آلبومین در خون شما کاهش پیدا می کند، کبد شما آلبومین بیشتری تولید می کند. در همان زمان، کبد شما کلسترول و تری گلیسیرید بیشتری آزاد می کند, از دست دادن بیش از حد پروتیین خون می تواند منجر به سوء تغذیه شود. این می تواند منجر به کاهش وزن شود، که می تواند با ورم پوشانده شود. همچنین ممکن است دچار تعداد کم سلول های قرمز خون (کم خونی) ، کاهش سطح پروتیین خون و کمبود ویتامین D شوید, آسیب به گلومرول و در نتیجه تجمع مایعات اضافی بدن می تواند فشار خون شما را افزایش دهد, اگر کلیه های شما به دلیل آسیب دیدن گلومرول توانایی تصفیه خون خود را از دست بدهند، مواد زاید می توانند به سرعت در خون شما جمع شوند. اگر این اتفاق بیفتد، شما ممکن است به دیالیز اضطراری، یک وسیله مصنوعی برای از بین بردن مایعات اضافی و مواد زاید خون و به طور معمول با دستگاه کلیه مصنوعی (دیالیز) نیاز داشته باشید, سندرم نفروتیک می تواند باعث شود کلیه های شما عملکرد خود را به مرور از دست بدهند. اگر عملکرد صحیح کلیه دچار مشکل شود، ممکن است به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز داشته باشید, افراد مبتلا به سندرم نفروتیک خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهند, آزمایشات و روشهایی که برای تشخیص سندرم نفروتیک استفاده می شود شامل موارد زیر است, آنالیز ادرار می تواند ناهنجاری هایی در ادرار مانند مقدار زیادی پروتیین را نشان دهد. ممکن است از شما خواسته شود طی ساعت نمونه ادرار را جمع آوری کنید, آزمایش خون می تواند سطح کم پروتیین آلبومین و اغلب کاهش سطح پروتیین خون را به طور کلی نشان دهد. از دست دادن آلبومین اغلب با افزایش کلسترول و تری گلیسیرید خون همراه است. سطح کراتینین و نیتروژن اوره در خون شما نیز ممکن است برای ارزیابی عملکرد کلی کلیه اندازه گیری شود, پزشک شما ممکن است برداشتن نمونه کوچکی از بافت کلیه را برای بررسی توصیه کند. در طی بیوپسی کلیه، یک سوزن از طریق پوست و به کلیه وارد می شود. بافت کلیه جمع شده و برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال می شود, درمان سندرم نفروتیک شامل معالجه هر بیماری است که ممکن است باعث ایجاد سندرم نفروتیک شما شده باشد. پزشک همچنین ممکن است برای کنترل علایم و نشانه های شما یا درمان عوارض سندرم نفروتیک، داروها و تغییراتی را در رژیم غذایی شما توصیه کند. داروها ممکن است شامل موارد زیر باشد, داروهایی به نام مهار کننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین ( ACE ) فشار خون و میزان پروتیین آزاد شده در ادرار را کاهش می دهند. داروهای موجود در این گروه شامل لیزینوپریل ( Prinvil ، Qbrelis ، Zestril ) ، بنازپریل ( Lotensin ) ، کاپتوپریل و آنالاپریل ( Vasotec ) است, گروه دیگری از داروها که به طور مشابه عمل می کنند، مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین ( ARB ) نامیده می شوند و شامل لوزارتان ( Cozaar ) و والزارتان ( Diovan ) است. سایر داروها مانند مهارکننده های رنین نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند، اگرچه معمولا از داروهای مهار کننده ACE و ARB استفاده می شود, این موارد با افزایش میزان خروج مایعات از کلیه ها، به کنترل تورم کمک می کنند. داروهای ادرار آور معمولا شامل فوروزماید ( Lasix ) هستند. سایر موارد شامل اسپیرونولاکتون (آلداکتون، کاروسپیر) و تیازیدها مانند هیدروکلروتیازید یا متولازون (زاروکسولین) است, استاتین ها می توانند به کاهش سطح کلسترول کمک کنند. با این حال، مشخص نیست که آیا داروهای کاهش دهنده کلسترول می توانند نتایج را برای افراد مبتلا به سندرم نفروتیک مانند جلوگیری از حملات قلبی یا کاهش خطر مرگ زودرس بهبود بخشند یا نه, استاتین‌ها شامل آتورواستاتین (لیپیتور) ، فلوواستاتین (لسولک XL ) ، لوواستاتین (آلتوپروف) ، پراواستاتین (پرواوچول) ، رزوواستاتین (کرستور، ازالور) و سیمواستاتین (زوکور) هستند, این موارد ممکن است برای کاهش لخته شدن خون تجویز شوند، به خصوص اگر لخته خون داشته باشید. از داروهای ضد انعقاد خون می توان به هپارین، وارفارین (کومادین، ژانتوون) ، دابیگاتران (پراداکسا) ، آپیکسابان (الیکیس) و ریواروکسابان (زارلتو) اشاره کرد, داروها برای کنترل سیستم ایمنی بدن، مانند کورتیکواستروییدها، می‌توانند التهاب همراه با برخی از بیماری ها که می تواند باعث سندرم نفروتیک شود، کاهش دهند. داروها شامل ریتوکسیماب (ریتوکسان) ، سیکلوسپورین و سیکلوفسفامید هستند, تغییر در رژیم غذایی شما ممکن است به درمان سندرم نفروتیک کمک کند. پزشک شما ممکن است شما را به یک متخصص تغذیه ارجاع دهد، که توصیه می کند موارد زیر را انجام دهید, اگر علایم یا نشانه هایی دارید که شما را نگران می کند به پزشک خود مراجعه کنید. با مراجعه به پزشک مراقبت های اولیه خود شروع کنید. اگر پزشکتان مشکوک به مشکل کلیوی مانند سندرم نفروتیک در شما یا فرزند شما باشد، ممکن است شما را به پزشکی متخصص کلیه (متخصص مغز و اعصاب) ارجاع دهد. در ادامه برخی از اطلاعات برای کمک به شما برای آماده شدن در قرار ملاقات تان آورده شده است, وقتی قرار ملاقات می گذارید، بپرسید آیا لازم است که از قبل از مراجعه کاری انجام دهید، مثلا رژیم خود را محدود کنید. در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوست خود را به همراه داشته باشید تا به شما کمک کند اطلاعاتی را که به شما داده می شود به خاطر بسپارید, از بیماری‌هایی است که درمان آن ممکن است چندین سال طول بکشد. پس بیمار و اطرافیان او باید به خوبی به پیامدهای بیماری و روند درمان آگاهی داشته باشند و برنامه دارویی را به دقت دنبال کنند. در این مقاله شرح کاملی از سندرم نفروتیک، عوامل موثر در تشدید آن، روش های درمان دارویی و غیر دارویی ارایه دادیم. اگر این مقاله را مفید می‌دانید، می‌توانید آن را در شبکه های اجتماعی با سایرین به اشتراک بگذارید.