مغز فندقی از وقتی که به یاد می‌آورد یک نابغه بسیار باهوش بود. در تمام طول عمرش کسی را به یاد نمی‌آورد که به اندازه خودش از همه چیزهایی که در جهان اتفاق می‌افتد سر در بیاورد. مغز فندقی دلیل تمام اتفاقاتی که در دنیا می‌افتاد را می‌دانست، برای همه مشکلات راه حلی ناب و سریع داشت، و از همه مهمتر، می‌توانست تمام اینها را برای اطرافیانش به زبانی بسیار ساده و فقط با دو سه جمله توضیح دهد. مغز فندقی گاهی اوقات خودش هم از میزان هوش و ذکاوت خودش شگفت زده می‌شد. مثلا وقت‌هایی که صحبت از موضوعی میشد که تا کنون اسمش هم به گوشش نخورده بود. ولی به محض اینکه ذهنش متوجه این موضوع می‌شد می‌توانست با سرعتی شگفت انگیز هر چیزی که امکان داشت یک نفر در موردش بداند را درک کند و حتی یک قدم جلوتر برداشته و چیزهایی را در موردش برای دیگران توضیح دهد که هیچ کس تا به حال به ذهنش هم نرسیده بود. مغز فندقی دلایل رکود اقتصادی ژاپن، نقص سیستم مخابراتی ایستگاه فضایی بین‌المللی، تعداد بیماران مالاریای جدید در برزیل و صدها چیز جدید دیگر را که با تازگی در موردشان شنیده بود را به خوبی می‌دانست. البته آدم‌های دیگری هم پیدا می‌شدند که خودشان را متخصصان این امور می‌دانستند و ادعا می‌کردند که مثلا نظراتشان در مورد اقتصاد ژاپن بر پایه سال‌ها مطالعاتی است که در رشته اقتصاد داشته‌اند، و یا حتی اینکه پایان نامه دکترایشان در مورد "توسعه اقتصادی در شرق آسیا" بوده است. ولی مغز فندقی به درستی می‌دانست که اینها همه باد هواست. این اشخاص هیچ کدام به اندازه انگشت شست مغز فندقی هم باهوش نبودند. آنها سالیان متمادی وقت خود را تلف کرده بودند تا کتاب‌هایی را بخوانند که به آنها بگوید چطور فکر کنند و کلمات عجیب و غریبی را یاد بگیرند که بتوانند تظاهر کنند که از آن موضوعات سر در می‌آورند. در حالی که اگر کسی به اندازه مغز فندقی باهوش باشد نیازی به مطالعه ندارد تا بتواند از چیزی سر در بیاورد. مغز فندقی لازم نبود که کتابی بخواند تا یک نویسنده کم خرد برایش در مورد تاریخ و اقتصاد و علم توضیح دهد، یا اینکه فیلمی در مورد اتفاقات زمان جنگ جهانی دوم ببیند تا درکی از اوضاع زندگی مردم در آن دوران به دست بیاورد. اینها برای کسانی بود که به اندازه او باهوش نبودند و نمی‌دانستند که چطور برای خودشان فکر کنند. وقتی که یک نفر به اندازه مغز فندقی باهوش باشد فکر کردن در مورد همه چیز بسیار ساده است و هیچ نیازی به اتلاف وقتی که بعضی آن را مطالعه و یادگیری می‌نامند ندارد. تنها چیزی که لازم است این است که وقتی به موضوع جدیدی برخوردید به دقت برای دو تا سه ثانیه به آن فکر کنید. کسی که به اندازه مغز فندقی باهوش باشد می‌داند که تمام اتفاقات و پدیده های دنیا فقط یک توضیح در پشت‌شان نهفته است و تمام مشکلات تنها یک راه حل دارند، و این دقیقا همان چیزی است که پس از دو سه ثانیه به ذهن مغز فندقی می‌رسد. او به خوبی می‌داند که هر حرف دیگری مهمل و مسخره است. مهمترین دلیل آن هم این است که مغز فندقی هر چقدر که فکر می کند (حتی برای زمانی طولانی مثل - ثانیه) نمی‌تواند تصور دلیل یا راه حل دیگری را داشته باشد. پس در نتیجه فقط و فقط چیزی که مغز فندقی گفته است باید درست باشد. مغز فندقی گاهی اوقات برای انسان‌های ساده‌لوحی که به اندازه کافی از این دلیل منطقی او سر در‌نمی‌آوردند احساس ی س تو م با دلسوزی می‌کند. مثلا یک بار وقتی که مغز فندقی در حال توضیح دادن کشفیات خود در مورد فیزیک کوانتوم برای یک نفر ساده‌لوح بود، این موجود خام و جسور گفته بود: "آخه مغز فندقی این چیزهایی که داری توضیح می‌دی بیشتر از یک قرن هست که مسایل حل شده فیزیک هستند. یعنی می‌گی اون همه فیزیکدان که عمری رو به پای این نظریاتشون گذاشتند همه در اشتباه بودند؟ ". مغز فندقی قبل از جواب دادن سری به نشانه ت سف از اینکه چقدر این فرد ساده‌لوح است تکان داد و های کشید. او هیچ کدام از فیزیکدانانی را که این فرد به آنها اشاره می‌کرد نمی‌شناخت و نمی‌دانست که آنها چه چرندیاتی به هم بافته‌اند. ولی شناختی عالی از این به اصطلاح دانشمندان و نخبگان داشت. پس لازم دانست این جوانک خام را متوجه اشتباهش بکند و برایش توضیح داد که "اونها خودشون هم از کشفیاتشون مطمین نیستند. برای همین هم هست که همش دارند آزمایش می‌کنند. تازه بازم هر چند سال یک بار معلوم میشه کلی از چیزهای قبلی که کشف کرده بودند اشتباه بوده. و خودشون هم قبول می‌کنند که چندین سال کارشون اشتباه بوده. آدم چطور می‌تونه به حرف همچین کسایی اعتماد بکنه. " و بعد انگشتش را بالا آورد و در چشمان آن طرف زل زد و ادامه داد "ولی من از حرفم مطمین هستم و امکان نداره نظرم عوض بشه. " جوانک ساده‌لوح در مقابل استدلال منطقی به این محکمی حرفی برای گفتن. پس شرمگین از نادانی خود سرش را پایین انداخت و رفت به دنبال باقی زندگی جاهلانه خودش.