در انتهای بیستمین روز کاری، مریم پیام می‌دهد و می‌نویسد: "بیست روزه رفتی کارمندی! تبریک میگم بهت زن! خیلی خوب دووم آوردی" برای پیامش چندتا اموجی چشم‌قلبی ریپلای می‌کنم و می‌گویم امروز آخر ساعت با بچه‌ها دور هم جمع شدیم و از احساسمان در اولین برخورد گفتیم. به من گفتند: مغرور، با اعتماد به نفس و کمی ترسناک! تصور کنید آن موجود ترسیده و مضطرب و بی‌اعتماد به نفسی که هر لحظه انتظار می‌کشید مدیرش پیام بدهد و بگوید بند و بساطت را جمع کن و برگرد سر همان کار قبلی، همانی که در پنجمین روز به مدیرش زنگ زده بود و با یک بغض پنهان شده، از او درخواست کرده بود با دورکاری‌ش موافقت کند، همانی که آنقدر استرس داشت که حتی نمی‌توانست پسورد سیستمش را عوض کند جلوی چشم‌های همه یک بااعتماد به نفس مغرور و ترسناک بوده! حالا روی میزم به جای یک قلمه کوچک گلدان که دیگر از پر از ریشه‌های ریز ریز شده، چهار گلدان دارم. یکی همان بود که در چهارمین روز آوردمش. یکی هدیه تولدم از طرف سحر بود. دیگری گلدان فوق‌العاده قشنگی که بچه‌ها توی جلسه معارفه، به عنوان کادوی تولدم برایم خریده بودند و دیگری همین گلدانی است که امروز صبح از خانه آورده‌ام و چندتا از پتوس‌های شرکت را تویش جا داده‌ام. صبح همانطور که درباره مینیگ آولایف صحبت می‌کردیم و از دست درد ناشی از واکسن حرف می‌زدیم، از میزم عکس گرفتم و فرستادم برای مریم. نوشت: " شرکت رو جنگل کردی زن! " و نوشتم: "دارم ریشه میدم اینجا". و انگار چیزهایی از من اینجا دارد بعد از ساعت کاری جا می‌ماند. هرروز. هرروز.