امروز قرار بود روز مهمی برای هر دومون باشه ولی نشد یا شایدم خودمون نخاستیم که باشه. وقتی به پارسال این موقع نگاه میکنم حس میکنم یه عمر از چیزی که میخاستم دور شدم. قرار بود امروزو با هم باشیم و سالگرد باهم بودنمونو جشن بگیریم. احتمالا تا الان به مامانتم قضیه رو گفته بودی و منم تو شادی تولد برادرزادت سهیم بودم. احتمالا یه روزی مثل امروز میومدی دنبالم تا بدون ترس از سرماخوردگی بریم کوه و سرتا پا قندیلای عشقولانه بزنیم یا شایدم امتحان داشتیم و یه زوج عاشق درس زده بودیم. اینکه من یادمه پارسال اذر ساعت و بیست و سه دقیقه تو بم گفتی عاشقتم و من بعد هزار بار مطمین شدن به حست، باور کردم مشکل منه ولی خب کاش اینقدم مطمینم نمیکردی. پارسال برا من سال خوبی بود و به خاطر تو حتی غصه هامم یواشکی رنگی رنگی میشدن و امسال قرار بود سال بهتری باشه ولی چیزی که تو واقعیته این نیس. الان من و تو هر کدوم یه جای این شهرخاکستری نشستیم و تو دایم به اینده خودت فکر میکنی و من دایم به تو. اینکه اگه با هم بودیم چیا میشد و اگه بم نمیگفتی چقد حالم بهتر بود. خوبه لااقل هنوز سر یه چیزی باهم تفاهم داریم. شایدم ما ادمای پارسال نیستیم که امروز همون روزی نیست که نقششو کشیدم. هر چی هست تو همون عادتی هستی که یه ساله خودمو به اب و اتش زدم که بشی اقای بالا سرم. ولی قسم به همین امروز که قرار بود بهترین روزمون باشه و نشد، هر جور شده به زور بیرون میندازمت از سرم