و درود خداوند بر ایشان که فرمودند: منظور این حکمت، این منظور را به ما می رساند که هیچ انسانی بی نیاز نبوده، نیست و نخواهد شد و تنها راه برای بی نیاز شدن انسان این است که آرزو ها و اهداف خود را تماما (حتی برنامه ریزی برای آشامیدن آب در دقایق آینده) کنار بگذارد که اینگونه زندگی کردن غیر ممکن است پس یا به تفسیر دیگری: منظور از این آرزو ها، آمال و خیال های پوچ انسان است که انسان را از یاد خداوند غافل می کند و به سمت دنیا طلبی و وابستگی به دنیا و فراموشی آخرت و. می ک شاند و باعث می شود برای رسیدن به این آرزو ها (به دلیل اینکه انسان گاهی اوقات به تنهایی توانایی رسیدن به این ها را ندارد) جلوی هر انسانی خواه شریف باشد یا وضیع، دستش را دراز می کند و به او متوسل میشود که این باعث می شود انسان تا آخر عمر نیازمند باشد. و ام ا این بی نیازی که حضرت در این حکمت فرموده اند، بدلیل مقام بالایی است که در ترک آمال و آرزو های پوچ به انسان واگذار می شود که ایشان این مقام را به غنا و بی نیازی تشبیه کرده اند. پست پیشنهادی من به شما: حرف آخر در کل این دو بند برای"با طلا باید نوشت" هایی همچون این حکمت، بسیار کم و ناچیز است و تفاسیر قطور تر و طولانی تری می توان از این حکمت یافت ام ا این دو بند، خلاصه و گزیده ای (که البته دیدگاه و برداشت شخصی خود من است) از این حکمت می باشد. سپاس بابت مطالعه این مطلب. اگر لذ ت و بهره بردید لطفا لایک کنید و اگر مایل بودید دیدگاه خود را برای این مطلب ارسال کنید و این مطلب را به اشتراک بگذارید. و هر در های این وبلاگ همراه باشید و به سایر مطالب این وبلاگ نیز سر بزنید. با تشکر.