اگر از علاقه‌مندان تحولات سیاسی منطقه باشید، حتما بعد از سقوط دولت و تسلط بر، حداقل بخشی از لایو های متعدد را شنیده‌اید. در همان بحبوحه بسیاری را می‌دیدیم که مدعی بودند طالبان، دیگر مترادف با ترور، اعدام، خشونت علیه زنان و‌کودکان، تحجر و خشک‌مغزی نیست و تغییر کرده‌اند. من هم تا حدودی با تغییرات کلی در سیاست های طالبان بواسطه تجربه حکومت‌داری و احتمالا دنیاگردی موافق هستم. همچنین گمان می‌کنم حمایت تلویحی نیز مدیون تغلب دیدگاه ارجحیت منافع ملی بر منافع ایدیولوژی است. چرا که عمیقا معتقدم حضور ایران در سوریه و عراق و حتی یمن محصول سیاست های امنیتی - دفاعی ایران است و نه صرفا علاقه‌مندی‌های ایدیولوژیک! در این میان آن‌چه بین تصور عمومی و واقعیت شکاف ایجاد می‌کرد چیزی جز روایت های دست اول محمدحسین جعفریان از وضعیت پنجشیر و رفتارشناسی طالبان نبود تا آنجایی که رسانه‌های مختلف خبرنگار فرستادند تا بتوانند روایت جعفریان از افغانستان و گزاره‌های ابهام آلود منتشر شده را راستی آزمایی کنند که بنظرم توفیق محسوسی حاصل نشد. جعفریان ( اگر چه به علت علاقه‌های شخصی و ارتباطات خاص‌اش با احمد مسعود طبیعتا نمی‌تواند گزارش های کاملا غیرجانبدارانه‌ای ارایه دهد، اما روایت صحیح از با اشتباهات و اتفاقات‌اش حتما خط جدیدی در رسانه‌های ایرانی و خارجی برای قضاوت وضعیت فعلی افغانستان ایجاد کرد. بنظرم جناب مسعود ( توانست به کمک جعفریان و چند کانال تلگرامی، حضور به موقع مطلعین در رسانه‌ها و‌صرفا با استفاده از یک پلتفرم عمومی، علاوه بر جنگ فیزیکی در، در روایت صحیح و واقعی از آنچه در افغانستان نیز می‌گذرد پیروزی‌های چشمگیری بدست آورد چرا که هم مسعود و هم طالبان خوب می‌دانند حمله آمریکا به افغانستان و عراق محصول یک روایت ظاهرا اقناعی آرایش شده در افکار عمومی بود. منتشر شده در اینستاگرام حدود هفته پیش!