_ببین رعنا، یه اتفاقی افتاده. اول می خواستم ازت پنهان کنم، اما نشد. نمی تونم یعنی. نه می تونم ادامه بدم، نه می تونم. مجبورم همه چیز رو برات تعریف کنم. نمی خوام همه چیز رو خراب کنم. اگه یه کم درکم کنی. اگه مثل همیشه کنارم باشی. شاید. خودکاری را که توی دستش می پیچاند، گرفتم. _ چی شده یاور؟ داشت لب پایینش را می گزید. _ یه لیوان آب برام میاری؟ بدون حرف بلند شدم. نگران شده بودم. نکند بدون ما مجبور است برود هند. یا چه می دونم هر خراب شده ی دیگری! نکند به خاطر فعالیت های سیاسی اش برایش پاپوش درست کرده باشند. همین هفته ی پیش بود که دکتر بیگلری رو بردن حراست و یاور به خاطرش به سی چهل نفر زنگ زد و بد و بیراه گفت. بدون آنکه نگاهم بکند، گذاشتش روی میز. و لیوان آب را دادم دستش. _گوش کن رعنا، شاید بیشتر از یک ساله که دارم با خودم کلنجار می رم، که به تو ظلم نکنم. که پدر بدی برای بچه ها نباشم ولی دیگه نمی تونم اینجوری ادامه بدم. _ چی میگی یاور؟ . نگرانم کردی! آخرش رو بگو. _ یه چیزهایی رو الان باید بگم. می ترسم دیگه فرصتی پیش نیاد. اگه مثل همیشه کنارم باشی رعنا، شاید بتونم همه چیزو یه جورایی سر و سامان بدم. اول از همه می خوام بدونی. من تو رو دوست دارم. قدر فداکاری هایی رو که برام کردی، می دونم. بدون مهدی و مریم نمی تونم زندگی کنم. اتفاقی هم که افتاده نمی دونم شاید خارج از اراده ی من بوده. شاید هم هیچ تلاشی نکردم که جلوش رو بگیرم. کلافه ام کرده بود. با لحنی پر از سوال و سرزنش و اضطراب گفتم، یاور! یعنی که بگو، یعنی که این چه حرفاییه. یعنی که اگه من برای تو فداکاری نکنم، برای کی بکنم. دستش را گذاشت روی دستم و با دست دیگرش موهایش را تا عقب سر کشید. _آخرش اینه که یه زن اومده تو زندگیم رعنا. نه می تونم از سرم بیرونش کنم. نه می تونم بهت دروغ بگم. دلم نمی خواست اینجوری بشه. اگه درکم کنی. اگه کنارم باشی، شاید بتونم. دستم را از دستش کشیدم بیرون. هنوز معنی حرفهاش رو درست نمی فهمیدم. با لحنی ناامید گفتم: شاید بتونی چی یاور؟ نمی دونم از نگاهم چی فهمید که سرش رو انداخت پایین و گفت، ببخشید من واقعا سعی کردم که به اینجا نرسه. فقط خواستم بهت دروغ نگفته باشم. _ فقط! ؟ پس چیزهای بیشتری هم قراره اتفاق بیفته. سرش را انداخت پایین یا نمی دانم شاید هم من فکر کردم باید این کار رو بکند. داشتم خفه می شدم. حس آن لحظه را هیچ وقت نداشتم. بلند شدم، دستم را گرفتم به میز. آمد سمتم، یا نمی دانم شاید هم فکر می کنم باید می آمد. با صدایی پر از التماس گفت رعنا! از اتاق آمدم بیرون. دنبالم آمد یا فکر کردم باید می آمده. رفتم توی اتاق خواب خودمان! انگار تیری به قلبم خورده بود. ادامه دارد.