حاشا زبان سفید زبان سرخ را هم میدهد بر باد ز آن روز خجسته هوشیاری نخواهد هستن آدمیان فرو بر خونه بام رفته چه سان این گزند دیرینه رفتار است بیاید اینجاست بی اذن و دخول آید نن به عریانی حجین باشد خیال از خامه گری بگریزد هوش بر گوش خرگوش تیز پا تیست خرد اگر باشد زوقول بازی هم گریبان استران سفر خیز هم باشد صحبت گران باشد دست بر پا خزان دیده باشد حوض بازیگوشی به حرم سرای شاه و شاهان خیز صفت نبود این همان پارچه به لخت بر گشته زمان بود که زخود وزیران را به قماش هر قلعه ای برهاند در حیرت شاخ گران گوزان کده صفت ام چگونه تخت سنگان را به ریزش پاهاشان به خوش رفتاری بر آورند دست و پا جسته شده ام با این همه نوشتن از بر و بحر ندانسته سراغ بر صندوقچه اسرار بر آورم خدایا اگر این لفظ دچار لغزش افکار و دانش اندیشان باشد به هدایت از نور جل و جلاله ات بر این بنده سرا پا تقصر رحمتت را به عاقبت بر خیری کوتاه اش نگران الهی آمین