چندی است که با بسی تاسف. آلودگی هوا در این شهر کرده است به کام شهروندان. شیرینی زندگی، چنان زهر از دود و د م و غبار و‌ذرات. این آبی آسمان زیبا مانند گذشته دیدنی نیست. از بس که شده سیه در اینجا با این همه دود و د م در این شهر. دشوار شده نفس کشیدن کانون بلا و درد و رنج است. این شهر، نه جای آرمیدن آبی که اساس زندگانی است. آلوده به س م و فاضلاب است این وضع اگر ادامه یابد. آینده ی ما بسی خراب است برخی ز منابع طبیعی. البته نمی شوند تجدید یعنی که شود وجود آنها. با مصرف بی‌رویه تهدید این آب و هوا و خاک و جنگل. هستند به دست ما امانت چیزی که امانت است هرگز. جایز نبود در آن خیانت هر دسته و صنف، یا گروهی. هر گوشه به فکر سود خویشند غافل که از این قضیه مردم. آسیمه و رنجه و پریشند امروزه به دام جهل و غفلت. گردیده محیط ما گرفتار آییم به خویش پیش از آنکه. گویند گذشته کار از کار آسوده و بیخیال تا چند؟ . انگار که روز دیگری نیست با این همه حیف و میل، فردا. مشکل بتوان در این جهان زیست البته زمین، به قول گاندی. پاسخ بدهد نیاز ما را اما به یقین نمی‌تواند. تامین بنماید آز ما را باید که به فکر چاره ای بود. کافی است دگر تباه کاری حد خود و این زمین بدانیم. این است اساس پایداری"محمود سلطانی"آذین""