تنها کسی که میتونه بفهمه که شما دقیقا چه کسی هستید، خود شما هستید. انسانهای اطراف ما تنها بخشی از وجود ما را شناخته و درک کردن. وجود ما حتی برای خودمونم ناشناختست. خداییش اعتراف کنین که هنوز کل وجودتون رو، تمام و کمال درک نکردین و نشناختین! پس چرا فکر میکنیم که قضاوت و نظر دیگران درمورد ما خیلی خوده حقیقته!؟ دست و بال خودمونو میبندیم تا دیگران در مورد ما یه وقت سرسوزنی فکر بد نکنن! در حالیکه عمرا نتونستن، اصلا نمیشه که بتونن وجود منو به درستی درک کنن. چه بازی الکی یی! الکی الکی زندگی عزیزمونو به کام خود عزیزمون تلخ میکنیم که یه وقت خدانکرده یه آدمی برای یلحظه فکر کنه مثلا من. (هرچیز منفی) یکی نیست بهم بگه آخه عزیزم تو چرا دیگه؟ ؟ ! تو که خودتو نمیتونی بشناسی چه جوری یه بنده ی خدای دیگه بتونه این کارو برات انجام بده؟ ؟ ؟ به دیگران حق بدیم که در مورد ما اشتباه فکر و احساس کنن. حرصمون نگیره. آگاهانه به موضوعات نگاه کنیم. منظورم این نیست که با آدمها بدرفتاری و بی محبتی کنیم. میگم توجهمون به درون و وجود خودمون باشه تا رشد کنیم. هرچی مینویسم به خودم دارم میگم که یادم نره! اگه هرکی تمرکزش روی خودش بود الان کره زمین پر از نوابغ و فرزانگان و قهرمانان و پهلوانان بود. انرژیمون داره روی تمرکز گذاشتن روی زندگی دیگرانسان ها از بین میره. مثلا زندگی سلبریتی ها ویا اطرافیانمون رو دنبال میکنیم، اون آدمم که هیچوقت نیستیم و نمیشیم روحمون هنگ میکنه. اصلا منطقی نیست! فاجعه ای باابعاد عظیم. جامعه اصلا خودش نمیذاره کسی خودش باشه. عادت کردیم دیگرانو نگاه کنیم. دیگرانم عادت کردن به ما نگاه کنن. داریم همدیگرو زندگی میکنیم. پس کی وقتشه خودمونو زندگی کنیم؟ ؟ ؟