دیروز در لابلای کارهای عقب‌افتاده‌ام که در حال انجام شدن بودند، یک‌آن دلم خواست بروم سراغ کتاب‌های محمود دولت‌آبادی. و کمی در حرف‌هایش سفر کنم. "نون نوشتن"اش را باز کردم. کتابی که شاید به مزاق خیلی‌ها خوش نیامده باشد، به همان میزانی که هر اثری طرفدار و منتقد خودش را دارد. اما این کتاب برای من چیزی نبوده‌جز درس نوشتن، و چه بسا درس زندگی. در بخشی از آن مطلبی خواندم، که دلم نیامد آن را اینجا نگذارم. در آن قسمت خواندم: "احساس می‌کنم روزبه‌روز زندگی می‌کنم حتی ساعت به ساعت. احساس این‌که زمان لحظه به لحظه دارد زندگی‌ام را می‌قاپد و من هیچ علاجی نمی‌توانم بکنم دچار انزجارم می‌کند. این انزجار وقتی به حد خود می‌رسد که نمی‌توانم در شبانه‌روز به اندازه‌ای که لازم و بایسته می‌دانم، کار بکنم. " حس می‌کنم اگر در ادامه‌ی حرفهای او، حرفی بزنم چیزی نیست جز اضافه‌گویی. به جای آن‌که چیزی اضافه کنم، ترجیحم این است که دوباره آن را برای خود بخوانم.