او واقعا ترسناک بود! اصلا خود داعش بود. پروردگار، این فرد را به جای قالب آدمیزاد در قالب بوم غلتان درست کرده بود و چنان شکمی داشت که گردش را باید کج میکرد تا زیر پایش را ببیند! همیشه ی خدا پیرهن چهار خانهی آبی سفید و ژاکت کرمی و یک کلاه پشمی مامان دوز می پوشید سبیل چخماقی اش و ابروی پاچه بزی اش را هیچ وقت از یادم نمی رود اخلاقش را که اصلا نگو کنیز حاج باقر از مریدان اش است! وقتی‌می خواست به کلاس ها سرکشی کند. مثل هفت تیر کش ها همه جا را می پایید. مثلا یکبار که کلاس پنجم بودم یک دانش آموز میخواست به دستشویی برود و عجله داشت. ناظم وقتی آن دانش آموز را دید، با صدای ماسیده و کلفتش گفت: "اوهووووی الاغ! یونجه ات زیادی کرده؟ زنگ تفریح که چهارنعل یورتمه میرفتی، چرا نرفتی دستشویی؟ برو برگرد کلاس و به معده ات بگو یکم وقت شناس باشه! " بعد هم اومد سر کلاس و متوجه شد که خانم معلم اجازه داده آن بچه برود دستشویی. به معلم گفت: "سال دیگه هم شما میخوای اینجا درس بدی دیگه؟ ازت امتیاز کم کردم سرکار خانم! تا یادت باشه گوسفنداتو سر وقت بچرونی! " خانم معلم از این رفتار ناراحت شد و گریه کنان رفت پیش مدیر. ناظم که زورش به مدیر نمیرسید، اومد سر کلاس و دق دلی اش را سر ما خالی کرد، گفت: "از بس که شما ها سرتق و مزخرفید همه کلاغ پر سی دور حیاط! " معلم بادیدن منظره تنبیه ما گریه اش به شادی تبدیل شد. شروع کرد، هرهر به ریش ما خندیدن! از نظر او همه بد بودند بعضی وقت ها الکی یک دانش آموز را میزد! می گفت: " یک وقت اگر غلطی کردی این ضربه را از من داشته باش" تنبیه هایش هم عجیب بود. کار معمولش این بود که الکی بهانه می آورد و زنگ ورزش را حذف میکرد! وقتی تاخیر می کردی. عین عقاب آنالیزت میکرد اگر مثلا سه ماه پیش گفته بود تاخیر دیگر تکرار نشود تو را یادش مانده بود. چند مشت و لگد حواله ات می کرد. یکبار مدرسه نیامد. روز بعد ما را تنبیه کرد و دلیل تنبیه را اینگونه گفت: " این تنبیه برای این است که اگر در غیبت دیروزم از نبودم سوء استفاده کردید تنبیه شوید! " حتی به معلم هارحم نمیکرد. بعضی وقت ها هفت صبح معلم ها والیبال بازی می کردند. اگر احیانا یکی میگفت: " آقای حسینی ضربه هات محکم نیست" آقا به تریج قبایش بر می خورد و قشنگ بخش کم مو ی سر فرد خاطی را هدف می گرفت و چنان آبشاری میزد که باید یخ روی سرش می گذاشتند! بعد از ضربه می گفت: " شرمنده از قصد نبود"ولی بعد از آن زمزمه میکرد: " ناز شصتم! " بدترین کارش تنبیه به روش "عبرت عمومی" بود. مثلا یکبار دو نفر دعوای شدیدی با هم کردند. سر وصورت هر دو کبود و قرمز شد. در صف آقای حسینی آن دو را بیرون کشید و گفت: " خب جنابان سگ و گربه! بیاید دعوا کنید ماهم لذت ببریم! " آنها که پشیمان بودند. گفتند ما دعوا نمیکنیم! آقای حسینی گفت: " هر کسی آن یکی را زمین بزند هزار امتیاز مدرسه را به علاوه ی نمره انضباط می گیرد. اگر دعوا نکنید، جفت تان را به قصد کشت می زنم! "آنها هم به ناچار مجبور شدن دعوا کنند. هنوز دعوا را شروع نکرده بودند که آقای حسینی آنها از بنا گوش گرفت و گفت: " الاغ های بوقققق (شامل الفاظ بسیار رکیک است که دور از شان بنده است) دعوا میکنید، اخراجید جفتتون! " البته من از ترسش یکبار هم جرات به دعوا کردن پیدا نکردم. شوخی هایش هم شیطانی بود مثلا آن روزی که کلاسمان پیشتاز شد کلاه پیشتازی اعضای شورای مدرسه (من هم جزو اعضا بودم) را او می گذاشت و چنان محکم می گذاشت که جای کش کلاه سرمان می ماند و هم زمان میگفت: " این کره خر ها را نگاه کن! کم توی کار مدرسه دخالت میکردند، پیشتاز هم شدند حتی لیاقت دیدن این لباس را ندارند! "در جشن ها سعی میکرد محرومیت ایجاد کند مثلا یکبار جشن گرفته بودند زمزمه کرد: " مگه اینجا مهد کودکه؟ ما قد اینا بودیم تفریح مون فلک شدن بود! " یا مثلا تیاتر اجرا کردیم گفت: " این جای درس خوندن شونه! " موقع بررسی بهداشت که اصلا نگو و نپرس! وقتی مربی بهداشت میومد به وضع مو و ناخن ما سر کشی کند او می آمد و می گفت: "شما برو کنار این گوسفندا رو بسپار به من" وای به حالت اگر یک صدم سانت موهایت بلند بود می گفت: " کله همه اینا سرمایس البته نه مغزشون ها! اینجا باید نساجی راه بندازیم " و بدتر آنکه ناخنت بلند شده بود با تقلید صدایی حیرت انگیز می گفت: " ساناز جون حالت چطوره!؟ " اصلا از آنجا بود که به ناخن خوری اعتیاد پیدا کردیم (من ترک کردم! سر صف ناخن هایمان دو سانت به بالا بود و آنها را میخوردیم که او نبیند بچه ها می گفتند با خط کش ناخن را کوتاه می کند! یکبار یکی از بچه ها به خاطر اینکه مجلس عروسی داشتند با موی مدل دار آمد مدرسه و ناظم با لبخند راهی دفتر کردش! همین قدر بگویم که ده دقیق بعد ناظم روپوش سلمانی اش را توی سطل آشغال تکاند و با دیدن آن بچه فهمیدم که ناظم اشتباه کرده ناظم شده آرایشگری در خونش است! کله ی بچه را چنان سفید کرده بود که میشد رویش پیاز سرخ کرد! تازه در زنگ بعد بچه را بالای سکوی سخنرانی بردوگفت: " میخوام کلتون مثل این پسر با نظم باشه" موقع خواندن نمره انضباط دیگر شورش را در می آورد: " محسنی. پسرم خسته نباشی چه گند خوشگلی زدی. ابراهیمی ابراهیمی من تو را بیشتر از ننت میبینم. مختاری . چش نخوری عسلم. " در کل دو سال اینجوری پدرمان در آمد اما الان گه گاهی می بینمش و می گوید: "یه چند سال پیش من بودید ازتون کماندو میساختم! "