روزگاری مرد فرزانه ای بود که برای نوشتن مطالبش به لب اقیانوس می رفت، او عادت داشت که قبل از شروع کارش در ساحل قدم بزند. یک روز که در ساحل راه می رفت هنگامیکه به پایین ساحل نگاه می کرد، کسی را دید که حرکاتش شبیه رقص بود. او از اینکه فردی در آن موقع برقصد لبخندی زد، بنابراین تندتر حرکت کرد تا به او برسد. وقتی نزدیکتر شد دید که او مرد جوانی است. آن جوان نمی رقصید ولی در عوض خم می شود و از روی ساحل چیزی بر می دارد و خیلی آرام آن را به اقیانوس پرتاب می کند. هنگامیکه مرد فرزانه به او نزدیک شد، صدایش کرد. صبح بخیر. چه کار می کنید؟ مرد جوان درنگ کرد، به بالا نگریست و جواب داد: ستاره دریایی به دریا می اندازم. فکر کنم اجازه دارم که بپرسم چرا ستاره دریایی به دریا می اندازید؟ خورشید بالا آمده و مد فرو می رود و اگر آنها را به اقیانوس نیاندازم خواهند مرد. اما جوان مگر نمی دانی که ساحل کیلومترها امتداد یافته و در کنارش میلیونها ستاره دریایی هست؟ ممکن نیست که بتوانی تاثیر بگذاری. مرد جوان مودبانه گوش کرد و خم شد، ستاره دریایی دیگری برداشت و آن را به پشت امواج شکننده پرتاب کرد و گفت: برای آن یکی که موثر بود. پاسخش آن مرد را متعجب کرد، او آشفته شده بود و نمی دانست چطور جواب دهد. بنابراین به کلبه اش بازگشت تا نوشته هایش را از سر بگیرد. در تمام طول روز، وقتی می نوشت تصویر آن مرد در ذهنش بود. سعی کرد اعتنایی نکند ولی آن تصویر پابرجا ماند. دست آخر متوجه شد که او به عنوان محقق و دانشمند به ماهیت اساسی عمل آن مرد جوان پی نبرده است. او دریافت که مرد جوان با آن کارش، تصمیم گرفته بود که تنها نظاره گر گذر زندگی در دنیا نباشد بلکه تصمیم گرفته بود در جهان عامل و فاعل و منشا اثر باشد. از خودش خجالت کشید، آن شب آشفته حال به رخت خواب رفت، صبح از خواب بیدار شد و میدانست باید کاری بکند. بنابراین بلند شد، لباسش را پوشید، به ساحل رفت و مرد جوان را یافت و همراه او تمام روز را به انداختن ستاره دریایی به اقیانوس سپری کرد. این متن بخشی از مستند تاثیر گذار قدرت بینش بود که داشتن قدرت بینش را در بنگاه های اقتصادی و زندگی مورد بررسی قرار میدهد و در طول داستان فیلم از وقایعی در این زمینه که رخ داده است استفاده میکند.