یک دختر بچه بود. زلف طلایی. مثل یک ربات کلماتی که باید را، تکرار می کرد. یک دختر بچه بود. هوا سرد بود و لباس هایش توری. انگشت هایش عامل انزجار. آب دماغش را بالا می کشید. فین فین های داغ. یک دختر بچه بود. دختری که چهره ی کثیف دارد. کفش های سوراخ و ده سایز بزرگ تر. با حنجره ی ظعیف و پ رت در بیهودگی های دنیا. نماد گرسنگی های جهان. یک دختر بچه بود. نماد کبودی از کتک های مسموم. نشانی از جامعه ی سیاه. علامتی برای گریستن بود. سکانس غرق شدن بود. تباهی بود. یک دختر بچه بود. اهمیتی نمی دهد که مردم اخم هایشان را در هم کشیده اند یا نه. پدر کجاست؟ مادرم کیست؟ برای او تنها یک چیز معنا دارد غذا. نزدیک من می آید و تخم چشم هایم را می‌شکافد! _ خاله یه ذره پول داری بدی؟ و من هندزفری را آنقدر به گوش هایم فشار می دهم که صدای اهنگ را هم نمی شنوم. یک دختر بچه بود. نفیسه خطیب پور