ماجرا از این قراره که چند سال پیش نوشته‌ای با عنوان "مردها دنیای غمگین و صبورانه‌ای دارند" در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد که متاسفانه اسم نویسنده اصلی اون متن رو یادم نیست. (انقدر هم از روی متن کپی شد که نتونستم تشخیص بدم نویسنده اصلیش کیه، اگه شما می‌دونین خوشحال می‌شم به منم بگین) خلاصه این متن انقدر به دلم نشست و منم همه جا اشتراک گذاری کردم که عزیز اون موقع‌ها یک استیکر تلگرام با همین موضوع برای من درست کرده بود و مدت‌ها سوژه گروه‌های تلگرامی بودم: ) بخشی از اون متن رو اینجا می‌تونین بخونید: ممکنه فکر کنی این فقط یک متن احساسیه که توسط مرد یا زنی نوشته شده تا حرف دلش رو بزنه! حتی نتیجه تحقیقات علمی هم نشون می‌ده که واقعا مردها دنیای غمگین و صبورانه‌ای دارن. باور نمی‌کنید؟ مقاله که تحت عنوان "پسرها هم مثل دخترها به حمایت عاطفی نیاز دارند" توی نوشتم رو بخونین. قسمتیش رو من اینجا براتون آوردم: به طور کلی این مقاله می‌خواد بگه که چه قبل از تولد و چه بعد از اون مغز پسرها نسبت به دخترها کندتر رشد می‌کنه و همین موضوع باعث میشه پسرها بیشتر از دخترها نیاز به دلبستگی داشته باشن. اما انتظاری که در جامعه از پسرها وجود داره اینه که یک انسان قوی، خشن، بی احساس باشن که نیاز به حمایت عاطفی نداره و اونه که باید از بقیه حمایت کنه. به همین دلیل ما پسرها از بچگی یاد می‌گیریم که احساسات خودمون رو بروز ندهیم و اون رو سرکوب کنیم، در غیر اینصورت یه پسر ضعیف و به اصطلاح بچه ننه محسوب می‌شویم. مخلص کلام این که فراموش نکنین: نظر شما در مورد این موضوع چیه؟ هم با من موافقین که مردها دنیای غمگین و صبورانه‌ای دارن؟