دلم قدیم را می خواهد. از آن زمان ها فقط خاطره ها، نوشته ها و نوستالژی هایم باقی مانده اند. شاید دلم تکرار می خواهد. تکرار چای با سماور. تکرار برف و کوران سال را. ا پل های سانتر متری و رادیوی روی طاقچه را. بالشت های شکلاتی و رو متکایی های رنگ و وارنگ را. لحاف های سوزن دوزی چهل تیکه و پتو های پلنگی را. شاید هم دلم تکرار باران و زمزمه سهراب و صدای دلنشین شکیبایی را می خواهد. شاید هم مسابقه محله و از نزدیک دیدن میکروفن های عجق وجق آن برنامه را می خواهد. نمی دانم! دل است دیگر! درست نمی دانم چه می خواهد! ماه رمضان را؟ صفر را؟ ربیع الاول را؟ ! پاییز را؟ زمستان را؟ بهار را؟ ! مادرم را؟ پدرم را؟ رفیقم را؟ ! هر چه دل بخواهد می توانم بدهمش اما نه تکرار ثانیه هایی که از نظرم ناپدید شدند. نه تکرار نوستالژی هایم. از زندگی هر چه نیاموخته باشم، این را خوب یاد گرفتم: هیچ چیز تکرار نمی شود! تو چطور؟