در خلاء هیچ صدایی وجود ندارد به همین خاطر است که سفینه‌های فضایی بی‌صدا منفجر می‌شوند. ایستادن در کنار مواد مذاب واقعا خطرناک است. شما نمی‌توانید در حالی که انفجاری پشت سرتان رخ می‌دهد به آرامی راه بروید چون موج انفجار شما را به زمین خواهد کوبید. این روزها دیگر بسیاری از مردم می‌دانند که این اتفاقات نه تنها کلیشه‌هایی سینمایی بلکه به کلی دروغ هستند. با این حال، فیلمسازها درباره بسیاری چیزهای زیاد دیگری هم به ما دروغ می‌گویند که واقعیت نداشتن آن‌ها گاهی بدیهی است و گاهی هم نه. در ادامه درباره تعدادی از کلیشه‌های رایج در فیلم‌های سینمایی و علت دروغ بودن آن‌ها صحبت خواهیم کرد. سازندگان مجموعه فیلم "سریع و خشن" ( The Fast & Furious ) یک عمر به ما دروغ گفته‌اند! ماشین های مسابقه به شدت پیچیده هستند و به مراقبت زیادی نیاز دارند. به علاوه این ماشین ها را به خاطر تکنولوژی پیشرفته ای که دارند همیشه نمی توان در خیابان های معمولی راند. مثلا برای برگزاری مسابقات فرمول یک در خیابان های شهری از درست بودن وضعیت دریچه های فاضلاب کف خیابان ها مطمین می شوند و حتی گاهی آن ها را جوش می دهند، اما فشار وارده از زیر خودرو گاهی باعث شکستن دریچه ها می شود و خودرو به دلیل آسیبی که دیده از ادامه ی مسابقه باز می ماند. در عین حال، خودروهای معمولی برای پرش های خیلی بلند مناسب نیستند چون سیستم تعلیق و تایرهای آن برای تحمل چنین فشاری ساخته نشدند، در نتیجه فورا آسیب می بینند. این جمله ی کلیشه ای را پلیس ها به کسانی که دستگیر شده اند می گویند. آن ها به فرد بازداشت شده می گویند که حق دارد سکوت کند و یک وکیل هم برای خود بگیرد. به او هم هشدار می دهند که هر چه بگوید بر علیهش در دادگاه استفاده می شود. اما در واقع به این سادگی ها هم نیست. اول از همه آنکه حق تماس گرفتن با یک نفر بعد از دستگیر شدن فقط در ایالات متحده آمریکا وجود دارد و مثلا بریتانیا اصلا چنین قانونی ندارد. دوم آنکه، در آمریکا هم همه ی ایالت ها قوانین یکسانی در این مورد ندارند. مثلا در ایالت کالیفرنیا فرد بازداشت شده اجازه ی تماس دارد. در بسیاری از فیلم ها می بینیم که قهرمان داستان که تحت تعقیب است از ارتفاع زیادی به داخل یک سطل زباله می پرد و بعد به راحتی و بدون کوچک ترین جراحتی از سطل بیرون می آید و فرار می کند. با این حال، شیرجه زدن از چنان ارتفاع زیادی به درون آب یا حتی تلی از پارچه خطرناک است، چه رسد به کیسه های زباله ای که مملوء از ضایعات خانگی هستند. این کیسه های زباله پر از بطری های شیشه ای، لامپ های سوخته و دیگر وسایل سفت و خطرناکی هستند که آن یک لایه ی نازک کیسه زباله نمی تواند فرد را در برابر آن ها حفظ کند. همه ی شخصیت های سینمایی که این کار را انجام داده اند در واقعیت صدمه می‌دیدند یا حداقل کمی کثیف می‌شدند. در فیلم ها اغلب می بینیم که یکی از شخصیت ها با فقط یک مشت حریفش را کاملا ناک اوت می کند. بعد از چند دقیقه، کسی که ناک اوت شده بود دوباره به هوش می آید و به مبارزه ادامه می دهد، طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود. گاهی که شخصیت اصلی به وقت بیشتری نیاز دارد، ممکن است دشمنش چندین ساعت بیهوش بماند. اما چند نکته ی غیر منطقی در اینجا وجود دارد. به ندرت پیش می آید که یک مشت برای ناک اوت کردن یک فرد آموزش دیده کافی باشد. در یک سناریوی واقع بیانه تر به مشت های بسیار بیشتری نیاز است. مشت زدن بدون دستکش برای ضارب بسیار خطرناک است چون می تواند باعث شکستن مچ یا انگشتان او شود. مثلا به همین دلیل است که ورزشکاران حرفه ای هنرهای رزمی همیشه با یک دستکش از دست هایشان محافظت می کنند. ناک اوت شدن همیشه به معنای بیهوش شدن نیست. منظور از ناک اوت شدن زمانی است که حریف شما آمادگی ادامه ی مبارزه را نداشته باشد. اگر هم بیهوشی ای اتفاق بیفتد، بیشتر از چند ثانیه طول نخواهد کشید. اما حتی اگر اینطور هم نشود، شخص مدتی گیج خواهد بود که بنابراین بلند شدن هم برایش سخت خواهد بود چه برسد به آنکه به طرفی بدود و به مبارزه ادامه دهد. علاوه بر این، ضربه ی ناک اوت به هر قسمت بدن که بخورد، معمولا آسیب جدی ای به بار می آورد و شخص به رسیدگی پزشکی نیاز دارد تا بتواند زنده بماند و دچار نقص دایمی ای نشود. بیهوشی طولانی مدت امکانی برای ادامه ی مبارزه باقی نمی گذارد چون به احتمال زیاد به مرگ منجر می شود. اغلب افراد وقتی صندلی عقب ماشینی می نشینند، پشت یکی از صندلی های جلو را ترجیح می دهند. اما در فیلم اگر کسی که راننده با او در حال حرف زدن است را نبینیم حواسمان پرت می شود و گیج می شویم. به همین خاطر در فیلم ها شخصیت هایی که صندلی عقب ماشین می نشینند همیشه قسمت وسط را انتخاب می کنند. در فیلم ها هر نوجوانی می تواند بعد از دوران مدرسه در عرض چند ماه گیتار زدن را یاد بگیرد و تبدیل به یک موزیسین حرفه ای شود. آن ها مرتکب هیچ اشتباهی هم در کارشان نمی شوند. همه ی شخصیت ها بعد از یا بار تمرین، می توانند بی هیچ ایرادی بخوانند و بنوازند. اما هر کسی که به کلاس موسیقی رفته باشد یا دست کم در حمام برای خود آواز خوانده باشد می داند که چنین چیزی واقعیت ندارد. صدا باید تربیت شود و این تربیت شدن یک فرآیند طولانی است که به تلاش و تمرین زیادی نیاز دارد. نواختن ساز هم کار سختی است. تماشاچیان باید بتوانند چیزی که در لباس های فضانوردی هست را ببینند اما در واقعیت فضانوردان برای اینکه بتوانند از داخل لباس، فضا را به خوبی بیینند نباید هیچ نوری در نزدیکی صورت شان وجود داشته باشد. مثل وقت هایی که شب است و می خواهید از پنجره به بیرون نگاه کنید. احتمالا چراغ اتاق را خاموش می کنید تا چشمان تان به تاریکی عادت کند و منظره ی بیرون را بهتر بتوانید ببینید. بارها در فیلم ها دیده ایم که پلیس ها و م موران ا ف بی آی تمام سعی شان را می کنند که تبهکاری را پای تلفن به حرف بگیرند تا وقت بخرند و بتوانند محل تماس را پیدا کنند. اما نهادهای متولی اجرای قانون از مدت ها قبل توانایی ردیابی خودکار تماس های تلفنی را داشته اند. به محض جواب دادن به تلفن این کار امکان پذیر خواهد بود. این مس له هم در مورد تفن های همراه صدق می کند و هم تلفن های ثابت. این کار شاید در فیلم ها حیرت انگیز به نظر برسد اما یک فرد بزرگسال معمولا سنگین تر از آن است که بشود با یک دست او را بلند کرد. حتی اگر کسی قدرت فوق العاده ای داشته باشد که امکان این کار را به او دهد هم نگه داشتن فرد شدنی نیست چون گردن زیر وزن بدن می شکند. این کار به یک دلیل ساده امکان پذیر نیست: انگشت ها تحمل وزن بدن را ندارند، بنابراین خیلی زود باز می شوند و شخص سقوط می کند. اگر فقط با یک دست آویزان شده باشید این اتفاق زودتر می افتد و اگر کس دیگری هم از آن یکی دست تان آویزان باشد فرصت به مراتب کمتری خواهد داشت. تنها کاری که باید انجام دهید این است که فلز را ذوب کنید، آن را در یک قالب سنگی بریزید، یک بار در آب فرو ببریدش و با یک چکش چند باری به آن ضربه بزنید. حالا یک شمشیر دارید که هیچگونه محافظی جلودارش نیست. در چنین صحنه هایی معمولا نشان می دهند که شمشیر از آلومینیوم ساخته شده چون این فلز در حالت مذاب نارنجی پررنگ است. اما یک شمشیر واقعی که بتواند یک مبارزه ی تمام عیار را دوام بیاورد به این شکل ساخته نمی شود. برای ساخت آن از یک میله ی فلزی از پیش پرداخت شده استفاده می شود. واقعیت این است که این کار به شدت خطرناک است. یکی از اولین قواعدی که به مبتدیان علاقمند به تیراندازی آموزش می دهند این است که انگشت شما فقط زمانی باید با ماشه تماس پیدا کند که واقعا قصد فشار دادن آن را داشته باشید. این بدان معنی است که انگشت شما دقیقا همان لحظه ای که قصد فشار دادن ماشه را دارید باید روی آن قرار بگیرد نه یک لحظه جلوتر. البته اغلب شخصیت های سینمایی ای که مرتکب این اشتباه می شوند اسلحه شناس هستند. هر کسی که دست کم یک بار استفاده از دوربین های دوچشمی را تجربه کرده باشد می داند که این وسیله دید شما را به یک قاب کوچک که در عکس بالا می بینید محدود نمی کند. این لباس های سیاه رنگ ابداع سازندگان یک نمایش عروسکی بودند. نینجاهای واقعی لباس های عادی را ترجیح می دادند که به آن ها اجازه می داد جلب توجه نکنند و قابل شناسایی نباشند. برای انجام کارهای ویژه هم آن ها لباس هایی به رنگ قهوه ای مایل به قرمز و خاکستری، زرد مایل به قهوه یا طیف خاکستری تیره به تن می کردند که در تاریکی آن ها را بهتر پنهان می کرد. یکی از مشهورترین بازیگران نقش اصلی سینما یعنی تام کروز فقط سانتیمتر قد دارد. جیمز مک آووی و آل پاچینو هم همین قدر قد دارند. دنیل رادکلیف هم چندان قد بلند نیست و فقط سانتیمتر قد دارد. هالیوود قد واقعی بازیگران را با چنان مهارتی پنهان می کند که رابرت داونی جونیور که حدود سانتیمتر از کریس ایوانز و حدود سانتیمتر از کریس همسورث کوتاه تر است، در فیلم ها اغلب هم قد آن ها به نظر می رسد. روزیاتو