در تاریخ ششم ماه مارس میلادی، ناپلیون بناپارت ژنرال فرانسوی شهر یافا در فلسطین را اشغال کرد و با وجود تسلیم شدن حاکم شهر بدون جنگ و اعلام آتش بس، ناپلیون دستور کشتار اسیر را صادر کرد. جرقه این قتل عام پس از انهدام ناوگان فرانسوی در جنگ دریایی ابو قیر در مصر در زمان حمله ناپلیون به شهرهای شام به وجود آمد. شهر یافا با دیوار‌های مستحکم بلند متمایز و علاوه بر نیرو‌های توپخانه، وجود حدود سرباز در این منطقه برآورد می‌شد. با وجود قدرت این شهر، ناپلیون تصمیم گرفت ابتدا آنجا را تصرف کند، زیرا به دلیل موقعیت استراتژیک یافا و مشرف بودن آن به دریا، او می‌توانست به راحتی به سایر شهر‌های شام حمله کند. ناپلیون فرستادگان خود را نزد"عبدالله بیگ" فرماندار عثمانی یافا روانه کرد و به او دستور داد تا تسلیم شود. فرماندار یافا اوضاع را بسیار دشوار دید. به رغم استحکامات شهر، پادگان در شهر کوچک بود و برای مدت طولانی نمی‌توانست مقاومت کند. ت مین کمک‌رسانی به عثمانی‌ها به تاخیر افتاده بود، محاصره همچنان ادامه داشت و در نهایت دیوار‌های شهر فرو می‌ریخت و باعث سقوط و کشته شدن همه ساکنان می‌شد، بنابراین عثمانی‌ها تسلیم شدند. ناپلیون با این شرایط موافقت کرد و پس از تسلیم شهر ناپلیون قولی را که به حاکم یافا داده بود، سربازان فرانسوی ساکنان شهر را کشتند و به آن‌ها تجاوز کردند سپس ناپلیون با شلیک تیر فرماندار یافا را اعدام کرد! ناپلیون بناپارت وقتی با تعداد اسیران نگاه کرد، دچار حیرت شد. او با بزرگان و ژنرال‌ها نشستی برای رایزنی درباره اسیران برگزار کرد. او فهمید که غذا و توشه برای این تعداد اسیر کافی نیست و اگر بخواهد شکم آنها را سیر کند، سربازان خودش با کمبود غذا مواجه خواهند شد. برخی از ژنرال‌ها ایده زندانی کردن اسیران را مطرح کردند، ناپلیون به بهانه کمبود جا و زندان با این ایده مخالفت کرد. حتی ایده آزاد کردن آنها مطرح شد، اما ناپلیون از ترس اینکه مبادا آزادشوندگان با حاکم عکا علیه او همدست شوند این پیشنهاد را رد کرد. سرانجام ناپلیون پیشنهاد کشتار را داد. زیرا با قتل و کشتار علاوه بر خلاص شدن از شر اسیران می‌توانست برای اهالی شهر عکا رعب و وحشت ایجاد کند. سربازان ناپلیون سر اسیران و گوش‌هایشان را می بریدند و روی اجساد آنها ادرار می‌کردند. ناپلیون و سربازانش بعد از کشتن سربازان به اهالی بی دفاع شهر نیز حمله بردند و به آنها تجاوز کردند. داستانهای تکان‌دهنده‌ای از این حمله در تاریخ ثبت و ضبط شده‌است. پس از اینکه فرانسویان جسد اسیران را به دریای مدیترانه انداختند، اجساد باعث آلودگی محیط زیست و انتشار طاعون شد. در نتیجه‌ی کشتار یافا، طاعون در میان سربازان ناپلیون شایع شد. طولی نکشید که طاعون جان فاتحان فرانسوی را یکی پس از دیگری می‌گرفت، به طوری که مورخان تعداد قربانیان فرانسوی طاعون را هزار تن یعنی نصف سربازان او برآورد می‌کنند. ناپلیون از ترس کشته شدن تعداد بیشتر سربازانش بر اثر طاعون راهی عکا شد. او در اشغال عکا شکست خورد، سربازانش را از دست داد و احمد‌الجزار حاکم عکا درسی فراموش‌نشدنی به او داد. گفتنی است در رمضان ناپلیون از یافا عقب‌نشینی کرد. ناپلیون دست از پا درازتر به مصر بازگشت و لکه ننگ او در یافا، هرگز از پیشانی تاریخ پاک نشد.