با مدرن شدن جوامع، سالمندان نقش مهمی را که در جوامع پیشین بر عهده داشتند واگذار کرده اند. با گسترش علم و سلطه آن بر زندگی روزمره، هر لحظه از اهمیت تجربه و دانش مبتنی بر آن کاسته شده است. در حالی که سالمندان در جوامع پیشین به عنوان خردمندترین و داناترین افراد مورد رجوع جوانان قرار می گرفتند، اکنون از سوی آنان به عنوان افرادی ناآگاه مورد بی اعتنایی قرار می گیرند و ملاقات آنها نوعی اتلاف وقت تلقی می شود. از آنجا که سالمندان معمولا از نظر اقتصادی فعال نیستند و در جوامع مدرن بر کار اقتصادی و سود آوری مالی ت کیدی افراطی می شود، از اهمیت سالمندان به میزان چشمگیری کاسته شده است. همچنین با اهمیت یافتن بیش از حد زندگی و گسترش انکار و فراموشی مرگ در زندگی روزمره، سالمندان به عنوان افرادی که مرگ را یادآوری می کنند بیش از پیش از جریان تعاملات اجتماعی حذف می شوند به نحوی که جوانان و میانسالان رغبتی برای دیدار آنها ندارند و از آنها کناره می گیرند. در اینجاست که عقلانیت، علم، تخصصی شدن، سودآوری مالی، فرهنگ دنیوی و. سالمندان را از حیات اجتماعی طرد می کنند و آنها را در کنار مجرمین، دیوانگان، بیماران، معلولان و. در زمره طردشدگان قرار می دهند. مت سفانه این وضعیت بر ذهنیت خود سالمندان نیز ت ثیر می گذارد، به نحوی که در بسیاری موارد آنها نیز خود را انسان هایی کم اهمیت و کم خاصیت می دانند. تمام اینها در حالی است که سالمندی، آینده اکثریت جوانان و میانسالان است. در حقیقت مدرنیته، آینده اعضای جامعه را از آنها گرفته و تصویری ناپسند از آن ارایه کرده است. در حالی که در جوامع پیشامدرن، انسانها در آرزوی رسیدن به سالمندی و در اختیار گرفتن موقعیت "پیران حکیم و خردمند" بودند در جوامع مدرن انسانها سالمندی را دوره ای بی ثمر و ناگوار می دانند و از مواجهه با آن بیمناکند. اکنون افراد از رسیدن به سالمندی و تجربه سنین پیری به همان میزان می ترسند که از مواجهه با سالمندان. رضا تسلیمی طهرانی