به همین سادگی ممکن است به عصر کوپن برگردیم. مس له ساده است دولت می‌خواهد به گونه‌ای برنامه‌ریزی کند که در تنگنای پیش روی، کشور دچار کمبود ارز و دیگر منابع مورد نیاز نشود. به همین دلیل این تفکر در میان سیاستمداران ما ریشه دوانده که سهمیه‌بندی و دونرخی کردن کالاها چاره کار است. این بزرگ‌ترین خطای سیاستگذار در مقطع فعلی است که منجر به اتفاقات نگران‌کننده در کشور می‌شود و عواقب زیانباری به دنبال خواهد داشت. مشکلات ابتدا از کسری بودجه شروع شد یعنی اگر هیچ تحریمی هم در کار نبود، قطعا کار دولت باز هم پیچیده می‌شد. کسری بودجه و فشار بالای نقدینگی باعث افزایش تورم شده است. دولت به جای این‌که فکری به حال کسری بودجه کند و مکانیزمی برای حل مشکل نقدینگی بیابد، سرکوب بازار را در دستور کار داده و سیاست کنترل قیمت‌ها را کلید زده است. بعد از مدتی ناچار می‌شود کالاها را دونرخی و سهمیه‌بندی کند. به محض اجرای این سیاست، بازارهای غیررسمی زیادی در اقتصاد شکل می‌گیرد که نمونه‌اش را در بازار ارز دیدیم و نتایج زیان بارش را با تمام وجود احساس کردیم. از این به بعد شما یک اقتصاد کنترل‌شده چندنرخی دارید که امکان مبادله آزاد در آن فراهم نیست. در این فضا بخش خصوصی امکان رشد ندارد. نتیجه این‌که، انحصار شکل می‌گیرد. انحصار که شکل گرفت، انواع فساد به وجود می‌آید و بخش عمده توان و امکانات دولت باید صرف مقابله با انبار کردن و احتکار کالا شود. نتیجه اینکه دولت تصمیم می‌گیرد کوپن را احیا کند. احیای کوپن دوباره پایه‌های تولید و توزیع دولتی را قوی و این روند همین‌طور ادامه پیدا می‌کند. من فکر می‌کنم به سرعت در حال بازگشت هستیم. متاسفانه ذهنیت سیاستگذار در کشور ما این است که سال های پیش سیاستگذاری اقتصادی خوب بوده و در شرایط اضطرار باید به همان سیاست‌ها بازگردیم، در حالی که باید اعتراف کنیم که اداره اقتصاد کشور به این شکل نتایج زیان‌باری دارد و اقتصاد ما هنوز با آن درگیر است. محسن جلال‌پور