فرض کنید همین الان خود خود من با تمام ا هن و تولوپ‌های دینی و علمی و اخلاقی یکهو به م خم بزند و تصمیم بگیرم همه‌ی کتابهایم را آتش بزنم و بگویم گور بابای حافظ که می‌گفت: "در این بازار اگر سودی‌ست با درویش خرسند است/خدایا م نعمم گردان به درویشی و خ رسندی" و تصمیم بگیرم که یک مفسد_اقتصادی شوم. مثلا بشوم سلطان تولید و تهیه و توزیع عنبرنسارای ایران و خاورمیانه، و بزرگترین درمان‌گر سینوزیت دنیا با طب سنتی. گر ن ه موشی دزد در انبار ماستگندم اعمال چل ساله کجاست؟ (مثنوی) قاعدتا‌اول باید از بانک شروع کنم. اما هرچه فکر می‌کنم می‌بینم از راه عادی نمی‌شود. چون آخرین‌بار که یک راه عادی را که امتحان کردم این بود که دو سال حقوقم را در یک صندوق گذاشتم و به قول بانکی‌ها با حسابم کار کردم. بعد از دو سال که نوبت وامم شد گفتند که برای بیست میلیون تومان وام باید چهار نفر ضامن کارمند چک‌دار بدون بدهی یا سوءسابقه و اقساط عقب‌افتاده بیاوری که ساکن همین شهر خودمان باشند. راست ش من یک دانه‌اش را هم نداشتم. به همان درویشی و خرسندی اکتفا کردم. بی‌خیال شدم کلا . دقت فرمودید؟ چهار نفر ضامن کارمند چک‌دار بدون بدهی یا سوءسابقه و اقساط عقب افتاده که ساکن شهر خودت باشد. نمی‌دانم درست است یا نه، اما برداشت من از سخت‌گیری‌های قانونی‌که برای ما رعیت می‌شود، آن است که بدون داشتن روابط با اشخاص صاحب اعتباری که کارچاق کن وام و اعتبار میلیاردی برای شما شوند و افراد بالادستی که آن را ت یید کنند و یا بدون داشتن رانت اطلاعاتی و بده‌و‌بستان و این‌جور چیزها، شما که هیچی، حتی اگر پدرجدتان هم بخواهد نمی‌تواند یک مفسد اقتصادی شود. نهایتش یک دزد یا کلاه‌بردار خرده‌پای آفتابه‌دزد می‌توان شد. بنابراین به آن دسته مدیران پاکدستی که دلسوزانه به دنبال مبارزه با مفاسد اقتصادی هستند باید گفت تلخی فقط مال ته خیار است. دنباله‌ی خیار را پیدا کنید که تلخی‌اش پیدا نیست. به تعبیر دیگر، یک مفسد اقتصادی حتی اگر اعدام هم بشود، فقط دم مارمولک است. مارمولک را اگر پیدا نکنید، هزار بار دیگر هم دم درمی‌آورد (و البته این در صورتی‌است که مثل احمد توکلی نگوییم فساد، سیستماتیک است آفتاب‌نیوز، بهمن )داستان ته خیار مثل همان فردی است به دکتر مراجعه می‌کند. در حین معاینه، یک نفر بازرس از راه می‌رسد و از دکتر می‌خواهد مدارک نظام پزشکی‌اش را ارایه دهد. دکتر، بازرس را به کناری می‌کشد و پولی کف دستش می گذارد و می‌گوید: من دکتر واقعی نیستم! شما این پول رو بگیر، بی‌خیال شو! بازرس پول رو می‌گیره و از در خارج می‌شه! مریض می‌دوه جلو و یقه‌ی بازرس رو می‌گیره و اعتراض می‌کنه. بازرس می‌گه: منم بازرس واقعی نیستم و فقط برای اخاذی اومده بودم ولی توی مریض می‌تونی از دکتر قلابی شکایت کنی! مریض لبخند تلخی می‌زنه و می‌گه: اتفاقا من هم مریض نیستم اومدم که چند روز استراحت استعلاجی بگیرم برای مرخصی محل کارم. یا همین داستان نیشکر هفت‌تپه را ببینید. به قول دوستی، چند سال قبل ناگهان تعرفه‌ی واردات شکر صفر شد یک میلیون ت ن شکر ارزان وارد شد کارخانه‌ی ملی نیشکر ورشکست شد دولت بعد کارخانه را مفت فروخت خریدار نالایق با اعتبار شرکت وام و ارز و رانت گرفت و ناپدید شد در هر خط این نوشته، چند نفر میلیاردر شدند، و کارگران نیشکر هفت‌تپه فقیرتر. واقعا ریشه‌ی اصلی این مفاسد چیست که هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند؟ ریشه‌ی اصلی را پیدا کنید که یکی‌اش همین سرمایه‌داری رفاقتی دولتی است که باعث می‌شود بدون هیچ گونه شفافیت خبری و عدالت در واگذاری، یکی با سفارش بیاید یک شرکت پنجاه‌ساله را با ثمن بخس بخرد و بعد هم بابتش ارز مفت از دولت بستاند و همه‌ی اموال را به خارجه منتقل کند و عینهو شاهزاده سوار هواپیما شود و فلنگ را ببندد و هیچ‌کس هم نفهمد. باور کنید این‌ها به‌راحتی و بدون وجود یک تیم قدرتمند نمی‌شود. من حتی از حساب خودم هم با کلی شرط و شروط و محدودیت می‌توانم به آن‌یکی حسابم پول منتقل کنم. دکتر محسن زندی