حدود سال پیش در بیست و پنجم ژوین زن جوانی ونیزی در پادو توانست رساله دکتری خود را بگذراند و عنوان "استادی و دکتری" را رسما دریافت دارد. مراسم، چنانکه معمول است، در یکی از تالارهای سخنرانی برگزار نشد، زیرا انتظار می‌رفت که جماعت انبوهی در آن حضور یابند و در واقع هم‌چنین به نظر می‌رسید که این نمایش غیر عادی هزاران نفر را به سوی خود جلب کند، بلکه تصمیم گرفته شد که این مراسم در کلیسای پادو انجام گیرد. النا لوکرزیا کورنارو پیسکوپیا Elena Cornaro Piscopia ( - ) - دختر یکی از صاحب منصبان قضایی سن - مارک - با اینکه دوشیزه ساله‌بود، روز ژوین ترسان و لرزان به اینکلیسا وارد شد. پدرش "جیووان باتیسنا کورنارو" از دودمانی نجیب و مشهور بود که چهار نفر از افراد آن به مقام ریاست جمهوری ونیز رسیده و حتی یکی از زنان آن بر اریکه سلطنت نشسته و عنوان ملکه قبرس را دریافت کرده بود. او که از این افتخارات خانوادگی به خود می‌بالید از همه نفوذ خانواده‌اش برای از میان برداشتن موانعی که بر سر راه دخترش وجود داشت، استفاده کرده بود. ولی تنها یک مانع باقی بود و آن اینکه دسترسی به درجه دکتری در رشته الهیات برای زنان محال می‌نمود. سرانجام شورای دانشگاه پادو در مورد اخذ درجه دکتری در رشته فلسفه (که در آن زمان دیالکتیک نامیده می‌شد) ر ی موافق داد. النا لوکرزیا به طیب خاطر می‌خواست از این درجه دکتری چشم بپوشد تا در انزوای علمی به سر برد، ولی در جوار او کشیشی وجود داشت که وی را اندرز می‌داد تا به اراده پدر وقع و احترام گذارد. پرسش‌های ممتحنان در النا شور و ذوق وافری برانگیخت و اطلاعات و دانش وسیع او در معلمان اثر گذاشت. پس ازآنکه شورای استادان عنوانی را که تا آن زمان هیچ زنی در جهان موفق به دریافت آن نشده بود، به وی اعطا کرد، حلقه دکتری را به انگشت او نشاندند و تاج افتخار بر سرش نهادند و خرقه استادی را که به خز و قاقم آراسته بود، بر او پوشاندند. ولی النا لوکرزیا دیگر به این تشریفات نمی‌اندیشید بلکه چشم به راه لحظه‌ای بود که این مراسم به پایان برسد و او سرانجام بتواند به خانه بازگردد. و در همین خانه بود که او شش سال دیگر به تفکر و مطالعه ادامه داد و درحالی‌که هنوز بسیار جوان بود، چشم از جهان فرو بست. نخستین اثر وی که در خور ذکر است کتابی است به نام "گفتگو میان نجات‌دهنده ما عیسی و روح پارسا" است که او در ، پیش از سن سالگی آن را از یک متن اسپانیایی ترجمه کرده‌بود. بدین‌گونه او از همان دوران جوانی استعداد و گرایش طبیعی خود را برای گسستن از مادیات و پرداختن به یک زندگی جاودانی و فناناپذیر که فارغ از هرگونه تظاهر و خودنمایی باشد، نشان داد. ولی این استعداد با شور فراگیری دانش تو م بوده است و به طوری که از زندگینامه‌های وی بر می‌آید، زن جوان علاوه بر زبان قدیم و جدید لاتینی و یونانی می‌توانست به زبان فرانسه، اسپانیایی و عبرانی هم بنویسد و تکلم کند و نیز قادر بود آهنگ بسازد و آن را بنوازد و حتی به ریاضیات و نجوم بپردازد. این عطش شدید فراگیری دانش گواه آن بود که وی از یک استعداد ذهنی پیشرس و فوق العاده و از یک حافظه بسیار نیرومند برخودار بود. و برخی نیز آن را ناشی از بی‌اعتنایی دایمی او نسبت به لذات دنیوی و هوس‌های بیهوده و ناپایدار زندگی دانسته‌اند. و اینکه او از همان آغاز، زندگی زناشویی را نپسندیده و به زندگی گوشه‌نشینی گرایش نشان داده، موید این پندار است. با این همه هیچگونه روحیه مردم‌گریزی در او وجود نداشت. او با رغبت بسیار دانشمندان خارجی را می‌پذیرفت، در مباحثات شرکت می‌جست و به اصطلاح امروز به سخنرانی و تدریس می‌پرداخت. طولی نکشید که نام وی بر سر زبان‌ها افتاد و او به عضویت هفت آکادمی فرهنگی درآمد. منظومه‌هایش دست به دست می‌گشت و داستان‌های جالبی درباره حجب و حساسیت او نقل کردند. روزی به پدر توانگرش که دوست داشت دارایی خود را به رخ دیگران بکشد، هنگامی که درباره چگونگی تزیین قصر خود در کانال بزرگ با نقاشان و صنعتکاران صحبت می‌کرد چنین گفت: پدر چرا اینهمه ثروت را میان مستمندان تقسیم نمی‌کنی؟ با این کار می‌توانی در بهشت قصر بسیار پایدارتر و باشکوه‌تری برای خود بنا کنی. دخترش که بر زندگی ریاضت‌طلبانه و محققانه مبتنی بود با کمال ت سف از هرگونه اندیشه‌ای دایر بر فراهم آوردن موجبات ازدواج وی چشم پوشید و او را همراه با چهار خدمتگزار و یک پزشک به پادو روانه کرد تا در کاخی که در آنجا داشت اقامت گزیند. النا در آنجا فرصت کافی یافت تا دروس دانشگاه معروف و کهنسال این شهر را (این دانشگاه در سال میلادی ت سیس شده) دنبال کند و در همانجا چندین سال به مطالعات ژرف در رشته الهیات و فلسفه پرداخت. او در پادو زندگی بسیار ساده‌ای را می‌گذراند. ظروف نقره‌ای خود را تنها در مواقعی که پدرش از آنجا بازدید می‌کرد بیرون می‌آورد، زیرا او خودش برای خوردن غذا از ظروفی استفاده می‌کرد که تهیدستان آن را به کار می‌بردند، به خدمتگزاران خود خدمت می‌نمود و به وقت بیماری، به پرستاری آنان همت می‌گماشت. این روش تا روزی که ناگزیر شد به پیروی از میل پدرش، در مراسم اعطای درجه دکتری حاضر شود ادامه یافت. بی‌شک پیش از وی زنان دیگری در این کشور وجود داشتند که شهرت علمی پیدا کرده بودند از آن جمله نوولا آندرا است که در فاصله سالهای و به جای پدر بیمار خود در دانشگاه بولونی که در ت سیس شده، قوانین کلیسایی را تدریس می‌کرد ولی او وقتی به تدریس می‌پرداخت می‌بایست صورتش را با نقابی بپوشاند. و این از نشانه حجب و حیا بود. بیست و پنجم ژوین در کلیسای پادو چهره النا لوکرزیا کورنارو بدون نقاب بود. تصویری از این چهره را هم اکنون می‌توان در پنجره بزرگی مشاهده نمود که‌از سال ، کتابخانه واسار کالج را، موسسه مهم زنان آمریکا که در آن نام وی برای همه آشناست، زینت بخشیده است. یک پزشک