گاهی اوقات پیش می‌آید که نوجوانان، به دلایل مختلفی دست به انجام کار‌های پرخاشگرانه می‌زنند. مانند پرتاب کردن اشیا به دیگران، استفاده از الفاظ رکیک، و در بدترین حالت، دست بلند کردن روی افراد دیگر، به ویژه والدین. آزارگری، پدیده‌ای است که در آن یک فرد، به فرد یا افراد دیگری که با او ارتباط دارند، آسیب می‌رسانند. اینکه آزارگری به خاطر چه عواملی به وجود می‌آید، خود بحثی است که برای پیشگیری از دست بلند کردن نوجوانان بر روی والدین، بسیار حیاتی است. فرد آزارگر می‌تواند شدت پایینی از خشونت را از خود نشان دهد برای مثال فرد آزار گر ممکن است که برای رسیدن به اهداف خود تنها از تهدید، الفاظ رکیک و. استفاده کند. اما در مواردی، شاهد برخورد‌های شدید تری از افراد آزار گر هستیم که می‌تواند شامل کتک زدن، پرتاب و شکستن اشیا، خرابکاری و. باشد. در صورتی که فرد آزار گر در مقابل والدین خود، واکنش‌های شدیدی را نشان دهد، ممکن است که دست روی والدین خود بلند کند، تا خواسته هایش را برآورده کنند. همانطور که گفته شد، افراد آزار گر می‌توانند به راحتی بر روی والدین خود دست بلند کنند اما این افراد بدون دلیل تبدیل به اشخاص آزار گر نمی‌شوند. در ادامه به عواملی که باعث می‌شوند نوجوانان بر روی والدین دست بلند کنند اشاره می‌کنیم. مصرف کردن مواد اعتیاد آور، به طور کلی به عنوان یکی از بزرگترین معضلات جامعه به شمار می‌رود، که به ویژه بر نوجوانان جامعه ت ثیر مخرب تری می‌گذارد. برخی مواد مخدر می‌توانند توانایی تصمیم گیری درست و قضاوت را از فرد مصرف کننده بگیرند، در نتیجه نوجوان به کاری که انجام می‌دهد فکر نمی‌کند و به راحتی بر روی والدین دست بلند می‌کند. البته مصرف مواد مخدر ت ثیرات زیان آور بیشتری نیز دارد که در این مقوله نمی‌گنجد. در برخی موارد، این خشونت و تنبیه فیزیکی خود خانواده است که می‌تواند باعث ایجاد این مشکل شود. برخی والدین با تنبیه فیزیکی فرزندان نوجوان خود، به نحوی احساس غرور جوانی که در آنها، به تازگی به وجود آمده را می‌شکنند. در شرایطی، این امر باعث می‌شود که نوجوان دچار اختلالاتی در روان خود شود، و روی والدین خود دست بلند کند. در این مورد، والدین باید بدانند که دست بلند کردن روی نوجوانان، به خاطر خطا‌های کوچک و یا بدون دلیل، غرور آن‌ها را در هم می‌شکند و تصویر بدی از والدین، در ذهن نوجوان شکل می‌گیرد. امروزه شبکه‌های اجتماعی، فیلم‌های سینمایی و. که ما به طور کلی آن‌ها را به عنوان رسانه می‌شناسیم، می‌توانند شامل موارد خشونت زا و فعالیت‌هایی باشند که مناسب سنین نوجوانان نیست. نوجوانان به دلیل اینکه مغزشان در بالاترین سطح رشد وجود دارد، نسبت به این نوع از محتوا، واکنش شدید تری نشان می‌دهند و ممکن است از آن‌ها یاد بگیرند که برای رسیدن به خواسته هایشان از ضرب و شتم استفاده کنند. این دسته از محتوا، امروزه به راحتی برای نوجوانان در دسترس است و مت سفانه مانعی موثر برای آن در نظر نگرفته شده است. ممکن است برخی نوجوانان، دارای اختلالات روانی از جمله اختلال دو قطبی، سادیسم و. باشند. این اختلالات می‌توانند ارثی و یا اکتسابی باشند، یعنی یا از والدین به ارث برسند، یا اینکه از محیط پیرامون مانند گروه دوستان، مدرسه و. کسب شوند. سادیسم، در واقع میل مثبت به آزار گری و آسیب زدن به دیگران است. افراد سادیسمی از آزار رساندن به دیگران لذت برده و از کار‌های بد خود به هیچ وجه پشیمان نمی‌شوند. اختلال دو قطبی، نوعی اختلال روانی شخصیتی است که از نشانه‌های آن می‌توان به زود خوشحال شدن، زود عصبی شدن و اخلاق ناپایدار اشاره کرد. اینکه نوجوانان، احساس کنند که در جامعه، مورد قبول نیستند و نمی‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند، ممکن است به خشونت علیه والدین دست بزنند. به این که نوجوانان توسط جامعه مورد قبول و تشویق قرار بگیرند، مقبولیت گفته می‌شود. هنگامی که نوجوان احساس کند که در میان افراد جامعه مقبولیت ندارد، ممکن است دست به خشونت زده و روی والدین خود دست بلند کند. نوجوانی سنی بسیار حساس است که در آن، فرد به فکر این می‌افتد که برای آینده خود برنامه ریزی کند. به این دلیل است که از نوجوانی به عنوان یک زمان بحرانی در زندگی انسان یاد می‌شود. تفکر بیش از حد در مورد آینده و راه‌های موجود برای پیشروی در آن، می‌تواند فشار بسیار زیادی بر روی نوجوانان بیاورد اگر نوجوانان نتوانند این فشار را تحمل کرده و آن را از روش درست مهار کنند، ممکن است دست به خشونت زده و والدین خود را مورد ضرب و شتم قرار دهند. از عوامل دیگر دست بلند کردن نوجوانان بر روی والدین می‌توان به اختلال در فرایند هویت یابی، مجبور کردن نوجوانان به انجام دادن کاری که دوست ندارند انجام دهند، آزار جنسی، بی توجهی به خواسته‌های نوجوانان، برخی آسیب‌های فیزیکی مغز و. اشاره کرد. همانطور که گفته شد، مواد مخدر، ترس از آینده، اختلالات روانی و. می‌توانند از عوامل ضرب و شتم والدین توسط نوجوانان باشند. می‌توانیم از بسیاری از این موارد جلوگیری به عمل آوریم، و به نوجوانان کمک کنیم تا بتوانند شخصیت خود را به دور از خشونت بسازند. تلاش کنید که نوجوان خود را از مواد مخدر دور نگه دارید، و از مضرات مواد مخدر با او صحبت کنید. نوجوانان باید به طور دایم کنترل شوند و از دوستان ناباب دور بمانند. محتوای مورد استفاده نوجوان خود را کنترل کنید. اطمینان حاصل کنید که محتوای مورد استفاده او، مناسب رده سنی خودش باشد. هیچ گاه نگذارید که از محتوای پرخاشگرانه که مناسب سن آن‌ها نیست استفاده کنند. اگر نوجوان شما دارای اختلالات روانی است، باید به روان پزشک مراجعه کنید، و مراحل درمان را تکمیل کنید. صورتی که مشکل بسیار حاد باشد، این امکان وجود دارد که فرزند شما در مراکز مربوطه، بستری شود. تلاش کنید فرزند خود را نسبت به آینده اش راهنمایی کنید، تا از نگرانی‌های آن بکاهید. نوجوانان برای اینکه مسیر زندگی خود را به طور درست مشخص کنند، نیازمند راهنمایی و تجربه والدین خود هستند. در غیر این صورت ممکن است والدین خود را به خاطر نگرانی‌ها و ترس خود، مقصر بدانند و روی آن‌ها دست بلند کنند. با نوجوانتان حرف بزنید و به او ثابت کنید کارش اشتباه است. برای این کار می‌توانید الگو‌هایی را به او معرفی کنید که در یاری رساندن به والدین خود کوتاهی نکردند، و حتی به آن‌ها نگاه بد نیز نکرده اند. ارزش‌های اخلاقی، باید از سنین پایین به کودکان آموزش داده شود. هر چه که فرزندان بزرگتر می‌شوند، امکان تغییر عادات و اخلاق در آن‌ها کمتر می‌شود در نتیجه سن نوجوانی سن بسیار حساسی است می‌توان گفت در بعضی موارد آخرین فرصت برای اصلاح مشکلات اخلاقی فرزندان است. البته باید گفت در بعضی موارد نیز اینگونه نیست و خصوصیات اخلاقی متفاوت نوجوانان عامل این تفاوت است. به هیچ وجه اعتماد به نفس، و غرور جوانی نوجوانتان را خرد نکنید. با خشونت بسیار برخورد نکنید، زیرا همانطور که گفته شد می‌تواند واکنش متقابل نوجوانان را به دنبال داشته باشد. تنبیه فیزیکی می‌تواند یک محرک بسیار قوی باشد که نوجوان بر روی والدین خود دست بلند کند. نوجوانان را به حضور در جامعه، آراستگی و خوش اخلاقی تشویق کنید. نوجوانان بسیار به حس مقبولیت نیاز دارند. در غیر این صورت ممکن است دست به اعمال پرخاشگرانه، برای تخلیه ناراحتی خود بزنند. والدین در این امر مهمترین نقش را ایفا می‌کنند، به طوری که می‌توانند شروع کننده این معضل باشند، یا اینکه به طور کامل آن را ریشه کن کنند. پس مراقب رفتار خود با فرزندان نوجوان خود باشید. نوجوانی، دوره‌ای از زندگی انسان است که بسیار تعیین کننده است. در این سن ممکن است مشکلاتی به وجود بیاید که نوجوانان پرخاشگری کنند اما اگر والدین نسبت به تربیت و رفع مشکلات شخصیتی نوجوان خود کوشا باشند، می‌توانند انسانی با شخصیت پایدار و به دور از پرخاشگری را به جامعه تحویل دهند. امید است که این معضل در تمام خانواده‌ها از بین رفته، و در میان اعضای خانواده آرامش برقرار باشد. نوجوانی را جدی بگیرید زیرا مانند پلی است که افراد را از کودکی، به بزرگسالی می‌برد. در نتیجه اگر با عادت‌های منفی مانند دست بلند کردن روی والدین تلفیق شود، می‌تواند زندگی فرد را حتی در بزرگسالی تحت تاثیر قرار دهد. منبع: