نقرس نوعی التهاب مفصل یا آتریت است که شیوع قابل توجهی دارد. این بیماری با حملات ناگهانی و شدید درد، تورم، قرمزی و حساسیت در یک یا چند مفاصل، اغلب در انگشت شست پا مشخص می‌شود. حمله نقرس می‌تواند ناگهان اتفاق بیفتد، اغلب شما را در نیمه‌های شب بیمار بیدار می‌کند. بیمار احساس می‌کند انگشت شست پایش در آتش است. مفصل آسیب دیده داغ، متورم و آنقدر حساس است که حتی وزن ملحفه روی آن غیرقابل تحمل به نظر می‌رسد. علایم نقرس ممکن است بیایند و بروند، اما راه‌هایی برای مدیریت علایم و جلوگیری از شعله ور شدن وجود دارد. علایم و نشانه‌های نقرس تقریبا همیشه به طور ناگهانی و اغلب در شب بروز می‌کند. آن‌ها عبارتند از: درد شدید مفاصل. نقرس معمولا انگشت شست پا را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما می‌تواند در هر مفصلی ایجاد شود. مفاصل متداول دیگر شامل مچ پا، زانو، آرنج، مچ دست و انگشتان است. این درد به احتمال زیاد در چهار تا ساعت اول پس از شروع شدیدتر خواهد بود. ناراحتی طولانی مدت. پس از فروکش شدن شدیدترین درد، برخی ناراحتی‌های مفصلی ممکن است از چند روز تا چند هفته طول بکشد. حملات بعدی احتمالا بیشتر طول می‌کشد و مفاصل بیشتری را تحت ت ثیر قرار می‌دهد. التهاب و قرمزی. مفصل یا مفاصل آسیب دیده متورم، حساس، گرم و قرمز می‌شوند. دامنه حرکتی محدود. با پیشرفت نقرس، ممکن است نتوانید مفاصل خود را به طور عادی حرکت دهید. در صورت احساس ناگهانی و شدید درد در مفصل، با پزشک خود تماس بگیرید. نقرس بدون درمان می‌تواند منجر به بدتر شدن درد و آسیب مفصل شود. اگر تب دارید و مفصل داغ و ملتهب است، فورا به پزشک مراجعه کنید که می‌تواند نشانه عفونت باشد. نقرس زمانی رخ می‌دهد که کریستال‌های اورات در مفصل شما جمع می‌شوند و باعث التهاب و درد شدید حمله نقرس می‌شوند. کریستال‌های اورات زمانی ایجاد می‌شوند که میزان اسید اوریک در خون شما زیاد باشد. بدن شما هنگام تجزیه پورین‌ها موادی که به طور طبیعی در بدن شما یافت می‌شود، اسید اوریک تولید می‌کند. پورین‌ها همچنین در غذا‌های خاصی از جمله گوشت قرمز و گوشت اندام مانند جگر یافت می‌شوند. غذا‌های دریایی غنی از پورین شامل آنچوی، ساردین، صدف، ماهی قزل آلا، ماهی قزل آلا و ماهی تن می‌باشد. نوشیدنی‌های الکلی، به ویژه آبجو، و نوشیدنی‌های شیرین با قند میوه (فروکتوز) باعث افزایش سطح اسید اوریک می‌شوند. به طور معمول، اسید اوریک در خون شما حل شده و از طریق کلیه‌ها وارد ادرار می‌شود. اما گاهی اوقات یا بدن شما بیش از حد اسید اوریک تولید می‌کند یا کلیه‌های شما اسید اوریک بسیار کمی دفع می‌کنند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، اسید اوریک می‌تواند تجمع کرده و کریستال‌های اورات تیز و سوزنی مانند را در یک مفصل یا بافت اطراف ایجاد کند که باعث درد، التهاب و تورم می‌شود. در صورت داشتن سطح بالای اسید اوریک در بدن، احتمال ابتلا به نقرس بیشتر است. عواملی که سطح اسید اوریک را در بدن شما افزایش می‌دهند عبارتند از: خوردن رژیم غذایی سرشار از گوشت قرمز و صدف و نوشیدن نوشیدنی‌های شیرین با قند میوه (فروکتوز) سطح اسید اوریک را افزایش می‌دهد که خطر ابتلا به نقرس را افزایش می‌دهد. مصرف الکل، به ویژه آبجو، خطر نقرس را نیز افزایش می‌دهد. اگر اضافه وزن دارید، بدن شما اسید اوریک بیشتری تولید می‌کند و کلیه‌ها در دفع اسید اوریک مشکل‌تر هستند. بیماری‌ها و شرایط خاص خطر ابتلا به نقرس را افزایش می‌دهد. این موارد شامل فشار خون بالا و بیماری‌های مزمن مانند دیابت، چاقی، سندرم متابولیک و بیماری‌های قلبی و کلیوی است. دوز کم آسپرین و برخی از دارو‌هایی که برای کنترل فشار خون استفاده می‌شود - از جمله دیورتیک‌های تیازیدی، مهار‌کننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین ( ACE ) و مسدود‌کننده‌های بتا - نیز می‌توانند سطح اسید اوریک را افزایش دهند. بنابراین استفاده از دارو‌های ضد رد پیوند، برای افرادی که پیوند عضو انجام داده‌اند نیز می‌تواند تجویز شود. اگر سایر اعضای خانواده شما نقرس داشته‌اند، احتمال ابتلای شما به این بیماری بیشتر است. نقرس بیشتر در مردان رخ می‌دهد، در درجه اول به این دلیل که زنان معمولا سطح اسید اوریک پایین‌تری دارند. اما پس از یایسگی، سطح اسید اوریک زنان به میزان مردان نزدیک می‌شود. مردان نیز زودتر دچار نقرس می‌شوند معمولا بین تا سالگی در حالی که زنان به طور کلی علایم و نشانه‌هایی را بعد از یایسگی نشان می‌دهند. تجربه جراحی یا ضربه اخیر می‌تواند گاهی باعث حمله نقرس شود. در برخی از افراد، دریافت واکسیناسیون می‌تواند باعث شعله ور شدن نقرس شود. افراد مبتلا به نقرس می‌توانند شرایط شدیدتری را تجربه کنند، مانند: نقرس مکرر برخی از افراد ممکن است هرگز علایم و نشانه‌های نقرس را دوباره تجربه نکنند. برخی دیگر ممکن است چندین بار در سال دچار نقرس شوند. دارو‌ها ممکن است از حمله نقرس در افراد مبتلا به نقرس مکرر جلوگیری کنند. در صورت عدم درمان، نقرس می‌تواند باعث‌فرسایش و تخریب مفصل شود. نقرس پیشرفته نقرس درمان نشده ممکن است باعث ایجاد رسوبات کریستال‌های اورات در زیر پوست در ندول‌هایی به نام توفی یا توفوس شود. توفی می‌تواند در چندین ناحیه مانند انگشتان دست، پا، آرنج یا تاندون آشیل در پشت مچ پا ایجاد شود. توفی معمولا دردناک نیست، اما ممکن است در حین حملات نقرس متورم و حساس شود. سنگ کلیه. بلور‌های اورات ممکن است در مجاری ادراری افراد مبتلا به نقرس جمع شده و باعث ایجاد سنگ کلیه شوند. دارو‌ها می‌توانند خطر ابتلا به سنگ کلیه را کاهش دهند. پزشکان معمولا نقرس را بر اساس علایم شما و ظاهر مفصل آسیب دیده تشخیص می‌دهند. آزمایشاتی که به تشخیص نقرس کمک می‌کند ممکن است شامل موارد زیر باشد: آزمایش مایع مفصلی پزشک شما ممکن است از یک سوزن برای بیرون آوردن مایع از مفصل آسیب دیده شما استفاده کند. هنگامی که مایع زیر میکروسکوپ بررسی می‌شود، ممکن است کریستال‌های اورات قابل مشاهده باشند. آزمایش خون. ممکن است پزشک آزمایش خون را برای اندازه‌گیری میزان اسید اوریک در خون شما توصیه کند. اگرچه نتایج آزمایش خون می‌تواند گمراه‌کننده باشد. برخی از افراد سطح اسید اوریک بالایی دارند، اما هرگز نقرس را تجربه نمی‌کنند. و برخی از افراد علایم و نشانه‌های نقرس را دارند، اما سطوح غیر معمول اسید اوریک در خون آن‌ها وجود ندارد. تصویربرداری با اشعه ایکس. اشعه ایکس مشترک می‌تواند برای رد سایر علل التهاب مفصل مفید باشد. سونوگرافی. در این آزمایش از امواج صوتی برای تشخیص بلور‌های اورات در مفاصل یا توفی استفاده می‌شود. توموگرافی کامپیوتری دو انرژی ( DECT ) این آزمایش ترکیبی از اشعه ایکس است که از زوایای مختلف گرفته شده است تا بلور‌های اورات را در مفاصل تجسم کند. دارو‌های نقرس در دو نوع موجود هستند و بر دو مشکل متفاوت تمرکز می‌کنند. نوع اول به کاهش التهاب و درد ناشی از حملات نقرس کمک می‌کند. نوع دوم با کاهش میزان اسید اوریک در خون از عوارض نقرس جلوگیری می‌کند. اینکه کدام نوع دارو برای شما مناسب است بستگی به تعداد و شدت علایم شما دارد، به همراه سایر مشکلات سلامتی که ممکن است داشته باشید. دارو‌های مورد استفاده برای درمان بیماری‌های نقرس و جلوگیری از حملات آتی عبارتند از: دارو‌های ضد التهابی غیر استروییدی ( NSAIDs ) دارو‌های ضدالتهابی غیراستروییدی شامل گزینه‌های بدون نسخه مانند ایبوپروفن و ناپروکسن و همچنین NSAID‌های نسخه‌ای قوی‌تر مانند ایندومتاسین یا سلکوکسیب ( Celebrex ) هستند. NSAID‌ها خطر معده درد، خونریزی و زخم را به همراه دارند. کلشی سین پزشک ممکن است کلشیسین را توصیه کند، یک داروی ضد التهابی که به طور موثر درد نقرس را کاهش می‌دهد. اثر دارو ممکن است با عوارض جانبی مانند تهوع، استفراغ و اسهال جبران شود. کورتیکواسترویید‌ها دارو‌های کورتیکواستروییدی، مانند پردنیزون، ممکن است التهاب و درد نقرس را کنترل کنند. کورتیکواسترویید‌ها ممکن است به شکل قرص باشند یا به مفصل شما تزریق شوند. عوارض جانبی کورتیکواسترویید‌ها ممکن است شامل تغییرات خلقی، افزایش سطح قند خون و افزایش فشار خون باشد. اگر سالانه چندین حمله نقرس را تجربه می‌کنید، یا اگر حملات نقرس شما کمتر مکرر اما دردناک هستند، پزشک ممکن است دارو‌هایی را برای کاهش خطر عوارض ناشی از نقرس توصیه کند. اگر قبلا شواهدی مبنی بر آسیب نقرس در اشعه ایکس مفصل دارید، یا دچار توفی، بیماری مزمن کلیه یا سنگ کلیه هستید، ممکن است دارو‌های کاهش سطح اسید اوریک بدن شما توصیه شود. دارو‌هایی که مانع از تولید اسید اوریک می‌شوند. دارو‌هایی مانند آلوپورینول و فبوکسوستات ( Uloric ) به کاهش میزان اسید اوریک بدن شما کمک می‌کند. عوارض جانبی آلوپورینول شامل تب، بثورات پوستی، هپاتیت و مشکلات کلیوی است. عوارض جانبی فبوکسوستات شامل بثورات، تهوع و کاهش عملکرد کبد است. فبوکسوستات همچنین ممکن است خطر مرگ ناشی از قلب را افزایش دهد. دارو‌هایی که حذف اسید اوریک را بهبود می‌بخشد. دارو‌هایی مانند پروبنسید به بهبود توانایی کلیه‌ها در دفع اسید اوریک از بدن کمک می‌کند. عوارض جانبی شامل بثورات، درد معده و سنگ کلیه است. دارو‌ها اغلب موثرترین روش برای درمان حملات نقرس و جلوگیری از عود علایم مکرر هستند. با این حال، انتخاب شیوه زندگی نیز مهم است، و شما ممکن است بخواهید: نوشیدنی‌های سالم‌تری را انتخاب کنید. مصرف مشروبات الکلی و شیرین شده با قند میوه (فروکتوز) را محدود کنید. در عوض، مقدار زیادی نوشیدنی غیر الکلی، به ویژه آب بنوشید. از خوردن غذا‌های سرشار از پورین خودداری کنید. گوشت قرمز و گوشت‌های عضو، مانند جگر، به ویژه حاوی پورین هستند. غذا‌های دریایی غنی از پورین شامل آنچوی، ساردین، صدف، ماهی قزل آلا، ماهی قزل آلا و ماهی تن می‌باشد. محصولات لبنی کم چرب ممکن است منبع بهتر پروتیین برای افراد مستعد نقرس باشد. به طور منظم ورزش کنید و وزن خود را کاهش دهید. حفظ وزن مناسب بدن، خطر ابتلا به نقرس را کاهش می‌دهد. فعالیت‌های کم اثر مانند پیاده روی، دوچرخه سواری و شنا - که برای مفاصل شما راحت‌تر است را انتخاب کنید. علایم خود را از جمله زمان شروع و دفعات بروز آن‌ها بنویسید. به اطلاعات شخصی مهم مانند تغییرات اخیر یا عوامل استرس زای عمده در زندگی خود توجه کنید. لیستی از اطلاعات پزشکی کلیدی خود، از جمله سایر شرایطی که تحت آن تحت درمان هستید و نام هرگونه دارو، ویتامین یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید، تهیه کنید. پزشک شما همچنین می‌خواهد بداند که آیا سابقه نقرس در خانواده دارید. در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوست خود را همراه ببرید. گاهی اوقات به خاطر سپردن تمام اطلاعاتی که در حین ملاقات به شما ارایه می‌شود، دشوار است. کسی که شما را همراهی می‌کند ممکن است چیزی را به یاد آورد که فراموش کرده‌اید یا فراموش کرده‌اید. سوالاتی را که می‌خواهید از پزشک خود بپرسید بنویسید. ایجاد لیست سوالات از قبل می‌تواند به شما کمک کند حداکثر استفاده را از وقت خود با پزشک ببرید. سوالاتی که باید در جلسه اولیه از پزشک بپرسید عبارتند از: علل احتمالی علایم یا وضعیت من چیست؟ شما چه آزمایش هایی را توصیه می‌کنید؟ آیا درمان یا تغییر شیوه زندگی وجود دارد که ممکن است به علایم من کمک کند؟ آیا باید به متخصص مراجعه کنم؟ سوالاتی که در صورت مراجعه به روماتولوژیست باید بپرسید عبارتند از: عوارض جانبی احتمالی دارو‌هایی که تجویز می‌کنید چیست؟ چه مدت بعد از شروع درمان علایم من باید بهبود یابد؟ آیا نیاز به مصرف طولانی مدت دارو‌ها دارم؟ من این شرایط دیگر سلامتی را دارم. چگونه می‌توانم آن‌ها را به بهترین شکل با هم مدیریت کنم؟ آیا تغییری در رژیم غذایی من توصیه می‌کنید؟ آیا نوشیدن الکل برای من بی‌خطر است؟ منبع: