در گذشته در کمتر خانواده‌ای بود که طلاق رخ داده باشد و طلاق امر مذمومی تلقی می‌شد ولی الان کمتر خانواده‌ای را می‌توان یافت که حداقل یک طلاق را تجربه نکرده باشند. به همین علت طلاق به عنوان یکی از پنج آسیب مهم اجتماعی کشور شناخته شده است. از این جهت کوشش و برنامه‌ریزی برای کاهش آن نیز در دستور کار سیاست‌گذاران قرار گرفته است. با این حال لازم است درک دقیق‌تری از این پدیده در ایران پیدا کنیم، تا حد ممکن دست به اقدامات و سیاست‌های بی‌فایده نزنیم. در این یادداشت می‌کوشیم به نکات و یافته‌های مهم این پژوهش درباره طلاق اشاره کنیم. واقعیت این است که طی سال گذشته روند افزایشی تعداد طلاق و از آن مهم‌تر کاهش نسبت ازدواج به طلاق شدت یافته است. نسبت ازدواج سالبه طلاق . . . . . طی دوازده سال نسبت ازدواج به طلاق از . به . رسیده است. این نسبت برای شهر تهران در سال ، حدود / است، یعنی به ازای هر ازدواج، طلاق رخ می‌دهد. این نسبت برای منطقه تهران خیلی کمتر است. ایران در دو دهه پیش جزو کشورهایی محسوب می‌شد که آمار طلاق پایینی دارند، ولی اکنون در حال ورود به ده کشوری است که شاخص طلاق آنها بالاست. نکته بسیار مهم و اساسی این پیمایش در آخرین پرسش‌های مربوط به طلاق است. از کسانی که تجربه طلاق داشته‌اند، پرسیده شده که تحول کیفیت زندگی خود پس از طلاق را با پیش از آن در ده مورد ارزیابی کنند. بدون استثنا در همه موارد تعداد کسانی که اظهار داشته‌اند این موارد بهتر شده به کسانی که گفته‌اند بدتر شده بسیار بیشتر است. در روابط اجتماعی پنج برابر بهتر شده است. این نسبت برای زنان حدود دهبرابر بهتر شده است. تقریبا در همه موارد زنان ارزیابی بهتری از مردان درباره وضعیت پس از طلاق خود ابراز نموده‌اند و این نشان‌دهنده ارزیابی درست‌تر زنان از اقدام به طلاق است. پرسش پایانی درباره رضایت کلی از وضع فعلی پس از طلاق در مقایسه با پیش از طلاق است که درصد ابراز رضایت و درصد ابراز عدم رضایت کرده‌اند. ولی این دو رقم برای زنان و درصد است در حالی که برای مردان و درصد است. در مجموع اکثریت قاطع زنان و مردان ابراز رضایت بیشتری از وضعیت پس از طلاق داشته‌اند ولی زنان رضایت‌مندی بیشتری از مردان ابراز داشته‌اند. مطالعه حاضر نشان می‌دهد که بیشترین تعداد طلاق‌ها به رضایت بیشتر هر دو طرف طلاق منجر شده است. ولی عدم رضایت مردان از زنان بیشتر است. بنابراین لازم است که وضعیت خانواده و زندگی زناشویی قدری به نفع زنان متحول شود تا نفعی برای اقدام آنان به طلاق نماند. این به سود مردان نیز هست. زیرا با اندکی گذشت و کوتاه آمدن و تغییر وضعیت برای زنان می‌توانند امیدوار شوند که دچار طلاق نمی‌شوند. مردانی که درصدشان ارزیابی منفی‌تری از وضعیت پس از طلاق داشته‌اند و بالاخره اینکه درصد افرادی که تجربه طلاق داشته‌اند، دوباره ازدواج نموده‌اند که این رقم برای مردان درصد و برای زنان طلاق گرفته فقط درصد است. ظاهرا امید زنان به داشتن یک زندگی موفق پس از گرفتن طلاق کمتر از مردان است. یا زندگی فردی را مطلوبتر از ازدواج دوباره ارزیابی می‌کنند. در مجموع طلاق در ایران نشان‌دهنده کوشش زنان برای خلاص شدن از وضعیت نابرابر و تبعیض‌آمیز آنان در خانواده است. زنان روز، منتشر شده در ایران اول بهمن