جوان محبوب این شب های تلویزیون، متولد سال است. اولین بار چهارساله بوده که در نخستین تجربه اش هم بازی ابوالفضل پورعرب شده است، در "مردی شبیه باران" فیلمی به کارگردانی سعید سهیلی پدرش! بله. سینا سهیلی که نام هنری "مهرداد" را در کارهایش استفاده می کند، فعلا علاقه ای به حرف زدن درباره پدر و البته برادرش ندارد. بدون تکیه به جایگاه این دو در سینما روی پای خودش ایستاده و در نخستین نقش اول خود ثابت کرده است حرف های زیادی برای گفتن دارد. حامد سریال "پدر" را از لحاظ پایه و درون خیلی به خودش نزدیک می داند هر دو در خانواده ای مذهبی بزرگ شده اند اما می گوید حامد شیطنت سینا را ندارد. با او درباره کارهای قبلی اش، نمایشی که این روزها مشغول تمرین آن است، برنامه اش برای آینده و زیر و بم های نقش حامد تهرانی در سریال "پدر" گپ زده ایم. - ضرب المثلی قدیمی همیشه در گوشم خوانده می شد که از پدربزرگ و پدرم بسیار می شنیدم: "رهرو آن نیست که گهی تند و گهی خسته رود، رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود. " من ترجیح می دهم جزو کسانی باشم که مسیر را آهسته و پیوسته حرکت می کنند. به نظرم این گونه آدم می تواند هم راه را بهتر بشناسد، هم مسیر را اشتباه نرود. در عین حال از مسیری که طی می کند لذت می برد و در انتها بی دردسر به مقصد می رسد. من از کودکی از تیاتر و تلویزیون گرفته تا در سینما کار کرده بودم، از نقش های تک سکانس و دو سکانسی و مکمل تا به امروز. - فعلا تصمیم خاصی ندارم. حالا دارم بازخوردها و فیدبک های "پدر" را خیلی دقیق رصد می کنم و از موفقیت سریال لذت می برم. ولی همچنان فیلمبرداری بخش های پایانی "پدر" هستم و البته تیاتری را تمرین می کنم. - تیاتری به نام "سالی که دوباره پاییز شد" به نویسندگی و کارگردانی خانم لیلی عاج که در حوزه تیاتر کار درست و حرفه ای است. بازیگرانی که کنارم هستند از خوب های تیاتر و بچه های قوی در بازیگری هستند. توماج دانش بهزادی، الهام شعبانی و امیر میری در این نمایش بازی می کنند و انشاءالله از اول مهرماه در تماشاخانه باران روی صحنه می رود. - قطعا تعداد کارهایی که در تلویزیون ساخته می شود و درجه یک هستند، چه از لحاظ کیفی و چه فیلمنامه خیلی کم است شاید به اندازه انگشت های یک دست! با این حال قطعا اگر دوباره پیشنهادی داشته باشم که از بین یکی از این معدود آثار خوب باشد حضور در آن کار را قبول می کنم. البته اگر آن موقع سر تمرین تیاتر یا فیلم سینمایی نباشم. - چون سینما و تیاتر را بیشتر از تلویزیون دوست دارم. از بچگی در سینما بزرگ شده ام. اصلا بهتر است بگویم زندگی من با سینما ساخته شده است اما اگر یکی از آن کارهای خوب و انگشت شمار تلویزیون به من پیشنهاد شود برای پذیرفتنش درنگ نمی کنم. - بیشتر همه اهالی سینما، دوستان، آشنایان، فامیل و همسایه ها زنگ زده اند و به من به خاطر حامدی که دوستش دارند تبریک گفته اند. پیشنهاد کار هم داشته ام اما اصلا جدی به آنها فکر نکرده ام. به ویژه که هنوز درگیر سریال "پدر" هستم. سه تا چهار پیشنهاد داشته ام که فعلا درباره شان کوتاه و تلفنی صحبت کرده ام. - تلویزیون ناگهان آن قدر آدم را در نقطه دید مردم می آورد که نتیجه اش می شود فقط هزار پیام در آخرین پست اینستاگرامی ام. نظرات مردم برایم ارزشمند است. یک روز هم به خودم گفتم امروز همه پیام ها را می خوانم، اما راستش نزدیک به هزار پیام را خواندم و دیگر در حالی که نزدیک بود از چشم هایم خون بچکد، دست نگه داشتم اما سعی می کنم به صورت گذرا هم شده همه نظرات را بخوانم. قسمت اول سریال را که دیدم حس دوگانه ای داشتم هم خیلی خیلی نگران بودم و هم خیلی خیلی ذوق زده. اما حقیقتش را بخواهم بگویم وقتی حامد تهرانی را در اولین قسمت می دیدم، برایم خیلی غریب بود! یک موقع یادم می رود که خودم نقش حامد را بازی کرده ام! مثل یک بیننده به تماشای او می نشینم با نگرانی هایش نگران می شوم، با خنده هایش می خندم، با غصه هایش غمگین می شوم. امیدوارم مردم عزیزم هم با حامد ارتباط برقرار گرده باشند. امیدوارم. - کلا فیلمنامه هایی را که فلش فوروارد و فلش بک دارند خیلی دوست دارم. یا فیلمنامه هایی که به صورت پازل وار روایت می شوند، مورد علاقه ام هستند. مثل کارهای دیوید فینچر و این طور فیلم ها دغدغه من است. اما برای این کار از همان اول که فیلمنامه را خواندم خیلی ترسیدم و موافق نبودم. گرچه تصمیم گرفتم به فیلمنامه آقای عنقا اعتماد کنم و حالا که نتیجه را می بینم معتقدم این شیوه روایت از سوی نویسنده و کارگردان بی دلیل انتخاب نشده است. این موضوع باعث شده تماشاگر با حامد تهرانی همراه تر باشد. - خدا را شکر می کنم. من بعد از پخش سریال بیشتر از قبل احساس می کنم که یک نفر آن بالا نشسته و دارد تک به تک بنده هایش را نگاه می کند نگاهی از سر لطف و عشق. خوشحالم که نیم نگاهی هم به من داشته است. خیلی خیلی دوستش دارم و از او ممنونم. من در طول ساخت سریال از فضای پشت صحنه گرفته تا کیفیت کار حدس می زدم که "پدر" این قدر دیده شود اما تا این حدش را واقعا نه. فکر می کنم نویسنده و کارگردان هم انتظار این همه بازخورد را نداشتند. درباره حواشی هم باید بگویم حاشیه تا حدودی می تواند به دیده شدن یک اثر کمک کند اما اگر خود سریال خوب نباشد استقبال ادامه پیدا نمی کند. این حاشیه ها هم به درستی رخ داد. سوال اینجاست که چرا آنهایی که به واسطه حواشی بیننده سریال شدند از پای آن بلند نمی شوند؟ به نظرم این اتفاق یک پیامی دارد. من و شما می دانیم که سریال فیلمنامه مشخصی دارد، صحنه هایش رج زده شده اند و قطعا در این مرحله امکان تغییری در اثر آن هم در این حد بنیادین که بفهمیم قسمت اول خواب و رویا بوده و حامد زنده است وجود ندارد. اما دوست داشتید می شد برای مخاطبان عامی که در صفحه سریال و قطعا صفحه خودتان بارها و بارها آرزو کرده اند حامد زنده باشد کاری می کردید؟ مردم از گرانی و مشکلات و هزار و یک چیز خسته اند و انگار گاهی دلخوشی شان می شود زنده ماندن و عاقبت بخیری کاراکتری که خیلی زود به او علاقه مند شده اند. فکر می کنم در این باره باید نویسنده و کارگردان نظر بدهند. به نظر من قطعا به آن فکر کرده و می کنند. خدا را چه دیدید شاید حامد زنده ماند و مردم به خواسته دل شان رسیدند! اما خیلی خوشحالم که حامد تهرانی آن قدر مورد محبت مردم قرار گرفته که وقتی پیام های شان را می خوانم و فضای مجازی را به دقت رصد می کنم، می بینم که او چقدر مورد محبت مردم قرار گرفته که آنها نگران حالش هستند. حتی دوست ندارند مرگش را در سریال ببینند و باور کنند. واقعا خوشحالم. صبا