روزی خبر این بود: طرح ممنوعیت ازدواج دختران و پسران ساله و کمتر از آن، درکمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی رد شد. ازدواج کودکان - دختر یا پسر - که اصطلاحا"کودک - همسر" نامیده می شود، در درجه اول نشانه افت شدید شاخص های توسعه انسانی و علامتی روشن از فقر و سطح پایین آموزش و آگاهی همگانی است. اگر آمار این نوع ازدواج ها در طول زمان کاهش نیابد خود نشانه ی ایستایی و تنزل درجه رفاه عمومی و بویژه در مناطق محروم است. ازدواج کودک - همسران نوعی اجحاف در جامعه است. یعنی جامعه اعضای خود را تنبیه و مجازات می کند و در چارچوب فرهنگ و رسوم قبیله ای و باورهای رسوب شده از قرون گذشته با نوباوگان رفتار می کند. ازدواج کودکان بستر رشد آسیب های اجتماعی را فراهم می کند. در قربانیان این ازدواج ها حس بدبینی و انزوا و در گروه های ناظر و منتقد، حس ترحم و نومیدی را بر می انگیزد. کودکی که طبق قوانین کشورش نمی تواند یک دوچرخه بخرد یا بفروشد و معامله با او بواسطه ص غر سن باطل است، چگونه می تواند پای سفره عقد بنشیند و سند مهم ترین قرارداد همه زندگی خود، یعنی سند عقد ازدواج را امضا کند؟ برخی دختران در سالگی هنوز عروسک های خود را زنده و جاندار می پندارند، پس چگونه می توانند خود عروس بک خانواده، همسر یا مادر باشند؟ ! ازدواج کودکان در زیر سال، عملا آنها را از مرحله کودکی به مرحله پر مس له ت هل و میانسالی پرتاب می کند و آنها تا آخر عمر از خل چرخه عمر طبیعی خویش رنج می برند و به شهروندانی آسیب دیده و بزه دیده تبدیل می شوند. محرومیت کودک همسران پسر یا دختر از بازی و آموزش در واقع سرقت زندگی آنان توسط جامعه و والدین است. آنها قادر به دفاع از هویت و حقوق خود نیستند و بدون آگاهی و از سر ناداری و ناچاری چنین می کنند. ازدواج کودکان (دختران ساله و پسران ساله) در جوامع و فرهنگ های پیشرو ممنوع و منسوخ و با معیارهای حقوق بشری در تعارض است. ازدواج اصولا یک مقوله اجتماعی و عرفی است و یک امر مستقیم دینی از نوع عبادات و تکالیف و مناسک شرعی نیست که موکول به رعایت پروتکل های مذهبی باشد. به عنوان مثال مساله بلوغ یک مقوله چند بعدی ست. سن بلوغ جسمی و جنسی را باید پزشکان تعیین کنند، نه اینکه برمبنای چند روایت و حکایت تاریخی از اعماق اعصار گذشته سرنوشت هزاران انسان دستخوش بحران و موجب تنش های فردی و خانوادگی شود. بلوغ روانی و بلوغ اجتماعی را نیز باید روانشناسان و جامعه شناسان و حقوقدانان تعیین و اعلام کنند و آنگاه بر مبنای این قاعده درست علمی قوانین و مقررات ازدواج تدوین و اجرا گردد. اینکه کسانی می پندارند کودک (دختر) در سالگی بالغ و به سن تلکیف! می رسد، سخنی عجیب است و بویژه اگر این پدیده به دین منسوب شود. زیرا در قرآن مجید در باب سن تکلیف و ازدواج و تاهل کودکان اشارت یا دلالتی نشده است و این بدان معناست که موضوع به علم و عرف و قانون جوامع محول شده است. "تحلیل من می تواند بی اساس و بلاموضوع باشد"، چنانچه پژوهشی صورت گیرد در این مورد که آیا طرفداران نظریه تکلیف کودکان در و یا سالگی و نیز طرفداران ازدواج کودکان ساله (دختر) و ساله (پسر) ، خود مایل به تزویج فرزندان خویش در سنین زیر سال هستند و آیا چنین کرده اند؟ من به این نوع کودک آزاری ها تحت نام ازدواج، "نه" می گویم. علی رغم اینکه می دانم هم اکنون - در همین لحظه - در گوشه ای از کشورم کودکی در پای سفره عقدی زودرس خود نشسته و به آن پرسش مرسوم روحانی عاقد خود مظلومانه و ناآگاهانه می گوید ". بله. "! علی ملک پور، جامعه شناس