دانشمندان برای بررسی سوابق افراد به طرح پرسشنامه‌هایی پرداخته و آن‌ها را در اختیار هزار مرد و زن قرار دادند. در این پرسشنامه‌ها از جملاتی مثل "پدر و مادرم به من اعتماد داشتند" یا "احساس می‌کردم خانواده به من علاقه‌ای ندارد" استفاده شد و افراد باید به این جملات امتیاز می‌دادند. با استفاده از داده‌های بدست آمده چهار عامل اصلی شامل"علاقه‌مندی به فرزند"، "اعتماد به فرزند"، "قوانین خانه" و"استقلال فرزندان" به عنوان مولفه‌های تعیین‌کننده آینده فرزندان شناسایی شدند. محققان دو عامل"دورهم‌نشینی‌ها" و"تحقیر فرزندان" را نیز به عنوان عوامل کلیدی برشمردند. به سبکی از تربیت فرزندان گفته می‌شود که مستلزم استقلال متوسط یا بالای فرزندان است. از ویژگی‌های اصلی این شیوه فرزندداری می‌توان به اعتماد، توجه و کثرت زمان اختصاص داده شده به فرزند اشاره کرد. استقلال پایین، اعتماد متوسط رو به بالا، قوانین محدودکننده مختص این شیوه تربیت فرزندان است. توجه زیاد به فرزند دیگر ویژگی این سبک محسوب می‌شود. در این شیوه، سطح اعتماد والدین به فرزندان بالا یا متوسط ارزیابی شده و زمان دورهم‌نشینی‌ها متوسط یا بالای متوسط به حساب می‌آید. در این شیوه توجه پایینی به فرزندان صورت می‌گیرد. والدین قوانین چندانی را به فرزندان خود تحمیل نمی‌کنند و زمان کمی را به آن‌ها اختصاص می‌دهند. تمام عوامل کلیدی مثل توجه والدین، استقلال فرزندان و اعتماد به آنان در پایین‌ترین سطح خود قرار دارند. همه مولفه‌های بالا در سطح متوسط قرار دارند. نتایج تحقیقات نشان داد، والدینی که شیوه"پشتیبان" را برگزیدند، فرزندانی موفق از لحاظ مالی، تحصیلات و سطح رضایتمندی از زندگی به جامعه تحویل داده‌اند. از طرف دیگر کسانی که با سبک"سخت‌گیرانه" تربیت شده‌اند، گرچه در زمینه‌های تحصیلی و مالی موفقیت بالایی برای آنان گزارش شد، اما احساس خوشبختی این افراد پایین و فشار روحی‌شان بالا ارزیابی می‌شود. محققان این پژوهش در نظر دارند نتایج مطالعات خود را در"موسسه تحقیقاتی امور اقتصادی، بازرگانی و صنعتی" (اندیشکده‌ای موسوم به RIETI ) منتشر کنند. باشگاه خبرنگاران