مجمع عمومی سازمان ملل متحد، سه سال پس از ت سیس سازمان ملل متحد، اعلامیه جهانی حقوق بشر را تصویب کرد و این اعلامیه، که هدف آن برقراری تضمین حقوق و آزادی‌های برابر برای همه مردم بود در دسامبر به تصویب رسید. مهم‌ترین اصل و پایه حقوق بشر، "کرامت انسانی" است و سخن خداوند در آیه هفتاد سوره اسرا که می‌فرماید "همانا فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم"، به این حقیقت اشاره می‌کند. امروزه یکی از مهم‌ترین مباحثی که ارتباط تنگاتنگی با افکار عمومی ملت‌ها دارد، رعایت مسیله حقوق بشر است، به گونه‌ای که بیشتر حکومت‌های جهان می‌کوشند نشان دهند در حکومت آنها، حقوق بشر نقض نمی‌شود و آنان، مدافعان واقعی این اصل اساسی اند تا حاکمیتشان را مشروعیت بخشند و واجد مشروعیت جهانی گردند. با وجود این، تا وقتی ضرورت‌های لازم، حکومت‌ها را در تنگنا قرار ندهد، حاضر نخواهند شد به حقوق مردم اهمیت بدهند. با دقت در دنیای به اصطلاح "متمدن امروزی" به روشنی درمی یابیم که "برابری عمومی انسان ها" چیزی بیش از حیله‌ای سیاسی برای فریب مردم نیست که به صورت مسیله‌ای سیاسی و اجتماعی مطرح شده است. روز جهانی حقوق بشر یک رویداد سالانه است که در دسامبر برابر با آذر، برگزار می‌شود. این روز توسط یونسکو نامگذاری شده است. اعلامیه جهانی حقوق بشر یک پیمان بین‌المللی است که در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ دسامبر در پاریس به تصویب رسیده است. این اعلامیه نتیجه مستقیم جنگ جهانی دوم بوده و برای اولین بار حقوقی را که تمام انسان‌ها مستحق آن هستند را به‌صورت جهانی بیان می‌دارد. اعلامیه جهانی حقوق بشر شامل ماده است که به تشریح دیدگاه سازمان ملل متحد در مورد حقوق بشر می‌پردازد. مفاد این اعلامیه حقوق بنیادی مدنی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، و اجتماعی‌ای را که تمامی ابنای بشر در هر کشوری باید از آن برخوردار باشند را مشخص کرده‌است. لایحه جهانی حقوق بشر از اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و دو پروتکل انتخابی آن تشکیل شده است. در سال مجمع عمومی دو لایحه جزیی‌تر مذکور را به‌تصویب رساند. در سال هنگامی که لایحه جهانی حقوق بشر توسط تعداد کافی از ملت‌ها مورد ت یید قرار گرفت، به حقوق بین‌الملل تبدیل شد. مفاد این اعلامیه از نظر بسیاری از پژوهشگران الزام‌آور بوده و از اعتبار حقوق بین‌الملل برخوردارست، زیرا به صورت گسترده‌ای پذیرفته شده و برای سنجش رفتار کشور‌ها به کار می‌رود. کشور‌های تازه استقلال یافته زیادی به مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر استناد کرده و آن را در قوانین بنیادی یا قانون اساسی خود گنجانده‌اند. "حقوق بشر، حقوق انسان به عنوان انسان. " با وجود امضا‌هایی که کشور‌های دنیا در پای اعلامیه جهانی حقوق بشر نهاده‌اند، در عمل در سراسر جهان هر روز این حقوق را نقض می‌کنند. در روز دهم دسامبر النور روزولت، بیوه رییس جمهور سابق آمریکا، فرانکلین روزولت، اعلامیه جهانی حقوق بشر را در محل سازمان ملل در پاریس خواند و مجمع عمومی سازمان ملل متحد آن را تصویب کرد. برای نخستین بار در تاریخ بشریت عضو سازمان ملل متحد اعلام کردند که بر سر حقوقی با هم به توافق رسیده‌اند که همه انسان‌ها بایست از آن برخوردار باشند. هشت کشور، از جمله اتحاد جماهیر شوروی، عربستان سعودی و آفریقای جنوبی، به این اعلامیه ر ی ندادند. نخستین اصل اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد می‌گوید: "تمام افراد بشر آزاد زاده می‌شوند و از لحاظ حیثیت و کرامت و حقوق با هم برابرند. " ایده‌های اساسی‌ای که در این اعلامیه ماده‌ای آمده و در سطح بین‌المللی مطرح گشتند، حاصل صد‌ها سال تفکر در باره حقوق انسان به عنوان انسان بودند. با وجود این پشتوانه عظیم فکری که محصول صد‌ها سال کار فیلسوفانی است که به حقوق انسان به عنوان انسان اندیشیده‌اند، باز لازم بود که در سال‌های پس از تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر اصولی تکمیلی به آن افزوده شود تا روشن گردد که اسیران جنگی، آوارگان، زنان، مخالفان با جنگ، قربانیان شکنجه و کودکان نیز انسان‌هایی هستند که باید از حقوق پایه‌ای بشری برخوردار باشند. این اصول دست کم روی کاغذ ثبت شد. چون اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد تنها قصد و خواستی را بیان می‌کنند و به لحاظ قضایی و حقوق ملل الزام‌آور نیستند. با وجود این، اعلامیه جهانی حقوق بشر سال یکی از مهمترین اسناد بشریت است. این اعلامیه سنگ محکی است در تاریخ و برای بسیاری از کشور‌ها الگویی بوده است در تدوین قانون اساسی ملی‌شان. با وجود همه امضا‌هایی که کشور‌های دنیا در پای اعلامیه جهانی حقوق بشر نهاده‌اند، در عمل در سراسر جهان هر روز این حقوق را نقض می‌کنند. هنوز هم وضعیت جهان به گونه‌ای است که انسان‌ها از اینکه حقوقی انسانی دارند آگاه نیستند و تنها آنجا که انسان بداند حقوقی دارد می‌تواند برای برخوردار شدن از آن حقوق مبارزه کند. هیچ کشوری در دنیا نیست که بتواند ادعا کند توانسته است صد درصد اصول ایده‌آل اعلامیه جهانی حقوق بشر را تحقق بخشد. "هر شخصی حق دارد که از سطح زندگی مناسب برای تامین سلامتی و رفاه خود و خانواده‌اش، به ویژه از حیث خوراک، پوشاک، مسکن، مراقبت‌های پزشکی و خدمات اجتماعی ضروری برخوردار شود. "، اما هر روز صدهزار انسان در جهان بر اثر گرسنگی می‌میرند. "هیچ کس نباید شکنجه شود یا تحت مجازات یا رفتاری ظالمانه، انسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد. " طبق گزارش سالانه سازمان عفو بین‌الملل، اما هنوز هم در بسیاری از کشور‌های جهان انسان‌ها را شکنجه می‌کنند. "هر شخصی حق دارد از آموزش و پرورش بهره‌مند شود. "، اما در سراسر جهان بیش از یک میلیارد بیسواد وجود دارد. "هر شخصی به عنوان عضو جامعه حق امنیت اجتماعی دارد. " یک و نیم میلیارد انسان، اما در این کره خاکی در فقر زندگی می‌کنند و اصل بیست و سوم این اعلامیه از حق کار برای همه انسان‌ها می‌گوید. ایده‌هایی که در اعلامیه جهانی حقوق بشر بیان شده‌اند، ایده‌هایی، چون رهایی از محرومیت و ترس، آزادی بیان و عقیده، آزادی مذهب، حق پیشرفت و خوشبختی ایده‌هایی مجرد و ذهنی نیستند. این ایده‌ها از دل مشاهده رنج‌های بشری در طی قرون برآمده‌اند و در تلاش برای رفع رنج‌های بشری است که متحقق می‌شوند. اگر به این توجه کنیم که هر روز حقوقی که در اعلامیه جهانی منظور شده‌اند به توسط افراد، گروه‌ها و دولت‌ها پایمال می‌شوند، درمی‌یابیم که هدف‌هایی که در این اعلامیه آمده کاملا واقعی هستند. همیشه این خطر وجود دارد که کسی که قدرتی در اختیار دارد و آن را بر انسان‌های دیگر اعمال می‌کند، از قدرت خود سوءاستفاده کند، به ویژه اگر ساز و کار‌هایی وجود نداشته باشند که جلوی این سوءاستفاده را بگیرند. اما بیش از پنجاه سال است که در سراسر جهان انسان‌ها کوشیده‌اند تا این ساز و کار‌ها را به وجود آورند، ساز و کار‌هایی که خود را در پشت مفاهیمی، چون ایجاد دموکراسی و دست یافتن به حقوق بشر پنهان می‌کنند. در سطح جهانی جامعه بین‌الملل توانسته است در سال در وین، پایتخت اتریش، گامی دیگر بردارد. در کنفرانسی جهانی که از سوی سازمان ملل متحد در وین درباره حقوق بشر برگزار شد، هم اصولی برای همکاری‌های بین‌المللی در زمینه دفاع از حقوق بشر در سراسر جهان تعیین شدند، هم طرح برنامه‌ای عملی ریخته شد. در این کنفرانس تاکید شد بر اینکه حقوق بشر حقوقی هستند جهان‌شمول، حفاظت از این حقوق وظیفه قانونی جامعه بین‌الملل است. بدین ترتیب می‌توان در سراسر جهان کسانی که حقوق بشر را نادیده می‌گیرند، مجازات کرد و در آن میان این بهانه که در"امور داخلی کشوری دخالت شده است"، پذیرفتنی نیست. همه ساله اعلامیه‌ها و همایش‌های متعددی درباره حقوق بشر اعلام و برگزار می‌شود. با ارزیابی نتایج این همایش‌ها و روشی که سازمان ملل متحد در زمینه حقوق بشر در پیش گرفته است، با کمال ت سف باید گفت این کنفرانس‌ها و اعلامیه‌ها تاکنون بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته و ت ثیر آن‌ها در عمل، بسیار ناچیز یا در بسیاری از موارد خلاف آن بوده است چه آنکه دولت‌های بزرگ و هم دستان آنها، با تجاوز به حریم دولت‌های کوچک و ملت‌های مستضعف جهان، سخنی باقی نمی‌گذارند. تجاوز اسراییل به فلسطین و لبنان، حمله شوروی به افغانستان، تجاوز حزب بعث عراق به ایران و هم اکنون اشغال افغانستان و عراق از سوی امریکا، نمونه‌هایی از زیر پا گذاشتن حقوق بشر است. حق وتو، مخالف و در تقابل با حقوق بشر است. شورای امنیت سازمان ملل، به سبب حق وتویی که پنج دولت امریکا، روسیه، چین، انگلیس و فرانسه در تصمیم گیری‌های آن دارند، تاکنون در بسیاری از مسایل بین المللی، طرف ناحق را گرفته و حق را پای مال کرده است. استکبار جهانی از این ابزار فرمایشی، به نفع خود بهره می‌برد و در حق ملت‌های مظلوم، ستم روا می‌دارد. استفاده از حق وتو، سبب ظلم به کشور‌های ضعیف، از جمله شعله ور شدن جنگ‌ها و به ت خیر انداختن پایان آن‌ها می‌شود. برای نمونه، شورای امنیت به ویژه امریکا که همواره خود را از مدعیان حقوق بشر می‌نامد، نه تنها با حمایت‌های بی دریغ خود از رژیم نژادپرست اسراییل، دست این رژیم را در به خاک و خون کشیدن مردم بی دفاع و مظلوم فلسطین و لبنان باز گذاشته و سکوت کرده اند، بلکه از ابزار فرمایشی وتو نیز به نفع اشغال گران قدس استفاده می‌کنند. منبع: