"وقتی نوجوان بودم یک نفر به من گفت که به خاطر معلول بودنم هیچوقت نمی‌توانم مدل شوم. " ملیسا بلیک می‌گوید این حرف تا مدت‌ها با او بود تا اینکه مدل هفته‌ی مد نیویورک شد و به این ترتیب به آن شخص و همه ثابت کرد در اشتباه بودند. در ادامه با این زن و ماجرای زندگی او آشنا خواهیم شد. ملیسا بلیک در سال پا به این دنیا گذاشت و با یک اختلال ژنتیکی استخوانی و ماهیچه‌ای به نام سندرم فریمن شلدون متولد شد که سبب شد بار تحت عمل جراحی قرار گیرد. او بیشتر استقلالش را مدیون والدینش است که به دخترشان یاد دادند هرگز اجازه ندهد با معلولیتش تعریف شود. وقتی از ملیسا خواسته شد خود را در دو جمله توصیف کند، گفت: "من یک نویسنده‌ی فریلنسر هستم که درباره‌ی روابط عاطفی، معلولیت و فرهنگ عامه می‌نویسم. من یک فعال حوزه‌ی مسایل معلولان هم هستم و علاقه‌ی زیادی به بازی با کلمات دارم. " ملیسا مدرک خبرنگاری دارد و برای نشریاتی مانند نیویورک تایمز، گلامور، کازموپولیتن و ا ل نوشته است. او یک بلاگ هم دارد. "مادر و خواهرم عزیزان من در این دنیا هستند. دو گربه هم داریم که بهترین گربه‌های دنیا هستند. برای من هیچ چیزی بهتر از این نیست که روزم را با خانواده ام بگذرانم و همان وقت است که شادترین و راضی‌ترین آدم دنیا هستم. "وقتی ملیسا به گذاشتن سلفی از خود در صفحه‌ی توییترش ادامه داد، ترول‌ها یا همان اوباش مجازی به او گفتند که زشت است و نباید از خودش سلفی بگذارد، اما ملیسا دست نکشید و به شیوه‌ای عالی و کوبنده در برابرشان ایستاد. در واقع ملیسا از آن به بعد سلفی‌های بیشتری منتشر کرد. در کمال تعجب ترول هایش، ملیسا حالا می‌تواند بگوید که شوخ طبعی، سلفی‌ها و توییت هایش به راه پیدا کردن او به هفته‌ی مد نیویورک کمک کردند. میندی شیر، پایه گذار و مدیرعامل شرکت Runway for Dreams ، از طرفداران ملیسا است و در سال از او خواست تا در هفته‌ی مد نیویورک شرکت کند. عکس بالا همان لباسی است که ملیسا با آن برای پروژه‌ی شرکت Runway for Dreams در هفته مد نیویورک شرکت کرد. در این پروژه بیش از نفر از خانه‌ی خود مدل برند‌هایی مشهوری همچون تامی هیلفیگر شدند. این کت واک مجازی به بیش از فرد معلول این امکان را داد تا از ماجرای زندگی خود با معلولیت و اهمیت دیده شدن و به رسمیت شناخته شدن معلولان توسط صنعت مد بگویند. اگر ملیسا می‌توانست به مدت ثانیه توجه تمام مردم دنیا را داشته باشد، این پیامی بود که دوست داشت به دیگران دهد: "لطفا به افراد معلول گوش دهید. صدای ما و ماجرا‌های زندگی مان مهم است. ما دیگر نباید اولویت آخر جامعه باشیم. "وقتی از ملیسا سوال شد که اگر می‌توانست به خود هجده ساله اش چه می‌گفت، پاسخ جالبی داشت: "ملیسا به تو قول می‌دهم یک روز می‌رسد که خودت و بدن معلولت را دوست داشته باشی. به علاوه قرار است چیز‌های فوق العاده‌ای بنویسی؟ ! رو به راه می‌شوی. "منبع: