می‌شود شرایط پراسترس کار پزشکان و پرستاران را درک کرد و واکنش‌شان را، به عنوان تلاشی برای رهایی از فشار تفسیر کرد اما نمی‌توان به این بهانه، بحرانی را نادیده گرفت که از‌قضا بیش‌تر از هر زمان دیگری نیاز به نگرانی و مراقبت دارد. این فیلم‌هایی که دیدیم به آدم این حس خوب را می‌دهد که به هر حال افرادی هستند که دارند این همه زحمت می‌کشند و در آن لحظه‌ها، برای آرام‌تر کردن خودشان و آرام‌تر شدن بیماران، نه صرفا نقش حرفه‌ای بلکه دارند یک نقش انسانی هم بازی می‌کنند تا گذر از این سختی راحت‌تر شود. ولی موضوع این است که وقتی در دل بحرانی بسیار شدید قرار داریم که اتفاقا لازم است افراد نگران باشند، این فیلم‌ها برای دقایقی قرار است درد را کم‌تر کند اما در شرایطی که خطر جدی وجود دارد این که حواس‌مان را از موضوع اصلی پرت کنیم یعنی از ویروسی که دارد به سرعت در میان گروه‌های مختلف اجتماعی سرایت پیدا می‌کند باید حواس مان باشد. در این شرایط منحرف کردن توجه از شرایط واقعی و موج بحران پرخطری که به جامعه آسیب می‌زند، و اختصاص دادن صفحات ارزشمند روزنامه و اینترنت که باید صرف انتقال دانش و ایجاد حساسیت لازم به جامعه شود تا مخاطرات واقعی موجود را به درستی و در ابعاد واقعی‌اش بشناسند و برای قطع زنجیره‌ی انتقال ویروس، ملاحظات بهداشتی را رعایت کنند و رفت‌وآمدها را حذف کنند یا به حداقل برسانند، به مطالب و موضوعات حاشیه‌ای‌تر، باعث از دست رفتن زمان و هدر دادن امکانات و فرصت‌ها می‌شود. آقای دکتر زالی، فرمانده عملیات مدیریت بیماری کرونا در تهران، اعلام کرده‌اند که مردم تهران هنوز متوجه خطر نشده‌اند و هنوز آن قدر در خیابان‌ها رفت‌وآمد هست که انگار نمی‌دانند چه اتفاقی افتاده و چه کار باید بکنند. در این شرایط اگر بخواهیم روی شادی تمرکز کنیم و [واقعیت این همه‌گیری و] موضوع بیماری به کنار برود و در حاشیه قرار بگیرد ممکن است اتفاقا گم‌راه‌کننده باشد. در شرایط فعلی کاری که باید بکنیم این است که اطلاع‌رسانی خوبی در مورد خطر داشته باشیم. باید خطر را بشناسیم، انکارش نکنیم و ابعادش را به صورت واقعی درک کنیم نه به صورت انکار‌شده و نه کم‌رنگ‌شده. اکنون ما در دل بزرگ‌ترین بحران سلامت عمومی در کشور و در جهان در سال‌ها و دهه‌های اخیر هستیم و در مرحله‌ی اوج گرفتن اپیدمی، نگرانی کمک می‌کند مراقب‌تر باشیم و همین موضوع است که باید مورد توجه و ت کید باشد و چه بخواهیم و چه نخواهیم صحبت از شادی و حفظ روحیه باید در کنار این موضوع مورد توجه قرار گیرد، نه این که تبدیل به مرکز توجه شود. الآن مهم‌ترین وظیفه‌ی رسانه، مسیولی که پشت تریبون حرف می‌زند و روحانی که بالای منبر صحبت می‌کند، یعنی مهم‌ترین وظیفه‌ی همه‌ی ما، این است که زنجیره‌ی انتقال ویروس را در سطح جامعه قطع کنیم و این با شاد بودن به‌تنهایی قابل‌انجام نیست. بله، شاید برای مدتی افراد لازم باشد که در قرنطینه‌ی خانگی بمانند و باید بتوانند روحیه‌ی خودشان را حفظ کنند، اما اکنون ما در دوره‌ای که هستیم اول باید بتوانیم مخاطرات را به مردم آموزش دهیم. روزنامه‌ی اعتماد