صندل قرمز نام گیاهی است که در کشور هندوستان بیشتر وجود دارد و در طب سنتی کاربردهای فراوانی دارد. امروز در این مطلب می خواهیم درباره خواص گیاه صندل قرمز برای زیبایی پوست صحبت کنیم و نحوه استفاده از آن را نیز بیان کنیم. با ما همراه باشیدبه فارسی صندل و به هندی چندن و در کتب طب سنتی انوع آن با نام صندل آمده است. به طور کلی دو نوع صندل در بازار عرضه می شود، صندل سفید یا زرد و صندل قرمز که البته با این که نام هر دو آن ها صندل است از درختان یک خانواده گیاهی به دست نمی آیند و چوب درختان از دو خانواده گیاهی مختلف هستند که در این مطلب به صندل قرمز و خواص، فواید، نحوه استفاده از این گیاه پرداخته می شود. پودر صندل یک ماده طبیعی است که به شیوه های مختلفی برای درمان و زیباسازی پوست استفاده می شود. در اینجا چند استفاده از چوب صندل در زیبایی را بیان میکنیم: یک قاشق غذاخوری از پودر چوب صندل را با نصف قاشق چای خوری پودر زردچوبه و کمی شیر یا آب مخلوط کرده تا به شکل خمیر درآید. این خمیر را به مدت دقیقه روی صورت نگه دارید سپس بشویید. این درمان آکنه سنتی ثابت کرده است که بسیار مفید است. روغن صندل زمانی که پوست خشک است استفاده می شود داروی خوبی برای درمان پوست پوسته پوسته و خشک است. شما همچنین می توانید پودر چوب صندل را با مقداری شیر بر روی صورت بمالید، آن را انعطاف پذیر و نرم میکند. صندل دارای خاصیتی برای تسکین پوست های آفتاب سوخته است. پودر چوب صندل را با کمی روغن نارگیل و روغن بادام مخلوط کنید و بعنوان ماسک صورت استفاده کنید لکه های قهوه ای از بین می روند. صندل همچنین می تواند بعنوان یک ماسک صورت برای از بین بردن چین و چروک پوست استفاده شود. با مخلوط زرده تخم مرغ، عسل، پودر چوب صندل و اسطوخودوس ماسک درست کرده و چند بار در هفته به پوست بزنید. صندل نیز یک درمان خوب برای پوست های نرم و درخشان است. صورت خود را خوب با روغن چوب صندل ماساژ دهید. همچنین می توانید پودر چوب صندل را با هر روغن دیگر مخلوط کرده ماساژ دهید و بمدت ساعت بر روی پوست بماند. صندل قرمز (نام علمی: Adenanthera pavonina ) نام یک گونه از زیرخانواده کهوریان است. به فارسی در کتب طب سنتی صندل قرمز یا صندل سرخ گویند. چوب این درخت به چین وارد می شود و درخت آن بومی مناطق هند، حبشه و زنگبار است. چوب آن قرمز است که به نام صندل قرمز معروف می باشد. در کتب طب سنتی ایران این صندل را در ردیف صندل سفید تحت عنوان صندل نام می برند در صورتی که چوب دو درخت متفاوت هستند و خواص آن ها نیز تا حدودی متفاوت است. صندل قرمز از نظر ترکیبات شیمیایی در سر شاخه های تازه درخت صندل قرمز گلوکوزید و یک ماده رنگی قرمز وجود دارد. چوب صندل قرمز دارای عطر و بویی نیست. از این درخت در اثر شکافی که به تنه آن وارد می شود صمغی می گیرند که به کینو معروف است، در صمغ کینو که از این درخت گرفته می شود یک نوع تانن خاصی به نام کینوتانیک اسید و یک ماده رنگی قرمز گرفته می شود و با تقطیر خشک، از آن مواد پیروکاتچین و پروتوکاتچی نیک اسید به دست می آید که اثر آنها تقریبا شبیه کاتچو است. طبع صندل قرمز سرد و خشک است. در هندوستان از چوب صندل قرمز به عنوان خنک کننده و قابض و تونیک در استعمال خارجی برای ناراحتی های صفراوی و رفع التهاب و سردرد گرم و کاهش تب و همچنین برای رفع ناراحتی های پوست و ضمنا برای تقویت دید چشم تجویز می شود. در تایوان از محلولی که از خیس کرده خاک اره آن حاصل می شود، برای کاهش ورم استفاده می شود. در اندونزی خاک اره صندل قرمز را با برنج می پزند و برای قطع خونریزی می خورند. چوب قرمز آن داروی رفع ناراحتی خون است و در زخم ها و جراحت های مختلف از آن برای قطع خونریزی و از بین بردن چرک و عفونت استفاده می کنند. بومی ها در تایوان از این گیاه به عنوان یک داروی سری برای معالجه مسمومیت استفاده می کنند. برای تقویت دید چشم از دمکرده گیاه صندل سرخ استفاده می‌کنند.