سوفیا لورن یکی از شناخته‌شده‌ترین زنان کره زمین است، از آن دسته بازیگران فوق‌العاده بااستعدادی که شبیه‌شان دیگر به دنیا نمی‌آید. سوفیا لورن در سال بابت بازی در فیلم "دو زن" در نقش مادری که از وحشت جنگ می‌گریزد، برنده اولین جایزه اسکار برای فیلمی به زبانی غیر از انگلیسی شد. او پنج جایزه گلدن گلوب، یک جایزه گرمی، جام ولپی از جشنواره فیلم ونیز، جایزه بهترین هنرپیشه زن در جشنواره کن و جایزه افتخاری یک عمر دستاورد را از آکادمی اسکار دریافت کرده است. فیلم "زندگی پیش رو" اولین نقش لورن بعد از بیش از یک دهه، که می‌تواند جایزه اسکار دیگری را برای او رقم بزند. ارغوان اشتری در دنیای تصویر نوشت: لورن یک دهه مقابل دوربین ظاهر نشد و پس از حدود ده سال حاضر شد نقش مادام رزا از کتاب محبوب رومن گاری، زندگی پیش‌رو را مقابل دوربین پسرش ادواردو پونتی بازی کند. مادام رزا زنی بازمانده از هولوکاست ودر جوانی تن فروش بوده که دوستی بی مانندی را با پسربچه‌ی مهاجر اهل سنگال پیدا می‌کند. مادام رزا پر از تناقض است. دراماتیک است. بامزه، قوی، لطیف و گاهی بسیار شاعر است. او خیلی مادرم را به خاطرم می‌آورد - شاید به نوعی، به همین دلیل نقش را پذیرفتم. چون مادرم هنرمند بزرگی بود. او شگفت انگیز پیانو می‌نواخت و همیشه با ما بود و از ما مراقبت کرد. فیلم روی بسیار متفاوتی از ایتالیا را نمایش می‌دهد. به ویژه نسبت به فیلم‌هایی که در گذشته ایفا کردید. خوب، ایتالیا کارت پستال نیست. کشوری با تمام مشکلات امروز است. مشکلات نابرابری، مشکلات تبعیض. اما این فیلم همچنین می‌خواهد همه مردم شگفت انگیز ایتالیا را نشان دهد که هر روز به شیوه خودشان با مشکلات کنار می‌آیند و حلش می‌کنند. ما رابطه‌ای صادقانه و قوی داریم. او همیشه دقیقا آنچه را که فکر می‌کند می‌گوید. احساس می‌کنم واقعا می‌توانم خودم باشم و در آن حالت، خیلی آزادم که چیز‌هایی را امتحان کنم. او می‌داند که چگونه با من صحبت کند و کدام دکمه‌ها را فشار بدهد تا من همانطور که دوست دارد نقش آفرینی کنم. به همین دلیل است کار با ادواردو را دوست دارم - ، زیرا او گاهی اوقات تمام تلاشی را که من باید انجام بدهم، مطرح می‌کند. می‌دانید، لحظه‌ای که من روی صحنه می‌روم، لحظه‌ای که دوربین را می‌بینم و نور را احساس می‌کنم، دیگر حس سالگی ندارم. هنوز هم می‌توانم با این موضوع شوخی کنم - نمی‌دانم حس چندسالگی را دارم. مطمینا نه سالگی نیست. نمی‌دانم چه موانعی را پشت سرگذاشتم. همیشه خودم بوده‌ام. همیشه خواسته‌ام جوری زندگی کنم که برایم خوب است. جوری فکر کنم و احساس کنم که برایم درست است. اگر به معنی شکستن موانع است، پس خوب بوده. من به جایگاه خودم در صنعت سینما به عنوان یک زن فکر نمی‌کنم. جایگاه خودم را به عنوان یک فرد می‌بینم و چگونه توانستم خودم را به عنوان یک فرد در زندگی بهتر کنم، به عنوان یک مادر، یک دوست، یک خواهر. این باعث می‌شود زن بهتری باشم. پس واقعا راضی هستم. از و ر ناپولی ام. از آنجاست که من تمام درام، همه کمدی هایم - همه چیز را می‌گیرم. مارچلو ماسترویانی. او دوست و همکار شگفت انگیزی در فیلم‌هایی بود که باهم همکاری کردیم. من دوران خوشی را با او گذراندم. متاسفانه زود درگذشت. دانیل دی لوییس. به نظرم بازیگر شگفت انگیزی است. اما شنیده ام دیگر نمی‌خواهد بازی کند. خیلی متاسف شدم. منظورم برای خودم متاسف شدم. شاید یک حسی است که دیگر نمیخواهد مقابل دوربین برود. من تحسین ش می‌کنم. اما واقعا تاسف آور است. او یکی از بزرگترین بازیگران است. خوب، احساس می‌کنم از میان همه مردم، می‌توانید او را متقاعد کنید که برای یک یا دو فیلم مقابل دوربین برگردد. بله، اما او خیلی دور زندگی می‌کند. بسیار کم پیش می‌آید که بتوانم او را ببینم. اما شاید او مصاحبه شما را بخواند و دوباره شروع کند. من با دانستن اینکه می‌توانم قوانین را زیر پا بگذارم متولد شدم. در ناپل با به دنیا آمدن قوانین را زیر پا می‌گذاریم. راز زیبایی. هرگز نخواهم گفت. چون زیبایی چیزی است که درونم دارم. این راز زیبایی من است. وگرنه که همگی شبیه هستیم. من این شباهت را دوست ندارم. دوست دارم تا ابد ادامه بدهم، زیرا بازیگری را خیلی دوست دارم. بشدت دوست دارم چنین جنس آدم‌هایی اطرافم باشند و نور‌ها و پسرم رامنبع: