این عکس از پوشش روزنامه دیلی م یل هست. از صحبت دو زن سیاستمدار راجع به برگزیت. مفهوم تیترش اینه: بی خیال برگزیت. ببین پاهای کی قشنگ تره؟ ! البته به این روزنامه خیلی نقد شد. او بدون شرم و شعور گفته بود چیزی رو که خیلی ها فکر کردن ولی نگفتن. اولین بار که مادرم منو با حجاب دید خیلی ناراحت شد. چند ماهی بود تو تماس های مختلف بهش میگفتم. راجع به چیزهایی که از اسلام خونده بودم و دوست داشتم. ولی انتظار نداشت لباس پوشیدنم اینقدر عوض بشه. بحث کردیم با هم. آخرش با تاسف سری تکون داد و گفت حیف! تو میتونستی تو رسانه آینده درخشانی داشته باشی. دیگه تموم شد. حرفشو قبول داشتم. تا آخر آخر مطمین شدنم از اسلام حجاب نداشتم. این رو هم که میدونستم ظاهر چقدر برای مسیولین رسانه مهمه. تو یه شبکه خبری کوچک کار می کردم. مخصوصا زنها خیلی باید واسه ظاهرشون تو دوربین دقت میکردن. که چطور هم چهره و بدنشون مخاطب رو جذب کنه و هم غیرحرفه ای به نظر نیان. این دقت ها برای خانم ها اصلا کار ساده ای نبوده و نیست. شکایت هایی خوندم از مجری های شبکه های مختلف مخصوصا FOX . از سختی های پوشیدن دامن کوتاه و پاشنه بلند. از فشار نگه داشتن وزن بعد از زایمان. از نگاههای غیرحرفه ای مدیر و همکارا و. بهشون. من این روزها بیشتر یاد این زنها میفتم. آخه این مرضیه ای که تو آینه میبینم، با اون ملانی ایوت بیست ساله خیلی فرق کرده. وقتی لبه روسری رو صاف میکنم، چروکهایی رو صورتم میبینم که میدونم صاف شدنی نیستن. و این باعث میشه حس کنم. که چقدر خوشبختم! خوشبخت که مجبور نیستم مثل خیلی از زنهای همکارم تو دنیا هر روز کلی وقت صرف ست کردن لباس و درست کردن مو بکنم. خوشبخت که تو شغلم زور دانش و تجربه کاری، به چروک های ریز و درشت صورتم میرسه. خوشبخت که محجبه ام و با پیر شدن منقضی نمیشم. حتی تو کار رسانه! اول فوریه، روز جهانی حجابه. روز حدودی که قرن هاست خیلی از مردم دنیا انواعش رو رعایت میکنن و واقعیت اینه که حجاب محدودیت میاره. محدودیت واسه نمایش تن، تا محتوای ذهن بهتر دیده بشه و محدودیت واسه شرکتهایی که میخوان جای خالی کیفیت تو کالا و خدمات رو با ظاهر زنها پر کنن. حجاب به مصون بودن کمک می کنه و مصونیت حق ماست. ولی حیف که خیلی کمن، حامیان حقوق زن. منبع: پیج خانم مرضیه هاشمی