سه دانشمند ویروس‌شناس که موفق شده بودند ویروسی را که عامل موارد زیادی از بیماری هپاتیت (التهاب کبد) را شناسایی کنند، برنده جایزه نوبل در قسمت پزشکی و فیزیولوژی شدند. این سه دانشمند اینها هستند: سازمان بهداشت جهانی برآورد می‌کند که در حال حاضر میلیون نفر در سراسر جهان به شکل مزمن بیماری هپاتیت C‌مبتلا باشند و سالانه هزار نفر به خاطر ابتلا به عوارض این بیماری یعنی سیروز و سرطان معده فوت می‌کنند. بدون شناسایی ویروس هپاتیت C پزشکان موفق نمی‌شدند گام‌های موثری برای کنترل و درمان بیماری بردارند. اما تاریخچه این کشف به دهه برمی‌گردد، در این سال‌ها آقای آلتر روی بیمارانی کار می‌کرد که بعد از انتقال خون مبتلا به هپاتیت می‌شدند و در عین حال بررسی‌های آنها نشان می‌داد که نه هپاتیت A‌دارند و نه هپاتیت B . مشخص بود که بیماری آنها ناشی از نوعی عامل بیماری‌زای کشف نشده است. در همان زمان هوتون که در شرکت کیرون در امریویل در کایلفرنیا پژوهش می‌کرد، موفق شد که از شامپانزه‌هایی که عامل ناشناس بیماری به آنها منتقل شده بود، ماده ژنتیکی مسبب را جدا کند. پژوهش‌ها نشان داد که این ویروس از نوع ویروس‌های RNA است و به خانواده فلاوی‌ویروس‌ها تعلق دارد و بعدا هپاتیت C‌نامیده شده. گروهی از دانشمندان به رهبری آقای رایس در دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس میسوری هم بعدها موفق شدند که به کمک مهندسی ژنتیک، بخشی از ویروس را که مسیول تکثیر ویروس است، شناسایی کنند. جالب است بدانید که در این میان کمیته نوبل مجبور به یک تصمیم دشوار شد و دانشمند چهارمی به نام رالف برتنشالر هم که در زمینه هپاتیت C فعالیت کرده بود، به سه برنده نوبل پزشکی امسال اضافه نشد. در حقیقت، در هر رشته نوبل، هر سال حداکثر دانشمند به عنوان برنده اعلام می‌شوند و جالب است بدانید که هوتون یکی از برندگان نوبل پزشکی امسال - از پیش منتقد این رویه بوده و معتقد بوده که در کارهای تیمی، این روند، باعث نادیده گرفتن نقش دانشمندان موثری می‌شود. ویروس هپاتیت C که در گذشته هپاتیت nonA nonB نامیده می‌شد یک RNA ویروس تک رشته‌ای مثبت مشابه ژنوم فلاوی ویروس‌ها یا پستی ویروس‌ها است. حساس‌ترین شناساگر در هپاتیت C وجود RNA ویروس است و آن را می‌توان طی چند روز اول بعد از تماس با هپاتیت C و خیلی زودتر از ایجاد پادتن anti - HCV و افزایش آنزیم کبدی ALT شناسایی کرد. مهمترین روش انتقال این نوع هپاتیت از راه خون است. به کمک آزمایشات غربالگری بر روی خون، شیوع هپاتیت ناشی از انتقال خون کاهش یافته است ولی به صفر نرسیده است. هپاتیت مزمن C شایع‌ترین اندیکاسیون پیوند کبدی است. هپاتیت C عامل موارد بیماری‌های مزمن کبدی و پیوند کبد است. بیشتر موارد مرگ و میر این بیماران در سال اول بعد از عفونت رخ می‌دهد. عواملی که در پیشرفت هپاتیت مزمن C نقش دارند، عبارتند از: سن ابتلا به بیماری، طول دوره عفونت، ضعف ایمنی، نوشیدن بیش از اندازه الکل، استیاتوز کبدی و وجود سایر عفونت‌های ویروسی کبد (مثل HIV و سایر ویروس‌های عامل هپاتیت) خطر ابتلا به سرطان کبد در بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن C نیز زیاد است. سرطان کبد در این بیماران همواره در پی سیروز ایجاد می‌شود. رژیم‌های برپایه اینترفرون: رژیم‌های بر پایه اینترفرون (به مدت هفته) یا منوتراپی با اینترفرون آلفا Pegylated ، میزان مزمن شدن را به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهند. رژیم‌های بدون اینترفرون: یک رژیم ترکیبی با طول مدت کمتر (اکثرا هفته) ، تحمل بسیار خوب و بسیار موثر از سال پیشنهاد گردیده است که شامل مهارکننده‌های پلی مراز، مهارکننده پروتیاز و یا مهارکننده NSA می‌باشد. از آنجایی که بهبودی خود به خودی ممکن است رخ دهد و همچنین اغلب مبتلایان به هپاتیت حاد C از نظر بالینی شدید نبوده و پیشرفت سریعی ندارند، ت خیر درمان ضد ویروسی هپاتیت C به مدت تا هفته و حتی تا ماه، یک روش توصیه شده است. اما در دو گروه از مبتلایان به هپاتیت حاد C حتما باید درمان انجام شود این دو گروه عبارتند از: - کارمندان و کارکنان بخش سلامت که به صورت تصادفی با سوزن آلوده مبتلا شده‌اند و اصطلاحا Needle Stick گردیده‌اند. - مصرف کنندگان مواد تزریقیبرای پیشگیری از هپاتیت C بعد از تماس با ویروس، استفاده از ایمنوگلوبولین توصیه نمی‌شود و متاسفانه در حال حاضر، واکسن موثیر علیه هپاتیت C وجود ندارد. غربالگری خون‌های اهدایی روشی موثیر برای برای جلوگیری از انتقال هپاتیت C است. منبع: