مهشید افشارزاده یکی از بازیگران شناخته شده سینماست که با "بای‌سیکل‌ران" کارش را به طور جدی آغاز کرد و سپس در تعداد زیادی فیلم و سریال نقش‌آفرینی کرد. این هنرمند که در دهه یکی از پرکارترین‌های سینما بود به مرور کم‌کار شد تا این که وارد حوزه فیلمسازی شد. افشارزاده در سال فیلم سینمایی "پنج‌ستاره" را کارگردانی کرد و توانست رضایت نسبی مخاطبان و منتقدان را به دست آورد. افشارزاده اخیرا در گفت‌وگویی گفته: "با وضعیت فعلی سینمای ایران ترجیح می‌دهم به جای بازیگری در خانه بمانم و آشپزی کنم. من مثل بسیاری از افراد که دارای باند و لابی هستند و کارهای نامتعارف می‌کنند نیستم. " به بهانه این جملات با مهشید افشارزاده گفت‌وگویی انجام دادیم که در ادامه می‌خوانید. در گفت‌وگویی پرسیده شد که چرا با وجود کارگردانی فیلم موفق پنج ستاره، آنقدر کم‌رنگ و کم‌کار هستم و من این صحبت را بیان کردم. خیر من در سال فیلم "آغازدوم" را ساختم که در جشنواره دفاع مقدس و جشنواره آیینه و آفتاب اصفهان هم حضور داشت و جایزه هم گرفت. مت سفانه بعدا این فیلم توقیف شد. در همان سال که برای کارگردانی اقدام کردم، کانون کارگردانان به من کم‌لطفی کرد و یکی از عوامل توقیف فیلم نخست من شد. خیلی از همکاران من بدون داشتن شروط لازم برای کارگردانی، مجوز فیلمسازی‌شان را گرفتند و تا امروز چند فیلم هم ساخته‌اند. درآن موقع شرایط خاصی برای اعطای مجوز کارگردانی وجود داشت و من برای همین موضوع به دانشگاه رفتم و مدرک تحصیلی دریافت کردم. فکر کنید من در آن سن ساعت صبح به دانشگاه می‌رفتم و درکلاس‌ها شرکت می‌کردم تا مدرک بگیرم شاگرد اول هم شدم! خواستم ثابت کنم که نمی‌توانند مانع هدف من شوند. واقعا نمی‌دانم مشکلشان با من چه بود که اجازه کار نمی‌دادند. کانون کارگردانان به این خاطر که بازیگران در بین مردم مشهور هستند، زیاد دوست ندارند که آنها وارد کارگردانی شوند. اصولا یکی از علل فروش فیلم خودم هم همین شناختم در بین مردم و لطف آنها بود. به همین خاطر گویا کانون کارگردانان نسبت به ورود بازیگران به فیلمسازی حساس است و سعی می‌کند سنگ‌اندازی کند. این فیلم را با سرمایه شخصی ساختم و گفتند چون ما به شما مجوزهای لازم را نداده‌ایم اجازه اکرانش را نمی‌دهیم. البته سر مضمون فیلم هم مشکل داشتند. یک زوج جوان نسل سومی هستند که به تازگی ازدواج کرده‌اند. آ‌نها خانه‌ای را از یک پیرزن اجاره می‌کنند و کمی بعد آن پیرزن فوت می‌کند. پسر جوان برای کنجکاوی به اتاق متروک طبقه بالا می‌رود و متوجه می‌شود که اینجا، اتاق فرزند پیرزن است که شهید شده است. با وسایل و یادگاری‌های این شهید کلنجار می‌رود و حتی لباسی را که لحظه شهادت به تن آن شهید بوده لمس می‌کند. متوجه می‌شود آن شهید مثل خودش هم نقاش و هم دانشجوی پزشکی بوده است. این شباهت‌ها باعث می‌شود که این جوان، ناخودآگاه خودش را جای آن شهید بگذارد. از دید آن شهید به جامعه نگاه می‌کند و از خودش می‌پرسد پس آن آرمان‌ها چه شد؟ چرا اوضاع این‌گونه شده است؟ دوستان همرزم آن شهید را پیدا می‌کند و متوجه می‌شود که برخی از آ‌نها اهل دنیا و مسایل مادی شده‌اند، یکی افسرده شده و دیگری کارگر مکانیکی شده است. شاید اشتباه کردم. آن دوره که فیلم را ساختم می‌گفتند باید برای فیلمسازی امتیاز لازم را کسب کنید و در جشنواره‌ها حضور داشته باشید. مثل الان نبود که اگر صرفا پول داشته باشید باقی مسایل حل شود. به خاطر این مشکلات تصمیم گرفتم که فیلمی درخور بسازم و اتفاقا در جشنواره‌های مختلف کاندیدا هم شد. الان هرکس فیلم می‌سازد با بودجه دولتی است. تهیه‌کنندگان خصوصی اکثرا مجری طرح‌اند. در تمام رشته‌های هنری پول حرف اول را می‌زند. شاید شما استعداد نداشته باشید ولی با پول می‌توانید خوانندگی کنید. دستگاه‌های کامپیوتری هم به این اتفاق کمک می‌کنند که صدایتان تقویت شود. صرفا مشارکت نیست. آدم‌های زیادی را می‌شناسم که هرسال با استفاده از روابطی که دارند فیلم می‌سازند. امروز بسیاری از فیلمسازان باتجربه ما بیکارند و سرمایه برای تولید را ندارند. مشارکت‌ها هم در حد دستمزد است و نه بیشتر. راستش سراغشان نرفته‌ام. همسرم معتقد است باید بخشی از سرمایه را داشته باشم و برای بقیه آن به تهیه‌کنندگان مراجعه کنم. وقتی هیچ سرمایه‌ای نباشد نمی‌شود قدم اول ساخت را برداشت. البته دو مورد بود که شخصا با آقای امامی، تهیه‌کننده "شهرزاد" صحبت کردم، ایشان گفتند: " که فیلمتان باید بفروش باشد و تیم مشاورین من باید ت یید کنند. " همه جا باند خودش را دارد. مشاورین آقای امامی کسانی‌اند که طبیعتا هیچ وقت اجازه ورود من را نمی‌دهند. آقایان پیمان قاسم‌خانی، حسن فتحی و چند نفر دیگر از اطرافیان آقای امامی دراین موضوع هستند. در اصل افراد را ت یید می‌کنند و نه طرح‌ها را. فیلمنامه‌ای به آقای امامی ارایه کردم که هنری و براساس واقعیات بود و اتفاقا به نظرم فروش هم می‌کرد. اما ایشان گفتند: نه! من چنین سوژه‌ای را کار نمی‌کنم چون فروش ندارد. ضمن اینکه مشاورین من هم گفته‌اند که اصلا وارد چنین سوژه‌هایی نشوم! من چند سال پیش با خانمی آشنا شدم که همسرش یکی از سران حزب توده بود. خب ظاهرا شرایط برای پرداخت به چنین مس له‌ای مهیا نیست. البته سوژه‌هایی که جنبه فروش فیلم را هم تضمین کنند دارم منتها به دلیل نبود سرمایه اولیه برای تولید مشکل داریم. چند سریال دعوت شدم که به دلیل مسایل شخصی نرفتم. کاری سینمایی از آقای لطیفی بود که باز به توافق نرسیدم. بله همین فیلم بود. درابتدا پیشنهاد نقش اول را ارایه کردند. اما بعدا نقش دیگری را پیشنهاد دادند که من قبول نکردم. البته نقش اول هم سکانس خیلی زیادی نداشت و اصولا کار شلوغ پربازیگری است. من از سال پرکارترین بازیگر بودم. مت سفانه به دلیل کارشکنی یکی از همکارانم در آن دوره مدتی ممنوع‌الکار شدم. اتفاقی افتاد که به آن اشاره نمی‌کنم. اما امیدوارم چه در بازیگری و چه در فیلمسازی بتوانم در آینده کارهایی انجام دهم که دوست دارم و مخاطبان هم از آ‌نها راضی باشند. صبح نو