در زمان بتها و افسانه‌ها و هزاران خدای رنگارنگ، در زمانی که هر گروه از مردم خدایی از سنگ تراشیده بودند، و آن را پرستش و تقدیس می‌کردند و هر پدیده طبیعی را به خدایان خود مرتبط می‌دانستند در چنین زمانی، پیامبر گرامی ما (ص) فرا رسید. اولین نگرانی او این بود که مردم را متقاعد کند که این سنگ‌ها ضرر و فایده‌ای ندارند و اینکه جهان یک خدا دارد که خالق، مبارک و متعال است. نگرانی او این بود که آن‌ها را از افسانه‌ها خلاص کند و آن‌ها را از تاریکی به نور بکشاند. در چنین شرایطی، هیچ انسان عاقلی نمی‌تواند تصور کند که چنین پیامبر ( می) که درود و صلوات خدا بر او باد، آمد تا به مردم در مورد تیوری‌های نجوم بگوید که حالا پس از سال کشف شده‌است! خداوند در قرآن سوره ذاریات آیه می‌فرماید: و الس م اء ذ ات ال ح ب ک : سوگند به آسمان که دارای چین و شکن‌های زیباست. " جاده‌ها، پارچه بافت‌دار، امواج شن و ماسه. درک ما از این کلمه چیست و دانشمندان چه کشفیاتی در این باره دارند که صدق کتاب خداوند را ثابت میکند؟ ! در یک تحقیق جدید، دانشمندان کشف کردند که جهان مجموعه‌ای از کهکشان‌ها، ستارگان، دود، سیاهچاله‌ها، ستاره‌های درخشان و اجزای دیگر است، و همه اینها در مسیرهای مشخصی که شبیه بزرگراه‌ها highways هستند حرکت می‌کنند. بنابراین این واقعیت علمی ت یید می‌کند که آسمان جاده‌هایی دارد! این همان چیزی است که قرآن درباره آن سخن گفته‌است: ، صاحبنظران در گذشته این واژه را اینگونه تفسیر می کردند که در آسمان راههایی وجود دارد که ما نمی‌بینیم. مفسرانی همچون قرطبی، طبری و ابن کثیر گفتند که (حبک) جمع کلمه (حبیکه) به معنی راه‌ها است. در واقع، امروز با ابزارهای خاصی این راه‌ها را می‌بینیم که آنها قبلا چنین چیزی نمی‌دیدند، اما آنها به به آن راه‌ها ایمان آوردند زیرا در قرآن آمده بود. یک ابر رایانه بخشی از جهان مریی را ترسیم کرده و کهکشان‌ها را نشان می‌دهد که میلیاردها سال در چیزی شبیه بزرگراه‌ها جریان دارند. این کهکشان‌ها با سرعت فوق العاده‌ای جریان می یابند و به صورت گره‌ای خوشه‌ای می شوند سپس مسیرهای دیگری از آنها بیرون می‌آید و. این جاده‌ها همان چیزی است که قرآن از آن به عنوان "حبک" یاد میکند و این کلمه شاهدی بر معجزات قرآن کریم است. این تصویر نشان دهنده جریان سریع کهکشان ها و جهت آنها و چگونگی حاکم بودن نظم بر جهان است. هیچ جایی برای هرج و مرج، جایی برای دستکاری و هیچ جایی برای تصادفی بودن یا شانس وجود ندارد. بنابراین، آیه هفتم از سوره ذاریات این حقیقت را به دقت بیان می‌کند. کلمه "حبک" در این حالت به معنای: جاده‌هاست. مفسران همچنین این کلمه را به معنی بافت قوی و محکم توصیف کرده‌اند. در حقیقت، دانشمندان دریافته اند که جهان مریی ما همچون بافتی بسیار محکم است، اما مواد آن کهکشان است و رشته‌های آن تا تریلیون‌ها کیلومتر، در بافتی محکم که عظمت خالق متعال را نشان می‌دهد، گسترش می‌یابد. آخرین مطالعات کیهانی نشان داده است که ماده تاریک در جهان، که درصد بالایی از آن را با انرژی تاریک تشکیل می‌دهد، همان چیزی است که سرنوشت کهکشان‌ها را کنترل می‌کند و آنها را مجبور می‌کند تا در جهات خاص حرکت کنند و یک بافت کیهانی شگفت انگیز را تشکیل دهند. تصویری از جهان اولیه در ابتدای شکل‌گیری و اولین کهکشان‌ها شروع به شکل گیری کرده‌اند. شاید بیشتر این کهکشان ها در حال حاضر وجود نداشته باشند یا با گذشت میلیاردها سال شکل یا مکان آنها تغییر کرده باشد، اما آنچه دانشمندان ت یید میکنند این است که این کهکشان‌ها از ابتدای شکل گیری خود به روشی منظم تشکیل شده‌اند و یک بافت کیهانی شگفت انگیز را تشکیل داده‌اند. این روند سازمان یافته تایید می کند که هیچ تصادفی در این جهان وجود ندارد. تصویری از رشته‌های کیهانی که به میلیون‌ها سال نوری کشیده می‌شوند (هر سال نوری تقریبا برابر با ده میلیون میلیون کیلومتر است) و ما هزاران کهکشان را به عنوان نقطه‌های روشن مشاهده می‌کنیم. تصویری از بافت مغزی که توسط میکروسکوپ ویژه ای به نام میکروسکوپ فلورسانس گرفته شده و نورونهای مغز انسان را که بسیار شبیه به بافت کیهانی کهکشان ها هستند، با اندکی اختلاف که اندازه آنهاست، نشان می‌دهد! در سال دانشمندان دریافتند که جهان در اثر تورم بزرگ یا انبساط ناگهانی شکل گرفته که تقریبا . میلیارد سال پیش رخ داده است و به همین دلیل ستاره‌ها و کهکشان‌ها ایجاد شده‌اند و نکته عجیب این است که این انبساط ناگهانی امواجی شبیه به آن خطوطی که امواج دریا در ساحل شنی رسم می‌کنند را درست کرده‌است! این امواج مشخصه آسمان هستند و امروزه از ویژگیهای بارز آن محسوب می شوند و ما می توانیم آنها را از طریق رصدخانه های پیچیده نجومی مشاهده، ضبط و ثبت کنیم. امواج منتشر شده توسط جهان در ابتدای شکل‌گیری آن خطوط سه بعدی بودند و اگر بخواهیم آنها را تصور کنیم می‌توانیم بگوییم که نزدیکترین چیز به آنها تپه‌های ماسه‌ای است که باد به آن برخورد می کند یا شکلی که امواج دریا روی شن‌های ساحل به جای می گذارد، اثری که شبیه نیم دایره‌هاست.