این روزها همه با تکنیک‌های کانتور کردن آشنا هستند و با کمک آن می‌توانند چهره خود را به فرم دلخواه آرایش کنند، گونه‌ها را برجسته‌تر کنند و چانه کوچکتری برای خود بسازند. شاید خیلی‌ها تصور کنند کانتور کردن یکی از روش‌های جدید آرایشی است که در سال‌های اخیر کشف شده است اما جالب است بدانید که تاریخچه کانتور به پیش از زمان سلفی‌های اینستاگرامی و خیلی قبل از آن یعنی حدود قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد. کانتور کردن در گذشته جنبه حرفه‌ای و تخصصی بیشتری داشت و به حالت عمومی امروزی درنیامده بود اما به وفور مورد استفاده قرار می‌گرفت و بیشترین کاربرد آن در هنر تیاتر و چهره پردازی آن دوران و قرن‌های پس از آن بود. در هر حال آشنایی با تاریخچه کانتور و تغییرات، کاربردها و تحولات آن از آغاز تاکنون می‌تواند برای علاقمندان جالب توجه باشد و حقایق ناشناخته‌ای را از این روش جذاب آرایشی بازگو کند. هرچند کانتور کردن را امروز به عنوان یک روش آرایش می‌شناسیم اما این ترفند همیشه جنبه آرایشی و زیبایی نداشته است. آغاز استفاده از کانتور برای ایجاد تغییر در چهره به میانه قرن شانزدهم میلادی یعنی دوره سلطنت ملکه الیزابت بر انگلستان بازمی‌گردد. این دوره دوره رونق و شکوفایی تیاتر در مغرب زمین بود که مصادف با حضور هنرمندانی چون ویلیام شکسپیر، بن جانسون و کریستوفر مارلو بود. نمایشنامه‌های این هنرمندان همه روزه در سالن‌های تیاتر انگلستان به نمایش درمی‌آمد و هنرمندانی که کار گریم بازیگران این نمایش‌ها را به عهده داشتند با کمک گچ و دوده قسمت‌های مختلف صورت را برجسته‌تر یا گودتر نشان می‌دادند تا چهره‌های بازیگران (در سالن‌های نسبتا تاریکی که تنها با نور شمع روشن می‌شد) مشخص‌تر و متفاوت‌تر شوند و بیشتر در یاد و خاطره مخاطبان باقی بمانند. کاربرد کانتور از قرن شانزدهم تا سیصد سال پس از آن تغییر چندانی نکرد و هنرمندان گریم همچنان از گچ و دوده برای روشن و تیره کردن صورت خود استفاده می کردند اما از قرن نوزدهم با اختراع لامپ‌های گازسوز و لامپ‌های الکتریکی چهره‌های بازیگران به خوبی در این نورهای مصنوعی مشخص بودند بنابراین ترکیب گچ و دوده ظاهر جالبی در صورت آنان به وجود نمی‌آورد و لازم بود که از رنگ‌های طبیعی‌تر و مواد جدیدتری برای فرم دادن به چهره استفاده شود و در عین حال روی چهره نیز تاکید شود. این بازیگران اولین کسانی بودند که از فون‌های فشرده و روغن‌های رنگی برای فرم دادن به چهره و کمک کردن به بیان قوی‌تر احساسات هنگام بازی استفاده می‌کردند. جالب است بدانید که تا این زمان تنها بازیگران و روسپیان از روغن‌های آرایشی استفاده می‌کردند و به همین دلیل ملکه ویکتوریا اعلام کرد که آرایش حرکتی مبتذل است و لوازم آرایشی نباید در فروشگاه‌ها به فروش برسند و فروش آن‌ها تنها به فروشگاه‌های لباس بازیگران محدود شد. با شروع قرن بیستم و اختراع سینما کانتور کردن راه خود را به دنیای سینما و گریم بازیگران باز کرد. در این دوره بازیگرانی مثل مارلن دتریش جزو اولین افرادی بودند که از کانتور برای آرایش روزمره خود استفاده می‌کردند، مارلن دتریش کانتور را طوری به کار می‌برد که برجستگی گونه‌هایش برجسته‌تر به نظر برسند تا صورتی لاغر و چهره‌ای خاص داشته باشد. او حتی روی نورپردازی چهره‌اش هم وسواس خاصی داشت و همیشه از نور بالای سر در عکسبرداری‌ها استفاده می‌کرد چون با این نوع نور سایه گونه‌ها زیر آن‌ها می‌افتد و گونه‌ها برجسته‌تر به نظر می‌رسند. در کنار این فرم خاص گونه و صورت، ابروهای نخ کمانی هم از ویژگی‌های خاص چهره مارلن دتریش بود که در دهه و بسیار محبوب شده بود. مکس فاکتور Max Factor را همه به عنوان یکی از برندهای شناخته شده و معتبر لوازم آرایشی می‌شناسند. اما مکس فکتور در دهه یک چهره پرداز معروف بود که کار گریم صورت بازیگران سینما را به سبک آن دوران انجام می‌داد. در این دوران هدف از گریم صورت بازیگران این بود که در فیلم‌های سیاه و سفید و نه چندان باکیفیت آن زمان، صورت هنرپیشگان تخت به نظر نرسد. مکس فکتور در سال مدرسه آموزش آرایش خود را افتتاح کرد و مراحل گام به گام کانتور چهره را (که اتفاقا بسیار شبیه به روش‌های امروزی بوده است) به هنرآموزان آموزش می‌داد. بنابراین مکس فکتور موسس برند لوازم آرایشی مکس فکتور را می‌توان مبدع کانتور مدرن و امروزی به شمار آورد. بن نای Ben Nye یکی از برندهای لوازم آرایشی معروف است که بیشتر به خاطر محصولات گریم مورد استفاده در تیاتر و سینما شهرت دارد. بن نای یکی از چهره‌پردازان معروف استودیوی فاکس قرن بیستم بود که گریم فیلم‌های ماندگاری مثل بربادرفته و سیاره میمون‌ها را در کارنامه خود دارد. برند لوازم آرایشی بن نای هم در تاسیس شد و محصولات آن امروزه توسط برترین هنرمندان و چهره‌های شناخته شده مورد استفاده قرار می‌گیرد. دهه پنجاه میلادی دهه شکوه هالیوود است که از آن به عنوان دوران طلایی هم یاد می‌شود. در این دوره پرخرج‌ترین و ماندگارترین فیلم‌های آمریکایی تولید شدند و ستارگانی چون آدری هیپورن، مریلین مونرو و الیزابت تیلور به عالم سینما معرفی شدند. اگر به فیلم‌ها و پرتره‌های سینمایی آن دوران نگاهی بیندازید قبل از هرچیز گریم سایه روشن روی صورت بازیگران است که خودنمایی می‌کند. در آن زمان بینندگان محو زیبایی ستارگان سینما روی پرده نقره‌ای می‌شدند و از راز زیبایی آن‌ها خبری نداشتند چون که این راز با عموم مردم در میان گذاشته نمی‌شد و کانتور کردن تقریبا یک راز سربه مهر بود که تنها کارشناسان خبره آرایش و گریمور‌ها از آن باخبر بودند. دهه نود دهه لباس‌های تنگ و کوتاه، ابروهای نخ و کانتورهای ملایم در آرایش بود. در این دوره کوین آکوین از کارشناسان آرایشی شناخته شده‌ای بود که کانتور را به طرز هنرمندانه‌ای برای گریم مشتران خود مثل گویینت پالترو، سیندی کرافورد و جنت جکسون به کار می‌بردند. اما در این دوره هم (به دلیل در دسترس نبودن رسانه‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی) کانتور همچنان به صورت یک راز و محدود به صنعت گریم و زیبایی باقی ماند و برای عموم مردم آشکار نشد. در سال‌های اخیر کانتور به یک پدیده فرهنگی تبدیل شده است که تکنیک‌های مختلفی برای انجام آن به کار می‌رود، تکنیک‌هایی مثل تنتورینگ، استرابینگ و . رایج شده است که هرکدام اثرات خاص خود را دارد. با بررسی تاریخچه کانتور و این تغییرات در چند قرن می‌توان دریافت که صنعت آرایش همچنان در حال تغییر است و باید منتظر پدیده‌های شگفت و جدید دیگری در سال‌های آینده باشیم. مجله قرمز