طلاق به معنای انحلال عقد نکاح دایم است که بعد از اجرای صیغه طلاق صورت میگیرد و از آن پس ارتباط زوجیت بین زن و شوهر منقطع می‌شود، ولی باتوجه به نوع طلاق، آثار حاصله از آن‌ها متفاوت خواهد بود. طبق ماده قانون مدنی، "طلاق خلع آن است که زن به علت کراهتی که از شوهر خود دارد، در مقابل مالی که به او می‌دهد، طلاق بگیرد اعم از این که مال مزبور عین مهر یا هم اندازه آن یا بیشتر یا کم‌تر از مهر باشد. "به بیانی روشن تر، طلاق خلع آن است که زن به هر دلیلی نخواهد با شوهرش به زندگی ادامه دهد و شوهر هم مایل به طلاق دادن وی نباشد، ولی زن برای راضی کردن او به طلاق، مقداری مال به وی بدهد تا راضی شود او را طلاق دهد. طلاق برای اینکه ایقاع است، موافقت و رضایت زن درآن نیازی نیست، ولی درصورتی که طلاق به صورت خلع باشد، شبیه عقد دارای طرفین بوده و توافق دو اراده که یکی ایجاب و دیگری قبول است محقق می‌گردد. ولی باز هم ماهیت آن ایقاع میباشد و این توافق طلاق را تبدیل به عقد نمی‌کند. صیغه طلاق به اینصورت است که مرد به زن می‌گوید: ز و ج ت ی فلانه (اسم زن) خ ل ع ت ها ع لی ما ب ذ ل ت و هی طالق یعنی طبق آنچه که بخشش شده زنم را طلاق دادم و وی ازاد است. الف. تنفر و کراهت داشتن زوجه نسبت به زوج خویش، بگونه‌ای که ماندگاری زندگی را برای او یا هر دو مشکل ساخته است و منجر به نافرمانی، معصیت و بی توجهی به تکالیف شرعی و قانونی و نیز احساسات و عواطف انسانی می‌شود. ب. دادن مالی از طرف زن به مرد در مقابل انجام طلاق، تا او را از زوجیت آزاد سازد بگونه‌ای که (زوج) در طول عده حق بازگشت نداشته باشد. فدیه یا فداء آن مالی است که در طلاق خلع، زن به مرد می‌دهد برای ثابت کردن شدت کراهت و نفرت خود از مرد. در قانون مدنی ایران هم طلاق خلع به همین نحو تعریف شده است، ماده قانون مدنی مقرر می‌دارد: "طلاق خلع آن است که زن به واسطه کراهتی که از شوهر خود دارد، در مقابل مالی که به شوهر می‌دهد، طلاق بگیرد اعم از این که مال مزبور عین مهر یا هم اندازه آن یا بیشتر یا کم‌تر از مهر باشد. " بنابراین بطور مسلم برای تحقق طلاق خلع، زوجه باید عوض را پرداخت کند و نیز باید تنفر و کراهت وجود داشته باشد. مقدار این فدیه مقدار دقیق و مشخصی نداشته و به توافق دو طرف بستگی دارد و امکان دارد سه حالت باشد: الف) بیش از مهریهب) مساوی مهریهج) کم‌تر از مهریهفدیه میتواند که عین، دین و یا منفعت باشد. باید این نکته را هم در نظر داشت که نفقه‌ای را که بر عهده شوهر است و یا شیرب‌های فرزندان در مدت تعیین شده را بعنوان فدیه میتوان قرار داد. باید این نکته را هم در نظر قرار داد که تنها مال میتواند بخشش شود و برای این که مال ذکر شده، در مقابل طلاقی است که مرد بدان رضایت می‌دهد، باید که حتما قابلیت مالکیت داشته باشد و در غیر اینصورت، چنین چیزی مقدور نیست. به عبارت دیگر، هر چیزی که میتواند بعنوان مهریه در نکاح قرار گیرد و مالیت داشته باشد و قابلیت مالکیت را داشته باشد، میتواند بعنوان فدیه در طلاق هم مورد بخشش قرار گیرد. فدیه باید مشخص باشد و نمی‌توان شیءی مجهول و یا مردد را بخشش نمود و راهی که برای مشخص نمودن آن استفاده می‌شود دقیقا همانند مهریه است. فدیه میتواند که عین مهر یا مال دیگری هم باشد، حال اعم از این که این مال خارجی باشد و یا فی الذمه شوهر باشد. - در این طلاق تا هنگامی که زن مال بخشیده به شوهر خویش را مطالبه نکند، شوهر نمی‌تواند به وی بازگشت نماید. - مرد نباید زن خویش را مجبور به انجام طلاق خلع کند. - باید صیغه طلاق خلع خوانده شود، به اینصورت که به عنوان مثال مرد به زن خود بگوید: ". خالعتک" یعنی . تو را طلاق خلع دادم. - زن باید بلافاصله قبول را بگوید. - در طلاق خلع باید رنجش و بی میلی تنها از سوی زن باشد و چنانچه بی‌میلی هر دو طرف باشد، به آن طلاق مبارات گویند، نه خلع. - صیغه و لفظ خلع را باید دو مرد عادل بالغ بشنوند. رجوع کردن از بذل و بخشش، عمل حقوقی از یک طرف میباشد و این مسیله از سوی زن صورت می‌پذیرد، ولی شرایطی را دارا می‌باشد. در ایام عده زن میتواند از بذل فدیه رجوع کند، ولی باید زوج از این مسیله اطلاع داشته باشد و الا باطل می‌باشد. منبع: