نمک‌ها انواع و کارکردهای مختلفی دارند، معمولا در غذاها استفاده می‌شوند در این گزارش با انواع مختلف نمک آشنا خواهید شد. نمک معمولی دانه‌های ریز سفیدی است که در انواع آشپزی استفاده می‌کنیم و تقریبا روی همه میزها قرار دارند. پس از استخراج نمک خوراکی، آن را در آب قرار می‌دهند. از سایر مواد معدنی کمیاب خالص می کنند و سپس دوباره خشک می کنند تا یک محصول یکنواخت ایجاد شود. نمک های معمولی معمولا از تا % کلرید سدیم تشکیل شده‌اند. نمک تصفیه شده با کریستال های بزرگتر از نمک معمولی است و ید ندارد. این نام در واقع به این دلیل است که از این تنوع کریستالی بزرگ برای تهیه گوشت کوشر استفاده می شود. این نوع نمک مستقیما از آب تبخیر شده دریا حاصل می‌شود. بسته به منطقه‌ای که آب از آن می‌آید، مقدار مواد معدنی خاص آن و روش تبخیر، نمک‌های دریا می‌توانند در انواع آنها کمی متفاوت باشند. اگرچه نمک دریا نسبت به نمک سفره معمولی درشت است، اما نرمتر است. بسیاری از نمک‌ها می توانند به عنوان نمک دریا طبقه بندی شوند و شوری و بافت آنها با توجه به منشا آنها متفاوت است. این گونه نمک در اصل از سواحل بریتانیایی در فرانسه به دست می‌آید و بسیاری آن را بهترین نوع نمک می دانند. این نوع از نمک آسیاب نمی شود و از بالای حوضچه‌های آب شور جایی که لایه بالایی شکل می گیرد برداشت می‌شود. حاوی سدیم کمتری نسبت به نمک غذای معمولی است، محتوای زیادی مواد معدنی دارد و دارای طعم کم و براق است. نمک خاکستری هم مثل نمک فلور دی سیل است، اما روش برداشت آن متفاوت است. نمک خاکستری اجازه می یابد قبل از برداشت به ته ظرف بیفتد و باعث می‌شود مقدار مواد معدنی آن بالاتر و رنگ خاکستری بدهد. این نمک به رنگ صورتی معروف است و معمولا از نمک‌های هیمالیا از منطقه پنجاب پاکستان و به طور ویژه از معدن نمکی Khewra استخراج میشود. البته در بولیوی و کوه‌های آند هم میتوان نمک صورتی را پیدا کرد. در حالی که رنگ صورتی آن از مقادیر کمی اکسید آهن حاصل می شود، ترکیب شیمیایی آن بیشتر کلرید سدیم، در همان محدوده شیمیایی عمومی با نمک پایه اصلی است. هیمالیااین نوع نمک بیشتر به رنگ قرمز و بنفش است تا سیاه. وقتی آسیاب میشود صورتی رنگ میشود. به آن نمک سیاه هیمالیا یا نمک"کالا ماناک" گفته می‌شود. کالا ماناک از سنگ نمکی greigite تهیه میشود. به دلیل داشتن مقدار زیادی گوگرد، بوی تندی دارد. این نک بلوری مربعی شکل است و شبیه خرده شیشه به نظر می‌رسد. این نمک در هاوایی یافت می‌شود. درصد آن را مواد معدنی کمیاب تشکیل می‌دهد. میزان سودیوم آن نسبت به نمک خوراکی سفید معمول خیلی کم است. با گل و لای قرمز آتشفشانی مخلوط شده و این مواد در سم‌زدایی آن موثرند. در بیشتر غذاهای بومی هاوایی از این نمک استفاده میشود. در تاریخ مواردی هم وجود داشته کا از این نمک در مراسمات مذهبی استفاده میشده است. رنگ آن برای تزیین غذا مناسب است. این نوع از نمک‌ها از آب دریای تبخیر شده در حوضچه‌های واقع بر دهانه‌های سخت آتشفشانی تشکیل می‌شود. بلورهای ایجاد شده را برای سم‌زدایی با ذغال فعال نارگیل مخلوط می‌کنند. این نوع نمک انگار تکه‌هایی ریز و کوچک از صخره‌های سخت آتشفشانی‌اند. مزه خاک و کمی هم مزه گوگردی دارند. شبیه نسخه هاوایی است اما از جزیره مدیترانه ای قبرس استخراج می‌شود. این کریستال های بزرگ در هنگام تبخیر طبیعی خورشیدی به شکل هرمی ایجاد می‌شود و اندازه آنها بیش از یک میلی متر می‌باشد. این نمک که با ذغال فعال نیز مخلوط شده است به نظر می رسد ذغال واقعی است و طعم نمکی بسیار ملایمی دارد. یکی از محبوب ترین نمک‌ها است و راهی عالی برای افزودن مقداری ترافل به ظرف بدون نیاز به خرید ترافل واقعی است. انواع مختلفی از آن وجود دارد که شامل ترافل سیاه و سفید است و مارک های مختلف از آن وجود دارد که با مقادیر مختلف ترافل کوچک مخلوط شده‌اند. مک را به مدت دو هفته در معرض سوختن چوب قرلر میدهند، بسته به نوع چوبی که میسوزد عطر و طعم نمک متفاوت خواهد بود، دود حاصل از سوختن چوب سیب یا چوب جوز هندی یا درخت مسکیت (کهور آمریکایی) هر کدام طعم و بویی خاص به نمک میدهند.