تا جایی که در کتاب اقتصاد خوانده بودیم همیشه عرضه و تقاضا باید با یکدیگر متناسب باشند. چرا که تقاضای بیش از عرضه، خالق تورم است. درسالهای اخیر شاهد برگزاری مسابقات مجری گری متعددی در تلویزیون بوده ایم. مسابقاتی که مدام در پی جستجوی مجریان کارآزموده و توانمند هستند و بازار فراخوان های تست اجرا و کلاس های آزاد مجری گری را هم حسابی داغ کرده اند. وقتی مسابقاتی را برای جذب جوانان علاقه مند به مجری گری برگزار می کنیم یعنی بستر تقاضای آنها را در وهله ی اول نادیده نگرفته ایم و برای سیراب کردن این عطش، راه حلی اندیشیده ایم. بعد از مرحله تقاضا نوبت به عرضه می شود. این مرحله تازه اول ماجراست. یعنی قدم گذاشتن در راهی که شاید به دره ختم شود. دراین مرحله با پدیده تورم مجری مواجه می شویم. همان مجری که او را تربیت کرده ای، بزرگش کرده ای و باتجربه شده است تا روزی به برنامه ها ی مهمی هویت ببخشد، ناگهان بیکار میشود. منزوی میشود و می بیند زیبارویان دنیای سینما موقعیتش را تصاحب کرده اند. خوش سیماهایی که نه در این راه عرق جبین ریخته اند نه کمرشان خم شده نه چشمانشان سرخ، فقط چون طرفداران زیادی دارند برای جذب مخاطب از آنها به هر قیمتی دعوت به عمل می آید حتی با وجود پرداخت دستمزدهای نجومی. پس دراین مرحله پدیده تورم پیش می آید و عرضه کم میشود و خیل عظیمی از مجریانی که متقاضی اجرای برنامه هستند و خودمان تربیتشان کرده ایم پشت درهای بسته زیر پایشان علف سبز میشود و گاهی نیز دل شکسته و رنجور وارد وادی های آن ور آب میشوند و گروهی دیگر هم افسرده شده و گوشه ای چمباتمه میزنند و به عمر و ساعات تلف شده خیره میشوند. پدیده تورم در هر مفهومی آزار دهنده است و عواقب جبران ناپذیری دارد. انسان های متورم که دستخوش بی عدالتی شده اند خشمگین میشوند و واکنش های خطرناکی از خود نشان می دهند، همانطور که پیش تر بیان شد عده ای به تمام اعتقادات خود پشت پا میزنند و گیسو به باد میسپارند تا فقط جلوی دوربین بایستند یا اینکه برخی کاسه صبرشان سر ریز میشود و وارد دنیای دیگری چون مرگ میشوند. البته فقط سلبریتی ها نیستند که پا در کفش مجری ها گذاشته اند. میان خود مجریان هم افرادی هستند که در نهایت ناجوانمردی و با انواع واسطه علی رغم کبر سن و شیخوخیت و عدم توانمندی در اجرا، تمام شبکه ها را قرق کرده اند و مهلتی به جوانترها نمی‌دهند و مدام میترسند نسل جدید جایشان را بگیرد. دراین صورت تنها میتوان به آنها گفت: چه خبرتوننننه چه خبرتونننه! (با همان لحن خاص این کلمه را بخوانید) القصه باید راهی اندیشید یا اینکه نباید جوانان عزیز این مرز و بوم را بیهوده خسته کرد و امید واهی به آنها داد یا اینکه دور سلبریتی ها خط قرمز کشید و دیگر برای جذب مخاطب سراغشان نرفت و یا اگر می خواهید نه سیخ بسوزد نه کباب اینقدر برنامه تهیه و تولید کنید که هم سیبیل خوشکل هارا چرب کنید هم به داد جوانان مستعد برسید.