تصور کنید که ممکن بود مردم در مناطق خشک جهان به معنای واقعی کلمه، آب آشامیدنی تازه را از هوا بیرون بکشند. چنین فناوری در واقع، به شکل جمع آوری مه وجود دارد. جمع‌آورهای مه یک شبکه توری هستند که بسته به کارایی مواد استفاده شده قادر به ضبط تا درصد رطوبت هوا هستند، اما این یک راه حل کامل نیست، زیرا، همان طور که از نام آن بر می‌آید، فقط با مه کار می‌کند در نتیجه عمدتا به ارتفاع بالا، مناطق کوهستانی، مناطق نزدیک به جریان سرد محدود می‌شود. آیا فناوری مدرن یک رویکرد بهتر را فراهم می‌کند؟ بله، می‌تواند، روش جدید از دانشگاه آکرون اوهایو سرچشمه گرفته است. محققان در آکرون، به رهبری شینگ چانگ وونگ، در حال توسعه یک پارچه مخصوص نانوفیبری هستند که می‌تواند برای جمع آوری آب حتی در بعضی از مناطق بسیارخشک جهان مورد استفاده واقع شود. وانگ، استاد گروه مهندسی مکانیک دانشگاه آکرون گفت: روند پلیمرهای الکترواسپانی که وانگ به آن اشاره می‌کند یک روش برای ایجاد فیبرهایی در مقیاس نانو را توصیف می‌کند که در اطراف قطعات کوچک گرافیت پیچیده شده است. یک مقاله در New Scientist به درستی آن را شبیه به "اسپاگتی در اطراف گوشت قلقلی" توصیف می‌کند. نسبت بالای سطح به حجم پلیمرهای فیبر نانو در اطراف گرافیت گسترش یافته، یک سطح بزرگ برای قطرات آب را برای ایجاد کنسانتره فراهم می‌کند. هنگامی‌که مواد فشرده یا گرم می‌شوند، آب از آن خارج می‌شود. طبق گفته وانگ، باید با هر متر مربع از این مواد روزانه لیتر آب را جمع آوری کرد. این فناوری می‌تواند بدون باتری هم کار کند، اما با استفاده از باتری برای خنک کردن کردن المنت متصل، می‌توان آن را در همه مکان‌ها مانند بیابان به صورت چند منظورهتر و موثرتر استفاده کرد. وانگ ادامه داد: با پیشرفت بیشتر، وونگ می‌خواهد مواد و روش‌های تولید جدید را امتحان کند. به عنوان مثال، او پیشنهاد کرده که یک کوله پشتی می‌تواند طراحی ایده‌آلی باشد، زیرا شامل یک بخش توخالی داخلی است که می‌تواند برای جمع آوری آب استفاده شود شبیه یک کولر آبی همراه. او گفت: این پروژه اخیرا در جلسه ملی و نمایش انجمن شیمی‌آمریکا در بوستون ارایه شده است.