آن‌ها می‌گفتند: اگر اتفاقی برایت بیفتد، با وجود این کارت براحتی اعضایت را اهدا می‌کنند و این درحالی است که ممکن است هنوز جانی در تنت باشد و این امکان وجود داشته باشد که بتوانی زنده بمانی. من اما هرگز به این نگاه اعتقاد نداشته و ندارم. اگر آدمی عمرش به دنیا باشد و بخواهد به زندگی ادامه دهد، به هر ترتیبی این اتفاق می‌افتد. حتی در سخت‌ترین اتفاقات در غیر این صورت این‌طور نخواهد شد و چون من به این امر ایمان دارم، به‌راحتی کارت اهدای عضو گرفتم و در این راه قدم گذاشتم. از سویی آنچه عاملی شد تا من بسیار راحت خود را برای اهدای اعضایم آماده کنم، یکی از دوستانم بود. او در حادثه‌ای که شش‌سال پیش برایش رخ داد، دچار مشکلات بسیاری شد و نیازمند پیوند اعضا. در این میان کسی که نمی‌شناختیمش و دچار مرگ مغزی شده بود، به او عضو اهدا کرد و دوستم پس از گذشت شش ماه توانست به خانه‌اش برگردد. این اتفاق چنان اثری در روحیه و حال و هوای من برجا گذاشت که نمی‌توانم آن را توصیف کنم.