گیتی موسوی ساله که رشته تحصیلی‌اش ادبیات بوده حالا به‌عنوان قدرتمند‌ترین زن جهان شناخته می‌شود. هر چند که او هنوز نتوانسته نامش را در گینس ثبت کند، اما با کشیدن یک تریلی تن و کیلویی، رکورد یک زن استرالیایی که پیش از این تریلی تن و کیلویی را کشیده بود، شکست. قدرت بدنی، عضله‌های قوی و هماهنگی بین جسم و ذهنش برگ برنده او در این ماراتن نفسگیر بود. موسوی که پنج‌سال است به‌طور حرفه‌ای به ورزش می‌پردازد، صحبت‌های جالبی درباره ورزش و زندگی‌اش دارد. او می‌گوید جابه‌جا کردن یک تریلی برایش مثل آب خوردن بود و روزی که می‌خواست تریلی را بکشد، درخواست کرد تا یک تن دیگر به بار تریلی اضافه شود تا به این زودی‌ها هیچ زنی در جهان نتواند رکورد او را بشکند. تن و کیلو. (می‌خندد) به هرحال هر آدمی یک مهارتی دارد. من هم فکر نمی‌کنم بتوانم خبرنگار باشم. (می‌خندد) ببینید هر فردی در یک زمینه‌ای استعداد دارد. یک‌نفر هنرمند است، یک‌نفر ورزشکار. استعداد من در رشته‌های قدرتی بود یعنی از بچگی عادت داشتم در خانه‌مان هم وسایل سنگین را جا‌به‌جا می‌کردم. برای همین عضلات بدنم آماده این کار‌ها بود. بله ژنتیکی هم خیلی قوی هستم. پدربزرگ و پدرم خیلی قوی بودند و پهلوان بودند بنابراین ژن‌شان هم در من ت ثیر گذاشته و توانستم این کار را به یاری خدا انجام دهم. من از کودکی ورزش‌های آمادگی جسمانی انجام می‌دادم. از سال پیش وارد ورزش بدنسازی شدم و برای خودم کار می‌کردم. چون اصلا در ایران برای خانم‌ها ورزش قدرتی نداریم، ولی برای من فرقی نداشت که مسابقات یا تیم‌ملی برای ورزشی که انجام می‌دهم باشد یا نباشد، می‌خواستم برای خودم ورزش کنم. نزدیک به متر. البته برای ثبت در گینس متر کشیدن کافی بود، ولی من بیشتر از متر تریلی را کشیدم. آخرش هم سربالایی بود و من در سربالایی تریلی را می‌کشیدم و حس می‌کردم متر آخرش تریلی من را به عقب می‌کشد، ولی خدا کمک کرد و من توانستم این مسافت را رکورد بزنم. ببینید من فقط با نیرو و قدرت جسمی‌ام این کار را انجام ندادم. آدم‌ها علاوه بر قدرت جسمانی، قدرت فکری و روحی هم دارند. من عزم و اراده و قدرت فکر و اندیشه‌ام را هم برای این کار جمع کرده بودم و با تمرکز بر همه این‌ها توانستم قدرت جسمانی‌ام را نشان دهم. نه اصلا به هیچ‌وجه. مثل این بود که من یک وزنه دوکیلویی یا دوکیلو سیب‌زمینی برداشتم. تنها مشکلی که من بعد از کشیدن تریلی داشتم، مشکل تنفسی بود، آن‌هم به این خاطر که من آسم دارم. حساسیت خیلی خفیفی دارم و اشتباه کرده بودم که آن روز اسپری و حتی آب هم با خودم نبرده بودم. برای همین وقتی تریلی را می‌کشیدم، فقط نفس کم می‌آوردم، وگرنه بعد از کشیدن تریلی هیچ جای بدنم و دستام درد نمی‌کرد. در واقع حین کشیدن سخت بود و زور می‌برد. خیلی. (می‌خندد) زور بدن و پای من خیلی زیاد است. شاید هم بتوانم یک تن بیشتر از این را هم بکشم. اصلا برای من هیچ فشاری نداشت، حتی بعد از این‌که تریلی را کشیدم، به خانه رفتم و به جای استراحت کلی هم کار کردم. نه قبلا هم یک‌بار تریلی را کشیده بودم. کلا ماشین‌ها را زیاد جابه‌جا کردم. اگر می‌دیدم یکی ماشینش توی چاله یا جوب افتاده، می‌رفتم و بلندش می‌کردم. یا این‌که یک‌نفر که در جای پارک بد پارک کرده باشد، می‌روم و ماشینش را یک مقدار جابه‌جا می‌کنم تا یک ماشین دیگر هم بتواند جلو یا عقبش پارک کند. مثلا با خواهرم که بیرون می‌روم، اگر بخواهیم جایی پارک کنیم و این مشکل وجود داشته باشد، می‌روم ماشین را می‌کشم و بعد که پارک کردیم، دوباره سرجایش برمی‌گردانم. بله و خیلی هم مهم است، چون اگر با روش غلط این کار را انجام دهیم، صددرصد بدن آسیب می‌بیند، ضمن این‌که آمادگی جسمانی و قدرت عضلات خیلی مهم است. به هرحال من از بچگی ورزش کردم و سال است که وارد باشگاه بدنسازی شدم و به صورت حرفه‌ای تک‌تک ماهیچه‌ها و عضلات بدنم را تمرین داده‌ام. حدود تا ساعت بدون وقفه. من وقتی در باشگاه ورزش می‌کنم با هیچ‌کس حتی حرف نمی‌زنم و توجه‌ام را هیچ چیزی از دور و اطرافم جلب نمی‌کند. محال است ناخن‌هایم یک سانت بلند شود و من بروم ورزش کنم، چون همین ناخن مانع ورزش‌کردن است. یا این‌که امکان ندارد برای رفتن به باشگاه آرایش کنم، چون مواد آرایشی باعث می‌شود مواد سمی وارد بدن شود و نتوانیم استفاده لازم را از ورزش ببریم. من، چون ورزش را با تمام وجود انجام می‌دادم، دوست داشتم که در یک رقابت یا مسابقه‌ای شرکت کنم. در ایران به دنبال یک خانمی می‌گشتم که بتواند با من وارد یک رقابت قدرتی شود، اما متاسفانه خانمی که بتواند این کار را انجام دهد، پیدا نکردم تا این‌که دو سال پیش با آقای اشکان دشمن زیاری که مشاور ایرانیان برای ثبت رکورد در کتاب گینس هستند، آشنا شدم. ایشان گفتند می‌توانی خودت را با جهانیان مقایسه کنی تا نام ایران را در گینس ثبت کنی در فیلم‌ها دیده بودم که آقایان تریلی می‌کشند بعد که در اینترنت سرچ کردیم، دیدیدم که یک خانم استرالیایی هم یک ماشین تن و کیلویی را کشیده است. راستش خیلی به من برخورد، چون ما از نسل رستم و پهلوانان ایرانی هستیم، ولی اسم خارجی‌ها در گینس به عنوان افراد قدرتمند ثبت شده بود برای همین تصمیم را گرفتم که این کار را انجام دهم. بله ولی به خاطر هزینه‌اش هنوز نتوانسته‌ام این کار را انجام دهم. ثبت رکورد در گینس برای همه کشور‌ها رایگان است به غیر از ایران، چون می‌گویند تحریم هستیم و از ما هزینه می‌گیرند. اگر بخواهم یک‌ماهه ثبت کنم باید میلیون پرداخت کنم. اگر بخواهم ماهه ثبت شود میلیون باید بدهیم. با شهرداری و برخی از مسیولان صحبت کردم و امیدوارم بتوانم نام ایران را در گینس ثبت کنم. فکر نمی‌کنم برای مسیولان پرداخت این هزینه خیلی سخت باشد. واقعیت‌اش برنامه‌هایی که دارم برنامه‌های تبلیغاتی است. ضمن این‌که می‌خواهم رکورد‌های قدرتی گینس را بررسی کنم و ببینم دیگر چه رکورد‌هایی را می‌توانم بشکنم. به‌هر حال هنوز این شروع کار من بود و امیدوارم بتوانم رکورد‌های بیشتر و وزنه‌های سنگین‌تری را جابه‌جا کنم. شاید داشته باشیم نمی‌دانم. (می خندد) من متولد تهران هستم، اما در تبریز زندگی می‌کنیم و تیم فوتبال شهر من تراکتورسازی است. دلم می‌خواهد چند تا تراکتور سنگین را قبل از شروع بازی بکشم و به تماشاچیان و طرفداران تیم تراکتورسازی روحیه بدهم. مردم ما خیلی به شادی و برنامه‌های مفرح احتیاج دارند. بله انتقاد خیلی زیاد است. عده‌ای فکر می‌کنند اگر یک خانم بیاید و کار‌های سنگین انجام دهد و قوی باشد، ظرافت زنانه ندارد. در حالی که من چهره و صدای زنانه‌ای دارم و روحیه‌ام خیلی زنانه و لطیف است و بالابودن قدرت بدنی‌ام منافاتی با احساسات زنانه‌ام ندارد. یک زن در عین حال که همه ویژگی‌های زنانه‌اش را دارد می‌تواند قوی و مستحکم هم باشد. بله من یک دختر چهارده ساله دارم. مادرم همیشه نگران است که به کمرم آسیب وارد شود. به هر حال حق دارد مادر است و شاید بچه‌اش را با بچه‌های معمولی همسن و سالش مقایسه می‌کند. مادرم موقع کشیدن تریلی یک گوشه‌ای ایستاده بود و داشت آیت‌الکرسی می‌خواند. فکر می‌کنم حالا دیگر پذیرفته که دخترش برای خودش مردی شده است. (می‌خندد) ببینید به من گفتند رکورد این خانم استرالیایی تن و کیلو است یعنی من اگر تن و کیلو می‌زدم، رکورد این خانم شکسته می‌شد. من به آقایانی که تریلی را برای من آماده می‌کردند، گفتم یک تن سنگین‌ترش کنید. گفتند می‌خواهی خودکشی کنی، اما من گفتم نه می‌خواهم یک رکوردی بزنم که به این راحتی‌ها شکسته نشود. حالا شاید یک نفر پیدا شود که بیاید رکورد این خانم استرالیایی را با یا کیلو بالاتر بشکند، ولی تا بخواهد یک نفر پیدا شود که رکوردی هم اندازه من یا بیشتر از من بزند تا آن وقت من هم خودم را آماده می‌کنم و باز رکورد او را می‌شکنم. (می‌خندد) روزنامه شهروند