روانشناس به هیچ دلیلی حق بدرفتاری، توهین و تحقیر به شما را ندارد. متاسفانه برخی فکر می‌کنند با توهین کردن به انسان‌ها آن‌ها را می‌توان تغییر داد، دوستان عزیزم ما بیمار شده ایم، چون با ما بدرفتاری صورت گرفته است، بنابراین هیچ متدی تاکید می‌کنم هیچ متدی در روانشناسی مبنی بر خشونت و توهین و سرزنش وجود ندارد و اگر روانشناسی اینگونه رفتار می‌کند دچار اختلال شخصیت است. رابطه‌ی درمانی یک رابطه‌ی حرفه‌ای است نه رابطه‌ی مرید و مرادی. همچنین روانشناس در ازای کارش پول دریافت می‌کند، به هیچ وجه حقی بر گردن شما ندارد. نباید توقعی خارج از این ارتباط از شما داشته باشد، روانشناس نباید به شما حس گناه القا کند مبنی بر اینکه من خیلی زحمت کشیدم و . نباید توقع داشته باشد که شما او را تحسین و تایید کنید یا احترام ویژه‌ای بر او بگذارید، اتاق درمان جایی است که شما هزینه می‌پردازید که درگیر کلیشه‌ها و تعارف‌های رایج نشوید. روانشناسی نسخه پیچی برای زندگی شما نیست. اگر روانشناس از کلام مستقیم و دستوری و نسخه پیچی استفاده می‌کند یعنی درکی از روانشناسی ندارد. کار درمانگر آشنا کردن شما با دنیای درونی خودتان و‌کاهش تعارض‌های درونی تان است، نه نسخه پیچیدن در ده دقیقه برای زندگی. اتاق درمان جایی برای ارزیابی اخلاقیات یا مسایل مذهبی نیست. درمانگر نباید هیچ داوری اخلاقی یا مذهبی را وارد مقوله‌ی درمان کند. اگر درمانگری به شما گفت این کار اخلاقی نیست یا خدا خوشش نمی‌آید یا مخالف دین ماست یعنی از کار روانشناسی فرسنگ‌ها دور است. روانشناس نباید از دید هنجار‌ها و ارزش‌ها و الگوی‌های جامعه با شما رابطه برقرار کند. مثلا بگوید در هر حالی باید خانواده را حفظ کرد، یا یک زن بایداین ویژگی‌ها را داشته باشد، به کسی ربطی ندارد که شما چگونه می‌خواهید باشید. درمانگر صرفا می‌تواند در مورد پیامد‌های رفتار شما در عالم واقعیت با شما صحبت کند، مثلا اگر طلاق بگیری این پیامد‌ها پیش روی توست، آیا توان حل آن‌ها را داری یا نه؟ نکته‌ی بسیار مهم: یادتان باشد هر زمان که دوست داشتید می‌توانید جلسات تان را تمام کنید یا به درمانگر دیگری رجوع کنید. در رودربایستی بیجا با درمانگر خود گیر نکنید. دکتر ناصر سبزیان پور