عشق تجربه‌ای است بی‌همتا. از عمیق‌ترین لایه‌های ذهن گرفته تا ساده‌ترین واکنش‌های بدن در یک رابطه عاطفی دگرگون می‌شوند. ازهمین‌روست که هر کسی تعبیر خاص خودش را دارد. عده‌ای دست سرنوشت را در آن می‌بینند، و یکسری می‌گویند می‌توان اختیاری عاشق شد. شاعران عشق را سرمستی روح می‌دانند، و زیست‌شناسان آن را به فعل و انفعال‌هایی شیمیایی تقلیل می‌دهند. اما نه توصیف شاعران ذره‌ای از زمینی‌بودن عشق کم می‌کند و نه تجزیه‌های آزمایشگاهی شور وصف‌ناشدنی عاشقان را تسلی می‌دهد. آیا می‌توان عشق را منصفانه توصیف کرد؟ مندی ل ن کاترون نویسنده و مدرس دانشگاه است و البته یک آدم کاملا معمولی. وقتی والدین مندی بعد از بیست‌وهشت سال زندگی مشترک از هم جدا شدند و خودش هم در پایان رابطه‌ای ده ساله قرار گرفت، سوال‌های بی پاسخی به سمتش هجوم آوردند: عشق چطور تداوم می‌یابد؟ و آیا هرگز می‌توانیم عشق را به همان شیوه‌ای تجربه کنیم که در فیلم‌ها، کتاب‌ها یا اینستاگرام می‌بینیم؟ کاترون در یکی از محبوب‌ترین یادداشت‌های چند سال اخیر نیویورک تایمز هم از آشفتگی آن روزها می‌گوید و هم از راه‌کاری طلایی‌که برای عاشق ماندن به دست آورد. عشق تجربه‌ای است بی‌همتا، شور و لذتی وصف‌ناشدنی و درد و حرمانی تسلی‌ناپذیر. عشق بر ما هجوم می‌آورد و ذهن و ضمیرمان را تسخیر می‌کند. گویی چیزی است غریزی، نه ارادی. عشق چیست و چه بر سر ما می‌آورد؟ احتمالا نزدیک‌ترین تجربه انسانی به عشق اعتیاد است. آزمایش‌های متعددی بر یکسانی این دو تجربه در فعالیت‌های مغزی ما صحه می‌گذارد. هلن فیشر، احتمالا بیش از هر انسان‌شناس زیستی دیگری، تصور ما را درباره خودمان عوض کرده است. او عمیق‌ترین و انتزاعی‌ترین احساساتمان را با هورمون‌ها و عصب‌هایمان پیوند زده و دم به دم، یادآوری کرده که انسان‌ها، قبل از هر چیز دیگر، موجوداتی زیستی هستند. تحقیقات او درباره عشق که به کمک علوم عصب‌شناختی انجام شده است، بر نیاز وجودی ما انسان‌ها به تشکیل پیوندهای احساسی دونفره و عمیقی ت کید دارد که لازمه تداوم نسل بشر بوده است. زیست‌شناسان به ما نشان داده‌اند که تجربه شادی، غم یا عشق، با کم و زیاد شدن هورمون‌های بخصوصی در بدن در ارتباط است. با‌این‌حال، هنوز ابعاد زیادی از واکنش‌های بدنی ما در مواجهه با تجربه‌های عاطفی شدید، مثل از‌دست‌دادن همسر یا عزیزانمان، ناشناخته است. شواهد نشان می‌دهد دلبستگی‌ها عاطفی چنان قدرتمند است که حتی می‌تواند به فرد این توانایی را بدهد که لحظه مرگ خود را عقب یا جلو بیندازد. عشق موافقان و مخالفان بسیار دارد. موافقانش می‌گویند دنیا بدون تجربه سرمست‌کننده عشق چه ارزشی دارد؟ آن‌ها معتقدند حتی اگر آدم در تمام عمرش هیچکس را پیدا نکرد که به او دل ببازد، باز هم، جستجوی عشق بی‌معنا نیست. در مقابل، مخالفان عشق، این احساس را موقتی، فریب‌کار و غیرقابل‌اعتماد می‌دانند. چیزی که مثل آتش کاه سریع شعله می‌کشد، اما به همان سرعت هم خاموش می‌شود. در این میان، یک روان‌درمانگر مدعی است راز عشق را بالاخره پیدا کرده است. چرا در کوران یک قطع رابطه احساسی، آزرده و دل‌شکسته و اندوهگین، به هم می‌گوییم: "امیدوارم همچنان بتوانیم دوست بمانیم؟ " مگر این دوست‌ماندن چه فایده‌ای قرار است برایمان داشته باشد؟ واقعیت این است که تا چند دهه قبل، برای آدم‌ها عجیب و نفهمیدنی بود که دو نفری که رابطه‌شان را به هم زده‌اند، بخواهند همچنان با هم دوست بمانند، اما امروز این مساله شایع شده است. چند محقق تلاش کرده‌اند تا دلایل جوانان امروزی برای ادامه چنین روابطی را توضیح دهند.