یکی از دلایلی که توصیه می‌شود متناسب با سن بچه برایش اسباب‌بازی بخرید این است که بخش‌های کوچک اسباب‌بازی که برآمده یا بیرون زده است، می‌تواند منجر به بروز آسیب‌های خطرناکی به نونهالان شود. اسباب‌بازی‌های توپ ر هم می‌توانند زیستگاه باکتری‌ها باشند. جویدن اسباب‌بازی‌های پلاستیکی بچه‌ها را در‌معرض مواد شیمیایی سمی قرار می‌دهد که می‌تواند روی هورمون‌ها تاثیر گذاشته و در روند رشد مغزی او اختلال ایجاد کند. اسباب‌بازی‌های فلزی و جواهرات کم‌بها اغلب آلوده به مواد سمی مانند کادمیم و سرب هستند. این فلزات از طریق دهان کودک و مکیدن، راه خود را به درون بدن او می‌یابند. تماس با فلزات غیراصلی مانند سرب یکی از نگرانی‌های عمده با‌توجه به وجود گسترده این فلز در بسیاری از محصولاتی است که استفاده می‌کنیم. به دهان بردن مکرر بسیاری از اشیای فلزی توسط بچه‌ها می‌تواند باعث افزایش غلظت سرب خون آنها شود. همان‌طور که می‌دانید سرب ماده‌ای سمی است و تاثیرات مخربی بر عصب‌ها، خون، روده، قلب و کلیه‌ها دارد. بیشتر بچه‌ها عادت دارند مدادهای‌شان را گاز بزنند. بسیاری از افراد بر این باورند که هیچ نوع سربی در مدادهای به اصطلاح سربی وجود ندارد. بیشتر مدادها از سرب سیاه (نوعی کربن) و خاک رس درست شده‌اند. تا پیش از این، سربی که برای لایه بیرونی مدادها استفاده می‌شد نوعی نگرانی برای والدین بود، اما با حذف سرب از مواد نقاشی، این نگرانی از بین رفت. تماس جزیی با قرار دادن یک تکه گچ یا زغال در دهان باعث آسیب به بچه‌ها به‌خاطر مواد شیمیایی موجود در آن نمی‌شود. وقتی خوردن گچ تبدیل به عادت شود، می‌تواند برای بچه مشکلاتی مانند مشکلات روده و اختلالات هاضمه به همراه داشته باشد. گچ و زغال حاوی مواد سمی هستند. از طرفی حواس‌تان به محصولات هنری و نقاشی باشد که حاوی مواد معطر هستند. آنها مواد شیمیایی مختلفی دارند که در صورت هضم می‌توانند کشنده باشند. بچه‌ها حین بازی اغلب بادکنک را به دهان می‌برند. برخی بچه‌ها عادت دارند آن را بجوند و دندان‌های‌شان را روی آن بکشند. انجام مکرر این کار باعث تماس مداوم با ترکیبات خطرناکی مانند بنزن، زایلن و فتالات موجود در مواد بادکنک می‌شود. بنزن ماده‌ای است که می‌تواند خطر سرطان را افزایش دهد. زایلن دارای تاثیرات مخرب بر عملکرد عصب‌های مغزی و هورمون‌هاست. از طرفی منجر به بروز اختلالات باروری و آسیب به DNA (ماده اصلی ژنتیک) هم می‌شود. فتالات‌ها برای دستگاه تناسلی بدن بسیار مضرند و در روند فعالیت هورمون‌ها اختلال ایجاد می‌کنند. یکی از جملاتی که روی تمام داروها نوشته شده این است: "دور از دسترس اطفال نگهداری شود. " پاراستامول، شربت سرفه و آنتی‌بیوتیک‌ها برخی از شایع‌ترین داروهایی هستند که به‌طور ناخودآگاه توسط بچه‌ها خورده می‌شوند. بلعیدن برخی داروها توسط کودک می‌تواند بر کبد و کلیه‌های او اثر بگذارد و تبعات مصیبت‌باری به همراه داشته باشد، در ضمن ایبوپروفن هم می‌تواند مشکلات تنفسی به بار آورد. متاسفانه شدیدترین مسمومیت‌ها در کودکان مربوط به مواد شوینده و شیمیایی است که اغلب موارد آسیب‌های جبران‌ناپذیری به‌دنبال دارد. کودکان معمولا از روی کنجکاوی یا علاقه به رنگ و بسته‌بندی جذاب مواد شوینده این محصولات را به دهان برده و می‌بلعند. هضم مقدار کمی از دهانشویه‌ها می‌تواند حالت تهوع به‌همراه داشته و به برهم خوردن وضعیت معده بینجامد. دهانشویه حاوی فلوراید و الکل بوده که اگر به میزان زیاد بلعیده شود، می‌تواند سمی باشد. بلعیدن مواد شوینده مانند مایع ظرفشویی‌، مواد تمیزکننده و غیره می‌تواند باعث سوزش لب، دهان و گلو شود. کافور هم که در اسپری‌های حشره‌کش وجود دارد حتی به میزان کم می‌تواند مضر باشد و به تشنج بینجامد. با اینکه بارها نسبت به بلعیدن مواد شیمیایی توسط کودکان هشدار داده شده و به والدین توصیه شده که محصولات شوینده از دسترس کودکان دور نگه‌داشته شود، اما باز هم شاهد بروز مسمومیت‌هایی از این قبیل هستیم. باتری‌های کوچکی که در برخی اسباب‌بازی‌ها استفاده می‌شوند به‌راحتی قابل بلعیدن هستند. خارج شدن محتوای آنها می‌تواند به آسیب‌های جدی و حاد در مجرای غذایی مانند سوزش شدید یا سوراخ شدن مری، آسیب به رگ‌های خونی، خونریزی زیاد و. بینجامد. بلعیدن اشیای آهنربایی هم می‌تواند به بروز خطرات حادی مانند مشکلات روده مثل زخم روده یا سوراخ شدن آن منتهی شود. بلعیدن آهنربا می‌تواند به عفونت جداره معده منتهی شده و به‌خاطر عفونت، خطرات مرگ هم به همراه داشته باشد. این محصولات به شکل چوبی، دستبند یا قلم نوری وجود دارند. این وسایل جذاب هستند و اغلب بچه‌ها دوست دارند آنها را گاز بگیرند. مایع موجود در این محصولات سمی است و می‌تواند منجر به التهاب و احساس سوزش در دهان و حالت تهوع شود. کودک پیش از ماهگی دست و انگشتانش را می‌مکد و از ماهگی که قادر به گرفتن اشیا می‌شود، هر چیزی را که در دسترس او باشد در دهان می‌گذارد. این موضوع چندان غیرطبیعی نیست اما چیزی که مهم است باید ببینید آیا کودک‌تان فقط اشیای خاصی را در دهان می‌گذارد یا به‌جای غذا تمایل به خوردن غیرخوراکی‌هایی مثل خاک، چسب، چوب و. دارد یا نه. گروهی از کودکان به علت کمبود برخی مواد در بدن‌شان به سمت مواد غیرخوراکی جذب می‌شوند. مثل خوردن خاک برای جبران کمبود ید یا خوردن کاغذ و دستمال کاغذی که از مشتقات چوب است، که این امر می‌تواند تا‌حدودی طبیعی قلمداد شود و با رژیم غذایی خاص و برخی ویتامین‌ها قابل درمان است. پیکا نام پرنده‌ای است مانند زاغ که همه‌چیزخوار است و چون برخی کودکان به هرزه‌خواری روی می‌آورند، این نام را برای این اختلال برگزیده‌اند. کودکان مبتلا به "پیکا" نیاز به درمان روانپزشکی دارند. لازم به ذکر است که شیوع این اختلال بالا نیست و تشخیص آن تنها به‌عهده پزشک است. کودکان در سال دوم زندگی تشخیص می‌دهند اما برخی کودکان استفاده از مواد غیرخوراکی را مصرانه ادامه داده و از این عمل خود لذت می‌برند. ویژگی مهم این اختلال عادت به خوردن غیرخوراکی‌ها مانند رنگ، کاغذ، گل، تکه‌های لباس و پارچه، مو و حشرات است. این اختلال در کودکان سیاهپوست بیشتر از سفیدپوستان و در پسران اندکی بیشتر از دختران گزارش شده است. محرومیت شدید، عامل فرهنگی، اختلال رابطه مادر و کودک، عقب‌ماندگی ذهنی و سایکوز ازجمله علل ابتلا به این اختلال است.