این پنجره‌های قدیمی و کهنه در گذشته از رحم ضرورت و در طی گسترش مرگبار طاعون سیاه که ایتالیا و قاره اروپا را به طور یکسان در قرن هفدهم میلادی گرفتار کرد متولد شد. این دهانه‌های کوچک محصول زمان طاعون سیاه بود، و به مردم اجازه می‌داد فنجان یا بطری "نوشیدنی" را بدون اینکه هرگز مجبور شوند با صاحبان مغازه‌ها تعامل داشته و یا رو در رو شوند، تهیه کنند. نمونه‌های زیادی از این پنجره‌ها در چارچوب پروژه Buchette del Vino که یک پروژه غیرانتفاعی است و هدف آن مطالعه، مستندسازی، حفظ و ارتقا این مکانهای باستانی مهندسی است، روی نقشه قرار می گیرند و از آنها عکس گرفته و مستند می‌شوند. شکل این پنجره‌ها غالبا ساده و مشابه است: آنها روزنه‌ای هستند که گاهی با آجر در داخل یک دیوار سنگی ساخته شده‌اند و قسمت بالایی آن ممکن است، گاهی به شکل یک طاق باشد و در آن از یک درب چوبی کوچک استفاده شده است. بسیاری از این پنجره‌ها مدت ها پیش بسته شده بودند و دسته‌ای به گونه‌ای رنگ‌آمیزی شده یا توسط مردم از بین رفته و پنهان شده بودند، اما بسیاری از آنها هنوز هم وجود دارند. در مناطقی مانند "توسکانی" به نظر می‌رسید که این پنجره‌های شراب برای گذشته‌اند و دیگر در خدمت هدف اصلی که برای آن ایجاد شده‌اند نیستند‌، و فقط یک سازه کوچک مهندسی را نشان می‌دهد که اشاره‌ای گذرا به گذشته دور و تاریک دارد. امروزه، این پنجره‌های کوچک و ساده عملکرد و محبوبیت اصلی خود را در دوره جدیدی از فاصله‌گذاری اجتماعی تحمیل شده توسط اپیدمی کرونا به دست آورده‌اند. در گذشته‌، بسیاری از فروشندگان شراب از این پنجره‌ها برای تحویل مستقیم نوشیدنی به مشتریان استفاده می‌کردند اما وضعیت اکنون تغییر کرده و تحت ت ثیر همه گیری جدید کرونا‌، بسیاری از فروشندگان از روش ریختن نوشیدنی به مشتریان استفاده می کنند، بدون اینکه با آنها ارتباط برقرار کنند، زیرا مشتری بطری خود را با خود حمل می‌کند و از پنجره به فروشنده میدهد و فروشنده مستقیم داخل آن را پر می‌کند، بدون آنکه از طرف دیگر دیوار سنگی ضخیم آن را لمس کند. طاعون سیاه در قرن هفدهم به شدت ایتالیا را متضرر کرد و در اوایل سال جاری دوباره بیماری همه‌گیر جدید "کرونا" به آن دامن زد که باعث شد بسیاری از فروشندگان به استفاده از پنجره های شراب موجود یا باز کردن دوباره پنجره‌هایی که قبلا بسته شده بودند، برگردند.