اگر اینجا هستید و این سطور را می‌خوانید به این دلیل است که واقعا علاقه مند به حفظ محیط زیست حتی پس از مرگ خود هستید. باور کنید در این مقاله می فهمید چه چیزی زندگی شما را تغییر می‌دهد یا به عبارت دقیق‌تر چه چیزی مرگ شما را تغییر می‌دهد. در اینجا روش‌هایی است که مردم برای دفن مردگان بدون آسیب رساندن به محیط زیست اختراع کرده‌اند. ما شما را راهنمایی خواهیم کرد که چگونه بدن خود را پس از مرگ به یک درخت واقعی تبدیل کنید. این گزینه تا حدودی شاعرانه به نظر می‌رسد اما اکنون واقع گرایانه است و می توان با کمک"کپسول موندی" به خواسته خود برسید. به جای قرار دادن بدن در داخل کفن و تابوت‌های سنتی، اکنون می توان جسد را درون این کپسول های تخم شکل ساخته شده از مواد آلی قابل تجزیه قرار داد. بعد از دفن این کپسول در زمین، درختی روی آن کاشته می‌شود تا از مواد مغذی تجزیه شده از بدن دفن شده در کپسول استفاده شود. ت ثیر مثبت گذاشتن روی موجودات زنده اطراف شما حتی پس از مرگ بسیار جالب است، چه ایده خیالی فوق العاده ای است. اما اکنون به واقعیت نزدیکتر شده است. اقوام و نزدیکان شما پس از مرگ شما در یک گورستان پر از درخت شما را ملاقات خواهند کرد، در این جنگل هر درخت نامی دارد که متعلق به صاحب کپسول است. روش دیگر برای دفن اجساد که همچنین منحصر به فرد و سازگار با محیط زیست است، لباسی است که در آن از قارچ ها برای فرآیند"تجزیه سازگار با محیط زیست" استفاده می‌شود، با استفاده از توانایی قارچ ها برای تجزیه و تحلیل اجساد به روش تمیز که برای محیط زیست مضر نیست. این لباس توسط طراحی به نام جی‌ریم‌لی طراحی شده که ایده شگفت انگیز خود را در یکی از سخنرانی های TED به نمایش گذاشت. این لباس با شبکه‌ای از قارچ ها پوشیده شده و از جسد تغذیه می‌شود و آن را به غذایی غیر سمی برای درختان اطراف تبدیل می‌کند. گزینه دیگری که اکنون به شما ارایه خواهیم داد، گزینه سریعتر نسبت به گزینه قبلی است که از طریق آن جسد در مایعات حل می‌شود. این فرآیند به نام هیدرولیز قلیایی معروف است و با نام‌های دیگر از جمله هیدروترمال نیز شناخته می شود. آنچه در این فرآیند اتفاق می‌افتد مشابه آنچه در سوزاندن بدن با آتش اتفاق می افتد، است اما در این حالت به جای آتش از مایعات استفاده می شود. بعد از این عمل فقط استخوان‌ها باقی می مانند و له می شوند و به خانواده متوفی ارایه می‌گردند. در مقایسه با یک فرآیند سوزاندن طبیعی، محتوای منتشر شونده در طبیعت کمتر است. افرادی که در مناطق مرتفع آسیا مانند تبت یا مغولستان زندگی می کنند از این روش برای دفع اجساد مرده استفاده می کنند. در تبت و در مجاورت آن، بودایی‌ها یک مراسم تدفین آیینی را انجام می دهند. راهبان اجساد را به گورستان های موجود در ارتفاعات می برند تا پرندگان شکارچی بیایند و بدن متوفی را بخورند، این بدان معناست که طبیعت آنچه به انسان داده بود پس می‌گیرد. گفته می‌شود که این عمل به متوفی کمک می‌کند تا به زندگی بعدی خود بدون اینکه مانعی مثل بدن مرده وجود داشته باشد، برسد. جدا از هدف دینی این روش، واضح است که این یک روش عملی دفن است، به ویژه اینکه چوبی مصرف نمی کند و می توان از آن در مکانهایی که برای حفر قبور مناسب نیستند، مانند مناطق کوهستانی بهره برد. برای کسانی که دوست ندارند جسدشان طعمه شکارچیان بشود، یک روش نیمه سنتی وجود دارد که دفن سبز نام دارد. این روش تفاوت چندانی با روشهای سنتی دفن ندارد اما در عین حال از محیط زیست در برابر آسیب محافظت می‌کند و به مایعات و مواد شیمیایی نیازی ندارد. قبر را با دست حفر می‌کنند که به سیمان یا مانند آن احتیاج ندارد، زیرا جسد متوفی را در پارچه‌ای سفید پیچانده و در تابوتی قرار می‌دهند که قابل تجزیه است. این روش باعث می‌شود لاشه به طور طبیعی متلاشی شود و در نتیجه خاک تغذیه شود. این مکان های دفن معمولا در مناطق سرسبز وجود دارد. این روش نه تنها سازگار با محیط زیست است، بلکه گزینه ارزان و جایگزینی برای روش های سنتی دفن است و خانواده متوفی مجبور نیستتد مبالغ بالایی را برای خرید تابوت یا محل دفن در قبرستان پرداخت کنند. این سنتی است که مدت‌ها توسط وایکینگ ها مورد استفاده قرار می گرفت و سپس در بین نیروی دریایی و دزدان دریایی نیز مشهور شد، به ویژه کسانی که زندگی خود را در دریاها و اقیانوس ها سپری میکردند و می خواستند در آنجا بمیرند. در هر صورت امروز می توانیم مردگان را در آب های اقیانوس دفن کنیم. شرکتی به نام صخره های ابدی Eternal Reefs ، جسد را با خاکستر و و سیمان بی ضرر برای محیط زیست مخلوط می کند و آن را به صخره ای مصنوعی تبدیل می کند که از موجودات دریایی محافظت می‌کند.