شهر واراناسی هند یکی از قدیمی‌ترین شهرهای مسکونی جهان برای نزدیک به هزار سال پیش از میلاد است، علاوه بر اینکه واراناسی یک شهر مقدس برای هندوهاست، هندوها برای رهایی از گناهان خود و برگزاری مراسم مرگ رهسپار آنجا می‌شوند. مرگ در واراناسی فقط یک گذر آرام از یک جهان به جهان دیگر نیست، بلکه مرگ در آن شهر با یک سنت اجتماعی پر سرو صدا همراه است. این شهر مقدس در سواحل گنگ در اوتار‌پرادش شمال هند واقع شده‌است. تاریخ آن به هزاران سال پیش و دوران تمدن سومری بر می‌گردد، اما این شهر به دلیل اینکه آن را شهر معنوی دین هندو می‌دانند تا به امروز هنوز در انزوا و به دور از توسعه مرسوم قرن بیست و یکم زندگی می‌کند. پایه‌های واراناسی به عنوان شهر مرگ شکل گرفته است. مرگ در آنجا هنری است که نیاز به برگزاری جشن دارد، سنتی برای عبور از یک سو به سوی دیگر است تا جایی که خیابان های آن مملو از افرادی است که سن ت های مربوط به مرگ را انجام می‌دهند. دلیل شهرت این شهر در بین پیروان آیین هندو به عنوان مقصد مرگ، اعتقاد آنها به این است که سوزاندن اجساد باعث آزادی روح می‌شود و آن را به بخشی از روح الهی ابدی در بهشت تبدیل می‌کند. سفر آزادی روح یک هندو، از پله‌های منتهی به رود گنگ، جایی که از آتشدانهایی برای همراهی جسد استفاده می‌شود، آغاز می‌گردد. هندوها بر این باورند که واراناسی مقدس‌ترین شهر روی زمین است. آنها بر این باورند که پنج شاهزاده پانداوا، قهرمانان نبرد بازگو شده توسط افسانه باستانی ماهابهاراتا، پس از پیروزی خود در یک جنگ شدید علیه پسر عمویشان به شهر واراناسی سفر کردند تا خود را از گناهان جنگ پاک کنند. بنابراین هندوها قرنها با هدف پاک‌شدن از گناهان به این شهر سفر کردند. در متون مقدس هندو آمده است، کسانی که در سرزمین های این شهر می‌میرند و بدن آنها در سواحل رودخانه مقدس گنگ سوزانده می‌شوند، به رستگاری و نجات می‌رسند و از چرخه تولد و مرگ رهایی می‌یابند. هرچند گنگ یکی از آلوده ترین رودخانه های آسیاست، هنوز هم نشان دهنده خلوص و پاکی هندوهایی است که از شهرهای مختلف هند به آنجا می آیند تا از گناهان رهایی یابند، زیرا آنها معتقدند آب رودخانه ای که به دلیل زباله های صنعتی و انسان رنگش عوضدشده و به خاکستری می‌زند، هتوز می‌تواند گناهان هر انسانی حتی اگر بدترین گناه هم باشد پاک کند. مراسم سوزاندن جسد در پله‌های منتهی به رود در طول روز انجام می‌شود. زنان، کودکان و مردان در مقابل پله‌ها و جایی که اجساد در حال کنار رود گنگ سوختن هستند شروع به رقصیدن و خواندن آواز می‌کنند. حتی در مورد مرگ نیز تجارت وجود دارد و در این شهر عجیب بسیار محبوب است. به عنوان مثال در واراناسی هتل هایی برای افرادی که در بستر مرگ می‌باشند تعیین شده است، مانند هتل کاشی‌لاب‌موکتی‌باوان آنجا فقط مهمانانی را قبول می‌کند که انتظار می‌رود ظرف روز اقامتشان در آنجا بمیرند، این بدان معناست که هتل به معنای واقعی کلمه "بسترهای‌مرگ" را فراهم می‌کند. این هتل ها مردان و زنانی که برای ماندن و مرگ به شهر آمده‌اند در خود جای می‌دهد، اسم این مکان ها را خانه‌های رهایی و نجات گذاشته‌اند. مدیر یکی از هتل‌ها به نام خانه‌بیماران می‌گوید: سالانه هزاران درخواست دریافت می‌کنیم، اما با توجه به تعداد محدود اتاق‌ها، اولویت را به افرادی که نیاز بیشتری دارند می‌دهیم، البته بعد از این‌که مطمین شدیم که از پس مخارج شخصیشان برمی‌آیند و نزدیکانی دارند که به سلامت آنها می‌رسند و مراسم جسد سوزی را بعد از مرگ خودشان انجام می‌دهند، در ضمن از پذیرش افراد زیر شصت سال معذوریم! اقامت‌کننده در هتل نزدیک هزار روپیه معادل دلار بنا به امکانات مادی پرداخت می‌کند و با این هزینه، اتاقی در هتل تا زمان مرگش اجاره می‌کند. این هزینه فقط برای اقامت است، برای غذا و تسهیلات بهداشتی، پول جداگانه دریافت می‌شود. مهمانخانه دیگری در یکی از کوچه های واراناسی به‌نام خانه "رهایی" وجود دارد و صاحب خانه نارهاری‌شوکلا می‌گوید: این هتل نیست، بلکه مردم به اینجا می آیند تا از گناهان خود پاک‌شوند و زندگی عاری از تجملات مانند تهویه مطبوع را تجربه کنند. اقامت‌کننده مجاز نیست بیش از روز در این خانه بماند، پس از آن مدیریت هتل از وی تقاضا می‌کند در صورت عدم تحقق مرگ، هتل را ترک کند. او باید برای ت مین هزینه های برق روزانه روپیه معادل یک چهارم دلار در روز پرداخت کند و او باید وقت خود را صرف عبادت کند و یک معبد کوچک در کنار هتل وجود دارد که عبادت‌کنندگان روزانه آوازهای خود را در آنجا می‌خوانند.