وقتی در باغ وحش قدم می زنید و فیل کوچکی را می بینید، شاید نخستین چیزی که به ذهنتان راه می یابد، این باشد: چه فیل بامزه ای! اما اگر شهروندی بریتانیایی در عصر ویکتوریا بودید، شاید این واکنش شما نبود، بلکه با خود می گفتید: اووووم! این فیل کوچک می تواند به یک صندلی راحت و خیلی زیبا تبدیل شود، زیرا در دوران استعمار بریتانیا، ساخت اثاث از جسد حیوانات کمیاب و عجیب، یک امر به شدت رایج بود. برای مثال، خرس را مومیایی و آن را در حال ایستاده نصب می کردند و از آن به عنوان جا ظرفی برای قرار دادن لیوان ها استفاده می کردند و در لیوان ها نوشیدنی می ریختند. ببرها به صندلی و مبل های لوکس و فاخر تبدیل می شدند و سرهای حیوانات در قسمت پشت صندلی ها و مبل ها با دهان های باز و دندان های تیز بزرگ و ترسناک قرار می گرفتند، و فیل ها به نوع دیگری از مبل، به صندوق و یا صندلی های سایبانی تبدیل می شدند. با وجود اینکه این موضوع به طور کلی عجیب و غریب است، در عین حال تهیه اسباب و اثاثیه از حیوانات تلاش زیاد و خلاقیت بی نظیری را می طلبید. تصور کنید که چگونه می توان شتر مرغ استرالیایی (ایمو: Emu ) را به فانوس تبدیل کرد و یا میمون مرده ای را به شمعدانی تغییر داد که در هر کف دست کوچکش شمعی جای داده شود! در سال ، روزنامه بریتانیایی The Strand مقاله ای منتشر کرد و درباره چگونگی تبدیل حیوانات به اثاث و وسایل دکوراسیون توضیح داد. این مقاله عکس های زیادی داشت که به خواننده کمک می کرد تا درباره شکل گیری و انجام چنین ایده ای به تصوری واضح و روشن دست یابد. این عکس ها شامل دکورهای خیره کننده در نوع خود بودند، شمعدانی های ساخته شده از شاخ های آهو یا گوزن، زرافه ای که تبدیل به صندلی شده، و میمونی که از چراغ ساخته شده از پرنده ایمو بالا می رود، انگار که از درخت بالا می رود. مردی به نام (رونالد وارد) برای نخستین بار حیوانات را به اثاثیه تبدیل کرد. به خاطر همین به آنها (اثاث وارد) یا (اثاث واردی) می گفتند. اما پس از چندی به یک مد رایج تبدیل شد. این اثاث ها و دکوراسیون در زمانی رواج پیدا کرد که استعمار بریتانیا فعالیت های خود را گسترش داده بود و به کار بردن آنها فقط نمادی از ثروت نبود بلکه داشتن چیزی مثل فیل مرده به عنوان دکور، افراد را نه تنها شهروند بریتانیا استعمارگر نشان می داد، که آنها را به عنوان عضو فعالی از آن برای نمایش شهرت و نفوذش معرفی می نمود و نشانه ای از این بود که مالک این دکورها آنقدر متمول و پولدار است که می تواند حیوانات مناطق دوردست را به خانه اش بیاورد و آن را برای تزیین خانه اش به کار ببرد. به هر حال T تبدیل حیوانات به دکوراسیون بخش تاریکی از تاریخ و امر عادی در آن زمان بوده و در حال حاضر مایه شگفتی مردمان امروز است.