انسولین هورمونی است که در بدن توسط پانکراس (لوزالمعده یا معادل فارسی آن خوش گوشت) تولید می شود. وقتی غذا می خوریم، لقمه غذا در دستگاه گوارش هضم شده و قند حاصل از آن جذب خون می شود. در این حالت قند خون افزایش پیدا می کند و پانکراس فعال می شود و هورمون انسولین را ساخته و به داخل خون ترشح می کند. انسولین به گیرنده های خود متصل می شود و دریچه های قند را باز می کند و اینگونه می شود که قند از خون وارد سلول های بدن می شود (کبد، ماهیچه ها و بافت چربی، مکان های اصلی جذب قند و ذخیره آن هستند)در افراد دیابتی، بدن توانایی فرستادن قند به درون سلول ها را ندارد و به همین دلیل قند خون افزایش پیدا می کند و می تواند باعث موارد زیر شود - آسیب به رگ ها و اختلال در خون رسانی (زخم دیابتی به همین دلیل به سختی خوب می شود) (مشکلات بینایی و کلیوی در دیابتی ها به همین علت است) - آسیب به اعصاب و اختلال حس در اندام ها - افزایش احتمال عفونت خونی به علت افزایش مواد مغذی در خون برای میکروب ها و آسیب به سلول های سیستم ایمنی - اختلال در ترکیب شیمیایی خونافرادی که انسولین کافی تولید نمی کنند، دیابت نوع یک دارند (معمولا در نوجوانان دیده می شود)افرادی که حساسیت گیرنده های انسولینشان کاهش پیدا کرده دیابت نوع دو دارند (شایع تر است و در افراد مسن تر یا چاق تر دیده می شود)در نتیجه دیابتی های نوع یک حتما باید انسولین دریافت کنند و نوع دو می تواند با دارو حساسیت گیرنده ها را بالا ببرند و اگر جواب نگرفت، باید انسولین دریافت کند. ورزش و کاهش وزن دو عامل اثبات شده برای جلوگیری از ابتلا به دیابت و همچنین افزایش تولید انسولین و حساسیت گیرنده ها هستند.