دانشمندان استرالیایی در بررسی‌های خود موفق شدند، قدیمی‌ترین رنگ های زمین را در فسیل‌های یک میلیارد ساله کشف کنند. دانشمندان دانشگاه ملی استرالیا ( ANU ) موفق شدند، قدیمی‌ترین رنگ های موجود در زمین را کشف کنند. به گفته این دانشمندان، رنگدانه‌های صورتی روشن که پیشینه آنها به بیش از یک میلیارد سال پیش بازمی‌گردد، بقایای برخی از قدیمی‌ترین ارگانیسم‌های میکروسکوپی هستند که زمانی در یک اقیانوس کهن سکونت داشته‌اند. به گزارش "تاپ دیجیت" این رنگ ها، فسیل‌های مولکولی سبزینه هستند. سبزینه، رنگدانه‌ای است که به گیاهان امکان می‌دهد نور خورشید را به انرژی تبدیل کنند. پژوهشگران، این فسیل‌ها را در سنگ‌ها و رسوبات دریایی واقع در صحرای بزرگ آفریقا کشف کردند. لازم به ذکر است که در گذشته، این صحرا دارای آب و هوای مرطوب بوده و سنگواره جاندارانی مانند تمساح در آن یافت شده‌است. به نظر می‌رسد، فسیل‌های روی زمین، قرمز خونی یا بنفش سیر هستند و هنگام استخراج و خرد شدن، به رنگ صورتی روشن درمی‌آیند. هدف این گروه پژوهشی، انجام دادن یک پروژه در زمینه هنر باستان نیست بلکه آنها در نظر دارند شکاف موجود در ثبت فسیل را پر کنند. با این حال که می‌دانیم زندگی از مقیاس کم آغاز شده و به تدریج در محدوده‌های گوناگونی از اندازه‌ها و شکل‌های امروز رشد یافته‌اما چگونگی رخ دادن این فرآیند هنوز ناشناخته است. فسیل‌های میکروارگانیسم‌ها بین . میلیارد و میلیون سال پیش وجود نداشته‌اند بنابراین مشخص نیست چگونه حیوانات، حدود میلیون سال پیش به وجود آمدند. این کشف جدید، نخستین گام برای پر کردن این شکاف است. رنگدانه‌ها توسط سیانوباکتری‌ها ( cyanobacteria ) ایجاد می‌شوند اما شاید منبع تغذیه مناسبی برای ارگانیسم‌های بزرگتر وجود نداشته باشد. سیانوباکتری‌ها را به عنوان جلبک‌های فیروزه ای، باکتری‌های فیروزه‌ای یا سیانوفیت‌ها نیز می‌شناسند. سیانوباکتری‌ها، خودکفا هستند و برای تولید مواد غذایی، به نور و آب نیاز دارند. آنها بی‌هوازی هستند یعنی نیازی به اکسیژن ندارند. در زمان پیدایش این باکتری‌ها، در جو زمین، اکسیژن وجود نداشت. سیانوباکتری‌ها، دارای کلروفیل a هستند و فتوسنتز می‌کنند. نور گوینلی ( Nur Gueneli ) ، نویسنده ارشد این پژوهش گفت: تحلیل دقیق رنگ دانه‌های قدیمی، این نظریه که در میلیاردها سال پیش، سیانوباکتری‌ها، پایه زنجیره غذایی اقیانوس‌ها را تشکیل می‌دادند، تایید و به توضیح دلیل عدم وجود حیوانات در آن زمان کمک می‌کند. هرچند چند صد میلیون سال بعد، رشد جلبک‌ها آغاز شد و موجودات زنده بیشتری شکل گرفتند. جوچن بروکز ( Jochen Brocks ) ، پژوهشگر سرپرست این بررسی گفت: هرچند جلبک‌ها هنوز بسیار کوچک هستند، حجم آنها هزاران برابر بیشتر از سیانوباکتری‌هاست و منبع غنی‌تری برای تغذیه هستند.