"بهرام افشاری"، بازیگر نقش بهتاش در سریال پایتخت ، در گفت و گویی درباره‌ی نقش خود گفت: حکم پیاز وسط سیر ترشی را داشتم! اگر مخاطب جدی تیاتر باشید او را از سال‌ها قبل می‌شناسید و اگر اهل سینما هستید، درخشیدنش را در فیلم‌هایی مثل "لانتوری" و "کارگر ساده نیازمندیم" دیده‌اید و اگر نه، او را در چند سریال تلویزیونی دیده اید و امروز بهرام افشاری را بیشتر با نقش‌آفرینی در یکی از شخصیت‌های اصلی "پایتخت" شناخته‌اید. سیروس مقدم، کارگردان سریال او را یکی از برگ‌های برنده سری پنجم این مجموعه می‌داند. به همین بهانه و برای گفت‌وگو در نقش بهتاش فریبا سراغش رفتیم. افشاری ابتدا گفت یک سالی است که گفت‌وگو نمی‌کند، اما در آخر موافقت کرد تا نخستین مصاحبه او در مورد سریال پایتخت با جام‌جم باشد. به دلیل مخاطبان زیادی که پایتخت دارد هر کس در آن کار کند بیشتر دیده می‌شود. این مجموعه طی این سال‌ها توانسته است میان خانواده‌ها جایگاه خوبی کسب کند. مردم این سریال و شخصیت‌های آن را جزیی از زندگی و سهم خود می‌دانند. در ادامه ممکن است اتفاقات بهتر از این هم برایم بیفتد. کار من بازیگری است و همین قدر و شاید دو برابر آن برای کارگر ساده نیازمندیم، لانتوری و حتی "علی‌البدل" زحمت کشیدم، ولی چون طیف مخاطبان پایتخت بیشتر است، در این کار بیشتر دیده شدم. نقش‌های زیادی در ذهن دارم که باید کسی مانند آقای تنابنده و مقدم پیدا شود و به من اعتماد کند تا آنها را بازی کنم. فکر می‌کنم بهترین نقشم، نقشی است که هنوز بازی نکرده‌ام. اگر بهتاش دیده شد فقط به خاطر تلاش، استعداد و توانایی من نیست. به دلیل تفکر، خلاقیت و طراحی آقای محسن تنابنده و گروه نویسندگان، همچنین اعتماد آقای مقدم و نوع پلان‌گیری ایشان است. هیچ بازیگری به تنهایی نمیتواند در هیچ محصولی دیده شود مگر آن که پشت صحنه و همکاران خوب داشته باشد. همه بازیگرانی که در کنارم بودند راهنمایی ام کردند و به من فضا دادند. نمی‌توانم این عوامل را نادیده بگیرم. خوشبختانه تلاش‌هایم جواب داد و آرام آرام با ایده های نویسندگان، راهنمایی سایر بازیگران و پیشنهادهای خودم، نقش مورد پسند مردم قرار گرفت. بازیگر یعنی مشاهده و بازآفرینی. من اصلا لهجه مازندرانی بلد نبودم. در سینمایی کارگر ساده نیازمندیم هم لهجه آذری داشتم که آن را هم بلد نبودم و دو ماه، روزی شش ساعت تمرین لهجه می‌کردم. اینجا هم وقت گذاشتم تا جغرافیا و مردم شمال را بشناسم. بنا به شخصیت بهتاش که عصبی و گاهی غیرتی است فکر کردم می‌توانم از تکیه کلام ا ی خ دا استفاده کنم که این ویژگی‌ها را بخوبی نشان دهد. خوشبختانه حسابی هم جا افتاد و امروز مردم من را که می‌بینند به جای سلام می‌گویند ا ی خ دا. تلاش من این است مخاطب خاص تاییدم کند و مخاطب عام دوستم داشته باشد. اوج تعریف هنر، همین است. خدا را شاکرم که تمام اقشار جامعه و مردمانی از سطوح مختلف اجتماعی با این شخصیت ارتباط برقرار کردند. این رمز موفقیت من است و البته وظیفه‌ام را سنگین‌تر می‌کند، چون باید برای انتخاب‌های بعدی‌ام بیشتر فکر کنم. خوشحالم در عید توانستم به اندازه خودم جایی در ذهن و قلب مردم پیدا کنم. صد در صد. امروز مردم در فضای مجازی تکیه‌هایی از بازی من در فیلم لانتوری و کارگر ساده نیازمندیم را با نام بهتاش به اشتراک می‌گذارند! نمی‌شود جلوی این فضا را گرفت. من به عنوان بازیگر باید با این موج همراه شوم و کم کم وقتی جو عوض شد تلاشم را برای ادامه دادن، دو برابر کنم. این قضیه برای همه اتفاق می‌افتد و من مستثنا نیستم. همیشه بعد از سربالایی، سرپایینی است و برعکس. مهم این است که من برای کارم کم نگذارم و از خودم راضی باشم. از ابتدا با خودم عهد بستم برای مردم کشورم کار کنم. الان که این اتفاق افتاده است از آن لذت می‌برم و بعد دوباره تلاشم را آغاز می‌کنم. احمد مهران‌فر یکی از کارهای من را دید و خواست به دفتر آقای مقدم بروم. باورم نمی‌شد می‌خواهند برای پایتخت از من تست بگیرند، چون خودم یکی از طرفداران پایتخت یک بودم. آن زمان برای اولین‌بار آقای تنابنده به من اعتماد کرد و با این‌که لهجه مازندرانی بلد نبودم این فرصت را داد تا یاد بگیرم. اتفاقا یکی از سختی‌های کار من در پایتخت همین پیشینه بود. بعضی‌ها که فصل دوم را دیده بودند در قسمت نخست این سری مدام می‌گفتند مگر این بازیگر نقش شیرافکن نبود!؟ از دو جهت فشار روی من بود. یکی این‌که قبلا با نقشی آمده بودم که مردم آن را هم خیلی دوست داشتند و حالا قرار بود در قالب جوان دیگری وارد شوم و از صفر شروع کنم. دوم این که من حکم پیاز وسط سیرترشی را داشتم! آقای مقدم به گونه‌ای دکوپاژ می‌کند که جزییات بازی شما دیده می‌شود و این برای یک بازیگر نکته مثبت و پررنگی است. به طور کلی باید بگویم اولویت من تیاتر و سینماست، البته به این معنی نیست که اصلا به تلویزیون اهمیت نمی‌دهم. اگر فیلمنامه و نقش خوبی پیشنهاد شود با افتخار برای مردم بازی می‌کنم. دلایل کسانی که به تلویزیون نه می‌گویند را باید از خودشان بپرسید. برای من اما وقتی اتفاقی مانند پایتخت می‌افتد به نظرم تاثیرش بیشتر از فیلم سینمایی است. هیچ مغازه‌داری دوست ندارد مشتری‌هایش کم باشد. تلویزیون بزرگ‌ترین ویترین برای بازیگر است که می‌تواند از طریق آن توانایی‌هایش را نشان دهد. من ابتدا سعی کردم پای خود را در تیاتر محکم کنم و بعد وارد سینما و تلویزیون شوم. از سال کار تیاتر را شروع کردم، از سال به طور حرفه‌ای وارد این عرصه شدم و تا امروز درآمدم را از این راه کسب می‌کنم. تا امروز مقام‌های زیادی کسب کرده‌ام. جوان برتر ایران شده ام، بهترین بازیگر تیاترشهر شده‌ام، دو سال نامزد بهترین بازیگر تیاتر سال بوده‌ام و تندیس جشنواره فجر را در سالگی گرفته‌ام. اینها پشتوانه من است و به این معنی نیست که دارم از خودم تعریف می‌کنم. می‌خواهم بگویم اگر من بازیگری را انتخاب کردم تمام زندگی و انرژی‌ام را صرف این کار می‌کنم تا بتوانم برای خود جایگاهی کسب کنم. حتما. اگر همچنان طرح‌ها و ایده‌های تازه‌ای برای ادامه کار وجود داشته باشد من هم مایلم بازی کنم. پایتخت، خانواده من است و کسی از خانواده‌اش جدا نمی‌شود. اتفاقا به نظرم خیلی فضای جذابی شد و قصه به گونه‌ای پیش رفت که‌توانست دنیای دیگری از این شخصیت‌ها را نشان دهد. نشان دادن شخصیت‌هایی که در فضای کمدی مردم را می‌خندانند، می‌توانند در فضای گروتسک و حتی تلخ قرار بگیرند و مخاطب را با یک هیجان ناشناخته روبه‌رو کنند. این موضوع یک توانایی و قدرت ریسک‌پذیری میخواست که به نظرم کارگردان و نویسندگان بخوبی از پس آن برآمدند. در کنار نظرهای منفی راجع‌به این قسمت‌ها، هزاران برابر کامنت مثبت دریافت کردم. به حدی خوب است که گاه دوستان تکه می‌اندازند و می‌گویند بازدید پیج تو از کریستیانو رونالدو بیشتر است! خدا را شکر در این مدت مورد لطف و محبت مردم قرار گرفتم. دنبال محبوبیت این شخصیت نبودم، فقط استرس داشتم که بهتاش قابل قبول نشود و فضای مثبتی که امروز برایم ایجاد شده فراتر از انتظارم بود. بگذارید این قضیه را از ابتدا توضیح دهم. رسانه زمانی سراغ شما می‌آید که کاری انجام داده باشی. من هم از این بابت طلبکار کسی نیستم. اما برای علی‌البدل در جشن حافظ، برای لانتوری در جشن خانه سینما و برای کارگر ساده نیازمندیم در جشن منتقدان نامزد شدم. اینها کم نبود. ولی رسانه‌ها هیچ خبری در این مورد پوشش ندادند و من فکر کردم لابد هنوز آن قدر برای آنها هیجان‌انگیز نیستم. به همین دلیل یک سال مصاحبه نکردم و تمرکزم را روی کار گذاشتم. مصاحبه‌ای هم که راجع‌به فیزیکم این روزها در فضای مجازی منتشر شده مربوط به سه چهار سال پیش است. دیگر دوست ندارم در مورد فیزیکم صحبت کنم، اما حرفم در آن مصاحبه این بود که اوایل بعضی نقش‌ها را به خاطر قدم از دست می‌دادم، ولی کم کم تلاش کردم درونیاتم را به نمایش بگذارم و از مرحله فیزیک عبور کنم. در مورد آن گفت‌وگو باید اضافه کنم بزرگ‌ترین فیلسوف‌ها گاه بعد از سال‌ها تفکر و تعقل به یک تیوری می‌رسند و فردایش آن را عوض می‌کنند، حال من بهرام افشاری حرف دو روز پیشم را نمی‌توانم تغییر دهم!؟ تیاتری به کارگردانی آتیلا پسیانی روی صحنه دارم و در حال بازی در سریال "شرایط خاص" به کارگردانی وحید امیرخانی هستم. از اردیبهشت هم نمایش "جوجه تیغی" را روی صحنه می‌برم که برگرفته از زندگی خودم، عشق فیلم‌ها و سیاهی لشکرهاست و فکر می‌کنم بهترین مواجهه و گفت‌وگوی من با مردم باشد.