به آینه نگاه کنید. ثابت و بی حرکت به اطراف نگاه کنید. چپ، راست، بالا و پایین را بنگرید. دوباره این کار را با چشم چپ و سپس چشم راست (البته با یک چشم بسته) انجام دهید. بازتاب این تمرین روبه روی شما در آینه قابل مشاهده است اما هر چقدر هم که تلاش کنید، نمی توانید حرکت چشمانتان را ببینید. دلیل آن این است که هنگام حرکت چشمانتان کور می شوید و جالب اینکه حتی قدرت تشخیص آن را نیز ندارید. به این پدیده "پوشش پرشی" می گویند. راستش را بخواهید، حرکت و دید انسان با هم جور درنمی آیند. اجسام در حال حرکت مثلا قطارها واضح نیستند. خود شما هم وقتی به تندی حرکت کنید، دنیای پیرامونتان مات به نظر می رسد بنابراین، هر زمان که چشمانتان حرکت کنند، جهان اطرافتان باید مات به نظر آیند و در عمل شما گیج و متنفر از حرکت خواهید بود. اما با همه اینها، ذهن انسان به گونه ای تکامل یافته تا از تیرگی دایمی جلوگیری کند. مغز فرایند لازمه ی دیدن را وقتی که چشمانتان حرکت می کنند، می بندد و وقتی بی حرکت می ایستند، به کار می اندازد. در هر پرش، یعنی در هر حرکت چشم که تنها میلی ثانیه طول می کشد ممکن است مثلا دیدن تابش یک نور را از دست بدهیم. شاید کوری کمتر از یک ثانیه آنقدر جدی به نظر نرسد، ولی به خاطر بسپارید که این پدیده هزاران بار در یک روز برای همه ما رخ می دهند به طور متوسط، ما در یک روز حدود چهل دقیقه به خاطر پدیده ی پوشش پرشی کور می شویم. وقتی کسی می گوید با چشم خودم دیدم، یعنی اتفاق مورد نظر دقیقا رخ داده است و در این هنگام هیچ کس این عبارت را به کار نمی گیرد که ممکنه اشتباه کرده باشم. ما به چشمانمان بسیار بسیار اعتماد داریم. چیزی که شما می بینید با اطلاعات دیداری وارد شده به چشمانتان تفاوتی همیشگی دارد. مغز اطلاعات جمع آوری شده از دو چشم را در یک تصویر خلاصه می کند. در پوشش پرشی مغز، کنترل چیزی را که می بینید، رها نمی کند، بلکه حاکمیت بیشتری از حد معمول روی آنها اعمال می کند. این پدیده می تواند به شفافیت دید ما کمک کند. البته خطراتی نیز دارد مثلا وقتی با سرعت بالا در یک بزرگراه رانندگی می کنید، خطر در یک چشم به هم زدن فرا می رسد. البته این به آن معنا نیست که دایما نگران نقص های دیداری تان باشید، ولی بد نیست به یاد داشته باشید، که شاید بدون هیچ تقصیری اتفاقاتی که جلوی چشمتان در حال وقوع هستند از دست بدهید.