با آه بلند "جانی پرز" از روی صندلی پلاستیکی خود بلند میشود و با قد بلندش می‌ایستد و هر دو دست را به صورت افقی دراز می‌کند تا جایی که انتهای انگشتانش دیوار را لمس می‌کنند. او می‌گوید: " از اینجا تا اینجا بود. " و می‌افزاید: "من این را می‌دانم زیرا من قبلا این حرکت را هر بار انجام می‌دادم. " تا همین چندی پیش این ابعاد - متر طول و تقریبا متر عرض - نمایانگر محیط پیرامون و کل جهان پرز بود. دو سال پیش، "پرز" پس از گذراندن سال زندان در حالی که بین زندان ها و موسسه توانبخشی در شمال نیویورک و جزیره ریکرز جابجا میشد، با استفاده از آزادی مشروط آزاد شد و سه سال از حبس خود را در سلول انفرادی گذراند. وقتی پرز را می بینید، ممکن است تعجب کنید که او در این فضایی که اکنون در آن قرار دارد چه احساسی دارد: یک اتاق کنفرانس کوچک و کم نور در سطح "مرکز دادگستری شهری" در وال استریت در منهتن نیویورک. آیا این اتاق خاطرات عذاب تلخ را در ذهن او زنده می کند؟ یا این که اینجا دقیقا مثل سرزمینش است و یا هر دو؟ پرز در سلول انفرادی مجاز به شرکت در فعالیتهای تفریحی نبود، هیچ سرگرمی برای انجام دادن یا حتی حق گفتگو با دیگران را نداشت و هنگامی که از سلول خود بیرون می‌آمد غالبا پاهایش غل و زنجیر بسته شده بود البته اگر میتوانست بیرون بیاید. پرز در این باره می گوید غل و زنجیرها آنقدر عذاب اور بودند که ماندن در سلول انفرادی را به بیرون آمدن ترجیح میداده است و دلش نمیخواسته از آنجا بیرون بیاید. مدتهاست که انزوا با انبوهی از پیامدهای عمیقا منفی از جمله تمایل به خودکشی و ایجاد اختلال در عملکردهای حسی و ادراکی، به ویژه موارد مربوط به مکان شناخته میشود. در عین حال استرس ناشی از آن می‌تواند قسمت های مغز از جمله هیپوکامپوس را که مسیول حافظه و کنترل عاطفی هستند رو به زوال ببرد. علاوه بر همه این ت ثیرات قابل اندازه گیری، تحقیقات انجام شده روی زندانیان آمریکا نشان میدهد که اغلب برخی از آنها از تجربیات عجیب، ناراحت کننده و آزار دهنده ای رنج می برند که پس از ترک سلول انفرادی با آنها دست به گریبانند. برخی از آنها می گویند که تقریبا جهان در چشم آنها به طور دایم در حال فروپاشی است و برخی از آنها می‌گویند که قادر به انجام مکالمه عادی با دیگران نیستند، یا حتی نمیتوانند عادی فکر کنند. روانپزشک "ساندرا شنک" میگوید: این یک مفهوم روانشناختی هنجاری است. با وجود این، وقتی از پرز می پرسند که در مورد تجربه طولانی مدت خود در سلول انفرادی چه احساسی داری، کمی مکث می کند و فکر می کند. او می گوید، این یک سوال جالب است، ا او می‌گوید که فرد بهتری از سلول انفرادی بیرون آمده و اکنون او کاملا توانبخشی شده و برای مرکز دادگستری شهری در نیویورک کار می‌کند و ماموریت او کمک به زندانیان جوان تازه آزاد شده برای سازگاری با جهان خارج است. "پرز" خود را توصیف می‌کند، و می‌گوید تمام آنچه که می‌تواند انجام دهد این است که عواملی را که باعث موفقیت وی شده است در جایی که همه ناامیدند اعمال کند، اما آنچه که او را به پشت سرگذاشتن موفقیت‌آمیز سلول انفرادی کمک کرده است، از تخیل او شروع شد. خواننده عزیز در انتهای این پاراگراف کوچک خواندن را متوقف کنید، چشمان خود را ببندید و تصور کنید که به یک توپ تنیس ضربه می زنید. دوباره این کار را بکنید. آیا می بینید که به توپ ضربه می‌زنید؟ آیا می توانید مسیر منحنی توپ را در آسمان مشاهده کنید؟ آیا از مسیر مورد نظر خود فاصله می گیرد؟ آیا می توانید تصور کنید که دفعه بعد بهتر به آن ضربه بزنید؟ اگر توانستید به راحتی تصور کنید پس شما توانسته‌اید از روشی استفاده کنید که بسیاری از زندانی‌ها برای دوام آوردن در زندان انفرادی استفاده می‌کنند. "ادیت بون"، استاد علوم پزشکی و مترجمی که به شش زبان روان صحبت می کند، بعد از جنگ جهانی دوم از زندانهای مجارستان آزاد شد. او هم برای تحمل انفرادی از تخیل استفاده می‌کرد در تخیلش نان می‌پخت و به چند زبان حرف می‌زد. او امروز توانسته تخیلات انفرادی را به واقعیت تبدیل کند. یک استاد ریاضیات روسی به نام "یاکوف تراخنبرگ" در جنگ جهانی دوم در اردوگاه نازی‌های آلمان زندانی بود. او درباره زندانیان دیگر می‌گوید: او برای زنده ماندن در چنین شرایطی، یک روش ابتکاری برای انجام محاسبات سریع ریاضی ذهنی ایجاد کرد، که امروز به "سیستم تراخنبرگ" معروف شده است. یک زندانی در سلول انفرادی می‌تواند از تصاویر ذهنی استفاده کند تا مکان و زمانی را ایجاد کند که به طور طبیعی در سلول انفرادی از آن محروم شده است. پرز در سلول انفرادی مدام دفتر خاطرات خود را برای مدت زمان قابل توجهی می‌نوشت و زمان او در نوشتن و تحلیل برخی نقل قول‌های معروف تاریخی سپری میشد. پرز همچنین از تخیل خود برای سفر به گذشته استفاده کرد، او پایان‌های جایگزین برای ملاقات‌های قبلی‌اش تصور می‌کرد مثلا اگر من در آن ملاقات این حرف را میزدم چه میشد؟ یا اگر من او را به نوشیدن قهوه یا چیزی دیگر دعوت میکردم چه؟ حافظه می تواند سازنده باشد و تا حد زیادی به بهره وری و درآمد فردی کمک کند، همان چیزی است که الکس شلیگل، عصب شناس شناختی از دانشگاه سانتا باربارا در کالیفرنیا با آن موافق است. در حقیقت حافظه و تخیل در دو مسیر موازی در مغز عمل می‌کنند. پرز با فعال کردن تخیل توانست گذشته خود را از دید مثبت "بازنویسی" کند و از این طریق آینده خود را اصلاح کند. "ماکس جویل" زندانی سابق از تگزاس، تجربه مشابهی داشت. حکم وی در سال از حکم اعدام به حبس ابد تقلیل یافت. او سال را در زندان گذراند، هفت سال از آنها را در سلول انفرادی و تقریبا در انزوای کامل به سر برد. او به تخیل و تصورات ذهنی پناه برده بود. داستانهایی را در ذهنش تصور میکرد که خودش قهرمان آنها بود، پر از شور و زندگی حتی بیشتر از دنیای واقعی و در تخیلاتش با مردم گپ می‌زد. امروز"جویل" از آزادی مشروط بهره مند شده و در بسیاری از انجمن ها در جهت اصلاح زندان ها فعال است. وی همچنین مدیر سازمانی به نام "درمان تگزاس" که در زمینه اصلاح زندان‌ها فعالیت می‌کند، حضور دارد. با این حال ابا این حال تصور کردن چیزی لزوما به معنای بهبود شرایط و رفاه فرد نیست. در حقیقت یا تهاجمی ممکن است دلیل یا علامت بیماری روانی باشد. به عنوان مثال افرادی که از اضطراب اجتماعی رنج می برند، تصوراتی خارج از کنترل از خود دارند، که آنها آن را تجربه می کنند و می بینند که در بعضی از موقعیت های اجتماعی بد قرار گرفته‌انداین مشکل در زندانها بیشتر و شدیدتر است: سه چهارم کل زندانیان در ایالات متحده علایم و نشانه های بیماری روانی، از جمله توهم را دارند و درصد از زندانیانی که در سلول های انفرادی اقدام به خودکشی کردند، بارها تصورات ذهنی مربوط به خودکشی به سراغشان آمده بوده‌است.