تا کنون در بسیاری از مطالعات، به خطرات مرتبط با سلامتی موجود در سفر‌های فضایی اشاره شده است. این خطر‌ها معمولا شامل افزایش احتمال ابتلا به انواع سرطان، دریافت تشعشعات خطرناک و از دست دادن مقدار قابل توجهی از حجم استخوانی می‌باشد. اما هم اکنون یک مورد دیگر نیز به این احتمالات مخرب اضافه شده است، پیر شدن سریع‌تر بافت مغزی فضانوردان. در ادامه‌ی خبر با تکفارس همراه باشید. مورد آخر حتی به این قضیه محدود نخواهد شد و حتی شرایط را بدتر از آنچه که به نظر می‌رسد تبدیل خواهد کرد. طبق تحقیقات جدید، دانشمندان به این قضیه پی بردند که در محیطی که عملا هیچ نیروی جاذبه‌ای بر روی فرد تاثیر نمی‌گذارد (جاذبه‌ی صفر) در دوره‌های طولانی به احتمال زیاد بر بافت مغز فضانوردان تاثیر مخربی خواهد گذاشت. در طی مقاله‌ای که در نشریه‌ی JAMA Neurology منتشر شد، این مسیله به اثبات رسیده است که سفر‌های فضایی به طور ویژه بر روی ماده‌ی سفید اثر مخربی خواهد گذاشت. ماده‌ی سفید مغز به ناحیه‌هایی از این اندام گفته می‌شود که از بافت‌های عصبی تشکیل شده است که وظیفه‌ی یادگیری و دیگر کار‌های مهم را بر عهده دارند. محققان، اسکن‌های MRI مغز نفر از فضانورد را پیش و پس از اینکه یک دوره‌ی ماموریتی روزه را در ایستگاه بین المللی فضایی ( ISS ) گذراندند، مورد مطالعه قرار داده و به این نتایج مهلک دسته یافته‌اند. ما تا پیش از به اثبات رسیدن این مسیله نیز می‌دانستیم که در فضایی با نیروی جاذبه صفر، آبی که فضای اطراف مغز را احاطه کرده است مجددا به حرکت در آمده و در مناطق دیگری قرار می‌گیرد و این عامل باعث می‌شود تا مغز در داخل جمجمه حرکت کند و جا به جا شود. اما هم اکنون به نظر می‌رسد که این تحقیق نکات جدیدی را از این پدیده برای ما افشاء کرده است. چرا که این پدیده باعث می‌شود که ماده سفید با سرعت سریعتری پیر شود. این مقاله در مورد پدیده‌ی پیر شدن ماده‌ی سفید به دلیل قرار گرفتن در جاذبه‌ی صفر این چنین بیان می‌کند: و حتی برای نگران کننده‌تر کردن این مسیله‌برای فضانوردان باید ابراز داشته باشیم در صورتی که یک فضانورد به مدت بیشتری در فضای بدون جاذبه باقی بماند این خطرات بیشتر او را تحدید خواهند کرد و اثرات مخرب آن چند برابر خواهند شد. ریچل سیدلر ( Rachel Seidler ) ، نویسنده اصلی این مقاله و استاد فیزیولوژی کاربردی در دانشگاه فلوریدا، در مصاحبه‌ای با مجله‌ی Popular Science می‌گوید: در نتیجه گیری‌های اولیه که در این حوزه انجام گرفته است تا کنون این پدیده نتوانسته است تاثیر چندانی بر روی فضانوردان بگذارد و این اثر مخرب، آنقدرها که به نظر می‌رسد اثر طولانی بر زندگی فرد نخواهد گذاشت. این اثر مخرب بر فضانوردانی که پیش از این در فضا بوده‌اند، به طور قابل توجهی کاهش یافته است، که این نشان دهنده‌ی آن است که بدن انسان می‌تواند با فضای میکرو گرانشی (جاذبه‌ی کم و ضعیف) سازگار شود. با این حال، این موضوع به اندازه کافی جدی است که تحقیقات بیشتری را طلب کند. از همه این‌ها که بگذریم، طولانی ترین مدتی که تا به حال یک فضانورد در فضا به طور متوالی سپری کرده است مقداری در حدود یک سال یعنی فقط روز بوده است و این بدان معنی است که سیدلر و تیم او هنوز بخش بزرگی از کار را پیش رو دارند و تحقیقات بسیار بیشتری را برای جمع آوری داده‌های تکمیلی باید انجام دهند. سیدلر می‌گوید: نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.