همه ساله در اواسط تابستان، در میلیونها انسان از خرد و بزرگ علایم بیماریهای گوناگون و مهمی ظاهر می‌شود، عطسه می‌کنند، چشمانشان به خارش می‌افتد و اشک می‌ریزند، و گاهی تنفسشان دشوار می‌شود. این افراد یکی دو ماه کاملا درمانده می‌شوند. بعدا علایم بیماری از میان می‌رود. اینان دچار حملات تب یونجه‌اند و این را پزشکان آلرژی نامیده‌اند. برای آنکه بدانیم الرژی‌ها چه هستند، باید خاطرنشان کنیم هنگامی که تعادل عادی بدن انسان به واسطه نیرویی خارجی مورد تهدید واقع می‌شود، یک سلسله سازوکارهای دفاعی خودکار وارد عمل می‌شود. مثلا اگر بدن فوق العاده گرم شود، برای سرد شدن خود شروع به تعریق می‌کند و اگر بسیار سرد شود به لرزه می‌افتد. آلرژی هم واکنشی است به یک نیروی خارجی، اما در اینجا واکنش بیش از اندازه است، که نه عادی است و نه مطلوب. بیش از دو هزار سال پیش یونانیان باستان حالتهایی را توصیف کرده بودند که به‌نظر می‌رسید واکنشهای آلرژیک بوده باشند. بسیاری از کسانی که جذامی تصور می‌شدند و در کتاب انجیل از آنها یاد شده است ممکن است در واقع مبتلا به بیماری آلرژیک پوستی، مانند اگزما بوده باشند. به راستی بسیار محتمل است که آلرژی و واکنش آلرژیک همانقدر کهن باشد که انسان. باوجوداین، فقط در قرن کنونی است که تحقیقات پزشکی توانسته است ماهیت این نوع بیماری را مشخص کند و در پی درمان آن برآید. بی‌مبالغه صدها علت ممکن برای آلرژی وجود دارد و واکنش هم ممکن است به طرق مختلف بسیاری ظاهر شود. بدن یکی ممکن است بر اثر خوردن توت فرنگی کهیر بزند، دیگری ممکن است بر اثر حضور سگ یا گربه عطسه را سر دهد و سومی ممکن است در مقابل گردوخاک معمولی خانه واکنش نشان بدهد. بعضی اشخاص هنگامی که دستخوش هیجان می‌شوند، حمله آسم (تنگی نفس) به آنان دست می‌دهد بعضی از آلرژیها بسیار عجیبند. مثلا یک تحویلدار بانک چون معلوم شد که به پول آلرژی داشته ناگریز از تغییر شغل خود گردید. شروع تظاهر علایم آلرژی در همه سنین، از کودکی گرفته تا پیری، امکان پذیر است. اما این علایم غالبا پیش از بیست سالگی بروز می‌کنند. واقعا یکی از مسایلی که در برابر طبیب معالج آلرژیها قرار دارد این است که به موقع وضعیت را تشخیص دهد تا بتواند به درمانی بپردازد که به بهترین صورت موثر واقع شود. بسیاری از واکنش‌های آلرژیک را، مخصوصا در مورد شیرخواران و کودکان، با بیماریهایی که وخامت کمتری دارند اشتباه می‌کنند. پدران و مادران غالبا از ذکر این واکنشها برای پزشکشان غفلت می‌ورزند، مگر آنکه چندین بار تکرار شده باشند. از دیرباز می‌دانستند که وراثت نقش مهمی در آلرژی ایفا می‌کند. فردی که پدر و مادرش، هر دو به تظاهرات آلرژی دچار و یا خانواده‌اش سابقه آلرژی داشته باشند، تا ده‌بار بیش از کسی که در خانواده او تظاهرات آلرژی دیده نشده است مستعد ابتلا به این عارضه‌اند. علاوه بر این، علایم مرضی او نسبت به موارد دیگر معمولا درسنین پایین‌تر ظاهر می‌شود. باوجوداین در اشخاصی که اثری از آلرژی ارثی ندارند ممکن است آلرژیهایی پیدا شود، و یا بعضی از افراد یک خانواده آلرژیک در تمام طول عمرشان کاملا از کسالت آلرژیک مصون باشند همیشه رابطه مستقیمی بین نوع آلرژی پدر ومادر و آلرژی فرزندانشان وجود ندارد. مثلا مادری که آسم دارد ممکن است یک فرزند او مبتلا به آسم باشد و فرزند دیگرش، بی‌آنکه گرفتار آسم شود، به یک بیماری آلرژی پوستی دچار گردد و فرزند سومش به هیچ‌یک از بیماریهای آلرژی دچار نشود. این نه خود آلرژی، بلکه استعداد ابتلا به آلرژی است که از پدر و مادر به فرزند می‌رسد. آلرژیک نشود، دستگاه بدنش در همه اوقات آماده واکنش شدید به یک حمله آلرژیک است. ولی از بخت مساعد هیچگاه به ماده‌ای که موجب واکنش مشهودی شود برخورد نمی‌کند. اقسام عمده آلرژی عبارتند از: تب یونجه (فصلی یا دایمی) ، آسم و اگزما یا آلرژی پوستی Allergic dermatitis (التهاب پوست به سبب آلرژی) غالب متخصصین آلرژی معتقدند اشخاص که گرفتار زکامهای مداوم یا مکرر می‌شوند به نوعی آلرژی دچارند. از جمله حالتهایی که احساس آلرژیک قوی دارند، عبارتند از کهیر، درماتیت تماس (ناشی از تماس مستقیم پوست با ماده آزاردهنده‌ای مثل پیچک سمی) یا خارش شدید موضعی، خروسک مکرر، زخم‌های قانقاریایی، استفراغ دوره‌ای، قولنج، التهاب مکرر چشمها، جوشهای عودکننده، سینوزیت مزمن (التهاب مزمن سینوسها) و سردردهای مکرر، معلوم شده است که مکانیسم آلرژیک در بیماریهایی همچون تب روماتیسمی، سل و نفریت دخالت دارد. شکلی که آلرژی در بدن به خود می‌گیرد به‌طورکلی وابسته به موضع مورد حمله است. اگر بافتی را که به این عارضه مبتلا شده در زیر میکروسکوپ مورد آزمایش قرار دهیم، قطع نظر از این که بافت مزبور از کدام بخش بدن باشد، واکنش‌های همانندی می‌بینیم. این واکنشها شامل نازک شدن مویرگها و آماس بافتها بر اثر تراکم مایعات در درون و بیرون یاخته‌هاست. قسمتهای مختلف بدن به‌طور متفاوت نسبت به این تغییرات واکنش نشان می‌دهند. به این جهت اشکال مختلف آلرژی پیدا می‌شوند. نواحی که بیشتر مورد حمله واقع می‌شوند عبارتند از پوست، که تمامی بدن را می‌پوشاند و محفوظ می‌دارد، و دستگاه تنفس که به وسیله آن هوای تنفسی و همه اجسام خارجی درون آن جذب بدن ما می‌شود. باوجوداین، معلوم شده است که آلرژی همه اعضای بدن را مبتلا می‌کند. بعضی از گیاهان از راه تماس مستقیم موجب واکنشهای آلرژیک می‌شوند. از معروفترین گیاهان مزبور عبارتند از پاپیتال (پیچک) سمی، سماق سمی و بلوط سمی. نقاشی‌های بزرگ کشیده شده برگهای کوچک این گیاهان را نشان می‌دهند و نقاشی‌های کوچک نشان می‌دهند که برگهای کوچک برای تشکیل برگها چه ترتیبی پیدا می‌کنند، هر برگ پاپیتال سمی و بلوط سمی همیشه دارای سه برگ کوچک است. برگ سماق سمی هفت تا سیزده برگ کوچک دارد. این برگها در امتداد یک ساقه کوچک مرکزی مرتب می‌شوند. حقیقتا چه چیزی موجب واکنش آلرژیک می‌شود؟ تا آنجا که دانش پزشکی معلوم ساخته است، یک جسم خارجی پس از آنکه در بدن داخل شد، به جریان خون راه می‌یابد و در آنجا موجب تولید ماده‌ای پشتیبان به نام پادتن Antibody می‌شود. هزاران نوع مختلف پادتن هست که هرکدام برای مبارزه با ماده خارجی ویژه‌ای به وجود آمده است. پادتن‌ها مواد مهاجم را خنثی می‌کنند و حمله آلرژی را شکست می‌دهند. گاهی پادتن‌های اضافه در خون می‌مانند و به دیواره یاخته‌ها می‌چسبند. این پدیده معروف به حساس شدگی Sensitization است. اگر بعدها همان نوع ماده خارجی بار دیگر وارد جریان خون بشود، به پادتن‌های بازمانده می‌پیوندد و یاخته‌های مجاور را آسیب می‌رساند. یاخته‌های آسیب دیده و ت ثیراتشان نمایشگر یک واکنش آلرژیک است. مواد آلرژی‌زا Allergen (موادی که موجب حمله آلرژیک می‌شوند) را می‌توان به سه ردهء بزرگ تقسیم کرد: ( ) غذاها و مایعها، ( ) مواد استنشاقی یا موادی که در هوای تنفسی ما وجود دارند و ( ) موادی که با پوست ما تماس پیدا می‌کنند. علاوه بر اینها، گاهی اوقات واکنشهای شدید‌آلرژیک بر اثر داروها، گزش حشرات یا حیوانات و یا به‌سبب باکتریها و موجودات عفونت‌زای دیگر ایجاد می‌شود. (تصویرتصویر) توت فرنگی، صدف، پنیر، شوکولات، تخم مرغ، و غذاهای مختلف دیگر ممکن است به تنهایی یا توام با غذاهای الرژی‌زای دیگر موجب بروز واکنش آلرژیک شوند. این غذاها حتی اگر جزء کوچکی از یک غذای کاملا بی‌ضرر را تشکیل دهند می‌توانند همان واکنش را ایجاد کنند. مواد استنشاقی علت عمده حملات آلرژیک هستند. شایعترین آنها گرده‌های گیاهانی از قبیل خارخسک، چمن و درختان است. این گروهها معمولا علت تب یونجه فصلی است. آنها همچنین ممکن است موجب بروز علایم مرضی شدید بشوند که سرتاسر سال ادامه یابند. یک شخص آلرژیک معمولا فقط به یک قسم گرده گل حساس می‌شود. باوجوداین گاهی اوقات یک قسم آلرژی فصلی به پیدا شدن شکل دیگر آلرژی منجر می‌شود. وخیمترین جنبه تب یونجه و همچنین زکامهای عود کننده، این است که اگر مدتی معالجه نشود غالبا منجر به آسم می‌شود. اسم بیماری وخیم مزمنی است که مشخص آن تنگی نفس است. این بیماری ممکن است علیل کننده و گاه کشنده باشد. گردوخاک معمولی خانه، که بر اثر پوسیدن تدریجی بسیاری از مواد مختلف خانه تولید می‌شود، آزاردهنده استنشاقی دیگری است. مو و شوره بسیاری از جانوران آلرژی‌زا هستند. همچنین پر پرندگان، کپکها، ترشحات حشرات و الیاف گیاهی، بوها و عطرهای تند ممکن است شخص را به حمله شدید آلرژی دچار کنند. غذا یک منبع شایع حملات آلرژی است. چنین واکنشهایی معمولا در کودکان، پس از خوردن و نوشیدن غذای آلرژی‌زا و در بزرگسالان پس از استنشاق مواد آلرژی‌زایی که به صورت گردوغبار و یا دود درآمده‌اند، بروز می‌کنند. باوجوداین مواردی هم از آلرژی غذایی فقط به علت تماس دیده شده است. تخم مرغ، شیر، گردو و انواع آجیل، گندم، ماهی، گوشتها، شوکولات و بسیاری دیگر از غذاهای عادی هم قابلیت این را دارند که وقتی به تنهایی یا تو م با غذاهای آلرژی‌زای دیگر یا به صورت جزء کوچکی از یک غذای بی‌ضرر خورده می‌شوند، واکنش آلرژیک ایجاد کنند. متخصصین آلرژی در برخورد با یک مسیله بغرنج حساسیت غذایی، گاه ناگزیر می‌شوند همچون کارآگاهی که جنایتکار پنهان شده در یک شهر یک میلیون نفری را تعقیب می‌کند، رد اثر ماده آزاردهنده را بگیرند. نیش حشرات، مانند نیش زنبور که در بالا نشان داده شده است گاهی اوقات ممکن است منجر به واکنشهای شدید الرژیک شود. نیشی که در یک فرد سالم ممکن است فقط درد مختصری ایجاد کند در مورد کسی که فوق العاده حساس باشد میتواند مرگ‌آور باشد. البته معروفترین علت واکنشهای آلرژیک ناشی از تماس مستقیم سمی است که پوست غالب اشخاص را حتی اگر فقط تماس ملایمی با گیاه پیدا کنند، به شدت مت ثر می‌کند. اما مواد بسیار دیگری هستند که لمس آنها در اشخاص حساس موجب واکنش شدید می‌شود. از جمله آنها، گیاهان، مواد آرایشی (یعنی موادی است از قبیل، روغنها، کرمها، پودرها، لاک ناخن، روژ لب، رنگهای مو و جز آنها که به منظور آرایش و زیبا کردن مو، پوست صورت و بدن و ناخنها به کار برده می‌شوند. رنگها مو، لباس، مواد پلاستیک، لاستیک، چرم، فلزها، چوب، مواد شیمیایی، رنگها، روغن جلا و جواهرات. مواد بهداشتی و فراورده‌های دارویی می‌توانند هم با تزریق، هم با خوردن و هم از راه تماس صرف موجب بروز واکنشهای شدید آلرژیک شوند. عده زیادی از اشخاصی که با آنتی‌بیوتیک درمان شده‌اند، نسبت به این ماده حساسیت آلرژیک پیدا کرده‌اند. این امر در مورد آنتی‌بیوتیک‌های دیگر و داروهای قدیمتر مانند آسپیرین و سولفامیدها نیز صدق می‌کند. نیش و گزش حشرات، مخصوصا انواع زنبورها و حتی پشه معمولی سبب واکنش‌های آلرژیک شدید شده‌اند. نیش عقربها هم موجب واکنشهای آلرژیک شدید می‌شود. از جمله عواملی که گاهی منجر به واکنشهای آلرژیک می‌شوند، عفونت حاد، خواه بر اثر باکتری‌ها یا ویروس‌ها، تغییرات فوق العاده درجه حرارت، فعالیت شدید و فشار عاطفی Emotional stress را می‌توان نام برد. نقش واقعی هیجاینها در آلرژی هنوز هم نامعلوم مانده است. عده قلیلی از محققان معتقدند که فشار عاطفی علت مستقیم آلرژی است، اما محققان دیگر برآنند که این عارضه واکنش آلرژیک را غالبا بغرنج می‌کند. اما به‌ندرت مسبب آن می‌شود. همانطور که خاطرنشان کردیم، پزشک معالج آلرژی غالبا باید نقش یک کارآگاه را ایفا کند. بخصوص وقتی که در پی آن باشد که معلوم کند بیماری دارای ماهیت آلرژیک است یا نه و اگر آلرژیک باشد چه چیزی واقعا مسبب آن است. اولین مشغله ذهنی او معمولا همان است که بیمار دارد: علایم یا نشانه‌های بیماری که بیمار را پیش پزشک آورده است. حملات ناگهانی عطسه و سرفه، آبریزی بینی و اشک چشم، همه اینها، مخصوصا موقعی که در فصل انتشار گرده گلها عارض شده باشند، دلالت بر تب یونجه دارند. معذالک ممکن است بیمار فقط به سرماخوردگی مبتلا باشد. خس‌خس سینه ممکن است به معنای آسم یا شروع ذات الریه Pneumonia باشد. در واقع غالب متخصصان آلرژی تصور می‌کنند که خس‌خس سینه تقریبا همیشه با آسم یکی است. کهیر یا اگزما ممکن است علامت آلرژی غذایی، حساسیت به موی یک جانور و یا واکنش به یک پیراهن نایلونی باشد. متخصص حاذق آلرژی، رفته‌رفته و با دقت و توجه فوق العاده به جزییات راه خویش را از میان مه اشارات مبهم و گاه نشانه‌های متضاد به تشخیص درست باز می‌کند. شاید علایم مرضی به تنهایی آنچه را که در پی‌اش می‌گردد روشن کند. غالبا این علایم دلالت بر این دارد که او باز هم باید جستجو کند. تاریخچه پزشکی گذشته بیمار و خانواده بلا فصل او گاهی اوقات کلید تشخیص درست آلرژی را به دست می‌دهد. اگر بیمار سابقه داروهای مکرر قولنج یا جوشهای کفل و شرمگاه در کودکی داشته باشد و یا اینکه پدر ومادر یا دیگر بستگان نزدیکش تحت درمان آلرژی قرار گرفته باشند، احتمال بسیار می‌رود که خود وی مستعد ابتلا به آلرژی باشد. یک تاریخچه کامل همچنین ممکن است دلالت بر وجود عوامل ویژه‌ای در محیط زندگیش کند که موجب حملات آلرژیک او می‌شوند. نوآوری اخیر در تشخیص آلرژی، شاخص آلرژی Allergic index است که به پزشک امکان می‌دهد رد هر واکنشی را که احتمالا دارای منشاء آلرژیکی باشد، بگیرد. هر علامت مرضی اهمیت خاصی در تصویر کلی آلرژی دارد. هنگامی که پزشک آزمایش خراش یک روش مهم تشخیص آلرژیها است. پزشک یک عده خراش در ساعد بیمار ایجاد می‌کند. سپس مقداری از ماده مظنون به ایجاد حمله آلرژیک روی یکی از خراشها گذاشته می‌شود و با حلال مخلوط می‌گردد. در هر خراش دیگر ماده دیگری مالیده می‌شود. اگر بیمار به همه مواد مورد آزمایش حساس باشد، یک واکنش موضعی شبیه کهیر یا شبیه گزیدگی در محل هر خراش پیدا می‌شود - عدم ظهور واکنش دلیل بر عدم آلرژی نیست، بلکه بیشتر بدان معنی است که برای کشف آن آزمایشهای دیگری باید انجام شود. به مجموعه نتایج معینی رسید می‌تواند اطمینان حاصل کند که بیمار آلرژی بارز و مهمی دارد. و آن وقت می‌تواند برای کنترل آن به اقدامات مقتضی مبادرت ورزد. مهمترین اصل در تشخیص آلرژی، پس از تحقیق در سابقه بیمار، عملی است که‌به آزمون پوستی معروف است. پزشک پس از ضد عفونی کردن پوست، تعدادی خراش بی‌درد در ساعد ایجاد می‌کند. عمق این خراشها به قدری است که سطح را می‌شکافد اما خونریزی ایجاد نمی‌کند. مقدار کمی گرده گل، تخم مرغ یا هر ماده مظنون به ایجاد حمله آلرژیک، روی خراش گذاشته می‌شود و بعد این ماده با حلالی که بوسیله قطره چکان طبی ریخته می‌شود، مخلوط می‌گردد. در روی خراش دیگری که پزشک ایجاد می‌کند ماده دیگری مالیده می‌شود. اگر بیمار نسبت به یکی از موارد مورد آزمایش آلرژی داشته باشد معمولا واکنش موضعی کوچکی شبیه کهیر و یا پشه گزیدگی در محل خراش در عرض ده یا بیست دقیقه ظاهر می‌شود. از این آزمایش ممکن است نتیجه بشود که بیمار به چند ماده مختلف آلرژی دارد. (تصویرتصویر) آزمایش داخل جلدی برای تشخیص حساسیت آلرژیک، در این آزمایش مقدار کمی از ماده مظنون مستقیما در داخل پوست بیمار تزریق می‌شود. در بالا وسایل دیده می‌شود و نمونه‌های حل شده مواد انرژی‌زا در شیشه‌های کوچک است که در لوله‌دان قرار دارند. بطری‌های بزرگتر که در پشت جا لوله‌ای قرار دارند، محتوی الکل مالیدنی هستند. متخصص الرژی پوست را با آن سترون می‌کند. بطری‌هایی که در جلو قرار دارند برای مواردی که تزریقات موجب واکنش شدید می‌شوند، محتوی ضد آلرژی هستند. سرنگهای روی میز دارای محلولهای مختلفی از آلرژی‌زاهای متنوعند تصویر پایین صفحه نشان می‌دهد که چگونه متخصص آلرژی مواد آلرژی‌زا را به بازوی بیمار تزریق می‌کند. او یک سلسله تزریق در طول بازو انجام می‌دهد تزریقها یک در میان هیچ ماده آلرژی‌زا ندارند و فقط دارای حلالند، به‌طوری که اگر بیمار فقط به حلال آلرژی داشته باشد، آزمایشهای دیگر او را گمراه نمی‌کنند. هر تزریق صحیح آلرژی آزمایشی است برای تشخیص یک نوع دیگر ماده آلرژی‌زا. نوع دیگر آزمون پوستی، آزمون درون جلدی است و آن هنگامی به کار می‌رود که آزمون خراش نتایج مثبتی به بار نیاورده باشد. در این روش، مقدار بسیار کمی از ماده مظنون به جای آنکه روی یک سطح خراش مالیده شود، مستقیما در پوست تزریق می‌شود. آزمایش درون جلدی غالبا نشان می‌دهد که آلرژی به یک ماده ویژه وجود دارد یا نه. اما از آنجا که ممکن است منجر به واکنشهایی شود که برای بیمار خطرناک باشند به فراوانی آزمایش خراش به کار برده نمی‌شود. در موردی که بیمار مبتلا به آلرژی تماسی است، می‌توان از آزمون چسب استفاده کرد. این آزمایش شامل گذاشتن خرده‌ای از ماده مظنون (مانند رنگ، صابون یا ماده آرایشی) روی پوست و بستن آن به مدت یک یا دو روز است. واکنش مثبت تقریبا همیشه دلیل بر وجود یک حساسیت آلرژیک است. در همه اقسام آزمایشهای پوست، معمولا یک آزمایش پوچ هم همراه با آزمایش‌های دیگر صورت می‌گیرد. در این آزمایش، پوست خراش داده می‌شود و یا سوراخ می‌گردد اما هیچ ماده آلرژیک در آن داخل نمی‌کنند. پزشک از این راه می‌تواند معلوم کند که آیا بیمار بیشتر نسبت به تحریک ناشی از خراش یا تزریق آلرژی دارد یا به ماده‌ای که مورد آزمایش واقع شده است. بدبختانه، ممکن است عوامل متعددی برنامه آزمایش پوست را بغرنج کنند. یکی آنکه، واکنش مثبت درحالی‌که ممکن است نشان‌دهنده آلرژی قطعی به ماده مورد آزمایش باشد، اما نمی‌تواند ثابت کند که یک ماده ویژه علت (حالت) آلرژی کنونی بیماراست. دیگر آنکه واکنش پوستی مثبت ممکن است تنها نشانه وجود یک حساسیت قبلی و یا حساسیت بالقوه آینده نسبت به ماده مورد آزمایش باشد. بنابراین پزشک باید نتایج هر آزمایش پوست را در پرتو تجربه و مهارت خود مورد قضاوت قرار دهد. این نتایج باید با علایم بیماری، شرح حال گذشته بیمار و دیگر حالتهای مربوط ربط داده شوند. روشن است که آلرژی هرچه زودتر تشخیص داده شود و درمان گردد امکان تحصیل نتایج موفقیت‌آمیز هم بیشتر می‌شود. آزمون‌های پوستی را در صورتی که بیمار زیر مراقبت متخصصین کارآزموده آلرژی باشد می‌توان در همه سنین، از شیرخوارگی به بعد، بدون مخاطره انجام داد. حالت آلرژیکی که مدتی بدون درمان به حال خود گذاشته می‌شود به وخامت می‌گراید. ممکن است عوارضی پیدا شود و در نتیجه، معالجات بعدی پیوسته دشوارتر از پیش می‌گردد. همین‌که علت آلرژی مشخص گردید می‌توان برنامه درمانی را شروع کرد. البته ساده‌ترین و موثرترین درمان اجتناب از هرگونه تماس با ماده آزاردهنده است. بدبختانه این امر همیشه امکان‌پذیر نیست. مثلا خودداری از خوردن آسپیرین با لمس یاپیتال سمی نسبتا آسان است. اما انسان چگونه می‌تواند از گرد و خاک خانه یا گرده گل خارخسک در بحبوحه فصل گرده‌افشانی احتراز کند؟ همیشه مقدور نیست به جایی بروند که گرده گل آزاردهنده وجود نداشته باشد، وقتی که نمی‌توان از تماس با ماده آلرژی‌زا اجتناب کرد، باید بدن بیمار را به زندگی با آن عادت داد. این منظور را با تخفیف حساسیت Hyposensitization انجام می‌دهند که سلاح اساسی دانش پزشکی بر ضد آلرژی است. پزشک ابتدا مقدار فوق العاده کمی از ماده آزاردهنده را در بدن بیمار تزریق می‌کند. سپس رفته‌رفته تزریق را افزایش می‌دهد. سرانجام بیمار عادت به مقادیر زیادی از ماده مزبور می‌کند، بی‌آنکه متحمل اثرات آلرژیک گردد. در مورد آلرژی فصلی تزریقات را می‌توان به مدت چند ماه هفته‌ای یک یا دو بار، پیش از شروع هر فصل گرده افشانی انجام داد. در غیر این صورت می‌توان بیماری بیمار را برطبق برنامه مخصوص سراسری سال پس از سال اول بیماری هر دو یا سه هفته یک بار تزریق کرد. هر یک از این روشها معمولا حالات تب یونجه را پیش‌گیری می‌کند و یا از شدت آنها می‌کاهد. اقلا گذشت دو سال تمام بدون هیچ علامت آلرژی لازم است تا بتوان کار تخفیف حساسیت را متوقف ساخت. باید به خاطر داشت که در این صورت هم ممکن است علایم مرضی در هر موقعی عود کنند. هنگامی که آلرژی به غذای خاصی پیدا می‌شود، بهترین راه این است که غذای محتوی ماده آلرژی‌زا از برنامه غذایی بیمار حذف شود. ما با اطمینان می‌توانیم بسیاری از غذاها را، که اختصاصا برای کودکان مبتلا به آلرژی تهیه شده‌اند، جانشین غذاهایی که محتوی مواد آلرژی‌زا هستند بکنیم و در عین حال برنامه غذایی بهداشتی و متنوعی را تنظیم کنیم. البته به هنگام ممنوع شدن یک غذای اصلی فقط پزشک صلاحیت دارد که برنامه غذایی مناسبی تعیین کند. یک عقیده بسیار شایع این است که کودکان به مرور با رشد بیشتر، از آلرژی رهایی می‌یابند. این درست نیست. اگر علایم اولیه آلرژی به این امید که خودبه‌خود از بین خواهد رفت، نادیده گرفته شوند، نتایج ت سف‌آور و غالبا وخیمی ببار می‌آورند. اگر هم علایم اولیه آلرژی، همانطور که گاهی پیش می‌آید، بدون درمان از میان بروند، استعداد ابتلا به آلرژی باز هم خواهد ماند و ممکن است بعدا مزاحمتهای جدی‌تری به بار آورد. بهترین زمان درمان آلرژی موقع شروع آن است. حتی بچه‌ای را که در اوایل شیرخوارگی است، می‌توان با موفقیت حساسیتش را به کمک یک متخصص باتجربه آلرژی برطرف کرد. در سالهای اخیر در تسکین بیشتر علایم‌مرضی آلرژیهای عادی پیشرفت زیاد کرده‌اند. داروهای آنتی‌هیستامینی، گرچه آنچنان‌که زمانی گمان می‌رفت معالج همه آلرژی‌ها نیستند، اما می‌توانند در تسکین موقتی آلرژیهای جزیی مفید واقع شوند. هورمونهای استرویید، کورتیزون و هیدروکوروتیزون و جانشینهای سنتتیک آنها هم می‌توانند در بعضی از موارد ارزش فوق العاده داشته باشند. باوجوداین، هم آنتی‌هیستامینها و هم استروییدها عموما بیش از رفع حساسیت تنها برای تسکین موقتی به کار برده می‌شوند. متخصصان آلرژی امیدوارند که سرانجام داروهای ویژه‌ای پیدا کنند که تسکین فوری و حتی مصونیت دایمی ایجاد کنند. این امر نشان‌دهنده یک پیروزی بزرگ و شاید نهایی در مبارزه مستمر با آسیبهای شدید واکنشهای آلرژی خواهد بود. منبع: یک پزشک