وقتی برای مدیریت خشم، تکنیک‌های نادرستی را به کار بگیریم، حرف‌هایی می‌زنیم یا کار‌هایی می‌کنیم که مرتب به خود یا دیگران، از جمله کسانی که دوستشان دارید، آسیب می‌زنیم. در این درس چهار روش نادرست مدیریت خشم نشان داده شده، تا وقتی عصبانی و خشمگین هستید، از آن‌ها برای مدیریت خشمتان استفاده نکنید. عصبانیت و خشم وقتی ایجاد شد، خود به خود از بین نمی‌رود. هیچ راه جادویی هم برای مقابله با آن وجود ندارد. در واقع، وقتی احساس خشم به شما هجوم می‌آورد، بسیار مهم است که بتوانید آن را به درستی ابراز و بیان کنید. چرا که اگر روش نادرستی برای مدیریت خشم خود به کار بگیرید، ممکن است واقعا دچار دردسر شوید. مدیریت بد خشم، عادتی وحشتناک است که می‌تواند منجر به عواقبی فاجعه بار شود. به این دلیل که عصبانیت از آن احساساتی است که وقتی هجوم می‌آورد، اغلب آدم را به رفتار احمقانه وامی‌دارد. بنابراین، وقتی برای مدیریت خشم، تکنیک‌های نادرستی را به کار بگیریم، حرف‌هایی می‌زنیم یا کار‌هایی می‌کنیم که مرتب به خود یا دیگران، از جمله کسانی که دوستشان دارید، آسیب می‌زنیم. "خشم، اگر مهار نشود، اغلب برای ما مضرتر از آسیبی است که باعث آن شده است"برخی مردم به خشم با دیدی کم و بیش مثبت می‌نگرند. به عنوان مثال، رییس یک شرکت یا پدری سخت‌گیر که داد می‌زند، ممکن است فکر کند که داد و فریادش نشانه جدیت یا تعهد اوست. با این حال، از خشم کنترل نشده، به ندرت کار مثبتی بر می‌آید. برعکس، آدم را آزار می‌دهد و در مقابل خشم بیشتری ایجاد می‌کند و بعد انسان احساس رنجش و پشیمانی می‌کند، که گاهی - شاید اغلب اوقات - سودی ندارد، بلکه به اضطراب و تنش دامن می‌زند. به همین دلیل، یادگیری مدیریت خشم مهم است. این بدان معنا نیست که نباید خشمگین شد زیرا خشم، مانند همه احساسات، در بیشتر موارد، واکنشی برحق و مشروع است. کاری که نباید بکنید این است که اجازه دهید خشم‌تان، کنترل شما را به دست بگیرد. به عبارت دیگر، اجازه ندهید که خشم‌تان بگوید چه کاری بکنید یا چه حرفی بزنید. در این درس چهار روش نادرست مدیریت خشم نشان داده شده تا وقتی عصبانی و خشمگین هستید از آن‌ها برای مدیریت خشمتان استفاده نکنید. جلوگیری و مهار مطلق هرگز راهی معتبر برای مدیریت خشم یا سایر احساسات نیست. در واقع، هرگز نباید آنچه را که احساس می‌کنید انکار یا سرکوب کنید، یا از احساسات خود دوری کرده سعی کنید که آن‌ها را نادیده بگیرید. اگر این کار را بکنید، خودتان را گرفتار خواهید دید. در واقع، هیچ نوع سرکوبی هرگز موفق نیست. به دلیل این که انرژی‌ای که سعی می‌کنید به دلایل فرهنگی، شخصیتی، مذهبی یا از سر ناآگاهی در درون خود مهار، سرکوب و خفه کنید، همیشه به شکل نشانه‌ای جسمی یا روانی برمی گردد زخم معده، اختلال حافظه، ناکارامدی در امور روزانه، راش‌های پوستی، ریزش مو، کاهش میل جنسی و صد‌ها شکل و مشکل دیگر که پزشکتان هیچ دلیلی برای آن نمیابند و به شما میگوید: "مشکل ریزش، مو/زخم معده/راش و لکه‌های پوستی/اضطراب و استرس/کاهش میل جنسی/زودانزالی، یبوست، و. شما ریشه عصبی دارد" و این یعنی شما احساسات خود را نادرست مدیریت می‌کنید. در چنین مواقعی، گاز گرفتن لب و تلاش برای حرکت به سمت جلو به گونه‌ای که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده، درست نیست بنابراین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که جلوی طغیان‌های کنترل نشده خشم را بگیرید که به عاملی علیه شما یا دیگران تبدیل نشوند. در واقع، آرامش جای خود را به محیطی بسیار مساعدتر می‌دهد، شرایطی که در آن بتوانید احساسات خود را بیان کنید. یکی از پیامد‌های سرکوب انرژی خشم این است که در نهایت در درون شما منفجر می‌شود. زیرا احساسات از درون ما ناپدید نمی‌شوند آن‌ها می‌مانن تا زمانی که مفری به بیرون پیدا کنند. علاوه بر این، وقتی احساسات منفی را مدیریت نکنید، در نهایت به چیزی ناخواسته‌تر تبدیل می‌شوند. در واقع، اگر خشم بدون بیان و ابراز شدن، در درون شما خاموش شود، در مقابل چیزی را در شما برمی انگیزد. افسردگی، اغلب خشم فروخورده را پنهان می‌کند. خشم وجود دارد، اما به جای هدف قرار دادن کسی که آن را ایجاد کرده است، ممکن است به درون شما برگردد در نتیجه سرزنش و رنجش از خود ظاهر می‌شود. این احساسات ممکن است به صورت میگرن، سرگیجه و سایر علایم فیزیکی ظاهر شوند. به همین دلیل، نباید منبع یا علت عصبانیت خود را گم کنید. همیشه از خود بپرسید که در وهله اول چه چیزی باعث خشم و عصبانیت شما شد. این گونه خودتان را سرزنش نخواهید کرد. در تعریف، پرخاشگری منفعل ( Passive - aggressive behavior ) نوعی بیان غیرمستقیم خشم و خصومت است مثلا به شکل فردافکنی (تعلل) ، طعنه، یکدندگی، ترشرویی، یا انجام ندادن عمدی و چندباره وظایفی که به شخص محول شده‌است. در روش‌های پرخاشگری منفعل، کلمات، حرکات یا اعمال تان نشان دهنده خشم شما است با این حال، شما مستقیما آن را بیان نمی‌کنید. در واقع، عصبانیت شما پنهان است. شما آن را پنهان می‌کنید، اما نه به روشنی انتقالش می‌دهید و نه آن را حل می‌کنید. معمول‌ترین مثال در این مورد، استفاده از نکات و نظرات غیرمستقیم است. کنایه زدن و متلک گفتن - که متاسفانه در جامعه رایج است - یکی از نمود‌های پرخاشگری منفعل است. پنهان کردن خشم کاری نادرست است، زیرا باعث سردرگمی می‌شود. هم برای شما و هم برای دیگران. علاوه بر این، غیرممکن است که با ایما و اشاره و بیان نظرات غیرمستقیم، دلخوری خود را آشکارا ابراز و بیان کنید. خلاصه آنکه، پوشاندن خشم می‌تواند منجر به طولانی شدن غیرضروری درگیری و سوء تفاهم‌ها شود و یا حتی منبع مستقیم درگیری جدیدی باشد. گاهی اوقات خشم زنجیره‌ای از پرخاشگری را ایجاد می‌کند که ماهیتی کاملا غیرمنطقی دارند. به عنوان مثال، وقتی فردی در محل کار از رییس خود آزار می‌بیند، خشمش را بروز نمی‌دهد یا از خود دفاع نمی‌کند، اما وقتی به خانه می‌رسد خشم و عصبانیتش را سر همسرش خالی می‌کند. همسر او نیز همانجا از خود دفاع نمی‌کند، اما ناراحت می‌شود و وقتی بچه‌ها از مدرسه برگشتند، از کوچکترین اشتباهشان بی تاب می‌شود و سر آن‌ها فریاد می‌زند. کودک در برابر مادر از خود دفاع نمی‌کند، اما بعدا خشمش را روی خواهر یا برادر کوچکتر، یا گربه خانگیشان تخلیه می‌کند. این مثال زنجیره‌ای از هجوم خشم را نشان می‌دهد که در آن هیچ یک از پیوند‌ها به درستی مدیریت نشده است. در این نوع موارد، شخصی که اصلا در دعوای اصلی دخالتی ندارد ممکن است بهای سوء مدیریت عاطفی را بپردازد. همانطور که در مثال می‌بینید، مدیریت عاطفی نادرست می‌تواند زنجیره کاملی از روابط را خراب کند. یادگیری مدیریت خشم برای ایجاد محیط‌های سالم و روابط سازنده‌تر حیاتی و الزامی است. مهم است که ناراحتی خود را نسبت به فردی بیان و ابراز کنید که در وهله اول عامل ایجاد این احساسات بوده است. در مثال بالا، فرد باید پس از اینکه کمی آرام شد، به رییس خود می‌گفت که رفتارش ناعادلانه، بی‌ملاحظه یا بی‌احترامی بوده و اورا ناراحت کرده است و بدین ترتیب، زنجیره عصبانیت و خشم تا منزل و اشخاص دیگری که دخلی به ماجرا نداشتند، ادامه نمی‌یافت. این نوع انتقال خشم و عصبانیت به دیگران مهمترین عامل درگیری‌ها و تنش‌های غیر منطقی است که به کرات در پیرامون خود ملاحظه می‌کنیم. منبع: