با نواخته شدن زنگ مدارس در اول مهر، بیش از میلیون از فرزندان این مرز و بوم برای آموختن علم و معرفت، دانش و تخصص، رشد و پیشرفت، توسعه و یادگیری مهارت و نظم و قانون راهی مدارس شدند. یک آمار دیگر اینکه در سال تحصیلی جدید بیش از چهار میلیون و هزار دانشجو وارد دانشگاه‌های کشور می‌شوند. و یک آمار دیگر گویای آن است که تعداد دانشجویان کشور در سال تحصیلی - نسبت به چهل سال قبل حدود برابر شده است به عبارتی، شمار افرادی که به دنبال علم و دانش هستند برابر شده است یعنی اینکه عالمان و متخصصان کشور برابر افزایش یافته است و مطمینا همه ما، باید بسیار خوشحال و خرسند باشیم که کارشناسان کشورمان و از جمله متخصصان مسایل پولی بانکی و مدیران و مدبران کشور روز به روز افزایش می‌یابد. اما در اینجا با یک تناقض یا با یک پارادوکس مواجه شده‌ایم که برای ما جای سوال است. خوشبختانه با افزایش دانشجویان و فارغ التحصیلان دانشگاهی، مدیران و متخصصان، کارشناسان و عالمان ما افزایش می‌یابد، اما شوربختانه با این افزایش کم ی، از آن طرف با مدیریت ناکارآمد، بی‌نظمی، بی قانونی، اقتصاد ورشکسته، معیشت نا به سامان، بیکاری، تعطیلی کارخانه‌ها، افزایش جرم و جنایت، طلاق، ارتشا، اختلاس، مهاجرت و فرار مغزها مواجه هستیم. اگر روز به روز بر تحصیل کرده‌ها، متخصصان و عالمان، بانکداران و کارشناسان بیمه و بانک و مدیریت اضافه می‌شود، پس چرا کشور دچار این همه معضل و نابسامانی است! ؟ آیا نباید با افزایش درصدی فارغ التحصیلان دانشگاهی و افزایش مدیران و مدبران و متخصصان در تمامی رشته ها، وضعیت کشور هم روز به روز بهتر شود؟ ! آیا این همه وزیر و وکیل و معاون و مسوول و مدیر کوچک و بزرگ که عنوان پرطمطراق"دکتر" را یدک می‌کشند نباید برای اقتصاد و معیشت مردم، برای کشاورزی، برای مسایل گمرکی، ارز و بانک و بیمه، برای بیکاری و ایجاد اشتغال، برای تعطیلی پشت سرهم کارگاه‌ها و کارخانه‌ها نسخه‌ای تجویز کنند! ؟ آیا نباید برنامه‌ای داشته باشند؟ ! برای روشن‌تر شدن این موضوع یک مثال دیگر می‌آوریم، اکثریت وزیران کابینه دولت ما دکتر هستند. یعنی اینکه بالاترین تحصیلات دانشگاهی را در اقتصاد، کشاورزی، بانکداری، مدیریت، بازرگانی و. دارند اما وضعیت اقتصاد، کشاورزی، بانکداری، بیمه، خودروسازی، بازرگانی و. به این شکل است که هر روز در کوچه و بازار می‌بینیم. حال به تحصیلات کابینه دولت انگلستان در زمان نخست وزیری دیوید کامرون توجه کنید: دیوید کامرون (نخست وزیر) : لیسانس فلسفهجورج ازبورن (وزیر دارایی) : لیسانس تاریخترزا می (وزیر کشور) : لیسانس جغرافیافیلیپ هموند (وزیر خارجه) : لیسانس فلسفهمایکل فالون (وزیر دفاع) : فوق لیسانس تاریخمایکل گوو (وزیر دادگستری) : لیسانس زبان انگلیسینیکی مورگان (وزیر آموزش و پرورش) : لیسانس حقوقجرمی هانت (وزیر بهداشت) : لیسانس فلسفهامبر راد (وزیر انرژی) : لیسانس تاریخساجد جاوید (وزیر بازرگانی) : لیسانس اقتصاد و سیاستجان ویتینگدیل (وزیر فرهنگ) : لیسانس اقتصادآیان دانکن اسمیت (وزیر کار) : دیپلم دبیرستانپاتریک مک لولن (وزیر ترابری) : دیپلم هنرستان کشاورزیلیز تراس (وزیر محیط زیست) : لیسانس فلسفهجاستین گرینینگ (وزیر توسعه بین المللی) : فوق لیسانس مدیریت بازرگانیترزا ویلیرز (وزیر امور ایرلند شمالی) : لیسانس حقوقاستیون کرب (وزیر امور ولز) : فوق لیسانس مدیریت بازرگانیدیوید ماندل (وزیر امور اسکاتلند) : فوق لیسانس مدیریت بازرگانیگرگ کلارک (وزیر امور اجتماعی) : دکترای اقتصادمقایسه کنید: بسیاری از اعضای کابینه و مسوولان ایرانی در دستگاه های مختلف عنوان "دکترا" را یدک می‌کشند ولی کشور را به این سراشیبی رسانده‌اند و از آن طرف دولتی که اکثر اعضای آن لیسانس و حتی دیپلم دارند نه تنها کشور خود، بلکه بخشی از جهان را مدیریت می‌کند و اقتصاد و بازرگانی و بانکداری و بیمه و کشاورزی و. به یک سطح قابل قبول و استاندارد جهانی رسانده‌است. بیاییم کمی با خود منطقی‌تر باشیم، کمی ملی‌تر فکر کنیم، نگاه و تفکر خود را تغییر دهیم و فکر خود را پالایش کنیم. در مدارس خود، در دانشگاه‌های خود چه درسی به فرزاندان خود داده‌ایم که مدیران ما، مسوولان ما، وکلا و وزرا کمتر به فکر منافع جمعی هستند. چه درسی و چه علمی به آنان یاد داده‌ایم که پس از مدتی مدیری با سه هزار میلیارد تومان راهی کانادا می‌شود و آن یکی با ده ها میلیارد تومان به جز خود و به جز جیب خود، هیچ چیزی برایش مهم نیست. ایرج شرف زاده