منگوله‌های پوستی، در مقطعی از زندگی‌اکثر افراد بوجود می آید و می توان آن را از جمله زایده های بی ضرری دانست که در مردان و زنان به طور مساوی بروز می کندمنگوله‌های پوستی از جمله زایده‌های بی‌ضرری به شمار می آیند که تعداد آن‌ها ممکن است از یک تا صد‌ها عدد در هر فرد متغیر باشد. مردان و زنان به طور مساوی در معرض ابتلا به منگوله‌های پوستی قرار دارند. چاقی با بروز منگوله‌های پوستی ارتباط دارد. اگرچه بعضی از منگوله‌های پوستی ممکن است به طور خودبه‌خود از پوست جدا شوند و بیفتند، اما اغلب آن‌ها بعد از آنکه تشکیل شدند برای همیشه باقی می‌مانند. منگوله‌های پوستی به شکل زایده‌هایی به رنگ گوشت یا رنگ تیره هستند که از طریق یک ساقه کوچک و باریک از سطح پوست جدا شده و آویزان هستند. اگر نگوییم که در تمامی جمعیت انسان‌ها، می‌توان گفت در بیش از نیمی از افراد، منگوله‌های پوستی در مقطعی از زندگی‌وجود داشته است. اگرچه منگوله‌های پوستی عموما یک عارضه اکتسابی به شمار می‌روند (یعنی از زمان تولد وجود ندارند، بلکه بعدا به وجود می‌آیند) و در هر کسی ممکن است ظاهر شوند، اما در اغلب افراد این زایده‌ها در دوران بزرگسالی ایجاد می‌شوند. در واقع در سنین میانسالی بیشترین میزان شیوع را دارند و معمولا تا سالگی تعداد آن‌ها بیشتر می‌شود. البته منگوله‌های پوستی ممکن است در کودکان و خردسالان هم به خصوص در زیر بازو‌ها و اطراف گردن به وجود بیاید، منگوله‌های پوستی در افرادی که دچار اضافه وزن هستند، شایع‌تر است. بالا رفتن مقدار هورمون‌ها، مانند آنچه در زمان بارداری اتفاق می افتد، ممکن است باعث افزایش تشکیل منگوله‌های پوستی شود، به طوری که این منگوله‌ها در زنان باردار با فراوانی بیشتری دیده می‌شوند. منگوله‌های پوستی کاملا بی‌ضرر هستند و هیچ نیازی به درمان ندارند، مگر آنکه برای فرد دردسر و زحمت ایجاد کنند. منگوله‌های پوستی راکه برای زنان باردار دردسرساز می‌شوند می‌توان در همان دوران بارداری یا بعد از زایمان به سادگی برداشت. این کار معمولا به دست یک پزشک متخصص پوست انجام می‌شود. در پوست انسان ساختار‌های زاید‌های خاص دیگری هم به وجود می‌آید که از نظر ظاهری شبیه به منگوله‌های پوستی هستند، اما در واقع نیستند. گاهی از اوقات ممکن است زایده‌های حاصل از عارضه اکسسوری تراگوس (زایده‌های خوش‌خیمی که در اطراف غضروف جلوی لاله گوش ایجاد می‌شوند) و اکسسوری دیجیت (برجستگی‌های کوچک انگشت مانند در کنار دست) با منگوله‌های پوستی اشتباه گرفته شوند. با انجام آزمایش‌های پاتولوژیکی و نمونه‌برداری از بافت هر زایده گوشتی می‌توان نوع آن را اعم از اینکه منگوله پوستی یا عارضه دیگری باشد، تشخیص داد. ازبین بردن خال‌های گوشتی یا منگوله‌های پوستی اگر سرطانی نباشند و مشکلی ایجاد نکنند ضرورتی ندارد مگر به قصد زیبایی. برای از بین بردن خال‌ها گوشتی روش‌های متفاوتی وجود دارد. برشکرایوتراپیشیوه‌های خانگیاستفاده از کرم‌های مخصوصتکه‌ای پنبه را درون سرکه سب خیس کنید و مستقیما آن را بر روی زایده گوشتی اعمال کنید، اجازه دهید سه الی چهار ساعت بمانند و سپس با آب گرم شستشو دهید. این درمان را حداقل سه بار در روز، به مدت الی هفته ادامه دهید. در زمان‌های گذشته که روش‌های نوین برداشتن خال مطرح نشده بود، از روش نخ بستن برای حذف خال‌های گوشتی استفاده می‌شد. این روش، علمی و درست نیست و خونریزی و درد زیادی هم دارد. ضمن اینکه کندن خال با استفاده از نخ و خونریزی‌های متعاقب آن باعث افزایش خطر التهاب و عفونت در محل ضایعه می‌شود. این روز‌ها هیچ پزشکی این روش حذف خال را توصیه نمی‌کند. چند عدد سیر را له کنید، تا یک خمیر به دست آید، سپس آن را روی زایده‌های گوشتی خود اعمال کنید و با یک باند آن را بپوشانید و اجازه دهید که تمام طول شب باقی بماند، صبح روز بعد با آب گرم شستشو دهید. این درمان را چندین روز تا زمانی که زایده‌های گوشتی از بین بروند، ادامه دهید. به زایده‌های گوشتی که در اطراف مقعد ظاهر شوند، زایده‌های گوشتی مقعدی گفته می‌شود. زایده‌های گوشتی مقعدی دردناک نیستند، ولی ممکن است با کمی احساس خارش همراه باشند. زواید گوشتی در اطراف مقعد را تنها با کمک پزشک متخصص می‌تواند درمان کرد، این زواید گوشتی با همورویید (بواسیر) ارتباط ندارند و کاملا از آن متفاوت‌اند. از بین بردن زواید گوشتی مقعدی با استفاده از درمان‌های خانگی طبیعی به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود، زیرا ناحیه‌ی اطراف مقعد دارای گردش خون بالا و مستعد عفونت است بنابراین برای از بین بردن زایده‌های گوشتی مقعدی به پزشک مراجعه کنید. باشگاه خبرنگاران