آی آغوشت، اجاق مهربانی! با تو کی بیم از شب و دندان گرگ است؟ زندگی، دمپختک مادربزرگ است. "بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم": اگر ریا نباشد، خیلی اهل خورد و خوراک نیستم اما از تمام خوردنی‌های جهان، سه چیز را بیش از همه دوست می‌دارم: دمپخت، ماست، و ماست و دمپخت با هم! در هیچ رستوران و قهوه‌خانه و کافه و کافی‌شاپی، در هیچ کجای جهان، نه حالا و نه هرگز، عطر بهشتی دمپختک لیزکی و لبریز دار و دوای کوهی مادرها و مادر بزرگ‌هایمان نمی‌پیچد. عطر غریب نان ت رد تیری و گ تک و تیر و تخته و آش دوغ، مشک و ملار و برنج خوشبوی کامفیروزی، عدس و لوبیای سده‌ای، روغن اصیل و پدردار حیوانی (روغن خوش) ، ر ب انار غلیظ و عبیرآمیز روستای ک ندازی، چای لاهیجان و قند مرودشتی و چای چوپان و پونه و بابونه و دل‌پخته‌هایی که دست آهنی و مصنوعی هیچ ف ر و اجاق گازی بدان نرسیده باشد. گشتم نبود نگرد نیست! دمپختکی با بوی مستی‌افزای لیزک، سیرموک و احیانا گوشت تازه که عطر و بخاری که از آن برمی‌خیزد، چونان چراغ جادوی سندباد، از دلش، نه دیوی سهمگین، که فرشته‌ای زیبا از دیرین‌ترین و پنهان‌ترین و جانانه‌ترین یادها و یادگارهای عزیز و مهرانگیز و برگشت‌ناپذیر و تکرارناشدنی و تعریف ناشدنی زندگی‌ات، پیش رویت قد علم می‌کند و در فضای اتاقت می‌پیچد و می‌بالد و می‌چرخد و می‌خرامد و گاه با تو و جان و جهانت، همان کاری را می‌کند که "باز ای الهه ناز" حضرت بنان و "ربنا"ی شجریان و اذان موذن‌زاده اردبیلی و "تو ای پری کجایی؟ " حسین قوامی جان جانان. همان کاری را می‌کند که وقتی خواب کودکی‌هایت را می‌بینی و دویدن در همان کوچه پس کوچه‌های کاهگلی و چشمه‌های پرآب و زلال و سرشاخه‌های نازک‌آرای یاس‌ها و پیچ امین‌الدوله‌هایی که از حوصله دیوارهای خشتی و آجری خوشبو سرریز می‌شدند و عاقل را دیوانه و دیوانه را فانی می‌کردند. دیگر غذا، سلول‌هایت را سیر نمی‌کند که گرسنگی ازلی جانت را مادرانه توشه می‌دهد، می‌نوازد و گویی نسیم اردیبهشت اقلید و بابایی و لاله‌گون و سده و دژکرد و دیگر روستاهای دوست‌داشتنی تکیه داده به دشت‌ها و کوهپایه‌های رویایی آن دیار، به سویت وزیدن گرفته‌است. آن قدیم قدیم‌ها را یادت هست که در اجاق گرم و خاکسترین، بر آتش سرکش هیزم که فرومی نشست و زیر خاکستر داغش، آتش نجیب خ ر نگ، نفس می‌کشید و غوغایی خاموش و مطمین داشت، پاتیل بزرگ دمپخت یا پلو مادر پاتیلی که خاندانی عیالوار و احیانا خیل مهمانان ناخوانده و محترم را معجزه‌وار، سیر می‌کرد و برکتی شگفت داشت و راستی را این تنها برنج و عدس و کنگر نبود که مهر بی‌غروب مادر بود که حرمت دست و پنجه‌های قربانش بروم بود که بدان عطر و طعمی آسمانی می‌داد مبهوتت می‌کرد، مستت می‌کرد. روشنت می‌کرد. شاعرت می‌کرد! خرسند بودی که به دنیا آمده‌ای که چنین مایده‌های آسمانی نوش جان کنی. هرچند بلد نبودی و درک و معرفتت آنقدر نبود که دست خسته مادر را ببوسی و بگویی روح و ریحان ترانه‌خوانت در متن و بطن این دمپخت جاری است باغ بسیاردرخت بی پاییز خداوندی! دورت بگردم مادرکم! باری، این روزها که سیرکننده‌های دروغین فست‌فودها و ساندویچ‌ها و پیتزاها، نسل امروز و فردا را از افسون و افسانه آن مایده‌های اصیل و بی‌بدیل محروم کرده‌است، خوشحالم که دوستان خوش‌ذوقم در شهر سده (اطراف اقلید فارس) با شعار خوب و امیدآفرین گفتمان عقلانیت و توسعه، برآنند تا در روز عید فطر، جشنواره "تش و پاتیل" (آتش و پاتیل) را در قدمگاه که یکی از زیباترین گردشگاه‌های سرزمین دیرین پارس است برگزار کنند. سده در منطقه‌ی سرحد چهاردانگه در اطراف اقلید است با مردمی کوشا و پویا و مهربان و مهمان‌نواز. با نسل جوان تحصیل‌کرده و افتخارآفرین. یکی از یکی بهتر و نازنین‌تر. برنایان برازنده و برومند و ب هاور. سده، با باغستان‌های مصفای سیبش. سرحد، سرزمین زادگاهم که خاکش را با اکسیر عشق سرشته‌اند، اینک میزبان جشنواره‌ی آداب و سنن دیرسال این گوشه از ایران خجسته است. فرصتی نیک است تا مردم بیایند و آتش همدلی بیفروزند پاتیل‌های عطرافشان برنج تازه باربگذارند و یاد پلوها و دمپخت‌های آتشی و از تو حرکت و از خدا برکت قدیم را زنده کنند. بوی دود و آتش و هیزم و برنج خدادادی و شرشر آوازخوان رودخانه و ترنم ترانه‌های جانسوز و جهان‌افروز لری و ترکی در سایه‌سار سبزاسبز درختان انبوه و خالی از اندوه قدمگاه! به‌به! این زمان، جان، دامنم برتافته‌استبوی پیراهان یوسف یافته‌استدوستان بیایند و دور هم ناهاری بخورند و مهربانی و همدلی و همزبانی را بر آفتاب افکنند و در کنار آن، دیگر سویه‌های فرهنگی و ادب و آداب و رسوم این منطقه زیبا و جان‌افزا را با افتخار، نمایش دهند. موسیقی نجیب محلی، لباس‌های رنگ‌رنگ و فاخر محلی، صنایع دستی، شاهنامه‌خوانی و. چه از این بهتر؟ شادی، حق مسلم ماست. گفتمان عقلانیت و توسعه دارد کم‌کم در زمین بارآور باور ما ریشه می‌دواند و باید باور کنیم که در کشوری که کم‌آبی، دست و بالمان را سخت و سفت بسته‌است و رودهامان و چشمه سارانمان را به باد فراموشی سپرده‌است، پرداختن به مقولات فرهنگی بویژه گسترش و معرفی جاذبه‌های گردشگری و فرهنگی و جذب گردشگران جای‌جای جهان، می‌تواند منبع درآمدی پیوسته و پربار برای مردم کوشا و توانایمان باشد. اقتصاد ایران را گردشگری می‌تواند به اوج برساند و خوبان در این معامله، تقصیر می‌کنند. ما که آنجا نیستیم و سعادت همراهی و همسفری و همسفره‌ای بودن با نیکان و رادان ولایتمان را نداریم، اما می‌دانم که برادران و خواهران باصفای‌هم‌ولایتی‌ام، روزی خوب و خوش و خر م را در کنار هم رقم خواهند زد تا فرهنگ و ادب و یاد و یادگارهایمان را به باد فراموشی نسپاریم و فرزندانمان را از چنان لطافت‌ها و ظرافت‌هایی بیگانه و بی‌خبر نکنیم. سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کردوآنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد. گاهی اوقات کلمات آنقدر خاطره انگیز هستند که انگار تونلی ایجاد میکنند به عمق زمان! و تش و پاتیل از همین جنس کلمات است که ناخودآگاه صفا و صمیمیت و نجابت مردمان سرزمینمان را از گذشته ای دور تا بحال تداعی میکند چه لالایی هایی که مادران شیردل سرحد زیبایمان در کنار همین تش و پاتیل برای فرزندانشان نخوانده اند و چه مهمان نوازی هایی که در جوار گرمای محبت همین تش و پاتیل بدرقه ی مسافران سرزمینمان نشده است بدون شک مردمی با این ریشه و فرهنگ همیشه ماندگار و پویاست اکنون که دوستانمان در سده پیشقراول حفظ سنن و فرهنگ سرحد زیبایمان شده اند بر خود واجب میبینیم که در کنار این عزیزان تمام تلاش خود را در جهت هرچه بهتر برگزار شدن این جشنواره انجام دهیم و دستانشان رابه گرمی میفشاریم و در کنارشان خواهیم ایستاد.