بسیاری از صدا‌هایی که در فیلم‌ها می‌شنویم ماحصل فرآیندی به نامی صداسازی هستند. صداسازی یکی از مهم‌ترین بخش‌های روند تولید فیلم محسوب می‌شود. بدون وجود هنرمندان صداساز، حتی شاهکار‌های تاریخ سینما هم باور پذیر و ت ثیرگذار نبودند. این هنرمندان با استفاده از ساده‌ترین وسایل صدا‌های خاصی را بازسازی می‌کنند که در فیلم‌ها از آن‌ها استفاده می‌شود. خلاقیت و تخیل بی انتها به آن‌ها کمک می‌کند تجربه‌ی فوق العاده‌ای از تماشای فیلم برای ما به وجود آورند. در ادامه با نحوه‌ی تولید افکت‌های صوتی توسط این هنرمندان آشنا خواهیم شد. برای بازسازی یک غرش چند لایه، از یک وسیله‌ی کاملا بی خطر استفاده می‌شود که آن چیزی نیست جز یک بادکنک ساده! مثلا در نسخه‌ی فیلم "گودزیلا" ( Godzilla ) ، صداساز‌ها بیشتر صدا‌های غرش را با یک بادکنک باد شده ساختند. آن‌ها صدایی که از مالش بادکنک ایجاد می‌شد را ضبط کردند. صداساز‌ها برای اینکه بتوانند صدای باران را ضبط کنند گاهی مجبور نیستند تا بارانی شدن هوا صبر کنند. در واقع، صدای باران واقعی گاهی آنقدر که باید بلند نیست. در این صورت، صدای جلز و ولز تکه‌های بیکن در یک ماهیتابه دقیقا همان چیزی است که صداساز‌ها به آن نیاز دارند. گاهی هم ممکن است از صدای ریختن برنج برای این کار استفاده کنند. برای تولید صدای شکستن استخوان یا خرد شدن چیز‌ها زیر پا‌های یک موجود غول پیکر نیازی به صدمه زدن به دیگران نیست. در واقع، این کار صلح آمیزتر از این‌ها انجام می‌شود صداساز‌ها برای این کار فقط از یک تکه کرفس استفاده می‌کنند. کرفس برای درآوردن صدای قرچ و قروچ بسیار عالی است و هرگز به واقعی نبودن آن مشکوک نمی‌شوید. اگر یک نارگیل خشک و خالی را روی یک سطح سفت بزنید، از آن یک صدای آشنا تولید می‌شود. بله این همان صدایی که از برخورد سم اسب‌ها به زمین به گوش می‌رسد. از این روش برای ساخت هر نوع قدم برداشتنی به هر حالتی می‌توان استفاده کرد. برای صداساز‌ها هم جایگزین ارزان قیمت و بی دردسری محسوب می‌شود. صدای پرواز تیر‌های کمان را در حین فیلمبرداری سخت می‌شود ضبط کرد. سخت‌تر از آن ضبط صدای کم شدن تیر‌ها است. در چنین شرایطی، یک شاخه بامبو می‌تواند کارساز باشد. صداساز‌ها برای ضبط افکت مورد نیاز، شاخه‌ی بامبو را جلوی میکروفون به سرعت تکان می‌دهند. دستگاه منگنه کوب وسیله‌ی بسیار مناسبی برای ساخت صدای یک اسلحه‌ی در حال تیراندازی است. این روش به هنرمندان صداساز این امکان را می‌دهد که صحنه را تحت کنترل داشته باشند و افکت‌های آن را کمتر و بیشتر کنند. با صدایی که از این وسیله تولید می‌شود، صداساز‌ها می‌توانند عمده‌ی صدای اصلی و وحشت آور اسلحه را بازسازی کنند. راه رفتن در برف ترد و تازه صدای واقعا فوق العاده‌ای دارد. نشاسته‌ی ذرت جایگزین بسیار خوبی برای بازسازی این صدا در محیط استودیو است. بعد از ضبط شدن، واقعا نمی‌توان با اطمینان گفت که این صدای یک برف واقعی است یا نتیجه‌ی کار یک هنرمند صداساز. برای ساخت صدا‌هایی که واقعی به نظر برسند از وسایل مختلفی می‌توان استفاده کرد که یکی از آن‌ها صفحات بزرگ فویل آلومینیومی است. با پیچاندن و تکان دادن یک فویل آلمینیومی در برابر میکروفون می‌توان شنونده‌ها را به یاد رعد و برق انداخت. بعد از اضافه کردن چند افکت جانبی، صدای به دست آمده را می‌توان برای فیلم‌هایی استفاده کرد که در آن‌ها صحنه‌های رعد و برق وجود دارد. برای تولید چنین صدا‌هایی نیازی به زد و خورد واقعی نیست. صداساز‌ها برای ساخت صدای سیلی و ضربه زدن، از صدای افتادن یک تکه گوشت خام روی یک سطح سفت استفاده می‌کنند. آن‌ها گاهی هم به گوشت مشت می‌زنند. یک روش ملایم‌تر برای تولید این صداها، استفاده از یک کتاب بزرگ است، گرچه در این روش هم صداساز‌ها مجبورند آن را روی چیز سفتی بیندازند. از صدای تاب خوردن در فیلم‌ها برای ایجاد یک فضای نگران کننده استفاده می‌شود. صداساز‌ها برای ساخت این صدا از چیز‌هایی مثل لولا‌های زنگ زده استفاده می‌کنند. آن‌ها از این روش برای ساخت صدای جیر جیر در‌های قدیمی هم استفاده می‌کنند. این روش بسیار خوبی برای ترساندن تماشاچیان فیلم‌های ترسناک محسوب می‌شود. برای بسیاری از صحنه‌های احساسی یا ترسناک فیلم ها، به صدای ضربان قلب نیاز دارند تا موقعیت را بیش از پیش احساسی کنند. سطل‌های زباله‌ی پلاستیکی شاید آنقدر رمانتیک نباشند، اما روش بسیار خوبی برای ساخت صدای ضربان قلب مورد نیاز این صحنه‌ها هستند. صداساز‌ها سطل را برعکس می‌گذارند و به صورت ریتمیک انتهای آن را فشار می‌دهند تا به نتیجه‌ی دلخواه برسند. وقتی یک نفر روی زمین می‌افتد، معمولا یک صدای دنگ به گوش می‌رسد. صداساز‌ها با استفاده از کتاب‌هایی بزرگ، روش ساده‌ای به کار می‌برند تا بدون تحمیل هیچگونه دردی، این صدا را بسازند. آن‌ها با انداختن این کتاب‌ها یا حتی کوبیدن آن‌ها به دیگر سطوح، به نتیجه‌ی مطلوب شان دست پیدا می‌کنند. در واقعیت از آتش همیشه تا آن حد صدای ترق و تروق بلند نمی‌شود، گرچه این صدا‌ها کماکان آرامش بخش و گاهی هم رضایت بخش هستند. مچاله کردن پلاستیک‌های حباب دار یا کاغذ‌های پخت و پز برای ساخت فضای مناسب در هر فیلمی کارساز است. گرچه فرآیند تولید این صدا‌ها برای صداساز‌ها آرامش بخش نیست. صداساز‌ها از یک نان بستنی قیفی خشک برای ساخت صدای ترک خوردن پوست تخم مرغ استفاده می‌کنند. در بعضی فیلم‌ها موجودات مختلفی از تخم‌های مختلف بیرون می‌آیند. در اینصورت هنرمندان صداساز در حالی که دستکش پلاستیکی‌ای به دست کرده اند که از صابون مایع پوشیده شده، هندوانه‌ها را می‌چلانند. با این کار یک صدای خیس تولید می‌شود. روزیاتو