پس از اینکه هفته گذشته در مورد تاریخچه شارژرهای بیسیم مطلبی منتشر کردیم، قصد داریم در این مقاله سراغ مموری کارت‌ها برویم و ببینیم این قطعات کوچک شگفت‌انگیز چگونه در گذر زمان تکامل یافته‌اند. پس با همراه باشید. [ divider ] [/ divider ] اولین بار بود که در سال داده‌ها روی کارت‌های پانچ شده ذخیره شدند تا از آنها برای مکانیزه کردن دستگاه‌های ریسندگی به منظور بافت پارچه و پرده استفاده شود. در یک حالت به خصوص، این کارت‌ها داده‌ها را ذخیره می‌کردند که امروزه آن شیوه تا حدودی منسوخ شده است. سپس در سال ، کارت‌های پانچ شده دوباره مورد استفاده قرار گرفتند تا سیستم تقسیم‌بندی الکتریکی هالریت به وجود بیاید. هالریت در نهایت پیشرفته‌تر شد و زمینه را برای افتتاح کمپانی IBM فراهم کرد. برخی بر این باورند که The Olivetti Programma (که در سال در دسترس بود) اولین رایانه دسکتاپی دنیا می‌باشد ولی بر اساس استانداردهای امروزی، باید آن را یک ماشین‌حساب دسکتاپی بدانیم زیرا بیش از حد بزرگ بود. این ابر ماشین از کارت‌های مغناطیسی طولانی استفاده می‌کرد تا دستورالعمل‌ها و داده‌ها را ذخیره نماید. در واقع، این برای اولین بار بود که یک نرم‌افزار از روی یک مموری کارت اجرا می‌شد. حالا بهتر است به دنیای امروز یعنی جهان مدرن نگاهی بیندازیم. اولین وسیله‌ای که اطلاعات ذخیره می‌کرد و می‌توانستیم آن را مموری کارت بنامیم و توسط گوشی‌های امروزی مورد استفاده قرار گرفت، سیمکارت کارت بود. کاملا درست است زیرا این قطعه‌های کوچک توانایی ذخیره مخاطبان و پیام‌های کوتاه را داشتند. البته کاربرد دیگر آنها این بود که امکان همگام‌سازی اطلاعات هنگام تعویض گوشی‌ها را آسان‌تر می‌کردند. به خاطر داشته باشید، زمانی که سیمکارت‌ها حرف زیادی برای گفتن داشتند، اصلا چیزی به نام حافظه ابری وجود نداشت. سیمکارت‌های قدیمی تنها می‌توانستند شماره و پیامک را ذخیره کنند ولی بعدها این میزان به شماره افزایش یافت. پس از اینکه مکانیسم ثبات اروپایی یا ESM ها به وجود آمدند، مردم از سیمکارت‌ها استفاده کردند تا تصاویر ساده را به جای اینکه از طریق ارسال MMS با یک‌دیگر اشتراک‌گذاری کنند، به وسیله سیمکارت‌ها به هم بفرستند. ما در مورد کارت‌های CF صحبت نمی‌کنیم زیرا کارایی آنها بیش از ذخیره اطلاعات بود و نیازمند مقاله مخصوص به خود هستند. گوشی Siemens SL که در سال ساخته شد، اولین دستگاهی بود که از کارت حافظه‌های جدا شدنی که بیشتر شبیه فلش بودند (مانند MultiMedia Card یا MMC ) پشتیبانی می‌کرد. این مموری کارت به صورت مشترک توسط زیمنس و سان دیسک ( Sandisk ) تولید و در سال معرفی شد بنابراین اصلا نباید تعجب کنیم که چرا به فلش‌ها ترجیح داده می‌شدند. در سال ، شرکت‌های زیمنس، ماتسوشیتا و توشیبا از اولین کارت‌های SD یا Secure Digital که نمونه پیشرفته‌تر MMC ها بودند رونمایی کردند. برای مدتی محدود، این دو نوع مموری کارت همزمان در بازار یافت می‌شدند و به راحتی از نظر الکتریکی با هم تطابق می‌خوردند. البته باید بگوییم که مموری کارت‌های جدید حدود نیم میلی‌متر قطر بیشتری داشتند بنابراین نمی‌توانستیم آنها را در محل قرارگیری MMC ها بگذاریم. پیش از اینکه MMC ها به طور کلی از صحنه دنیای دیجیتال محو شوند، نسخه‌های کوچک‌تر آنها یعنی RS - MMC در سال تولید شد. اگرچه شما نمی‌توانید هیچ کارت MMC پیدا کنید ولی استاندارد آنها هنوز وجود دارد البته نه به شکل کارت بلکه به عنوان MMC تعبیه شده یا eMMC که بیشتر توسط گوشی‌های ارزان قیمت مورد استفاده قرار می‌گرفتند. لازم به ذکر است که دستگاه‌های پیشرفته معمولا از UFS ها یا دیگر مموری کارت‌ها بهره می‌برند. شما همیشه می‌توانید از کمپانی ژاپنی سونی به عنوان یک شرکت مورد اعتماد یاد کنید زیرا در مواقع نیاز خود را مطرح می‌کند بنابراین در سال اولین فلش را اختراع کرد که امکان استفاده از آن در دوربین‌های دیجیتال، رایانه‌ها، پلی‌استیشن پرتال و گوشی‌های سونی فراهم بود. اولین فلش‌هایی که در گوشی‌ها قرار می‌گرفتند، مربوط به نسل دوم یعنی Duo cards بودند زیرا اندازه کوچک‌تری داشتند. در نهایت فلش میکرو و M به وجود آمد که زمینه ساخت میکرو SD ها را فراهم کرد. سونی و مشتریانش از مهم‌ترین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان مموری کارت‌ها بوده‌اند به همین دلیل این کمپانی ژاپنی بازار را با فروش این وسایل در اختیار خود گرفت. البته دورانی به وجود آمده بود که گوشی‌ها هم از مموری کارت‌ها پشتیبانی می‌کردند و هم از فلش‌ها. این مدت زمان، زیاد دوام نیاورد و ما توانستیم در گوشی‌ها فقط میکرو SD قرار دهیم که اتفاق مذکور از سال رسما انجام شد و از سال تمام گوشی‌های سونی این رویه را در پیش گرفتند. سپس miniSD ها و میکرو SD ها به وجود آمدند. در مرحله بعد، کارت‌هایی در دسترس قرار گرفتند که به صورت پیش‌فرض روی آنها آلبوم‌هایی از موسیقی وجود داشت. البته این ایده‌های عجیب و غریب چندان دوام نیاوردند. در دنیای امروز، نوآوری زیادی در زمینه مموری کارت‌ها به وجود نیامده است. اگرچه سامسونگ کارت‌های UFS یا میکرو SD های هیبریدی را معرفی کرد ولی این قطعات اصلا پیشرفت نکردند. می‌توانیم این اتفاق را در حد فاجعه بدانیم زیرا بر اساس رتبه‌بندی سرعت توسط سازمان گارانتی SD ها مشخص شد سرعت UFS ها بسیار بیشتر از مموری کارت‌های معمولی می‌باشد که حتی قابل‌مقایسه نیست. امیدواری‌هایی وجود دارد که فناوری در این زمینه پیشرفت کند زیرا در SD Express از NVM ها استفاده شده است. در حال حاضر SD Express ها از یک خط PCIe پشتیبانی می‌کنند که سرعتی برابر با مگابایت بر ثانیه دارند. مت سفانه این نوع تکنولوژی نیازمند ردیف‌های بیشتری از محورهای UHS - II می‌باشد که هنوز هیچ گوشی توانایی اجرای چنین چیزی را ندارد. امروزه آیفون‌های اپل و کاربران علاقه‌مند به سرعت در تکنولوژی، از NVMe ها استفاده می‌کنند بنابراین می‌توانیم تا حدودی حدس بزنیم که آینده این قطعات به کجا خواهد رفت. کارت‌های XQD که نمونه بهبود یافته CF Express ها می‌باشند، نوعی از NVMe ها هستند که در پیشرفته‌ترین دوربین‌های دیجیتال بدون آینه DSLR مورد استفاده قرار می‌گیرند. ما امیدواریم که NVMe وارد حوزه تکنولوژی میکرو SD ها و گوشی‌های هوشمند شوند البته پیش از اینکه تولیدکنندگان تصمیم بگیرند این دو فناوری را با هم تلفیق نمایند. به نظر نمی‌رسد هوآوی از سونی درس عبرت گرفته باشد یا شاید اطمینان دارد که گوشی‌های پیشرفته‌تر او که از مموری کارت‌های جدید یعنی NM یا نانو مموری پشتیبانی می‌کنند، موفق خواهند شد. نانو مموری‌ها اندازه‌ای برابر با سیمکارت‌های نانو داشته و شباهت زیادی به آنها دارند. البته آنها سرعت ندارند، حافظه داخلی بیشتری ندارند، قیمت آنها کمتر نیست و به راحتی هم در بازار پیدا نمی‌شوند. در واقع دقیقا مخالف مموری کارت‌های موجود هستند. در پایان اشاره کنیم که کارت میکرو MMC حدود ٫ میلی‌متر و یک میکرو سیمکارت ٫ میلی‌متر می‌باشد. شما فکر می‌کنید آینده مموری کارت‌ها چه خواهد شد و ظرفیت آنها چه‌قدر خواهد بود؟ نظر خود را با دیگران در قسمت انتهای خبر به اشتراک بگذارید.