کسانی هستند که ذاتا "امیدوار" نامیده می‌شوند کسانی که به گواه شخصیت آرام و ملایمی که دارند، در سکونت به سر می‌برند و در دشوارترین لحظات هم، به تعبیر اسپینوزا، لذتی ناپایدار از تصور امری مطلوب دارند که در آینده رخ خواهد داد هر چند وقوع آن قطعی نیست. این امید از سنخ مبارزه نیست، بلکه آگاهی منفعلی است که با تصورات خویش خشنود است و چه‌بسا همان چیزی باشد که نیچه در وصف آن می‌گوید: "زیوس در واقع می‌خواست انسان رنجور از سایر پلیدی‌ها، دست از زندگی نشوید و پیوسته خویشتن را به رنج و عذاب گرفتار کند و به‌همین دلیل بود که امید را به انسان داد. امید در حقیقت پلیدترین پلیدی‌هاست، زیرا به عذاب انسان‌ها تداوم می‌بخشد. "اما "امید" همواره از سر انفعال نیست. درست است که به‌تعبیر گابریل مارسل: "امید در تنگناهایی شکل می‌گیرد. که می‌تواند علتی باشد برای آنکه آدمیان در دام ناامیدی از پا بیفتند و خود را به‌تمامی ببازند هیچ امیدی جز در گیرودار تسلیم شدن به این‌تنگناها و فروافتادن در دام ناامیدی، ممکن نیست". با این‌حال، این امید، چشم‌دوختن به گشایشی نیست که قرار است در آینده رخ دهد. این امید "نبردی است" که نیک‌ترین نیکی‌ها و والاترین داشته آدمی است. این "امید" از آن کسی است که زیر بار سنگین دشواری‌ها می‌ایستد و راه آینده را می‌گشاید امیدی واقع‌بینانه که چه‌بسا دشواری مضاعف تسلیم‌نشدن را به ارمغان می‌آورد همچون حال بارکشی که باری سنگین بر دوش دارد، و با آنکه تمام توانش را از کف داده است، باز شانه خالی نمی‌کند و کار دشوار خویش را به فرجام می‌رساند و حتی اگر به فرجام نرسد از تسلیم نشدن خویش خرسند است. حال او صرفا یک انفعال نیست. چنین کسی در میانه راه، بار بر زمین نمی‌نهد تا از لذت ناپایدار این تصور برخوردار شود که در آینده کسی به کمکش خواهد شتافت. این "امید" خونی گرم است در رگ‌های مبارزی که استوار تا آخرین دم می‌ایستد و تسلیم تنگناها نمی‌شود، حتی اگر تنگناها او را از پا دراندازد. در تنگناهایی که سرشت زندگانی در جهان جسمانی با آن همراه است، امیدواری دمی است که در تقابل‌ها و نبردها معنادار است معنای مثبت این امیدواری ناشی از نیکی ذاتی فرجامی است که جست‌وجو می‌شود، وگرنه، نبرد برای بدتر کردن جهان نه تنها امید نیست، بلکه حماقتی تمام است. موضوع چنین امیدی، تقابلی است میان اراده ما برای جهانی برتر و چیزی که این اراده را در تنگنا قرار داده است. بدین‌معنا، امیدواری ضمانت انسان‌بودن ماست، تا جان آدمی راهی بیابد برای برون‌رفت از تنگناهایی که "آگاهی" و "آزادی"اش را به زنجیر می‌کشند. کسی که چشم به آینده می‌دوزد و به ت ملات دلکش خویش خرسند می‌شود، با امیدی واهی سر می‌کند که پلیدترین پلیدی‌هاست این امید همراه شدن با تنگناهای زندگی و از دست دادن "خویشتن" است. اما برای کسی که "امید" او مترادف با "نبرد" است، امیدواری نه تسلیم و همراهی با رنج، بلکه مبارزه‌ای است که از "وجود" و "آگاهی" برمی‌آید تقابلی است با هر چیزی که قصد تبدیل کردن انسان به شییی منفعل را دارد، و فعالیتی است که همواره برای رساندن جهان به جایگاهی بالاتر می‌کوشد. امید نبردی است در لحظه کنونی، برای تسلیم نشدن در قبال تنگنایی که بر ما تحمیل می‌شود، تا اگر قرار است مرگی باشد، مرگ انسانی باشد که با "آگاهی"، "آزادی" و "آزادگی" زیسته است. میلاد نوری