سندرم نقص ایمنی اکتسابی ( AIDS ) یک بیماری مزمن و بالقوه تهدید‌کننده زندگی است که توسط ویروس نقص ایمنی انسانی ( HIV ) ایجاد می‌شود. اچ آی وی با آسیب رساندن به سیستم ایمنی بدن، توانایی بدن شما را برای مبارزه با عفونت و بیماری تداخل می‌کند. HIV عفونت مقاربتی ( STI ) است. همچنین می‌تواند در اثر تماس با خون آلوده یا از مادر به کودک در دوران بارداری، زایمان یا شیردهی شیوع یابد. بدون دارو ممکن است سال‌ها طول بکشد تا HIV سیستم ایمنی بدن شما را تا حدی که ایدز دارید ضعیف کند. هیچ درمانی برای HIV / AIDS وجود ندارد، اما دارو‌ها می‌توانند پیشرفت بیماری را به طرز چشمگیری کاهش دهند. این دارو‌ها باعث کاهش مرگ ایدز در بسیاری از کشور‌های پیشرفته شده است. علایم HIV و AIDS بسته به مرحله عفونت متفاوت است. عفونت اولیه ( HIV حاد) برخی از افراد آلوده به HIV طی دو تا چهار هفته پس از ورود ویروس به بدن، به بیماری آنفلوانزا شبیه می‌شوند. این بیماری که به عنوان عفونت اولیه (حاد) HIV شناخته می‌شود، ممکن است چند هفته طول بکشد. علایم و نشانه‌های احتمالی عبارتند از: این علایم می‌توانند آنقدر خفیف باشند که حتی ممکن است متوجه آن‌ها نشوید. با این حال، میزان ویروس در جریان خون (بار ویروسی) شما در این زمان بسیار زیاد است. در نتیجه، عفونت در طی عفونت اولیه به راحتی گسترش می‌یابد تا در مرحله بعدی. در این مرحله از عفونت، اچ آی وی هنوز در بدن و در گلبول‌های سفید خون وجود دارد. با این حال، بسیاری از افراد ممکن است در این مدت هیچ علایم یا عفونت نداشته باشند. در صورت عدم دریافت درمان ضد رترو ویروسی ( ART ) این مرحله می‌تواند سال‌ها طول بکشد. بعضی از افراد خیلی زودتر به بیماری شدیدتری مبتلا می‌شوند. با ادامه تکثیر ویروس و از بین بردن سلول‌های ایمنی بدن شما سلول‌هایی در بدن که به مقابله با میکروب‌ها کمک می‌کنند ممکن است به عفونت‌های خفیف یا علایم و نشانه‌های مزمن مانند: به لطف درمان‌های ضد ویروسی بهتر، امروزه بیشتر افراد مبتلا به HIV در ایالات متحده به ایدز مبتلا نمی‌شوند. اچ آی وی بدون درمان، معمولا در حدود تا سال به ایدز تبدیل می‌شود. وقتی ایدز رخ می‌دهد، سیستم ایمنی بدن شما به شدت آسیب دیده است. به احتمال زیاد به عفونت‌های فرصت طلب یا سرطان‌های فرصت طلب مبتلا می‌شوید بیماری‌هایی که معمولا در یک فرد با سیستم ایمنی سالم باعث بیماری نمی‌شوند. علایم و نشانه‌های برخی از این عفونت‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد: اگر فکر می‌کنید به HIV آلوده شده‌اید یا در معرض خطر ابتلا به ویروس هستید، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید. اچ آی وی توسط ویروس ایجاد می‌شود. این بیماری می‌تواند از طریق تماس جنسی یا خون یا از مادر به کودک در دوران بارداری، زایمان یا شیردهی گسترش یابد. اچ آی وی سلول‌های CD T را از بین می‌برد گلبول‌های سفید خون که نقش زیادی در کمک به بدن شما برای مقابله با بیماری‌ها دارند. هرچه تعداد سلول‌های CD T شما کمتر باشد، سیستم ایمنی شما ضعیف می‌شود. شما می‌توانید سال‌ها قبل از اینکه به ایدز تبدیل شود، عفونت اچ آی وی داشته باشید، با علایم اندک یا بدون علایم. وقتی تعداد سلول CD T به زیر می‌رسد یا شما یک عارضه تعریف‌کننده ایدز مانند عفونت جدی یا سرطان دارید، ایدز تشخیص داده می‌شود. برای آلوده شدن به اچ آی وی، خون آلوده، منی یا‌ترشحات واژن باید وارد بدن شما شود. این می‌تواند از چند طریق رخ دهد: با داشتن رابطه جنسی. اگر با یک شریک زندگی آلوده که‌ترشحات خون، مایع منی یا واژن وارد بدن شما می‌شود، رابطه جنسی از طریق واژن، مقعد یا دهان داشته باشید ممکن است آلوده شوید. ویروس می‌تواند از طریق زخم‌های دهان یا پارگی‌های کوچکی که گاهی اوقات در حین فعالیت جنسی در راست روده یا واژن ایجاد می‌شود، وارد بدن شما شود. با به اشتراک گذاشتن سوزن. به اشتراک گذاشتن لوازم خانگی دارویی IV (سوزن و سرنگ) شما را در معرض خطر بالای HIV و سایر بیماری‌های عفونی مانند هپاتیت قرار می‌دهد. از انتقال خون. در برخی موارد، ویروس ممکن است از طریق انتقال خون منتقل شود. در حال حاضر بیمارستان‌ها و بانک‌های خون آمریکا، خونرسانی آنتی بادی HIV را غربال می‌کنند، بنابراین این خطر بسیار ناچیز است. در دوران بارداری یا زایمان یا از طریق شیردهی. مادران آلوده می‌توانند ویروس را به نوزاد خود منتقل کنند. مادرانی که HIV مثبت دارند و در دوران بارداری تحت درمان عفونت قرار می‌گیرند، می‌توانند خطر ابتلا به نوزادان را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. از طریق تماس معمولی نمی‌توانید به ویروس HIV آلوده شوید. این بدان معناست که شما نمی‌توانید با در آغوش گرفتن، بوسیدن، رقصیدن یا دست دادن با فردی که به این عفونت مبتلا شده‌اید، به اچ آی وی یا ایدز مبتلا شوید. HIV از طریق گزش هوا، آب یا حشرات پخش نمی‌شود. هر فردی از هر سن، نژاد، جنسیت یا گرایش جنسی می‌تواند به اچ آی وی/ایدز آلوده شود. با این حال، اگر بیشتر در معرض خطر ابتلا به HIV /ایدز باشید. رابطه جنسی محافظت نشده داشته باشید. در هر زمان رابطه جنسی از کاندوم جدید لاتکس یا پلی اورتان استفاده کنید. رابطه جنسی مقعدی بیشتر از رابطه جنسی واژینال است. اگر چندین شریک جنسی داشته باشید، خطر ابتلا به HIV افزایش می‌یابد. STI داشته باشید. بسیاری از STI‌ها زخم‌های باز در دستگاه تناسلی شما ایجاد می‌کنند. این زخم‌ها به عنوان در‌های ورودی اچ آی وی به بدن شما عمل می‌کنند. از دارو‌های IV استفاده کنید. افرادی که از دارو‌های IV استفاده می‌کنند اغلب از سوزن و سرنگ استفاده می‌کنند. این امر آن‌ها را در معرض قطرات خون دیگران قرار می‌دهد. عفونت HIV سیستم ایمنی بدن شما را ضعیف می‌کند و احتمال ابتلای شما به بسیاری از عفونت‌ها و انواع خاصی از سرطان‌ها را بسیار بیشتر می‌کند. پنومونی پنوموسیستیس ( PCP ) این عفونت قارچی می‌تواند باعث بیماری شدید شود. اگرچه با درمان‌های فعلی HIV / AIDS به میزان قابل توجهی کاهش یافته است، اما در PCP ایالات متحده هنوز هم شایع‌ترین علت ذات الریه در افراد آلوده به HIV است. کاندیدیازیس (برفک) کاندیدیازیس یک عفونت شایع در ارتباط با HIV است. این باعث التهاب و یک پوشش ضخیم و سفید بر روی دهان، زبان، مری یا واژن شما می‌شود. سل (سل) در کشور‌هایی که از نظر منابع محدود هستند، سل شایع‌ترین عفونت فرصت طلبانه مرتبط با HIV است. این یکی از مهمترین دلایل مرگ در افراد مبتلا به ایدز است. سیتومگالوویروس این ویروس معمولی تبخال در مایعات بدن مانند بزاق، خون، ادرار، منی و شیر مادر منتقل می‌شود. یک سیستم ایمنی سالم ویروس را غیرفعال می‌کند، و در بدن شما خاموش باقی می‌ماند. اگر سیستم ایمنی بدن شما ضعیف شود، ویروس دوباره ظاهر می‌شود باعث آسیب دیدگی چشم، دستگاه گوارش، ریه‌ها یا سایر اندام‌ها می‌شود. مننژیت کریپتوکوکی مننژیت التهاب غشا‌ها و مایعات اطراف مغز و نخاع (مننژ) است. مننژیت کریپتوکوکی یک عفونت رایج در سیستم عصبی مرکزی است که با اچ آی وی مرتبط است و ناشی از قارچ موجود در خاک است. توکسوپلاسموز این عفونت بالقوه کشنده توسط Toxoplasma gondii ایجاد می‌شود، انگلی که عمدتا توسط گربه‌ها پخش می‌شود. گربه‌های آلوده انگلی را در مدفوع خود منتقل می‌کنند، که ممکن است پس از آن به سایر حیوانات و انسان گسترش یابد. توکسوپلاسموز می‌تواند باعث بیماری قلبی شود و تشنج با گسترش آن به مغز اتفاق می‌افتد. لنفوم این سرطان از گلبول‌های سفید خون شروع می‌شود. شایعترین علامت اولیه تورم بدون درد غدد لنفاوی گردن، زیر بغل یا کشاله ران است. سارکوم کاپوسی تومور دیواره رگ‌های خونی، سارکوم کاپوسی معمولا به صورت ضایعات صورتی، قرمز یا بنفش روی پوست و دهان ظاهر می‌شود. در افرادی که پوست تیره‌تری دارند، ضایعات ممکن است قهوه‌ای تیره یا سیاه به نظر برسند. سارکوم کاپوسی همچنین می‌تواند بر اندام‌های داخلی از جمله دستگاه گوارش و ریه‌ها ت ثیر بگذارد. سندرم اتلاف. HIV / AIDS درمان نشده می‌تواند باعث کاهش وزن قابل توجهی شود، که اغلب با اسهال، ضعف مزمن و تب همراه است. عوارض عصبی. HIV می‌تواند علایم عصبی مانند گیجی، فراموشی، افسردگی، اضطراب و دشواری راه رفتن ایجاد کند. اختلالات عصبی شناختی وابسته به HIV ( HAND ) می‌تواند از علایم خفیف تغییرات رفتاری و کاهش عملکرد ذهنی تا زوال عقل شدید باعث ضعف و ناتوانی در عملکرد باشد. بیماری کلیوی. نفروپاتی وابسته به HIV ( HIVAN ) التهاب فیلتر‌های ریز در کلیه‌های شما است که مایعات و مواد زاید اضافی را از خون شما پاک می‌کند و آن‌ها را به ادرار منتقل می‌کند. این اغلب در افراد سیاه پوست یا اسپانیایی تبار ت ثیر می‌گذارد. بیماری کبد. بیماری کبد نیز یک عارضه اساسی است، خصوصا در افرادی که هپاتیت B یا هپاتیت C نیز دارند. هیچ واکسنی برای جلوگیری از عفونت HIV و هیچ درمانی برای ایدز وجود ندارد. اما می‌توانید از خود و دیگران در برابر عفونت محافظت کنید. برای کمک به جلوگیری از شیوع HIV : از درمان به عنوان پیشگیری ( TasP ) استفاده کنید. اگر با اچ آی وی زندگی می‌کنید، مصرف داروی اچ آی وی باعث می‌شود همسرتان به ویروس آلوده نشود. اگر مطمین شوید بار ویروسی شما غیرقابل شناسایی است آزمایش خون هیچ ویروسی را نشان نمی‌دهد ویروس را به شخص دیگری منتقل نمی‌کنید. استفاده از TasP به معنای مصرف دقیق داروی خود طبق دستورالعمل و معاینه منظم است. اگر در معرض HIV قرار گرفته‌اید از پروفیلاکسی پس از مواجهه ( PEP ) استفاده کنید. اگر فکر می‌کنید از طریق رابطه جنسی، سوزن یا محل کار در معرض خطر قرار گرفته‌اید، با پزشک خود تماس بگیرید یا به بخش اورژانس مراجعه کنید. مصرف PEP در اسرع وقت در ساعت اول می‌تواند خطر ابتلا به HIV را تا حد زیادی کاهش دهد. شما باید روز دارو مصرف کنید. در هر بار رابطه جنسی از کاندوم جدید استفاده کنید. هر وقت رابطه جنسی مقعدی یا واژن دارید از کاندوم جدید استفاده کنید. زنان می‌توانند از کاندوم زنانه استفاده کنند. اگر از روان‌کننده استفاده می‌کنید، مطمین شوید که پایه آن آب باشد. روان‌کننده‌های پایه روغن می‌توانند کاندوم‌ها را ضعیف کرده و باعث شکستن آن‌ها شوند. در حین رابطه جنسی دهانی از کاندوم بدون روغن و برش یا سد دندانی استفاده کنید یک قطعه لاتکس درجه پزشکی. پروفیلاکسی قبل از مواجهه ( PrEP ) را در نظر بگیرید. دارو‌های ترکیبی emtricitabine plus tenofovir ( Truvada ) و emtsricitabine plus tenofovir alafenamide ( Descovy ) می‌توانند خطر ابتلا به عفونت HIV منتقله از راه جنسی را در افراد در معرض خطر بسیار بالا کاهش دهند. طبق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، PrEP می‌تواند خطر ابتلا به HIV از طریق رابطه جنسی را بیش از درصد و استفاده از داروی تزریقی را بیش از درصد کاهش دهد. Descovy در افرادی که رابطه جنسی واژن پذیرا دارند مورد مطالعه قرار نگرفته است. پزشک فقط در صورتی که قبلا عفونت HIV نداشته باشید، این دارو‌ها را برای پیشگیری از اچ آی وی تجویز می‌کند. قبل از شروع استفاده از PrEP و سپس هر سه ماه به شرط استفاده از آزمایش اچ آی وی، به آزمایش HIV نیاز خواهید داشت. همچنین پزشک قبل از تجویز Truvada عملکرد کلیه شما را آزمایش کرده و آزمایش آن را هر شش ماه ادامه می‌دهد. شما باید هر روز دارو‌ها را مصرف کنید. آن‌ها از سایر بیماری‌های مقاربتی جلوگیری نمی‌کنند، بنابراین شما هنوز هم نیاز به انجام یک رابطه جنسی ایمن دارید. اگر به هپاتیت B مبتلا هستید، قبل از شروع درمان باید توسط یک متخصص عفونی یا کبدی ارزیابی شوید. در صورت ابتلا به HIV به شرکای جنسی خود بگویید. بسیار مهم است که به همه شرکای جنسی فعلی و گذشته خود بگویید که HIV مثبت دارید. آن‌ها باید آزمایش شوند. از یک سوزن تمیز استفاده کنید. اگر از سوزن برای تزریق دارو استفاده می‌کنید، مطمین شوید که استریل است و آن را به اشتراک نگذارید. از برنامه‌های تبادل سوزن در جامعه خود استفاده کنید. به دنبال کمک برای استفاده از مواد مخدر خود باشید. اگر باردار هستید فورا از مراقبت‌های پزشکی استفاده کنید. اگر HIV مثبت باشید، ممکن است عفونت را به کودک منتقل کنید. اما اگر در دوران بارداری تحت درمان باشید، می‌توانید به میزان قابل توجهی خطر کودک خود را کاهش دهید. ختنه مردان را در نظر بگیرید. شواهدی وجود دارد که ختنه مردان می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به عفونت HIV کمک کند. HIV را می‌توان از طریق آزمایش خون یا بزاق تشخیص داد. آزمایشات موجود شامل موارد زیر است: آزمایشات آنتی ژن/آنتی بادی. این آزمایشات معمولا شامل خونگیری از ورید است. آنتی ژن‌ها موادی بر روی ویروس اچ آی وی هستند که معمولا ظرف چند هفته پس از قرار گرفتن در معرض اچ آی وی، در خون قابل تشخیص هستند یک آزمایش مثبت. آنتی بادی‌ها هنگامی که در معرض HIV قرار دارند توسط سیستم ایمنی بدن تولید می‌شوند. ممکن است هفته‌ها تا ماه‌ها بتوان آنتی بادی‌ها را تشخیص داد. آزمایشات آنتی ژن/آنتی بادی ترکیبی ممکن است دو تا شش هفته پس از مواجهه مثبت شود. آزمایشات آنتی بادی. در این آزمایشات به دنبال آنتی بادی‌های HIV در خون یا بزاق است. بیشتر آزمایشات سریع HIV ، از جمله خودآزمایی در خانه، آزمایش آنتی بادی است. آزمایش‌های آنتی بادی ممکن است سه تا هفته طول بکشد تا در معرض مثبت شدن قرار بگیرید. آزمایش‌های اسید نوکلییک ( NAT ) این آزمایشات به دنبال ویروس واقعی در خون شما هستند (بار ویروسی) آن‌ها همچنین شامل خون گرفته شده از ورید هستند. اگر ممکن است در طی چند هفته گذشته در معرض HIV قرار داشته باشید، پزشک ممکن است NAT را توصیه کند. NAT اولین آزمایشی است که پس از قرار گرفتن در معرض HIV مثبت می‌شود. با پزشک خود درمورد اینکه کدام آزمایش HIV برای شما مناسب است صحبت کنید. اگر هر یک از این آزمایشات منفی باشد، ممکن است برای ت یید نتایج به هفته‌ها تا ماه‌ها بعد به یک آزمایش پیگیری نیاز داشته باشید. اگر HIV شما تشخیص داده شده است، یافتن یک متخصص آموزش دیده در تشخیص و درمان HIV برای کمک به شما مهم است: مشخص کنید کدام روش درمان ضد ویروس HIV ( ART ) برای شما بهترین استپیشرفت خود را کنترل کنید و برای مدیریت سلامت خود با شما کار کنیددر صورت تشخیص HIV / AIDS ، چندین آزمایش می‌تواند به پزشک کمک کند تا مرحله بیماری شما و بهترین درمان را تعیین کند، از جمله: تعداد سلول‌های CD T . سلول‌های CD T سلول‌های سفید خونی هستند که به طور خاص توسط HIV هدف قرار می‌گیرند و از بین می‌روند. حتی اگر علایمی نداشته باشید، هنگامی که تعداد سلول‌های CD T شما به برسد، عفونت HIV به ایدز تبدیل می‌شود. بار ویروسی ( RNA HIV ) این آزمایش میزان ویروس در خون شما را اندازه‌گیری می‌کند. پس از شروع درمان HIV هدف این است که یک بار ویروسی غیرقابل شناسایی داشته باشید. این به طور قابل توجهی احتمال عفونت فرصت طلبانه و سایر عوارض مرتبط با HIV را کاهش می‌دهد. مقاومت به دارو برخی از سویه‌های HIV در برابر دارو‌ها مقاوم هستند. این آزمایش به پزشک شما کمک می‌کند تا مشخص کند آیا فرم خاص ویروس شما مقاومت دارد یا خیر، تصمیمات درمانی را راهنمایی می‌کند. پزشک شما همچنین ممکن است آزمایشات آزمایشگاهی را برای بررسی سایر عفونت‌ها یا عوارض از جمله: بیماری سلعفونت هپاتیت B یا ویروس هپاتیت CSTI‌هاآسیب کبدی یا کلیویعفونت مجاری ادراریسرطان دهانه رحم و مقعدسیتومگالوویروستوکسوپلاسموزدر حال حاضر، هیچ درمانی برای HIV / AIDS وجود ندارد. با ابتلا به عفونت، بدن نمی‌تواند از شر آن خلاص شود. با این حال، بسیاری از دارو‌ها وجود دارند که می‌توانند HIV را کنترل کرده و از بروز عوارض جلوگیری کنند. به این دارو‌ها درمان ضد رترو ویروسی ( ART ) گفته می‌شود. هرکسی که مبتلا به اچ آی وی باشد تشخیص داده می‌شود، بدون توجه به مرحله عفونت یا عارضه، باید از طریق ART شروع شود. ART معمولا ترکیبی از سه یا چند دارو از چندین گروه مختلف دارویی است. این روش بیشترین شانس را برای کاهش میزان HIV در خون دارد. گزینه‌های زیادی برای ART وجود دارد که سه داروی HIV را در یک قرص ترکیب می‌کند که یک بار در روز مصرف می‌شود. هر کلاس دارویی به روش‌های مختلف جلوی ویروس را می‌گیرد. درمان شامل ترکیبی از دارو‌ها از طبقات مختلف به. مقاومت فردی در برابر دارو (ژنوتیپ ویروسی) از ایجاد سویه‌های جدید مقاوم به دارو در اچ آی وی خودداری کنیدسرکوب ویروس در خون را به حداکثر برسانیدبه طور معمول دو دارو از یک کلاس، به علاوه داروی سوم از کلاس دوم استفاده می‌شود. مهارکننده‌های غیر نوکلیوزیدی ترانس اسکریپتاز معکوس ( NNRTIs ) پروتیین مورد نیاز HIV را خاموش می‌کند تا از خود نسخه‌برداری کند. بعنوان مثال می‌توان به افاویرنز ( Sustiva ) ، ریلپیویرین ( Edurant ) و دوراویرین ( Pifeltro ) اشاره کرد. مهارکننده‌های نوکلیوزید یا نوکلیوتید ترانس اسکریپتاز معکوس ( NRTI ) نسخه‌های معیوب بلوک‌های سازنده‌ای هستند که HIV برای تهیه کپی از آن‌ها نیاز دارد. به عنوان مثال می‌توان به آباکاویر ( Ziagen ) ، tenofovir ( Viread ) ، emtsricitabine ( Emtriva ) ، lamivudine ( Epivir ) و zidovudine ( Retrovir ) اشاره کرد. دارو‌های ترکیبی نیز وجود دارد، مانند emtsricitabine / tenofovir ( Truvada ) و emtsricitabine / tenofovir alafenamide ( Descovy )مهارکننده‌های پروتیاز ( PI ) پروتییناز HIV را غیرفعال می‌کنند، پروتیین دیگری که HIV برای تهیه کپی از آن نیاز دارد. به عنوان مثال می‌توان به آتازاناویر (ریاتاز) ، دارووناویر (پرزیستا) و لوپیناویر/ریتوناویر (کالترا) اشاره کرد. مهارکننده‌های انتگراز با از کار انداختن پروتیینی به نام اینتگراز، که HIV از آن برای قرار دادن مواد ژنتیکی خود در سلول‌های CD T استفاده می‌کند. به عنوان مثال می‌توان به سدیم بیکت گراویر/امتریسیبیتین/تنوفوویر آلافنامید فومار ( Biktarvy ) ، رالتگراویر ( Isentress ) و دولوتگراویر ( Tivicay ) اشاره کرد. بازدارنده‌های ورود یا همجوشی مانع از ورود HIV به سلول‌های CD T می‌شوند. به عنوان مثال می‌توان به آنفوویرتاید ( Fuzeon ) و ماراویروک ( Selzentry ) اشاره کرد. به هر فرد مبتلا به عفونت HIV ، صرف نظر از تعداد سلول CD T یا علایم آن، باید داروی ضد ویروسی ارایه شود. باقی ماندن در ART موثر با بار ویروسی HIV قابل شناسایی در خون بهترین راه برای سالم ماندن شماست. برای موثر بودن ART ، مهم است که دارو‌ها را طبق دستورالعمل مصرف کنید، بدون اینکه هیچ دوزی را از دست بدهید یا از آن‌ها چشم پوشی کنید. ماندن در ART با بار ویروسی غیرقابل شناسایی به شما کمک می‌کند: ماندن در HIV درمانی می‌تواند چالش برانگیز باشد. مهم است که با پزشک خود در مورد عوارض جانبی احتمالی، دشواری در مصرف دارو‌ها و سایر موارد بهداشت روانی یا مصرف مواد که ممکن است حفظ ART را برای شما دشوار کند، صحبت کنید. قرار ملاقات‌های پیگیری منظم با پزشک برای نظارت بر سلامتی و پاسخ به درمان نیز مهم است. در صورت بروز مشکل در اچ آی وی درمانی، فورا به پزشک خود اطلاع دهید تا بتوانید با همکاری یکدیگر راه‌هایی برای رفع این چالش‌ها پیدا کنید. عوارض جانبی درمان می‌تواند شامل موارد زیر باشد: حالت تهوع، استفراغ یا اسهالبیماری قلبیآسیب کلیه و کبدضعیف شدن استخوان یا از دست دادن استخوانسطح غیر طبیعی کلسترولقند خون بالاترمشکلات شناختی و عاطفی و همچنین مشکلات خوابدرمان بیماری‌های وابسته به سندر صورت ابتلا به اچ آی وی، مدیریت برخی از مسایل بهداشتی که بخشی طبیعی از پیری هستند، دشوارتر است. بعضی از دارو‌ها که برای بیماری‌های قلبی، استخوانی و متابولیکی وابسته به سن شایع هستند، ممکن است با دارو‌های ضد HIV ارتباط خوبی نداشته باشند. صحبت با پزشک در مورد سایر شرایط سلامتی و دارو‌های مصرفی مهم است. اگر پزشک دیگری از دارو استفاده کرده‌اید، مهم است که به او در مورد HIV درمانی خود اطلاع دهید. با این کار پزشک می‌تواند اطمینان حاصل کند که هیچ تداخلی بین دارو‌ها وجود ندارد. پزشک شما بار ویروسی و تعداد سلول‌های CD T شما را کنترل می‌کند تا پاسخ شما به درمان HIV را تعیین کند. این موارد ابتدا در دو و چهار هفته بررسی می‌شود و سپس هر سه تا شش ماه یک بار بررسی می‌شود. درمان باید بار ویروسی شما را کاهش دهد تا در خون قابل تشخیص نباشد. این بدان معنا نیست که HIV شما از بین رفته است. حتی اگر در خون یافت نشود، اچ آی وی هنوز در مکان‌های دیگر بدن مانند غدد لنفاوی و اندام‌های داخلی وجود دارد. همراه با دریافت درمان پزشکی، ضروری است که در مراقبت از خود نیز نقش فعالی داشته باشید. پیشنهادات زیر ممکن است به شما کمک کند تا سلامتی بیشتری داشته باشید: غذا‌های سالم بخورید. مطمین شوید که به اندازه کافی تغذیه می‌کنید. میوه‌ها و سبزیجات تازه، غلات سبوس دار و پروتیین بدون چربی به شما در حفظ قدرت، انرژی بیشتر و حمایت از سیستم ایمنی بدن کمک می‌کند. از گوشت خام، تخم مرغ و سایر موارد خودداری کنید. بیماری‌های منتقله از غذا می‌تواند به ویژه در افرادی که به ویروس HIV آلوده‌اند شدید باشد. گوشت را بپزید تا خوب تمام شود. از مصرف لبنیات غیرپاستوریزه، تخم مرغ خام و غذا‌های دریایی خام مانند صدف، سوشی یا قارچ پرهیز کنید. واکسیناسیون‌های مناسب را انجام دهید. این موارد ممکن است از عفونت‌های معمولی مانند ذات الریه و آنفلوانزا جلوگیری کند. پزشک همچنین ممکن است واکسن‌های دیگری را از جمله برای HPV ، هپاتیت A و هپاتیت B توصیه کند، واکسن‌های غیرفعال به طور کلی ایمن نیستند، اما بیشتر واکسن‌های دارای ویروس زنده به دلیل ضعف سیستم ایمنی بدن شما اینگونه نیستند. از حیوانات همراه مراقبت کنید. برخی از حیوانات ممکن است انگلی داشته باشند که باعث عفونت در افرادی می‌شود که HIV مثبت دارند. مدفوع گربه می‌تواند باعث توکسوپلاسموز شود، خزندگان می‌توانند سالمونلا را حمل کنند و پرندگان نیز می‌توانند کریپتوکوک یا هیستوپلاسموز را حمل کنند. پس از دست زدن به حیوانات خانگی یا تخلیه جعبه بستر، دست‌ها را کاملا بشویید. افرادی که به ویروس اچ آی وی آلوده شده‌اند گاهی مکمل‌های غذایی را امتحان می‌کنند که ادعا می‌کنند سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کنند یا عوارض جانبی دارو‌های ضد اچ آی وی را خنثی می‌کنند. با این حال، هیچ مدرک علمی مبنی بر اینکه هر مکمل غذایی باعث بهبود ایمنی می‌شود، وجود ندارد و بسیاری از آن‌ها ممکن است با سایر دارو‌هایی که مصرف می‌کنید تداخل داشته باشند. همیشه قبل از مصرف هرگونه مکمل یا درمان جایگزین با پزشک خود مشورت کنید تا اطمینان حاصل شود که هیچ تداخل دارویی وجود ندارد. استیل - ال - کارنیتین. محققان از استیل ال - کارنیتین برای درمان درد، بی‌حسی یا ضعف عصبی (نوروپاتی) در افراد دیابتی استفاده کرده‌اند. همچنین در صورت کمبود ماده، ممکن است نوروپاتی مرتبط با HIV را کاهش دهد. پروتیین آب پنیر و برخی اسید‌های آمینه. شواهد اولیه نشان می‌دهد که پروتیین آب پنیر، یک محصول جانبی پنیر، می‌تواند به برخی از افراد مبتلا به HIV کمک کند تا وزن خود را افزایش دهند. همچنین به نظر می‌رسد پروتیین آب پنیر باعث کاهش اسهال و افزایش تعداد سلول‌های CD T می‌شود. اسید‌های آمینه L - گلوتامین، L - آرژنین و هیدروکسی متیل بوتیرات ( HMB ) نیز ممکن است به افزایش وزن کمک کنند. پروبیوتیک‌ها برخی شواهد نشان می‌دهد که پروبیوتیک ساکارومیزس بولاردی ( Saccharomyces boulardii ) ممکن است به اسهال مربوط به HIV کمک کند، اما فقط طبق دستور پزشک استفاده کنید. آغوز گاوی همچنین برای درمان اسهال در حال مطالعه است. ویتامین‌ها و مواد معدنی. ویتامین‌های A ، D ، E ، C و B و همچنین مواد معدنی روی، آهن و سلنیوم اگر مقادیر کمی از آن‌ها داشته باشید، ممکن است مفید باشد. مخمر سنت جان. خار مریم که یک داروی متداول در افسردگی است، می‌تواند اثربخشی چندین نوع داروی ضد HIV را بیش از نیمی کاهش دهد. مکمل‌های سیر. اگرچه خود سیر ممکن است به تقویت سیستم ایمنی بدن کمک کند، اما مکمل‌های سیر ممکن است با برخی از دارو‌های ضد HIV تداخل داشته و توانایی کار آن‌ها را کاهش دهد. گهگاه خوردن سیر در غذا بی‌خطر است. عصاره برنج مخمر قرمز. بعضی از افراد برای کاهش کلسترول از این ماده استفاده می‌کنند، اما اگر از یک مهار‌کننده پروتیاز یا استاتین استفاده می‌کنید از آن اجتناب کنید. ثابت شده است که روش‌هایی مانند یوگا، مدیتیشن و تای چی استرس را کاهش می‌دهد و همچنین فشار خون و کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد. اگرچه آن‌ها نیاز به مطالعه بیشتر دارند، اما اگر با اچ آی وی/ایدز زندگی می‌کنید این روش‌ها ممکن است مفید باشد. دریافت تشخیص هر بیماری تهدید‌کننده زندگی ویرانگر است. پیامد‌های عاطفی، اجتماعی و مالی اچ آی وی/ایدز می‌تواند مقابله با این بیماری را به ویژه دشوار کند نه تنها برای شما بلکه برای نزدیکان شما. اما امروزه خدمات و منابع بسیاری در دسترس افراد مبتلا به HIV است. بیشتر کلینیک‌های اچ آی وی/ایدز مددکاران اجتماعی، مشاوران یا پرستارانی دارند که می‌توانند مستقیما به شما کمک کنند یا شما را با افرادی که می‌توانند در تماس باشند قرار دهند. حمل و نقل را از قرار ملاقات با پزشک ترتیب دهیددر مسکن و مراقبت از کودکان کمک کنیددر زمینه‌های شغلی و حقوقی کمک کنیددر مواقع اضطراری مالی پشتیبانی کنیدداشتن یک سیستم پشتیبانی مهم است. بسیاری از مبتلایان به اچ آی وی/ایدز دریافتند که صحبت با کسی که بیماری خود را می‌فهمد راحتی را فراهم می‌کند. اگر فکر می‌کنید ممکن است به عفونت HIV مبتلا باشید، با مراجعه به پزشک خانواده خود این کار را شروع می‌کنید. ممکن است شما به یک متخصص بیماری‌های عفونی ارجاع شوید که علاوه بر این در زمینه درمان HIV / AIDS متخصص است. قبل از قرار ملاقات، پاسخ این سوالات را در نظر بگیرید و آن‌ها را به ویزیت پزشک خود ببرید: فکر می‌کنید چگونه در معرض HIV قرار گرفتید؟ علایم شما چیست؟ آیا فاکتور‌هایی مانند شرکت در رابطه جنسی بدون محافظت یا استفاده از دارو‌های داخل وریدی را دارید؟ چه دارو‌های تجویزی یا مکمل‌هایی مصرف می‌کنید؟ چه انتظاری از پزشک خود داریدپزشک در مورد سلامتی و سبک زندگی شما از شما سال خواهد کرد. پزشک شما یک معاینه کامل بدنی انجام می‌دهد و شما را از نظر موارد زیر بررسی می‌کند: تورم غدد لنفاویضایعات روی پوست یا دهان شمامشکلات سیستم عصبی شماصدا‌های غیرطبیعی در ریه‌های شمااعضای متورم در شکم شماکاری که می‌توانید در این بین انجام دهیداگر فکر می‌کنید ممکن است به عفونت HIV مبتلا باشید، قبل از قرار ملاقات خود برای محافظت از خود و دیگران اقدام کنید. رابطه جنسی محافظت نشده نداشته باشید. اگر از دارو‌های تزریقی استفاده می‌کنید، همیشه از یک سوزن تمیز و تازه استفاده کنید. سوزن را با دیگران به اشتراک نگذارید. منبع: یک پزشک