عشق زیباترین اتفاق زندگی است اما عشق زیاد ما را آسیب پذیر میکند و هراس از دست دادن معشوق ما را از لذت بردن از عشق دور میکند. عشق پدیده‌ای است که تمام زندگی را به چالش میکشد و عقل و هوش عاشق را می‌برد. جایگاه عشق در زندگی بسیار بالاست و زندگی عاشقانه دنیایی از آرامش را برای فرد به ارمغان می‌آورد. اما برخی با شنیدن کلمه عشق ترس بر وجودشان حاکم میشود و هراس عمیقی وجودشان را فرا میگیرد، اما مگر عشق ترس دارد؟ برخی آدم‌ها از عشق زیاد در زندگی مشترک می‌ترسند و فکر می‌کنند عشق زیاد انتظارات را بالا می‌برد و در نهایت به جدایی می‌انجامد ولی علت تزلزل‌های عشقی و جدایی برخی عشاق چیست؟ چرا بسیاری از دختر‌ها و پسر‌ها و زن‌ها و مرد‌ها از اوج گرفتن عشق در زندگی شان می‌ترسند و ترجیح می‌دهند روابط عاطفی که با شریک زندگی شان دارند، از حد محدودی فراتر نرود؟ دلیل هراس از عشق چیست؟ آیا شما هم از عشق عمیق می‌ترسید؟ شاید یکی از موارد زیر، دلیل هراس تان باشد. عشق واقعی ما را آسیب پذیر می‌کند: رابطه عاطفی با فرد جدید، ما را به محدوده‌ای جدید و متفاوت می‌برد و به طور طبیعی، بیشتر ما انسان‌ها از رفتن به عالم ناشناخته و ریسک کردن می‌ترسیم. هنگامی که ما شیفته کسی می‌شویم، اعتماد زیادی به او می‌کنیم و اجازه می‌دهیم که آن فرد به قلب ما رسوخ کند. همین امر ما را آسیب پذیر و بی حفاظ می‌کند. دیگر از خودمان دفاع نمی‌کنیم و ترجیح می‌دهیم زرهی را که در مقابل همگان به تن داریم، جلوی این شخص از تن دربیاوریم و اجازه دهیم هرکاری دوست دارد با دل ما بکند. آن دفاع شخصی که ما در برابر همگان از خود می‌کنیم، در این مورد خاص بشدت به چالش کشیده می‌شود. عشق ما را آسیب پذیر می‌کند و هراس به دل ما می‌اندازدعشق جدید، ما را به یاد تجربه‌های قبلی می‌اندازد: رابطه عاطفی قبلی، با پایانی خوش سرانجام نیافته و شما بسیاری از خاطرات تلخش را سرکوب کرده اید، حال که قرار است فرد جدیدی، همان حس زیبا را در دل شما جوانه بزند، تلخی‌های سرکوب شده قبلی هم مانند دملی چرکین سر باز کرده و خودنمایی می‌کند. شما وحشت دارید نکند این بار هم، همان اتفاقات بیفتند و این رابطه عاطفی شیرین، دستخوش ماجرا‌هایی مهیب شود. حتی ممکن است بخواهید انتقام نفر قبلی را از محبوب جدیدتان بگیرید. در حالی که هر فرد ویژگی‌های خود را دارد و دلیل نمی‌شود اگر قصه شخص قبلی با شما بخوبی و خوشی به پایان نرسیده، ماجرای فرد جدید هم همان مسیر را پیدا کند. خاطرات تلخ عشق‌های قبل را دور بریزید. عشق هویت ما را به چالش می‌کشد: اگر دوران کودکی تان در خانواده‌ای سپری شده که زیاد از شما انتقاد می‌کردند و شخصیت تان را زیر سوال می‌بردند، یا معلمان و همدوره ای‌ها نقاط ضعف تان را به رخ می‌کشیدند، این طرز فکر منتقدانه همچنان در ضمیر ناخودآگاهتان باقی مانده و شما فکر می‌کنید اشکالات و ایراد‌هایی که به شخصیت تان وارد است باعث می‌شود که کسی از شما خوشش نیاید. از این رو هنگامی که به فردی علاقه مند می‌شوید، این صدای وحشتناک در گوش تان زنگ می‌زند که: "ای بیچاره! تو عاشق آن شخص شده‌ای و به این نکته توجه نداری که او فردی کامل و دوست داشتنی است و تو انسانی سراپا عیب و نقص هستی. تو کوچک‌ترین شانسی برای جذب او و برنده شدن در این بازی را نخواهی داشت. تو را چه به عاشق شدن! " این هم از همان اشتباهات تربیتی است که در وجودتان باقی مانده است. دلیل نمی‌شود اگر دور و بری‌های شما برای تخلیه ناراحتی‌های درونی شان، شما را به باد انتقاد می‌گرفته اند، این نقصان‌های جبران ناشدنی به شما وارد باشد. شاید فردی که تازه از راه رسیده، هیچ کدام از این معایب را در شما نبیند و در عوض، مجذوب سجایای اخلاقی تان شده باشد که حتی خودتان از آن بی خبرید. برای شخصیت خود احترام قایل باشید و بدانید با رعایت اصول اخلاقی، لیاقت محبوب بودن را دارید. نیش و نوش با هم اند: در هر رابطه عاطفی، لحظاتی هستند که شما از شدت ذوق به آسمان‌ها پرواز می‌کنید یا برعکس، تلخی غیرقابل تحملی را در وجودتان حس خواهیدکرد. هر هدفی که در زندگی دنبال کنید، چند مانع از زیر زمین برای ناامیدکردن شما سر بر می‌آورد. با این حال، برای رسیدن به آن هدف باید تلاش کنید و هر بار زمین خوردن همراه با درد و رنج را به جان بخرید تا بالاخره به مقصود متعالی تان دست یابید. یک عشق درست و منطقی هم از این قاعده مستثنا نیست. شادی و غم در هر داستان عشقی یافت می‌شود. اگر فکر می‌کنید برای فرار از غم عشق باید خود را به فردی بی احساس تبدیل کنید، این را بدانید که خود را از مزایای عشق نیز محروم کرده اید. از عذاب عشق نگریزید و سعی کنید عشق را در مسیری درست هدایت کنید تا شادی هایش هم به شما روکند. عشق نامتوازن است: معمولا به هر رابطه عاطفی که نگاه کنید، عشقی که دو نفر نسبت به یکدیگر دارند کاملا هم سطح نیست یکی بیشتر و یکی کمتر است. حتی در عشق‌های صددرصد دوطرفه هم این حالت وجود دارد. یک قصه عشقی در دوره‌های مختلف برای هردو نفر افت و خیز دارد، یعنی حس یکی از دو طرف در دوره‌ای قوی‌تر از دیگری و در دوره‌ای کمتر خواهدبود. قرار نیست عشق معادله‌ای باشد که تمام مقررات آن به صورت عادلانه اجرا شود. اگر به آثار هنری توجه کنید، متوجه می‌شوید که زیباترین شان سرشار از بخش‌های نامتقارن و فراز و فرودهاست. اگر به دشت و دمن و طبیعت چشمنواز هرگوشه از جهان نگاه کنید، هرچیز را به شکلی متفاوت از دیگری می‌بینید که در آن از خطوط کاملا صاف و یکدست، یا اشکال هندسی کاملا بی روح و با خط کش کشیده شده خبری نیست. عدم رعایت تقارن‌ها و اندازه ها، آثار هنری را زیبا می‌کند. این مساله در مورد عشق هم صادق است. اگر قرار باشد دو نفر همواره همدیگر را در سطحی یکسان دوست داشته باشند، دیگر یک داستان عشقی شکل نمی‌گیرد. شور و هیجان عشق در فراز و نشیب‌ها و جهش‌های بزرگ آن است. عشق ما را از خانواده دور می‌کند: بله، شما سال‌ها در دامن بزرگ تر‌ها رشد کرده اید و آن‌ها را دوست داشته اید، اما قرار نیست با ورود فردی جدید به زندگی تان، جایگاه پدر، مادر و خواهر و برادرتان در قلب شما کمرنگ شود. شما با عاشق شدن از کودکی درمی آیید و وارد دنیای احساسات جدید می‌شوید. عشق ما را با ترس آشنا می‌کند: بله، درست است. وقتی شما عاشق می‌شوید، زندگی تان رنگ و بوی دیگری می‌گیرد که از لحاظ قدر و قیمت با هیچ ثروتی قابل تعویض نیست. پس تعجبی ندارد اگر وحشت داشته باشید که این محبوب بی همتا را از دست دهید، چون از دست دادن او به معنای فقدان تمام این خوشی‌ها و خرمی هاست. اما بیایید به قضیه به شکل دیگری نگاه کنید. هر فرد برای موفقیت در عشق باید تلاش کرده و زندگی خود را مقبول‌تر کند مثل پسری بدون تحصیلات که عاشق یک دختر از خانواده تحصیلکرده می‌شود، باید به سوی پیشرفت و ترقی برود تا بتواند برای آن دختر و خانواده اش قابل قبول شود. حتی اگر در نهایت این رابطه عاطفی به وصال نینجامد، پیشرفت‌هایی که کسب کرده برای خودش باقی می‌ماند. اگر از شکست عشقی می‌ترسید، برای موفقیت در آن تلاش کنید اما این را همواره به خاطر داشته باشید که با پایان یک قصه عشقی، دنیا هرگز به پایان نرسیده و سهم و قسمت تان در جهان محفوظ است. به مسیر درست زندگی تان ادامه دهید و عشق را بطلبید. منبع: