لنفوم (به انگلیسی: Lymphoma ) گروهی از تومورهای یاخته‌های خونی است که از لنفوسیت‌ها به وجود می‌آید. گاهی واژه لنفوم تنها به تومورهای سرطانی اشاره دارد و به همه تومورها اطلاق نمی‌شود. نشانگان این بیماری شامل این موارد هستند: بزرگ شدن غدد لنفاوی که معمولا بدون درد هستند، تب، تعرق، خارش، کاهش وزن، احساس خستگی و دیگر علایم. تعرق معمولا در شب صورت می‌گیرد. در اکثر موارد اولین علامت لنفوم بزرگی و تورم یک یا چند غده ی لنفاوی می باشد. این غدد متورم ممکن است از زیر پوست قابل لمس باشند واغلب بدون درد می باشند. این علامت بیشتر در غدد لنفاوی گردن، کشاله ی ران، زیر بغل یا معده دیده می شود. غدد لنفاوی عمقی تر بدن نیز ممکن است متورم شده و سبب ایجاد علایمی شوند به عنوان مثال: تورم غدد لنفاوی اطراف ریه ها می تواند سبب سرفه یا اختلالات تنفسی شود. تب کاهش وزن تعریق شبانه به گونه ای که لباس های بیمار خیس می شود. تمامی این علایم می توانند به دلیل اختلالات دیگری غیر از لنفوم نیز ایجاد شوند ولی در صورتی که فرد این علایم را در خود مشاهده کرد باید به پزشک خود اطلاع دهد. - لنفوم هوچکین - لنفوم غیر هوچکینهوچکین یکی از انواع سرطان است که لنفوم نامیده می شود. لنفوم اصطلاح عمومی سرطان هایی است که در سیستم لنفاوی توسعه می یابند. بیماری هوچکین یک نوع غیر معمول لنفوم است که در آمریکا کمتر از کل موارد سرطان را در آمریکا شامل می شود. دستگاه لنفاوی بخشی از دستگاه ایمنی است که بدن را در مبارزه علیه بیماری و عفونت یاری می رساند، دستگاه لنفاوی شامل شبکه ای از لوله های نازک است که به مانند رگهای خونی شاخه شاخه شده و در بافتهای بدن گسترش می یابند. شایعترین علامت لنفوم غیر هوچکین، تورم بدون درد گره های لنفی گردن، کشاله ران و یا زیر بغل می باشد، سایر علایم به قرار زیر می باشد. تبی که علتی برای آن یافت نمی شود. تعریق شبانه خستگی مداوم کاهش وزن بدون توجیه خارش پوست لکه های قرمز رنگ روی پوست البته هنگامی که علایم بالا در بیماری مشاهده می شود. نمی توان به صراحت و اطمینان رای بوجود لنفوم غیر هوچکین داد چرا که این نشانه ها ممکن است در بیماریهای خوش خیم تر نظیر آنفلوآنزا و یا سایر عفونتها نیز دیده شود. بنابراین صرفا نظر پزشک ملاک تشخیص خواهد بود. هنگامی که در فردی علایم فوق الذکر یافت شود، باید حتما به پزشک مراجعه نماید چرا که تشخیص و درمان زودرس بیماری بسیار حایز اهمیت است. پزشک علایم فرد را پرسیده و ممکن است تست های زیر را برای وی درخواست کند: بیوپسی ازغدد لنفاوی، پزشک یک قسمت و یا همه ی غده ی لنفاوی متورم را خارج کرده و آن را از نظر داشتن سلول های سرطانی در زیر میکروسکوپ بررسی می کند. بیوپسی از مغز استخوان، پزشک یک نمونه ی کوچک از مغز استخوان فرد را که یک بافت اسفنجی در داخل استخوان می باشد، خارج می کند سپس این نمونه در زیر میکروسکوپ از نظر داشتن سلول های سرطانی بررسی می گردد. بیوپسی های دیگر، پزشک ممکن است نمونه های کوچکی از بافت های غیر طبیعی نقاط دیگر بدن نیز تهیه و در زیر میکروسکوپ چک کند. CT اسکن، PET اسکن یا تصاویر تشخیصی دیگر، این تست ها تصاویری از ارگان های داخل بدن را نشان داده و می توانند هرگونه بافت غیر طبیعی را نمایان کنند. پزشکان می توانند به روش های مختلف لنفوم را درمان کنند. برخی از انواع لنفوم باید به سرعت درمان شوند اما برخی دیگر که رشد آهسته ای دارند و علایم ایجاد نمی کنند اغلب در ابتدا احتیاج به درمان ندارند. افراد مبتلا به لنفوم اغلب یک یا چند گزینه ی درمانی زیر را پیشرو دارند: شیمی درمانی اصطلاحی ست که پزشکان برای توصیف برخی از داروها که سلول های سرطانی را از بین می برند، استفاده می کنند. پرتو می تواند سلول های سرطانی را از بین ببرد. در این درمان سلول های مغز استخوان که قبلا با شیمی درمانی یا پرتو درمانی از بین رفته اند، جایگزین می شوند. پس از درمان، بیمار مرتبا توسط پزشک چک می شود تا از عدم عود لنفوم اطمینان حاصل شود. این پیگیری منظم شامل معاینه ی پزشکی و انجام برخی از آزمایش ها می باشد. برخی اوقات پزشک آزمایش خون و تصاویر تشخیصی نیز درخواست می کند. علاوه بر این بیمار باید از لحاظ داشتن علایم لنفوم بررسی گردد زیرا داشتن این علایم مبنی بر عود بیماری می باشد. فرد در صورت داشتن این علایم باید آنها را به پزشک یا خود اطلاع دهد. در صورتی که لنفوم عود کند بیمار تحت پیوند مغز استخوان، پرتو درمانی و یا شیمی درمانی بیشتر قرار می گیرد.