قبل از عید داشتم کتاب‌های کتابخانه کوچکمان را گردگیری می‌کردم. طبق معمول هر کتاب را برمی داشتم. عنوان آنرا نگاه می‌کردم چند صفحه را ورق می‌زدم و بعد با دستمال تمیزش می‌کردم. توجه ام به جمله‌های"تقدیم و تشک ری" جلب شد که نویسنگان در صفحه نخست کتاب‌ها نوشته اند. احساس کردم به تدریج دارم قاعده‌ای کشف می‌کنم. حداقل در کتابخانه من اینطور بود. نویسندگان زن به ندرت از همسر خود تشکر کرده یا کتاب خود را به او تقدیم کرده بودند. در مقابل نویسندگان مرد غالبا از صبوری، همراهی و تحم ل همسرشان تشکر کرده بودند! برایم این سوال مطرح شد که چرا تعداد بسیار کمی از نویسندگان زن از همسرشان تشکر می‌کنند؟ همانجا نشستم و به زنان و مردانی که با واسطه یا بی واسطه می‌شناختم فکر کردم. برخی شواهد نشان می‌داد که اکثر زنان زمانی موفق شده اند کتابی بنویسند که مسیولیت‌های سنگین خانه کمتر شده و از شوهر خود جدا شده اند! و بیشتر مردان هم غالبا زمانی کتاب نوشته اند که همسری بوده که مسیولیت خانه را بر عهده داشته و خیال آنان از امور خانه و حتی امور شخصی شان راحت بوده است. در بسیاری از جوامع، مشارکت اجتماعی و اقتصادی زنان در بیرون از خانه موجب آن نشد تا مسیولیت‌های آنان در خانه کاهش یابد. در واقع وظایف جدید بر وظایف قبلی آنان افزوده شد لذا زنی که قصد دارد کتابی بنویسد باید نخست مسیولیت‌های خانه داری و شوهرداری! خود را انجام دهد و پس از آن اگر وقتی و حوصله‌ای ماند بنشیند و کتاب بنویسد. در مقابل مردان همواره از حمایت و رسیدگی همسرشان برخوردار بوده اند. در این شرایط، دو راه باقی می‌ماند: یا مردان بخشی از مسیولیت‌های خانه را بر عهده بگیرند تا خیال زنان راحت شده و کتاب بنویسند یا آنکه جدا شوند و فرصتی برای نوشتن بیابند. گویا کم نیستند زنان نویسنده‌ای که راه دوم را برگزیده اند! همزمان با این ت م لات، ترانه "جان مریم" هم به گوش می‌رسید: بیا رسید وقت درو، مال منی از پیشم نروبیا سر کارمون بریم، درو کنیم گندماروبا خودم گفتم عشق ورزی ما مردان هم چقدر عجیب و جالب است! به معشوق می‌گوییم: تو مال من هستی. از پیش من نرو. چون وقت درو رسیده است و باید برویم سر کار و گندم‌ها را درو کنیم. لطفا بمان و هنگامی که کار درو تمام شدهر کجا خواستی می‌توانی بروی. فردین علیخواه