شاید وقتی نام مسعود فراستی در فهرست نام مهمانان دورهمی قرار گرفت، اغلب مردم با توجه به ماهیت این برنامه تصور کردند شاید بتوان، آن روی دیگر سکه شخصیت مسعود فراستی را فارغ از جنجال‌هایش ببینند. بدون شک دانستن عادت‌های روزمره فراستی و یا شنیدن پاسخ سوال‌هایی از قبیل "آیا عاشق شدی؟ "، "چی شد که عاشق شدی؟ " از زبان این چهره دژم و مماشات ناپذیر نقد سینمای ایران، برای مخاطب عام جالب باشد. اما برخلاف همیشه، دورهمی به برنامه‌ای برای نقد سینما، آن هم از دیدگاه مسعود فراستی تبدیل شد، اتفاقی که واکنش برخی کاربران فضای مجازی را برانگیخت و آنان را به اعتراض واداشت. فارغ از آنچه مسعود فراستی به عادت همیشه درباره سینما گفت و در نوع خود واکنشهای زیادی در پی‌داشت، اما آنچه این برنامه را از سویی دیگر به حاشیه برد، دیدگاه عجیب مهران مدیری درباره یکی از بازیگران سینمای کلاسیک به نام "همفری بوگارت" بود. در اوج گفتگو بین آن دو، مدیری با حالتی از انزجار تو م با بی‌حوصلگی گفت: البته این دیدگاه تا حدی عجیب بود که مسعود فراستی در مقام دفاع از بوگارت در آمد و گفت: اما این تنها واکنش به اظهار نظر مدیری درباره بوگارت نبود و موجی از انتقاد از مدیری و دفاع از بوگارت در فضای مجازی به راه افتاد که در این گزارش به برخی از آنها اشاره می‌کنیم: خوشبختانه آقای مدیری تریبون پرمخاطبی دارد که از طریق آن‌می تواند به راحتی نظرش را درباره ی فیلم بزرگی چون کازابلانکا و هنرپیشه ای بسیار بزرگتر مانند همفری بوگارت بگوید، ضمن اینکه هرکسی می تواند در بیان‌علایق هنری اش آزاد باشد. بنده هم بعنوان یکی از عاشقان فیلم‌کازابلانکا و بازی همفری بوگارت و دوبله ی تحسین برانگیز آن نه از صفحه ی تلویزیون بلکه از صفحه ی کوچک خودم این دوسه جمله را می نویسم: جناب مدیری سالهاست دیگر با اجراها و بازی هایتان نمی خندم. حتی لبخند هم‌نمی زنم. شوخی هایتان مدتهاست که نخ نما و تکراری شده است. نمی‌دانم چرا به نگاههای متعجب هاردی به دوربین، زمانی که از دست مزاحمتهای سبکسرانه ی لورل به تنگ می آید از ته دل می خندم‌، اما نگاه شما به دوربین وقتی که از دست سیامک‌انصاری به ستوه می آیید دیگر برایم جذابیتی ندارد. حتی دافعه دارد. او در ادامه نوشت: بگذریم. خوشحالم که کازابلانکا را دوست ندارید. چون‌نگران بودم چنین فیلمهای رمانتیک و جاودانه ای را دوست بدارید، اما نتوانید سکانسی مانند آنها را بسازید. خیالم راحت و آسوده است که بوگارت کبیر همچنان در دنیا طرفداران‌خود را دارد و البته شما هم او را دوست ندارید. اگر فرصت کردید به توصیه مسعود فراستی - که اینبار توصیه ی معقولانه ای داشته! - عمل کنید و فیلم داشتن و نداشتن هوارد هاکس را ببینید. شاید از همفری بوگارت خوشتان آمد و روزی حسرت این دوست نداشتن را نخورید. محض اطلاع آقای مدیری او فقط یک بازیگر نبود، سمبل اخلاقی به مراتب انسانی بود. ادعایم کاملا قابل اثبات است. یکی از ویژگی‌های اساسی فیلم کازابلانکایی که دوستش ندارید این بود که فیلم‌نامه "روزنوشت" بود. به‌طوری‌که برادران اپستین فیلم‌نامه را می‌نوشته‌اند و هاوارد کاچ هم دستی به سروشکل آن می‌زد. وقتی‌که فیلم‌برداری شروع‌شده، پایان فیلم‌نامه معلوم نبوده، طوری که اینگرید برگمن مدام از کورتیز می‌پرسیده که بالاخره "من با کدام‌یکی از آن‌ها می‌روم؟ "آن خشمی که از لابلای لبخند بوگارت حس می‌کنید، به شخصیتش ربطی نداشت. بوگارت در آن زمان با همسرش مایو متدت دعوا داشت. مایو، بوگارت را متهم کرده بود که با اینگرید برگمن زیاد خوش‌وبش می‌کند. در واقع با توجه به شواهد موجود سه روز قبل از پایان فیلمبرداری این پایان برای فیلم طراحی می‌شود که ریک، ویکتور لازلو را با برگه های خروج به فرودگاه می‌کشاند و زمینه دستگیری او را توسط سروان رنو فراهم می‌آورد و ریک از این فرصت استفاده می‌کند و با ایلزا مسیر متفاوتی را می‌رود و به جای آمریکا راهی پرتغال می‌شود تا در صورت آزادی احتمالی و رهایی لازلو نتواند ایلزا را پیدا کند. روزقبل از فیلمبرداری سکانس پایانی کازابلانکا این پایان در اختیار بازیگران قرار گرفت. تا آن زمان به استناد مطالب فراوانی که به فارسی منتشر شده‌اند هیچکدام از بازیگران از سکانس پایانی فیلم مطلع نبودند. بوگارت پس از خواندن سکانس پایانی ساعت شب با تهیه کنندگان و جولیوس و فیلپ اپستین (نویسندگان) تماس می‌گیرد و به آن‌ها می‌گوید حاضر نیست در این پایان بازی کند. فیلمبرداری سه روز به تعویق می‌افتد و جلسه‌ای با حضوربرادران اپستین (نویسندگان) ، سایر نویسندگان جک ال وارنر، هال بی. والیس تشکیل می‌شود. در ابتدای گفت و گو همفری بوگارت با گفتن یک جمله طلایی تغییر را رقم می‌زند. او می‌گوید این پایان نه اخلاقی است نه سیاسی. تله گذاشتن برای ویکتور لازلو رهبر جنبش پایداری چکسلواکی که دشمن نازی‌هاست برای دزدیدن همسرش محبوبیت مرا برای همیشه نابود می‌کند و من پس از این فیلم به سمبلی. تبدیل خواهم شد. کورتیز از این پیشنهاد بوگارت بسیار خوشحال می‌شود و سال‌ها بعد در میزگردی طولانی اپستین از موضع اخلاقی بوگارت حمایت می‌کند و در معترضه‌ای به تصمیم باسازی فیلم در هالیوود ساختار شکن پسا دهه هفتاد می‌گوید: چند سال فیلمنامه کازابلانکا را برداشتند و نام شخصیت ها را تغییر دادند. هر استودیویی در هالیوود آنرا رد کرد. همفری دیفارست بوگارت با نام مستعار بوگی در سال در نیویورک آمریکا به دنیا آمد. پدرش جراح و مادرش ویراستار یک مجله بود. وی دوران کودکی خود را در نیویورک و در مدرسه ترینیتی سپری کرد. بوگی برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به آکادمی فیلیپس در آندورا رفت، اما پس از مدتی از آن‌جا اخراج و به ارتش پیوست. بوگارت در طول خدمت هیچ‌گاه در جنگی شرکت نداشت اما بر اثر حمله یک نهنگ دچار جراحت شد و همین امر موجب ایجاد اختلال در راه رفتن و حرف زدن او شد. وی از سال تا در کمپانی نمایش یکی از بستگانش (ویلیام برادی) به نام استودیوی فیلم برادی به عنوان مدیر صحنه فعالیت داشت. بوگارت در سال با بازی در فیلم جنگل سنگی خود را به عنوان بازیگری دارای استعداد در سینما معرفی کرد و این مقدمه همکاری نسبتا طولانی مدت و موفقیت‌آمیز او و کمپانی برادران وارنر شد. از آن سال تا در فیلم ظاهر شد که اکثر آنها گانگستری و تنها مورد در ژانر وسترن بود. حضور در فیلم‌های شاهین مالت در نقش سام اسپید به کارگردانی جان هوستون و کازابلانکا از مایکل کورتیز از جمله چشمگیرترین نقش آفرینی‌های بوگارت محسوب می‌شود. بوگارت در سال برای بازی در ملکه آفریقایی برنده جایزه اسکار در سال‌های و برای فیلم‌های کازابلانکا و شورش کین نامزد کسب این جایزه شد. بوگارت در اکثر فیلم‌هایش در نقش مردانی خوش‌گذران و خوش‌پوش و در عین حال دلیر و باهوش ظاهر شد و همین امر در جذاب‌تر شدن شخصیت او ت ثیرگذار بود. وی بار ازدواج کرد و حاصل آن فرزند دختر و پسر بود و همسر چهارمش تا دم مرگ همراه او بود. سرانجام همفری بوگارت در سال بر اثر بیماری سرطان حنجره درگذشت.