کمال گرا بودن را اغلب ویژگی مثبتی می‌دانند. مثلا ممکن است خود را شخصی با استاندارد‌های بالا، سختکوش و در تلاش برای عالی بودن توصیف کنید. اما حقیقت آن است که کمال گرا‌ها دو دسته هستند: مثبت و منفی. کمال گرا‌های مثبت، موفقیت محور و به دنبال دستیابی به موفقیت هستند، اما کمال گرا‌های منفی، شکست محورند و دوست ندارند شکست بخورند. آگاهی از نشانه‌های کمال گرایی منفی می‌تواند منتقد درون مان را ساکت کند و زندگی مان را بهبود بخشد. در ادامه درباره‌ی نشانه‌های کمال گرایی سمی صحبت خواهیم کرد. هر قدر هم که تلاش کنیم نگران فکر دیگران درباره‌ی خودمان نباشیم، گاهی راهی جز توجه به قضاوت دیگران نداریم. این مس له در کسانی که گرفتار کمال گرایی سمی هستند، شکلی افراطی دارد. آن‌ها می‌خواهند هم از دید دیگران بی نقص باشند و هم دیگران تصور کنند این بی نقصی بی هیچ زحمت و دردسری به دست آمده است. آت‌ها هر مشکل یا سختی‌ای که به آن دچار شوند را از دنیای بیرون پنهان می‌کنند و کاری می‌کنند که زندگی شان ایده آل و بی عیب و نقص به نظر برسد. تعریف آن‌ها از بی عیب و نقص بودن بر اساس تلقی دیگران از بی عیب و نقص بودن است. به جای آنکه تلاش کنند، همه‌ی فکرشان این است که دیگران در مورد کار، پروژه یا هدف شان چه می‌گویند. آن‌ها به دنبال ت یید دیگران هستند و به همین دلیل انتظاراتی از خود دارند که به طرز باورنکردنی‌ای بالا هستند. آن‌ها فشار عظیمی به خود وارد می‌کنند. همین امر ترس از شکست را به قدری در آن‌ها بالا می‌برد که اصلا نمی‌توانند کاری را شروع کنند، چون همه‌ی فکرشان این می‌شود که از چه طریقی ممکن است شکست بخورند. تصورات آن‌ها از عواقب منفی کار، مانع از آن می‌شود که قدم از قدم بردارند، در نتیجه گاهی از پروژه‌ای به کلی خودداری می‌کنند. اگر بپذیریم که چیز‌هایی هست که قدرت پیش بینی شان را نداریم، می‌توانیم از اشتباهات مان درس می‌گیریم. با پیدا شدن سر و کله‌ی مشکلات به آن به چشم فرصتی برای یادگیری و رشد نگاه می‌کنیم. اما کمال گرا‌های افراطی از اشتباه کردن می‌ترسند و اگر هم مرتکبش شوند، خودشان را به خاطر آن نمی‌بخشند. آن‌ها خودشان را به خاطر آن اشتباه مورد انتقاد قرار می‌دهند و آنقدر نگران نتیجه‌ی آن می‌شوند که احساس بی عرضگی می‌کنند. صدای درون کمال گرا‌ها اغلب بسیار خشن و منتقد است و دایما به آن‌ها می‌گوید که به اندازه‌ی کافی خوب نیستند و آن‌ها را تا مرز خودآزاری می‌برد. آدم‌های انتقادگر اغلب انرژی دیگران را تحلیل می‌برند، اما وقتی آن شخص انتقادگر، خودمان باشیم کار می‌تواند به شدت سخت شود. آن‌ها قدر موفقیت‌های خود را نمی‌دانند یا از رسیدن به هدف شان احساس شادی و رضایت نمی‌کنند. حتی وقتی هم که به نتیجه‌ی مورد نظر خود می‌رسند فکر می‌کنند می‌توانستند عملکرد بهتری داشته باشند، بر روی کاستی‌ها تمرکز می‌کنند و آنقدر می‌گردند تا بالاخره یک مشکل پیدا می‌کنند. تلاش‌های آن‌ها برای بیشتر به دست آوردن تمامی ندارد. کامل و بی عیب و نقص بودن هدفی دست نیافتنی است، بنابراین کارشان هرگز تمام نمی‌شود و هرگز بی عیب و نقص نیست. آن برای هر تصمیمی با خود وارد مبارزه می‌شوند و سعی می‌کنند به بهترین حالت هر ایده‌ای دست یابند، امری که زمان زیادی می‌برد و فشار عظیمی به فرد وارد می‌کند. آن‌ها در مواجهه با انتقادات سازنده یا بازخورد دیگران رفتاری تهاجمی دارند. نظرات مثبت و تمجید و تحسین دیگران را نمی‌بینند و تنها بازخورد‌های انتقادی‌ای به چشم شان می‌آید که هدف از آن‌ها هم کمک به ارتقاء کارشان است. آن‌ها احساس می‌کنند مورد حمله قرار گرفته اند و به همین دلیل گارد می‌گیرند. همه‌ی ما حق انتقاد از دیگران را داریم، اما کمال گرا‌های سمی برای اینکه خودشان احساس بهتری پیدا کنند و خود را بالا ببرند، دیگران را به شدت مورد انتقاد قرار می‌دهند و همین امر دیگران را از آن‌ها فراری می‌دهد. منبع: