همه اشتباه می‌کنند (که البته اجتناب‌ناپذیر است) ، اما همه از اشتباهات‌شان درس نمی‌گیرند. بعضی آدم‌ها یک اشتباه را بارها و بارها تکرار می‌کنند و وقتی هیچ پیشرفتی نمی‌کنند حیران می‌مانند که دلیلش چیست. زمانی که مرتکب اشتباه می‌شویم اقرار به آن می‌تواند سخت باشد، گویی با پذیرفتن اشتباه از ارزش‌مان کم می‌شود. این نوع تفکر زمینه‌ساز مشکل بزرگی است، زیرا تحقیقات اخیر این گفته‌ی قدیمی برآمده از عقل سلیم را ثابت کرده‌اند که برعهده‌گرفتن و پذیرش تمام و کمال خطاها تنها راه جلوگیری از تکرار آنهاست. در این مطلب با تفکرات اشتباهی که باعث به هم ریختن وضعیت روحی افراد می شود آشنا نی شوید. فکر می‌کنید، بدون شواهد کافی می‌دانید که دیگران به چه چیزی فکر می‌کنند. مثل: "جواب سلامم را نداد، پس حتما از دست من ناراحت است. پیش بینی می‌کنید که حوادث آینده، بد از آب در می‌آیند یا این که خطرات زیادی شما را تهدید می‌کند. مثل: "در امتحان شکست می‌خورم" یا "کاری گیر من نخواهد آمد". معتقدید هر چه اتفاق افتاده یا خواهد افتاد به شدت افتضاح، ناخوشایند و غیر قابل تحمل است. مثل: "افتضاح می‌شود اگر. ". به خودتان یا دیگران، صفات کلی و منفی نسبت می‌دهید. مثل: "من آدم بدبختی هستم" یا من آدم بی ارزشی هستم". مدعی هستید که کار‌های مثبت خودتان یا دیگران پیش پا افتاده و ناچیز هستند. مثل: "این کار از عهده همه بر می‌آید" یا "این که کار مهمی نیست". تقریبا همیشه جنبه‌های منفی را می‌بینید و به جنبه‌های مثبت توجه نمی‌کنید. مثل: "هیچ کس مرا دوست ندارد". بر پایه یک حادثه، الگو‌های کلی منفی را استنباط می‌کنید. مثل: "این اتفاق همیشه برای من اتفاق می‌افتد" یا "در همه کار‌ها شکست می‌خورم". به وقایع پیرامون و انسان‌های اطراف با دید همه یا هیچ نگاه می‌کنید. مثل: "همه مرا طرد می‌کنند" یا همه وقتم تلف شد". به جای این که حوادث را بر پایه چیزی که هستند ارزیابی کنید. بیشتر آن‌ها بر اساس چیزی که باید باشند، تفسیر می‌کنید. مثل: "باید کارم را خوب انجام بدهم" یا "باید او را قانع کنم". علت بروز حوادث منفی را به خودتان نسبت می‌دهید و سهم دیگران را در بروز مشکل نادیده می‌گیرید. مثل: "ازدواجم بهم خورد، چون من مقصر بودم". دیگران را علت مشکلات و احساسات منفی خود می‌دانید و از طرفی مسیولیت تغییر رفتارتان را نیز فراموش می‌کنید. مثل: "دیگران باعث عصبانیت من می‌شوند" یا "دیگران باعث و بانی همه مشکلات من هستند". حوادث را طبق معیار‌های ناعادلانه تفسیر می‌کنید. خودتان را با کسانی مقایسه می‌کنید که از شما برترند و به این نتیجه می‌رسید که آدم حقیری هستید. مثل: "او خیلی موفق‌تر از من است" یا "شاگرد اول کلاس در امتحان خیلی بهتر از من عمل کرد". به جای این که در حال حاضر به کاری فکر کنید که از دستتان بر می‌آید، بیشتر به این مسیله می‌اندیشید که‌ای کاش در گذشته بهتر عمل می‌کردید. مثل: "اگر تلاش کرده بودم، شغل بهتری پیدا می‌کردم" یا "ای کاش این حرف را نمی‌زدم". دایم از خودتان سوال می‌کنید چه می‌شود اگر چنین اتفاقی بیفتد و با هیچ جوابی راضی نمی‌شوید. مثل: "حرف شما درست است، اما چه می‌شود اگر مضطرب شوم؟ " یا "چه می‌شود اگر نفسم در سینه حبس شود؟ "از احساسات خود برای تفسیر واقعیت استفاده می‌کنید. مثل: "چون دلم شور میزند، پس اتفاق ناگواری می‌افتد. "کانال اکونومیست فارسی