عکاسی ابزاری قدرتمند است که ما را قادر به تجربه بزرگ‌ترین و عجیب‌ترین لحظات تاریخ می‌سازد. با عکاسی می‌توانیم از دریچه‌ای نو به زندگی دیگران بنگریم و به پشت پرده برخی اتفاقات مهم نگاهی اجمالی داشته باشیم. رام پایودل که از سبک آلمانی در عکاسی پیروی می‌کند در آخرین مجموعه خود بنام"رایوت" به دنبال آخرین قبیله چادرنشین شکارچی است که در دامنه کوه‌های هیمالیا زندگی می‌کنند. پایودل که رگ و ریشه نپالی دارد برای اولین بار با این قبیله در یک روزنامه نپالی آشنا شد و تصمیم گرفت که از نزدیک با آن‌ها دیدار کند. وقتی زمان کار کردن روی پروژه‌اش فرا رسید، او شکی درباره تصمیم خود نداشت. پس برای کسب اطلاعات بیشتر درباره مردم رایوت با یک سازمان غیردولتی کاتماندویی تماس گرفت و چمدان خود را جمع کرده و به سمت نپال حرکت کرد. عکس‌های پایودل درباره زندگی روزمره این قبیله است که خود را، "پادشاهان جنگل" می‌نامند. منبع ت مین غذای این قبیله نفری شکار میمون است که در کنار آن به تولید محصولات چوبی کوچک و معاوضه آن‌ها با سبزیجات و گندم با روستاییان دیگر نیز می‌پردازند. به گفته پایودل نجاری تنها عامل بقای این قبیله در قرن بیست و یکم بوده است. سبک زندگی چادرنشینی آن‌ها میان سنت‌های باستانی متحجرانه و نوعی جامعه مدرن شده گیر افتاده است، که بر اساس ارزش‌های جامعه و استانداردهای هندو است. به گفته رهبر رایوت، مهین بهادر شاهی، مردم او تمایل به زندگی در خانه، تحصیلات و کشاورزی ندارند. پایودل معتقد است که این سبک زندگی در نهایت حتی برای قبیله رایوت هم غیر قابل‌تحمل می‌شود. جنگل‌های استوایی به خاطر جامعه صنعتی شده در حال نابودی هستند و با تغییرات آب و هوایی، این قبیله حتی نمی‌تواند برای ت مین معاش خود مانند میوه، سبزیجات و گوشت به مادر طبیعت متکی باشد. در این میان قبیله رایوت با قضاوت نپالی‌های متمدن نیز روبه‌رو هستند. بیشتر مردم معتقدند که سبک زندگی آن‌ها ناخوشایند، اولیه و مانند انسان‌های تنبل است. مقامات محلی نیز با استفاده از قوانین و محدودیت‌ها بعضی از قسمت‌های جنگل را به مناطق حفاظت‌شده تبدیل کرده‌اند که این مسیله باعث شده قبیله رایوت نتوانند به چوب کافی برای تولید و فروش محصولاتشان دسترسی داشته باشند. پایودل می‌گوید: "حتی در این قبیله دور افتاده هم الگوهای قابل‌توجهی از تغییر تمایل جوان‌ترها برای ارتباط با دنیای بیرون وجود دارد، درحالی‌که افراد مسن‌تر تمایل به حفظ سنت‌ها و ارزش‌های خود دارند. " یکی از تناقضاتی که ازنظر پایودل بسیار جلوه می‌نمود، مسیله زبان بود! او در مورد زبان می‌گوید: "افراد قبیله در میان خود با یک‌زبان غیر نوشتاری تبتی - بورمن صحبت می‌کردند اما صحبت کردن اعضای جوان قبیله به زبان نپالی بسیار مرا متعجب کرد. آن‌ها زبان نپالی را طی داد و ستد تولیدات خود با روستاییان آموخته‌اند. "این مسیله باعث شد که پایودل بتواند با قبیله ارتباط برقرار کرده و درک بهتری از زندگی چادرنشینی آن‌ها داشته باشد. هرچند رفتار افراد قبیله با خارجی‌ها چندان صمیمی نیست. آن‌ها به پایودل اجازه ندادند که شب را در چادر آن‌ها بگذراند و با او صحبت نمی‌کردند و عکس گرفتن از آن‌ها بسیار چالش برانگیز بود. باوجود تمام این مشکلات پایودل عقیده دارد که این عکاسی، بزرگ‌ترین تجربه او بوده و احساس می‌کند که به گذشته و عصر حجر سفر کرده است. به گفته پایودل این قبیله با وجود سبک زیبای زندگی چادرنشینی، شاهد ت ثیر ناراحت‌کننده دنیای بیرونی بوده است، مثلا : تغییرات جهانی آب‌وهوا بر شرایط زندگی آن‌ها ت ثیر گذاشته است. این مسیله باعث می‌شود که قبیله عادت‌های معمول خود را رها کرده و به کمک سازمان‌های غیرانتفاعی و دولت وابسته شود. یک نمونه‌اش این که قبیله از سال کمک‌هزینه دولتی دریافت کرده است. پایودل امیدوار است که رابطه قوی قبیله با طبیعت و تمایل به ادامه نسل به آن‌ها کمک کند که به سبک زندگی چادرنشینی خود ادامه دهند. به نظرتان چقدر اهمیت دارد که چنین سبک زندگی‌هایی حفظ شود؟ آیا شما هم موافق کنار گذاشتن سنت‌ها و حرکت به سمت مدرنیزه شده قبایل هستید یا اینکه معتقدید چنین گنجینه‌های زبانی و فرهنگی در کشورهای مختلف باید حفاظت شوند؟