ناسا با اختراع شیوه جدید کشف کردن در فضا، کمک کرده تا آگاهی اطلاعات ما در مورد منظومه شمسی افزایش یابد. این شیوه که کاملا هوشمند است، با عبارت SEXTANT یا ذات‌السدس شناخته‌شده و در آن از تپ‌اخترها یا پالسارها استفاده می‌شود. تپ‌اخترها باعث می‌شوند تا ستاره‌های نوترونی که تشعشعات الکترومغناطیسی دارند، چرخیده و محل قرارگیری شیء در فضا مشخص شود. این شیوه، با مقایسه روش مسیریابی از طریق GPS ابداع شده و می‌تواند از طریق ماهواره‌ها، محل دقیقی از مکان اشیاء درون جو کره زمین را نشان دهد. تپ‌اخترهای استفاده شده در این شیوه، از طریق طیف‌های اشعه ایکس شناخته شده و باعث می‌شوند اشعه‌ها، به نور منعکس شده از فانوس تبدیل شوند. این ایده ارایه شده، ارزش آن را دارد که تیمی از مهندسان ناسا توانایی این تکنولوژی را نشان داده و بر اساس آن، مسیریابی ستاره‌های نوترونی را انجام دهند. NICER که وسیله‌ای متصل به ایستگاه فضایی بین‌المللی است، با مطالعه ستاره‌های نوترونی و پالسارها دستگاه مکمل خوبی برای انجام آزمایش ناسا می‌باشد. در ماه نوامبر، ناسا، NICER را به فضا فرستاد تا در دو روز، چهار پالسار را که از تلسکوپ‌های دارای اشعه ایکس استفاده می‌کردند، مطالعه کند. این وسیله، اطلاعات جمع‌آوری شده را به SEXTANT فرستاد و سپس SEXTANT توانست در هشت ساعت، محل دقیق NICER را مشخص نماید. در نهایت، داده‌های دریافت شده از NICER با اطلاعات موجود SEXTANT مقایسه شد و مشخص گردید که هر دو وسیله کاملا دقیق هستند. SEXTANT هنوز کامل نشده است ولی ناسا پیش‌بینی کرده در چند سال آینده و پیش از عرضه نسخه جدیدی از سیستم هوشمند مسیریابی فضایی، این وسیله تکمیل خواهد شد. زمانی که این اتفاق رخ دهد، خل موجود در زمینه مسیریابی فضایی پر خواهد شد. همانطوری که GPS برای مسیریابی زمین استفاده می‌شود، سیگنالهای آن سیگنالهای ماهواره‌ها را ضعیف‌تر کرده و به این صورت، مسیریابی ناسا از طریق اشعه ایکس، برای مشخص نمودن مسیر فضاپیماها در آنسوی کره زمین انجام می‌شود. ناسا برای آزمایش‌های آتی که در اواخر امسال روی می‌دهد، می‌خواهد سیستم نرم‌افزاری و پرواز آن را ارتقا دهد. قبل از اینکه SEXTANT به عنوان مسیریاب رسمی فضایی شناخته شود، مهندسان ناسا باید حساسیت آن به موانع موجود را افزایش داده و اندازه آن را نیز کوچک کنند، وزن آن را کاهش دهند و مصرف سوخت آن را نیز کنترل نمایند. ناسا بر این باور است که شیوه مسیریابی هوشمند فضایی، بال خره در م موریت‌های انسانها استفاده خواهد شد و اگر از آن به درستی استفاده شود، می‌تواند در سیاراتی مانند مشتری، زحل و قمرهای آنان مورد استفاده قرار گیرد.