تا همین دو دهه پیش به دلیل ساختار فرهنگی و قوانین تبعیض آمیز که هنوز در کشور ما برجاست مهاجرت امری مردانه تلقی شده و مهاجرت زنان تابع مهاجرت مردان بود. اما با گذشت زمان و تلاش های زنان در نقاط مختلف دنیا برای تغییر بسیاری از کشورها در قوانین خویش بازنگری کرده و در نتیجه زنان مستقل صاحب حق مهاجرت بدون تبعیت از مردان شدند البته میزان مهاجرت مستقل زنان در کشورهای در حال توسعه همچنان از الگوهای سنتی تبعیت کرده و زنان متاهل فقط با کسب اجازه همسران می توانند از کشور خارج شوند. علاوه بر این، کماکان مهاجرت برای زنان و مردان به لحاظ امنیت و فرصت های شغلی یکسان نبوده و تحت تاثیر جنسیت است. مهاجرت های انسان بیش از هر چیز تاثیر مولفه های اقتصادی و سپس اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است. هرچند دلایل مهاجرت در نقاط مختلف دنیا با هم متفاوت است، تلاش برای بهبود کیفیت زندگی امری مشترک میان آنهاست. مهاجرت زنان علاوه بر تنگناهای اقتصادی بدلیل گریز از تبعیضات جنسیتی ساختاری، خشونت و فشارهای فرهنگی است، هرچه آگاهی طبقاتی زنان بیشتر باشد، تحمل فشارهای فرهنگی نیز دشوارتر است. البته در خصوص بن بست های اقتصادی طبقات فقیرتر بیشتر میل به مهاجرت به امید بقا دارند. در سالهای اخیر که نرخ تحصیل دختران روستایی افزایش پیدا کرده است، مهاجرت درونی از روستا به شهرها به امید یافتن شغل متناسب با تخصص و همچنین گریز از فشارهای فرهنگی نیز افزایش پیدا کرده است. دختران تحصیل کرده روستایی می خواهند همانند همتایان خود در شهرها و در رشته های تخصصی خود کسب درامد و در مورد ازدواج و زمان آن در آرامش تصمیم گیری کنند و. که این امر موجب خالی شدن روستاها از بخشی از سرمایه اجتماعی تحصیل کرده شده و در حقیقت نوعی فرار مغزها در درون کشور محسوب می شود. مهاجرت‌ها گاه ناگزیر و دختران جوان از روی ناگزیری مهاجرت می کنند مثلا در سالهای اخیر تغییرات اقلیمی و خشکسالی موجب مهاجرتهای غیر متعارف و پرخطر شده و روستاییان در حاشیه شهرهای بزرگ ساکن شدند. برخی از دختران روستایی در مشاغل خدماتی مشغول شده و با شغل‌هایی چون کار در منازل و فروشندگی استثمار و برخی دیگر در باندهای تکدی گری و باندهای اعتیاد و فروش مواد مخدر و فساد درگیر می شوند. مهاجرت بدون بازگشت به هر دلیل بطور کلی موجب تضعیف جامعه مبدا می شود و البته مهاجرت زنان نخبه تاثیر چند بعدی منفی بر روستا دارد. زنان نخبه می توانند کنشگران مدنی و اجتماعی باشند و تشکل های روستایی در راه بهبود و ارتقای سلامت، تربیت، سواد اموزی، توسعه اشتغال و مشارکت زنان در روستاها راه اندازی کنند، از طرفی رفتن آنها از روستا موجب نومیدی دختران جوان باقی مانده در روستا شده و آنها نیز ممکن است به دنبال راهی برای گریز از روستا باشند که این خود موجب خروج نسل جوان از روستا شود. برخی از دلایل بازنگشتن این نیروی تحصیل کرده به خاطر مشکلات نگرشی به فرهنگ کار است و برخی دیگر به دلیل نبود زمینه های مناسب برای ورود به بازار کار. مورد اول فقط با فرهنگ سازی در حوزه اشتغال و تغییر نگرش فرهنگ "پشت میز نشینی" قابل حل است و مورد دوم با ایجاد زمینه مشاغل نو و فرصت های کارآفرینی جذاب چون اکوتوریسم و اعطای تسهیلات مناسب قابل دسترس خواهد بود. مهتا بذرافکن