دینگو یا سگ وحشی استرالیایی (نام علمی: Canis lupus dingo , Canis familiaris یا Canis familiaris dingo ) گونه‌ای از سرده سگ است که تنها در استرالیا زندگی می‌کند. دینگو سگی با اندازه متوسط است که بدنی سفت و مقاوم دارد و همین هم باعث چابکی و استقامت آن می‌شود. سه رنگ اصلی بدن دینگو شامل زنجبیلی روشن، سیاه، برنزه و سفید است که بسته به شرایط [آب‌وهوا] تغییر می‌کند. در مورد منش تکاملی و تاریخچه این گونه نظریه‌ها و اختلاف نظر‌های زیادی وجود دارد، اما یافته‌ها در سال نشان می‌دهد که این جانور سال پیش از میلاد مسیح وارد استرالیا شده‌است. این نوع سگ اهلی نیست و سالانه به افراد زیادی حمله کرده و موجب مرگ و میر قابل توجه می‌شود. بیماری هاری به وضوح در این نژاد دیده می‌شود. دینگو دارای چشم‌هایی قدرتمند است که از رنگ زرد تا قرمز متغیر است. آن‌ها دارای گوش‌هایی متحرک، مثلثی شکل و به‌طور طبیعی تیز می‌باشند. دارای پوششی پر پشت و دمی شل با طول متوسط است. دارای پوششی صاف می‌باشد، طول، مقدار مو، نسبت به شرایط آب و هوا تغییر می‌کند. رنگ‌های پوشش جانور معمولا زرد - زنجبیلی است، اما در رنگ‌های قهوه‌ای مایل به زرد و سفید و مشکی به شکل راه راه یافت می‌شوند. رنگ زال هم دیده شده‌است. تمامی نژاد‌های اصیل دارای موی سفید بر روی پا‌ها و نوک دم می‌باشند. قدرت درجا به بالا پریدن فوق‌العاده‌ای دارد، درصورت لزوم از دیوار‌های با ارتفاع متر به راحتی جهیده و عبور می‌کند. در درگیری با سگ‌ها فوق‌العاده سریع و چابک است. دینگو یک حیوان وحشی است که توسط انسان‌ها حدود ٫ سال پیش به استرالیا برده شد. براین باور است که دینگو جد تمامی نژاد‌های سگ می‌باشد (حدود نژاد سگ) سگ‌ها و انسان‌ها قبل از اینکه استرالیا از خشکی جدا و توسط آب احاطه شود به آنجا مهاجرت کردند. کاپیتان ویلیام دامفیر، کسی بود که راجع به سگ‌های وحشی در سال نوشت، اولین نوشته رسمی راجع به دینگو. دینگو‌ها دراصل توسط چند گروه بومی استرالیایی برای رفع مشکل غذا در مواقع ضروری نگهداری می‌شدند. دینگو دوباره وحشی شد و به حیات وحش بازگشت. انجمن تربیت سگ در استرالیا واقع در جنوب ویلز، بسیاری دینگو را پرورش و تربیت کرده‌اند. این سگ‌ها تقریبا دوباره آسان اهلی می‌شوند اگر از تولگی با انسان‌ها بزرگ شوند. در بسیار از مناطق استرالیا این نژاد هنوز به عنوان یک حیوان موذی شناخته شده و به‌طور قانونی نمی‌شود از آن به عنوان یک حیوان خانگی نگهداری کرد. دولت فدرال این سگ را به عنوان حیوان وحشی رده‌بندی کرده‌است و نمی‌توان آن را صادر کرد بجز برای باغ وحش‌ها. دینگو‌ها در خارج از استرالیا بسیار کمیاب می‌باشند. دینگو نژادی است که تا به حال هرگز کاملا اهلی نشده و تقریبا هرگز به عنوان یک همدم نگهداری نشده‌است. دینگو‌های آموزش ندیده برای کودکان مناسب نمی‌باشند و به آسانی رام نمی‌شوند. بهترین راه برای رام کردن آن‌ها مهربانی، بردباری و استواری است. دینگو‌ها را فقط در زمانی می‌توان به عنوان حیوان خانگی نگهداری کرد که از تولگی، قبل از هفتگی آن‌ها را به منزل ببرید. در این سن کم آن‌ها را می‌توان اهلی کرد، اما از هفتگی به بعد آن‌ها را نباید برای نگهداری قبول کرد. اگر آن‌ها را به خوبی آموزش دهند و مواظبت کنند، دینگو می‌تواند یک حیوان خانگی خوب و متکی شود. دینگو دارای ویژگی‌های غیرعادی می‌باشد. بهترین بالارونده درخت و بعضی اوقات کناره‌گیر، اما این ویژگی‌ها، جالب توجه‌است و همانند نزدیک‌ترین خانواده خود New Guinea Singing Dog و Finnish Spitz می‌باشد. چیدمان دندان‌ها و کوتاهی آرواره وجه تمایز آن‌ها با اجدادشان می‌باشد (گرگ ایرانی) همچنین مانند گرگ، دینگو ماده فقط یکبار در سال تولید مثل می‌کند. بر خلاف سگ‌های دیگر دینگو برای زندگی کردن یک همدم برای خودش انتخاب می‌کند، برخی اوقات بخاطر از دست دادن شریکش از غصه خوردن بیش از حد می‌میرد. اغلب توله‌های آن‌ها در حفره درختان یافت می‌شوند، به‌طور کل از تمامی اطراف و بخاطر وجود مانع در جلوی آن محافظت می‌شوند. با این حال برخی اوقات توله‌ها شکار مار‌ها می‌شوند. آن‌ها دارای غریزه بسیار قوی هستند و در گروه زندگی می‌کنند. این گروه‌ها بر حسب عادت در شب شکار می‌کنند. آن‌ها کارهایشان را بی صدا انجام می‌دهند و پاس کردن را زمانی یادمی‌گیرند که با دیگر نژاد‌های سگ در ارتباط باشند. آن‌ها با جیغ زدن و زوزه کشیدن با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. آب یک نوع مانع برای دینگو‌ها است و اکثر آن‌ها فقط در آب راه می‌روند، شنا نمی‌کنند. دینگو‌های وحشی از انسان‌ها می‌ترسند و به حیاط وحش بازمی‌گردند. برای زنده ماندن در بیابان آن‌ها خود را به ناخوشی و به دروغ خود را به مردن می‌زنند. دینگو‌ها به ندرت از خود پرخاشگری نشان می‌دهند. زمان پرورش آن‌ها بین ماه‌های خرداد و تیر رخ می‌دهد. امروزه توله‌های دینگو فقط در استرالیا موجود می‌باشند و برای صادر کردن نمی‌باشند. قیمت توله‌های دینگو از $ تا $ استرالیایی می‌باشد. مرکز پرورش دینگو در استرالیا دارای دینگو برای پرورش است. وزن در نر‌ها و ماده‌ها: - ک. گارتفاع در نر‌ها و ماده‌ها: . - س. مدینگو برای نگهداری در آپارتمان مناسب نمی‌باشد. آن‌ها سگ‌هایی هستند که در حیاط وحش زندگی کرده‌اند و اگر برای نگهداری برده شوند، نباید آن‌ها را در حیط پشت خانه زنجیر کرد و بست. باید همانند یک عضو خانواده با آن‌ها رفتار کرد. یک محوطه محصور برای آن‌ها ضروری است. دینگو به فعالیت بدنی و فضا نیاز دارد. اگر بعنوان یک حیوان خانگی از آن نگهداری می‌کنید نباید در پارک او را از قلاده رها کنید. آن‌ها می‌توانند آب و هوای گرم را تحمل کنند. دینگو یک حیوان غیر اهلی است که به فعالیت بدنی فراوانی نیاز دارد. دینگو در طبیعت معمولا بین تا سال عمر می‌کنند و در برخی موارد تا و نهایتا سال عمر نیز گزارش شده‌است. آن‌ها در وضعیت اسارت تا سال عمر می‌کنند، اما یک مورد حدودا ساله نیز ثبت شده‌است. متخصصان غالبا دینگو را به عنوان گونه‌ای بوم گردی قلمداد می‌کنند که تقریبا منحصرا با محیط استرالیا سازگار شده است. توزیع آن شامل طیف گسترده‌ای از زیستگاه‌ها، از جمله مناطق روستایی کوهستانی و جنگل‌های دشت است بنابراین، در مناطق معتدل مختلف شرق استرالیا و در بیابان‌های گرم و خشک استرالیای مرکزی زندگی می‌کند. همچنین، این ماده در جنگل‌های گرمسیری و تالاب‌های شمال استرالیا و در کوه‌های آلپ واقع در ارتفاعات شرقی یافت می‌شود. از طرف دیگر، Canis lupus dingo این ماده هم در مصب‌های زمینی و هم در جنگل‌های مالت و در مناطق نزدیک به سواحل استرالیا یافت می‌شود. با توجه به موقعیت آن در آسیا، بیشتر جمعیت نزدیک به روستا‌ها هستند. دلیل این امر می‌تواند در ارتباط با ت مین سرپناه و مواد غذایی توسط انسان در ازای محافظت از خانه‌های خود باشد. طبق مطالعات انجام شده، وجود دینگو به فراوانی برخی از طعمه‌های آن مربوط است بنابراین، در مناطقی ساکن است که جمعیت بالایی از موش پرش تاریک دارد ( Notomys fuscus ) ، قرقاول استرالیا ( ipellata لیپوآ) و دیوار سنگی زرد پا ( Petrogale xanthopus )اکثریت قریب به اتفاق زنان مرحله باروری را از دو سالگی آغاز می‌کنند. به طور کلی، فحلی فقط یک بار در سال رخ می‌دهد. در داخل گله، ماده آلفا زودتر از سایر ماده‌های بالغ از نظر جنسی وارد گرما می‌شود. حتی رهبر گروه سعی می‌کند از جفت شدن زنان دیگر جلوگیری کند. در مورد نر‌ها، آن‌ها از سه سال اول زندگی شروع به تولید مثل می‌کنند. این‌ها برای جفت گیری در طول سال مناسب هستند، اما در طول تابستان ممکن است تولید اسپرم کمتری داشته باشند. دینگو‌ها توله‌های خود را در غار‌ها، چوب‌های توخالی و سوراخ‌های بزرگ خرگوش دارند. در مورد تولید مثل، این معمولا در بهار اتفاق می‌افتد، اگرچه فصل ممکن است با توجه به موقعیت جغرافیایی دینگو تغییر کند. در این مدت، این گونه با استفاده از رفتار‌های مسلط و صداسازی، مانند غرش، به طور فعال از قلمرو خود دفاع می‌کند. بعد از روز بارداری، بچه‌ها به دنیا می‌آیند. بستر می‌تواند از تا دینگو باشد و در نهایت به توله سگ برسد. در استرالیا، لانه‌ای که جوانان در آن متولد می‌شوند عمدتا در زیر زمین است. این می‌تواند یک سوراخ متروکه، یک سازند سنگ باشد، یا در زیر چوب‌های توخالی قرار داشته باشدوقتی بیشتر مردم کلمه"دینگو" را می‌شنوند، به احتمال زیاد به خط فیلم معروف"یک دینگو بچه من را خوردند" فکر می‌کنند. اگرچه از وقایع واقعی الهام گرفته شده است، اما چیز‌های زیادی برای یادگیری در مورد موجودات وجود دارد که شهرت کودک ربایش در آن‌ها نشان می‌دهد. از نظر فنی، دینگو نژاد سگ نیست. آن‌ها فقط نیمه اهلی هستند و به همان اندازه که سگ هستند نیز گرگ هستند. تاکنون مشخص نیست که Canis lupus dingo کاملا اهلی شد برخی شواهد نشان می‌دهد که آن‌ها ممکن است یکبار حیوانات اهلی بوده باشند، اما رها شده و دوباره به حالت وحشی خود بازمی گردند. اعتقاد بر این است که مسافران اندونزی یا جنوب شرقی آسیا تقریبا سال پیش سگ‌هایی را که قبلا اهلی شده اند در استرالیا رها کردند. سگ‌هایی که به حال خود رها شده بودند، با افتادن به غرایز گرگ‌های اجدادشان رشد کردند. در حالی که برخی از دینگو‌ها با قبایل بومی در قاره استرالیا سفر می‌کردند و غذا می‌خوردند، آن‌ها همدم محتاط بودند و مطمینا حیوانات خانگی نبودند. دینگو‌ها که خودشان تنها بودند، به بزرگترین شکارچی استرالیا تبدیل شدند و طعمه‌های مختلفی را برای له کردن در اختیار داشتند. تا زمانی که انگلیسی‌ها با گوسفندان خود به کشور آمدند که دینگو با مشکل روبرو شد. دینگو‌ها از حیوانات تازه واردان جشن می‌گرفتند تا اینکه کشاورزان در اواخر عقل خود قرار گرفتند. در حالی که اکثر سگ‌ها بهترین دوست انسان محسوب می‌شوند، اما دینگو‌ها قطعا دشمن کشاورز استرالیایی هستند. برخی از دارندگان گوسفند امروز برای محافظت از موجودی خود به"محافظ الاغها" متوسل شده اند. حیوانات سمدار از نگهداری کمی برخوردار هستند و با ضربات قدرتمند خود دینگو و روباه را می‌ترساند. استرالیایی‌ها که از ایمن نگه داشتن گله‌های خود ناامید شده اند، برای جلوگیری از خارج شدن دینگو‌ها، به ساختن حصار در جنوب شرقی استرالیا متوسل شدند. حصار چشمگیر یکی از طولانی‌ترین سازه‌های جهان است و به طور کلی طولانی‌ترین نرده محسوب می‌شود. تجسم اولیه مجموعه‌ای از حصار‌های کوچک بود که در دهه برای جلوگیری از شیوع آفت خرگوش ساخته شده بود، اما به سرعت خراب شدند. در اوایل دهه ، آن‌ها تعمیر و به نرده‌های دینگو تبدیل شدند. سازه‌های مختلف در دهه به هم متصل شدند تا یک حصار غول پیکر و مداوم ایجاد کنند. طول آن کیلومتر ( . مایل) طول داشت، اما از آن زمان به کیلومتر ( . مایل) کوتاه شد. هزینه نگهداری آن سالانه میلیون دلار استرالیا است، اما بیشتر به عنوان موفقیت در دور نگه داشتن شکارچیان محسوب می‌شود. دامنه اقلیم در سراسر استرالیا احتمالا منجر به تولید انواع مختلفی از دینگو شده است که همگی در مناطق مختلف قاره اقامت دارند. دینگو‌های صحرا مایل به قرمز، زرد طلایی یا ماسه‌ای با اندازه بدنه جمع و جور هستند. دینگو‌های آلپ در طبیعت نادرترین هستند و دارای کت کرم روشن هستند. سرانجام، دینگو‌های شمالی دارای قامت ظریف تری هستند و فاقد پوشش دوتایی دو نوع دیگر هستند. برخی از افراد ممکن است هنگام نگهداری یک حیوان نیمه وحشی به عنوان حیوان خانگی اخم کنند، اما برخی دیگر مالکیت یک دینگو را بسیار پاداش آور می‌دانند. سگ‌ها بسیار دوست داشتنی و از نظر احساسی هماهنگ هستند. سگ‌های جذاب مانند بسیاری از نژاد‌های سگ اهلی هستند و می‌توان آن‌ها را با بند بست و به پارک سگ‌ها آورد. گفته شد، نگهداری سگ‌ها بسیار بالاست. از آنجا که دینگو‌ها با گرگ‌ها ارتباط نزدیکی دارند، ارزش‌های بسته آن‌ها بسیار ریشه دارد. آن‌ها دوست ندارند تنها بمانند و سلام و احوالپرسی یک روش ضروری دقیقه‌ای است که با پرت کردن، صحبت کردن و بوسیدن همراه است. عدم توجه صحیح به نیاز‌ها و ذهنیت بسته بندی سگ‌ها، سگ‌ها را ناامید و ناراحت خواهد کرد. صاحبان dingoes به دلیل عدم تمایل سگ‌ها از تغییر قادر به حرکت مکرر نخواهند بود. داشتن یک دینگو به عنوان حیوان خانگی یک مسیولیت تمام وقت است، زیرا دینگو به خوبی رد نمی‌کند و احتمالا از قرار گرفتن در یک خانه جدید بهبود نخواهد یافت. در مکان‌هایی مانند نیو ساوت ولز و استرالیای غربی داشتن یک دینگو بدون مجوز قانونی است. ویکتوریا و سرزمین شمالی به مجوز ویژه‌ای نیاز دارند، اما در تاسمانی، کویینزلند و استرالیای جنوبی مالکیت سگ‌های وحشی کاملا غیرقانونی است. دینگو‌ها علی رغم اینکه تا حدودی وحشی هستند، هنوز سگ هستند و با سایر افراد بومی سگ استرالیا مخلوط شده اند. شما می‌توانید خون دینگو را در کلپی‌های استرالیایی و سگ‌های گاو استرالیایی پیدا کنید. پرورش دهندگان متوجه شدند که سگ‌های وحشی محکم برای کمک به سگ‌های بزرگ کار عالی هستند. دینگو‌ها برای استرالیایی Outback کاملا مجهز بوده و از دید چشمگیری برخوردار هستند. آن‌ها حتی می‌توانند سر خود را حدود درجه بچرخانند. در مقایسه، جغد‌ها می‌توانند سر خود را درجه بچرخانند. انسان فقط می‌تواند دمای خود را تا درجه کند. درست مثل انسان‌ها، دینگو‌ها مچ چرخان دارند. این به آن‌ها این امکان را می‌دهد که از پنجه‌های خود مانند دست برای شکار استفاده کنند. این همچنین به آن‌ها کمک می‌کند تا از درختان و حتی در‌های باز بهتر استفاده کنند مچ دستان انعطاف پذیر آن‌ها را قادر می‌سازد تا به مکان‌های دیگری که سگ‌ها نمی‌توانند بروند، صعود کرده و وارد آن‌ها شوند، و آن‌ها را به یک آفت مهیب برای کشاورزان تبدیل می‌کند که سعی می‌کنند آن‌ها را از دام خود دور نگه دارند. برخلاف سگ استاندارد شما، دینگو‌ها بسیار ساکت و آرام هستند. به جای پارس، سگ‌ها زوزه‌ای شبیه یودل دارند. در طبیعت، دینگو‌ها جایی بین پنج تا سال زندگی می‌کنند، اما در اسارت، می‌توانند تا سال بالاتر زندگی کنند. این تعداد بسیار چشمگیر است، زیرا اکثر سگ‌های اهلی عمر طولانی ندارند. در مقایسه، اسپانیل اسپرینگر انگلیسی، که تقریبا هم اندازه با دینگو است، فقط تا سال عمر می‌کند.