بیلی آیلیش، خواننده ساله پیش از این نیز گفته بود که لباس‌های گشاد می‌پوشید تا به بدنش توجهی نشود. او از انتظارات زهرآگین از زنان و اینکه باید از معیار خاصی از زیبایی ایده‌آل پیروی کنند انتقاد کرده است. آیلیش به روزنامه"گاردین" گفت: از زمان کودکی‌ام، من و پدرم همیشه از نوع خاصی از افراد صحبت کرده‌ایم که احساس امنیت ندارند، زیادی حواسشان به خودشان است، هیچ‌وقت هیچ حرکت غریبی نمی‌کنند یا شکل عجیب و غریبی به چهره‌هایشان نمی‌دهند چون می‌خواهند همیشه ظاهر و قیافه خوبی داشته باشند. "او افزود: "من متوجه این شده‌ام و بسیار غمگینم می‌کند. اگر انسان همیشه حالت خاصی بایستد، با حالت خاصی راه برود و همیشه موهایش شکل خاصی داشته باشند. اینکه همیشه به دنبال داشتن ظاهری خوب باشد فقدان بزرگی است. فقدان شادی و آزادی در بدن انسان. "آیلیش در همین گفت‌وگو از این گفته که ترانه جدیدش به نام"گرمازده" افرادی را محکوم می‌کند که موازین غیرواقعی راجع به بدن را تشویق می‌کنند. او می‌گوید: "در فضای مجازی اشخاصی را می‌بینم که ظاهری دارند که من هرگز مثل آن نبوده‌ام و به سرعت با خودم می‌گویم وای خدای من، چطور به چنین ظاهری رسیده‌اند؟ و من بالا و پایین این صنعت را می‌دانم و آگاهم در عکس‌ها چه کارهایی انجام می‌شود و می‌دانم آنچه ظاهر واقعی دارد شاید تقلبی باشد. با این همه هنوز تا می‌بینمشان به این فکر می‌افتم که وای خدا، این عکس چه احساس بدی به من می‌دهد. "دومین آلبوم این خواننده پاپ نوجوان روز جمعه، ژوییه، منتشر شد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. روزنامه"ایندیپندنت" در نقد خود چهار ستاره به این آلبوم داد و از آیلیش برای ربط دادن تقلاهای شخصی خود به"مصایب همگانی"‌تعریف کرد. الکساندرا پولارد، منتقد، نوشت: "با وجود موی جدید سوپربلوند این خواننده و نام خوش خوشانه آلبومش، آن علاقه به ملودرام و تاریکی هنوز در او پابرجا است. "پولارد می‌افزاید: "بیانیه موسیقیایی آیلیش این است که ما باید نزد او برویم او نجوا می‌کند آرام می‌خندد کاری می‌کند که خم شوی و سپس به گلویت چنگ می‌زند. آیلیش با این آلبوم نم نمک وارد ژانرهایی شده که پیشتر سراغشان نرفته بود (مثلا موسیقی کانتری و باسا نوا) اما بیشترش در همان سبک الکتروپاپ صمیمی و گات‌واری است که این خواننده آن‌را بهتر از هر کس دیگری انجام می‌دهد. "ایندیپندنت