حتما تا به حال بار‌ها کلمه‌ی کوچینگ ( Coaching ) را شنیده اید. اما آیا تاریخچه و معنای ریشه‌ای آن را می‌دانید؟ امروزه در محیط توسعه یافته و همیشه در حال تغییر، رهبران موفق و بسیاری از سازمان ها، " مربیگری " را مهارت کلیدی مورد نیاز رهبران جهت توسعه موفق نیروی انسانی که برای پاسخگویی به خواسته‌های آینده آمادگی لازم را دارند، شناسایی کرده اند. در حقیقت، بسیاری از افراد که اکثریت نیروی کار را تا سال تشکیل می‌دهند، می‌خواهند در محل کار خود مربی شوند. به همین علت ما در این مطلب با بررسی کوچینگ به شما کمک خواهیم کرد با تعریف ساده‌ی کوچینگ آشنا شده و مفهوم کوچ را دریابید. در ادامه با ما همراه باشید! در اصل اصطلاح " COACHING " به عنوان یک اصطلاح انگلیسی به معنای "حمل کردن" توسعه یافته است. در سال این اصطلاح در دانشگاه آکسفورد به اصطلاح عامیانه تبدیل شد تا معلمی را توصیف کند که دانشجو را از طریق امتحان از یک سطح به سطح بالا‌تر حمل یا هدایت می‌کند. اکثرا " کوچ " را اصطلاحی ورزشی می‌دانند که از دهه نش ت گرفته است، زیرا سبک‌های مربیگری از همان زمان ظهور کرد، برخی خودکامه‌تر و برخی دیگر روش حمایتی را استفاده می‌کنند یا بر رشد استعداد‌ها تمرکز دارند. بابی نایت و جان وودن هر دو به عنوان یک مربی، رکورد دار بهترین مربی تاریخ بسکتبال دانشگاهی بودند، اما تنها چیزی که آن‌ها را از یکدیگر متمایز می‌ساخت، سبک بسیار متفاوت آن‌ها بود. سبک بابی نایت، تمرکز بیشتر بر حوزه‌ی "برد" بود، در حالی که جان وودن در حوزه‌ی پیشرفت ورزشکاران، چه در زمین و چه در زندگی شخصی به فعالیت می‌پرداخت. امروزه " کوچینگ " در یک زمینه حرفه ای، بر رشد فرد متمرکز است. به طوری که هر یک از " بازیکنان تیم " بهترین تلاش خود را در سازمان به اجرا می‌گذارند. مربیگری یا همان کوچینگ " به عنوان یک مهارت اساسی در اکثر سازمان‌های موفق شناخته می‌شود به طوری که مربیگری از نظر بزرگان رهبری، در رشته‌های مختلف پذیرفته شده است که از جمله این افراد می‌توان به وارن بنیس، پیتر دراکر، پیتر سنژ، پیتر بلوک، دانیل گلمن و کن بلانچارد اشاره کرد. کوچینگ علمی است کاربردی که در دهه‌های اخیر در سراسر دنیا مورد استقبال قرار گرفته است. در این حجم استقبال، ایران نیز در دهه اخیر بی‌بهره نمانده است. در تاریخچه کوچینگ، دو باور وجود دارد که در این مقاله بیشتر به آن‌ها می‌پردازیم. بعضی در بیان تاریخ‌ها، اصل را بر زمان ایجاد کوچینگ با مفهوم امروزی می‌گذارند. بعضی دیگر برای آن قدمت دیرینه‌تری در نظر می‌گیرند و بر این باورند که در این مسیر، کوچینگ تکامل یافته است. اصل را بر زمان ایجاد کوچینگ به مفهوم امروزی آن قرار می‌دهیم. کوچینگ به مفهوم امروزی آن، اواسط سال میلادی توسط توماس لیونارد ( Thomas Leonard ) در ایالات متحده آمریکا ایجاد شد. وی در سال با حضور جمعی از کوچ‌ها فدراسیون بین‌المللی کوچینگ ( ICF ) را ت سیس کرد. ناگفته نماند که در خلق کوچینگ به مفهوم امروزی، تاریخ‌ها و افراد دیگری نیز به چشم می‌خورند. تاریخ‌های بیان‌شده در این مقاله تاریخ‌های مستندی از کوچینگ به مفهوم امروزی آن است. از دیگر نام‌های برجسته در این عرصه، می‌توان به تیموتی گالوی، مت سامرز، جان ویتمور، جنی راجرز، اندرو گیلبرت، کارن ویتل وورث، مارشال گلداسمیت و سرالکس فرگوسن اشاره کرد. الف) کوچینگ رشته علمی جدیدی نیست که یکباره به وجود آمده باشد. احتمالا باید به اندازه برگزاری اولین مسابقه تیراندازی در عصر حجر قدمت داشته باشد. با این حال، در دهه اخیر است که واقعا می‌توان مفهوم کوچینگ را در زمینه تجارت و کسب‌وکار و خارج از محیط ورزشی یا گود مسابقات نیز دید. بنابراین می‌توان تاریخ ت سیس ICF ( International Coaching Federation ) را مبنا در نظر گرفت، زمانی که عده‌ای از کوچ‌ها به سرکردگی توماس لیونارد، دور هم جمع شدند و کوچینگ را به‌معنای امروزی آن به وجود آوردند. ب) کوچینگ بخشی طبیعی از زندگی هر فرد در هر مکان است. زمانی که میلیون‌ها پدر و مادر در هر جایی از دنیا بچه‌های خود را بی‌قیدوشرط دوست دارند و نیازهای آن‌ها را به طور کامل برآورده می‌کنند و حمایتی همه‌جانبه‌از آن‌ها دارند تا رشد کنند، از کوچینگ استفاده می‌کنند. هم‌چنین وقتی صدها هزار نفر از رهبران بزرگ و موفق می‌دانند چگونه کارمندان خود را رشد دهند، آن هم نه با اعمال زور و قدرت، بلکه با باور کردن آن‌ها، به چالش کشاندنشان، حمایت از آن‌ها و دادن بازخوردهای مثبت و منفی، در واقع از کوچینگ استفاده می‌کنند. افراد زیادی در گذشته برخی گونه‌های کوچینگ را در زندگی خود تجربه کرده بودند که در هرکدام، کوچینگ مشابه اصل مهم رابطه استاد - شاگردی یا به عبارتی رابطه مرید - مرادی بود. همان‌طور که ابتدای مقاله بیان شد، بعضی بر این باورند که کوچینگ قدمتی دیرینه دارد و آن را از همان زمان تکامل خود تا رسیدن به شکل امروزی‌اش می‌شناسند. در جمع‌بندی دو باور ذکرشده، می‌توان گفت پیش از ابداع واژه "کوچینگ" به مفهوم امروزی، افراد فعال در این عرصه برای اشاره به خود از عناوینی نظیر "مربی"، "مشاور"، "راهنما"، "منتور"، "مدرس" و گاهی "دستیار" استفاده می‌کردند تا اینکه در اوایل دهه حرفه کوچینگ به مفهوم امروزی بدعت‌گذاری شد و فعالان در این حوزه نامی رسمی و منحصربه‌فرد یافتند. فدراسیون بین المللی مربیان ( ICF ) مربیگری را به عنوان "مشارکت با مشتریان در یک فرآیند قابل ت مل و خلاقانه می‌شناسد که کوچ با الهام بخشیدن مراجعه کنندگان را به حداکثر توانایی‌های شخصی و شغلی خویش می‌رساند. انواع کوچینگ: کوچینگ روانشناسی کوچینگ زندگی کوچینگ مهارتی کوچینگ موفقیت کوچینگ توسعه فردی کوچینگ تحصیلی کوچینگ عملکرد کوچینگ شغلی کوچینگ اجرایی کوچینگ فروش کوچینگ رهبری کوچینگ کسب و کار کوچینگ رابطه IGS در چارچوب رهبری و مدیریت، کوچینگ را چنین تعریف می‌کند: "روند همکاری با دیگران برای قهرمانی، تشویق و حمایت از فرد در رسیدن به اهداف مورد نظر خود کوچینگ نامیده می‌شود و به این دلیل از اهمیت بالایی برخوردار است که پیشرفت تک تک افراد تیم، منجر به موفقیت کلی سازمان می‌شود. "تمامی افراد در طول روز بیش از مورد تصمیم گیری انجام می‌دهند که حداقل مورد از آن‌ها می‌تواند شرایط زندگی و آینده‌ی آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد و آن‌ها را به موفقیت رسانده یا موجب منحرف شدن آن‌ها از مسیر اصلی و هدف شان شود. همچنین از آن جایی که اکثریت، فرصت و آگاهی لازم برای گرفتن تصمیمات مهم زندگی خود را ندارند، ممکن است به اشتباه، تصمیم نادرستی گرفته و موفقیت خود را به خطر بیندازند. زیرا گرفتن تصمیم درست گاهی سخت است. در نتیجه تمام تصمیماتی را که تا به الان گرفته اید را کنار بگذارید و برای گرفتن مشاوره‌ی تخصصی به یک کوچ حرفه‌ای مراجعه کنید تا از صفر تا صد گرفتن یک تصمیم، همراه با شما بوده و متناسب با هدفی که می‌خواهید به آن دست یابید، به شما مشاوره داده و کوتاه و موثر‌ترین مسیر را برای رسیدن به موفقیت و رضایت هم در محل کار و هم در زندگی شخصی برای شما با کمک خودتان ترسیم کند. شما عزیزان می‌توانید همین حالا از این فرصت استثنایی استفاده کنید و با مراجعه به سایت خسرو اصلانی از خدمات کوچینگ تخصصی بهره ببرید و. تا دیگر فقط و فقط درست تصمیم بگیرید. کوچینگ حتی در روانشناسی هم کاربرد دارد ما در ادامه روانشناسی کوچینگ و کاربردهای کوچینگ در انواع روانشناسی را برای شما آورده ایم: باوجوداینکه کوچینگ را به‌عنوان یک رویکرد کاربردی مستقل در نظر می‌گیرند، اما نمی‌توان از ت ثیر روانشناسی بر روی کوچینگ چشم‌پوشی کرد. به‌راحتی می‌توان ادعا کرد که ساختار کوچینگ برگرفته از چند شاخه روانشناسی است. ت ثیر روانشناسی انسان‌گرا، روانشناسی مثبت‌گرا و تیوری یادگیری در ساختار رویکرد کوچینگ به‌وضوح دیده می‌شود. آنچه از ردپای کوچینگ در روانشناسی گفتیم، خود ساختار شاخه‌ای در روانشناسی است که امروزه آن را "روانشناسی کوچینگ" می‌نامند. روانشناسی کوچینگ ( Coaching psychology ) شاخه‌ای از روانشناسی کاربردی است که سعی دارد مفاهیم و تیوری‌های روانشناسی را با روش هدایتگری فرد به کار گیرد. هدف این کار افزایش عملکرد، دستاورد‌ها و سلامت روان فرد، تیم و یا سازمان با به‌کارگیری روش‌های مبتنی بر مستندات به‌دست‌آمده از تحقیقات علمی است. ریشه‌های روانشناسی کوچینگ به اویل قرن بیستم بازمی‌گردد، اما بنیان‌گذاری رسمی آن چیزی نزدیک به سال زمان برده است. در سال و با اضافه شدن رشته "روانشناسی کوچینگ" در دانشگاه سیدنی، این شاخه از روانشناسی به‌صورت رسمی پا به عرصه ظهور نهاد. از آن زمان تاکنون، ژورنال‌ها و نشریات مختلفی به‌صورت تخصصی در مورد روانشناسی کوچینگ در حال انتشار هستند. روانشناسی انسان‌گرا ( Humanistic psychology ) بزرگ‌ترین سهم را در ساختار کوچینگ دارد و باید گفت که کوچینگ در روانشناسی انسان‌گرا بیش از سایر شاخه‌های روانشناسی دیده می‌شود. روانشناسی انسان‌گرا، همچون کوچینگ به "خودشکوفایی" فرد اعتقاد دارد. روانشناسی انسان‌گرا اعتقاد دارد که هرگاه انسان فرصت لازم را در اختیار داشته باشد، خود را بهبود می‌دهد. این مقوله، یکی از مقولات اصلی کوچینگ بوده و درواقع هدف نهایی کوچینگ را می‌توان "خودشکوفایی افراد" عنوان کرد. در روانشناسی انسان‌گرا، رابطه "فرد و روان‌درمانگر" به‌عنوان یکی از کلیدی‌ترین عوامل موفقیت‌آمیز بودن فرایند در نظر گرفته شده است. مطابق این نظریه، سه فاکتور واقع‌بینی، اعتماد و درک همدلانه، میان فرد و روان‌درمانگر، کیفیت کار را مشخص می‌کند. رابطه میان فرد و روان‌درمانگر در روانشناسی انسان‌گرا به‌گونه‌ای است که باید گفت "کار با افراد"، نه "کار بر روی افراد". این‌ها دقیقا جزو معیار‌های اصلی کوچینگ به‌حساب می‌آید، کما اینکه در صلاحیت‌های کوچینگ نیز دیده می‌شود. روانشناسی مثبت‌گرا ( Positive psychology ) یکی دیگر از شاخه‌های روانشناسی است که ردپای آن را می‌توان در رویکرد کوچینگ جست‌وجو کرد. کوچینگ در روانشناسی مثبت‌گرا ازآن‌رو دیده می‌شود که بنیاد روانشناسی مثبت‌گرا، همچون کوچینگ، بر جنبه‌های مثبت انسان مانند شایستگی و قدرت است. ت ثیر احساسات مثبت انسانی در فرد، به‌عنوان محرک و انگیزه دهنده در روانشناسی مثبت‌گرا دیده می‌شود که جزو اصول کاربردی کوچینگ است. از دید روانشناسی مثبت‌گرا، احساسات مثبت نه‌تن‌ها انگیزه دهنده هستند، بلکه باعث افزایش بهره‌وری و سودمندی فرد و بالا رفتن قابلیت‌ها و شایستگی‌های او می‌شوند. تیوری یادگیری ( Learning theory ) به‌عنوان یکی از تیوری‌های بنیادین روانشناسی، نقش سازنده‌ای در رویکرد کوچینگ دارد. تیوری "پاداش و تنبیه" که به‌عنوان یکی از اصول تیوری یادگیری شناخته می‌شود، در کوچینگ نیز دیده می‌شود. کوچ، رفتار‌ها و عملکرد‌های مثبت فرد را با استفاده از واژه‌های تشویقی، پاداش می‌دهد. این پاداش، همان انگیزه‌ای است که فرد برای ادامه کار می‌گیرد. در تیوری یادگیری آمده است که افراد از تجربیات خود درس می‌گیرند و این درس گرفتن می‌تواند در قالب "خودارزیابی" و "خوداندیشی" باشد. در کوچینگ افراد با استفاده از همین دو ابزار، به خودآگاهی می‌رسند که نقش بزرگی در فرایند کوچینگ دارد. در کل، کوچینگ منش نظری زیادی دارد، ازجمله روانشناسی ورزشی، جنبش پتانسیل انسانی و مدیریت کسب‌وکار. کوچینگ در دهه و میلادی شروع به تفکیک شدن به دوشاخه "توسعه فردی" و "کسب‌وکار" کرد، اما گسترش حقیقی آن در دهه میلادی بود. درست در زمانی که انتقال‌دهنده‌های کلیدی، بر باور‌های اجتماعی ت ثیرگذار بودند.