زندگی دشوار است و ما گاهی در کوران انواع رقابت‌ها از منظر حرفه‌ای، درسی یا اجتماعی خود را ناتوان و کم‌هوش تصور می‌کنیم و به جایی می‌رسیم که دست از هر کار می‌کشیم. این پست، حالت شعاری ندارد و اصلا شباهتی به مطالب کتاب‌های یا سخنرانی‌های انگیزشی ندارد. هر یک از موارد گانه‌ای که در اینجا ذکر می‌شوند، مبتنی بر یک پژوهش علمی آزموده شده‌ای هستند. پس اگر سرخورده هستید این مورد را با من مرور کنید تا شاید روزنه امید در دلتان زنده شود! دکتر کتی دیویس، یک روانشناس بالینی، در گفتگویی با نشریه بیزینس اینسایدر گفته که خلاقیت، نشانه قطعی هوش است، چرا که نیاز به تفکر منعطفی دارد که به خارج از چهارچوب روتین توجه داشته باشد. خب در این مورد، نیاز به بحثی نیست. شما ممکن است تا به حال در رقابت به افرادی که در مطالعه بسیار کوشا هستند، کم آورده باشید، آدم‌هایی که فرنگی‌ها به آنها book smart می‌گویند و ما در داخل کشور صفت خودمانی‌تری برای آنها به کار می‌بریم! هرچند باید به پشتکار آنها احترام گذاشت، یادتان باشد که مغز هر کدام از ما، به شیوه متفاوتی کار می‌کند و خلاقیت نوع خاصی از مغز را می‌طلبد. پس اگر در کارهایتان خلاقیت گاهگاهی را مشاهده می‌کنید، این نشانه‌ای است از باهوش بودن شما. دلیلی ندارد که هر آدم باهوشی ذهن منظم یا نشانه بیرونی نظم را داشته باشد. گاهی آشفته‌حالان، نشانه‌هایی از نبوغ را از خود بروز می‌دهند. مطابق تحقیقی که در نشریه Psychological Science به چاپ رسید، در همین مورد آزمایشی انجام شد. افراد به دو دسته تقسیم شدند. از هر دو دسته خواسته شد که بی‌مقدمه فهرستی از کارهایی را که می‌شود با توپ پینگ پنگ انجام داد، ردیف کنند. دسته اول در یک محیط شلوغ و درهم پاسخ می‌دادند و دسته دوم در یک محیط مرتب. مشخص شد که آن دسته در محیط آشفته، پاسخگو بودند طوفان مغزی بهتری داشته‌اند! پس ای آشفته‌حالانی که میز کارتان زیر لایه‌های کتاب و یادداشت و پوسته شکلات پنهان است، نگران نباشید! مطالعه‌ای که توسط دانشگاه گلداسمیتز در لندن انجام شد، نشان داد که وقتی که هر یک از ما در طول زندگی برای کسب خردمندی می‌گذاریم تا کنجکاوی‌هایمان را ارضا کنیم، نقش بزرگی در رشد شناختی ما دارد. پس شمایی که مستند می‌بینید و روی نکات ظریف آن دقت می‌کنید، مقالات اصلی در پاسخ به پرسش‌های خود گوگل می‌کنید، کتاب‌های دانش می‌خوانید که ربطی به رشته تحصیلی‌تان ندارد، یک جایی پاسخ این همه کنجکاوی را می‌گیرید! معمولا اگر کسی با خودش حرف بزند، ما او را مجنون می‌پنداریم. اما مطابق یک پژوهش صحبت کردن با صدای بلند با خود، خودکنترلی را افزایش می‌دهد و شکلی از هوش محسوب می‌شود. آنها در این تحقیق به گروهی از شرکت‌کنندگان تعدادی وظیفه محول کردند که دستورالعمل‌های آنها نوشته شده بود. سپس از گروهی خواستند که در سکوت دستورالعمل را بخوانند و از گروهی خواستند که با صدای بلند آن را قرایت کنند، مشخص شد که آن گروهی که دستورالعمل را با صدای بلند خوانده، در انجام وظایف، موفق‌تر بوده. مطابق پژوهشی که در سال در دانشگاه ییل انجام شد، توانایی کنترل بر خود یا نفس، نقش مهمی در هوش دارد. در این پژوهش از شرکت‌کننده‌ها تست ضریب هوشی گرفته شد و پیشنهاد شد که به پاس شرکت در آزمون به آنها پول نقد داده شود که می‌توانست بلافاصله بگیرند یا اینکه با اندکی تاخیر مبلغ بالاتری دریافت کنند. مشخص شد که آن دسته‌ای که صبورتر بودند، در آمزون نمره ضریب هوشی بالاتری داشته‌اند. بر اساس پژوهش دیگری که در British Journal of Psychology منتشر شد بین رضایت از تنها ماندن و هوش، ارتباطی وجود دارد. اگر گهگاه خلوت می‌کنید و در آن فکر می‌کنید و اولویت‌های خود را مشخص می‌کنید و نقشه می‌کشید، اینها همه نشانه‌هایی از هوش هستند و این می‌تواند نویدی باشد برای درون‌گراهای محزون از دورنگرا بودن! مطابق پژوهشی که در سال در دانشگاه نیومکزیکو امجام شد، کمدین‌های حرفه‌ای و آنهایی که می‌توانستند کپشن‌های خنده‌دارتری پای کارتون‌های بنویسند، هوش زبانی بالاتری داشتند. مطابق پژوهش دیگری که در سال در دانشگاه ییل انجام شد، مشخص شد که آدم‌های باهوش‌تر، نسبت به عقاید دیگران، ذهن بازتر و پذیراتری دارند و قبل از اینکه نظرات مختلف را بشوند، نظر و اندیشه خود را به خود را به صورت یک فرمول غیرقابل تغییر درنمی‌آورند. به این مطب بالا اصطلاحا اثر یا پدیده دانینگ - کروگر گفته می‌شود. یعنی چه؟ یعنی اینکه به صورت متناقض، آدم‌هایی که شایستگی کمتری دارند و ذهن درخشانی ندارند، خودشان را دست بالا می‌گیرند و در تخمین توانایی ذهنی خود اغراق می‌کنند. در حالی که آدم‌های باهوش در مورد محدودیت‌های خود بسیار می‌اندیشند. آنهایی که می‌پذیرند نمی‌دانند، ولع آموختن پیدا می‌کنند. منبع: یک پزشک