تاسیس تیمارستان در ایران سابقه چندان طولانی ندارد و احتمالا در دوره سلطنت ناصرالدین‌شاه محلی به نام دارالمجانین شکل گرفته است که نقش اصلی آن دور کردن و جدا کردن بیماران از جامعه و افراد عادی بود. بیماران اغلب مورد بی‌مهری و بدرفتاری قرار می‌گرفتند و اغلب در برخورد با آن‌ها از کتک و شلاق استفاده می‌شد. در واقع تاسیس تیمارستان‌های روانی به شکل امروزی در ایران به حدود سال قبل برمی‌گردد. در حال حاضر سیاستمداران و دولتمردان سراسر جهان بیش از گذشته به سلامتی روحی و روانی افراد اهمیت می‌دهند و سیستم سلامت روانی از لحاظ علمی و امکانات بسیار پیشرفت کرده است اما کماکان در بسیاری از کشورها بخش درمان بیماران روانی تحت پوشش بیمه نیست و فرایند درمان نیاز به اصلاحات دارد. عکس‌هایی که در این مقاله می‌بینید در فاصله نه حتی دور، حدود تا سال پیش ازآسایشگاه‌های روانی و از روند درمان بیماران گرفته شده است. زیاده‌روی و مشکلات کاری، ضربه مغزی به دلیل افتادن از اسب، اختلالات ارثی، خشونت با همسر، داشتن همسر خیالی، تشنج و حمله عصبی، تنبلی مفرط، خواندن رمان، تعصب بیش از حد مذهبی، بیش فعالی، فرزندان بیمار از ازدواج‌های فامیلی، ترک خانه، افسردگی اجتماعی، عادت‌های خطرناک، مصرف بیش از حد مواد مخدر و مشروبات، خودپرستی، آزار خانواده و کودک آزاری، خنگی و عقب ماندگی ذهنی تنها برخی از دلایلی است که بین سال‌های تا موجب بستری شدن افراد در تیمارستان‌ها شده است. اگر روح لطیفی دارید، ممکن است دیدن این عکس‌ها برای‌تان آزاردهنده باشد. من که تصور می‌کنم که اگر فرد عاقلی به طور تصادفی در یکی از این بیمارستان‌ها تحت درمان قرار می‌گرفت، قطعا دیوانه می‌شد. حتی نگاه کردن به عکس‌ها می‌تواند دیوانه کننده باشد.