تریکومونیازیس ( Trichomoniasis ) یک عفونت شایع مقاربتی است که توسط انگل ایجاد می‌شود. تریکومونیازیس در زنان می‌تواند باعث ایجاد ترشح بدبو از واژن، خارش دستگاه تناسلی و ادرار دردناک شود. مردان مبتلا به تریکومونیازیس معمولا هیچ علامتی ندارند. زنان باردار مبتلا به تریکومونیازیس در معرض خطر بیشتری برای به دنیا آوردن زودرس نوزادان خود هستند. برای جلوگیری از عفونت مجدد با ارگانیسم ایجاد کننده تریکومونیازیس، هر دو طرف باید تحت درمان قرار گیرند. متداول‌ترین درمان برای تریکومونیازیس شامل مصرف یک مگادوز مترونیدازول ( Flagyl ) یا تینیدازول ( Tindamax ) است. با استفاده صحیح از کاندوم در هر زمان رابطه جنسی می‌توانید خطر عفونت خود را کاهش دهید. بسیاری از زنان و اکثر مردان مبتلا به تریکومونیازیس، حداقل در ابتدا هیچ علامتی ندارند. علایم و نشانه‌های تریکومونیازیس در زنان عبارتند از ترشحات واژن اغلب با بوی بد که ممکن است سفید، خاکستری، زرد یا سبز باشد قرمزی، سوزش و خارش دستگاه تناسلی درد همراه با ادرار یا مقاربت جنسیتریکومونیازیس به ندرت علایم را در مردان ایجاد می‌کند. اگر هم آقایان علایم و نشانه‌هایی داشته باشند، ممکن است شامل موارد زیر باشد: تحریک داخل آلت تناسلی سوزش با ادرار یا بعد از انزال ترشح از آلت تناسلیدر صورت داشتن ترشحات بدبو از واژن یا درد هنگام ادرار یا مقاربت جنسی به پزشک مراجعه کنید. تریکومونیازیس توسط یک تک یاخته تک سلولی ایجاد می‌شود، نوعی انگل کوچک که در طول رابطه جنسی بین افراد حرکت می‌کند. دوره نهفتگی بین قرار گرفتن در معرض و عفونت ناشناخته است، اما تصور می‌شود که بین چهار تا روز متغیر است. عوامل خطر شامل داشتن موارد زیر است: شریک جنسی متعدد سابقه سایر عفونت‌های مقاربتی سابقه تریکومونیازیس رابطه جنسی بدون کاندومزنان باردار مبتلا به تریکومونیازیس ممکن است این عوارض را تجربه کنند: زایمان زودرس به دنیا آمدن کودک با وزن کم هنگام تولد انتقال عفونت به نوزاد هنگام عبور از مجرای زایمانبه نظر می‌رسد ابتلا به تریکومونیازیس، ابتلای زنان به HIV را آسان‌تر می‌کند یعنی همان ویروسی که باعث ایدز می‌شود. مانند سایر عفونت‌های مقاربتی، تنها راه پیشگیری از تریکومونیازیس پرهیز از رابطه جنسی است. برای کاهش خطر، هر بار که رابطه جنسی دارید از کاندوم به درستی استفاده کنید. تریکومونیازیس را می‌توان با مشاهده نمونه‌ای از مایع واژن برای زنان یا ادرار برای مردان زیر میکروسکوپ تشخیص داد. اگر انگل زیر میکروسکوپ قابل مشاهده باشد، نیازی به آزمایش بیشتر نیست. اگر این آزمایش قطعی نباشد، ممکن است از آزمایشاتی به نام آزمایش سریع آنتی ژن و تقویت اسید نوکلییک استفاده شود. رایج‌ترین درمان برای تریکومونیازیس، حتی برای زنان باردار، مصرف یک مگادوز از مترونیدازول (فلاگیل) یا تینیدازول (تیندامکس) است. در برخی موارد، پزشک ممکن است دوز کمتر از مترونیدازول را دو بار در روز به مدت هفت روز توصیه کند. هم شما و هم همسرتان نیاز به درمان دارید و تا زمانی که عفونت درمان نشود، که حدود یک هفته طول می‌کشد، باید از رابطه جنسی اجتناب کنید. ساعت پس از مصرف مترونیدازول یا ساعت پس از مصرف تینیدازول، الکل ننوشید، زیرا باعث تهوع و استفراغ شدید می‌شود. پزشک شما احتمالا می‌خواهد از دو هفته تا سه ماه پس از درمان، مجددا شما را برای بیماری تریکومونیازیس مورد آزمایش مجدد قرار دهد تا مطمین شود که مجددا عفونت نکرده اید. تریکومونیازیس بدون درمان می‌تواند ماه‌ها تا سال‌ها طول بکشد. پزشک خانوادگی، متخصص زنان یا پزشک متخصص در یک مرکز مراقبت‌های فوری می‌تواند بیماری تریکومونیازیس را تشخیص داده و دارو برای شما تجویز کند. قبل از قرار ملاقات، ممکن است لیستی تهیه کنید که شامل موارد زیر است: شرح مفصل علایم، از جمله زمان شروع آن‌ها عفونت‌های مقاربتی که داشته اید تعداد شرکای جنسی که در چند سال گذشته داشته ایددر مورد زنان، پزشک معاینه لگن را انجام می‌دهد و ممکن است نمونه‌ای از مایعات واژن شما را برای آزمایش بگیرد. مردان باید نمونه ادرار ارایه دهند. منبع: