ادوارد اسنودن، افشاگر بزرگ اطلاعات سازمان ملی اطلاعات آمریکا، در هتلی لوکس در مسکو با نشریه اشپیگل مصاحبه کرده است. او اخیرا کتابی درباره خودش و سازمان ملی اطلاعات آمریکا نوشته است که با استقبال روبه‌رو شده است. او در این مصاحبه جزییاتی ترسناک را از نحوه شنود دستگاه‌های اطلاعاتی آمریکا از زندگی شخصی سوژه‌ها ارایه می‌دهد. با توجه به آن‌چه که اسنودن می‌گوید، به نظر می‌رسد که ما در عصر تبادل اطلاعات به هیچ عنوان امنیت نداریم. آقای اسنودن! شما همیشه گفته‌اید "شخصیت اول داستان‌تان نیستید، اما کتابی صفحه‌ای درباره خودتان نوشته‌اید. "دلیلش این است که به نظر من توضیح‌دادن درباره سیستم شنود گسترده برای افکار عمومی بسیار اهمیت دارد. من نمی‌توانم درمورد چگونگی به وجود آمدن این سیستم توضیح دهم بدون این‌که به نقشی که خودم در به وجود آمدنش برعهده داشتم، اشاره کنم. چهار‌سال پیش، باراک اوباما رییس‌جمهوری آمریکا بود، خبری از بوریس جانسون نبود و حزب راستگرای افراطی پوپولیست آلمان عددی نبود. اما در سال ، دیگر هیچ‌کسی این مسایل را شوخی نمی‌پندارد. وقتی به دنیا نگاه می‌کنید و به چندپاره‌شدن جوامع می‌نگرید و وقتی می‌بینید که تمامیت‌خواهی در بسیاری از کشور‌ها رسوخ کرده، نگران می‌شوید. در جای‌جای دنیا طبقه سیاسی و اقتصادی فکر می‌کنند می‌توانند با استفاده از تکنولوژی بر جهان اطراف خود اثر بگذارند این امکان چند‌سال پیش وجود نداشت. درواقع نظام‌های سیاسی ما مورد هجوم واقع شده‌اند. نظام‌های سیاسی، حقوقی و اجتماعی. ما به جایی رسیده‌ایم که فکر می‌کنیم اگر بتوانیم از شر آدم‌هایی که دوست‌شان نداریم، خلاص شویم، دیگر همه مشکلات‌مان حل خواهد شد. ما مدام می‌گوییم "خب دونالد ترامپ است دیگر! خب بوریس جانسون است دیگر. خب روس‌ها هستند دیگر. اما واقعیت این است که ترامپ مشکل اصلی نیست. ترامپ نتیجه و اثر بیرونی مشکل است. بله و به همین علت است که کتاب جدیدم را نوشتم. آه. خدای من. تعدادشان خیلی زیاد است. بزرگترین دروغ این بود که. که شما جاسوس روسیه هستید؟ نه، حتی این هم بزرگترین‌شان نبود. می‌گفتند قصد داشتم به روسیه بروم، اما حتی سازمان اطلاعات ملی آمریکا هم تایید کرد که من قصد نداشتم به روسیه بروم. اما مردم مدام این دروغ را تکرار می‌کنند، چون خیلی واقعی به نظر می‌رسد. این دروغ هم بخشی از جنگ روانی است که همین حالا در جریان است. در این جنگ، حقیقت جایگاهی ندارد. آن‌چه شما می‌دانید در مقایسه با آن‌چه احساس می‌کنید، اهمیت کمتری دارد. در ابتدا اصلا نمی‌دانستم که شنود گسترده در دستور کار است، چون برای سازمان سیا کار می‌کردم. اما وقتی مامور سازمان ملی اطلاعات شدم، در آخرین مسیولیتم باید با دستگاه‌های شنود کار می‌کردم. یک نفر آن‌جا بود که قرار شد چیز‌هایی را به من آموزش دهد. گاهی اوقات او روی صندلی چرخ‌دارش می‌نشست، عکس‌های خصوصی همسران برخی سوژه‌ها را به من نشان می‌داد و می‌خندید. نه. تغییر طرز فکرم در طول چند سال اتفاق افتاد. اما یکی از موقعیت‌های ویژه را به یاد می‌آورم. در آخرین مسیولیتم تحلیل زیرساخت‌ها با من بود. در سازمان ملی اطلاعات دو نوع تحلیلگر شنود وجود داشت. برخی تحلیلگر شخصیت بودند و با خواندن صفحات فیس‌بوک، چت‌ها و پیامک‌های افراد سعی می‌کردند تحلیلی از شخصیت آن‌ها به دست بیاورند. برخی هم تحلیلگر زیرساخت بودند. این افراد معمولا مسیولیت عملیات ضدهک را برعهده دارند. سعی می‌کردیم بفهمیم دیگران با ما چه کرده‌اند. به جای این‌که افراد را ردیابی کنیم، ابزار و وسیله‌های هک‌کردن را ردیابی می‌کردیم. مثلا ما کامپیوتری را در کتابخانه‌ای هک می‌کردیم، دوربین کامپیوتر را روشن کرده و افرادی که در کتابخانه بودند، زیر نظر می‌گرفتیم، بعد فیلم دوربین را ضبط می‌کردیم. مثلا یک‌بار فیلم فردی را ضبط کردم که جایی در جنوب‌شرق آسیا پشت کامپیوترش نشسته بود و دنبال شغلی در دانشگاه‌هایی می‌گشت که مظنون به مشارکت در برنامه هسته‌ای یا حملات سایبری بودند. این فرد درحالی مشغول این کار بود که کودک کوچکش را در بغل داشت و کودک به طرز معصومانه‌ای دست‌هایش را روی کیبورد می‌کوبید. می‌دانستم که درحال استفاده از ابزار شنود هستم. اما کل ماجرا خیلی انتزاعی بود. ناگهان شما در عالم واقع فردی را می‌بینید که از دوربین کامپیوتر خودش به شما نگاه می‌کند. آن‌ها نمی‌دانند دارند به شما نگاه می‌کنند، اما شما می‌دانید که هر کاری که او می‌کند مراقبش هستید. این سیستم‌ها آن‌قدر پیشرفته بودند که هیچ‌کسی نمی‌فهمید تحت نظر است. خیلی طول کشید تا به این سیستم شک کنم. خیر، این مس له خیلی مهم است. نه حالا و نه هیچ وقت دیگر به خودکشی فکر نکرده‌ام. من درخصوص موضوع خودکشی نوعی نگاه اعتراضی فلسفی دارم و اگر زمانی از پنجره به بیرون پرت شدم، بدانید و مطمین باشید که کسی مرا به بیرون پرت کرده است. وقتی شروع به جمع‌آوری اطلاعاتی کردید که بعد‌ها به نام "اسناد اسنودن" معروف شد، در‌هاوایی برای دفتر اشتراک اطلاعات کار می‌کردید. خیلی خنده‌دار است. من تنها کارمند این بخش بودم و تصادفی به آن‌جا رفتم. بعد از بیماری‌ام، تصمیم گرفتم اندکی فشار را از خودم بردارم و روابطم را سر و سامان بدهم و همه چیز را به حال اول بازگردانم. آن‌ها می‌دانستند که من چه قابلیت‌هایی دارم و وجود من برایشان کمک بزرگی بود. بله، دفترم در تونلی بزرگ بود. ابتدا وارد پارکینگ خیلی بزرگ می‌شدیم و بعد جاده‌ای در آن بود که وقتی واردش می‌شدیم به تونل ختم می‌شد. برای توضیح دادن این مسایل محدودیت‌هایی دارم. برای این‌که ممکن است روزی برای کاری که کرده‌ام در دادگاه حاضر شوم بنابراین نمی‌توانم همه چیز را بگویم. نکته مکعب روبیک این بود که حواس‌ها را پرت می‌کرد. من به بسیاری از همکارانم مکعب روبیک هدیه داده بودم و نگهبان‌ها هر وقت مرا می‌دیدند درحال ور رفتن با مکعب بودم. آن‌ها به نوعی مرا با آن مکعب تصور می‌کردند. در هر صورت گاهی اوقات نیز مجبور می‌شدم برخی چیز‌ها را به خارج از دفتر منتقل کنم. وقتی که درحال خروج از ساختمان بودم اگر یکی از نگهبان‌ها را بی‌حوصله می‌دیدم مکعب را به او می‌دادم تا با آن بازی کند. وقتی یک بار این کار را می‌کنید و جواب می‌دهد با خود فکر می‌کنید که باز هم تکرارش کنید. فلزیاب نمی‌توانست فلز موجود در کارت حافظه را شناسایی کند، چون فلز زیادی در آن نبود. باید به خودتان اطمینان داشته و مطمین باشید که کاری به دلایل منطقی و درست انجام می‌دهید. باور کردن چیزی، کافی نیست. اگر واقعا می‌خواهید چیزی را تغییر دهید باید خطر پذیر باشید. خیلی کار‌ها انجام دادم. سعی کردم مرتکب اشتباهی نشوم. نامه‌ای هم برای لیندسی نوشتم. فقط می‌خواستم بگویم که مجبورم برای کار به جا‌های دور بروم. نمی‌توانستم به او بگویم برای چه ترکش می‌کنم. اگر به لیندسی یا به خانواده‌ام می‌گفتم و آن‌ها به اف‌بی‌آی خبر می‌دادند، آن‌وقت دولت آمریکا می‌توانست بگوید آن‌ها هم بخشی از تیوری توطیه هستند و آن‌ها را بازداشت می‌کرد. لیندسی به خوبی می‌فهمید که من تغییر کرده‌ام. اما باید محتاط می‌بودم. وقتی کسی را دوست دارید چیز‌هایی که آن‌ها را به زندان بیندازد را بر زبان نمی‌آورید. بله، سرویس امنیتی روسیه مرا از پا آویزان نکرد و کتکم نزد، چون آن‌ها نمی‌دانستند باید چه کنند. وقتی اطلاعات منتشر شد، آن‌ها هم گیج بودند. فکر می‌کنم به این نتیجه رسیدند که بهتر است صبر کنند و ببینند چه می‌شود. من سعی کردم فاصله خودم را با جامعه روسیه حفظ کنم و این کار کاملا با قصد قبلی بود. من معمولا با افراد انگلیسی‌زبان در ارتباط هستم. من رییس بنیاد آزادی مطبوعات هستم و شما می‌دانید که من مثل یک گربه خانگی هستم. مهم نیست کجا باشد. مسکو، برلین یا نیویورک. تا زمانی که کامپیوتری روبه‌رویم باشد، من اوضاعم خوب است. البته که دارم. من دوستانم را ملاقات می‌کنم و گاهی اوقات برای صرف شام از خانه بیرون می‌روم. گاهی اوقات با لیندسی به پارک می‌رویم. سوار مترو می‌شوم. سوار تاکسی می‌شوم و درعین حال همیشه عملکرد روسیه در زمینه حقوق بشر را محکوم کرده‌ام. اما روبه‌روی کاخ کرملین عکس سلفی نمی‌گیرم، برای این‌که دولت آمریکا از این سلفی برای حمله به من و ساختن دروغ علیه من استفاده می‌کند. بله، خیلی خوب کار می‌کند، اما برای افراد نااهل. من برای تیم احترام قایل هستم. او به دنبال مرکزیت‌زدایی از اینترنت است. ایده او این است که می‌توان اینترنت را به شبکه‌ای فردی و خصوصی تبدیل کرد، بدون این‌که مجبور باشیم آن را مدیریت کنیم. امروز چه چیزی دراختیار داریم؟ گوگل، فیس‌بوک، دیتاسنتر‌های بزرگ در سراسر جهان و این افراد از راه دور کامپیوتر‌ها را کنترل می‌کنند. شما درخواست خود را به گوگل می‌فرستید. وقتی که به دنبال آدرس می‌گردید، از گوگل‌مپ استفاده می‌کنید. گوگل درخواست شما را پردازش می‌کند و نتیجه را برای شما می‌فرستد. همین کار را با نرم‌افزار تشخیص صدا انجام می‌دهد. سیری، الکسا و باقی نرم‌افزار‌ها هم همین کار را می‌کنند. اما سوال این است که چرا گوگل باید بداند که شما کجا می‌روید؟ چرا شما برای یافتن آدرس باید درخواست خود را به گوگل بفرستید؟ به همین تلفن که الان روی میز است، نگاه کنید، می‌توانید به من بگویید وقتی که صفحه‌اش خاموش است، مشغول چه کاری است؟ خب من می‌توانم به شما بگویم که این تلفن درحال ارتباط با صدا‌های هزارنفر در هر دقیقه است. این تلفن یک ابزار ارتباطی است. رفتار شما را آنالیز می‌کند، موقعیت مکان شما را گزارش می‌دهد و غیره. مشکل اصلی این است که همه این اتفاق‌ها در خفا رخ می‌دهد. بیایید فرض کنیم که شما به راحتی بتوانید یک آیکون را فشار دهید و همه این اتفاقات مخفی متوقف شود. آیا این کار را می‌کنید؟ اما درحال حاضر این کار برای شما امکان‌پذیر نیست. آن‌ها می‌گویند این پنجره را تا انتها اسکرول کنید، روی دکمه "موافقم" کلیک کنید تا زندگی شما بهتر و بهتر شود و اگر هیچ کسی این روند را به چالش نکشد، اما این کار را خواهم کرد، چون مهمترین چیز درحال حاضر افشای این اقدامات مخفی است. شهروند