لویی دو فونس، زاده ژوییه و درگذشته به تاریخ ژانویه ، بازیگر محبوب فرانسوی بود که به همراه بورویل و فرناندل، یکی از غول‌های کمدی این کشور به شمار می‌رفت. اجراهای پرانرژی، طیف وسیعی از حالت‌های چهره، داد و فریاد، بی‌صبری، غرور و خودپسندی اغراق‌شده، از ویژگی‌های سبک بازیگری وی بودند. لویی ژرمن داوید دو فونس دو گالارزا، در کوبووآ از توابع او دو سن از والدینی اسپانیایی به دنیا آمد. پدرش، کارلوس لوییس از نجیب‌زاده‌های اسپانیا، در کشور خود وکیل بود، اما بعد از ورود به فرانسه به کار برش الماس پرداخت. مادرش لیونور سوتو رگوی را نام داشت. دو فونس که در بین دوستان و نزدیکانش به فوفو معروف بود، به زبان‌های اسپانیایی، فرانسوی و انگلیسی صحبت‌می‌کرد. در جوانی به طراحی و نواختن پیانو علاقه داشت. او که فارغ‌التحصیل دبیرستان معروف کوندورسه در پاریس بود، در جوانی به کارهای مختلف پرداخت. زمانی پیانیست کافه بود و در حال نواختن شکلک‌هایی در‌می‌آورد که باعث خنده مشتری‌ها می‌شد. یک سال در مدرسه بازیگری سیمون آموزش دید و روابط سودمندی با افرادی مثل دنیل ژلن برقرار کرد. در سال‌های ابتدایی ، او به نواختن پیانو در کلوب‌ها ادامه می‌داد و فکر می‌کرد کسی به یک بازیگر قدکوتاه و طاس و لاغر نیازی ندارد. با تشویق همسر و پسرش بر ترسش غلبه کرد و کارش را با تیاتر شروع کرد، و موفقیت‌هایی به دست آورد و نقش‌های کوچکی در فیلم‌ها بازی کرد. زمانی که به یک ستاره سینما تبدیل شده بود، باز هم به اجرا در تیاتر ادامه داد. کار او زمانی به اوج خود رسید که بازی چشمگیری در نمایش "اسکار" از خود نشان داد و آن نقش را چند سال بعد در اقتباسی سینمایی تکرار کرد. دو فونس در سال ، در سالگی، به لطف تماس با دنیل ژلن، نقش کوچکی در "وسوسه باربیزون" به کارگردانی ژان استلی به دست آورد. او در نقش یک دربان، کمتر از ثانیه در صحنه حاضر می‌شد و دو جمله دیالوگ داشت. وی در سال آینده در فیلم ظاهر شد و تا پیش از به دست آوردن اولین نقش اصلی‌اش، در بیش از فیلم، نقش‌های کوچک بازی کرد. در طول این دوره، برنامه روزمره او همیشه ثابت بود: صبح ها به کار دوبله مشغول بود بعد از ظهرها در فیلم بازی می‌کرد و عصرها در تیاتر به اجرا می‌پرداخت. از تا ، در فیلم ظاهر شد که معمولا نقش سیاهی‌لشکر داشت. در ، در فیلم‌هایی مثل "آه! چه سبیل‌های زیبایی" و "گوسفند پنج پا دارد" بازی کرد. بخت زمانی با او یار شد که در "عبور از پاریس" ( ) کمدی معروف جنگ جهانی دوم به کارگردانی کلود اوتان لارا، در نقش کوچک قصاب بازار سیاه به نام ژامبیه ظاهر شد. او با قدرت در مقابل ژان گابن و بورویل قرار گرفت، آن هم در حضوری چند دقیقه‌ای که طی آن به نوعی شخصیت آینده خود را ترسیم کرد: سست در مقابل شخص قوی (گابن) و بدخلق در مقابل شخص ضعیف (بورویل)سال بعد، موریس رگامی اولین نقش اول را به او داد. عملکرد او در نقش آهنگساز شکست‌خورده در "مثل یک مو روی سوپ" ( ) جایزه بزرگ خنده را نصیب او کرد. در همان سال، نقش اول "نه دیده‌ام، نه می شناسم" به کارگردانی ایو روبر را به دست آورد. او در نقش یک شکارچی به همراه سگش در برابر هر قدرتی می‌ایستد و همیشه موفق می‌شود از دست شکاربان فرار‌کند. در "تاکسی، کاروان و گاوبازی" ( ) به کارگردانی آندره هونبل نیز نقش اول را به دست آورد. این فیلم که در اسپانیا ساخته شد، موفقیت نسبی کسب کرد. با این حال، پیشرفت او در سینما مدتی متوقف شد و او باز هم به فیلم‌ها و نقش‌های کم‌اهمیت‌تر بازگشت. در ، در "زیبای آمریکایی" ساخته روبر دری، نقش دو برادر دوقلو را بازی کرد که یکی مدیر کارکنان و دیگری کمیسر بود. در ، با بازی در "جیر جیر" ساخته ژان ژیرو به یک ستاره تبدیل‌شد. این فیلم آغازگر همکاری طولانی مدت دو‌فونس و ژیرو بود که به ساخت یازده فیلم دیگر منجر شد: "بیایید بانک بزنیم" ( ) ، مجموعه فیلم‌های ژاندارم (شش فیلم از تا ) ، "تعطیلات بزرگ" ( ) ، "جو" ( ) ، "خسیس" ( ) و "سوپ کلم" ( )دو فونس در سالگی، با فیلم "ژاندارم سن تروپه" ( ) به طور غیرمنتظره‌ای به یک ستاره مهم بین‌المللی تبدیل شد. ژان ژیرو بعد از اولین همکاری موفقیت‌آمیز با دو فونس، او را برای نقش ژاندارم فریبکار، فرصت طلب و چاپلوس مناسب دید. آن دو در پنج قسمت بعدی مجموعه، "ژاندارم در نیویورک" ( ) ، "ژاندارم ازدواج می‌کند" ( ) ، "ژاندارم در گردش" ( ) ، "ژاندارم و فرازمینی‌ها" ( ) و "ژاندارم و خانم‌های ژاندارم" ( ) هم کار کردند. دو ماه بعد از نمایش "ژاندارم سن تروپه"، دو فونس با نقش کمیسر ژوو در "فانتوماس" ( ) به موفقیت جدیدی رسید. بازی او در این فیلم، بر عملکرد دیگر بازیگران از جمله ژان ماره در نقش اول، سایه افکند و در دو قسمت بعدی این سه‌گانه، "فانتوماس خشمگین می‌شود" ( ) و "فانتوماس در برابر اسکاتلند یارد" ( ) ، نیز نقش خود را تکرار کرد. ژرار اوری با استفاده از دو فونس و بورویل در "آدم احمق" ( ) آنها را به یک زوج کمدی به یادماندنی تبدیل کرد. این زوج دو سال بعد در "جنجال بزرگ" ( ) ، یکی از موفق‌ترین و پرفروش‌ترین فیلم‌های فرانسه تا آن زمان، به هم پیوستند. در این فیلم، او نقش یک رهبر ارکستر را بر عهده گرفت. در همان سال، در "رستوران بزرگ" نقش رییس دیکتاتور یک رستوران را بازی کرد. اوری قصد داشت دوفونس و بورویل را یک بار دیگر در "جنون عظمت‌طلبی" ( ) کنار هم قرار دهد، اما مرگ بورویل در ، باعث تغییراتی در فیلمنامه و جایگزینی ایو مونتان در آن فیلم شد. پس از مدتی دوری از سینما و کار در تیاتر، در سال با موفقیت در "ماجراهای رابی ژاکوب" ظاهر شد. در دو بار دچار انفارکتوس شد و بعد از دو ماه بستری شدن در بیمارستان، رژیم سختی را دنبال کرد که باعث لاغری و پیری چهره‌اش شد چیزی که در "بال یا ران" ( ) کاملا به چشم می‌خورد. او در این کمدی به کارگردانی کلود زیدی با ک لوش همبازی شد و یکی از موفق‌ترین و معروف‌ترین نقش‌های خود را ایفا کرد. وی با ریتم کندتری به بازی در فیلم‌ها ادامه داد و در "اختلاف" ( ) به کارگردانی کلود زیدی، در کنار آنی ژیراردو و "ژاندارم و فرازمینی‌ها" ( ) ظاهر شد. در سال ، این بازیگر به رویای قدیمی خود یعنی اقتباس سینمایی از نمایشنامه‌ای از مولیر جامه عمل پوشاند. اما "خسیس" در بین تماشاگران موفقیتی متوسط به دست آورد. در همین سال، او جایزه سزار افتخاری را به پاس یک عمر فعالیت هنری از دستان جری لوییس دریافت کرد. آخرین فیلم وی "ژاندارم و خانم های ژاندارم" بود که در به نمایش درآمد. در سال ، با ژرمن لوییز الودی کاروآیه ازدواج کرد و صاحب پسری به نام دنیل شد. آنها در سال از هم جدا شدند. در با ژ ن بارتلمی دو موپسان ازدواج کرد و چهل سال، تا زمان مرگ دوفونس در ، با هم زندگی کردند. آنها دو پسر به نام‌های پاتریک و الیویه داشتند. لویی دو فونس در ژانویه ، چند ماه بعد از بازی در آخرین فیلمش و در سالگی، بر اثر حمله قلبی درگذشت. وی در گورستان شهر سلیه به خاک سپرده شد. برترینها