آقای گیلیز کورن: اگر میخواهید متوجه بشوید مسیریابی من تا چه حد بد است، باید یک خوب بخرید، هر دو چشمانش را ببندید، دماغش را ببرید، کفش اسکیت پایش کنید، ببریدش وسط یک دریاچه و به او بگویید که باید شما راببرد پاریس. من آدم باهوشی هستم ولی هیپوکمپوس های مغزم چندان بزرگ و پرفعالیت نیست. حتی بعضی اوقات در حمام خانه ام گم می شوم. هیچوقت در زندگی ام با یک خودرو مسیر درست را نپیچیده ام. برای رسیدن از یک تقاطع به نقاطع دیگر در یک جاده از هر بار، بار را اشتباه می پیچم و برای رسیدن به مقصدی که از محل حرکتم تا آن کیلومتر فاصله دارد، چهار ساعتی خلاف جهت عقربه های ساعت دور خود می چرخم. با این وجود اولین باری که مسیریاب های ماهواره ای معرفی شد، معتفد بودم این دستگاه مغز انسان را تنبل میکند. معتقد بودم این مسیریاب ها انسان را از محیط واقعی زندگی جدا میکند و آنقدر انسان را از خود اتکایی دور میکند که نهایتا زمانی افراد استفاده کننده از این مسیریابها در هر جایی گم میشوند. اما همسرم به من گفت: " تو سال رانندگی کردی و هیچوقت کوچک ترین توانایی در مسیریابی پیدا نکردی ". گفتم: " مزخرف است ". و با عصبانیت از درون خانه بیرون آمدم. حد اقل انسان باید به راحتی با این مسیریاب ها حرف زده و مثلا بگوید مرا ببر خانه. بدون اینکه لازم باشد در حال رانندگی با کنترل های خطرناک آن بازی کرد. (البته به لطف پیشرفت علم و تکنولوژی امروز شاهد چنین مسیریاب هایی که از سخن انسان پیروی کنند، هستیم. این دستگاه باید دیدکلی از شرایط ترافیک داشته باشد و زمانی که احتمال ترافیک وجود دارد از مسیریاب های میانبر استفاده کند و مهم تر از همه چیز صداهای مناسبی بر روی آن گذاشته شود. پس Tom Tom HD گزینه ی خوبی است. این دستگاه همیشه چندان خوب کار نمیکند اما صداهای جالب و زیبای به کار گرفته شده در آن این مسیله را جبران میکند. وقتی صداهای آشنای گوش نوازی شما را در طول مسیر راهنمایی میکند، دیگر مهم نیست که واقعا به این مقصد میرسیم یا نه! زیرا سفر با این صداها به اندازه ی کافی لذت بخش است.