کودک ایرانی "اطاعت" یاد می گیردکودک آلمانی "پیشرفت"و کودک چینی "مهرورزی" علیرضا عابدین (روان شناس) در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستان‌های کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستان‌های کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی چین، به عنوان نماینده فرهنگ جمع‌گرا و آلمان، به عنوان نماینده فرهنگ فردگرا پرداخته است. او به این منظور تمامی داستان‌های کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل داستان منتشر شده در سال ، همچنین داستان از داستان‌های کتاب کلاس اول چین و داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان را به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب کرده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد نیاز به "پیروی" و اطاعت به دو نوع "تسلیم" و "احترام" تقسیم شده است. نیاز "مهرورزی" پرتکرارترین نیاز در چین است که به شدت با ساختار جمع‌گرای شرقی مطابقت دارد. در مرتبه‌های بعدی نیاز "فهمیدن" و همچنین نیاز به "ارایه و بیان" در چین هستند. به طور خلاصه می‌توان گفت کودک چینی به دنبال آن است که مهر بورزد، بفهمد و بفهماند. بعد از این سه نیاز که اساسا در ارتباط با دیگران (نیازهای جمعی) معنا پیدا می‌کنند، نیازهای شخصی‌تر مثل "پیشرفت" و "بازی" در چین، ظهور می‌کنند. این در حالی است که بروز نیازها در آلمان درست وارونه چین است. در آلمان نیاز به "پیشرفت"، "بازی" و "شناخت" که نیازهای فردی و معطوف به خود هستند، در درجه اول قرار دارند و بعد از آنها نیاز "پیوندجویی" ظهور می کند. بنابراین کودک ایرانی می‌آموزد طلب‌کننده و گیرنده (مصرف کننده و تنبل) باشد. کودک چینی اما می‌آموزد دهنده و بخشنده (تولیدکننده و کارگر) باشد. در حالی که کودک آلمانی اساسا چیزی طلب نمی‌کند (استقلال طلب) است. بر این پایه می‌توان نتیجه گرفت کودک ایرانی در کتاب درسی خود یاد می‌گیرد که مطیع و سربه زیر باشد. نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه می‌کند. نگاه کودک چینی به اطراف است و یک نگاه دایره‌وار دارد، ولی کودک آلمانی یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد. او به یک نقطه و هدف چشم می دوزد و تنها برای رسیدن به‌آن در یک خط سیر مشخص می کوشد و در نهایت هم موفق است. در پایان نتیجه می گیریم، هر چیزی که الان هستیم، به خاطر آموزشی است که در دوران ابتدایی دیده ایم.