در طول قرن‌های گذشته و به دلیل زندگی ابتدایی انسان‌ها و به دلیل جنگ‌ها، کشورها و تمدن‌ها با قحطی‌های مرگبار، مواجه می شدند بنابراین، در این گزارش قصد داریم درباره یکی از قحطی‌ها سخن خواهیم گفت. در قرن نوزدهم ایرلند دولت تابع بریتانیا بود و بنا به خوی استعماری بریتانیا بر همه جوانب زندگی سیاسی و اقتصادی ایرلند حاکم بود و حتی بر زمین‌های زراعی و کشاورزی سلطه داشت. در آن برهه اقلیت پروتستان بر اکثریت کاتولیک حاکم بود و مالیات‌های گزافی از مردم دریافت می‌کردند همین اتفاق باعث شد تا مردم ایرلند در فقر نابودکننده‌ای فرو بروند و این بحران با ورود سیب‌زمینی به ایرلند از آمریکای جنوبی همراه شد و از این پس سیب‌زمینی به غذای اصلی مردم ایرلند به خصوص فقرا تبدیل شد. سیب‌زمینی به غذای اصلی ایرلندی‌ها در زمستان تبدیل شد. کشاورزان فقط در مزارع و زمین‌های استیجاری، سیب‌زمینی می‌کاشتند تا با وجود هوای سرد و فقر بتوانند خانواده خود را سیر کنند. در سال میلادی، انگل‌های سیب‌زمینی که منشا آن مکزیک بود از طریق کشتی‌های تجاری به ایالات متحده و سپس به ایرلند و اروپا رسید. این انگل یک سوم محصول سیب‌زمینی سال میلادی و درصد سیب‌زمینی‌های سال بعد را از بین برد و تاثیر این خسارت روی ایرلند بیش از هرجای دیگر بود، در سال ، قحطی سیب‌زمینی باعث گرسنگی بی‌سابقه شد. با وجود گرسنگی مردم ایرلند، بریتانیایی‌ها مواد غذایی ذخیره شده را از ایرلند به بریتانیا صادر می‌کردند و بیش از کشتی در طول دوران قحطی از بنادر ایرلند به بنادر بریتانیا از جمله لیورپول، بریستول و لندن و. منتقل شد. این کشتی‌ها کره، گوشت و ماهی و لوبیا، خرگوش، عسل، را با خود حمل می‌کردند. بریتانیا ثروت ایرلند را در دوران قحطی به چپاول برد و از ملت گرسنه مالیات گرفت و اجاره‌بها را بالا برد. این قحطی باعث شد مردم هرآنچه به دست می‌آوردند، بخورند، اجساد مردگان همه جا را فراگرفته و روز به روز بیشتر می‌شد. بسیاری از ایرلندی‌ها به ایالات متحده مهاجرت کردند و آنها که نتوانستند به انتظار مرگ نشستند. بیش از یک میلیون تن به دلیل گرسنگی مردند و میزان جمعیت به اندازه درصد کاهش یافت. قحطی سیب‌زمینی یکی از وحشتناک‌ترین گرسنگی‌های ایرلند و نقطه تحولی در تاریخ آن به شمار می‌رود، به طوریکه نسبت جمعیت به مدت یک قرن کاهش یافت و رتبه ایرلند و بریتانیا رو به وخامت رفت زیرا آنها به وجود قحطی مالیات‌ها را افزایش دادند و غذا را به کشور خود صادر کردند. این اتفاق در حافظه تاریخی مردم ایرلند باقی مانده و امروزه بسیاری از مردم ایرلند آن را یادآوری می‌کنند، و کمک عثمانی‌ها را نیز فراموش نمی‌کنند همانطور که جنایت انگلیسی‌ها را از یاد نخواهند برد. مجسمه‌هایی در ایرلند و ایالات متحده وجود دارد که این اتفاق تاریخی را یادآوری می‌کند.