عادات بسیاری وجود دارد و ابزار‌هایی که در طول تاریخ استفاده می‌شدند، برخی از آن‌ها از مرز زمان گذشته و هنوز استفاده می‌شوند، اما برخی چیز‌ها که در گذشته عادی بودند امروزه خطرناک به شمار می‌روند. بیش از سال پیش کوکایین به عنوان یک ماده مضر شناخته نمی‌شد، بلکه در داروخانه‌های بدون نسخه پزشک به فروش می‌رسید و برای درمان خارش و دندان درد به کار برده و توصیه می‌شد برای آرام کردن بچه‌ها از آن استفاده شود. در آغاز قرن بیستم ساکنان ایالات متحده آمریکا، می‌توانستند بچه هایشان را با پست به هر جا که می‌خواستند ارسال کنند و این کار منع قانونی نداشت و کاملا قانونی به شمار می‌رفت. اگر وزن بچه‌ها معمولی و در حد استاندارد بود، پست کردن آن‌ها فقط سنت آب می‌خورد. والدین سعی می‌کردند برای کاهش هزینه‌های خانه، با همین روش بچه هایشان را به خانه دوست و آشنا بفرستند. در دهه‌ی سی قرن پیش، برخی والدین بچه‌های خود را درون قفس آهنی با دیوار‌های توری قرار می‌دادند. این کار بین خانواده‌های بریتانیایی شایع بود. این کار برای این بود که وقتی مادر‌ها مشغول انجام کار‌های خانه هستند بچه هایشان هوا بخورند. ثروتمندان می‌توانستند کار‌های عجیب و غریبی انجام بدهند. در قرن هجدهم برخی از ثروتمندان م د جدیدی راه انداختند و یک ژولیده را در باغ خود استخدام می‌کردند. ژولیده باغ یک فرد زنده بود که به او اجازه نمی‌دادند به حمام برود، ریش هایش را بزند و یا ناخن هایش را بگیرد. این انسان زنده دکور باغ و مایه فخر و مباهات ثروتمندان به شمار می‌رفت و احساس با کلاس بودن به آن‌ها می‌داد. در دهه‌ی پنجاه قرن پیش، مواد رادیواکتیوی بی خطر به حساب می‌آمدند و در آزمایشگاه‌های کوچک به فروش می‌رسیدند. در این اسباب بازی‌ها از موادی همچون پلونیوم و اورانیوم استفاده شده بود. بین قرن‌های نوزدهم و بیستم قفس‌هایی برای نمایش انسان‌ها ساخته بودند. در این حرکت ت سف بار انسان‌ها را به جای حیوانات به نمایش می‌گذاشتند تا با یک تیر چند نشان بزنند: ت کید بر تفاوت بین اروپایی و غیر اروپایی، نشان دادن برتری نژاد سفید و تصدیق نظریه تکامل داروین. این باغ وحش‌ها به دلیل تحقیرآمیز بودن و نژادپرستی بی حد و حصر با انتقادات گسترده‌ای روبه رو شده بودند. در زمان‌های گذشته با بیماران روانی و مراجعه کنندگان به تیمارستان‌ها به طرز وحشتناکی رفتار می‌شد. به آن‌ها آب و غذای کمی می‌دادند. با وجود اینکه نزدیکان بیمار برای نگهداری بیماران خود هزینه پرداخت می‌کردند، این هزینه کفاف نگهداری و مراقبت از بیماران را نمی داد بنابراین مدیریت تیمارستان‌ها به فکر یک تجارت افتادند و تور‌های گردشگری پر سودی به مقصد تیمارستان‌ها به راه انداختند.