از پادشاه تبعیدشده بلژیک تا کشتی باری پرایمرز در سال ، برخورد با سنتینلی‌ها همیشه هم برای غریبه‌ها و هم برای جزیره‌نشینان با ضرر همراه بوده است. در سال ، یک کشتی باری به نام پرایمرز، در یک صخره مرجانی در خلیج بنگال به گل نشست. پس از چند روز که در صخره گیر کرده بودند، یک دیده‌بان گزارش کرد که گروهی را می‌بیند که از جنگلی در چند صد متری خارج می‌شوند. خوشحالی ملوانان که فکر می‌کردند احتمالا گروه نجات به سویشان می‌آید، با نزدیک شدن مردان فرونشست: این مردان تقریبا برهنه، نیزه‌ها و تیرکمان‌هایشان را به سوی کشتی تکان می‌دادند. کاپیتان پرایمرز با بی‌سیم اینطور به دفترشان در هنگ‌کنگ خبر داد: "مردان وحشی، حدودا بیشتر از پنجاه نفر، با سلاح‌های دست‌ساز دارند، دو یا سه تا قایق چوبی می‌سازند. نگرانیم که تا غروب وارد کشتی بشوند. نمی‌شوند جان همه خدمه را تضمین کرد. "آن‌ها اعضای همان قبیله‌ای بودند که جان آلن چاو، میسیونر آمریکایی را در هفدهم نوامبر کشتند. خدمه پرایمرز نجات یافتند. موجهای خروشان قایق‌های جنگجویان قبیله را عقب راند و باد تیر‌هایی که پرتاب می‌کردند را منحرف می‌کرد. پس از سه روز ترسناک، که طی آن خدمه کشتی با لوله، منور و دیگر سلاح‌های سرهم‌بندی شده به نگهبانی می‌پرداختند، یک کشتی نظامی هندی به نجاتشان آمد. پرایمرز هنوز همانجایی است که سال پیش به گل نشست. چاو در هنگام دور زدن جزیره سنتینل شمالی، احتمالا کشتی را دیده است. او به پنج ماهیگیر روپیه ( پوند) داده بود تا سوار بر قایقی او را قاچاقی به آنجا ببرند. همچون حادثه پرایمرز، کشته شدن چاو در حالی که سعی داشت ستینلی‌ها را، علیرغم قانون هند و هشدار‌ها نسبت به اینکه میکروب‌های خارجی می‌تواند موجب مرگ مردم قبیله شود، به مسیحیت فرا بخواند، دوباره توجه را به یکی از منزوی‌ترین جوامع بشری جلب کرده است. برخورد میان این قبیله که تخمین زده می‌شود حدود نفر باشند، با جهان خارج، یک گاهشمار خشونت‌بار است. در سال ، یک عضو گروه نشنال جیوگرافیک که در حال ساختن مستندی در این جزیره بود، از ناحیه پا هدف تیر کمان قرار گرفت. سال بعد از آن، پادشاه تبعید شده بلژیک پس از مشاهده یک مرد قبیله‌ای تنها که از جنگل بیرون آمده بود و تیرکمان خود را به سمت کشتی پادشاه تکان می‌داد، از رفتن به جزیره منصرف شد. در سال ، دو مرد که بدنبال آهن‌پاره‌های به جا مانده از کشتی‌ها بودند در این جزیره به گل نشستند و با تبر تکه تکه شدند. پلیس این هفته گفت که اجساد آن‌ها"همچون مترسک" از شاخه بامبو آویزان شده و رو به اقیانوس نصب شده بود. اما آن‌هایی که تجربه معاشرت با سنتینلی‌ها را داشته‌اند، این موضوع را که آن‌ها ذاتا تهاجمی هستند را رد می‌کنند. تی‌ان پاندیت، مردمشناسی که یکی از اولین ملاقات‌های موفق با این قبیله را در سال انجام داده، این هفته به یک خبرگزاری هندی گفت: "آن‌ها مردمی دوستدار صلح هستند. " ویوک رایه، که سابقا اداره جزایر آندامان و نیکوبار را که از قلمرو‌های هند هستند که جزیره استینلی‌ها را هم شامل می‌شوند، بر عهده داشته نیز با تایید حرف‌های پاندیت، می‌گوید: "رفتار خصومت‌آمیزی که از خود نشان می‌دهند، نشانه عدم امنیت زیادی است که احساس می‌کنند. تردید شدید آن‌ها نسبت به غریبه‌ها، که اغلب به عنوان نوعی بربریت غیرعقلانی در مردمان این جزیره به آن نگاه می‌شود، احتمالا دلایل موجهی دارد. پاندیت می‌گوید: "این تردید و بدبینی از نسلی به نسل بعد منتقل شده است. "قرن‌ها پیش، مجمع‌الجزایر آندامن، معدنی برای تاجران برمه‌ای که تجارت برده می‌کردند محسوب می‌شد، که اعضای چهار قبیله شکارچی - گردآورنده ساکن این جزایر را اسیر می‌کردند و به عنوان برده در جنوب شرق آسیا می‌فروختند. از سال ، این جزایر بدل به مستعمره دایم بریتانیا شدند و از آن‌ها به عنوان زندانی برای کسانی که در شورش هندیان در آن سال دستگیر شده بودند استفاده می‌شد. آن شورش تا آن زمان بزرگترین قیام علیه حکومت استعماری در شبه‌قاره هند محسوب می‌شود. کلیر اندرسون، استاد تاریخ در دانشگاه لستر می‌گوید: "بریتانیایی‌ها سیاستی را در پیش گرفتند که میان یکپارچه کردن این قبیله با جامعه، مهار آن‌ها و نابود کردن آن‌ها نوسان داشت. "یکی از کار‌هایی که انجام می‌شد، به گروگان گرفتن اعضای قبایل و نگه داشتن آن‌ها به مدت چندین هفته بود، تا به آن‌ها ثمره‌های تمدن بریتانیا را نشان دهند. موریس ویدال پورتمن، از فرماندهان نیروی دریایی سلطنتی، این استراتژی را در جزیره سنتینل شمالی به کار بست و دو فرد کهنسال قبیله و چهار بچه را که در یکی از سکونتگاه‌های داخل جزیره پناه گرفته بودند، ظاهرا تنها کسانی که نتوانسته بودند فرار کنند را به اسارت گرفت. او بعد‌ها نوشت که اسرا"به سرعت بیمار شدند و پیرمرد و همسرش مردند، و بنابراین چهار کودک را با مقادیری هدایا به خانه خودشان بازگرداندیم. " قبایلی که به حکومت بریتانیایی‌ها تن دادند، شاهد نابودی خود به سبب بیماری و زیاده‌روی در مصرف الکل، تنباکو، شکر و دیگر مضرات یکجانشینی بودند. در سال ، بر اساس سرشماری بریتانیایی‌ها، حداقل مردم قبیله‌ای در آندامان زندگی می‌کردند. تا سال ، تعدادشان به تقلیل یافته بود. حتی برای پورتمن هم موضوع آشکار بود، او به انجمن سلطنتی در لندن گفت: "ارتباط این قبایل با خارجی‌ها، هیچ چیز برایشان به همراه نداشته مگر ضرر، و برای من مایه تاسف بزرگی است که می‌بینیم چنین نژاد مطبوعی به این سرعت در حال انقراض است. "در جنگ جهانی دوم، آندامان صحنه نبرد و بمباران‌های سنگین بود. پی‌سی جوشی، استاد مردم‌شناسی در دانشگاه دهلی، حدس می‌زند که این موضوع روی سنتینلی‌ها تاثیر گذاشته است. "آن‌ها حتما بخشی از آن خاطرات را در خاطره جمعی خود دارند. " از سال ، مردم‌شناسانی که برای دولت هند کار می‌کردند، سعی برای اینکه با طم نینه اعتماد سنتینلی‌ها را جلب کنند آغاز کردند و برایشان هدایایی از نارگیل، موز و میله‌های آهنی می‌فرستادند. میله‌های آهنی بعدتر به صورت نوک پیکان تیر‌های قبیله که گهگاه به سوی محققان پرتاب می‌شدند، مشاهده شد. آن‌ها این امر را به صورت شاهدی بر این موضوع دانستند که این قبلیه که حداقل سال قدمت دارد، به جامانده از عصر دوران نوسنگی نیست. سبک زندگی آنان می‌توانست همچون هر جامعه انسانی دیگری تکامل یابد. کاوش‌های همراه با انداختن هدایا، در دو دهه اخیر متوقف شده‌اند. سیاست فعلی دولت هند این است که فقط سنتینلی‌ها را به حال خودشان بگذارد. بخشی از دلیل این موضوع، به تجربه هند با یک قبیله آندامانی دیگر به نام جاراوا باز می‌گردد. در سال ، پسربچه‌ای جاراوایی در حالی که سعی داشت از یک سکونتگاه امروزی میوه بدزدد، دچار شکستگی پا شد. او را به بیمارستان بودند، و پنج ماه دوران نقاهتش به طول انجامید. او قدری هندی یاد گرفت و با پدیده تلویزیون آشنا شد. سپس نزد قبیله‌اش بازگشت. یک سال بعد، پسر گروهی از جاراوا‌ها را به بیرون از جنگل آورد تا پس از قرن‌ها خصومت، رسما دست صلح قبیله را دراز کند. با این حال، به این تجربه با جاراوا‌ها به دید موفقیت و پیروزی نگاه نمی‌شود. بیماری‌هایی نظیر سرخک به جان قبیله افتادند. مسیولان به این فکر افتادند که توریست‌ها را به تماشای این قوم‌ها ببرند. مردم‌شناسان در هراسند که این قبیله نیز در مسیر سایر قبایل رو به نابودی آندامان قرار گرفته باشد. کانچان موخوپادهای، یک مامور سابق هندی که با گروه مردمشناس در این جزایر خدمت کرده، می‌گوید: به تجربه دهشتناک قبلیه بزرگ آندامانی فکر کنید. آن‌ها به شکل انبوه مردند و قبلیه اونگه، آن‌ها دیگر شکار یا ماهیگیر نمی‌کنند. به طور کامل به غذایی که مسیولان در اختیارشان می‌گذارند، وابسته شده‌اند. ماجراجویی ناکام چاو در جزیره سنتینل شمالی، باعث خشم در هند شده و موضع دولت را تایید می‌کند. یک مردم‌شناس که با پرونده این میسیونر آمریکایی در ارتباط بوده است، گفته که هیچ برنامه‌ای برای رفتن به جزیره و بازگرداندن بقایای جسد او وجود ندارد. این مسیول می‌گوید: آن‌ها به سوی هر متجاوزی تیر پرتاب می‌کنند. این پیام آنهاست، می‌گویند، به این جزیره نیایید، و ما به این خواسته احترام می‌گذاریم. فرادید