چهل سال پیش در چنین روزهایی، در غروب دسامبر ، جان لنون عضو سابق گروه موسیقی مشهور بیتلز و فعال صلح در در خانه اش با نام داکوتا در نیویورک سیتی و بعد از بازگشت به خانه از استودیو با ضربات گلوله یکی از طرفدارانش به قتل رسید. مارک دیوید چاپمن، یکی از طرفداران سرسخت گروه بیتلز که اهل هاوایی بود در مجموع گلوله به سمت جان لنون ساله شلیک کرد که گلوله از آن ها به پشت چهره افسانه ای گروه بیتلز اصابت کرد. لنون به سرعت به بیمارستان منتقل شد جایی که پزشکان مرگ او را اعلام کردند. تنها ساعاتی قبل از قتل، لنون یک نسخه از آلبوم خود و یوکیو به نام Double Fantasy را برای چاپمن امضا کرده بود. مرگ جان لنون یکی از غمگین ترین روزهای تاریخ موسیقی را رقم زد که هنوز هم در خاطره ها مانده است. در ادامه این مطلب قصد داریم شما را با واقعیت جالب در مورد جان لنون چهره افسانه ای گروه بیتلز و دنیای موسیقی آشنا کنیم که شاید از آن ها بی خبر بوده اید. جان لنون دوران کودکی بسیار سخت و پرآشوبی داشت. پدرش آلفرد لنون یک بازرگان دریایی بود که کمتر در زندگی پسرش حضور داشت و مادرش جولیا استنلی نیز بیرون از خانه خواهرش میمی در یک سانحه رانندگی و پس از زیر گرفته شدن توسط یک ماشین، به شکل تراژیکی کشته شد. این بدان معنا بود که لنون و خواهرش که او نیز جولیا نام داشت در نهایت مجبور شدند با میمی زندگی کنند. پدر و مادر لنون زمانی که او تنها سال داشت از هم جدا شده بودند. جان در هنگام مرگ مادرش سال داشت، زمانی که ارتباط او مادرش داشت دوباره شکل می گرفت. به همین دلیل مرگ مادر ضربه بزرگی برای جان بود. مرگ مادر بعدها الهام بخش نوشتن آهنگ هایی مانند Mother و Julia شد. برخی نیز گفته اند که بخشی از علاقه لنون به همسر دومش، یوکیا اونو، به خاطر شباهت وی به مادرش بوده و اینکه او را در قالب مادر خودش می دید. همانند جولیا، یوکیو اونو نیز یک شخصیت هنرمند، غیرمرسوم و قوی داشت. لنون پیش از انتخاب نهایی گیتار به عنوان آلت موسیقی مورد علاقه اش، چندین آلت موسیقی دیگر را امتحان کرد اما گفته می شود خاله اش به او گفته است: "گیتار بسیار خوب است جان، اما هیچ وقت درآمدی از آن عایدت نخواهد شد". اولین آلت موسیقی که جان لنون نواختن آن را یاد گرفت بانجو بود. به گزارش روزنامه تایمز، مادر لنون، جولیا، در ابتدا نواختن بانجو را به او یاد داد. در واقع لنون نواختن گیتار را مانند نواختن بانجو یاد گرفت که شش سیم داشت. او همچنین در آهنگ هایی مانند Love Me Do نیز هارمونیکا می نواخت که از اجراهای به یاد ماندنی جان لنون بوده است. بر اساس برخی شایعات، جان لنون این هارمونیکا را از یک مغازه فروش آلات موسیقی در آرنهم، لهند و پیش از عبور از مرز آلمان برای شرکت در یک برنامه موسیقایی در هامبورگ دزدیده بود. پل مک کارتنی نیز تایید کرده که لنون ترانه این آهنگ را در حالی که از مدرسه فرار کرده بود نوشته است. همه دوستان و موسیقیدانان نزدیک به جان لنون و گروه بیتلز گفته اند که لنون از صدای خودش متنفر بود. در سال ، کلاوس وورمن، نوازنده گیتار باس که در آلبوم جداگانه لنون با او همکاری کرده بود، تایید کرد که لنون از صدای خودش خوشش نیامده و این موضوع گاه برایش دردسرساز می شد. وی در اشاره به صدای لنون گفته بود: "همیشه یک احساس اشتباه وجود داشت. او از صدای خودش متنفر بود. او به من گفت که از صدایش خوشش نمی آید". در سال ، جرج مارتین - تهیه کننده گروه بیتلز که اغلب با نام بیتل پنجم از او یاد می شود - فاش کرد که قبل از مرگ لنون در سال ، این نابغه موسیقی به او گفته است که آرزو دارد تمامی آهنگ های گروه که تا آن زمان تولید شده بودند را از نو ضبط کند. مارتین که این صحبت ها او را شوکه کرده بود در پاسخ به او گفت: "حتی مزارع تمشک؟ [ Strawberry Fields ] " و لنون گفته بود: "به طور ویژه مزارع تمشک". در بیوگرافی آلن ویلیامز مدیر برنامه، اول گروه بیتلز - که این گروه را به قیمت باورنکردنی پوند به برایان اپستین فروخت - کالین مک لارفن نوشته است که لنون معمولا در یک تابوت قدیمی می خوابید. این تابوت کهنه در کافی بار ویلیامز بود و لنون گاهی اوقات برای چرت زدن داخل آن دراز می کشید. جان لنون و پسرش شان، دومین پسر او و تنها فرزندش با یوکو اونو، هر دو در اکتبر به دنیا آمدند. لنون در اکتبر و شان در اکتبر متولد شده اند. شان نه تنها شباهت زیادی به پدرش داشت بلکه پا جای پای پدرش گذاشته و یک موسیقیدان است. شان اکنون در حال کار با لس کلیپول در گروه موسیقی The Claypool Lennon Delirium است. بر اساس مقاله ای که در سال توسط بی بی سی منتشر شد، شان لنون نمی دانست که پدرش عضو گروه بیتل بوده و این موضوع را از پدرش نشنیده بود اما بعد از دیدن نسخه کارتونی لنون در کارتون Yellow Submarine در خانه یکی از دوستانش متوجه این موضوع شد. وقتی شان به خانه بازگشت، از پدرش در این مورد سوالاتی کرد و او آنگاه در مورد علت حضورش در تلویزیون در کنار دیگر اعضای گروه بیتلز برای پسرش صحبت کرد. جان لنون به خاطر موسیقی و آهنگ های ضد جنگش شناخته می شد، از جمله آهنگ های Give Peace A Chance و Imagine . در حالی که طرفداران او این آهنگ ها را به شدت دوست داشتند، دولت نیکسون دل خوشی از این آهنگ های بحث برانگیز نداشت. لنون در سال با دریافت ویزا از بریتانیا وارد نیویورک شد. یادداشتی از سناتور استورم تورموند به کاخ سفید نشان می دهد که به باور آن ها، این موسیقیدان ممکن است در جریان تورهای خود جوانان آمریکایی را به ر ی دادن علیه نیکسون ترغیب کند. به محض ورود لنون به نیویورک سیتی، اف بی آی او را تحت نظر قرار داده و اداره مهاجرت و تابعیت نیز یک سال بعد تلاش کرد او را از کشور اخراج کند. اما جان وینر، تاریخ نگار معروف، که برای پیدا کردن ردی از لنون به سراغ اسناد دولتی آن دوره رفته است، می گوید که تحت نظر بودن و تحقیقات اف بی آی در مورد لنون یک شمشیر دو لبه بوده است: "همزمان آن ها از این می ترسیدند که ر ی دهندگان جوان به خاطر بیرون کردن بیتل باهوش، علیه نیکسون ر ی بدهند". جان لنون آخرین عضو گروه چهار نفره بیتلز بود که توانست گواهینامه رانندگی بگیرد و این موضوع نیز بی دلیل نبود. همه می دانستند که لنون راننده ای افتضاح است و بینایی نامناسبی دارد. حتی بعد از گرفتن گواهینامه نیز لنون به ندرت رانندگی می کرد. نداشتن تجربه رانندگی برای لنون زمانی آشکار شد که وی بعد از یک سانحه اتومبیل در سال در بیمارستان بستری شد. به ادعای روزنامه اسکاتیش هرالد، این حادثه پس از آن رخ داد که لنون همراه با یوکو، دخترش کیوکو و پسرش جولیان در حال گذراندن تعطیلات در منمطقه اسکاتیش هایلندز بود. در جریان سفر، لنون ماشین آستین ماکسی هاچ بک خود را در یک جاده روستایی به درون یک گودال انداخت که باعث شد هر چهار سرنشین به بیمارستان منتقل شوند. در جریان این حادثه بدن لنون بخیه خورد. بعد از بازگشت به انگلیس، لنون و اونو خودرو له شده خود را روی ستونی در خانه شان نصب کردند. از آن به بعد، لنون همیشه از یک راننده شخصی یا ماشین های کرایه ای استفاده می کرد. در طی سال ها، عینک های نمادین با فریم سیمی که جان لنون می پوشید به بخشی از ظاهر ماندگار او تبدیل شده بود به طوری که هنوز هم این عینک ها را عینک های لنونی صدا می زنند. اما لنون این عینک ها را به خاطر تمایلات مد و فشن خود نمی پوشید و این عینک ها در واقع به او کمک می کردند نزدیک بینی شدیدش را اصلاح کند. گری تریسی، یک اپتومتریسم اهل نیویورک سیتی، از سال کار با لنون را آغاز کرده و چندین عینک بسیار مشهور برای وی ساخت. تریسی یادگاری های بسیاری از آن دوران از همکاری با لنون دارد، از جمله یک دستورالعمل دست نویس و طرح هایی که لنون در آن ها به دقت جزییات عینک ها و لعاب آن ها را برای اپتومتریست خود شرح داده است. در مصاحبه ای در سال در برنامه دقیقه شبکه سی بی اس، مک کارتنی فاش کرد که لنون در مورد میراث خود اطمینان نداشت: "به یاد دارم که یکبار در اتفاقی عجیب و از روی اندوه به من گفت، نگرانم که مردم چطور مرا به یاد خواهند آورد. و من به او گفتم جان به من گوش بده. به من نگه کن. تو را به عنوان یکی از بهترین مردان به یاد خواهند آورد". همانند بسیاری دیگر از ستارگان و سلبریتی های بزرگ، جان لنون نیز نبردهای شخصی خاص خودش را داشت. برای مدتی، او با افسردگی و وزن خود درگیر بود. لنون در سال در مصاحبه ای در این باره گفت: "وقتی آهنگ Help ! در سال منتشر شد در واقع برای کمک گرفتن فریاد می زدم. برخی فکر می کنند که این فقط یک آهنگ راک اند رول تند است. من این موضوع را در آن زمان درک نکردم این آهنگ را نوشتم تنها به این خاطر که از من خواسته شده بود آن را برای فیلم بنویسم. اما بعدها، فهمیدم که به شکلی واقعی داشتم برای کمک گرفتن فریاد می زدم. دوره الویس چاق من بود. چاق بودم و افسرده و برای دریافت کمک گریه می کردم". اگر چه جان لنون موسیقی را حرفه خود ساخت اما هنر نقاشی علاقه تمام دوران زندگی لنون بود و او این هنر را گاهی عشق اول خود خطاب قرار می داد. لنون ازسال تا در موسسه هنر لیورپول تحصیل می کرد. بعد از جدایی از دیگر اعضای گروه بیتلز و متلاشی شدن گروه، لنون تمرکز خود را بار دیگر روی طراحی و نقاشی گذاشته و مجموعه ای از طراحی ها و لیتوگرافی ها خلق کرد، از جمله نقاشی هایی که از عروسی خود و یوکو اونو کشید، نقاشی اعتراضشان در رختخواب و یک سری نقاشی های اروتیک دیگر. اما مشهورترین نقاشی جان لنون را باید نقاشی ساده از صورت خودش دانست که تا به امروز نیز روی تی شرت ها، هارمونیک ها و حتی روی جلد کتاب هایی که در مورد آثار هنری است دیده می شود. لنون در نویسندگی نیز تبحر داشته و نویسنده مورد علاقه اش را لوییس کارول می دانستند. کتاب های او با عنوان In His Own Write و A Spaniard in the Works به ترتیب در سال و منتشر شدند. جرج هریسون اولین عضو گروه بیتل بود که به گیاهخواری روی آورد، اتفاقی که بر اساس منابع متعدد در سال روی داد. پل مک کارتنی نیز چند سال بعد به گروه گیاهخواران پیوست. رینگو استار نیز به دلایلی غیر از دلایل عرفانی به گیاهخواری روی آورد، درست مانند پل و جرج که به دلیل مسایل جسمی و عوارض گوشت خواری برای سلامتشان به این رویه روی آورده بودند. اما لنون در دهه اعتقاد چندانی به گیاهخواری نداشت هر چند سعی می کرد تا حد ممکن از نزدیک شدن به گوشت خودداری کند. اما او هر از چندگاهی به شکلی به خورد گوشت روی می آورد و هیچگاه این عادت غذایی را ترک نکرد. همانطور که گفته شد، جان لنون در اکتبر بدنیا آمد. همسر اولش سینتیا لیلین پاول در سپتامبر متولد شده بود که باعث می شد یک سال بزرگتر از لنون باشد. همسر دوم او یوکیو اونو نیز در فوریه به دنیا آمده بود و به همین دلیل حدود سال از چهره افسانه ای موسیقی راک اند رول بزرگ تر بود. در دوران کودکی، لنون شیفته بریژیت باردو ستاره سینمای فرانسه بود و به همین دلیل از سینتیا می خواست شبیه او لباس بپوشد. البته این خصیصه ای بود که در میان تمامی اعضای گروه بیتلز مشترک بوده و دیگر اعضای گروه نیز به خاطر علاقه شان به این ستاره فرانسوی از شرکای زندگی خود خواسته بودند در آرایش و ظاهر خود از وی تقلید کنند. برای مثال، دات رون، نامزد اول پل مک کارتنی گفته است که مک کارتنی از او خواسته بود موهایش را شبیه بریژیت باردو بلوند کند و دامن های کوتاه و تنگ بپوشد که بعدها نیز مک کارتنی این ادعاها را تایید کرد. در مصاحبه ای در سال ، لنون از گذشته خشن خود سخن گفت. او مدعی شد که به دعوا کردن با مردان و کتک زدن زنان عادت داشته و در آهنگ Getting Better نیز به همین عادات خود اشاره دارد، جایی که می گوید: "عادت داشتم با زنم بی رحم باشم و او را بزنم و او را از چیزهایی که دوست داشت دور کنم". لنون در توضیح این موضوع چنین گفته است: "به همین خاطر بود که همیشه در مورد صلح صحبت می کنم، می فهمید که. این خشن ترین افراد هستند که به سراغ عشق و صلح می روند". خشونت و خشم او تا حدود زیادی از انزوا و غم های دوران کودکی اش نش ت می گرفت و اینکه او می خواست سبک رفتار خود را تغییر دهد. سینتیا لنون، همسر اول جان لنون، در کتاب زندگینامه خود با نام John مدعی شده که لنون او را نادیده می گرفته و گاهی اوقات رفتارهای خشن و بیرحمانه ای نسبت به وی داشته است: "من هرگز از دوست داشتن جان دست نکشیدم اما هزینه آن عشق بسیار زیاد بود. اخیرا یک نفر از من پرسید اگر از همان ابتدا می دانستی که چه چیزی در آینده پیش روی توست، آیا همین مسیر را انتخاب می کردی. باید بگویم نه. البته هرگز نمی توانم از داشتم پسر فوق العاده ام پشیمان باشم. اما واقعیت این است که اگر در نوجوانی می دانستم که چه آینده ای در انتظار جان لنون است، همان موقع رویم را بر می گرداندم و می رفتم". روزیاتو