کاملا درست و منطقی است که این روزها همه‌چیز به سمت بی‌سیم شدن و دنیای وایرلس پیش می‌رود (با هر دیدگاهی که به این قضیه نگاه کنیم برتری های دنیای بی سیم غیر قابل انکار می باشد) و اصولا دستگاه‌های مبتنی بر تکنولوژی های وایرلس طرفداران بیشتری در بین کاربران دارند، اما بی‌انصافی است اگر بخواهیم نقش برخی از انواع کابل ها و سیم‌های گوناگون را در زندگی دیجیتالی خودمان نادیده بگیریم. مگر می شود فعلا زندگی دیجیتالی را بدون کابل USB تصور کرد؟ یا کابل HDMI ؟ هنوز هم بسیاری از سخت افزار های همراه و غیر همراه برای اتصال به سایر دستگاه‌ها احتیاج به یک کابل رابط دارند و تا زمانی که این ارتباط توسط کابل برقرار نشود، استفاده از آن وسیله هم بی معنی خواهد بود. کابل‌ها یک یا چند رشته سیم‌می باشند که در کنار هم قرار گرفته اند و وظیفه دارند تا اطلاعات و یا انرژی (برق) را از مبد به مقصد منتقل کنند. در این مقاله قصد داریم تا شما را با برخی از کابل‌های رابط که بیشترین کاربرد را در همراه‌های دیجیتالی دارند آشنا کنیم با ما همراه باشید. کابل USB این کابل ساده‌ترین و پرکاربرد‌ترین کابلی است که در اکثر وسایل دیجیتال، حداقل یک درگاه برای آن وجود دارد و به آن USB نوع A گفته می‌شود. USB یک راه استاندارد شده و راحت را برای اتصال نهایتا سخت‌افزار مختلف به یک کامپیوتر را در اختیار شما قرار می‌دهد. تا به حال سه نسخه از استاندارد USB ارایه شده است. نسخه آن در ماه ژانویه سال برای نخستین بار وارد بازار شد و در بهترین حالت تنها می‌توانست "مگابیت" معادل . مگابایت اطلاعات را در ثانیه جا‌به‌جا کند. ماه آوریل سال ، بود که دنیا با نسخه دوم یو اس بی آشنا شد. نسخه دوم USB با امکان انتقال "مگابیت" برابر با مگابایت اطلاعات در ثانیه معرفی شد. آخرین نسخه از فن آوری USB یعنی USB . توانایی جا‌به‌جایی اطلاعات با سرعت حدودا "گیگابیت" معادل تقریبا مگابایت در هر ثانیه را دارا می‌باشد. مهم‌ترین دلیلی که باعث محبوبیت خانواده کابل های USB در بین کاربری‌های مختلف شده است، امکان انتقال هم‌زمان داده‌ها در کنار انرژی برای تامین برق مورد نیاز دستگاه مبدا یا مقصد اطلاعات است. حداکثر طول کابل‌های USB البته به‌غیر از نسخه آن، متر است. چرا که در اندازه‌های بیشتر از این مقدار، انتقال انرژی در این کابل ها ناممکن خواهد بود. با این حال اگر واقعا شما نیازی به کابلی بیشتر از متر داشته باشید، می‌توانید از انواع هاب های مختلف که در بازار موجود می باشد برای این منظور استفاده کنید. همان‌طور که گفتیم خانواده USB دارای دسته بندی نوع A و B است که هر یک برای یکی از دو سر کابل مورد استفاده قرار می‌گیرند. USB نوع B : این استاندارد را در اکثر چاپگر ها و اسکنر ها می‌توانید ملاحظه کنید. این شکل از USB بیشتر اوقات تنها برای انتقال انرژی و تامین برق مورد نیاز دستگاه استفاده می‌شود و هدف آن جابه حایی اطلاعات نیست. معمولا در یک سر کابل‌های USB ، این اتصال دهنده یا یکی از مشتقاتش را می توانید مشاهده‌کنید. USB نوع B دارای دو نوع اصلی است که در ادامه مطلب به معرفی آن‌ها می‌پردازیم. Mini & Micro USB : این فرزندان کوچک USB نوع دوم بیشتر در دوربین‌های دیجیتالی، هاردهای اکسترنال، انواع پلیرها و از همه مهم‌تر گوشی‌های موبایل روز مورد استفاده قرار می‌گیرند. از سال بود که اکثر برندهای معتبر تولید کننده تلفن همراه طبق مصوبه اتحادیه اروپا ملزم شدند همگی از استاندارد واحد Mini USB جهت تامین انرژی و انتقال اطلاعات در گوشی‌های تولید شده خود استفاده کنند. FireWire : اپل کمپانی است که معمولا عادت دارد ساز مخالف بزند و آن چیزی را که خودش می پسندد به عنوان تکنولوژی برتر به کاربران تلقین کند! به همین منظور سال بود که برای رقابت با USB . ، استاندارد FireWire یا "سیم آتشین" خود را معرفی کرد. یک کابل فایروایر نوع IEEEa توانایی انتقال اطلاعات تا مگابیت معادل مگابایت بر ثانیه را دارا بود که اختلاف بسیار زیادی با رقیب دیرینه داشت. پس از معرفی USB . و سرعت بیشتر آن در انتقال اطلاعات که برایتان ذکر کردیم، طراحان FireWire نیز دست به کار شدند و نسخه IEEEb یا فایروایر را معرفی کردند که علاوه بر انتقال اطلاعات با سرعت مگابیت برابر مگابایت بر ثانیه، طول کابل آن به عدد باورنکردنی متر نیز می‌توانست برسد. با معرفی USB . ، FireWire به عنوان رقیب شماره یک این رابط کاربری بیکار ننشست و آخرین نسخه استاندارد خود با نام S را ارایه کرده است. S از همان درگاه و کابل مشابه نسخه قدیمی‌اش ( ) استفاده می‌کند. سرعت نسخه S حداکثر . گیگابیت یا همان مگابایت بر ثانیه است که کمی از USB . کمتر است. با این همه، طراحان FireWire این کابل را حایز ویژگی‌های منحصر به فردی مانند انتقال صدا، عدم نیاز به درایور شناسایی کننده و از همه مهم‌تر خاصیت جفت به جفت می‌دانند. یعنی دو دستگاه که دارای درگاه فایر وایر هستند، دیگر مانند USB نیاز به یک کامپیوتر به عنوان واسط ندارند و می‌توانند از طریق کابل، مستقیما به یکدیگر متصل شوند و تبادل اطلاعات انجام دهند. این کابل بیشتر در دوربین‌های فیلم‌برداری، پخش کننده‌های DVD و هارد دیسک‌های اکسترنال مورد استفاده قرار می‌گیرد. اندازه استاندارد کابل‌های FireWire حداکثر . متر است. SATA : این کابل فقط به عنوان رابط بین هارد و رایانه استفاده می‌شود و در واقع جایگزینی است برای کابل‌های IDE که قبلا در هارد دیسک‌ها به‌کار می‌رفت. کاهش پهنای سیم رابط به طور کاملا واضحی و البته هزینه تولید آن، کاهش سیم‌های درونی از هشتاد به تنها هفت عدد، سرعت بالاتر و کارآمدی بیشتر در انتقال داده و قابلیت تعویض سریع (یادتان می آید با چه سختی طاقت فرسایی کابل های IDE را از انتهای هاردها یا درایوهای نوری بیرون می کشیدیم؟ ! از مزیت‌های ساتا نسبت به تکنولوژی قدیمی مورد استفاده برای انتقال اطلاعات در هارد دیسک‌ها به شمار می‌رود. کابل‌های ساتا بسیار باریک هستند بنابر این نیاز به فضای زیادی نداشته و به راحتی جمع و قابل حمل می‌شوند. طول آن‌ها معمولا به یک متر هم می‌رسد اما آنچه که ما در سیستم های خانگی خودمان مشاهده می کنیم نهایتا نیم متری می باشد. ساتا نسخه ، . گیگابیت، نسخه ، گیگابیت و آخرین ورژن آن یعنی ساتا تا گیگابیت اطلاعات را در ثانیه منتقل می‌کنند که از این حیث از USB و FireWire پرسرعت‌تر است اما از لحاظ فراوانی و رابط کاربری، هرگز به پای آن دو نمی‌رسد. نوع خارجی یا بیرونی این کابل با نام eSATA نیز وجود دارد که به عنوان یک انتقال دهنده در برخی از هاردهای اکسترنال دیده می‌شود و سرعت انتقال اطلاعات آن مانند ساتا برابر با گیگابیت بر ثانیه می‌باشد. HDMI : همه ما دوست داریم صدا و تصویر را نیز بدون کابل و روی هوا به روی صفحه نمایشگر منتقل کنیم. با اینکه پیشرفت‌هایی در مورد این رویای به ظاهر تحقق نیافتنی حاصل شده است، اما هنوز آنقدر نبوده که برای عموم امکان‌پذیر و مقرون به صرفه باشد. پس برای انتقال صدا و تصویر، کابل‌ها همچنان بهترین گزینه‌ای هستند که در اختیار داریم و هنوز بایستی اتصال دهنده‌هایی با پین‌های نر و ماده که در یک طرف بر روی کابل و در طرف دیگر بر روی نمایشگر و یا ابزار جانبی ما قرار دارند را به هم وصل کنیم تا نهایتا صدا و تصویر از مبداء به مقصد انتقال یابد. اما بهترین روش برای این کار چیست؟ کابل HDMI که نامش را این روزها زیاد می‌شنویم به خصوص اگر سر و کارتان با فایل‌های چند رسانه‌ای و تصاویر ویدیویی بیشتر باشد قطعا می‌دانید که HDMI یک رابط کاربری برای انتقال صدا و تصویر با حداکثر کیفیت ممکن و در ابعاد بزرگ است. نام آن کوتاه شده عبارت High Definition Multimedia Interface بوده و اولین و تنها درگاه مستقل بین چند کمپانی است که در سال با مشارکت مالی و فنی بین سونی، پاناسونیک، فیلیپس، هیتاچی، توشیبا و چند شرکت دیگر ایجاد شد. این روزها تولید کنندگان اکثر وسایل دیجیتال چه همراه و چه غیر همراه، محصولات خود را مجهز به یک یا حتی چند درگاه HDMI نموده‌اند. لپ‌تاپ‌ها، انواع تلویزیون‌ها و نمایشگرهای LCD و پلاسما، دوربین‌های فیلم‌برداری و عکاسی، کنسول‌های بازی، DVD پلیرها، بسیاری زا تبلت ها و این اواخر حتی بعضی از گوشی‌های موبایل بسته به نوع کاربری که دارند (مثلا سری اکسپریاهای سال کمپانی سونی اریکسون) ، دارای پورت ورودی یا خروجی HDMI هستند. قبل از استاندارد HDMI برای انتقال صدا و تصویر از کابل‌های متفاوتی مانند کامپوزیت، کامپوننت، S - video و DVI استفاده می‌شد که هر یک مشکلات خاص خود را داشتند. تفاوت اصلی HDMI با تمام آن‌ها توانایی در انتقال هم‌زمان صدا و پشتیبانی از ابعاد تصاویر بزرگ یا به اصطلاح HD و رزولوشن بالاتر یعنی Full HD می‌باشد. اما این تمام ماجرا نیست، چرا که این استاندارد از فناوری جدیدی با نام CEC استفاده می‌کند که امکان کنترل هم‌زمان وسایل الکترونیکی را از طریق این پورت فراهم می‌کند. به این ترتیب و از طریق این درگاه می‌توان به دستگاه مورد نظر فرمان داد. از نظر سهولت استفاده، HDMI راحت‌ترین و در عین حال ارزان‌ترین روش می‌باشد. در رابط‌های قدیمی کاربر ناچار به استفاده از چندین کابل رنگی (کابل‌های تصویر و صدای دو کاناله و یا کابل‌های تصویر و صدای چند کاناله) بود. در صورتی‌که در تکنولوژی HDMI تنها از یک کابل استفاده می‌شود و تمام دیتاها چه صوت و چه تصویر به راحتی از طریق همین کابل انتقال می یابند. در دستگاه‌های خانگی طول کابل‌ها بین تا متر می‌باشد، اما از سوی سازندگان محدودیتی برای طول کابل ایجاد نشده و کابل های متری را به راحتی در هر فروشگاهی می توانید پیدا کنید و این سایز کابل‌ها حتی به طول متر نیز رسیده است.