زبان بدن شیوه‌ای قدرتمند و تاثیرگذار برای انتقال پیام به‌صورت ظریف و نه چندان گل‌درشت است. در حقیقت زبان بدن به اندازه‌ی واژه‌ها قدرتمند است و در ترکیب درست با کلمات، قدرت آن بیشتر هم می‌شود مثلا وقت‌هایی که می‌خواهیم مصمم و با اعتماد به نفس به نظر برسیم. با استفاده از طریقه‌ی ایستادن، ژست‌ها و حرکات‌مان می‌توانیم دیگران را متقاعد کنیم که مصمم هستیم، حتی اگر در واقعیت کمی مضطرب و خسته باشیم. فرقی نمی‌کند قصدمان گذاشتن تاثیر مثبت در اولین قرار ملاقات عاشقانه‌مان باشد و یا مصاحبه‌ی شغلی. در هر صورت توجه به زبان بدن می‌تواند به هر دوی این‌ها کمک کند. در این مطلب می‌خواهیم به شما نکاتی را ارایه دهیم که با استفاده از آن‌ها ارتباط غیرکلامی خود را بهبود بخشیده و تصویری مصمم و با اعتماد به نفس از خود ارایه دهید. به گفته‌ی مایکل ا لزبرگ، متخصص ارتباط‌های غیر کلامی و زبان بدن، هنگام تعامل رو در رو با اشخاص، ارتباط چشمی یکی از مهم‌ترین و قدرتمندترین ابزاری است که در اختیار دارید. ارتباط چشمی درست برقرار کردن، نشانگر صداقت، اخلاص، دقت، و تمایل به گوش دادن است. فقط باید کمی حواس‌تان باشد که زیادی کنجکاو به نظر نرسید و زیادی خیره به طرف‌تان نگاه نکنید. به همین ترتیب کسی که هنگام مکالمه، با طرف مقابل ارتباط چشمی برقرار می‌کند، به طرفش حس امنیت منتقل می‌کند و در آن واحد از خود اعتماد به نفس بروز می‌دهد. از طرف دیگر، برعکس این کار، یعنی نگاه کردن به پایین، نشانه‌ای از تزلزل و عدم اعتماد به نفس معنا می‌شود. هنگام مکالمه با دیگران باید حواس‌تان به حالت بدن‌تان باشد. این قضیه به‌ویژه وقتی نشسته‌اید اهمیت پیدا می‌کند. خم شدن به جلو به طرف مقابل می‌فهماند که شما به حرف‌هایش دقت می‌کنید و علاقه‌مندید. همچنین، این حالت بدن، از طریق کاهش و یا از میان برداشتن موانع پیش رو، پیامی حاکی از اعتماد به نفس را به هم‌صحبت‌تان مخابره می‌کند. از آن طرف، خم شدن به عقب، فاصله‌ی شما را با فرد مقابل بیشتر کرده، نشانگر عدم علاقه یا توجه خواهد بود. معمولا افرادی که هنگام راه رفتن و یا صحبت با دیگران سرشان پایین است، شخصیتی درونگرا دارند. این حالت‌های بدن اغلب حمل بر نبود عزت نفس یا اعتماد به نفس می‌شوند. در طرف مقابل، اگر فردی هنگام قدم زدن یا صحبت با دیگران سرش را بالا بگیرد، این باعث می‌شود که فردی قرص و محکم، با اعتماد به نفس و مغرور به نظر برسد. نهایت امر این که بالا گرفتن سر به معنای روراستی و صداقت است چرا که کسی که سرش را بالا می‌گیرد، دارد می‌گوید که چیزی برای پنهان کردن نداشته، و از اینکه بقیه سعی کنند افکارش را از چهره‌اش بخوانند واهمه‌ای ندارد. توجه به حالت بدن به‌ویژه در شرایط مهمی مثل قرار ملاقات یا مصاحبه‌ی شغلی از اهمیت بسزایی برخوردار است. اگر می‌خواهید اعتماد به نفس خود را به دیگران برسانید، حالت بدن‌تان باید صاف باشد و نیز باید آرام و آسوده‌خاطر به نظر برسید. می‌توانید شانه‌هایتان را عقب بدهید و سرتان را بالا بگیرید. با این کار آرام و متین و در عین حال با اعتماد به نفس به نظر خواهید رسید. حالت بدن قوز و منقبض و شانه‌های رو به جلو و سری که پایین افتاده، نقطه‌ی مقابل را القا خواهد کرد: تزلزل، عدم اعتماد به نفس، کمرویی، اضطراب و دستپاچگی. در عین حال وقتی صحبت از حالت بدن "باز" به میان می‌آید، منظورمان این است که پا‌ها را کمی از هم فاصله بدهیم. همین مطلب را در مورد دست‌ها باید گفت چرا که به این معنی است که نسبت به طرف مقابل گارد ندارید و دارید به حرف‌هایش توجه می‌کنید. در نقطه‌ی مقابل، حالت بدن "بسته" و دست‌های به هم قلاب شده و پا‌هایی به هم چسبیده، برعکس عمل خواهد کرد. اگر می‌خواهید فرد مقابل به اعتماد به نفس شما پی ببرد، نباید دست‌تان را توی جیب کنید. فرو کردن دست‌ها در جیب، اضطراب، عدم اعتماد به نفس و نیاز به حفظ فاصله و یا پنهان کردن چیزی را القا می‌کند. به همین خاطر بهتر است دست‌هایتان را در وضعیتی آرام و در دید قرار دهید. آگاهانه یا ناآگاهانه، وقتی فردی اعتماد به نفس دارد، فاصله‌ی بین انگشتان دستش معمولا بیشتر است، انگشت شستش را گاه کمی بلند و نوک انگشتانش را به هم نزدیک می‌کند. اگرچه شاید این جزییات، ساده و بی‌اهمیت به نظر برسد، ولیکن حالت و سمت و سوی پا نیز اهمیت خاص خودش را دارد. به یاد داشته باشید: هر کاری که با بدن خود می‌کنید پیامی را منتقل می‌کند. پا‌ها نیز از این قاعده مستثنی نیستند. خیلی از آدم‌ها پاهایشان را به سوی فردی که با او سازش دارند، نظیر دوست صمیمی یا کسی که به عنوان رهبر قبولش دارند، می‌چرخانند. بر مبنای این باور، ایده‌آل این است که همچنان که حالت بدن‌تان صاف و استوار است، پا‌های خود را هم‌راستا با فرد مقابل نگاه دارید. با این کار به او می‌فهمانید که به او و حرف‌هایش علاقه‌مندید. این حالت بدن همچنین شما را فردی دارای اعتماد به نفس نشان می‌دهد. خلاف این نیز صدق می‌کند. یعنی اگر پاهایتان رو به بیرون باشند، امکان دارد که این به عنوان دستپاچگی، نگرانی، ناراحت و معذب بودن و حتی عجله داشتن برای ترک آن محل تفسیر شود. بر مبنای پژوهشی که توسط گروهی از عصب‌شناسان انجام شد، افرادی که هنگام صحبت با فرد مقابل‌شان لبخند ریزی می‌زنند و ابرو‌ها را مختصر بالا می‌برند، تفاهم و اعتماد بیشتری را در هم‌صحبت خود به وجود می‌آورند. به طور معمول هنگامی که ما به دنبال حمایت و یا برقراری ارتباط با دیگران هستیم، دنبال کسی می‌گردیم که رفتارش دوستانه بوده و برای گوش دادن اشتیاق داشته باشد و نه کسی که آزاردهنده، سرد و اصطلاحا نجوش است. به همین خاطر است که ژست‌هایی به این سادگی می‌توانند تاثیر بسیار زیادی در هنگام مکالمه با دیگران داشته باشند. اگر احساس تزلزل و نبود اعتماد به نفس دارید و یا نسبت به موقعیتی خاص استرس و اضطراب دارید، امکان دارد میل به کوچک کردن خود داشته باشید. با این کار اعتماد به نفس‌تان از آنچه که هست کمتر به نظر خواهد رسید. برای این که این طور به نظر نرسد، بایستی فضایی را که نیاز دارید و در آن حس راحتی می‌کنید، در اختیار بگیرید. انجام این کار نشانه‌ی راحتی، اعتماد به نفس و اطمینان خاطر است. گاهی بدون اینکه قصدش را داشته باشیم و یاقبل از اینکه حتی دهان‌مان را باز کنیم، ارتباط برقرار و پیام‌هایی را منتقل می‌کنیم. وقتی از زبان بدن یا ارتباط بدون کلامی صحبت می‌کنیم، مقصودمان حالت‌های بدن و ژست‌هایی است که توسط اعضای بدن به خود می‌گیریم. این زبان، که می‌تواند آگاهانه یا ناخودآگاه توسط طرف مقابل درک شود (و می‌تواند گفتار کلامی را قوت بخشد و یا چیزی خلاف آن را بگوید) ، به تصویری که فرد مقابل از ما می‌سازد کمک می‌کند. اعتماد به نفس بنیان مستحکمی برای بنا نهادن و یا تقویت روابط اجتماعی گوناگون است و زبان بدن می‌تواند برای تقویت این مهم راهگشا باشد. به همین خاطر است که توانایی مدیریت حالت‌های بدن و چهره و در اختیار گرفتن کنترل آن، باعث می‌شود با اعتماد به نفس بیشتری به نظر برسیم و این به نوبه‌ی خود باعث می‌شود که فرد مقابل حس بهتری نسبت به ما داشته باشد. منبع: