ژاندارک، زن مقدس و قهرمان ملی فرانسه، به نام‌های: ژان، اهل "لورن"، "دوشیزه اورلیان" و نیز بسادگی "دوشیزه" هم نامیده می‌شود. او در فرانسه‌ای ویران متولد شد که مرگ و کشتار طی شکست‌های صد سال جنگ، انسان‌ها را به دیار عدم می‌فرستاد که اصطلاحا به "مرگ سیاه" موسوم شده بود. انگلیسی‌ها با حمایت متحدان "بورگاندی" خود پاریس را اشغال کرده و در سال سواحل شمالی رودخانه "لوآر" را به تصرف خود درآورده بودند. مقاومت فرانسوی‌ها در مقابل مهاجمین به خاطر فقدان همکاری و نیز فقدان شهامت ملی به حداقل رسیده بود. پادشاهی در فرانسه وجود نداشت که مردم را متحد کند و شور و التهاب میهن پرستی را در آنها برانگیزد. شارل ششم در سال مرده بود و دو سال قبل از مرگش مجبور شده بود هانری پنجم انگلستان را به عنوان ولایت عهد و وارث خود معرفی کند. در فرانسه، هانری پنجم فقط ولیعهدی محجوب و بی‌کفایت در ر س امور بود که وزیران بی‌وجدان و بی‌علاقه به مسایل کشور او را در کنترل خود داشتند. و حیرت‌انگیز این است که قهرمانی که می‌باید فرانسه را از قعر مشکلات متعدد بیرون کشد، یک افسر شجاع تجربه دیده و آشنا به فنون نظامی نبود، بلکه یک دختر روستایی جوان و بی‌سواد بود که ادعا کرد مستقیما با خدا در ارتباط است. ژاندارک در شهر "د م رمی" در حاشیه شهرستان "شامپانی" و "لورن" نشو و نما کرد. او سومین فرزند در میان پنج فرزند "ژاک دارک" بود که مردی معتقد و با ایمان بود در شهر خود شخصی مهم و مشهور به شمار می‌رفت. او گاهی به جمع‌آوری مالیات‌ها می‌پرداخت و مورد احترام مالکین اطراف بود. کودکی "ژاندارک" مصروف گله‌های پدرش در مزارع و نیز آموختن فنون خانه‌داری و امور مذهبی از مادرش "ایزابل" می‌شد که زنی پرهیزکار بود. شهر "دم رمی" در دوک‌نشین "لورن"، آنسوی رودخانه "موزل" قرار داشت و همراه با شهر "بورگاندی" شدیدا به آرمان فرانسه وفادار بود. بچه‌های روستایی اغلب به همسایگان "لورن" خود سنگ پرتاب می‌کردند و در بازی‌های خود، در قصر متروک نزدیک خود نقش سربازان را بازی می‌کردند. "ویتا ساکویل وست" زندگی‌نامه نویس ژاندارک، او را: "، توصیف کرده است. "چارلز دیکنز" خصوصیات ژاندارک را به گونه‌ای متفاوت در کتاب خود به نام: " داستان کودکی از انگلستان" وصف کرده است. و او را به عنوان "" که ساعت‌ها در کلیسای دهکده غم‌آلود خود در مقابل محراب زانو می‌زده و دعا می‌خوانده است معرفی می‌کند. دیگر حادثه‌نگاران زندگی ژاندارک، دوران کودکی او را در ارتباط همیشگی با دعا خواندن نگاشنه‌اند. آنچه سرانجام از این همه بر می‌آید، تصویردختری است زنده اما تنها با هوشیاری و تخیلی قوی‌تر از دیگران و احتمالا دختری که عمیقا نه تحت ت ثیر تقوای مادرش و دروس مذهبی او بوده است. ژان دوازده ساله بود که شروع به شنیدن "صداهایی" کرد که از جانب خدا برای او فرستاده می‌شد. صداهایی از جانب سنت میکاییل، سنت کاترین و سنت مارگات. صداها به او می‌گفتند که م موریت او این است که فرانسه را از دست انگلیسی‌ها نجات دهد و اطمینان حاصل کند که ولیعهد به عنوان پادشاه تاجگذاری کند. به او گفته می‌شد موهایش را کوتاه کند، لباس مردانه بپوشد و اسلحه به دست بگیرد. در سرتاسر دوران نوجوانی ژاندارک آن صداها را می شنید که او را پیوسته به آنچه باید انجام دهد تشویق می‌کردند. درباره این صداها دیدگاههای گوناگونی ارایه شده است یکی از این دیدگاهها می‌گوید که این صداها برآیند تجربه مذهبی واقعا عرفانی است. یک نقطه نظر دیگر بر آن است که عدم تعادل‌های هورمونی بلوغ به تخیل‌ها و توهم‌های شنوایی انجامیده است. "ساکویل وست" می‌نویسد: ". " و از قول ژاندارک نقل می‌کند که می‌گفته است: ". "بی‌آنکه اعتبار وحی‌های روحانی برای او را انکار کنیم، این هم روشن به نظر می‌رسد که ژاندارک در جستجوی سرنوشتی برای خویش بود که از سرنوشت عادی دختران جوان روستایی معمولی و سنتی بسیار به دور بود. در سال ، ژاندارک، کاپتن "رابرت دو بودریکور" که سرپرست قوای ولیعهد در "ووکولورس" بود، را متقاعد ساخت که او صداهایی می‌شنود و او موافقت کرد که ژان را نزد ولیعهد "شارل" در قصر "شینون" ببرد. ژاندارک با لباس مردانه همراه با شش نفر به آنجا سفر کرد. در قصر "شینون" او موفق شد بر تردیدهای "شارل" ولیعهد نسبت به رسالت مقدس خود غلبه کند. اما "شارل" دستور داد که ژان بوسیله روحانیون "پوآتیه" مورد آزمایش قرار بگیرد. پس از آنکه خداپرستی و تقوای او مورد ت یید روحانیون قرار گرفت، ژاندارک، "دونوا" پسر نامشروع "لویی اورلیان" که بنام: "نامشروع اورلیان" مشهور بود و نیز دیگر اطرافیان ولیعهد را ترغیب کرد که به "اورلیان" که در آن زمان زیر سلطه انگلیسی‌ها بود حمله کنند. چندین گروه سرباز و نیز لقب کاپیتان به ژاندارک داده شد. در سراسر کارزار رهبری الهام‌بخش او روحیه و شهامتی بیش از کارآزمودگی نظامی برای همراهان او فراهم آورد. اگر چه "آلیس بوکان" در کتاب خود بنام: "ژاندارک و احیای فرانسه" نوشته است: ". "بعد از ماه مه ، و فتح اورلیان‌، که همه به عنوان معجزه به آن می‌نگریستند، ژان و سپاه او پست‌های دیگر انگلیسی‌ها را در سرتاسر رودخانه "لوآر" تصرف کردند و دشمن را به "پاتی" عقب راندند. آن وقت ژاندارک ولیعهد را تشویق کرد به عنوان "شارل هفتم" در "رمس" تاجگذاری کند. پس از ترغیب‌ها و ت کید‌های قابل ملاحظه او، شارل موافقت کرد و ژاندارک در سرتاسر تشریفات تاجگذاری در کنار ولیعهد بود. و این نمایشگر اوج و منتهای بخت و اقبال ژاندارک به شمار رفت. در سپتامبر سال ، ژاندارک کوشید پاریس را محاصره کند اما موفق نشد. در بهار سال بعد سعی کرد از "کامپی این" دفاع کند اما به دست اهالی "بورگاندی" اسیر شد. خواست فرار کند دوباره اسیر شد و به عنوان غرامت جنگی تحویل انگلیسی‌ها داده شد که مشتاق بودند با به قتل رساندنش نفوذ او را از بین ببرند. اما به خاطر اینکه خود را از مسیولیت مرگ او معاف دارند، او را به دادگاه کلیسایی "روآن" واگذار کردند. ژان دلیرانه در مقابل بازجویان از خود دفاع کرد و طی محاکمه در موقع تفتیش عقاید، او به اتهام جادوگری، بدعت گذاری، پوشش مردانه و توهین به کلیسا، شوخ و بی‌محابا جلوه کرد. او را در مقابل اسقف "بووه" محاکمه کردند که هواداری شدید او از انگلیسی‌ها، محاکمه منصفانه برای ژاندارک را غیر‌ممکن می‌ساخت. ژاندارک مجرم شناخته شد و او را در بازارگاه "روآن" در مه ، به تیری بستند که محکومان را برای سوزاندن می‌بستند و زنده زنده در آتش سوزاندند. نوشته‌اند که جلاد او پس از آتش زدن او گفته است: "". "شارل هفتم" هیچ کوششی برای پرداخت تن بها یا نجات او نکرد. "باربارا تاچمن" در کتاب خود به نام: "آیینه دوردست" نوشته است: "". به هر حال، شارل هفتم سالها پس از قتل ژاندارک، در سال ، با برپا کردن دادگاهی برای اعاده حیثیت او که ر ی دادگاه پیشین را ملغی ساخت، سپاس دیرآیندی از خدمات او به عمل آورد. ژاندارک در سال به وسیله پاپ مورد آمرزش قرار گرفت. و در سال در زمره مقدسان شمرده شد. زندگی او وسیله ساختن افسانه‌های فراوان شد و او در بسیاری از نقاشی‌ها و مجسمه‌ها تجسم یافت. شاعر ایتالیایی فرانسوی "کریستین دو پیزان" که در سال وفات یافت در تحسین او شعری سرود. او مدت‌ها سوژه دلنشینی برای رمان‌نویسان، زندگی‌نامه‌نویسان و تاریخ‌نویسان بود. همچنین برای آهنگسازان و فیلم سازان. اگر چه زندگی و مرگ ژاندارک به مقاومت ملی نیانجامید، با این همه امید و نیرو در فرانسویان برانگیخت و به تضعیف روحیه انگلیسی‌ها و "بورگاندی"‌ها کمک کرد و آنها در سال از اردوگاههای فرانسه عقب‌نشینی کردند. اما پدیده ژاندارک در هیچ طبقه‌ای نمی‌گنجد. چنانکه "تاچمن" می‌نویسد: ". "از کتاب: زنانی که دنیا را تکان داده‌اند/ترجمه: عفت برادران رحیمی