سه شنبه دی ماه را باید روز کودکان قربانی سگ‌های ولگرد نامگذاری کرد. روزی که در آن یاسین کودک بیرجندی توسط سگ‌های ولگرد تیکه پاره شده و دو کودک دیگر در قایمشهر و هندیجان به شدت مجروح شدند. دو هفته قبل هم، متین کودک دیگری در بابل کشته شد و متاسفانه شبکه‌های اجتماعی و خبرگزاری‌ها آنطور که باید و شاید این کشتار مظلومانه را پوشش ندادند. کودکانی که بدین شکل قربانی سگ‌های ولگرد می‌شوند اغلب در مناطق محروم اند و خانواده‌های آن‌ها تریبونی برای بیان دردهایشان ندارند. ابتذال سگ گرایی در طبقه شهری، شرایط را به گونه‌ای پیش برده که حتی بردن نام سگ، اگر با احترام نباشد، شما را مورد حملات شدید لفظی و فحاشی و حتی تهدید جانی مواجهه می‌کند. از روزی که من شروع به نوشتن در مورد گونه‌های مهاجم کردم، خوب می‌دانستم این به هم ریختگی مدیریتی عاقبتش خطرناک خواهد بود. برای یک زیست شناس فهم اینکه گونه‌های مهاجم به چه سرعتی تکثیر و رشد می‌یابند کار سختی نیست. سگی که در شرایط مطلوب می‌تواند تا بیست توله در سال به دنیا بیاورد، با حمایت گستره غذارسانی، با پشتیبانی شبکه‌ی گسترده تبلیغاتی خارجی و سوداگران داخلی - که آشکارا بدون کوچکترین ترسی به کاسبی مشغولند - عاقبتی جز پر شدن ایران توسط سگ‌های ولگرد نمی‌توانست داشته باشد. سگ وفا دار است، ولی مهربان نیست. فلسفه اهلی شدن سگ کاملا شناخته شده است. سگ اولین سلاح بیولوژیکی انسان بود تا بتواند در مقابل حیوانات درنده و دشمنان انسانی از او حفاظت کند. در واقع سگ‌ها توسط انسان اهلی شدند تا در مقابل غذا از او محافظت کند. سگ موجودی به شدت تربیت پذیر است، یعنی از او می‌توان حیوانی ساخت که حتی می‌تواند کوری را جابجا کند و زنده‌ای را از زیر آوار بیابد و یا کسی را بک شد. اما سگ وقتی رها شد ویژگی رفتاری پلیزیومورفی (ویژگی باقیمانده از جد گرگ وحشی) را باز می‌یابد. این ویژگی با آنچه در کنار انسان آموخته، از سگ یکی از خطرناکترین موجودات مهاجم روی کره زمین می‌سازد. غریزه حیوان شکارچی این است که به ضعیف‌ترین شکار خود مانند توله‌های سایر حیوانات و کودکان حمله کند. وقتی سگ‌ها گله‌ای می‌شوند مانند گله‌های گرگ رفتار می‌کنند. عادت غذا رسانی آن‌ها را شرطی می‌کند و هر کس به او غذا دهد را دوست و هر کس به او غذا ندهد را دشمن می‌پندارند و به او حمله می‌کنند. این یک واکنش غریزی است حتی اگر انسانی را به طور منظم یک ماه غذا دهید، اگر یک روز به هر دلیلی این کار را نکنید می‌تواند واکنش‌های تند و خشن از خود نشان دهد. کسی به درستی نمی‌داند، چندین میلیون سگ ولگرد و گله کشور را ناامن کرده اند. طی کمتر از دو ماه دو کودک یکی در بابل و دیگری در بیرجند توسط سگ‌های ولگرد کشته شدند. اگر این اتفاق در کشور‌های دیگر می‌افتاد دنیا با خبر می‌شد و اقدامات سریع برای حفاظت از جان کودکان گرفته می‌شد. چندی پیش که کودکی در ترکیه مورد حمله سگ فرار گرفت، علیرغم آنکه زنده ماند انعکاس گسترده در رسانه‌ها داشت و اردوغان، رییس جمهور ترکیه به شهرداران دستور جمع آوری آن‌ها را صادر کرد. اما در ایران حتی سگی که در گناوه کودکی را سخت مجروح کرد، گویا همچنان به سایر کودکان حمله می‌کند. نمی‌خواهم بدبین باشم، شاید کاسبی با سگ‌های ولگرد اینقدر سود دارد که بسیاری همچنان چشم خود را به قربانی شدن متین‌ها و یاسین‌ها می‌بندند. من به دیگران کاری ندارم، اما وقتی شنیدم بعد از پخش فیلم دمینو در تلویزیون، شبکه ملی تشکل‌های محیط زیستی کشور با ارسال نامه به تلویزیون اعتراض کرده است به خود گفتم: هر چه بگندد نمکش می‌زنند، وای به روزی که بگندد نمک. حسین آخانی