توکسوپلاسمو زعفونت با انگل توکسوپلاسما گوندی است و یکی از شایع‌ترین انگل‌های جهان است. عفونت معمولا با خوردن گوشت آلوده نپخته، قرار گرفتن در معرض مدفوع آلوده گربه یا انتقال از مادر به کودک در دوران بارداری رخ می‌دهد. توکسوپلاسموز ممکن است در برخی افراد علایمی شبیه آنفولانزا ایجاد کند، اما اکثر افراد مبتلا هرگز علایم و نشانه‌هایی را بروز نمی‌دهند. برای نوزادانی که از مادران آلوده به دنیا می‌آیند و برای افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، توکسوپلاسموز ممکن است عوارض جدی ایجاد کند. اگر به طور کلی سالم هستید، باردار نیستید و توکسوپلاسموز برای شما تشخیص داده شده است، احتمالا به هیچ درمانی غیر از درمان محافظه کارانه نیاز نخواهید داشت. اگر باردار هستید یا ایمنی بدن شما کاهش یافته است، ممکن است برای جلوگیری از عوارض شدید به مدیریت پزشکی نیاز داشته باشید. با این حال، بهترین رویکرد پیشگیری است. اکثر افراد سالمی که به توکسوپلاسموز مبتلا هستند هیچ علامت یا علامتی ندارند و از آلوده بودن خود آگاه نیستند. با این حال، برخی از افراد علایم و نشانه‌هایی مشابه علایم آنفولانزا دارند، از جمله: بدن درد تورم غدد لنفاوی سردرد تب خستگیاگر HIV / AIDS دارید، شیمی درمانی دریافت می‌کنید یا اخیرا پیوند عضو داشته‌اید، عفونت قبلی توکسوپلاسما ممکن است دوباره فعال شود. در آن صورت، ممکن است علایم و نشانه‌های عفونت شدیدتری از جمله: سردرد گیجی هماهنگی ضعیف تشنج مشکلات ریوی که ممکن است شبیه سل یا پنومونی پنوموسیستیس جیرووسی باشد، یک عفونت فرصت طلب رایج که در افراد مبتلا به ایدز رخ می‌دهد. تاری دید ناشی از التهاب شدید شبکیه چشم (توکسوپلاسموز چشمی) اگر برای اولین بار درست قبل یا در طول بارداری آلوده شدید، امکان انتقال عفونت به نوزاد وجود دارد (توکسوپلاسموز مادرزادی) ، حتی اگر خودتان علایم و نشانه‌ها را نداشته باشید. در صورت آلوده شدن شما در سه ماهه سوم بارداری، کودک شما بیشترین خطر ابتلا به توکسوپلاسموز را دارد و در صورت ابتلا در سه ماهه اول بارداری کمترین خطر را دارد. از سوی دیگر، هر چه زودتر عفونت در بارداری شما رخ دهد، عواقب جدی‌تری برای نوزادتان خواهد داشت. بسیاری از عفونت‌های اولیه به مرده زایی یا سقط جنین ختم می‌شود. نوزادانی که زنده می‌مانند احتمالا با مشکلات جدی متولد می‌شوند، مانند: تشنج بزرگ شدن کبد و طحال زردی پوست و سفیدی چشم (یرقان) عفونت‌های شدید چشمفقط تعداد کمی از نوزادان مبتلا به توکسوپلاسموز علایم بیماری را در بدو تولد نشان می‌دهند. اغلب، نوزادانی که آلوده می‌شوند، علایمی را که ممکن است شامل کم شنوایی، ناتوانی ذهنی یا عفونت‌های جدی چشمی باشد تا دوران نوجوانی یا بعد از آن بروز نمی‌دهند. اگر HIV یا ایدز دارید یا باردار هستید یا به باردار شدن فکر می‌کنید، اگر فکر می‌کنید در معرض توکسوپلاسموز قرار گرفته‌اید، با پزشک خود در مورد انجام آزمایش صحبت کنید. علایم و نشانه‌های توکسوپلاسموز شدید تاری دید، گیجی، از دست دادن هماهنگی نیاز به مراقبت‌های پزشکی فوری دارد، به ویژه اگر سیستم ایمنی بدن شما ضعیف شده باشد. توکسوپلاسما گوندی ( T . gondii ) یک موجود انگلی تک سلولی است که می‌تواند بیشتر حیوانات و پرندگان را آلوده کند. از آنجا که ارگانیسم‌های عفونی T . gondii فقط در مدفوع گربه دفع می‌شوند، گربه‌های وحشی و خانگی میزبان نهایی انگل هستند. اگرچه نمی‌توانید توکسوپلاسموز را از یک کودک یا بزرگسال آلوده "گرفتن" کنید، اما اگر: با مدفوع گربه که حاوی انگل است در تماس باشید. اگر بعد از باغبانی، تمیز کردن جعبه زباله یا دست زدن به هر چیزی که با مدفوع آلوده گربه در تماس است، ممکن است به طور تصادفی انگل‌ها را بخورید. گربه‌هایی که شکار می‌کنند یا با گوشت خام تغذیه می‌شوند به احتمال زیاد پناهگاه T . gondii هستند. غذا یا آب آلوده بخورید یا نوشیده باشید. گوشت بره، خوک و گوشت گوزن به ویژه به احتمال زیاد آلوده به T . gondii هستند. گاهی اوقات، محصولات لبنی غیر پاستوریزه نیز ممکن است حاوی انگل باشند. آب آلوده به T . gondii در ایالات متحده رایج نیست. از چاقو‌ها، تخته‌های برش یا سایر ظروف آلوده استفاده کرده باشید. ظروف آشپزخانه که با گوشت خام در تماس هستند می‌توانند انگل‌ها را در خود جای دهند مگر اینکه ظروف کاملا در آب گرم و صابون شسته شوند. میوه‌ها و سبزیجات شسته نشده خورده باشید. سطح میوه‌ها و سبزیجات ممکن است حاوی انگل باشد. برای ایمن بودن، همه محصولات را کاملا بشویید و پوست بگیرید، به خصوص هر محصولی را که خام می‌خورید. پیوند عضو عفونی یا خون تزریق شده دریافت کرده باشید. در موارد نادر، توکسوپلاسموز می‌تواند از طریق پیوند عضو یا انتقال خون منتقل شود. هنگامی که فردی به T . gondii آلوده می‌شود، انگل کیست‌هایی را تشکیل می‌دهد که می‌تواند تقریبا هر قسمت از بدن را تحت ت ثیر قرار دهد اغلب مغز و بافت عضلانی اندام‌های مختلف، از جمله قلب. اگر به طور کلی سالم هستید، سیستم ایمنی بدن شما انگل‌ها را کنترل می‌کند. آن‌ها در بدن شما در حالت غیر فعال باقی می‌مانند و ایمنی مادام العمر را برای شما فراهم می‌کنند تا دیگر نتوانید به انگل آلوده شوید. اما اگر سیستم ایمنی بدن شما در اثر بیماری یا برخی دارو‌ها ضعیف شده باشد، عفونت می‌تواند دوباره فعال شود و منجر به عوارض جدی شود. هر کسی ممکن است به توکسوپلاسموز مبتلا شود. این انگل در سراسر جهان یافت می‌شود. شما در معرض خطر مشکلات جدی سلامتی ناشی از عفونت توکسوپلاسموز هستید اگر: شما اچ آی وی/ایدز دارید. بسیاری از افراد مبتلا به HIV / AIDS نیز مبتلا به توکسوپلاسموز هستند، یا عفونت اخیر یا عفونت قدیمی که دوباره فعال شده است. شما تحت شیمی درمانی هستید شیمی درمانی بر سیستم ایمنی بدن شما ت ثیر می‌گذارد و حتی مبارزه با عفونت‌های جزیی را برای بدن دشوار می‌کند. شما از استرویید‌ها یا سایر دارو‌های سرکوب‌کننده سیستم ایمنی استفاده می‌کنید. دارو‌هایی که برای درمان برخی بیماری‌های غیر بدخیم استفاده می‌شوند، سیستم ایمنی شما را سرکوب می‌کنند و احتمال ابتلا به عوارض توکسوپلاسموز را افزایش می‌دهند. اگر سیستم ایمنی طبیعی دارید، احتمالا عوارض توکسوپلاسموز را تجربه نمی‌کنید، اگرچه در غیر این صورت افراد سالم گاهی اوقات دچار عفونت چشم می‌شوند. این عفونت‌ها بدون درمان می‌توانند منجر به نابینایی شوند. اما اگر سیستم ایمنی بدن شما به ویژه در نتیجه HIV / AIDS ضعیف شده باشد، توکسوپلاسموز می‌تواند منجر به تشنج و بیماری‌های تهدید‌کننده زندگی مانند آنسفالیت یک عفونت مغزی جدی شود. در افراد مبتلا به ایدز، آنسفالیت درمان نشده ناشی از توکسوپلاسموز کشنده است. عود یک نگرانی دایمی برای افراد مبتلا به توکسوپلاسموز است که همچنین دارای سیستم ایمنی ضعیف هستند. کودکان مبتلا به توکسوپلاسموز مادرزادی ممکن است دچار عوارض ناتوان‌کننده از جمله کم شنوایی، ناتوانی ذهنی و نابینایی شوند. اقدامات احتیاطی خاصی می‌تواند به پیشگیری از توکسوپلاسموز کمک کند: هنگام باغبانی یا نگهداری خاک از دستکش استفاده کنید. هر زمان که در خارج از منزل کار می‌کنید دستکش بپوشید و پس از آن دست‌های خود را کاملا با آب و صابون بشویید. گوشت خام یا نیم پز نخورید. گوشت، به ویژه گوشت بره، خوک و گاو، می‌تواند میزبان ارگانیسم‌های توکسوپلاسما باشد. قبل از پختن کامل گوشت مزه آن را نچشید. از مصرف گوشت خام پرهیز کنید. ظروف آشپزخانه را به خوبی بشویید. پس از تهیه گوشت خام، تخته‌های برش، چاقو‌ها و سایر ظروف را در آب گرم و صابون بشویید تا از آلودگی متقاطع مواد غذایی دیگر جلوگیری شود. پس از دست زدن به گوشت خام دست‌های خود را بشویید. تمام میوه‌ها و سبزیجات را بشویید. میوه‌ها و سبزیجات تازه را تمیز کنید، به خصوص اگر قصد دارید آن‌ها را خام مصرف کنید. در صورت امکان، لایه‌برداری را بردارید، اما فقط پس از شستشو. شیر غیر پاستوریزه نخورید شیر غیر پاستوریزه و سایر محصولات لبنی ممکن است حاوی انگل توکسوپلاسما باشند. جعبه‌های شنی کودکان را بپوشانید. اگر جعبه شنی دارید، زمانی که فرزندانتان در آن بازی نمی‌کنند، آن را بپوشانید تا گربه‌ها از آن به عنوان جعبه زباله استفاده نکنند. اگر باردار هستید یا در معرض خطر ابتلا به توکسوپلاسموز یا عوارض آن هستید، این اقدامات را برای محافظت از خود انجام دهید: به گربه خود کمک کنید سالم بماند. گربه خود را در داخل خانه نگه دارید و به او غذای خشک یا کنسرو شده گربه بدهید، نه گوشت خام. گربه‌ها ممکن است پس از خوردن طعمه آلوده یا گوشت نپخته حاوی انگل آلوده شوند. از گربه‌های ولگرد یا بچه گربه‌ها خودداری کنید. اگرچه همه حیوانات ولگرد نیاز به خانه‌های خوب دارند، اما بهتر است اجازه دهید شخص دیگری آن‌ها را به فرزندی قبول کند. بیشتر گربه‌ها علایم عفونت T . gondii را نشان نمی‌دهند، و اگرچه می‌توان آن‌ها را برای توکسوپلاسموز آزمایش کرد، ممکن است تا یک ماه طول بکشد تا نتایج به دست آید. از شخص دیگری بخواهید جعبه خاک گربه شما را تمیز کند. اگر این امکان وجود ندارد، برای تعویض بستر از دستکش و ماسک صورت استفاده کنید. سپس دست‌های خود را خوب بشویید. بستر را روزانه عوض کنید تا کیست‌های دفع شده فرصت عفونی شدن نداشته باشند. اکثر زنان باردار در ایالات متحده به طور معمول از نظر توکسوپلاسموز غربالگری نمی‌شوند و اکثر ایالت‌ها نوزادان را از نظر عفونت غربالگری نمی‌کنند. بدون غربالگری خاص، تشخیص توکسوپلاسموز اغلب دشوار است، زیرا علایم و نشانه‌ها، زمانی که رخ می‌دهند، مشابه علایم بیماری‌های رایج‌تر مانند آنفولانزا و مونونوکلیوز هستند. اگر پزشک شما مشکوک به عفونت باشد، ممکن است آزمایش‌های خونی برای بررسی وجود آنتی بادی علیه انگل انجام دهید. آنتی بادی‌ها پروتیین‌هایی هستند که توسط سیستم ایمنی بدن در پاسخ به حضور مواد خارجی مانند انگل‌ها تولید می‌شوند. از آنجایی که تفسیر این آزمایشات آنتی بادی ممکن است دشوار باشد، مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه می‌کند که تمام نتایج مثبت توسط آزمایشگاهی که در تشخیص توکسوپلاسموز تخصص دارد ت یید شود. گاهی اوقات ممکن است قبل از اینکه بدن شما فرصتی برای تولید آنتی بادی داشته باشد در اوایل دوره بیماری مورد آزمایش قرار بگیرید. در این صورت، حتی اگر آلوده شده باشید، ممکن است نتیجه منفی داشته باشید. برای اطمینان، پزشک ممکن است چند هفته بعد آزمایش مجدد را توصیه کند. در بیشتر موارد، نتیجه آزمایش توکسوپلاسموز منفی به این معنی است که شما هرگز مبتلا نشده‌اید و بنابراین از این بیماری مصون نیستید. اگر در معرض خطر بالایی هستید، می‌توانید اقدامات احتیاطی خاصی را انجام دهید تا آلوده نشوید. یک نتیجه مثبت می‌تواند به این معنی باشد که شما یک عفونت فعال دارید، یا می‌تواند به این معنی باشد که زمانی آلوده شده‌اید و از این بیماری مصون هستید. آزمایش‌های اضافی بر اساس نوع آنتی‌بادی‌های موجود در خون می‌توانند زمان وقوع عفونت را مشخص کنند. اگر باردار هستید یا مبتلا به ایدز هستید، این امر به ویژه مهم است. اگر باردار هستید و عفونت فعلی توکسوپلاسموز دارید، قدم بعدی این است که تعیین کنید آیا کودک شما نیز آلوده است یا خیر. آزمایشاتی که ممکن است پزشک شما توصیه کند عبارتند از: آمنیوسنتز در این روش که ممکن است بعد از هفته بارداری با خیال راحت انجام شود، پزشک از یک سوزن ظریف برای برداشتن مقدار کمی مایع از کیسه پر از مایعی که جنین را احاطه کرده است (کیسه آمنیوتیک) استفاده می‌کند. سپس آزمایشاتی روی مایع برای بررسی شواهد توکسوپلاسموز انجام می‌شود. آمنیوسنتز خطر خفیف سقط جنین و عوارض جزیی مانند گرفتگی، نشت مایع یا سوزش در محل وارد شدن سوزن را به همراه دارد. سونوگرافی. این آزمایش از امواج صوتی برای تولید تصاویری از نوزاد شما در رحم استفاده می‌کند. سونوگرافی دقیق نمی‌تواند توکسوپلاسموز را تشخیص دهد. اما می‌تواند نشان دهد که آیا کودک شما علایم خاصی مانند تجمع مایع در مغز (هیدروسفالی) دارد یا خیر. با این حال، سونوگرافی منفی احتمال عفونت را رد نمی‌کند. به همین دلیل، نوزاد شما در سال اول زندگی به معاینه و آزمایش خون بعدی نیاز دارد. اگر به یک بیماری تهدید‌کننده زندگی مانند آنسفالیت مبتلا شده‌اید، ممکن است به یک یا چند آزمایش تصویربرداری برای بررسی ضایعات یا کیست در مغز خود نیاز داشته باشید. این شامل: تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ( MRI ) این آزمایش از یک میدان مغناطیسی و امواج رادیویی (الکترومغناطیسی) برای ایجاد تصاویر مقطعی از سر و مغز شما استفاده می‌کند. در طول این روش، شما در داخل یک دستگاه بزرگ به شکل دونات دراز می‌کشید که حاوی آهنربایی است که توسط سیم پیچ‌هایی احاطه شده است که امواج رادیویی را ارسال و دریافت می‌کند. در پاسخ به امواج رادیویی، بدن شما سیگنال‌های ضعیفی تولید می‌کند که توسط سیم‌پیچ‌ها دریافت می‌شوند و توسط کامپیوتر به تصویر تبدیل می‌شوند. MRI غیر تهاجمی است و حداقل خطر را برای سلامتی شما به همراه دارد. بیوپسی مغز در موارد نادر، به خصوص اگر به درمان پاسخ ندهید، جراح مغز و اعصاب ممکن است نمونه کوچکی از بافت مغز را بگیرد. سپس نمونه در آزمایشگاه برای بررسی کیست‌های توکسوپلاسموز آنالیز می‌شود. اکثر افراد سالم نیازی به درمان توکسوپلاسموز ندارند. اما اگر سالم هستید و علایم و نشانه‌های توکسوپلاسموز حاد را دارید، پزشک ممکن است دارو‌های زیر را تجویز کند: پیریمتامین (داراپیم) این دارو که معمولا برای مالاریا استفاده می‌شود، آنتاگونیست اسید فولیک است. ممکن است بدن شما را از جذب فولات ویتامین B (اسید فولیک، ویتامین B - ) جلوگیری کند، به خصوص زمانی که دوز‌های بالا را در مدت طولانی مصرف می‌کنید. به همین دلیل، پزشک ممکن است مصرف اسید فولیک اضافی را توصیه کند. سایر عوارض جانبی بالقوه پیریمتامین شامل سرکوب مغز استخوان و سمیت کبدی است. سولفادیازین این آنتی بیوتیک همراه با پیریمتامین برای درمان توکسوپلاسموز استفاده می‌شود. اگر HIV / AIDS دارید، درمان انتخابی توکسوپلاسموز نیز پیریمتامین و سولفادیازین با اسید فولینیک (لوکوورین) است. یک جایگزین پیریمتامین است که با کلیندامایسین (کلیوسین) مصرف می‌شود. اگر باردار هستید و مبتلا به توکسوپلاسموز هستید، درمان ممکن است بسته به محل دریافت مراقبت‌های پزشکی متفاوت باشد. اگر عفونت قبل از هفته شانزدهم بارداری رخ داده باشد، ممکن است آنتی بیوتیک اسپیرامایسین دریافت کنید. استفاده از این دارو ممکن است خطر ابتلای کودک به مشکلات عصبی ناشی از توکسوپلاسموز مادرزادی را کاهش دهد. اسپیرامایسین به طور معمول برای درمان توکسوپلاسموز در اروپا استفاده می‌شود، اما هنوز در ایالات متحده آزمایشی در نظر گرفته می‌شود. اگر عفونت بعد از هفته شانزدهم بارداری رخ داده باشد، یا اگر آزمایشات نشان دهد که فرزند متولد نشده شما مبتلا به توکسوپلاسموز است، ممکن است پیریمتامین، سولفادیازین و اسید فولینیک (لوکوورین) به شما داده شود. پزشک به شما در تعیین درمان بهینه کمک می‌کند. اگر نوزاد شما مبتلا به توکسوپلاسموز است یا احتمال دارد به آن مبتلا شود، درمان با پیریمتامین و سولفادیازین و اسید فولینیک (لوکوورین) توصیه می‌شود. پزشک کودک شما باید کودک شما را در حین مصرف این دارو‌ها تحت نظر داشته باشد. منبع: