سبک زندگی مینیمال، روشی برای کنار گذاشتن تجمل‌گرایی و شکم‌پرستی است. درست، نقطه‌ی مقابل سبکی از زندگی که معمولا در رادیو و تلویزیون، تبلیغات آن را می‌شنویم یا می‌بینیم. ما در جامعه‌یی زندگی می‌کنیم که بیشتر، به انباشته‌های مادی خود افتخار می‌کنیم تا به داشته‌هایمان. به نظر می‌رسد که ما هر روز بیشتر به سمت چشم و هم چشمی‌، مصرف‌گرایی، مال اندوزی، سردرگمی و گرفتاری در چنگ بدهی‌های پایان ناپذیر، در حرکت هستیم. با یادگیری سبک زندگی مینیمالیستی، ما می‌توانیم به راحتی، از انجام کارهایی که به آنها نیازی نداریم صرفه‌نظر کرده و در عوض بر روی انجام کارهای ضروری و مفید تمرکز کنیم. این سبک از زندگی بر اساس سادگی شکل گرفته است. این ساده زیستی و کمتر داشتن به ما کمک می‌کند تا از شر لوازم و وسایل دست و پا گیر خلاص شده و همچنین، نگران افزایش هزینه‌ها و سامان‌دهی لوازم اضافی خود نباشیم. وقتی لوازم اضافی و به درد نخور را دور می‌ریزیم می‌توانیم فضای بیشتری را ایجاد کرده و در آرامش بر روی برنامه‌ها و مسایل مهم خود تمرکز کنیم. در شرایطی که محیط زندگی‌خودمان را با اشیاء غیرضروری و بی‌استفاده پر کرده‌ایم، حتی نفس کشیدن در چنین فضای تنگ و محدودی، کار آسانی نیست. بهتر است فضای زندگیمان را پر از معنا و خالی از کالاهای بی‌ارزش کنیم. اندوخته‌های ما، وقتی از جنس کالا و مادیات باشند فقط باعث گرفتاری و عذابند و باید همیشه در وحشت و ترس از دست دادنشان زندگی کنیم. اما زمانی که آنها را نادیده می‌گیریم و خودمان را از بند اسارت آنها رها می‌کنیم می‌توانیم احساس آزادی کنیم احساسی که قبلا هرگز آن را تجربه نکرده‌ایم. آزادی از حرص، طمع، وسواس، بدهی و کار زیاد و طاقت فرسا. کارهای دوست داشتنی زیادی هستند که به دلیل کمبود زمان، قادر به انجام آنها نیستیم. ما معمولا زمان کافی برای اینکه بیشتر در خانه و در کنار خانواده‌مان باشیم، با فرزندان خود بازی کنیم، ورزش کنیم، کتاب مورد علاقه‌مان را بخوانیم یا به مسافرت برویم، نداریم. در عوض، مدام از این فروشگاه به فروشگاه دیگر در حال رفت و آمد و جمع آوری لوازم و اجناس غیرضروری و اضافی هستیم. در این شرایط، چگونه می‌توانیم زمانمان را به درستی مدیریت کنیم و وقتمان را برای انجام کارهای ضروری و موردعلاقه‌ی خود صرف کنیم؟ با انتخاب یک زندگی مینیمال، می‌توانیم به گونه‌ی شایسته‌تری از لحظات و دقایق زندگیمان بهره ببریم. به نظر می‌رسد که گاهی از روی ناچاری و پر کردن یک خلا بزرگ در زندگیمان به سمت مادی‌گرایی کشیده می‌شویم. غافل از اینکه پول با خودش آسایش به همراه دارد. همین و بس. اما با آن نمی‌توان خوشبختی را خرید. رضایت و خوشبختی زمانی آغاز می‌شود که علاقه‌و وسواس بیش از اندازه‌ی ما به پول، به پایان رسیده باشد. لذتی که وابسته به اشیای غیر ضروری و مادیات باشد یک شادی و لذت کاذب است و باید دایما این واقعیت را به خودمان یادآوری کنیم. وقتی به اندوخته‌ها و انباشته‌های مادی خود وابسته‌هستیم همواره باید با وحشت اینکه ممکن است روزی آنها را از دست بدهیم، زندگی کنیم. اما کسی که معنا و لذت زندگی را در سبک باری و سادگی جستجو می‌کند دارای افکاری متمرکز و ذهنی آرام است. میوه‌ی سادگی، زیستن در نهایت آسودگی و آرامش است. وقتی پراکندگی و هرج و مرج کنار زده می‌شود، خوشبختی از راه می‌رسد. به آنچه در اطرافتان پراکنده شده نگاه می‌کنید و از خودتان می‌پرسید آیا اینها جزو اولویت‌های زندگی من هستند؟ در این لحظه، شادی‌های کاذب جای خودشان را به رضایت و لذت‌های واقعی می‌دهند. چون شما متوجه این واقعیت شده‌اید که با آگاهی و تمرکز بر الویت‌های زندگی خود، موثرتر خواهید بود. وقتی احساس می‌کنید که اثرگذار و مفید هستید می‌توانید به خوشبختی و لذت واقعی دست پیدا کنید. وقتی کسی چیزی برای از دست دادن ندارد، نه تنها از شکست خوردن نمی‌ترسد بلکه جسورانه‌تر عمل می‌کند. برای کسی که اهداف بلندی را در زندگی خود انتخاب کرده و به دنبال تحقق رویاهای خود است، مسایل مادی نمی‌تواند سد راه او شود. سبک زندگی مینیمال، مستقل بودن و خوداتکایی را ترویج می‌دهد. وقتی شما به این شیوه زندگی می‌کنید اعتماد به نفس بیشتری پیدا می‌کنید تا در جستجوی خوشبختی باشید.