همه‌ی ما تا حدودی با سنترال پارک آشنایی داریم همان مستطیل سبز رنگی که در دل آسمانخراش‌های نیویورک جا خوش کرده است. این پارک تاریخ جالبی دارد و پیش از تبدیل شدن به پارک، روستایی به نام (سنکا) متعلق به سیاه پوستان بوده است. روستای سن کا در سال میلادی ساخته شد و بین خیابان های و امتداد یافت. این روستا محل زندگی برده های آفریقایی آمریکایی بود که آزاد شده بودند. پس از گذشت بیست سال، این مکان که به محل زندگی سیاه پوستان تبدیل شده بود، توسط سفید پوستان صاحب نفوذ منهتن به یک پارک (پارک مرکزی نیویورک/سنترال پارک نیویورک) تبدیل شد. "اندرو ویلیامز" و "ایپوانی دیویس" که از فعالان مبارزه با بردگی سیاهان بودند، منطقه سنکا را ساختند. آنها سفید پوستان را برای فروش زمین به سیاه پوستان اقناع کردند. در آن زمان به ندرت پیش می آمد سیاهان چه برده باشند یا نه صاحب زمین شوند. اما تعداد کمی از سفیدپوستان هم بودند که فروش زمین به سیاه پوستان را می پذیرفتند. جامعه آفریقایی های منهتن کم کم شکل گرفت. آنها خانه هایی را بنا کردند و چند اسطبل نیز به آن افزودند. سه کلیسا و مدرسه نیز در سنکا بنا و ایده داشتن خانه در سنکا برای سیاهان وسوسه برانگیز شد، زیرا صاحب زمین شدن یعنی داشتن حق ر ی و دور شدن از محله های فقیرنشین جنوبی منهتن. سنکا صاحب ایستگاه قطار گشت و به پناهگاهی برای فرار از یوغ بردگی در آمریکا تبدیل و آرام آرام شکوفا شد. مردم بخش های جنوبی منهتن برای داشتن زندگی بهتر برنامه ریزی می کردند. جنوب منهتن پر از مهاجرین و خانواده های ثروتمند و صاحب نفوذی بود که در جستجوی مکان های دیگر برای ساکن شدن بودند بنابراین، بخش شمال شرقی سنکا به مقصدی برای نقل مکان تبدیل شد. وقتی همه خانواده های ثروتمند شروع به نقل مکان کردند، توسعه دهندگان املاک و مستغلات در جستجوی مناطق سبز در هوای آزاد برآمدند تا پارکی بسازند. آنها به فکر منطقه بسته وسط منهتن و قسمتهای سنکا افتادند و در سال میلادی زمین هایی را از بعضی خانواده های ساکن در آنجا خریدند و به برخی هزینه خرید پرداختند و به برخی دیگر چیزی ندادند. برای مثال به اندرو ویلیامز قیمت حقیقی خانه اش را پرداخت کردند، در حالی که دیویس بیش از دلار خسارت دید و مجبور به ترک خانه اش شد. با وجود اینکه شهر در دهه هفتاد قرن نوزدهم، کامل فراموش شد، پژوهشگران در حال تحقیق درباره این زمین ها هستند تا شاید بتوانند حقوق از دست رفته ساکنان پیشین آنجا را بپردازند. با این حال امروز تنها عنصر حقیقی به جای مانده از سنکا تابلوی کوچکی به یاد کسانی است که روزی خانه های خود را در آنجا بنا کرده بودند.