وقتی پزشکان عمل قطع یکی از اعضای بدن را انجام می‌دهند، بیمار از آنها نمی‌پرسد که این عضو قطع شده را به خودم پس می‌دهید یا نه؟ اما کریستی‌لویال این سوال را پرسید و یک اتفاق غیر قابل پیش‌بینی را رقم زد. در سال لویال در یکی از انگشتان پایش احساس کرختی و خواب‌رفتگی کرد. او به پزشک مراجعه نمود و پزشک به او اطمینان داد که جای هیچ نگرانی نیست. پس از چند سال، کرختی بیشتر شد و هیچ پزشکی نتوانست دلیل این حالت را تشخیص بدهد. در سال غده‌ای در پای او ایجاد شد و پس از عکس‌برداری پزشکان گفتند که او از یک غده چربی در پای خود رنج می‌برد این غده حاصل رشد افراطی در سلول‌های چربی بود. در سال پزشکان خبر بدی برای لویال داشتند، غده بدخیم او به سارکوم تبدیل شده بود و تلاش‌ها برای بیرون آوردن آن شکست خورد بنابراین، چاره‌ای جز قطع عضو برای نجات سایر اجزای بدن نبود. لویال به جای اینکه تسلیم غم و اندوه بشود، با آنچه رخ داده بود به تعاملی نیک پرداخت. او از پزشکش پای قطع شده را خواست و عکسی از آن را که با خود به هر جا می‌برد، منتشر کرد.