همه‌ی ما دوست داریم در صلح و آرامش در کنار دیگران زندگی کنیم و اغلب در تلاش برای مهربان و مودب بودن مجبور به کوتاه آمدن می‌شویم. اما خیلی اوقات این خوب بودن نتیجه‌ی عکس می‌دهد، چون بعضی‌ها به آن به چشم یک ضعف نگاه می‌کنند و سعی می‌کنند از ما برای رسیدن به اهداف خود استفاده کنند. مرز باریکی میان مودب بودن و احترام نگذاشتن به خود وجود دارد و همه‌ی ما باید بتوانیم از این مرز عبور نکنیم. در ادامه از نشانه‌هایی خواهیم گفت که می‌گویند احترامی برای خود قایل نیستید و اجازه می‌دهید دیگران شما را به بازی بگیرند. ما اغلب تصور می‌کنیم با نخریدن چیز‌هایی که دوست داریم می‌توانیم چیزی را به دیگران ثابت کنیم. مثلا فکر می‌کنیم اگر همسر مردی از خرید چیزی که می‌خواهد یا لازم دارد صرف نظر کند تا اولویت را به نیاز‌های او دهد، همسرش شیفته‌ی این کار او خواهد شد. اما حقیقت آن است که آدم‌ها در نهایت به تنها چیزی که فکر می‌کنند این است که این دقیقا همان کاری است که باید انجام می‌شد. اگر نتوانیم برای خودمان پول یا وقت صرف کنیم، دیگران فکر می‌کنند لیاقتش را نداریم. در دنیای امروز شاید سخت بتوان بدن خود را با همه‌ی عیب و نقص هایش دوست داشت: ما همه در معرض تصاویر مدل‌های بی عیب و نقصی هستیم که نه چین و چروکی روی پوست شان دارند نه گرمی وزن اضافه. پس طبیعی است که بسیاری از زنان به خاطر همین موضوع دچار نوعی عقده حقارت شوند. اما زیبایی امری سلیقه‌ای است. بعضی‌ها فکر می‌کنند مثل الهه‌ها هستید و بعضی هم نه. پس در نهایت اینکه مهم نیست چین و چروک دارید یا نه، بالاخره کسی را پیدا خواهید کرد که شما را همینطور که هستید دوست خواهد داشت. ما بعضی کار‌ها را صرفا به این خاطر انجام می‌دهیم که نه گفتن را بلد نیستیم. راه مان را دور می‌کنیم، زمان و بنزین مان را هدر می‌دهیم، دیر به سر کار می‌رسیم، همه و همه به خاطر اینکه مجبور نشویم آن کلمه‌ی وحشتناک "نه" را به زبان آوریم. یا از دلخور کردن دیگران می‌ترسیم یا دل مان نمی‌خواهد بی ادب یا خودخواه به نظر برسیم و چه بسیارند آدم‌هایی که از ضعف‌های ما بر علیه مان استفاده می‌کنند. احساس ناامنی روانی گاهی می‌تواند مفید باشد. این احساس ما را از ریسک‌های غیر ضرور و عواقب خطرناک در امان نگه می‌دارد. اما وقتی بیش از حد خود - انتقادگر و از خود ناراضی باشید، این امر می‌تواند منجر به افسردگی شود. کسانی که خودشان را باور ندارند و دنبال نظر دیگران هستند اغلب آلت دست دیگران می‌شوند. این امر جز آنکه حس ناخوشایندتری به آن‌ها دهد نتیجه‌ی دیگری ندارد. بسیاری از آدم‌ها قدرت نه گفتن ندارند، چون دلشان می‌خواهد دیگران همیشه از آن‌ها راضی باشند. علتش این است که آن‌ها عشق کافی از پدر و مادر خود دریافت نکرده اند. آن‌ها مجبور بودند سخت تلاش کنند تا لیاقت این عشق را پیدا کنند. پس وقتی بفهمید که با این کار آن عشق را دریافت می‌کنید، در دوران بزرگسالی هم سعی می‌کنید با همه خوب باشید. این شرایط برای دیگران واقعا خوب، اما برای کسی که می‌خواهد همه را از خود راضی نگه دارد واقعا دشوار است. بسیاری از ما تجربه‌ی بی احترامی دیدن از سوی دیگران را داشته ایم، اما هر کسی واکنش خودش را به این مس له دارد. کسانی که به چیزی به نام ذهنیت قربانی بودن گرفتارند آماده اند تا چیز‌های زیادی را تحمل کنند و دیگران هم با خودشان فکر می‌کنند احتمالا این شخص خود از این شرایط لذت می‌برد. اما حقیقت آن است که این افراد توان پیدا کردن راهی برای برون رفت از یک رابطه‌ی آزارگرانه را ندارند. مت سفانه همیشه هستند کسانی که از چنین افرادی سوء استفاده کنند. آدم‌ها وقتی اعتماد به نفس ندارند، احترام کافی را دریافت نمی‌کنند و نیاز دارند احساس کنند که مهم هستند. آن‌ها به راحتی تحت ت ثیر چاپلوسی قرار می‌گیرند، اما این مس له ممکن است برایشان بسیار گران تمام شود. بسیاری از افراد از این مس له به نفع خود استفاده می‌کنند. به همین خاطر کسانی که چاپلوسی رییس شان را می‌کنند اغلب موقعیت و شرایط شغلی بهتری دارند. ما اغلب دلمان می‌خواهد برای برآورده کردن نیاز‌های دوستان و خانواده مان هر کاری انجام دهیم، حتی اگر برخلاف منافع خودمان باشد. اما حقیقت آن است که فداکاری‌هایی که ما می‌کنیم آنقدر‌ها که شاید به نظر برسد ضروری نیستند. به علاوه، در برخی موارد، اینگونه رفتار کردن اصلا خوب نیست. مثلا وقتی این کار را جلوی بچه هایمان انجام می‌دهیم به آن‌ها نشان می‌دهیم که لازم نیست وظایف خود را بپذیرند. بسیاری از مردم فکر می‌کنند فریلنسر‌ها یا همان خوداشتغال‌ها بدون کار کردن پول درمی آورند. علتش این است که کسی کار کردن شما را نمی‌بیند: شما هر روز سر کار نمی‌روید و هیچ کسی نمی‌بیند که چقدر خسته اید. اما با همه‌ی این‌ها درآمد دارید. به همین دلیل است که دیگران اغلب شما را وادار می‌کنند بخش بیشتری از کار‌های خانه را انجام دهید، چون در هر حال خانه هستید. برای آن‌ها مهم نیست که شما یک شغل واقعی دارید که باید کارهایش را انجام دهید. کار برای انجام دادن زیاد است و وقت برای انجام شان کم. همه‌ی افراد بزرگسال احتمالا این شرایط را تجربه کرده اند. اما بعضی‌ها یاد می‌گیرند که از دیگران کمک بگیرند و بعضی‌ها هم کماکان سعی می‌کنند همه‌ی کار‌ها را به تنهایی انجام دهند. در نتیجه، از حجم کار هرگز کم نمی‌شوند و آنقدر خسته می‌شویم که دیگر حتی از زندگی مان هم نمی‌توانیم لذت ببریم. منبع: