اگر شما نیز یک علاقه و کشش ناگهانی و شدید را به شخصی که نمی شناسید پیدا کرده اید بدون شک این علاقه پنهان را با دوستانتان در میان گذاشته اید. هر چند هیچ تعریف قطعی و کاملی برای یک علاقه و شیدایی زودگذر ( crush ) وجود ندارد اما خصوصیاتی وجود دارد که آن را از یک علاقه جدی و رمانتیک متفاوت می سازد. کارشناسان بر این باورند که علاقه ناگهانی و شدید معمولا ریشه در فانتزی و رویاهای فرد داشته و کسانی که چنین احساسی دارند سعی می کنند ارزش های خود را در قالب شخصی که شیفته او شده اند جای دهند. این در حالی است که اطلاعات بسیار کمی در مورد طرف مقابلتان دارید و همین موضوع آن را به یک علاقه عاشقانه یا یک رابطه عاشقانه متفاوت می سازد، جایی که چیزهای زیادی در مورد طرف مقابلتان دانسته و گمانه زنی ها و فرضیات شما بر اساس تجربیات واقعی که با او داشته اید شکل گرفته است. برای مثال، وقتی که نسبت به کسی علاقه ای ناگهانی و شیداگونه دارید ممکن است به شکلی ناخودآگاه فکر کنید کسی همیشه در اتوبوس یا کلاس درس کنار شما می نشیند انسان مهربان و مسیولیت پذیری است اما هیچ راه و دلیلی برای تایید این فرضیه نداشته یا دستکم به آن دلایل اعتماد کامل ندارید زیرا اعتماد از طریق زمان و یک رابطه پایدار بدست می آید. علاقه و اشتیاق شدید ناگهانی از راه دور ایجاد می شود در حالی که عشق واقعی از طریق ارتباط بلند مدت با فرد مقابل و یک رابطه واقعی بدست می آید. اگر چه بین علاقه شدید اما زودگذر و عشق واقعی فراتر از آن تفاوت آشکاری وجود دارد اما شباهت هایی نیز دیده می شود، مانند احساسی که در هر دو مورد به طرف مقابل دارید. احساس عشق واقعی و علاقه زودگذر باعث آزاد شدن هورمون های نشاط آور دوپامین و اوکسی توسین در مغز می شوند. وقتی کسی را می بینید که به طور بالقوه می تواند شریک زندگی شما باشد، چه غریبه یا همکار یا آشنای دور، مغز شروع به فعال کردن شبکه شناختی خود می کند، بخشی از مغز که تجربیات گذشته، اولویت ها و تصویرمان از خود را نگهداری می کند. با فعال شدن این بخش از مغز، به چشمان ما دستور داده می شود که طرف را دوست داشته باشیم. این فرآیند به سرعت رخ می دهد بدون آنکه از لحاظ ذهنی متوجه آن باشید هر چند ممکن است بدن با واکنش هایی مانند افزایش ضربان قلب، احساس پروانه ای در درون و فکر کردن بیش از حد به این ماجرا به این موضوع پاسخ دهد. اگر چه علاقه ناگهانی زودگذر و عشق واقعی واکنش های بیولوژیک یکسانی ایجاد می کنند اما تفاوت های واضحی بین این دو وجود دارد. در واقع علاقه زودگذر یک کشش غیرقابل کنترل است زیرا بسیار سریع تر از عاشق شدن رخ می دهند که مورد اخیر بسیار آرام تر و در طول مدت زمان طولانی تری ایجاد می شود. به همین دلیل عشق ناگهانی مانند یک ورطه است که ظاهرا نمی توانید از آن خارج شوید. با این وجود، اگر چه نمی توانید روی علاقه ناگهانی به کسی کنترل داشته باشید اما هنگامی که متوجه آن شوید می توانید با استفاده از نیروی اراده، مدیتیشن، برنامه ریزی و تمرین آن را متوقف کنید. در صورتی که فرد مورد نظر شما همکارتان بوده یا از قبل با شخص دیگری در رابطه هستید این روش ها می توانند بسیار موثر باشند. علیرغم تفاوت ها، این امکان وجود دارد که علاقه ناگهانی به یک رابطه واقعی منجر شود. در حالت علاقه ناگهانی مشکلی با فاصله ندارید زیرا هنوز به طور کامل وارد آن نشده اید اما اگر شروع به داشتن تجربیات مشترک و شخصی با طرف مورد نظرتان کنید یک سیستم تعلق و نزدیکی شکل می گیرد. در ادامه یک رابطه بوجود آمده و ممکن است مغز و بدن واکنش متفاوتی داشته باشند مانند احساس غم و تنهایی هنگامی که آن شخص از لحاظ فیزیکی در کنار شما نیست. این اتفاق در صورتی که شما بیشتر در علاقه شدید ناگهانی به فرد فرو بروید رخ خواهد داد. "اثر صرف در معرض قرار گرفتن" یک اصل روانشناختی است که بر اساس آن هر چه دو نفر در معرض چیزی قرار بگیرند، چه یک ایده، چه یک آهنگ یا شخص، احتمال اینکه به آن علاقه پیدا کنند بیشتر است. اگر به شخصی که در مترو می بینید علاقه ای از راه دور و ناگهانی پیدا کرده اید، بهترین کار این است که سعی کنید به او نزدیک شده و بیشتر او را بشناسید تا ببینید که آیا با تصوراتی که از او در ذهن خود ساخته اید شباهتی دارد یا خیر. در صورتی که نتیجه متفاوت بود باید سعی کنید خود را از او دور نگه دارید. منبع: روزیاتو