دهه شصت اگر دختری چادر نداشت یا جوراب سفید می پوشید به او چپ چپ نگاه می کردیم! دهه هفتاد همان دختر ازدواج کرده بود و حالا دیگر با مانتویش مشکل نداشتیم، فقط شاکی بودیم که چرا موهایش از زیر مقنعه پیداست! دهه هشتاد مشکلمان حتی این نبود بلکه حیرت زده و متعجب می دیدیم که گاهی برخی از روابط آزاد و دوست دختر و یواش یواش ازدواج سفید حرف می زنند، خدا را شکر می کردیم که باز همان خانم مانتویی کم حجاب به خانواده و حریم روابط زناشویی پای بند باشد و به باتلاق طلاق عاطفی و زندگی بی ضابطه زیر یک سقف نیفتد و راضی بودیم که باز وقتی کسی متهم به ازدواج سفید می شود انکار می کند و هنوز قباحت و زشتی اش نریخته! حالا دهه نود کار به جایی رسیده که طرف از روابط عجیب و غریبش - هر روز با یک نفر - فیلم لایو می گیرد و توی اینستاگرام می گذارد و ما از خدا می خواهیم که طرف هر کاری هم می کند اقلا فیلم و عکسش را منتشر نسازد! سالها و دهه های بعد چه خواهد شد؟ می توان تصور کرد! نکته همین جاست که در اداره جامعه همیشه بدتر از آن که فکر می کنی هم وجود دارد و قابل تصور است! ماییم که باید به حداقل ها قانع باشیم و خیلی پاپیچ مردم نشویم، سختی کار دقیقا انتخاب بین بد و بدتر است! انتخاب بین خوب و بد سخت نیست، هر کودکی هم می فهمد که پاک بودن از اعتیاد بهتر است! فرمود: لیس العاقل من یعرف الخیر من الشر، بل العاقل من یعرف خیر الشرین! مدیریت یعنی انتخاب بین بد و بدتر! وقتی من رییس زندان هستم تصمیم من بین معتاد بودن زندانی یا پاک بودنش نیست، بلکه باید تصمیم بگیرم که برای این زندانیان معتاد سرنگ رایگان توزیع کنم - که تا دیروز همین کار را اعانه بر اثم و غلط می دانستم - یا بی اعتنا باشم و بگذارم با سرنگ مشترک و لوله خودکار و سیخ و میخ کارشان را راه بیاندازند و بقیه را هم مبتلا کنند و ایدز بیشتر منتشر شود؟ سختی مدیریت کشور و اداره جامعه در انتخاب های دشوار و حساس میان بد و بدتر است! این ضابطه در همه مصادیق و امور از فیلترینگ تلگرام و ممیزی کتاب تا بحث حضور بانوان در ورزشگاه جاری ست، پس ای دوست مدعی بصیرت، ت مل. البته می توان وقتی رییس زندان یا پزشک بازداشتگاه دستور توزیع سرنگ رایگان را می دهد به او فحش داد و ناسزاگفت و او را در رسانه ها به نفوذی اجنبی و مرو ج اعتیاد متهم ساخت و برکنارش کرد و در تلویزیون هم به عنوان یک عنصر ناصالح ممنوع التصویرش ساخت و. محمدرضا زایری