اگر گاهی احساس می‌کنید نسبت به عدد نوشته شده در شناسنامه‌تان پیرتر هستید، محققان دانشگاه"براون" دلیل این حس را دریافته‌اند. یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه"براون" ( Brown ) آمریکا به تازگی متوجه شده‌اند که چرا برخی افراد احساس شادابی ندارند. آنها پس از آزمایش قطعات مختلف دی‌ان‌ای ( DNA ) ، تفاوت‌های مربوط به سلامتی را که در جریان خون شناور هستند، کشف کردند. محققان می‌گویند این روش یک روز برای سنجش سن بیولوژیکی شما استفاده خواهد شد که می‌تواند با سن شناسنامه‌ای شما مقایسه شود. "نیکولا نرتی" پژوهشگر ارشد این مطالعه گفت: سالمندان سالم، در میان همه صفات دیگر، نمایه وراژنتیک افراد جوان را حفظ کرده‌اند. چیزهای زیادی در پیری با هم کار می‌کنند، اما روشن نیست که علت یا اثر آنها چیست. وی افزود: با آزمایش ما موسوم به" cfDNA "، ما امیدواریم درک این تغییرات وراژنتیکی (اپی‌ژنتیک - epigenetic ) و معنی آنها را بدست آوریم. این تحقیق، میزان استرس سلولی درون بدن شما را تعیین می‌کند. در این مطالعه، افراد مسن سطح بالاتری از گردش cfDNA را تجربه می‌کردند. محققان معتقدند یکی از دلایل این افزایش تعداد سلول‌های پیر این است که می‌تواند عوامل ترشحی فنوتیپ مرتبط با پیری را که منجر به التهاب می‌شوند، پنهان کند. برای افراد جوان‌تر، نوکلیوزوم‌ها که یک واحد بسته‌بندی دی‌. ان‌. ای هستند و بخش‌هایی از دی‌. ان‌. ای هستند که در اطراف یک پروتیین پیچیده شده‌اند، از هم جدا شده‌اند. با این حال، در افراد مسن‌تر، عادی نبودند. نرتی گفت: روش cfDNA تقریبا مانند یک پیغام در یک بطری است که شکل سلول را درون خود دارد و قبل از مرگ این پیغام عیان می‌شود. بسیاری از ماشین آلات سلولی در حفظ فاصله بین نوکلیوزوم‌ها دخالت دارند و این عناصر می‌توانند با پیر شدن شما از بین بروند. نوکلیوزوم‌ها از هم جدا یا متراکم نمی‌شوند. فاصله بین نوکلیوزوم‌ها تنها نشانگر خوانش تغییرات سلول‌ها است. در حالی که این مطالعه تنها از داده‌های نفر ایتالیایی استفاده کرد، اما یک قدم مهم برای درک تغییراتی است که مردم هنگام پیری تجربه می‌کنند. وراژن‌شناسی یا وراژنتیک ( Epigenetics ) مطالعه اختلافات سلولی و فیزیولوژیکی است که به‌وسیله تغییر در توالی دی‌ان‌ای ایجاد نمی‌شود، اپی‌ژنتیک اصولا مطالعه عوامل خارجی یا محیطی است که باعث روشن یا خاموش شدن ژن‌ها می‌شود و بر روی چگونگی خوانده‌شدن ژن‌ها اثر می‌گذارد. از این رو، تحقیقات اپی‌ژنتیک در جستجوی توصیف دگرگونی‌های دینامیک در پتانسیل رونویسی سلول است. اگرچه استفاده از لفظ اپی برای توصیف پروسه‌هایی که توارث پذیر نیستند، بحث‌برانگیز است، این دگرگونی‌ها ممکن است توارث پذیر بوده یا نباشند. بر خلاف ژنتیک که بر پایه تغییرات در توالی دی‌. ان‌. ای (ژنوتیپ) است، تغییرات در بیان ژن یا فنوتیپ سلولی اپی‌ژنتیک دلایل دیگری دارد. به این دلیل از پیشوند اپی برگرفته از - یونانی به معنای بالا، فراتر یا اطراف استفاده گردیده است. مثال‌هایی از مکانیسم‌هایی که این تغییرات را ایجاد می‌کنند، متیلاسیون دی‌. ان‌. ای و اصلاحات هیستونی است که هر کدام باعث تغییر در بیان شدن ژن می‌شوند، بی‌آنکه تغییری در توالی دی‌. ان‌. ای مسیول ایجاد کنند. بیان ژن به‌وسیله فعالیت پروتیین‌های سرکوبگر که به مناطق خاموش‌کننده دی‌. ان‌. ای می‌چسبند، کنترل می‌شود. این تغییرات اپی‌ژنتیکی ممکن است در طول تقسیم سلول و در دوران زندگی سلول و همچنین شاید طی نسل‌های متمادی باقی بماند، گرچه تغییری در توالی دی‌. ان‌. ای مسیول دیده نمی‌شود. در عوض این فاکتورهای غیرژنتیکی باعث می‌شوند تا ژن‌های یک ارگانیسم رفتار یا بیان مختلفی نشان دهند. ر خ‌نمود یا فنوتیپ یا ر خ‌مانه ( Phenotype ) مانند خصوصیات بیوشیمیایی یا فیزیولوژیکی، خصوصیات قابل مشاهده یا صفت یک جاندار است. فنوتیپ از بیان ژن‌های یک ارگانیسم و همچنین تاثیر عوامل زیست‌محیطی و تعامل بین این دو نتیجه می‌شود. فنوتیپ یک ارگانیسم دستورالعمل‌های به ارث برده شده هستند که کد ژنتیکی را درون خود حمل می‌کنند. هیچ‌کدام از موجودات زنده با فنوتیپ همانند، به یک شیوه عمل نمی‌کنند به این دلیل که ظاهر و رفتار با شرایط زیست‌محیطی و توسعه تغییر می‌کند. به همین ترتیب، تمام موجودات زنده که به نظر یکسان می‌رسند، لزوما فنوتیپ‌های یکسانی ندارند. تمایز فنوتیپ توسط"ویلهلم جانسون" در سال پیشنهاد شد تا تفاوت بین وراثت موجود زنده و آنچه که وراثت تولید می‌کند، روشن شود. این تفاوت مشابه چیزی است که توسط"اوت ویزمن" پیشنهاد شده بود، که بین قسمت قابل تواری نطفه (وراثت) و سلول‌های سوماتیک بدن تمایز قایل شده بود. نوکلیوزوم واحد ساختمانی کروماتین است. دی‌. ان‌. ای در داخل هسته سلول در محل‌هایی حدود دور به دور هشت مولکول پروتیین هیستون می‌پیچد و ساختاری را به وجود می‌آورد که نوکلیوزوم نام دارد. در مرکز هر نوکلیوزوم، جفت پروتیین هیستون وجود دارد که رشته‌های دی‌. ان‌. ای تقریبا دور در اطراف آن می‌گردند. این مطالعه در مجله Aging Cell منتشر شده است. ایسنا