والآن هذا سؤال عادي، ماذا لو أن مخاطر الاستدامة مبالغ فيها، مغال فيها، وغير مستعجلة، بل هي فقط أمر يخص المستهلكين الصالحين أو مجرد طريقة عيش يختارها البعض؟
Now a fair question might be, what if all this sustainability risk stuff is exaggerated, overstated, it's not urgent, something for virtuous consumers or lifestyle choice?
ตอนนี้อาจเป็นคำถามที่ยุติธรรม จะเป็นอย่างไรหากสิ่งที่มีความเสี่ยงด้านความยั่งยืนทั้งหมดนี้พูดเกินจริง พูดเกินจริง ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน เป็นสิ่งที่ผู้บริโภคที่มีคุณธรรมหรือมีทางเลือกในการดำเนินชีวิต