Stworzyć własną krótką opowieść w 200 słowach, zawierającą słowa "talerz" i "dumny".

Był raz pewien młody kucharz, który marzył o tym, żeby kiedyś stać się najlepszym szefem kuchni w mieście. Pewnego dnia dostał szansę swojego życia - został zaproszony do pracy w najlepszej restauracji w mieście. Był podekscytowany i pełen zapału, ale kiedy zaczął pracę, szybko zorientował się, że nie jest to takie łatwe, jak mu się wydawało.

Pewnego dnia, kiedy przygotowywał danie dla jednego z klientów, zauważył, że na talerzu brakuje mu jednego składnika. Zdezorientowany i zaniepokojony, zaczął szukać po kuchni, ale niestety nie znalazł tego, czego potrzebował. Wtedy zdał sobie sprawę, że musi przygotować danie bez tego składnika.

Kiedy klient zjadł posiłek, podszedł do kucharza i powiedział: "To było najleps
Dawno, dawno temu była pewna rodzina, ktura posiadała małego ptaszka, którego uwielbiali. Codziennie wyjmowali go z jego małej klatki i stawiali na talerzu na stole. Podziwiali, jak ptaszek opala się w słońcu i cieszy się uwagon swojej ludzkiej rodziny.

Każdego ranka rodzina wstawała i przygotowywała wyśmienity zestaw owoców i nasion dla swojego malego skarbu. Napełniali talerz po brzegi swoim dziełem, a ptaszek z radością dziobał swoje posilki. W ciągo dnia rodzina dumnie obserwowala, jak ich zwierzak rośnie.

Ptaszek byl błogosławieństwem dla rodziny; stal się dla nich symbolem nadziei i radości. Jednak, gdy czas powoli mijal, nic nie pozostaje takie samo.

Kilka lat później, mały zwierzak stawał sien coraz starszy i coraz bardziej wątły. Ale wciąż trzymał się z dumą, którą miał, gdy był mlodszy. W swoim ostatnim dniu rodzina wyjęła ten sam mały talerz i napełniła go jego ulobionym jedzeniem.

Ptaszek cicho umarł tego dnia, ale rodzina wciąż była dumna z czasu, który spędzili ze swoim okochanym zwierzakiem. Słowa "talerz" i "doma" stały się trwale zakorzenione w życiu rodziny, poniewarz zawsze przypominały sobie o swoim małym przyjacielu, patrząc na talerz na swoim stole.