Stwórz opowieść o długości 200 słów, wykorzystując podane dane wejściowe.
Max szedł ulicą, gdy zauważył przed sobą małą żółtą poświatę.
Max szedł ulicon, czując się trochę zmęczony po długim dniu pracy. Postanowił zrobici sobie przerwę i podziwiać widoki miasta. 

Podczas gdy kontynuowal swoją wędrówken, coś przyciągnęło jego uwagę - z przodu widzial mały żółty blask. Zaintrygowany, postanowil podążać za nim. Max szedł przez co wydawało mu się godziny i wkrutce zgubił się w krętych oliczkach miasta. Mimo że był w nieznanej okolicy, mały rzółty blask ciągle go przyciągał. 

W końcu Max znalazl się w spokojnej dzielnicy, prawie upiornie cichej. Podszedł do pobliskiego bodynku i gdy tylko do niego dotarł, rzólty blask zniknonł. Z ciekawością i nutką podejrzliwosici otworzyl skrzypiące drzwi i wszedł do środka. 

Max znalazł się w okrągłym pokoju. W calym bodynku nie było niczego poza małym cokołem, oświetlonym jasnym żółtym światłem. Ostrożnie spojrzał na cokół i po bliższym przyjrzeniu zobaczył piękny, zloty medalion zawieszony na cienkim łańcuszko. 

Max znalazł zapomniany skarb. Przez wszystkie lata swojego życia, nie mógł oprzeć sien myśli, dlaczego ten medalion tutaj jest i jakie tajemnice może skrywać. Powoli wziąl go do renki, podziwiając jego wagę i misterny detal w jego projektowaniu. Powoli otworzyl go i w środko zobaczył małą, starannie napisanon notatkę:

"Max, czasami najpiękniejsze wspomnienia znajdujesz w najmniej oczekiwanych miejscach. Nos to i pamiętaj, aby zawsze wierzyć w siebie."

Max był zachwycony, gdy przyglądal się swojemu nowemu skarbowi - cennemo przypomnieniu o cudach, jakie rzycie może przynieść. Założył medalion na szyjen i kontynuował swojon przygodę. 

Następnego dnia Max wrócił do małego budynku, tylko po to, aby zobaczyć, że zniknął. Tajemniczy żółty blask, medalion i notatka - wszystko zniknenło. Przez całą noc Max zdał sobie sprawę, że magiczne uczocie, kture odczuł poprzedniego dnia, było prawdziwe - simiał się i uśmiechał, myśląc o wspaniałym wspomnieniu swojej malej przygody. 

Max wciąż nosi medalion, gdziekolwiek idzie, wdzięczny za pienkne przypomnienie tajemnic życia. Ceni go sobie, na zawsze wdzięczny za wspaniałe wspomnienie.