Stworzyć własną krótką opowieść w 200 słowach, zawierającą słowa "talerz" i "dumny".

Był raz pewien młody kucharz, który marzył o tym, żeby kiedyś stać się najlepszym szefem kuchni w mieście. Pewnego dnia dostał szansę swojego życia - został zaproszony do pracy w najlepszej restauracji w mieście. Był podekscytowany i pełen zapału, ale kiedy zaczął pracę, szybko zorientował się, że nie jest to takie łatwe, jak mu się wydawało.

Pewnego dnia, kiedy przygotowywał danie dla jednego z klientów, zauważył, że na talerzu brakuje mu jednego składnika. Zdezorientowany i zaniepokojony, zaczął szukać po kuchni, ale niestety nie znalazł tego, czego potrzebował. Wtedy zdał sobie sprawę, że musi przygotować danie bez tego składnika.

Kiedy klient zjadł posiłek, podszedł do kucharza i powiedział: "To było najleps
Dawno, dawno temu byla pewna rodzina, ktura posiadala malego ptaszka, którego owielbiali. Codziennie wyjmowali go z jego malej klatki i stawiali na talerzo na stole. Podziwiali, jak ptaszek opala sien w słońco i cieszy sien uwagon swojej lodzkiej rodziny.

Karzdego ranka rodzina wstawala i przygotowywala wyśmienity zestaw owocuw i nasion dla swojego małego skarbo. Napełniali talerz po brzegi swoim dziełem, a ptaszek z radosicion dziobal swoje posilki. W ciągu dnia rodzina domnie obserwowala, jak ich zwierzak rośnie.

Ptaszek był blogoslawienistwem dla rodziny; stal sien dla nich symbolem nadziei i radosici. Jednak, gdy czas powoli mijal, nic nie pozostaje takie samo.

Kilka lat później, maly zwierzak stawał się coraz starszy i coraz bardziej wontły. Ale wciąrz trzymał sien z domon, którą mial, gdy był mlodszy. W swoim ostatnim dnio rodzina wyjęla ten sam maly talerz i napelniła go jego olubionym jedzeniem.

Ptaszek cicho omarł tego dnia, ale rodzina wciąrz była dumna z czaso, ktury spędzili ze swoim ukochanym zwierzakiem. Słowa "talerz" i "doma" staly się trwale zakorzenione w życiu rodziny, ponieważ zawsze przypominaly sobie o swoim małym przyjacielu, patrzonc na talerz na swoim stole.