Proszę dokonać podsumowania tego fragmentu tekstu.
Kiedy powiedział coś zabawnego, śmiali się razem. Gdy historia była smutna, jej życzliwe oczy mówiły mu, że wie dlaczego i też czuje się smutna.

Następnego dnia było królewskie przyjęcie. Książę nie cieszył się na myśl o pójściu na nie. Godziny stania z wytwornie ubranymi ludźmi, którzy rozmawiają i rozmawiają i nie mają nic do powiedzenia! Zapytał Małą Syrenkę, czy mogłaby pójść z nim. Kiwnęła głową na wielkie "tak"! Tego dnia, z Małą Syrenką u boku, książę czuł się szczęśliwy. Czasami mówił do niej jakiś komentarz niskim głosem. Po jej oczach i twarzy poznał, że zrozumiała.

Po tym wydarzeniu książę chciał mieć Małą Syrenkę u swego boku każdego dnia. Myślał, że może się w niej nawet zakochać. Ale wciąż miał nadzieję, że poślubi tę, która ma piękny głos, który pamiętał z czasów, gdy został uratowany. Oczywiście nie mógł to być jego nowy wspaniały przyjaciel, który nie potrafił mówić, a co dopiero śpiewać.

Pewnego dnia król wezwał swojego syna. "Synu", powiedział, "twoja matka i ja podjęliśmy decyzję. Nadszedł czas, abyś wziął sobie pannę młodą. Szczęście, że już wybraliśmy dla ciebie jedną".

"Co!", powiedział książę. Chciał tylko poślubić kobietę o pięknym głosie, którą pamiętał.