ධ්‍රැපද්
භාරතයේ පැරණිම ගායන ශෛලියකි.
ග්වාලියර්හි රාජා මාන් සිං විසින් මෙම ගායන ශෛලිය ප්‍රචලිත කර ඇත.
ආගමික මුහුණුවරක් හා ගාම්භීර රසයකින් යුක්ත වන ගායන ශෛලියකි.
විලම්බ ලයෙන් ගයනු ලැබේ
ගී පද වලට මුල් තැන දෙන අතර රාගයක් ඇසුරු කරගෙන නිර්මාණය කරනු ලබයි.
රාගයේ ශුද්ධ බාවර රකිනු ලබයි.
චෞ තාලය බාවිතා කර ඇති අතර රුද්‍ර,බ්‍රහ්ම ආදී තාලද භාවිතා කරනු ලබයි.
පක්වාජය තාල වාදනය සදහා ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා කරනු ලබයි.තවද මෘදංගයද යොදා ගනී.
මධ්‍යලාප,තානාලංකාර භාවිතා නොකරන අතර ගීතය දෙතුණ තෙගුණ සිව් ගුණ සය ගුණ ආදී වශයෙන් ගයනු ලබයි.නමුදු තාලය වෙනස් නොකරයි.(සමගුණයි.)
තිහායි යොදා ගයනු ලැබේ.
නෝම් තොම් ආලාපයකින් අරඹයි.
හින්දි උර්දු පංජාබ ආදී භාෂා වලින් අචනා වී ඇත.
ධ්‍රැපද් ගායන ශෛලිය ගයන්නන් “කගාවන්ත“ නමින් හදුන්වයි
ඔවුන මනා තාල ඥානයක්,ස්වර ඥානයක්,ඛණ්ඨ ධ්වනියක් යුක්ත අය වෙති.
මෙම ගායන ශෛලිය වාණි හෙවත් කුල 4කට බෙදේ. එනම් 
               - ගෞඩි වාණි
              - නෞභාර වාණි
              -ඩාගුර් වාණි
              -ඛණ්ඩාර් වාණි  නම් කුලයන් ය.
අක්බාර් රාජ සබාවේ තාන්සේන් මෙම කලාව ප්‍රචලිත කර ඇත.
නායක් ගොපාල්,භෞචි භෞරා,හරිදාස් ස්වාමි ,වශීර් ඛාන් දක්ෂ ගායකයෝ වෙති.