පෘථිවියේ අනාගතය
දිගු කාලීන බලපෑම් කිහිපයක ඇස්තමේන්තුගත බලපෑම් මත පදනම්ව පෘථිවියේ ජීව විද්‍යාත්මක හා භූ විද්‍යාත්මක අනාගතය විග්‍රහ කළ හැක. පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ ඇති රසායන විද්‍යාව, ග්‍රහලෝකයේ අභ්‍යන්තරයේ සිසිලන වේගය, සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ අනෙකුත් වස්තූන් සමඟ ගුරුත්වාකර්ෂණ අන්තර්ක්‍රියා සහ සූර්යයාගේ දීප්තිය අඛණ්ඩව වැඩි වීම මේවාට ඇතුළත් වේ. අවිනිශ්චිත සාධකයක් වන්නේ පෘථිවියට සැලකිය යුතු වෙනස්කම් ඇති කළ හැකි දේශගුණ ඉංජිනේරු විද්‍යාව  වැනි මිනිසුන් විසින් හඳුන්වා දුන් තාක්‍ෂණයේ පැතිරුණු බලපෑමයි.   උදාහරණයක් ලෙස, වර්තමාන හොලොසීන් වඳ වී යාම  තාක්‍ෂණය නිසා ඇති වන අතර,  බලපෑම් වසර මිලියන පහක් දක්වා පැවතිය හැකිය.  අනෙක් අතට, තාක්‍ෂණය මානව වර්ගයාගේ වඳ වී යාමේ ප්‍රතිඵලයක් විය හැකි අතර, දිගුකාලීන ස්වභාවික ක්‍රියාවලීන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්‍රහලෝකය ක්‍රමයෙන් මන්දගාමී පරිණාමීය වේගයකට ආපසු යාමට ඉඩ සලසයි.  

වසර මිලියන සිය ගණනක කාල පරාසයන් තුළ අහඹු ආකාශ සිද්ධීන් ජෛවගෝලයට ගෝලීය අවදානමක් ඇති කරයි, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මහා වඳවීම් ඇති විය හැක. මේවාට වල්ගාතරු හෝ ග්‍රහක මගින් සිදුවන බලපෑම් සහ පෘථිවියට ආසන්න සුපර්නෝවා - සූර්යයාගේ ආලෝක වර්ෂ  (31- පාර්සෙක් ) අරයක් තුළ දැවැන්ත තාරකා පිපිරීමක් ඇතිවීමේ හැකියාව ඇතුළත් වේ. අනෙකුත් මහා පරිමාණ භූ විද්‍යාත්මක සිදුවීම් වඩාත් පුරෝකථනය කළ හැකිය. මිලන්කොවිච්ගේ න්‍යාය පුරෝකථනය කරන්නේ අවම වශයෙන් චතුරස්‍රාකාර ග්ලැසියරය අවසන් වන තෙක් ග්‍රහලෝකය ග්ලැසියර කාල පරිච්ඡේදවලට යටත්ව පවතිනු ඇති බවයි. මෙම කාල පරිච්ඡේද ඇතිවන්නේ පෘථිවි කක්ෂයේ විකේන්ද්‍රියතාවය, අක්ෂීය ඇලවීම සහ පූර්වගාමීත්වයේ වෙනස්කම් මගිනි.  දැනට පවතින සුපිරි මහාද්වීප චක්‍රයේ කොටසක් ලෙස, භූ තැටි භූ කම්පන වසර මිලියන 250-350 කින් සුපිරි මහාද්වීපයක් ඇති කරයි. ඉදිරි වසර බිලියන 1.5-4.5 තුළදී, පෘථිවි අක්ෂීය ඇලවීම අවුල් සහගත වෙනස්කම්වලට ලක් වීමට පටන් ගත හැකි අතර, අක්ෂීය නැඹුරුව 90° දක්වා වෙනස් වේ. 

සූර්යයාගේ දීප්තිය ක්‍රමයෙන් වැඩි වන අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සූර්ය විකිරණ පෘතුවියට ළඟා වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සිලිකේට් ඛනිජවල කාලගුණික විපර්යාස ඉහළ යාමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කාබනේට්-සිලිකේට් චක්‍රයට බලපාන අතර එමඟින් කාබන් ඩයොක්සයිඩ් මට්ටම අඩු වේ. වායුගෝලය. මෙතැන් සිට වසර මිලියන 600 කින් පමණ කාබන් ඩයොක්සයිඩ් මට්ටම ගස් භාවිතා කරන C 3 කාබන් සවි කිරීමේ ප්‍රභාසංස්ලේෂණය පවත්වා ගැනීමට අවශ්‍ය මට්ටමට වඩා පහත වැටෙනු ඇත. සමහර ශාක කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සාන්ද්‍රණය මිලියනයකට කොටස් දහයක් තරම් අඩුවෙන් පැවතීමට C 4 කාබන් සවි කිරීමේ ක්‍රමය භාවිතා කරයි. කෙසේ වෙතත්, දිගුකාලීන ප්රවණතාවය වන්නේ ශාක ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම මිය යාමයි. පෘථිවියේ බොහෝ සත්ව ආහාර දාමයේ පදනම ශාක වන බැවින් ශාක වඳ වී යාම සියලුම සත්ව ජීවීන්ගේ විනාශය වනු ඇත.  

වසර බිලියනයකින් පමණ, සූර්ය දීප්තිය 10% වැඩි වන අතර, වායුගෝලය "තෙත් හරිතාගාරයක්" බවට පත් වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සාගර වාෂ්ප වී යයි. විය හැකි ප්‍රතිවිපාකයක් ලෙස, තහඩු භූ විද්‍යාව සහ සමස්ත කාබන් චක්‍රය අවසන් වනු ඇත.  මෙම සිදුවීමෙන් පසුව, වසර බිලියන 2-3 කින් පමණ, ග්‍රහලෝකයේ චුම්බක ඩයිනමෝව නතර විය හැකි අතර, චුම්භක ගෝලය ක්ෂය වීමට හේතු වන අතර බාහිර වායුගෝලයේ වාෂ්පශීලී ද්‍රව්‍ය වේගවත් ලෙස අහිමි වීමට හේතු වේ. මෙතැන් සිට වසර බිලියන හතරකින් පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ උෂ්ණත්වය ඉහළ යාම හරිතාගාර ආචරණයක් ඇති කරයි, වර්තමාන සිකුරු ග්‍රහයාට වඩා ආන්තික තත්වයන් නිර්මාණය කර එය උණු කිරීමට තරම් පෘථිවි පෘෂ්ඨය රත් කරයි. ඒ වන විට පෘථිවියේ සියලුම ජීවීන් වඳ වී යනු ඇත.   අවසාන වශයෙන්, තාරකාව රතු යෝධ අවධියට ඇතුළු වී ග්‍රහලෝකයේ වත්මන් කක්ෂයෙන් ඔබ්බට ප්‍රසාරණය වීමෙන් පසු, වසර බිලියන 7.5කින් පමණ සූර්යයා විසින් ග්‍රහලෝකයට අවශෝෂණය කර ගැනීමයි.