ලංකාවේ විධායක සභාව
ලංකාවේ විධායක සභාව යනු,   කෝල්බෲක්-කැමරන් කොමිෂන් සභාවේ නිර්දේශ ප්‍රකාර, බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පරිපාලනය විසින්,  ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාදායක සභාව හා සමගින් 1833 වසරෙහි මාර්තු මාසයෙහිදී පිහිටවුනු, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ (වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාව) විධායක සභාව විය.

ඉතිහාසය
1833 වසරෙහිදී, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ  නියෝජනාත්මක  ආණ්ඩුවක පළමු පියවර ලෙසින්, ව්‍යවස්ථාදායක සභාව සහ විධායක සභාව සංස්ථාපනය කරන ලෙස, කෝල්බෲක්-කැමරන් කොමිෂන් සභාව විසින් නිර්දේශ කරන ලදි. මේ අනුව, 1833 වසරෙහි මාර්තු 19 දිනදී, මෙම සභා දෙකම,  සන්නස් පත්‍ර තුලින් පිහිටුවන ලදි. 
මුලදී විධායක සභාව සමන්විත වූයේ,  බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරවරයා (සභාවේ සභාපති) සහ වෙනත් බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරින් පස් දෙනෙකු ගෙනි: සේනාධිනායක,  යටත්විජිත භාර ලේකම් (ප්‍රධාන ලේකම්),  රජුගේ අධිනීතිඥ, භාණ්ඩාගාරික සහ මධ්‍යම පළාත සඳහා දිසාපති විය. ඔහුගේ රාජකාරි යුතුකම් ඉටුකිරීමේදී, ආණ්ඩුකාරවරයා විසින් විධායක සභාවෙහි උපදෙස් ලබා ගත යුතු වුවද සභාවෙහි උපදෙස් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හැකියාව ඔහු සතු විය. 

1840 වසරෙහිදී,  මධ්‍යම පළාතේ දිසාපති වෙනුවට  විගණකාධිපතිවරයා ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරුණු අතර,  1883 වසරෙහිදී,  රැජිණගේ අධිනීතිඥ තනතුර,  නීතිපතිවරයා ලෙසින් යළි නම් කෙරිණි.  වසර 1924 දී සිදුකෙරුණු දෙවන මැනිං ප්‍රතිසංස්කරණ තුලින්, විධායක සභාවට නිල-නොලත් සාමාජිකවරු සතර දෙනෙක් එක් කෙරිණි. 

වසර  1927-8 ඩොනමෝර් කොමිෂන් සභාව විසින් නිර්දේශ කෙරුණේ ලංකාව සඳහා සීමිත ස්වයං-පාලනයක් ලබා දිය යුතු බවත්, ව්‍යවස්ථාදායක සභාව සහ විධායක සභාව, පිළිවෙලින් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙතින් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කල යුතු බවත්ය.  එපරිදී, 1931 වසරෙහිදී විධායක සභාව අහෝසි කෙරිණි.

ආශ්‍රිත

බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව