නගර්වධු
නගර්වධු හෙවත් නගර් වධු (දේවනගරි: नगरवधू) ("නගරයේ මනාලිය") යනු පුරාතන ඉන්දියාවේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල අනුගමනය කළ සම්ප්‍රදායයකි.

නගර් වධු පදවිය හිමි කරගැනීමට කාන්තාවන් තරග කළ අතර, එය තහනමක් ලෙස නොසැලකිණි. වඩාත් රූමත්ම ස්ත්‍රිය නගර් වධු ලෙස තෝරාගැනිණි.

නගර්වධු හට රැජිනකට හෝ දේවතාවියකට මෙන් ගෞරව කෙරුණ ද, ඇය අබිසරුලියක් හෙවත් ගණිකාවක විය; ජනයාට ඇගේ නර්තනය සහ ගායනය දැකගත හැකි විය. තනි රාත්‍රී නර්තනයක් සඳහා නගර් වධුවරිය ඉතා ඉහළ මිලක් අයකළා ය. ඇය වෙත ළඟාවීමට හැකි වූයේ රජු, කුමාරවරුන් හෝ වංශාධිපතීන් වැනි ඉතා ධනවත් අයට පමණි.

සුප්‍රකට නගරවධූවරියෝ
අම්රපාලී, නගර ශෝභිනියක වූ මැය බෞද්ධ ශ්‍රාවිකාවක වූවා ය. ආචාර්ය චතුර්සේන් විසින් මැයව වෛශාලියේ නගර්වධු ලෙස විස්තර කොට ඇත.
වසන්තසේනා, ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ ශුද්‍රක විසින් රචිත මෘච්ඡකටික නම් සම්භාව්‍ය සංස්කෘත කෘතියේ එන චරිතයකි.

මේවාත් බලන්න
දේවදාසි
දියුකි

ආශ්‍රේයයන්

පුරාතන ඉන්දියානු කාන්තාවෝ
 නගර්වධු
ප්‍රභේදය අනුව අබිසරුලියෝ