සිංහල උපසර්ග
ලස්සන

උපසර්ග 
නාම පදයක හෝ ක්‍රියා පදයක අර්ථය අඩු කිරීමට, අර්ථය වැඩි කිරීමට හෝ අර්ථය වෙනස් කිරීම සඳහා වචනයේ මුලට එක් කරනු ලබන අක්ෂරයක් හෝ අක්ෂර කිහිපයක එකතුවකි. මේවා වර නොනැගෙන හෙවත් ව්‍යය නොවන බැවින් අව්‍යය පද ලෙස හැඳින්වේ. උපසර්ග ඒ හා බැඳෙන පදය සමග එක් කොට ම ලියනු ලැබේ. භාෂා කාර්යයන්හි දී බොහෝ උපසර්ග භාවිතයට ගැනේ. උපසර්ග යෙදීමෙන් පදවලට විවිධ අර්ථ ගැන්වීමට හැකි වේ. 

විවිධ භාෂාවල උපසර්ග හැඳින්වීමට භාවිතා කරන නම් මෙසේ ය.

 ඉංග්‍රීසි - Prefixes
 ප්‍රංශ - Préfixes
 ජර්මන් - Präfixe
 චීන මැන්ඩරින් - 前缀
 රුසියානු - префикс

නිරුක්තිය 
"උපසර්ග" (සංස්කෘත: उपसर्गाः) යන වචනය සංස්කෘත භාෂාවෙන් සිංහලයට පැමිණි තත්සම වචනයකි. සංස්කෘත ව්‍යාකරණයට අනුව,

"උපසමීපේ  ඍජ්‍යතේ උච්චාර්ය්‍යතේ ක්‍රියාවාචකස්‍ය ශබ්දස්‍යොති උපසර්ගඃ" - ක්‍රියාවාචක ශබ්දයක පූර්වයෙන් යෙදී කියැවෙන ශබ්ද, උපසර්ගයි.

සිංහල භාෂාවේ උපසර්ග 
සිංහල භාෂාවේ භාවිතා වන උපසර්ග ප්‍රධාන වශයෙන් වර්ග දෙකකි.

 සිංහලයේ උපසර්ග (හෙළ උපසර්ග)
 සංස්කෘතයෙන් ලද උපසර්ග (සකු උපසර්ග)

සිංහලයේ උපසර්ග (හෙළ උපසර්ග) 
සිදත් සඟරාව නැමැති ග්‍රන්ථයට අනුව සිංහලයේ උපසර්ග 20 කි. මෙම උපසර්ග කාව්‍යකරණයේ දී හා තත්භව වචන සඳහා භාවිතා වේ.

කුමාරතුංග මුනිදාස මහතාගේ උපසර්ග 
කුමාරතුංග මුනිදාස මහතා විසින් රචිත ව්‍යාකරණ විවරණයේ දී අති, උප, පි යන සිදත් සඟරාවේ සඳහන් උපසර්ග වෙනුවට වෙනත් උපසර්ග තුනක් හඳුන්වා දී ඇත

සංස්කෘතයෙන් ලද උපසර්ග (සකු උපසර්ග) 
සිංහල භාෂා පඬිවරුන්ට අනුව සංස්කෘතයෙන් ලද උපසර්ග ද 20 කි. මේවා සංස්කෘතයෙන් ලැබුන ද අද වන විට සිංහලයේ බහුල ව භාවිතා වේ.

සමුදේශ