එළු
හෙළ හෝ හෙළු ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, එළු යනු, ක්‍රිපූයු 3වන සියවසෙහි මධ්‍ය  ඉන්දු-ඉරානියානු භාෂාවක් හෝ ප්‍රාකෘතයකි. එය  සිංහල භාෂාවෙහි මුතුන්මිත්තා වෙයි.

පාලි සහ සංස්කෘත සමග  එළු සංසන්දනය
ප්‍රාකෘතයක් වශයෙන් සලකන කල, පාලි වැනි අනෙකුත් ප්‍රාකෘත සමගින් එළු සමීප සම්බන්ධයක්  දක්වයි. සැබවින්ම පවසතොත්, ආකෘතිය වශයෙන් සැලකූ කල, එළු වචන-ප්‍රකෘති අතුරින් බොහෝ කොටසක් පාලිය හා සර්වසම වෙයි.  සාම්ප්‍රදායික ශබ්දවිද්‍යාත්මක අනුරූපිත මාලාවක් යොදාගනිමින් පාලි  සහ සංස්කෘත තාක්ෂණික පද පහසුවෙන් එළු බස වෙතට පෙරැලීම සිදු කල හැකි වන තරමට එම සබැඳියාව ප්‍රකට වෙයි. මෙම අනුරූපිතයන්ගේ පැවතීම නිසාවෙන්, කිසියම් එළු වදනක්,  පැරණි  ප්‍රාකෘත නිඝණ්ටුවක කොටසක්ද නැතිනම් සංස්කෘතයෙන් අනුරූපිත තාවකාලික භාවිතයක්ද යන්න  සැමවිට පැහැදිලිව පැවසීම නොහැකි වෙයි.

ස්වර සහ සංයුක්ත ස්වර 
සංස්කෘත ඓ සහ ඖ සැමවිටම  පිළිවෙලින් එළු එ සහ ඔ වෙත ඒකශබ්දකරණය වෙයි
නිදසුන්: මෛත්‍රී → මෙත්, ඖෂධ → ඕසද

ශබ්ද වෙනස්වීම් 

 සංස්කෘතයෙහි සහ පාලියෙහි වචනයක මුලින් යෙදෙන ච යන්න ස හෝ  හ බවට පත්වෙයි
නිදසුන්: චන්ද්‍ර → සඳ, හඳ

සංයුක්ත ව්‍යඤ්ජනාක්ෂර

වචනයක් ආරම්භයේදී එක් ව්‍යාඤ්ජනාක්ෂරයක් පමණක් පැවතිය හැකිය
නිදසුන්: ධර්ම → දම්ම
නිදසුන්: ප්‍රාණ → පණ

ආශ්‍රිත