Качественно и достоверно переведи следующий текст на русский: Strange memories on this nervous night in Las Vegas. Five years later? Six? It seems like a lifetime, or at least a Main Era—the kind of peak that never comes again. San Francisco in the middle sixties was a very special time and place to be a part of. Maybe it meant something. Maybe not, in the long run . . . but no explanation, no mix of words or music or memories can touch that sense of knowing that you were there and alive in that corner of time and the world. Whatever it meant. . . .

History is hard to know, because of all the hired bullshit, but even without being sure of “history” it seems entirely reasonable to think that every now and then the energy of a whole generation comes to a head in a long fine flash, for reasons that nobody really understands at the time—and which never explain, in retrospect, what actually happened.

My central memory of that time seems to hang on one or five or maybe forty nights—or very early mornings—when I left the Fillmore half-crazy and, instead of going home, aimed the big 650 Lightning across the Bay Bridge at a hundred miles an hour wearing L. L. Bean shorts and a Butte sheepherder's jacket . . . booming through the Treasure Island tunnel at the lights of Oakland and Berkeley and Richmond, not quite sure which turn-off to take when I got to the other end (always stalling at the toll-gate, too twisted to find neutral while I fumbled for change) . . . but being absolutely certain that no matter which way I went I would come to a place where people were just as high and wild as I was: No doubt at all about that. . . .
Качественно и достоверно переведи следующий текст на русский: ความทรงจำแปลกๆ ในคืนที่วิตกกังวลในลาสเวกัส ห้าปีต่อมา? หก? ดูเหมือนว่าจะเป็นไปตลอดชีวิต หรืออย่างน้อยก็เป็นยุคหลัก ซึ่งเป็นจุดสูงสุดที่ไม่เคยกลับมาอีก ซานฟรานซิสโกในวัยหกสิบกลางเป็นช่วงเวลาและสถานที่ที่พิเศษมากในการเป็นส่วนหนึ่ง บางทีมันอาจจะหมายถึงบางสิ่งบางอย่าง อาจจะไม่ในระยะยาว . . แต่ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีถ้อยคำ ดนตรี หรือความทรงจำใดปะปนกันสามารถสัมผัสความรู้สึกของการรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่นและมีชีวิตอยู่ในมุมนั้นของเวลาและโลกนั้น อะไรก็ตามที่มันหมายถึง . . . ประวัติศาสตร์นั้นยากที่จะรู้ เพราะมีเรื่องไร้สาระจ้างมามากมาย แต่ถึงแม้จะไม่มั่นใจใน "ประวัติศาสตร์" ก็ดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่งที่จะคิดว่าพลังของคนรุ่นทั้งหมดจะรุมเร้าในพริบตาอันยาวนาน เหตุผลที่ไม่มีใครเข้าใจจริงๆ ในขณะนั้น และซึ่งไม่เคยอธิบายเลยเมื่อมองย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ความทรงจำส่วนกลางของฉันในตอนนั้นดูเหมือนจะค้างอยู่ในหนึ่งหรือห้าหรืออาจจะสี่สิบคืน—หรือเช้าตรู่มาก—เมื่อฉันออกจากฟิลมอร์อย่างบ้าคลั่งไปครึ่งทาง และแทนที่จะกลับบ้าน กลับเล็งไปที่สายฟ้าขนาดใหญ่ 650 ลำข้ามสะพานเบย์ที่หนึ่งร้อย ไมล์ต่อชั่วโมงโดยสวมกางเกงขาสั้น LL Bean และเสื้อแจ็คเก็ตของคนเลี้ยงแกะ Butte . . ดังลอดผ่านอุโมงค์ Treasure Island ท่ามกลางแสงไฟของโอ๊คแลนด์ เบิร์กลีย์ และริชมอนด์ ไม่แน่ใจว่าจะต้องปิดทางไหนเมื่อไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง (มักจะหยุดอยู่ที่ประตูเก็บค่าผ่านทางเสมอ บิดเกินกว่าจะพบว่าเป็นกลางในขณะที่ฉันคลำหา เปลี่ยน) . . . แต่ด้วยความแน่ใจอย่างยิ่งว่าไม่ว่าฉันจะไปทางไหนฉันก็จะต้องมาถึงสถานที่ที่ผู้คนสูงและดุร้ายเหมือนฉัน: ไม่ต้องสงสัยเลยเกี่ยวกับเรื่องนั้น . . .
spam lang_mismatch