La melancolía llega a mí,
un manto gris que cubre el cielo,
mi corazón late con anhelo,
y me siento sola en este confín.

Mis pensamientos se van lejos,
en busca de tiempos mejores,
donde no había sombras ni dolores,
y todo era dulzura y espejos.

La tristeza me inunda el alma,
y mi mirada se pierde en el horizonte,
buscando una luz que me resalte,
y me quite de esta oscura calma.

La melancolía me abraza fuerte,
y me lleva a un mundo de silencio,
donde solo se escucha mi lamento,
y mi corazón late débilmente en la muerte.

Pero sé que pronto se irá,
la tristeza que me acompaña,
y volveré a sentir la alegría y la esperanza,
y mi corazón volverá a latir con más fuerza y paz.
 ความเศร้าโศกมาหาฉัน ผ้าห่มสีเทาที่ปกคลุมท้องฟ้า หัวใจฉันเต้นแรงด้วยความโหยหา และฉันรู้สึกโดดเดี่ยวในขอบเขตนี้ ความคิดของฉันไปไกลแสนไกล เพื่อค้นหาช่วงเวลาที่ดีกว่า ที่ซึ่งไม่มีเงาหรือความเจ็บปวด ทุกอย่างเป็นความหวานและเป็นกระจก ความโศกเศร้าท่วมท้นจิตวิญญาณของฉัน และการจ้องมองของฉันก็หายไปในขอบฟ้า มองหาแสงสว่างที่จะเน้นฉัน และพาฉันออกไปจากความสงบอันมืดมนนี้ ความเศร้าโศกโอบกอดฉันไว้แน่น และพาฉันไปสู่โลกแห่งความเงียบ ที่ซึ่งได้ยินเพียงเสียงคร่ำครวญของฉัน และหัวใจของฉันก็เต้นแรงราวกับความตาย แต่ฉันรู้ว่าในไม่ช้าความโศกเศร้าที่มาพร้อมกับฉันจะหายไป และฉันจะรู้สึกปีติและความหวังอีกครั้ง และหัวใจของฉันก็เต้นอีกครั้งด้วยความเข้มแข็งและสันติสุขมากขึ้น
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence