The proximity fuze was a significant improvement in anti-aircraft accuracy during World War II. According to the US Navy Bureau of Ordnance, the proximity fuze increased the hit probability against aircraft by a factor of 10 compared to the earlier contact fuzes. The proximity fuze allowed anti-aircraft guns to detonate their shells at a set distance from the target, increasing the likelihood of hitting and damaging the aircraft.

Specific statistics on the effectiveness of the proximity fuze vary depending on the source and the circumstances of each engagement, but generally, it is believed that the proximity fuze greatly improved the effectiveness of anti-aircraft fire during World War II. In some cases, it is reported that the proximity fuze reduced the number of rounds required to down an aircraft to as few as 5-10 rounds, although this figure could vary widely depending on the type of aircraft and the tactical situation.
สายชนวนใกล้เคียงเป็นการปรับปรุงที่สำคัญในความแม่นยำในการต่อต้านอากาศยานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จากข้อมูลของสำนักงานสรรพาวุธกองทัพเรือสหรัฐฯ พบว่า พร็อกซิมิตีฟิวซ์เพิ่มความน่าจะเป็นที่จะโจมตีเครื่องบินได้ถึง 10 เท่า เมื่อเทียบกับฟิวซ์สัมผัสก่อนหน้านี้ สายชนวนใกล้เคียงทำให้ปืนต่อต้านอากาศยานสามารถระเบิดกระสุนได้ในระยะห่างที่กำหนดจากเป้าหมาย เพิ่มโอกาสที่จะโจมตีและสร้างความเสียหายให้กับเครื่องบิน สถิติเฉพาะเกี่ยวกับประสิทธิผลของพร็อกซิมิตีฟิวซ์จะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแหล่งที่มาและสถานการณ์ของการปะทะแต่ละครั้ง แต่โดยทั่วไป เชื่อกันว่าพร็อกซิมิตีฟิวซปรับปรุงประสิทธิผลของการยิงต่อต้านอากาศยานอย่างมากในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในบางกรณี มีรายงานว่าพรอกซิมิตีฟิวซลดจำนวนรอบที่ต้องใช้ในการล้มเครื่องบินให้เหลือเพียง 5-10 รอบ แม้ว่าตัวเลขนี้อาจแตกต่างอย่างมากขึ้นอยู่กับประเภทของเครื่องบินและสถานการณ์ทางยุทธวิธี
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence