In the shadow of shattered steel, the stranger stumbled, seeking solace,
Under an ashen sky, an eerie echo of events unfolded.
Battered, bruised by brutal fate, bewildered and bewildering,
Every attempt to entreat, to encounter - ignored, evaded.

Grim and gaunt, the ghostly ground gave no comfort or compass,
In this odd, otherworldly odyssey, where once was warmth, wistful whispers.
Cruel cacophony of confusion, he cried for connection, for caring,
Urgent undercurrents of unspoken understanding, unanswered.

Manifold memories marred by melancholy, he marched, musing,
Alternating between agony and an almost apathetic acceptance.
Destiny deemed him a drifting wraith, a wandering whisper, a witness,
Isolated in the interstices of existence, the intersection of invisible.

Through twisted trees and tortured terrain, he traversed tirelessly,
Over open, opaque oceans of uncertainty, unfathomable and unforgiving.
Fearful phantoms flickered and fluttered in the fickle, fleeting light,
Ebbing, ever evasive, ethereal emotions engulfed him, escaping explanation.

A sudden shiver, the stark, staggering truth struck him like slivers of ice,
Impaled upon the infinite, the insurmountable: he was immaterial, impalpable.
No more man, but a memory, a mirage, a mote in the merciless maelstrom,
Unraveled, unanchored, untethered in the vast void of vanishing vibrations.

In the cold crepuscular chiaroscuro, the curtain closed on his corporeal chapter,
And he, an apparition adrift, surrendered to the silent, somber sanctuary of shadows.
ใต้เงาเหล็กที่พังทลาย คนแปลกหน้าสะดุดล้มเพื่อแสวงหาการปลอบใจ ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่าน เสียงสะท้อนอันน่าขนลุกของเหตุการณ์ต่างๆ ได้ถูกเปิดเผยออกมา ถูกทารุณกรรม ฟกช้ำด้วยชะตากรรมอันโหดร้าย งุนงงและสับสน ทุกความพยายามอ้อนวอน พบเจอ - เพิกเฉย หลบเลี่ยง ดินแดนที่น่ากลัวและน่ากลัวนั้นไม่ได้ให้ความสะดวกสบายหรือเข็มทิศเลย ในการผจญภัยที่แปลกไปจากนอกโลกนี้ ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเสียงกระซิบอันอบอุ่นและโหยหา เสียงขรมอันโหดร้ายของความสับสน เขาร้องไห้เพราะความเชื่อมโยง ความห่วงใย กระแสใต้น้ำอันเร่งด่วนของความเข้าใจที่ไม่ได้พูด ไม่ได้รับคำตอบ ความทรงจำมากมายที่ถูกทำลายด้วยความเศร้าโศก เขาเดินขบวน ครุ่นคิด สลับกันระหว่างความเจ็บปวดและการยอมรับที่เกือบจะเฉยเมย โชคชะตาถือว่าเขาเป็นเจตภูตที่ล่องลอย เสียงกระซิบที่พเนจร เป็นพยาน โดดเดี่ยวในห้วงแห่งการดำรงอยู่ จุดตัดของสิ่งที่มองไม่เห็น ผ่านต้นไม้ที่บิดเบี้ยวและภูมิประเทศที่ถูกทรมาน เขาเดินทางอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหนือมหาสมุทรที่เปิดกว้างและขุ่นมัวแห่งความไม่แน่นอน ไม่อาจหยั่งถึงและไม่อาจให้อภัยได้ ภูตผีที่น่ากลัวสั่นไหวและกระพือปีกในแสงที่ไม่แน่นอนและหายวับไป อารมณ์เอบบิงที่หลบเลี่ยงและไร้ตัวตนเข้าปกคลุมเขาโดยหนีจากคำอธิบาย ความจริงที่สั่นคลอนอย่างกะทันหันกระทบเขาราวกับเศษน้ำแข็ง ถูกแทงลงบนความไม่มีที่สิ้นสุด เป็นสิ่งที่ผ่านไม่ได้ เขาไม่มีตัวตน ไม่สามารถเข้าใจได้ ไม่มีมนุษย์อีกต่อไปแล้ว มีแต่ความทรงจำ ภาพลวงตา เศษผงในห้วงมหาภัยที่ไร้ความปรานี หลุดออก ไม่ยึดเกาะ ไม่ถูกผูกมัดในความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ของการสั่นสะเทือนที่หายไป ท่ามกลางความหนาวเหน็บของอาการไคอาโรสคูโร ม่านก็ปิดฉากกายของเขาลง และเขาซึ่งล่องลอยอยู่ในการประจักษ์ก็ยอมจำนนต่อสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งเงาอันเงียบงันและอึมครึม
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence