**Эквивалентность Рикардо-Барро**, также известная как **рикардианская эквивалентность** или **теорема эквивалентности Рикардо-Барро** - это экономическая гипотеза, согласно которой экономические агенты придерживаются предусмотрительного поведения и при принятии решений о текущем потреблении учитывают будущее бюджетное ограничение правительства.

**Экономические агенты** - субъекты экономических отношений, принимающие участие в производстве, распределении, обмене и потреблении экономических благ.

Данная теория возникла исходя из того, что государственные расходы могут быть профинансированы за счет налогов или займов. В случае использования займов, появляющийся долг должен будет быть погашен, за счет будущих налогов. Выбор властей заключается между текущим и будущим налогообложением. 
Британский экономист **Давид Рикардо** в своей работе **"Эссе о системе финансирования"** 1820г. предположил, что в случае отложенного налогоплательщики будут располагать большими текущими доходами для потребления. Но в то же время они понимают, что в будущем их ожидают высокие налоги, так что они будут вынуждены больше сберегать, чтобы быть в состоянии оплатить будущие налоги. В результате чего, текущий совокупный спрос останется неизменным и, следовательно, по мнению Рикардо, налогово-бюджетная политка не будет иметь эффекта на совокупный спрос.
**การเทียบเท่าริคาร์โด้-บาร์โร** หรือที่รู้จักกันในชื่อ **การเทียบเท่าริคาร์โด้-บาร์โร** หรือ **ทฤษฎีบทการเทียบเท่าริคาร์โด-บาร์โร** เป็นสมมติฐานทางเศรษฐศาสตร์ที่ตัวแทนทางเศรษฐกิจใช้พฤติกรรมการมองไปข้างหน้า และคำนึงถึงการตัดสินใจด้านงบประมาณในอนาคต เมื่อตัดสินใจบริโภคในปัจจุบัน ข้อ จำกัด ของรัฐบาล **ตัวแทนทางเศรษฐกิจ** อยู่ภายใต้ความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่มีส่วนร่วมในการผลิต การจัดจำหน่าย การแลกเปลี่ยน และการบริโภคสินค้าทางเศรษฐกิจ ทฤษฎีนี้เกิดขึ้นบนพื้นฐานที่ว่าการใช้จ่ายภาครัฐสามารถหาเงินมาได้จากภาษีหรือการกู้ยืม หากใช้การกู้ยืม หนี้ที่เกิดขึ้นจะต้องชำระคืนโดยใช้ภาษีในอนาคต ทางเลือกของหน่วยงานคือระหว่างการเก็บภาษีในปัจจุบันและในอนาคต นักเศรษฐศาสตร์ชาวอังกฤษ **เดวิด ริคาร์โด้** ในงานของเขา **"เรียงความเกี่ยวกับระบบการเงิน"** 1820 สันนิษฐานว่าหากเลื่อนออกไป ผู้เสียภาษีจะมีรายได้ในปัจจุบันเพื่อการบริโภคมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาตระหนักดีว่าจะต้องเผชิญภาษีที่สูงขึ้นในอนาคต ดังนั้นพวกเขาจะถูกบังคับให้ออมมากขึ้นเพื่อจ่ายภาษีในอนาคต เป็นผลให้ความต้องการรวมในปัจจุบันจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้นตามข้อมูลของ Ricardo นโยบายการคลังจะไม่ส่งผลกระทบต่อความต้องการรวม
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence