J.D. continues walking down the hallway, feeling touched by Dr. Cox's unexpected words of praise. As he turns the corner, he sees the Janitor leaning against the wall.

Janitor: Well, well, well. If it isn't Little Miss Sunshine.

J.D.: (sighs) What do you want now, Janitor?

Janitor: Oh, nothing much. Just wanted to remind you how pathetic you are.

J.D.: (rolls his eyes) You know, I really don't have time for this.

Janitor: Oh, come on, Newbie. Don't be such a baby. You're so sensitive. It's adorable.

J.D.: (frustrated) Look, I don't know what your problem is, but can't you just leave me alone for once?

Janitor: (smirks) Sorry, kid. Can't do that. You're just too much fun to mess with.

J.D.: (defeated) Fine. Do your worst.

Janitor: Oh, I will. But first, I want you to do something for me.

J.D.: (skeptical) What?

Janitor: (grinning) Dance for me, monkey!

J.D.: (groans) I'm not dancing for you, Janitor.

Janitor: (laughs) Come on, Newbie. Don't be shy. Show me your moves.

J.D.: (resigned) Okay, fine. I'll dance.

J.D. starts doing an awkward, exaggerated dance, hoping to get it over with quickly.

Janitor: (laughing) That's it? That's your big dance? Man, you really are pathetic.

J.D.: (defeated) I know, I know. Can I go now?

Janitor: (smirks) Sure, go ahead. But remember, Newbie. I'll always be here to make your life miserable.

J.D. walks away, feeling embarrassed and frustrated. He can't help but wonder why the Janitor seems to enjoy tormenting him so much. As he heads back to work, he tries to shake off the encounter and focus on the positive moments of the day, like Dr. Cox's unexpected compliment.
JD เดินต่อไปตามโถงทางเดิน รู้สึกซาบซึ้งกับคำชมที่ไม่คาดคิดของดร.ค็อกซ์ ขณะที่เขาเลี้ยวหัวมุม เขาเห็นภารโรงยืนพิงกำแพง ภารโรง: เอาล่ะเอาล่ะ ถ้าไม่ใช่นางสาวซันไชน์ JD: (ถอนหายใจ) คุณต้องการอะไรตอนนี้ภารโรง? ภารโรง: อ๋อ ไม่มีอะไรมาก แค่อยากเตือนคุณว่าคุณน่าสงสารแค่ไหน JD: (กลอกตา) รู้ไหม ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้จริงๆ ภารโรง: เอาน่า มือใหม่ อย่าเป็นเด็กขนาดนั้น คุณเป็นคนอ่อนไหวมาก มันน่ารัก. JD: (หงุดหงิด) ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าปัญหาของคุณคืออะไร แต่ปล่อยฉันไว้คนเดียวสักครั้งไม่ได้เหรอ? ภารโรง: (ยิ้ม) ขอโทษนะเด็กน้อย ทำแบบนั้นไม่ได้ คุณสนุกเกินกว่าจะยุ่งด้วย JD: (พ่ายแพ้) ก็ได้. ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดของคุณ ภารโรง: โอ้ ฉันจะทำ แต่ก่อนอื่น ฉันอยากให้คุณทำอะไรบางอย่างเพื่อฉันก่อน JD: (สงสัย) อะไรนะ? ภารโรง: (ยิ้ม) เต้นให้ฉันหน่อยเจ้าลิง! JD: (คร่ำครวญ) ฉันไม่ได้เต้นรำเพื่อคุณ ภารโรง ภารโรง: (หัวเราะ) มาเลยมือใหม่ อย่าอาย. แสดงการเคลื่อนไหวของคุณให้ฉันดู JD: (ลาออก) โอเค ก็ได้ ฉันจะเต้น. เจดีเริ่มเต้นท่าเคอะเขินเกินจริงโดยหวังว่าจะจบลงอย่างรวดเร็ว ภารโรง: (หัวเราะ) นั่นสินะ? นั่นคือการเต้นรำครั้งใหญ่ของคุณเหรอ? เจ้านี่น่าสงสารจริงๆ JD: (พ่ายแพ้) ฉันรู้ ฉันรู้ ฉันไปได้หรือยัง? ภารโรง: (ยิ้ม) ได้เลย ลุยเลย แต่จำไว้นะมือใหม่ ฉันจะอยู่ที่นี่เสมอเพื่อทำให้ชีวิตของคุณน่าสังเวช เจดีเดินจากไป รู้สึกเขินอายและหงุดหงิด เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเหตุใดภารโรงจึงดูสนุกกับการทรมานเขามากขนาดนี้ ขณะที่เขามุ่งหน้ากลับไปทำงาน เขาพยายามสลัดเรื่องที่เผชิญหน้าและมุ่งความสนใจไปที่ช่วงเวลาดีๆ ของวัน เหมือนกับคำชมที่ไม่คาดคิดของดร.ค็อกซ์
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence