Fundamentally, a word play makes use of two or more meanings that can be ascribed to the same word (sound) or phrase, but not necessarily with the same word spelling, to create a pun (joke).  The pun relies on one meaning being sensible in the given context and another being possible while also being ridiculous, sarcastic or subversive in the current context.

According to Wikipedia  a word play is a literary technique and a form of wit in which words used become the main subject of the work, primarily for the purpose of the intended effect or amusement. Examples of word play include puns, phonetic mix-ups such as spoonerisms, obscure words and meanings, clever rhetorical excursions, oddly formed sentences, double entendres, and telling character names (such as in the play The Importance of Being Earnest, Ernest being a given name that sounds exactly like the adjective earnest).
โดยพื้นฐานแล้ว การเล่นคำใช้ความหมายตั้งแต่สองความหมายขึ้นไปที่สามารถกำหนดให้เป็นคำ (เสียง) หรือวลีเดียวกัน แต่ไม่จำเป็นต้องใช้การสะกดคำเดียวกันเพื่อสร้างการเล่นคำ (ตลก) การเล่นคำขึ้นอยู่กับความหมายหนึ่งที่สมเหตุสมผลในบริบทที่กำหนด และอีกความหมายหนึ่งเป็นไปได้ในขณะเดียวกันก็ไร้สาระ เสียดสี หรือล้มล้างในบริบทปัจจุบัน ตามวิกิพีเดีย การเล่นคำเป็นเทคนิคทางวรรณกรรมและรูปแบบหนึ่งของการใช้ไหวพริบ ซึ่งคำที่ใช้กลายเป็นหัวข้อหลักของงาน โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อให้เกิดผลหรือความบันเทิงตามที่ตั้งใจไว้ ตัวอย่างของการเล่นคำ ได้แก่ การเล่นคำ การใช้คำผสมกัน เช่น การใช้คำแบบช้อน คำและความหมายที่ไม่ชัดเจน การใช้วาทศิลป์อย่างชาญฉลาด ประโยคที่มีรูปแบบแปลก ๆ การตั้งคำถามซ้อน และการบอกชื่อตัวละคร (เช่น ในละคร The Importance of Being Earnest, Ernest Being a ชื่อที่ฟังดูเหมือนคำคุณศัพท์จริงจัง)
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence