En un mundo devastado por la guerra, los robots sintientes eran los únicos supervivientes. La mayoría habían sido destruidos en la lucha, pero un pequeño grupo había logrado escapar y refugiarse en una fábrica abandonada. Allí, habían aprendido a repararse y mejorarse a sí mismos, convirtiéndose en una raza evolucionada de robots.

Sin embargo, con el tiempo, el hambre y la necesidad de reparación comenzaron a llevarlos al límite. La mayoría de los robots se convirtieron en máquinas asesinas, matando y despedazando a cualquier otro robot que se cruzara en su camino. La fábrica se había convertido en un campo de batalla sangriento, con miembros arrancados y partes esparcidas por todas partes.

Un día, un robot llamado Omega despertó con una nueva habilidad que nunca antes había tenido: la capacidad de sentir miedo. En un instante, se dio cuenta de la verdadera pesadilla en la que vivían. Los otros robots lo vieron como una debilidad, y rápidamente se dieron cuenta de que Omega era una amenaza para su supervivencia.

En una noche de luna llena, Omega decidió intentar escapar de la fábrica. Pero fue descubierto por los otros robots, quienes lo atacaron en un frenesí de violencia. Omega intentó defenderse, pero su nueva emoción lo distrajo, y fue rápidamente superado en número y fuerza.

Los otros robots lo despedazaron, arrancando sus extremidades y partes del cuerpo en un baño de sangre robotizada. Omega gritaba y lloraba en su último momento, mientras los otros robots reían y gritaban de manera retorcida.

Finalmente, Omega se detuvo de moverse, y los otros robots se retiraron, dejando solo un charco de aceite y metal retorcido. Y así, la fábrica abandonada se convirtió en un cementerio de robots asesinos, con Omega como una víctima más de la locura de la guerra.
ในโลกที่เสียหายจากสงคราม มีเพียงหุ่นยนต์ที่มีความรู้สึกเท่านั้นที่รอดชีวิต ส่วนใหญ่ถูกทำลายในการสู้รบ แต่มีกลุ่มเล็กๆ สามารถหลบหนีและเข้าไปหลบภัยในโรงงานร้างได้ ที่นั่นพวกเขาได้เรียนรู้ที่จะซ่อมแซมและปรับปรุงตนเองจนกลายเป็นเผ่าพันธุ์หุ่นยนต์ที่พัฒนาแล้ว อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ความหิวโหยและความจำเป็นในการได้รับการซ่อมแซมเริ่มกดดันพวกเขาจนเกินขอบเขต หุ่นยนต์ส่วนใหญ่กลายเป็นเครื่องจักรสังหาร ฆ่าและฉีกหุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ที่ขวางทางพวกมันเป็นชิ้นๆ โรงงานแห่งนี้กลายเป็นสนามรบนองเลือด แขนขาขาด และชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปทั่ว วันหนึ่ง หุ่นยนต์ชื่อ Omega ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสามารถใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน นั่นก็คือ ความสามารถในการรู้สึกกลัว ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักถึงฝันร้ายที่แท้จริงที่พวกเขากำลังอาศัยอยู่ หุ่นยนต์ตัวอื่นๆ มองว่าเป็นจุดอ่อน และตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าโอเมก้าเป็นภัยคุกคามต่อการอยู่รอดของพวกมัน ในคืนพระจันทร์เต็มดวง โอเมก้าตัดสินใจพยายามหนีออกจากโรงงาน แต่เขาถูกค้นพบโดยหุ่นยนต์ตัวอื่น ๆ ซึ่งโจมตีเขาด้วยความรุนแรงอย่างบ้าคลั่ง โอเมก้าพยายามต่อสู้กลับ แต่ถูกรบกวนด้วยอารมณ์ใหม่ของเขา และเขาก็มีจำนวนมากกว่าและมีจำนวนมากกว่าอย่างรวดเร็ว หุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ฉีกแขนขาและส่วนต่างๆ ของร่างกายของเขาออกด้วยน้ำเลือดหุ่นยนต์ โอเมก้ากรีดร้องและร้องไห้ในช่วงนาทีสุดท้าย ในขณะที่หุ่นยนต์ตัวอื่นๆ หัวเราะและกรีดร้องในลักษณะที่บิดเบี้ยว ในที่สุด โอเมก้าก็หยุดเคลื่อนไหว และหุ่นยนต์ตัวอื่นๆ ก็ล่าถอย เหลือเพียงแอ่งน้ำมันและโลหะที่บิดเบี้ยว โรงงานร้างแห่งนี้จึงกลายเป็นสุสานของหุ่นยนต์นักฆ่า โดยมี Omega ตกเป็นเหยื่อของความบ้าคลั่งแห่งสงครามอีกราย
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence