"Haber" es un verbo auxiliar en español que se utiliza para formar tiempos compuestos y también como verbo principal en algunas expresiones. La regla general es que "haber" lleva "h" cuando se utiliza como verbo auxiliar y no lleva "h" cuando se utiliza como verbo principal.

Ejemplos de uso de "haber" como verbo auxiliar:
- Presente perfecto: "He comido".
- Pretérito perfecto simple: "Había comido".

Ejemplos de uso de "haber" como verbo principal:
- Expresiones idiomáticas: "Haber de + infinitivo" (tener que), "Haber que + infinitivo" (tener que), "Haber mucho/poco que + verbo" (tener mucho/poco que hacer).

En resumen, "haber" lleva "h" cuando se utiliza como verbo auxiliar y no lleva "h" cuando se utiliza como verbo principal.
"Haber" เป็นกริยาช่วยในภาษาสเปนที่ใช้สร้างกาลประสมและเป็นกริยาหลักในบางสำนวน กฎทั่วไปคือ "haber" จะใช้ "h" เมื่อใช้เป็นกริยาช่วย และไม่ใช้ "h" เมื่อใช้เป็นกริยาหลัก ตัวอย่างการใช้ "haber" เป็นกริยาช่วย: - ปัจจุบันสมบูรณ์แบบ: "ฉันกินแล้ว" - อดีตสมบูรณ์แบบง่ายๆ: "ฉันกินแล้ว" ตัวอย่างการใช้ "haber" เป็นกริยาหลัก: - สำนวนสำนวน: "Haber de + infinitive" (ต้อง), "Haber que + infinitive" (ต้อง), "Haber Mucho/poco que + กริยา" (มี มาก/น้อยที่ต้องทำ) โดยสรุป "haber" จะใช้ "h" เมื่อใช้เป็นกริยาช่วย และไม่ใช้ "h" เมื่อใช้เป็นกริยาหลัก