Un león descansaba bajo la sombra de un frondoso árbol cuando un mosquito pasó zumbando a su alrededor. Enfurecido, el león le dijo al mosquito:

—¿Cómo te atreves a acercarte tanto? Vete, o te destruiré con mis garras.

Sin embargo, el mosquito era muy jactancioso y conocía bien sus propias habilidades y las ventajas de su diminuto tamaño.

—¡No te tengo miedo! —exclamó el mosquito—. Puedes ser mucho más fuerte que yo, pero tus afilados dientes y garras no me harán el menor daño. Para comprobarlo, te desafío a un combate.

En ese momento, el mosquito atacó al león picándolo en la nariz, las orejas y la cola. El león, aún más enfurecido a causa del dolor, intentó atrapar al mosquito, pero terminó lastimándose gravemente con sus garras.

Lleno de orgullo, el mosquito comenzó a volar sin mirar hacia a donde iba. Fue de esta manera que tropezó con una telaraña y quedó atrapado entre los hilos de seda. Entonces, se dijo entre lamentos:

– Qué triste es mi final; vencer al rey de todas las bestias y acabar devorado por una insignificante araña.
สิงโตตัวหนึ่งกำลังพักผ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใบใหญ่ ก็มียุงมารุมล้อมเขา สิงโตกล่าวกับยุงด้วยความโกรธว่า “เจ้ากล้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ได้อย่างไร? ไปหรือฉันจะทำลายคุณด้วยกรงเล็บของฉัน อย่างไรก็ตาม ยุงตัวนี้โอ้อวดมากและรู้ดีถึงความสามารถของตัวเองและข้อดีของขนาดที่เล็กของมัน —ฉันไม่กลัวคุณ! -อุทานยุง-. คุณอาจจะแข็งแกร่งกว่าฉันมาก แต่ฟันและกรงเล็บอันแหลมคมของคุณจะไม่ทำร้ายฉันเลยแม้แต่น้อย เพื่อพิสูจน์ ฉันขอท้าให้คุณต่อสู้ ขณะนั้นยุงก็เข้าโจมตีสิงโตโดยกัดที่จมูก หู และหาง สิงโตยิ่งโกรธแค้นเพราะความเจ็บปวด จึงพยายามจับยุง แต่สุดท้ายก็ทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยกรงเล็บของมัน ยุงเริ่มบินโดยไม่ได้ดูว่าจะไปที่ไหนด้วยความภาคภูมิใจ ด้วยวิธีนี้เขาจึงสะดุดใยแมงมุมและติดอยู่ระหว่างเส้นไหม จากนั้นเขาก็พูดกับตัวเองระหว่างคร่ำครวญว่า - จุดจบของฉันช่างน่าเศร้าเหลือเกิน เอาชนะราชาแห่งสัตว์ร้ายทั้งหมดและจบลงด้วยการกลืนกินโดยแมงมุมที่ไม่มีนัยสำคัญ
spam lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor creativity violence