Странные воспоминания лезут в голову этой беспокойной ночью в Лас-Вегасе. Пять лет прошло? Шесть? Похоже, целая жизнь пролетела или, по крайней мере, миновала Главная Эпоха — апофеоз, который никогда больше не повторится. Сан-Франциско середины шестидесятых был очень особенным местом и временем, неотъемлемой частью всего этого. Возможно, это что-то значило. Возможно, нет: слишком много воды утекло… но никакие объяснения, никакая мешанина слов или музыки… или память не сможет повлиять на то чувство, что ты был там, и остался жив в этом закоулке времени и мира. Что бы это ни значило…

Историю трудно понять до конца, и всё из-за этой продажной херни, но даже если не доверять «истории», вполне уместно будет предположить, что время от времени энергия целого поколения вырывается наружу в восхитительной яркой вспышке, причин которой никто из современников по-настоящему не может понять, и, копаясь в прошлом, они никогда не объясняют, что же на самом деле произошло.

Мои главные воспоминания о том времени, похоже, зациклились на одной или пяти — или, может быть, сорока — ночах… а может это было раннее утро, когда я, наполовину очумевший, покидал «Филмор» и, вместо того чтобы идти домой, мчался на здоровой «Молнии 650» через мост Бэй на скорости сто миль в час, одетый в шорты Л. Л. Бин и ковбойскую куртку «Бьютт»… несясь через туннель Острова Сокровищ к огням Окленда, Беркли и Ричмонда, не представляя себе чётко, где повернуть, когда я доберусь до другой стороны (и всегда застревая у шлагбаума — слишком удолбанный, чтобы нащупать нейтралку, пока я шарю по карманам в поисках мелочи)… но, будучи абсолютно уверенным, что не имеет значения, куда я направлюсь: всегда попадаешь туда, где люди такие же поехавшие и дикие, как и ты сам. И в этом не было никаких сомнений…

Безумие творилось во всех направлениях, каждый час. Если не через Бэй, то вверх к Золотым Воротам или вниз по 101-ой к Лос-Альтос или Ла Хонде… Ты мог отрываться где угодно. Это было всеобщее фантастическое ощущение, что всё, что мы делаем, правильно, и мы побеждаем…

И это, я полагаю, и есть та самая фишка — чувство неизбежной победы над силами Старых и Злых. Ни в каком-либо политическом или военном смысле: нам это было не нужно. Наша энергия просто преобладала. И было бессмысленно сражаться — на нашей стороне или на их. Мы поймали тот волшебный миг; мы мчались на гребне высокой и прекрасной волны…

И сейчас, меньше пяти лет спустя, можешь подняться на крутой холм в Лас-Вегасе и посмотреть на Запад, и если у тебя всё в порядке с глазами, то ты почти разглядишь уровень полной воды — ту точку, где волна, в конце концов, разбивается и откатывает назад.
ความทรงจำแปลกๆ แล่นเข้ามาในหัวของฉันในค่ำคืนที่กระสับกระส่ายในลาสเวกัส ห้าปีผ่านไปแล้วเหรอ? หก? ดูเหมือนว่าทั้งชีวิตได้ผ่านไปแล้ว หรืออย่างน้อยก็ผ่านยุคหลักไปแล้ว - การบูชาพระเจ้าที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก ซานฟรานซิสโกในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เป็นสถานที่และเวลาที่พิเศษมาก ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของทุกอย่าง บางทีมันอาจจะหมายถึงบางสิ่งบางอย่าง อาจจะไม่: มีน้ำไหลลอดใต้สะพานมากเกินไป... แต่ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำพูดหรือเพลงที่สับสน... หรือความทรงจำสามารถส่งผลต่อความรู้สึกที่คุณอยู่ที่นั่นและยังมีชีวิตอยู่ในช่วงเวลาและโลกนี้ ไม่ว่านั่นหมายความว่า... ประวัติศาสตร์นั้นยากที่จะเข้าใจอย่างถ่องแท้ และทั้งหมดนี้เป็นเพราะเรื่องไร้สาระที่ทุจริตนี้ แต่แม้ว่าคุณจะไม่เชื่อ "ประวัติศาสตร์" ก็ค่อนข้างสมเหตุสมผลที่จะสันนิษฐานว่าในบางครั้งพลังงานของส่วนรวม รุ่นต่างๆ ระเบิดออกมาด้วยแสงวาบอันสดใสอันน่ารื่นรมย์ เหตุผลที่ไม่มีคนรุ่นราวคราวเดียวกันสามารถเข้าใจได้อย่างแท้จริง และเมื่อเจาะลึกถึงอดีต พวกเขาไม่เคยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเลย ความทรงจำหลักของฉันในตอนนั้นดูเหมือนจะติดอยู่ในหนึ่งหรือห้า - หรืออาจจะสี่สิบ - คืน... หรืออาจเป็นเช้าตรู่ที่ฉันครึ่งบ้าครึ่งแล้วออกจากฟิลมอร์ และแทนที่จะกลับบ้าน กลับรีบเร่งรีบกลับบ้านใหญ่ สายฟ้า 650 ข้ามสะพานเบย์ด้วยความเร็วหนึ่งร้อยไมล์ต่อชั่วโมง สวมกางเกงขาสั้น L.L. Bean และแจ็กเก็ตคาวบอย Butte... เร่งความเร็วผ่านอุโมงค์ Treasure Island ไปสู่แสงไฟของโอ๊คแลนด์ เบิร์กลีย์ และริชมอนด์ โดยไม่รู้ว่าจะเลี้ยวไปทางไหน เมื่อฉันไปถึงอีกด้านหนึ่ง (และมักจะติดอยู่ที่แผงกั้น - แย่เกินกว่าจะรู้สึกเป็นกลางในขณะที่ฉันควานหาเงินในกระเป๋าเพื่อรับการเปลี่ยนแปลง) ... แต่ต้องแน่ใจอย่างแน่นอนว่าไม่สำคัญว่าฉันจะไปที่ไหน: ฉัน มักจะไปถึงที่นั่น ที่ซึ่งผู้คนคลั่งไคล้และดุร้ายเหมือนคุณ และไม่มีข้อสงสัยเลย... ความบ้าคลั่งเกิดขึ้นทุกทิศทุกทางทุกชั่วโมง ถ้าไม่ผ่านอ่าว ก็ขึ้น Golden Gate หรือลงถนน 101 ไปยัง Los Altos หรือ La Honda... คุณจะปาร์ตี้ที่ไหนก็ได้ มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมแบบสากลว่าทุกสิ่งที่เราทำนั้นถูกต้อง และเรากำลังชนะ... และนี่คือกลอุบายที่ยิ่งใหญ่ - ความรู้สึกของชัยชนะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหนือพลังของความเก่าและความชั่วร้าย ไม่ได้อยู่ในความหมายทางการเมืองหรือการทหาร: เราไม่ต้องการมัน พลังงานของเราเพิ่งได้รับชัยชนะ และมันก็ไร้จุดหมายที่จะต่อสู้ - ข้างเราหรือข้างพวกเขา เราจับภาพช่วงเวลามหัศจรรย์นั้นได้ เรากำลังขี่อยู่บนยอดคลื่นสูงและสวยงาม... และตอนนี้ ไม่ถึงห้าปีต่อมา คุณสามารถปีนเนินเขาสูงชันในลาสเวกัสและมองไปทางทิศตะวันตก และถ้าดวงตาของคุณโอเค คุณเกือบจะสามารถ ดูระดับน้ำเต็ม - จุดที่คลื่นแตกและม้วนกลับในที่สุด
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence