Volverán las oscuras golondrinas
en tu balcón sus nidos a colgar,
y otra vez con el ala a sus cristales
jugando llamarán.

Pero aquellas que el vuelo refrenaban
tu hermosura y mi dicha a contemplar,
aquellas que aprendieron nuestros nombres....
ésas... ¡no volverán!

Volverán las tupidas madreselvas
de tu jardín las tapias a escalar
y otra vez a la tarde aún más hermosas
sus flores se abrirán.

Pero aquellas cuajadas de rocío
cuyas gotas mirábamos temblar
y caer como lágrimas del día....
ésas... ¡no volverán!

Volverán del amor en tus oídos
las palabras ardientes a sonar,
tu corazón de su profundo sueño
tal vez despertará.

Pero mudo y absorto y de rodillas
como se adora a Dios ante su altar,
como yo te he querido..., desengáñate,
así... ¡no te querrán!
นกนางแอ่นสีเข้มจะกลับไปที่ระเบียงของคุณเพื่อแขวนรัง และอีกครั้งโดยที่ปีกของมันไปที่หน้าต่างของมันก็จะเล่น แต่ผู้ที่บินไปขัดขวางความงามของคุณและความสุขของฉันจากการใคร่ครวญ ผู้ที่เรียนรู้ชื่อของเรา.... เหล่านั้น... จะไม่กลับมา! สายน้ำผึ้งเป็นพวงในสวนของคุณจะกลับมาปีนกำแพงอีกครั้ง และอีกครั้งในช่วงบ่ายดอกไม้ของมันจะบานสวยงามยิ่งขึ้น แต่น้ำค้างที่แข็งตัวซึ่งหยดที่เราเฝ้าดูนั้นสั่นสะท้านและร่วงหล่นเหมือนน้ำตาแห่งวัน .... เหล่านั้น... จะไม่กลับมา! คำพูดอันเร่าร้อนจะกลับมาเป็นเสียงแห่งความรักในหูของคุณ บางทีหัวใจของคุณอาจจะตื่นขึ้นจากการหลับใหล แต่เงียบและซึมซับและคุกเข่าลงเมื่อมีคนนมัสการพระเจ้าหน้าแท่นบูชาของเขาดังที่เรารักคุณ... ด่าตัวเองแบบนี้... พวกเขาจะไม่รักคุณ!
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence