Object-Oriented Programming (OOP) is a programming paradigm that models data as objects, each of which can have attributes and behaviors. Classes define objects and their behavior, and objects interact with each other through methods. OOP emphasizes encapsulation, inheritance, and polymorphism.

Functional Programming (FP) is a programming paradigm that emphasizes the use of functions to transform data. Functions are treated as first-class citizens, and the goal is to write pure functions that have no side effects and are deterministic. FP emphasizes immutability, recursion, and the avoidance of shared state.

In OOP, the primary unit of code reuse is the object and its behavior, while in FP, it is the function. OOP programs tend to be organized around objects that model real-world entities, while FP programs are organized around the transformations of data. OOP often employs a more imperative style, while FP uses a more declarative style.
การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ (OOP) เป็นกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมที่สร้างแบบจำลองข้อมูลเป็นวัตถุ ซึ่งแต่ละรายการสามารถมีคุณลักษณะและพฤติกรรมได้ คลาสกำหนดวัตถุและพฤติกรรมของมัน และวัตถุโต้ตอบกันผ่านวิธีการ OOP เน้นการห่อหุ้ม การสืบทอด และความหลากหลาย Functional Programming (FP) คือกระบวนทัศน์การเขียนโปรแกรมที่เน้นการใช้ฟังก์ชันในการแปลงข้อมูล ฟังก์ชันต่างๆ ได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นพลเมืองชั้นหนึ่ง และเป้าหมายคือการเขียนฟังก์ชันล้วนๆ ที่ไม่มีผลข้างเคียงและกำหนดไว้ได้ FP เน้นความไม่เปลี่ยนรูป การเรียกซ้ำ และการหลีกเลี่ยงสถานะที่ใช้ร่วมกัน ใน OOP หน่วยหลักของการใช้โค้ดซ้ำคือวัตถุและพฤติกรรมของมัน ในขณะที่ใน FP จะเป็นฟังก์ชัน โปรแกรม OOP มีแนวโน้มที่จะจัดระเบียบตามวัตถุที่สร้างแบบจำลองเอนทิตีในโลกแห่งความเป็นจริง ในขณะที่โปรแกรม FP ได้รับการจัดระเบียบตามการเปลี่ยนแปลงของข้อมูล OOP มักใช้สไตล์ที่มีความจำเป็นมากกว่า ในขณะที่ FP ใช้สไตล์ที่เปิดเผยมากกว่า
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence