The labour theory of value postulates that the concept of value can only be derrived from usefull human effort. Carl Marx wrote in Dass Kapital that we should try to imagine the economy as the sum product of all usefull labour performed in a society. The more effort something took to produce, the higher the value. Tools are taking into account as well. A tool that halves the effort needed to produce a commodity will also halve the value added to that commodity. It becomes much more complicated once factoring in the effort needed to construct tools and machines and learning the skills needed to utilize them. But the main idea remains the same: value correlates directly with human effort.

Wage labour under capitalism is the result of class division. We have the owner class who controlls the economy of the business because they own the means of production, and the worker class who provides the labour necesary to generate value.This is where dialectical materialism enters the picture. Under capitalism, the goal of enterprise is to generate a profit, or in other words, maintaining a numerical gap between the value flowing in and out of the company. This is done by ensuring that expenditures are lower than revenue, charging people more for the products than it cost you to aquire them. This process is often called exploitation. One can exploit customers by charging more than a product is worth. One can exploit resources by securing a monopoly over them and artificially raise the value of your commidities through scarcity. 

The most important method is one that dialectical materialism describes. The wage theory of value stipulates that in order to generate value, human labour must be expended. So when companies make a profit, they are exploiting the workers by offering wages that are lower than the value generated by their labour. This materialism is dialectic because there are opposing interests at play. The workers want to have higher wages, while their bosses want them to have lower wages. This is called a contradiction.
ทฤษฎีคุณค่าแรงงานยืนยันว่าแนวคิดเรื่องคุณค่าสามารถเกิดขึ้นได้จากความพยายามที่เป็นประโยชน์ของมนุษย์เท่านั้น Carl Marx เขียนใน Dass Kapital ว่าเราควรพยายามจินตนาการว่าเศรษฐกิจเป็นผลรวมของแรงงานที่เป็นประโยชน์ทั้งหมดที่กระทำในสังคม ยิ่งใช้ความพยายามในการผลิตมากเท่าไร มูลค่าก็จะยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย เครื่องมือก็คำนึงถึงเช่นกัน เครื่องมือที่ลดความพยายามในการผลิตสินค้าโภคภัณฑ์ลงครึ่งหนึ่งจะช่วยลดมูลค่าเพิ่มของสินค้าโภคภัณฑ์นั้นลงครึ่งหนึ่งด้วย มันจะซับซ้อนมากขึ้นเมื่อพิจารณาถึงความพยายามที่จำเป็นในการสร้างเครื่องมือและเครื่องจักร และการเรียนรู้ทักษะที่จำเป็นในการใช้งาน แต่แนวคิดหลักยังคงเหมือนเดิม: คุณค่ามีความสัมพันธ์โดยตรงกับความพยายามของมนุษย์ แรงงานรับจ้างภายใต้ระบบทุนนิยมเป็นผลมาจากการแบ่งชนชั้น เรามีชนชั้นเจ้าของที่ควบคุมเศรษฐกิจของธุรกิจเพราะพวกเขาเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิต และชนชั้นแรงงานที่จัดหาแรงงานที่จำเป็นเพื่อสร้างมูลค่า. นี่คือจุดที่ลัทธิวัตถุนิยมวิภาษวิธีเข้ามาในภาพ. ภายใต้ระบบทุนนิยม เป้าหมายขององค์กรคือการสร้างผลกำไร หรืออีกนัยหนึ่งคือการรักษาช่องว่างเชิงตัวเลขระหว่างมูลค่าที่ไหลเข้าและออกจากบริษัท สิ่งนี้ทำได้โดยตรวจสอบให้แน่ใจว่ารายจ่ายต่ำกว่ารายได้ และเรียกเก็บเงินจากผู้คนสำหรับผลิตภัณฑ์มากกว่าต้นทุนที่คุณได้รับ กระบวนการนี้มักเรียกว่าการเอารัดเอาเปรียบ เราสามารถเอาเปรียบลูกค้าได้โดยการเรียกเก็บเงินมากกว่ามูลค่าของผลิตภัณฑ์ เราสามารถใช้ประโยชน์จากทรัพยากรโดยการผูกขาดเหนือทรัพยากรเหล่านั้น และเพิ่มมูลค่าของสินค้าโภคภัณฑ์ของคุณอย่างไม่เป็นจริงด้วยความขาดแคลน วิธีการที่สำคัญที่สุดคือวิธีหนึ่งที่ลัทธิวัตถุนิยมวิภาษวิธีอธิบายไว้ ทฤษฎีค่าจ้างด้านมูลค่ากำหนดว่าเพื่อสร้างมูลค่า แรงงานมนุษย์จะต้องถูกใช้ไป ดังนั้นเมื่อบริษัทต่างๆ ทำกำไร พวกเขาจึงเอาเปรียบคนงานโดยเสนอค่าจ้างที่ต่ำกว่ามูลค่าที่เกิดจากแรงงานของพวกเขา ลัทธิวัตถุนิยมนี้เป็นวิภาษวิธีเพราะมีผลประโยชน์ที่ขัดแย้งกัน คนงานต้องการให้ค่าจ้างสูงขึ้น ในขณะที่เจ้านายต้องการให้ค่าจ้างต่ำกว่า สิ่งนี้เรียกว่าความขัดแย้ง
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence