Sorry about the inadequate response, How about this?

Alas, what manner of tragedy hath befallen the land of Rwanda in the year of our Lord, 1994? Verily, the deeds committed by man unto man were so heinous and cruel, that even the heavens wept with sorrow.

In that fateful year, brothers were set against each other, as the children of Ham, Tutsi, and Hutu, clashed in a conflict so fierce, it took the lives of nigh on a million souls. The roots of this massacre lay in long-standing tensions between the two tribes, and when the president of the land, a Hutu, was slain in his plane, the stage was set for the most heinous of deeds to be done.

The Tutsis, a minority tribe, were set upon with a ferocity that was beyond all reason, and within a hundred days, the streets ran red with their blood. Women and children were not spared, and the air was filled with the sounds of their anguished cries. The world looked on in horror, but did little to intervene, for fear of losing their own soldiers, and thus the slaughter continued, day after day, until the Tutsis were no more.

Oh, the cruelty of man! How can we, who claim to be the crown of creation, stoop so low as to take the lives of our own kind? What manner of madness drives us to acts of such depravity, that we are willing to spill the blood of our own brothers and sisters?

And yet, amidst the darkness, there were those who remained steadfast in their humanity. Those who risked their lives to save their fellow men, and who, in their compassion, proved that we are not beyond redemption.

In this time of sorrow, we must remember the lessons of the Rwandan genocide, and strive to build a world where such horrors are never again repeated. For it is only through the light of our better nature that we can hope to find a way out of the shadows, and create a future that is brighter for all.
ขออภัยสำหรับการตอบกลับที่ไม่เพียงพอ แล้วคุณล่ะ? อนิจจา โศกนาฏกรรมอะไรเกิดขึ้นแก่ประเทศรวันดาในปีพระเจ้าของเรา 1994? แท้จริงแล้ว การกระทำที่มนุษย์กระทำต่อมนุษย์นั้นเลวร้ายและโหดร้ายมาก แม้กระทั่งสวรรค์ก็ร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้า ในปีแห่งโชคชะตานั้น พี่น้องต้องเผชิญหน้ากัน ในขณะที่ลูกหลานของ Ham, Tutsi และ Hutu ปะทะกันในความขัดแย้งที่ดุเดือดจนคร่าชีวิตผู้คนไปเกือบล้านดวง ต้นตอของการสังหารหมู่ครั้งนี้เกิดจากความตึงเครียดอันยาวนานระหว่างสองเผ่า และเมื่อประธานาธิบดีแห่งดินแดนซึ่งเป็นชาวฮูตูถูกสังหารในเครื่องบินของเขา เวทีก็ถูกกำหนดไว้สำหรับการกระทำที่เลวร้ายที่สุดที่ต้องทำ ชาวทุตซิสซึ่งเป็นชนเผ่ากลุ่มน้อยต้องเผชิญกับความดุร้ายที่เกินกว่าเหตุผลใดๆ และภายในหนึ่งร้อยวัน ถนนก็เต็มไปด้วยเลือด ผู้หญิงและเด็กไม่ได้ละเว้น และอากาศก็เต็มไปด้วยเสียงร้องอันเจ็บปวดของพวกเขา โลกมองดูด้วยความสยดสยอง แต่ก็แทบจะไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้ เนื่องจากกลัวว่าจะสูญเสียทหารของตนเอง และการสังหารหมู่ยังคงดำเนินต่อไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งพวกทุตซิสหายไปแล้ว โอ้ความโหดร้ายของมนุษย์! พวกเราที่อ้างว่าเป็นมงกุฎแห่งการสร้างสรรค์ จะก้มต่ำลงถึงขนาดปลิดชีวิตแบบของเราเองได้อย่างไร? ความบ้าคลั่งแบบไหนที่ผลักดันเราไปสู่การกระทำที่เลวทรามถึงขนาดที่เราเต็มใจทำให้พี่น้องของเราต้องหลั่งเลือด? แต่ท่ามกลางความมืดมิด ยังมีผู้ที่ยังคงแน่วแน่ในความเป็นมนุษย์ บรรดาผู้ที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเพื่อนมนุษย์ และผู้ที่พิสูจน์ด้วยความเห็นอกเห็นใจว่าพวกเราไม่ได้อยู่นอกเหนือการไถ่บาป ในช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้านี้ เราต้องจดจำบทเรียนของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในรวันดา และมุ่งมั่นที่จะสร้างโลกที่ความน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้จะไม่เกิดขึ้นซ้ำอีก เพราะเพียงผ่านแสงสว่างแห่งธรรมชาติที่ดีกว่าของเราเท่านั้นที่เราสามารถหวังว่าจะพบทางออกจากเงามืด และสร้างอนาคตที่สดใสยิ่งขึ้นสำหรับทุกคน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence