苏轼《少年游·润州作代人寄远》

去年相送，余杭门外，飞雪似杨花。今年春尽，杨花似雪，犹不见还家。
对酒卷帘邀明月，风露透窗纱。恰似姮娥怜双燕，分明照、画梁斜。 

宋神宗熙宁七年(1074)三月底、四月初，任杭州通判的苏轼因赈济灾民而远在润州时(今江苏镇江)。为寄托自己对妻子王润之的思念之情，他写下了这首词。此词是作者假托妻子在杭思己之作，含蓄婉转地表现了夫妻双方的一往情深。

上片写夫妻别离时间之久，诉说亲人不当别而别、当归而未归。前三句分别点明离别的时间——“去年相送”；离别的地点——“余杭门外”；分别时的气候——“飞雪似杨花”。把分别的时间与地点说得如此之分明，说明夫妻间无时无刻不在惦念。大雪纷飞本不是出门的日子，可是公务在身，不得不送丈夫冒雪出发，这种凄凉气氛自然又加深了平日的思念。


张岱《湖心亭看雪》

崇祯五年十二月，余住西湖。大雪三日，湖中人鸟声俱绝。是日更定矣，余拏一小舟，拥毳衣炉火，独往湖心亭看雪。雾凇沆砀，天与云与山与水，上下一白。湖上影子，惟长堤一痕、湖心亭一点、与余舟一芥、舟中人两三粒而已。(余拏 一作：余挐)

到亭上，有两人铺毡对坐，一童子烧酒炉正沸。见余大喜曰：“湖中焉得更有此人！”拉余同饮。余强饮三大白而别。问其姓氏，是金陵人，客此。及下船，舟子喃喃曰：“莫说相公痴，更有痴似相公者。”

通过写湖心亭赏雪遇到知己的事，表现了作者孤独寂寞的心境和淡淡的愁绪。突出了作者遗世独立、卓然不群的高雅情趣。表达了作者遇到知己的喜悦与分别时的惋惜，体现出作者的故国之思，同时也反映了作者不与世俗同流合污、不随波逐流的品质以及远离世俗，孤芳自赏的情怀，同时也寄托人生渺茫的慨叹。
"การท่องเที่ยวของเยาวชน·Runzhou as a Passion for Others" ของ Su Shi เราเจอกันเมื่อปีที่แล้ว ด้านนอกประตู Yuhang หิมะที่โปรยปรายเหมือนดอกป็อปลาร์ ฤดูใบไม้ผลินี้ผ่านไปแล้ว ดอกป็อปลาร์ก็เหมือนหิมะ แต่ยังไม่กลับบ้าน ม่านม้วนไวน์เชิญชวนพระจันทร์อันสดใสและสายลมเผยให้เห็นหน้าจอหน้าต่าง เช่นเดียวกับฉางเอ๋อที่สงสารนกนางแอ่นสองตัว พวกมันก็ส่องแสงเจิดจ้าและทาสีคานอย่างเอียง เมื่อปลายเดือนมีนาคมและต้นเดือนเมษายน ในปีที่ 7 ของราชวงศ์ซีหนิง (ค.ศ. 1074) รัชสมัยของจักรพรรดิเสินจงแห่งราชวงศ์ซ่ง ซูซี ซึ่งเป็นผู้พิพากษาทั่วไปของหางโจว อยู่ห่างไกลในเมืองรุนโจว (ปัจจุบันคือเจิ้นเจียง Jiangsu) เนื่องจากงานบรรเทาทุกข์ให้กับผู้ประสบภัย เพื่อแสดงความปรารถนาถึงภรรยาของเขา Wang Runzhi เขาจึงเขียนบทกวีนี้ บทกวีนี้เขียนโดยผู้เขียนโดยใช้หน้ากากว่าภรรยาของเขากำลังคิดถึงตัวเองในหางโจว เป็นการแสดงถึงความรักอันลึกซึ้งระหว่างทั้งคู่โดยปริยายและมีไหวพริบ ภาพยนตร์เรื่องแรกเล่าถึงการพลัดพรากจากกันอันยาวนานระหว่างสามีภรรยา เล่าถึงการจากไปของญาติที่ไม่ควรบอกลา และการกลับบ้านแต่ไม่เคยกลับมา สามประโยคแรกตามลำดับระบุเวลาออกเดินทาง - "ส่งกันปีที่แล้ว", สถานที่ออกเดินทาง - "นอกประตูหยูหาง" และสภาพอากาศในเวลาออกเดินทาง - "หิมะที่ปลิวว่อนเหมือนต้นป็อปลาร์ ดอกไม้". การบอกเวลาและสถานที่แยกทางชัดเจนแสดงว่าทั้งคู่คิดถึงกันตลอดเวลา หิมะตกหนักไม่ใช่วันที่ต้องออกไปข้างนอกแต่ฉันมีธุระราชการและต้องส่งสามีออกไปลุยหิมะบรรยากาศที่รกร้างนี้ทำให้ความปรารถนาของฉันในแต่ละวันลึกซึ้งยิ่งขึ้น จางไดเขียนเรื่อง "มองหิมะในศาลาใจกลางทะเลสาบ" ในเดือนธันวาคมปีที่ห้าของฉงเจิ้น หยูอาศัยอยู่ที่ทะเลสาบตะวันตก หิมะตกหนักเป็นเวลาสามวัน และไม่ได้ยินเสียงผู้คนและนกในทะเลสาบ วันนั้นถูกกำหนดไว้แล้ว ฉันนั่งเรือลำเล็ก ถือชุดลาเวนเดอร์ ก่อไฟ แล้วไปที่ศาลากลางทะเลสาบเพื่อชมหิมะเพียงลำพัง ปกคลุมไปด้วยหมอก ท้องฟ้า เมฆ ภูเขา และผืนน้ำล้วนเป็นสีขาว เงาบนทะเลสาบเป็นเพียงร่องรอยของเขื่อนกั้นน้ำยาว ศาลาเล็กๆ กลางทะเลสาบ มัสตาร์ดที่มีเรืออยู่ในเรือ และคนสองสามเม็ดในเรือ (ผลงานชิ้นแรกของ Yuna: Yu Na) บนศาลา คนสองคนนั่งเรียงกันบนผ้าสักหลาดและนั่งตรงข้ามกัน ในขณะที่เด็กชายคนหนึ่งกำลังชงไวน์และเตากำลังเดือด เมื่อเห็นหยูต้าซี เขาจึงพูดว่า: "มีคนแบบนี้ในทะเลสาบได้ยังไง" เขาดึงหยูมาดื่มกับเขา หยูเฉียงดื่มคนผิวขาวตัวใหญ่สามคนแล้วกล่าวคำอำลา เมื่อถามถึงนามสกุลของเขา เขามาจากจินหลิงและมาเยี่ยมที่นี่ ก่อนลงจากเรือ โจวจื่อบ่นว่า: "อย่าบอกว่าสามีของคุณเป็นคนงี่เง่า ยังมีคนงี่เง่ามากกว่าสามีของคุณอีก" โดยเขียนเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทในขณะที่เพลิดเพลินกับหิมะในศาลาใน กลางทะเลสาบสื่อถึงอารมณ์เหงาและความเศร้าโศกของผู้เขียน มันเน้นถึงความเป็นอิสระและสง่างามที่โดดเด่นของผู้เขียน เป็นการแสดงออกถึงความยินดีของผู้เขียนเมื่อได้พบกับเพื่อนสนิทและเสียใจเมื่อต้องพลัดพรากจากกัน สะท้อนถึงความโหยหาบ้านเกิดของผู้เขียน และยังสะท้อนถึงคุณภาพของผู้เขียนในการไม่ร่วมมือกับโลกภายนอกและไม่ติดตามฝูงชนตลอดจนความรู้สึกในการอยู่ต่อ ห่างไกลจากโลกและชื่นชมตนเอง เฮ้อ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence