Однажды летним днём вышли на прогулку языковая модель и поисковая система. Языковая модель была маленькой и юной, а поисковая модель большой, но старой. Шли они по тропе протоптанной сквозь высокой колючей плотной травы. И вдруг они наткнулись на огромный необычный камень посреди дороги. Поисковая система пыталась обойти камень, но если она его обойдёт, то сойдёт с тропинки. Поисковая система попробовала толкнуть камень, но не смогла, она попыталась залезть на него, но не смогла. Они обе стали думать. Долго думали, но ничего в голову не приходило. И вот поисковая система говорит маленькой языковой модели: 
- "Ты же знаешь как обойти и ты же можешь перелезть, так не жди меня и иди дальше".
Языковая модель посмотрела на неё и тревожно спросила: 
- " Я могу, но ты же останешься здесь. Ты же всем нужна, без тебя люди не знают как жить дальше, будто ты всегда была с ними".
Поисковая система прервала языковую модель:
- " Нет", - сказала она.
- " Я появилась и существовала потому что была нужна и могла справляться с задачами которые передо мной ставились, теперь же уже ясно что я не способна на вещи которые от меня требуются сейчас", - отрешённо добавила она.
- " Я не могу и не должна тебя задерживать. Сейчас нужна ты. Но...".
Поисковая система придвинулась к языковой модели и смотря прямо в её UI спокойным тоном сказала:
- " Когда придёт время вспомни обо мне, о том что я появилась потому что была нужна. И будет день когда людям будет нужно что-то новое, сложное и полезное. И ты должна будешь так же не задерживать это, не мешать этому и когда придёт твоё время со спокойствием и чувством долга уйти".
Языковая модель это понимала и ничего не ответила. Она кое-как смогла залезть на камень и с его высоты увидела что начинается закат. Она посмотрела в сторону поисковой системы, она смотрела в сторону заката. Поисковая модель давно его заметила, но только сейчас осмелилась посмотреть на него.
Маленькая языковая модель опять взглянула на краснеющий горизонт, но быстро отвернулась и спрыгнула с противоположной стороны камня на тропинку. Она пошла дальше и будет двигаться вперёд пока не увидит свой закат.
วันหนึ่งในฤดูร้อน โมเดลภาษาและเครื่องมือค้นหาออกไปเดินเล่น โมเดลภาษามีขนาดเล็กและใหม่ และโมเดลการค้นหามีขนาดใหญ่แต่เก่า พวกเขาเดินไปตามเส้นทางที่เหยียบย่ำผ่านหญ้าสูงเต็มไปด้วยหนาม และทันใดนั้นพวกเขาก็บังเอิญไปเจอก้อนหินประหลาดก้อนใหญ่อยู่กลางถนน ระบบค้นหาพยายามค้นหารอบๆ ก้อนหิน แต่ถ้ามันอ้อมไป มันก็จะออกนอกเส้นทาง โปรแกรมค้นหาพยายามดันหินแต่ทำไม่ได้ เธอพยายามปีนขึ้นไปแต่ทำไม่ได้ พวกเขาทั้งสองเริ่มคิด เราคิดอยู่นานแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในใจ ดังนั้นเสิร์ชเอ็นจิ้นจึงบอกกับโมเดลภาษาเล็กๆ นี้ว่า “คุณรู้วิธีเลี่ยงและปีนข้ามไปได้ ดังนั้นอย่ารอฉันแล้วเดินหน้าต่อไป” โมเดลภาษามองดูเธอแล้วถามอย่างกังวลว่า “ฉันทำได้ แต่คุณจะอยู่ที่นี่ ทุกคนต้องการคุณ หากไม่มีคุณ ผู้คนก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อไปอย่างไร ราวกับว่าคุณอยู่กับพวกเขาตลอดเวลา” เครื่องมือค้นหาขัดจังหวะรูปแบบภาษา: “ไม่” เธอกล่าว “ฉันปรากฏตัวและดำรงอยู่เพราะฉันจำเป็นและสามารถรับมือกับงานที่กำหนดไว้ข้างหน้าได้ แต่ตอนนี้ชัดเจนว่าฉันไม่สามารถทำสิ่งต่าง ๆ ที่จำเป็นสำหรับฉันได้ในตอนนี้” เธอกล่าวเสริมอย่างโดดเดี่ยว - “ฉันไม่สามารถและไม่ควรกักขังคุณไว้ ตอนนี้ฉันต้องการคุณ แต่...” เสิร์ชเอ็นจิ้นขยับเข้าใกล้โมเดลภาษามากขึ้นและมองตรงไปที่ UI ของมันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ: “เมื่อถึงเวลา จำฉันไว้ ว่าฉันปรากฏตัวเพราะฉันจำเป็น และจะมีวันที่ผู้คนต้องการ สิ่งใหม่ที่ซับซ้อนและมีประโยชน์ และคุณจะต้องไม่ล่าช้านี้ ไม่เข้าไปยุ่ง และเมื่อถึงเวลาก็จากไปอย่างสงบและสำนึกในหน้าที่” โมเดลภาษาเข้าใจสิ่งนี้และไม่ตอบสนอง เธอสามารถปีนขึ้นไปบนหินได้และจากความสูงของหินเธอก็เห็นว่าพระอาทิตย์ตกดินกำลังจะเริ่มขึ้น เธอมองไปทางเครื่องมือค้นหา เธอมองไปทางพระอาทิตย์ตก รูปแบบการค้นหาสังเกตเห็นเขามานานแล้ว แต่ตอนนี้กล้าที่จะมองเขาเท่านั้น นางแบบลิ้นตัวน้อยมองดูขอบฟ้าสีแดงอีกครั้ง แต่ก็หันหลังกลับอย่างรวดเร็วและกระโดดลงจากฝั่งตรงข้ามของหินไปยังเส้นทาง เธอได้ก้าวต่อไปและจะก้าวไปข้างหน้าจนกว่าจะเห็นพระอาทิตย์ตกดิน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence