Странные воспоминания в эту нервную ночь в Лас-Вегасе. Пять лет спустя? Шесть? Кажется, что это целая жизнь или, по крайней мере, Великая эпоха - такой пик, который никогда не повторится. Сан-Франциско середины шестидесятых был особенным временем и местом, частью которого можно было стать. Возможно, это что-то значило. Может быть, нет, в конечном счете... но никакое объяснение, никакая смесь слов, музыки или воспоминаний не сможет затронуть то чувство осознания, что ты был там и жил в том уголке времени и мира. Что бы это ни значило...

Историю трудно знать, из-за всей этой навязчивой чепухи, но даже не будучи уверенным в "истории", кажется вполне разумным думать, что время от времени энергия целого поколения вырывается наружу в долгой прекрасной вспышке, по причинам, которые никто толком не понимает по сию пору - и которые никогда не объяснят, в ретроспективе, что же на самом деле произошло.

Мое главное воспоминание о том времени, похоже, связано с одной или пятью, а может быть, сорока ночами или очень ранним утром, когда я вышел из "Филлмора" полубезумным и, вместо того чтобы ехать домой, направил большой 650 Lightning через мост Бэй-Бридж на скорости сто миль в час в шортах L. L. Bean и куртке овцевода из Бутте... мчаться по туннелю острова Сокровищ на огни Окленда, Беркли и Ричмонда, не совсем понимая, на какой поворот свернуть, когда я доберусь до другого конца (всегда застревая на пункте оплаты, слишком крутой, чтобы найти нейтраль, пока я искал мелочь) ...но будучи абсолютно уверенным, что в какую бы сторону я ни поехал, я приеду в место, где люди такие же кайфовые и дикие, как и я: Никаких сомнений...
ความทรงจำประหลาดๆ ในค่ำคืนอันแสนวิตกในลาสเวกัส ห้าปีต่อมา? หก? ดูเหมือนว่าจะเป็นไปตลอดชีวิต หรืออย่างน้อยก็เป็นยุคที่ยิ่งใหญ่ - จุดสูงสุดที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นซ้ำอีก ซานฟรานซิสโกในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เป็นช่วงเวลาและสถานที่พิเศษที่จะเป็นส่วนหนึ่ง บางทีมันอาจจะหมายถึงบางสิ่งบางอย่าง ท้ายที่สุดอาจจะไม่... แต่ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการผสมผสานระหว่างคำ ดนตรี หรือความทรงจำใดสามารถสัมผัสความรู้สึกที่รู้ว่าคุณอยู่ที่นั่นและอาศัยอยู่ในมุมหนึ่งของเวลาและโลกนั้นได้ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะหมายถึงอะไร... ประวัติศาสตร์นั้นยากที่จะรู้ เพราะความไร้สาระที่ครอบงำจิตใจทั้งหมดนี้ แต่ถึงแม้จะไม่มั่นใจใน "ประวัติศาสตร์" ก็ดูเหมือนว่าจะสมเหตุสมผลที่จะคิดว่าในบางครั้งพลังงานของคนทั้งรุ่นก็ระเบิดออกมาใน การระเบิดที่ยาวนานและสวยงาม ตามเหตุผลที่ไม่มีใครเข้าใจจริงๆ จนถึงทุกวันนี้ และจะไม่มีวันอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงเมื่อมองย้อนกลับไป ความทรงจำหลักของฉันในช่วงเวลานั้นดูเหมือนจะเป็นหนึ่งหรือห้า หรืออาจจะสี่สิบคืนหรือเช้าตรู่เมื่อฉันออกจากฟิลมอร์ ครึ่งบ้า และแทนที่จะขับรถกลับบ้าน กลับขับรถสายฟ้าขนาดใหญ่ 650 ลำข้ามสะพานเบย์ สะพานที่ระยะทางร้อยไมล์ หนึ่งชั่วโมงในกางเกงขาสั้น LL Bean และแจ็กเก็ตของชาวนาแกะ Butte... พุ่งผ่านอุโมงค์ Treasure Island สู่แสงไฟของโอ๊คแลนด์ เบิร์กลีย์ และริชมอนด์ ไม่แน่ใจว่าจะต้องเลี้ยวอย่างไรเมื่อไปถึงอีกฟากหนึ่ง (ติดขัดอยู่เสมอ ที่ด่านเก็บค่าผ่านทางชันเกินกว่าจะหาความเป็นกลางได้ขณะหาเงิน) ...แต่มั่นใจแน่ ๆ ว่าไม่ว่าจะไปทางไหนก็ถึงที่ที่คนเท่และดุร้ายเหมือนฉัน: ไม่มี มีข้อสงสัยใดๆ...
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence