Noche. Este viento vagabundo lleva
las alas entumidas
y heladas. El gran Andes
yergue al inmenso azul su blanca cima.
La nieve cae en copos,
sus rosas transparentes cristaliza;
en la ciudad, los delicados hombros
y gargantas se abrigan;
ruedan y van los coches,
suenan alegres pianos, el gas brilla;
y si no hay un fogón que le caliente,
el que es pobre tirita.

Yo estoy con mis radiantes ilusiones
y mis nostalgias íntimas,
junto a la chimenea
bien harta de tizones que crepitan.
Y me pongo a pensar: ¡Oh! ¡Si estuviese
ella, la de mis ansias infinitas,
la de mis sueños locos
y mis azules noches pensativas!
¿Cómo? Mirad:
De la apacible estancia
en la extensión tranquila
vertería la lámpara reflejos
de luces opalinas.
Dentro, el amor que abrasa;
fuera, la noche fría;
el golpe de la lluvia en los cristales,
y el vendedor que grita
su monótona y triste melopea
a las glaciales brisas.
Dentro, la ronda de mis mil delirios,
las canciones de notas cristalinas,
unas manos que toquen mis cabellos,
un aliento que roce mis mejillas,
un perfume de amor, mil conmociones,
mil ardientes caricias;
ella y yo: los dos juntos, los dos solos;
la amada y el amado, ¡oh Poesía!
los besos de sus labios,
la música triunfante de mis rimas,
y en la negra y cercana chimenea
el tuero brillador que estalla en chispas.

¡Oh! ¡Bien haya el brasero
lleno de pedrería!
Topacios y carbunclos,
rubíes y amatistas
en la ancha copa etrusca
repleta de ceniza.
Los lechos abrigados,
las almohadas mullidas,
las pieles de Astrakán, los besos cálidos
que dan las bocas húmedas y tibias.
¡Oh, viejo Invierno, salve!
puesto que traes con las nieves frígidas
el amor embriagante
y el vino del placer en tu mochila.

Sí, estaría a mi lado,
dándome sus sonrisas,
ella, la que hace falta a mis estrofas,
esa que mi cerebro se imagina;
la que, si estoy en sueños,
se acerca y me visita;
ella que, hermosa, tiene
una carne ideal, grandes pupilas,
algo del mármol, blanca luz de estrella;
nerviosa, sensitiva,
muestra el cuello gentil y delicado
de las Hebes antiguas;
bellos gestos de diosa,
tersos brazos de ninfa,
lustrosa cabellera
en la nuca encrespada y recogida
y ojeras que denuncian
ansias profundas y pasiones vivas.
¡Ah, por verla encarnada,
por gozar sus caricias,
por sentir en mis labios
los besos de su amor, diera la vida!
Entre tanto hace frío.
Yo contemplo las llamas que se agitan,
cantando alegres con sus lenguas de oro,
móviles, caprichosas e intranquilas,
en la negra y cercana chimenea
do el tuero brillador estalla en chispas.

Luego pienso en el coro
de las alegres liras.
En la copa labrada, el vino negro,
la copa hirviente en cuyos bordes brillan
con iris temblorosos y cambiantes
como un collar de prismas;
el vino negro que la sangre enciende,
y pone el corazón con alegría,
y hace escribir a los poetas locos
sonetos áureos y flamantes silvas.
El Invierno es beodo.
Cuando soplan sus brisas,
brotan las viejas cubas
la sangre de las viñas.
Sí, yo pintara su cabeza cana
con corona de pámpanos guarnida.
El Invierno es galeoto,
porque en las noches frías
Paolo besa a Francesca
en la boca encendida,
mientras su sangre como fuego corre
y el corazón ardiendo le palpita.
?¡Oh crudo Invierno, salve!
puesto que traes con las nieves frígidas
el amor embriagante
y el vino del placer en tu mochila.

Ardor adolescente,
miradas y caricias;
cómo estaría trémula en mis brazos
la dulce amada mía,
dándome con sus ojos luz sagrada,
con su aroma de flor, savia divina.
En la alcoba la lámpara
derramando sus luces opalinas;
oyéndose tan sólo
suspiros, ecos, risas;
el ruido de los besos; vla música triunfante de mis rimas,
y en la negra y cercana chimenea
el tuero brillador que estalla en chispas.
Dentro, el amor que abrasa;
fuera, la noche fría.
ตอนเย็น. สายลมที่เร่ร่อนนี้มีปีกที่ชาและแข็งตัว เทือกเขาแอนดีสอันยิ่งใหญ่ยกยอดเขาสีขาวขึ้นเป็นสีน้ำเงินอันยิ่งใหญ่ หิมะตกเป็นสะเก็ดดอกกุหลาบโปร่งใสตกผลึก ในเมืองไหล่และลำคอที่บอบบางได้รับการปกป้อง รถแล่นไปและไป เสียงเปียโนที่มีความสุข แก๊สก็ส่องประกาย และถ้าไม่มีเตาให้อุ่น คนจนก็ตัวสั่น ฉันอยู่กับภาพลวงตาอันเจิดจ้าและความคิดถึงอย่างใกล้ชิด ข้างเตาผิงที่เบื่อหน่ายกับเสียงแตกของแบรนด์ และฉันก็เริ่มคิดว่า: โอ้! ถ้าเพียงเธออยู่ที่นั่น คนที่มีความปรารถนาอันไม่มีที่สิ้นสุดของฉัน คนที่มีความฝันอันบ้าคลั่งของฉัน และค่ำคืนสีฟ้าครุ่นคิดของฉัน! เช่น? ดูสิ: จากห้องอันเงียบสงบในพื้นที่อันเงียบสงบ โคมไฟจะสาดแสงสะท้อนของแสงสีโอปอล ข้างในความรักที่แผดเผา ข้างนอกคืนที่หนาวเย็น เสียงฝนที่ตกที่หน้าต่าง และพนักงานขายที่ตะโกนทำนองเพลงที่จำเจและเศร้าตามสายลมอันหนาวเหน็บ ข้างในนั้น ความเพ้อเจ้อนับพันของฉัน บทเพลงอันไพเราะดั่งคริสตัล มือที่สัมผัสผมของฉัน ลมหายใจที่สัมผัสแก้มของฉัน กลิ่นหอมแห่งความรัก ความตกใจนับพันครั้ง การลูบไล้อันเร่าร้อนนับพันครั้ง เธอและฉัน: เราสองคนอยู่ด้วยกัน เราสองคนคนเดียว ผู้เป็นที่รักและผู้เป็นที่รัก โอ้ กวีนิพนธ์! การจูบที่ริมฝีปากของเขา เพลงแห่งชัยชนะในบทกลอนของฉัน และในเตาผิงสีดำและบริเวณใกล้เคียง tuero ที่ส่องแสงที่ระเบิดเป็นประกายไฟ โอ้! ขอให้โชคดีกับเตาอั้งโล่ที่เต็มไปด้วย rhinestones! โทปาซ พลอยสีแดง ทับทิม และอเมทิสต์ในถ้วยอิทรุสกันอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า เตียงอันอบอุ่น หมอนนุ่ม ๆ ขนแอสตราคาน การจูบอันอบอุ่นจากปากที่ชื้นและอบอุ่น โอ้ฤดูหนาวเก่า ลูกเห็บ! เนื่องจากคุณนำความรักที่ทำให้มึนเมาและไวน์แห่งความสุขมาในกระเป๋าเป้สะพายหลังของคุณพร้อมกับหิมะที่หนาวเหน็บ ใช่ เธอจะอยู่ข้างๆ ฉัน ยิ้มให้เธอ เธอคนที่บทกลอนของฉันต้องการ คนที่สมองของฉันจินตนาการ ผู้ที่ถ้าฉันอยู่ในความฝันจะมาเยี่ยมฉัน เธอผู้งดงาม มีเนื้อหนังในอุดมคติ รูม่านตาใหญ่ บางอย่างเป็นหินอ่อน แสงดาวสีขาว ประสาท อ่อนไหว แสดงให้เห็นคอที่อ่อนโยนและละเอียดอ่อนของชาวฮีบส์โบราณ ท่าทางที่สวยงามของเทพธิดา แขนเรียบๆ ของนางไม้ ผมเป็นมันเงาที่ต้นคอ ม้วนงอและรวบ และรอยคล้ำใต้ตาที่แสดงถึงความปรารถนาอันลึกซึ้งและกิเลสตัณหาที่มีชีวิตชีวา อา เพื่อเห็นเธอจุติเป็นมนุษย์ เพลิดเพลินไปกับการลูบไล้ของเธอ สัมผัสถึงจุมพิตแห่งความรักของเธอบนริมฝีปากของฉัน ฉันจะยอมสละชีวิต! ในขณะเดียวกันก็หนาว ข้าพเจ้าใคร่ครวญถึงเปลวเพลิงที่ปลุกเร้า ร้องเพลงอย่างมีความสุขด้วยลิ้นสีทอง เคลื่อนตัว ตามอำเภอใจ ไม่กระสับกระส่าย ในปล่องไฟสีดำและใกล้ ๆ ที่ซึ่งมีท่อส่องแสงระเบิดเป็นประกายไฟ แล้วข้าพเจ้าก็นึกถึงเสียงขับร้องของพิณที่ไพเราะ ในถ้วยแกะสลัก ไวน์ดำ ถ้วยเดือดที่มีขอบเป็นประกายระยิบระยับและดอกไอริสเปลี่ยนไปเหมือนสร้อยคอปริซึม ไวน์ดำที่จุดไฟในเลือด และทำให้หัวใจเต้นแรง และทำให้กวีบ้าคลั่งเขียนโคลงสีทองและซิลวาเพลิง ฤดูหนาวเมาแล้ว เมื่อลมพัด เลือดของสวนองุ่นก็พุ่งออกมาจากถังเก่า ใช่ ฉันจะทาสีศีรษะสีเทาของเขาด้วยมงกุฎองุ่น ฤดูหนาวเป็นฤดูหนาว เพราะในคืนที่หนาวเย็น Paolo จะจูบฟรานเชสก้าที่ปากที่ร้อนรุ่มของเธอ ขณะที่เลือดของเธอไหลราวกับไฟ และหัวใจที่ลุกโชนของเธอก็เต้นรัว ?ฤดูหนาวที่โหดร้าย ลูกเห็บ! เนื่องจากคุณนำความรักที่ทำให้มึนเมาและไวน์แห่งความสุขมาในกระเป๋าเป้สะพายหลังของคุณพร้อมกับหิมะที่หนาวเหน็บ ความเร่าร้อนของวัยรุ่น การเหลือบมอง และการลูบไล้; ที่รักของฉันจะสั่นเทาในอ้อมแขนของฉันได้อย่างไร มอบแสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์แก่ฉันด้วยดวงตาของเธอ พร้อมกลิ่นหอมของดอกไม้ของเธอ และน้ำนมอันศักดิ์สิทธิ์ ในห้องนอน โคมไฟมีไฟสีโอปอลหก ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจ เสียงสะท้อน เสียงหัวเราะ เสียงจูบ; v เพลงแห่งชัยชนะในบทเพลงของฉัน และในปล่องไฟสีดำและใกล้ ๆ มี tuero ที่ส่องแสงซึ่งระเบิดเป็นประกายไฟ ข้างในความรักที่แผดเผา ข้างนอกคืนที่หนาวเย็น
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence