Практическая эстетика — это актёрская техника, первоначально разработанная Дэвидом Мэметом и Уильямом Х. Мэйси. Она основывается в том числе и на системе Станиславского, упомянутой вами ранее, а также на технике Мейснера, упомянутой мной.
Практическая эстетика основана на практике разбиения сцены с использованием четырёхэтапного анализа, который включает в себя следующие этапы, которые требуют обдумывания:
1) «Буквальное»: существенное и самое основное, однозначное описание того, что происходит. Это то, «что буквально происходит с моим персонажем на сцене». Например: «мой персонаж делает предложение руки и сердца своему партнёру, с которым он был вместе уже 6 месяцев».
2) «Желаемое»: описание того, что один персонаж в конечном итоге хочет, чтобы другой персонаж сказал или сделал. Это то, «чего хочет мой персонаж от другого персонажа на сцене». Например: «я хочу, чтобы другой персонаж принял моё предложение руки и сердца».
3) «Осуществляемое»: описание универсального человеческого желания, связанного с конкретной и существенной природой того, чего хочет ваш персонаж на сцене. На этом этапе вы должны сопоставить обстоятельства и действия вашего персонажа, данные вам драматургом, с универсальным человеческим желанием, лежащим в основе текста. Это то, «что нужно сделать моему персонажу, чтобы добиться „желаемого“». Например: «желаемое» — «я хочу, чтобы другой персонаж принял моё предложение руки и сердца»; тогда «осуществляемое», лежащее в основе этого конкретного «желаемого», — «заставить моего возлюбленного сделать смелый шаг».
4) «Сослагательное»: описание того, что связывает «осуществляемое» с собственной жизнью актёра (это самый важный и сложный этап). Например: «осуществляемое» — «вернуть то, что принадлежит мне по праву»; тогда «сослагательное» — «Что, если бы моя девушка забрала мой любимый альбом, который я собирался подарить кому-то другому? Мне нужно вернуть его, потому что он мой». Учтите, что этот этап не связан с памятью или воспоминаниями актёра. В практической эстетике актёров учат, что использование памяти о прошлом опыте препятствует истинности момента на сцене, потому что вы уже знаете, чем заканчивается это воспоминание, и с этим воспоминанием неразрывно связано ваше поведение, ваши ожидания относительно итога события. Поэтому, если вы решите использовать память для воспроизведения эмоционального отклика в сцене, вам придется игнорировать разрешение или притвориться, что этого не произошло; вы играете в «двойную фикцию»: во-первых, вы отыгрываете вымысел сцены, а во-вторых, вы действуете так, как будто не знаете, чем закончится воспоминание, от которого вы испытываете эмоциональный отклик.
Таким образом, основной этап практической эстетики, «сослагательное», — это описание того, что могло бы произойти в жизни актёра, но еще не произошло, и при этом вызывает в актёре оживленный отклик; искру, которая вовлекает его в сцену. Это помогает актёру избежать вымысла, приобрести искренность своих действий.
Этот этап является ключевым отличием техники практической эстетики от остальных.
สุนทรียศาสตร์ที่ใช้งานได้จริงเป็นเทคนิคการแสดงที่สร้างสรรค์โดย David Mamet และ William H. Macy มันขึ้นอยู่กับระบบ Stanislavsky ที่คุณกล่าวถึงก่อนหน้านี้ รวมถึงเทคนิค Meissner ที่ฉันกล่าวถึง เหนือสิ่งอื่นใด สุนทรียศาสตร์เชิงปฏิบัติขึ้นอยู่กับการฝึกแบ่งฉากโดยใช้การวิเคราะห์สี่ขั้นตอน ซึ่งรวมถึงขั้นตอนต่อไปนี้ที่ต้องใช้การคิด: 1) “ตามตัวอักษร”: คำอธิบายที่จำเป็นและเป็นพื้นฐานที่สุดและไม่คลุมเครือของสิ่งที่เกิดขึ้น นี่คือ "สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครของฉันบนเวทีอย่างแท้จริง" ตัวอย่างเช่น: “ตัวละครของฉันขอแต่งงานกับคู่ของเขาซึ่งเขาอยู่ด้วยกันมา 6 เดือนแล้ว” 2) "Wants": คำอธิบายถึงสิ่งที่ตัวละครตัวหนึ่งต้องการให้ตัวละครอีกตัวพูดหรือทำในที่สุด มันคือ "สิ่งที่ตัวละครของฉันต้องการจากตัวละครอื่นบนเวที" ตัวอย่างเช่น: “ฉันต้องการให้ตัวละครอื่นยอมรับข้อเสนอการแต่งงานของฉัน” 3) “ปฏิบัติตามได้”: คำอธิบายความปรารถนาสากลของมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับลักษณะเฉพาะและสำคัญของสิ่งที่ตัวละครของคุณต้องการบนเวที ณ จุดนี้ คุณต้องจับคู่สถานการณ์และการกระทำของตัวละครของคุณที่นักเขียนบทละครมอบให้กับความปรารถนาของมนุษย์สากลที่อยู่ภายใต้ข้อความ มันคือ "สิ่งที่ตัวละครของฉันต้องทำเพื่อให้ได้ 'สิ่งที่เขาต้องการ'" ตัวอย่างเช่น: "ปรารถนา" - "ฉันต้องการให้ตัวละครอื่นยอมรับข้อเสนอการแต่งงานของฉัน"; ดังนั้นสิ่งที่ "ตระหนักรู้" ที่เป็นรากฐานของ "ความปรารถนา" นี้ก็คือ "ทำให้คนรักของฉันก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ" 4) “การเสริม”: คำอธิบายสิ่งที่เชื่อมโยง “สิ่งที่กำลังทำอยู่” กับชีวิตของนักแสดงเอง (นี่คือขั้นตอนที่สำคัญและยากที่สุด) ตัวอย่างเช่น: "นำไปใช้" - "เพื่อคืนสิ่งที่เป็นของฉันโดยชอบธรรม"; แล้ว “คำเสริม” ก็คือ “จะเป็นอย่างไรถ้าแฟนของฉันเอาอัลบั้มโปรดที่ฉันจะมอบให้คนอื่นไปล่ะ? ฉันต้องการมันคืนเพราะมันเป็นของฉัน” โปรดทราบว่าขั้นตอนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับความทรงจำหรือความทรงจำของนักแสดง ในด้านสุนทรียศาสตร์เชิงปฏิบัติ นักแสดงได้รับการสอนว่าการใช้ความทรงจำจากประสบการณ์ในอดีตขัดขวางความจริงของช่วงเวลาที่อยู่บนเวที เพราะคุณรู้อยู่แล้วว่าความทรงจำนี้จบลงอย่างไร และด้วยความทรงจำนี้ พฤติกรรมของคุณ ความคาดหวังของคุณเกี่ยวกับผลลัพธ์ของเหตุการณ์นั้น เชื่อมโยงความสัมพันธุ์. ดังนั้นหากคุณตัดสินใจที่จะใช้หน่วยความจำเพื่อสร้างการตอบสนองทางอารมณ์ในฉาก คุณจะต้องเพิกเฉยต่อความละเอียดหรือแสร้งทำเป็นว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น คุณกำลังเล่น "นิยายสองเรื่อง" ประการแรก คุณแสดงเป็นนิยายในฉากนั้น และประการที่สอง คุณทำราวกับว่าคุณไม่รู้ว่าความทรงจำที่คุณประสบกับการตอบสนองทางอารมณ์จะจบลงอย่างไร ดังนั้นขั้นตอนหลักของสุนทรียศาสตร์เชิงปฏิบัติ "การเสริม" จึงเป็นคำอธิบายถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในชีวิตของนักแสดง แต่ยังไม่เกิดขึ้นและในขณะเดียวกันก็กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองที่มีชีวิตชีวาในตัวนักแสดง ประกายไฟที่ดึงเขาเข้าสู่ฉาก สิ่งนี้ช่วยให้นักแสดงหลีกเลี่ยงการแต่งนิยายและได้รับความจริงใจในการกระทำของเขา ขั้นตอนนี้เป็นข้อแตกต่างที่สำคัญระหว่างเทคนิคด้านสุนทรียศาสตร์เชิงปฏิบัติกับส่วนที่เหลือ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence