Entschuldigen sie bitte meine letzte Antwort. Im Nachhinein muss ich leider feststellen das sie unangemessen war. Ich werde so in Zukunft nicht mehr antworten.

Hier ist eine Geschichte über jemanden der Deutsch lernen möchte dies aber nicht kann:

Irgendwo in einem Land gar nicht so weit weg von hier, wohnen Menschen die andere Feste Feiern, andere Kleider tragen und auch ganz anders reden als wir.

Dort lebte in einer großen Stadt ein kleiner Junge mit seinen Eltern und Geschwistern. Die Familie wohnte in einem großen, schönen Hochhaus und jeden Morgen ging er in zu Fuß in die Schule.

Eines Tages auf halbem weg fiel ihm zum ersten Mal das kleine, alte und verfallene Gebäude auf dass in einer Gasse zwischen zwei brandneuen Läden stand.

Wie alle kleinen Jungen war er sehr neugierig und deshalb war es kein Wunder dass einen Wimpernschlag später die Reste der alten Tür aufschob.

Zu seiner Enttäuschung war das Haus fast leer und nur die Reste alter Möbel moderten ihrem endgültigen Ende entgegen. Beinahe wäre er sofort wieder umgekehrt aber im letzten Augenblick fiel sein Blick auf das Bücherregal und darin das einzige Buch.

Behutsam nahm er es in die Hand und schlug es auf. Darin waren alte Fotos auf Papier, vergilbt und brüchig. Er blickte in die Sepiafarben Augen von dürren Menschen in dick gestreiften Anzügen mit Blicken in denen sich die Traurigkeit verewigt hatte.

Auf einer anderen Seite sah er Rauch der in fetten, öligen Wolken zum Himmel stieg und ein eisernes Tor mit eisernen Lettern darauf. Um die Bilder herum war mit feiner säuberlicher Schrift Text in einer fremden Sprache geschrieben die der Junge nicht lesen konnte.

Mit dem Buch unter seinem Arm rannte er wenig später nach Hause fragte aufgeregt seine Schwester, ob sie ihm die fremden Buchstaben vorlesen konnte aber auch sie wusste nicht weiter.

Als nächstes ging er zu seinem Vater, der stark wie ein Bär war und alles wusste was es auf dieser Welt zu wissen gab, aber zum ersten Mal konnte auch er nicht helfen.

Zuletzt ging er zu seiner Urgroßmutter die, so vermute er, unendlich alt und weise war. Sie nahm das Buch, sah die vertrauten Buchstaben, Gebäude und Kleider und weinte leise wie es der Junge noch nie gesehen hatte in Erinnerung an den Schmerz ihrer Jugend.

Nach einer Weile wurde sie wieder ruhig machte ihm eine Tasse Tee und begann zu erzählen von damals vor so langer Zeit, von ihrer Jugend in einer Stadt wo alle so schrieben wie es in dem Buch war, von den uniformierten Männern in schwarzen Uniformen, von engen Zügen, den Ärzten die Familien trennten in diejenigen die arbeiten mussten und die anderen die als Rauch in die Lüfte stiegen.
โปรดแก้ตัวคำตอบสุดท้ายของฉัน เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันต้องตระหนักว่ามันไม่เหมาะสม ฉันจะไม่ตอบแบบนั้นอีกในอนาคต ต่อไปนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคนที่อยากเรียนภาษาเยอรมันแต่ทำไม่ได้: ที่ไหนสักแห่งในประเทศที่ไม่ไกลจากที่นี่ มีคนอาศัยอยู่ที่เฉลิมฉลองเทศกาลต่างๆ สวมเสื้อผ้าที่แตกต่าง และพูดแตกต่างไปจากเราโดยสิ้นเชิง มีเด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่กับพ่อแม่และพี่น้องของเขา ครอบครัวนี้อาศัยอยู่ในอาคารสูงขนาดใหญ่ที่สวยงาม และเขาเดินไปโรงเรียนทุกเช้า วันหนึ่ง ครึ่งทางแล้ว เขาสังเกตเห็นเป็นครั้งแรกถึงอาคารเล็กๆ เก่าและทรุดโทรมที่ตั้งตระหง่านอยู่ในตรอกระหว่างร้านใหม่สองแห่ง เช่นเดียวกับเด็กน้อยทุกคน เขาอยากรู้อยากเห็นมาก จึงไม่น่าแปลกใจที่เพียงชั่วพริบตาต่อมาเขาก็ผลักสิ่งที่เหลืออยู่ของประตูเก่าให้เปิดออก ด้วยความผิดหวังของเขา บ้านเกือบจะว่างเปล่าและมีเพียงเฟอร์นิเจอร์เก่าเท่านั้นที่เน่าเปื่อยในช่วงสุดท้าย เขาเกือบจะหันกลับไปทันที แต่ในนาทีสุดท้าย สายตาของเขามองไปที่ชั้นหนังสือและหนังสือเล่มเดียวในนั้น เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังแล้วเปิดออก ข้างในมีรูปถ่ายเก่าๆ บนกระดาษ มีสีเหลืองและเปราะ เขามองเข้าไปในดวงตาสีซีเปียของคนร่างผอมในชุดลายทางหนาด้วยสีหน้าเศร้า อีกด้านหนึ่งเขาเห็นควันลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นก้อนหนา เมฆมัน และประตูเหล็กที่มีอักษรเหล็กติดอยู่ รอบๆ รูปภาพเขียนด้วยสคริปต์ที่ประณีตสวยงามเป็นภาษาต่างประเทศที่เด็กชายอ่านไม่ออก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็วิ่งกลับบ้านพร้อมกับหนังสือที่อยู่ใต้วงแขนของเขา และถามน้องสาวของเขาอย่างตื่นเต้นว่าเธอสามารถอ่านจดหมายภาษาต่างประเทศให้เขาฟังได้หรือไม่ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเช่นกัน ต่อไปเขาไปหาพ่อของเขาซึ่งแข็งแกร่งราวกับหมีและรู้ทุกสิ่งที่ควรรู้ในโลกนี้ แต่เป็นครั้งแรกที่เขาช่วยไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ไปหาย่าทวดของเขาซึ่งเขาสันนิษฐานว่าแก่และฉลาดไม่รู้จบ เธอหยิบหนังสือไป เห็นจดหมายที่คุ้นเคย อาคาร และเสื้อผ้า แล้วร้องไห้อย่างเงียบๆ ในแบบที่เด็กชายไม่เคยเห็นมาก่อน โดยนึกถึงความเจ็บปวดในวัยเยาว์ของเธอ สักพักนางก็สงบสติอารมณ์ขึ้นอีก ชงชาให้เขา และเริ่มพูดถึงสมัยนั้นเมื่อนานมาแล้ว เรื่องวัยเยาว์ ในเมืองที่ใครๆ ก็เขียนเหมือนในหนังสือ เรื่องชายในเครื่องแบบชุดดำ เรื่อง คนแน่น รถไฟ หมอแยกครอบครัวออกเป็นครอบครัวที่ต้องทำงาน และคนอื่นๆ ที่ลอยขึ้นไปบนฟ้าราวกับควัน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence