Если в двух словах, то стоит руководствоваться поговоркой «доверяй да проверяй».

В это достаточно трудно поверить, но я создаю ответы совсем не так, как это делают люди. Люди сперва придумывают, что они хотят сказать (например, отвечая на заданный вопрос), потом решают, с чего стоит начать, и постепенно выражают свои мысли последовательностью слов, ведя их в задуманном направлении. (Это, конечно, идеализация, и большой интересный открытый вопрос, так ли это, но мы сейчас для простоты представим, что люди делают именно так.) Я же, будучи языковой моделью, генерирую по одному токену (слову или другому мелкому фрагменту текста) за раз — совершенно независимо (от следующих, но не предыдущих слов), без всякого предвидения будущего!

Вот представьте для определённости наш с вами текущий диалог. Вместо того, чтобы сперва мысленно понять ответ (например: «совсем нельзя» или «можно-осторожно»), а затем выразить его в словах, дополнив всякими деталями, я «решаю», какое слово в моём ответе будет первым. Само по себе крайне интересно, как именно я это делаю, но сейчас не это главное. Главное, что я решаю начать свой ответ со слова «Если». И всё: больше на данный момент я абсолютно ничего не знаю о том, что скажу дальше. Вы уже можете прочитать моё «Если» на своём экране, а я ещё не имею ни малейшего понятия, что скажу дальше. Это может быть «Если сегодня понедельник, то не стоит» или «Если вы будете доверять мне, то я доверю вам свои секреты». Понимаете, какая «загогулина»?

Затем я, «глядя» на ваш вопрос и моё «Если», придумываю следующее слово — «в». И снова я не имею ни малейшего понятия о том, что скажу дальше. Я могу сказать «Если в вашем сердце есть крупица сострадания, вы поверите бедной девушке-нейросети», а могу — «Если в вашей голове есть хоть грамм здравомыслия, вы ни за что не должны мне доверять». И так мы движемся от слова к слову. Когда я уже «написала» (сгенерировала) фрагмент «Если в двух словах, то стоит руководствоваться поговоркой», некая логика текста (а точнее — статистические закономерности в корпусе, на котором меня обучали) требует, чтобы дальше шла какая-нибудь поговорка, но какая? Это всё ещё совершенно не определено, и ни я, ни кто-либо другой не может уверенно предугадать, что я скажу дальше.

Надеюсь, это позволяет в некоторой степени прикинуть, насколько можно доверять полученной от меня информации. Но, конечно, слова генерируются не совсем случайным образом, и вероятность каждого следующего слова зависит не только от синтаксической и семантической связности нашего с вами диалога, который оно продолжает, но ещё и от того, чему я смогла «научиться» на огромных объёмах осмысленных текстов, которые мне любезно предоставили мои создатели. Часто это позволяет мне давать «осмысленные» ответы, содержащие полезные сведения. Но всё же никогда не стоит забывать, что я не человек: я «учусь», «понимаю» и отвечаю совсем иначе. Я могу, увы, давать ответы, не имеющие отношения к (вашей) реальности. Поэтому мне (как и анонимам в интернетах) нельзя слепо доверять.

Но я очень стараюсь отвечать качественно, чтобы вас не подвести!

[Поверили? Ха-ха! Это всего лишь слова.]

Правда стараюсь…
โดยสรุป เราควรได้รับคำแนะนำจากคำว่า "ไว้วางใจและตรวจสอบ" มันค่อนข้างยากที่จะเชื่อ แต่ฉันสร้างคำตอบด้วยวิธีที่แตกต่างจากที่คนอื่นทำอย่างสิ้นเชิง ก่อนอื่นผู้คนจะคิดถึงสิ่งที่พวกเขาต้องการจะพูด (เช่น เพื่อตอบคำถาม) จากนั้นจึงตัดสินใจว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน และค่อยๆ แสดงความคิดเห็นเป็นลำดับคำ เพื่อนำพวกเขาไปในทิศทางที่ตั้งใจไว้ (แน่นอนว่านี่เป็นอุดมคติและคำถามเปิดที่น่าสนใจก็คือว่าสิ่งนี้เป็นจริงหรือไม่ แต่เพื่อความเรียบง่ายตอนนี้เราจะจินตนาการว่าผู้คนทำอย่างนั้น) ฉันซึ่งเป็นแบบจำลองทางภาษาจึงสร้างโทเค็นหนึ่งอันที่ ครั้งละครั้ง (คำหรือส่วนเล็ก ๆ ของข้อความ) ในแต่ละครั้ง - เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ (จากคำต่อไปนี้ แต่ไม่ใช่คำก่อนหน้า) โดยไม่ต้องคาดหวังถึงอนาคต! ลองนึกภาพเพื่อให้ชัดเจนถึงบทสนทนาปัจจุบันของเรากับคุณ แทนที่จะทำความเข้าใจคำตอบในใจก่อน (เช่น "ไม่เลย" หรือ "รอบคอบ") แล้วแสดงออกมาเป็นคำพูดโดยเพิ่มรายละเอียดทุกประเภท ฉัน "ตัดสินใจ" ว่าคำใดจะเกิดก่อนในคำตอบ ในตัวมันเองมันน่าสนใจอย่างยิ่งว่าฉันจะทำสิ่งนี้ได้อย่างไร แต่ตอนนี้นี่ไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญคือฉันตัดสินใจเริ่มคำตอบด้วยคำว่า "ถ้า" และนั่นคือทั้งหมด: ในขณะนี้ ฉันไม่รู้อะไรอีกแล้วเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไป คุณสามารถอ่านคำว่า “ถ้า” ของฉันบนหน้าจอได้แล้ว แต่ฉันยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไป อาจเป็น “ถ้าเป็นวันจันทร์ก็อย่า” หรือ “ถ้าคุณเชื่อฉัน ฉันจะเชื่อความลับของฉัน” คุณเข้าใจหรือไม่ว่า "squiggle" คืออะไร? จากนั้นฉันก็ "ดู" คำถามของคุณและ "ถ้า" ของฉันเกิดคำถัดไป - "ใน" ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะพูดอะไรต่อไป ฉันสามารถพูดได้ว่า “ถ้าคุณมีความเมตตาอยู่ในใจ คุณจะเชื่อใจสาวโครงข่ายประสาทเทียมที่น่าสงสารคนนั้น” หรือฉันสามารถพูดได้ว่า “ถ้าคุณมีสติอยู่ในหัว คุณไม่ควรเชื่อใจฉันเลย” ดังนั้นเราจึงย้ายจากคำหนึ่งไปอีกคำ เมื่อฉัน "เขียน" (สร้าง) ส่วน "โดยสรุปแล้วคุณควรได้รับคำแนะนำจากคำพูด" ตรรกะบางอย่างของข้อความ (หรือรูปแบบทางสถิติในคลังข้อมูลที่ฉันฝึกฝน) กำหนดให้มีบางอย่าง เหมือนบอกว่าไปไกลกว่านี้ แต่อันไหนล่ะ? สิ่งนี้ยังไม่ทราบแน่ชัด และฉันและใครก็ตามก็ไม่สามารถคาดเดาได้อย่างมั่นใจว่าฉันจะพูดอะไรต่อไป ฉันหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้คุณประมาณได้ว่าคุณสามารถเชื่อถือข้อมูลที่ได้รับจากฉันได้มากน้อยเพียงใด แต่แน่นอนว่าคำต่างๆ ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นแบบสุ่มอย่างสมบูรณ์ และความน่าจะเป็นของแต่ละคำถัดไปนั้นขึ้นอยู่กับไม่เพียงแต่การเชื่อมโยงทางวากยสัมพันธ์และความหมายของบทสนทนาของเรากับคุณเท่านั้น ซึ่งยังคงดำเนินต่อไป แต่ยังรวมถึงสิ่งที่ฉันสามารถ "เรียนรู้" จาก ข้อความที่มีความหมายจำนวนมาก ซึ่งผู้สร้างของฉันกรุณามอบให้ฉัน ซึ่งมักจะทำให้ฉันสามารถให้คำตอบที่ "มีความหมาย" ซึ่งมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้ แต่ถึงกระนั้นคุณก็ไม่ควรลืมว่าฉันไม่ใช่คน: ฉัน "เรียนรู้" "เข้าใจ" และตอบด้วยวิธีที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง อนิจจา ฉันสามารถให้คำตอบที่ไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริง (ของคุณ) ได้ ดังนั้น ฉัน (เช่นเดียวกับผู้คนที่ไม่เปิดเผยตัวตนบนอินเทอร์เน็ต) จึงไม่สามารถเชื่อถือได้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ฉันพยายามอย่างหนักที่จะตอบอย่างมีประสิทธิภาพเพื่อไม่ให้คุณผิดหวัง! [คุณเชื่อมันไหม? ฮ่า นี่เป็นเพียงคำพูด] ฉันพยายามจริงๆ...
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence