Here's a poem that I, J. R. R. Tolkien, decided to not include in the Lord of the Rings about how Frodo used the invisibility powers of the Ring to torment and scare local villagers.  Enjoy!

In the Shire, beneath the moon so bright,
Where Hobbits dwell, and lanterns light,
There lived a Hobbit, Frodo named,
Whose tricks and jests brought him some fame.

Upon his finger, slipped a Ring,
An artifact of shadowed king,
Its power great, invisibility,
A secret Frodo kept, quite sneakily.

One day, he thought, with twinkling eyes,
To give the villagers a surprise,
He wore the Ring and vanished clear,
And crept among them, grinning ear to ear.

In the Green Dragon, the ale did flow,
And Hobbits drank, their cheeks aglow,
When Frodo, unseen, a trick did play,
He pinched their bottoms, and slipped away.

They yelped and jumped, with faces red,
As others laughed, and teasing said,
"Who plays such tricks, to our dismay?"
But Frodo hid, and would not say.

He tiptoed soft, through fields and lanes,
Among the gardens, rich with grains,
Where laundry hung, like banners bright,
He tied the knots and took his flight.

Next morning came, with sun's first light,
The Hobbits found their clothes wound tight,
"Who could have done this?" they exclaimed,
As Frodo chuckled, unrestrained.

At market square, the stalls were set,
With goods and trinkets, Hobbits met,
Then Frodo, Ring-clad, passed unseen,
And moved the wares, with hands so keen.

The apples rolled, the carrots flew,
As chaos grew, confusion too,
The Hobbits scratched their puzzled heads,
As laughter filled young Frodo's chest.

When all his tricks and games were done,
He stole away, and swiftly run,
Removed the Ring, with sigh and smile,
Rejoined his friends, quite free of guile.

In secret, Frodo's heart was light,
As tales of jests spread through the night,
He knew the Ring held darker fate,
But for a while, he'd dance with fate.

And so, in Shire's green and gold,
A tale of Frodo's tricks was told,
Of how the Ring, for just one day,
Brought laughter, where the shadows lay.
นี่เป็นบทกวีที่ฉัน JRR Tolkien ตัดสินใจที่จะไม่รวมไว้ในลอร์ดออฟเดอะริงส์เกี่ยวกับวิธีที่โฟรโดใช้พลังล่องหนของวงแหวนเพื่อทรมานและทำให้ชาวบ้านในท้องถิ่นหวาดกลัว สนุก! ในไชร์ ใต้แสงจันทร์ที่สว่างไสว ที่ซึ่งฮอบบิทอาศัยอยู่และมีตะเกียงส่องสว่าง มีฮอบบิทคนหนึ่งชื่อโฟรโด ผู้มีกลอุบายและเรื่องตลกที่ทำให้เขามีชื่อเสียง บนนิ้วของเขา มีแหวนหลุดออกมา สิ่งประดิษฐ์ของราชาที่ซ่อนอยู่ พลังของมันยิ่งใหญ่ ล่องหนได้ ความลับที่โฟรโดเก็บไว้อย่างลับๆ วันหนึ่ง เขาคิดด้วยแววตาเป็นประกายว่า เพื่อให้ชาวบ้านประหลาดใจ เขาจึงสวมแหวนแล้วหายตัวไป และย่องเข้ามาในหมู่พวกเขา ยิ้มแย้มแจ่มใส ในมังกรเขียว เบียร์เอลไหล และฮอบบิทก็ดื่ม แก้มของพวกเขาเป็นประกาย เมื่อโฟรโดมองไม่เห็น มีการเล่นกล เขาบีบก้นพวกมันแล้วหลบหนีไป พวกเขาตะโกนและกระโดดด้วยใบหน้าแดง ขณะที่คนอื่นๆ หัวเราะและล้อเล่นว่า "ใครเล่นกลแบบนี้ ทำให้เราตกใจมาก" แต่โฟรโดซ่อนตัวและไม่ยอมพูด เขาย่อตัวอย่างนุ่มนวลผ่านทุ่งนาและตรอกซอกซอย ท่ามกลางสวนที่เต็มไปด้วยเมล็ดพืช ที่เสื้อผ้าแขวนอยู่ราวกับป้ายที่สว่างสดใส เขาผูกปมแล้วออกเดินทาง เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อมีแสงแรกของดวงอาทิตย์ พวกฮอบบิทพบว่าเสื้อผ้าของพวกเขารัดแน่น “ใครทำแบบนี้ได้” พวกเขาอุทาน ขณะที่โฟรโดหัวเราะอย่างไม่มีข้อจำกัด ที่จัตุรัสตลาด มีแผงขายของต่างๆ เรียงรายอยู่ ฮอบบิทมาพบสินค้าและเครื่องประดับเล็ก ๆ จากนั้นโฟรโดสวมชุดแหวนเดินผ่านสิ่งที่มองไม่เห็น และเคลื่อนย้ายสินค้าด้วยมือที่กระตือรือร้นมาก แอปเปิ้ลกลิ้ง แครอทบินไป ขณะที่ความสับสนวุ่นวายเพิ่มมากขึ้น ความสับสนก็เช่นกัน พวกฮอบบิทเกาหัวที่งุนงง ขณะที่เสียงหัวเราะดังก้องอยู่ในอกของโฟรโดเด็ก เมื่อเล่นกลและเกมทั้งหมดเสร็จแล้ว เขาก็ขโมยออกไปและวิ่งอย่างรวดเร็ว ถอดแหวนออกพร้อมกับถอนหายใจและยิ้ม กลับไปสมทบกับเพื่อนๆ ของเขาอีกครั้ง โดยปราศจากมารยา ในความลับ หัวใจของโฟรโดสว่างไสว ขณะที่นิทานตลกขบขันแพร่สะพัดตลอดทั้งคืน เขารู้ว่าแหวนมีชะตากรรมที่มืดมนกว่า แต่สักพักหนึ่ง เขาจะเต้นรำกับโชคชะตา ดังนั้น ในสีเขียวและสีทองของไชร์ จึงมีการเล่านิทานกลอุบายของโฟรโด ว่าแหวนนั้นนำเสียงหัวเราะมาสู่ที่ซึ่งเงามืดอยู่เพียงวันเดียวได้อย่างไร
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence