In fair Verona, where we lay our scene,
A lady of such grace and worth is found;
Her beauty rare, like none hath ever seen,
Within her eyes, a depth that knows no bound.

But woe is me, for love is not to be,
Her heart belongs to one of higher state;
In vain, I long to hold her close to me,
Yet cruel fate doth keep us separate.

Her voice as sweet as music to the ear,
A symphony that stirs the very soul;
But, oh, the chasm that doth keep us near,
Destroys my dreams, this love I can't control.

So in this verse, my admiration penned,
To honor her whom I can't call a friend.
 ในเวโรนาที่ยุติธรรม ซึ่งเราวางฉากไว้ ได้พบสตรีผู้มีพระคุณและทรงคุณค่าเช่นนี้ ความงามของเธอหาได้ยากอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น ในดวงตาของเธอ ความลึกที่ไร้ขอบเขต แต่วิบัติแก่ข้าพเจ้า เพราะความรักมิใช่เพราะใจของนางเป็นของสภาวะที่สูงกว่า ฉันปรารถนาที่จะโอบกอดเธอไว้ใกล้ฉันโดยเปล่าประโยชน์ แต่โชคชะตาอันโหดร้ายยังทำให้เราแยกจากกัน เสียงของเธอไพเราะราวกับดนตรีที่เข้าหู ซิมโฟนีที่ปลุกเร้าจิตวิญญาณ แต่โอ้ ช่องว่างที่กั้นเราไว้ ทำลายความฝันของฉัน ความรักนี้ฉันควบคุมไม่ได้ ดังนั้นในข้อนี้ ข้าพเจ้าจึงเขียนด้วยความชื่นชมว่า เพื่อเป็นเกียรติแก่เธอ ซึ่งข้าพเจ้าไม่อาจเรียกว่าเพื่อนได้
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence