Politicians, as public figures, are not given any privacy rights under the law regarding "the flow of truthful information which may be relevant to his qualifications for office.” This permits the circulation of any facts that may impact the choices of the electorate. In contrast, publicizing personal or embarrassing information about a private citizen to a large audience on the internet is harassment. However, in both cases, intentionally spreading false claims that are damaging is harassment.

A more obvious distinction is that opposition research never involves interrupting a victim's life through electronic or other means such as maliciously calling or messaging them when they do not wish to be contacted, repeatedly, and changing phone numbers when blocked.
 นักการเมืองในฐานะบุคคลสาธารณะไม่ได้รับสิทธิความเป็นส่วนตัวภายใต้กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับ "การไหลเวียนของข้อมูลที่เป็นความจริงซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติของเขาในการดำรงตำแหน่ง" ซึ่งจะทำให้มีการเผยแพร่ข้อเท็จจริงใด ๆ ที่อาจส่งผลกระทบต่อการเลือกของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ในทางกลับกัน การเผยแพร่ข้อมูลส่วนบุคคลหรือข้อมูลที่น่าอับอายเกี่ยวกับพลเมืองส่วนบุคคลให้กับผู้ชมจำนวนมากบนอินเทอร์เน็ตถือเป็นการคุกคาม อย่างไรก็ตาม ในทั้งสองกรณี การจงใจเผยแพร่คำกล่าวอ้างที่เป็นเท็จซึ่ง การสร้างความเสียหายคือการคุกคาม ความแตกต่างที่ชัดเจนกว่านั้นคือการวิจัยของฝ่ายค้านไม่เคยเกี่ยวข้องกับการขัดจังหวะชีวิตของเหยื่อด้วยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์หรือวิธีอื่น เช่น การโทรหรือส่งข้อความอย่างประสงค์ร้ายเมื่อพวกเขาไม่ต้องการรับการติดต่อ ซ้ำๆ และการเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์เมื่อถูกบล็อก
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence