La melancolía se apodera de mi ser,
y en su abrazo triste me hace caer.
Siento su peso en mi alma y en mi piel,
una tristeza que no logro vencer.

Recuerdo tiempos felices y sin dolor,
cuando el sol brillaba con más fulgor.
Pero ahora todo parece sombrío,
y la alegría se ha vuelto fugitiva en el frío.

La melancolía es una sombra en mi mente,
que me persigue implacable e insistente.
No puedo escapar de su abrazo oscuro,
y me sumerge en un mar de suspiros y apuro.

Es una sensación que me acompaña a cada instante,
un sentimiento profundo e inquietante.
Y aunque quisiera dejarla atrás,
la melancolía siempre vuelve a mi hogar.
 ความเศร้าโศกครอบงำความเป็นอยู่ของฉัน และในอ้อมกอดอันแสนเศร้าของมัน มันทำให้ฉันล้มลง ฉันรู้สึกถึงน้ำหนักของมันในจิตวิญญาณและบนผิวหนังของฉัน เป็นความเศร้าที่ฉันไม่สามารถเอาชนะได้ ฉันจำช่วงเวลาที่มีความสุขและไร้ความเจ็บปวดได้ เมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้ายิ่งขึ้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างดูมืดมน และความสุขก็หลบซ่อนอยู่ในความหนาวเย็น ความเศร้าโศกเป็นเงาในใจของฉัน ซึ่งติดตามฉันอย่างไม่ลดละและยืนกราน ฉันไม่สามารถหลีกหนีจากอ้อมกอดอันมืดมิดของมันได้ และมันทำให้ฉันจมลงไปในทะเลแห่งการถอนหายใจและปัญหา เป็นความรู้สึกที่ติดตัวมาทุกขณะ เป็นความรู้สึกลึกๆ กวนใจ แม้ว่าฉันอยากจะทิ้งมันไว้ข้างหลัง แต่ความเศร้าโศกก็กลับมาที่บ้านของฉันเสมอ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence