The British actions leading up to the Munich Agreements of 1938 were characterized by appeasement of Hitler's Germany. The British sought to negotiate treaties that would guide and limit German rearmament, and also tried to satisfy Germany's territorial demands. The Munich Conference in 1938 saw the British and French persuade the Czech president to give up the Sudetenland in exchange for Hitler's promise of no further territorial claims in Europe. This was seen as a triumph for appeasement, but in reality it was a failure as it only delayed war and could not prevent it. By 1939, intervention to stop Hitler's expansion was too late and appeasement could only delay war, not prevent it.
การกระทำของอังกฤษที่นำไปสู่ข้อตกลงมิวนิกในปี พ.ศ. 2481 มีลักษณะพิเศษคือการปลอบโยนเยอรมนีของฮิตเลอร์ อังกฤษพยายามเจรจาสนธิสัญญาที่จะชี้แนะและจำกัดการติดอาวุธใหม่ของเยอรมัน และยังพยายามสนองข้อเรียกร้องเรื่องดินแดนของเยอรมนีด้วย การประชุมมิวนิกในปี พ.ศ. 2481 พบว่าอังกฤษและฝรั่งเศสชักชวนประธานาธิบดีเช็กให้สละซูเดเตนแลนด์เพื่อแลกกับคำสัญญาของฮิตเลอร์ว่าจะไม่อ้างสิทธิ์เหนือดินแดนในยุโรปอีกต่อไป สิ่งนี้ถูกมองว่าเป็นชัยชนะในการปลอบโยน แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นความล้มเหลว เนื่องจากเป็นเพียงการชะลอสงครามและไม่สามารถป้องกันได้ ภายในปี 1939 การแทรกแซงเพื่อหยุดยั้งการขยายตัวของฮิตเลอร์นั้นสายเกินไป และการบรรเทาทุกข์อาจเป็นเพียงการชะลอสงครามเท่านั้น ไม่ใช่ป้องกันสงคราม
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence