Once upon a Time.

There lived a little girl, she was smaller than her siblings but very curious.
She and her family lived in a small hut at the foot of the Kerbilk mountains.
Being poor and of low standing the family survived by repairing broken items.

People from all the nearby villages would bring their damaged carts, rent pans,
torn cloaks, and other assorted things.

Everyone in the family would pitch in to repair and refurbish these items for 
the small pittance the townspeople would offer, it was a dismal life.

All except the little girl, she was too small to fix wagons, too clumsy 
to sew cloaks, and too curious to silently work all day.

'Gah! - What to do with you...' her mother would sigh, and the little girl
felt horrible. So she began to wander, further and further into the woods.

As she wandered, she watched. 'Look at how the bird weaves his nest' she thought.
'See how the tree bends in the wind!' she exclaimed.

This went on for some time, and the little girl grew more in mind than in body.

Then one day, she noticed her big brother struggling to lift a barrel.
'Brother! she said, 'Use that sapling to help you, like this!'
With that, the little girl showed her brother how to bend the sapling like the wind.
'See Brother?, now tie a rope to it and the barrel, you will be much stronger.'

This continued, every day the little girl saw a way to use what she had learned.
'Mother, I have fashioned a machine that weaves thread like a robin does it's nest!'
'Father, This machine will heat the metal for your forge much faster!'

Over time, the little girl's machines made the family's life so much easier that other
families wanted to learn about them.

'What would we do without you' her mother would say, and the little girl would smile.

The little girls creativity, tenacity and curious nature helped the family thrive and 
become respected as artisans. 

And they lived happily ever after.
กาลครั้งหนึ่ง. มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งอาศัยอยู่ เธอตัวเล็กกว่าพี่น้องแต่มีความอยากรู้อยากเห็นมาก เธอและครอบครัวอาศัยอยู่ในกระท่อมเล็กๆ บริเวณเชิงเขาเคอร์บิลค์ เนื่องจากยากจนและฐานะต่ำ ครอบครัวจึงรอดชีวิตจากการซ่อมแซมสิ่งของที่แตกหัก ผู้คนจากหมู่บ้านใกล้เคียงจะนำเกวียนที่เสียหาย กระทะเช่า เสื้อคลุมขาดๆ และสิ่งของอื่นๆ ทุกคนในครอบครัวจะมีส่วนร่วมในการซ่อมแซมและปรับปรุงสิ่งของเหล่านี้ใหม่โดยอาศัยเงินเล็กน้อยที่ชาวเมืองเสนอให้ มันเป็นชีวิตที่น่าหดหู่ ยกเว้นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เธอตัวเล็กเกินไปที่จะซ่อมเกวียน เงอะงะเกินกว่าที่จะเย็บเสื้อคลุม และอยากรู้อยากเห็นเกินกว่าที่จะทำงานเงียบๆ ทั้งวัน 'ก๊าก! - จะทำอย่างไรกับคุณ...' แม่ของเธอถอนหายใจ และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็รู้สึกแย่มาก เธอจึงเริ่มเดินทางไกลเข้าไปในป่ามากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอเดินไปเธอก็เฝ้าดู 'ดูสิว่านกสานรังของมันอย่างไร' เธอคิด 'ดูสิว่าต้นไม้โน้มตัวไปตามสายลมได้อย่างไร!' เธออุทาน สิ่งนี้ดำเนินไประยะหนึ่ง และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็มีจิตใจมากกว่าร่างกาย วันหนึ่งเธอสังเกตเห็นพี่ชายของเธอกำลังพยายามยกถัง 'พี่ชาย! เธอพูดว่า 'ใช้ต้นอ่อนนั้นช่วยคุณแบบนี้!' จากนั้น เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็แสดงให้น้องชายของเธอรู้วิธีงอต้นอ่อนเหมือนสายลม 'เจอพี่ชายไหม ตอนนี้ผูกเชือกกับกระบอกปืนแล้ว คุณจะแข็งแกร่งขึ้นมาก' ทุกวันเด็กหญิงตัวน้อยมองเห็นวิธีใช้สิ่งที่เธอได้เรียนรู้มา 'แม่ครับ ผมได้สร้างเครื่องจักรที่ทอด้ายเหมือนนกโรบินทำรัง!' 'พ่อ เครื่องจักรนี้จะให้ความร้อนโลหะแก่คุณเร็วขึ้นมาก!' เมื่อเวลาผ่านไป เครื่องจักรของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ทำให้ชีวิตครอบครัวง่ายขึ้นมากจนครอบครัวอื่นต้องการเรียนรู้เกี่ยวกับพวกเขา 'เราจะทำอย่างไรถ้าไม่มีคุณ' แม่ของเธอพูด และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็จะยิ้ม ความคิดสร้างสรรค์ ความอดทน และธรรมชาติของเด็กผู้หญิงตัวน้อยช่วยให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรืองและได้รับความเคารพในฐานะช่างฝีมือ และพวกเขาก็อยู่อย่างมีความสุขตลอดไป
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence