This seems like a method for overengineering that treats every problem as a class design issue, every class as a contractual interface, and prioritises grand designs, verbosity, fragmentation and the proliferation of new nouns, over organic growth, readability and common sense.

I can see the value of rigour in API design at system boundaries, and LSP seems like a fancy name for "don't do weird things" but does the rest of it it have any merit outside of class-maximalist languages like Java, C# and C++?
นี่ดูเหมือนเป็นวิธีการทางวิศวกรรมมากเกินไปที่ปฏิบัติต่อทุกปัญหาในฐานะปัญหาการออกแบบคลาส ทุกคลาสเป็นส่วนต่อประสานตามสัญญา และจัดลำดับความสำคัญของการออกแบบที่ยิ่งใหญ่ การใช้คำฟุ่มเฟือย การกระจายตัวและการแพร่กระจายของคำนามใหม่ มากกว่าการเติบโตตามธรรมชาติ ความสามารถในการอ่าน และสามัญสำนึก ฉันสามารถเห็นคุณค่าของความเข้มงวดในการออกแบบ API ที่ขอบเขตของระบบ และ LSP ดูเหมือนเป็นชื่อที่หรูหราสำหรับ "อย่าทำสิ่งแปลก ๆ" แต่ส่วนที่เหลือมีข้อดีนอกเหนือจากภาษาคลาสสูงสุดเช่น Java, C# หรือไม่ และ C++?
spam lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor creativity violence