作为中国历史上最著名的诗人之一，李白所著的作品有大量流传下来，直接脍炙人口。其中《静夜思》《早发白帝城》等作品最广为人知，以下是这两首诗的原文、翻译和赏析。

原文：

> 《静夜思》
> 李白〔唐代〕
> 
> 床前明月光，疑是地上霜。
> 举头望明月，低头思故乡。

翻译：

> 明亮的月光洒在窗户纸上，好像地上泛起了一层白霜。
> 我抬起头来，看那天窗外空中的明月，不由得低头沉思，想起远方的家乡。

赏析：

> 这首诗写的是在寂静的月夜思念家乡的感受。
> 
> 诗的前两句，是写诗人在作客他乡的特定环境中一刹那间所产生的错觉。一个独处他乡的人，白天奔波忙碌，倒还能冲淡离愁，然而一到夜深人静的时候，心头就难免泛起阵阵思念故乡的波澜。何况是在月明之夜，更何况是月色如霜的秋夜。“疑是地上霜”中的“疑”字，生动地表达了诗人睡梦初醒，迷离恍惚中将照射在床前的清冷月光误作铺在地面的浓霜。而“霜”字用得更妙，既形容了月光的皎洁，又表达了季节的寒冷，还烘托出诗人飘泊他乡的孤寂凄凉之情。
> 
> 诗的后两句，则是通过动作神态的刻画，深化思乡之情。“望”字照应了前句的“疑”字，表明诗人已从迷朦转为清醒，他翘首凝望着月亮，不禁想起，此刻他的故乡也正处在这轮明月的照耀下。于是自然引出了“低头思故乡”的结句。“低头”这一动作描画出诗人完全处于沉思之中。而“思”字又给读者留下丰富的想象：那家乡的父老兄弟、亲朋好友，那家乡的一山一水、一草一木，那逝去的年华与往事……无不在思念之中。一个“思”字所包涵的内容实在太丰富了。

原文：

> 《早发白帝城》
> 李白〔唐代〕
> 
> 朝辞白帝彩云间，千里江陵一日还。
> 两岸猿声啼不住，轻舟已过万重山。

翻译：

> 清晨，我告别高入云霄的白帝城，江陵远在千里，船行只一日时间。
> 两岸猿声还在耳边不停地回荡，轻快的小舟已驶过万重青山。

赏析：

>此诗意在描摹自白帝至江陵一段长江，水急流速，舟行若飞的情况。首句写白帝城之高；二句写江陵路遥，舟行迅速；三句以山影猿声烘托行舟飞进；四句写行舟轻如无物，点明水势如泻。全诗把诗人遇赦后愉快的心情和江山的壮丽多姿、顺水行舟的流畅轻快融为一体，运用夸张和奇想，写得流丽飘逸，惊世骇俗，又不假雕琢，随心所欲，自然天成。
> 
> “朝辞白帝彩云间”“彩云间”三字，描写白帝城地势之高，为全篇描写下水船走得快这一动态蓄势。“彩云间”的“间”字当作隔断之意，诗人回望云霞之上的白帝城，以前的种种恍如隔世。一说形容白帝城之高，水行船速全在落差。如果不写白帝城之高，则无法体现出长江上下游之间斜度差距之大。白帝城地势高入云霄，于是下面几句中写舟行的迅捷、行期的短暂、耳（猿声）目（万重山）的不暇迎送，才一一有着落。“彩云间”也是写早晨景色，显示出从晦暝转为光明的大好气象，而诗人便在这曙光初灿的时刻，怀着兴奋的心情匆匆告别白帝城。
> 
> “千里江陵一日还”的“千里”和“一日”，以空间之远与时间之短作悬殊对比。这里，巧妙的地方在于那个“还”字上。“还”，归来的意思。它不仅表现出诗人“一日”而行“千里”的痛快，也隐隐透露出遇赦的喜悦。江陵本非李白的家乡，而“还”字却亲切得如同回乡一样。一个“还”字，暗处传神，值得读者细细玩味。
> 
> “两岸猿声啼不住”的境界更为神妙。古时长江三峡，“常有高猿长啸”。诗人说“啼不住”，是因为他乘坐飞快的轻舟行驶在长江上，耳听两岸的猿啼声，又看见两旁的山影，猿啼声不止一处，山影也不止一处，由于舟行人速，使得啼声和山影在耳目之间成为“浑然一片”，这就是李白在出峡时为猿声山影所感受的情景。身在这如脱弦之箭、顺流直下的船上，诗人感到十分畅快和兴奋。清代桂馥称赞：“妙在第三句，能使通首精神飞越。”（《札朴》）
> 
> “轻舟已过万重山”为了形容船快，诗人除了用猿声山影来烘托，还给船的本身添上了一个“轻”字。直说船快，那便显得笨拙；而这个“轻”字，却别有一番意蕴。三峡水急滩险，诗人溯流而上时，不仅觉得船重，而且心情更为滞重，“三朝上黄牛，三暮行太迟。三朝又三暮，不觉鬓成丝”（《上三峡》）。如今顺流而下，行船轻如无物，船的快速读者可想而知。而“危乎高哉”的“万重山”一过，轻舟进入坦途，诗人历尽艰险、进入康庄旅途的快感，也自然而然地表现出来了。这最后两句，既是写景，又是比兴，既是个人心情的表达，又是人生经验的总结，因物兴感，精妙无伦。
> 
> 这首诗写的是从白帝城到江陵一天之内的行程情况，主要突出轻快，这也反映了李白心情的轻快。李白以58岁的年龄，被流放夜郎，抛妻别子，走向长途，忽然遇赦，得以归家，心里自然十分高兴。在诗中李白没有直接抒情，但是读了他对行程的描写，自然感受到他的心情和兴奋的情绪。
ในฐานะกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์จีน ผลงานของหลี่ไป๋ได้รับการสืบทอดจำนวนมากและได้รับความนิยมโดยตรงในหมู่ผู้คน ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุด ได้แก่ "Silent Night Thoughts" และ "Early Departure from Baidi City" ต่อไปนี้เป็นข้อความต้นฉบับ การแปล และชื่นชมบทกวีทั้งสองนี้ ข้อความต้นฉบับ: > "ความคิดในคืนอันเงียบสงบ"> หลี่ไป๋ (ราชวงศ์ถัง) > > มีแสงจันทร์ส่องสว่างอยู่หน้าเตียง ซึ่งสงสัยว่าจะมีน้ำค้างแข็งบนพื้น > เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ที่สดใส ก้มหน้าลง เพื่อคิดถึงบ้านเกิด การแปล: > แสงจันทร์อันเจิดจ้าส่องบนกระดาษหน้าต่าง ราวกับว่ามีชั้นน้ำค้างแข็งอยู่บนพื้น > ฉันเงยหน้าขึ้นมองดูพระจันทร์ที่ส่องสว่างบนท้องฟ้านอกหน้าต่าง ฉันอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าและคิดถึงบ้านเกิดที่อยู่ห่างไกล ซาบซึ้ง: > บทกวีนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรู้สึกคิดถึงบ้านเกิดในคืนเดือนหงายอันเงียบสงบ > > สองประโยคแรกของบทกวีบรรยายถึงภาพลวงตาที่กวีมีในช่วงเวลาหนึ่งในสภาพแวดล้อมเฉพาะของการไปเยือนต่างประเทศ สำหรับคนที่อาศัยอยู่ตามลำพังในต่างแดนการวิ่งเล่นและงานยุ่งในตอนกลางวันสามารถบรรเทาความโศกเศร้าจากการพลัดพรากได้ อย่างไรก็ตาม ในยามราตรี คลื่นแห่งความโหยหาบ้านเกิดจะเกิดขึ้นในใจเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นคืนที่มีแสงจันทร์ นับประสาอะไรกับคืนฤดูใบไม้ร่วงที่มีแสงจันทร์ที่หนาวเหน็บ คำว่า "ผู้ต้องสงสัย" ใน "ผู้ต้องสงสัยมีน้ำค้างแข็งบนพื้น" แสดงออกอย่างชัดเจนถึงความสับสนของกวีเมื่อตื่นนอนครั้งแรก โดยเข้าใจผิดว่าแสงจันทร์อันเย็นยะเยือกที่ส่องอยู่ตรงหน้าเตียงของเขานั้นมีน้ำค้างแข็งหนาปกคลุมพื้น คำว่า "น้ำค้างแข็ง" ยิ่งใช้ได้ดียิ่งขึ้น ไม่เพียงแต่พรรณนาถึงความสดใสของแสงจันทร์ แต่ยังสื่อถึงความหนาวเย็นของฤดูกาล ยังเน้นย้ำถึงความเหงาและความอ้างว้างของกวีที่เร่ร่อนไปต่างประเทศ >> สองประโยคสุดท้ายของบทกวีทำให้คิดถึงบ้านลึกซึ้งยิ่งขึ้นผ่านการพรรณนาถึงการเคลื่อนไหวและการแสดงออก คำว่า "วัง" สะท้อนคำว่า "น่าสงสัย" ในประโยคที่แล้ว บ่งบอกว่ากวีเปลี่ยนจากความง่วงเป็นความสุขุม เขาจ้องมองดวงจันทร์อย่างกระตือรือร้น และอดไม่ได้ที่จะคิดว่าบ้านเกิดของเขาเองก็อยู่ภายใต้แสงนี้เช่นกัน พระจันทร์อันสดใส ณ เวลานี้ สิ่งนี้นำไปสู่บทสรุปของ "ก้มหัวและคิดถึงบ้านเกิด" ตามธรรมชาติ การกระทำ "ก้มศีรษะ" แสดงให้เห็นกวีที่มีความคิดลึกซึ้งอย่างสมบูรณ์ และคำว่า "คิด" ทำให้ผู้อ่านเกิดจินตนาการอันล้นหลาม พ่อ พี่น้อง ญาติและเพื่อนในบ้านเกิด ภูเขา แม่น้ำ ต้นไม้และต้นไม้ในบ้านเกิด ปีที่สูญเสีย และเหตุการณ์ในอดีต...ล้วนคิดถึงกัน เนื้อหาที่มีอยู่ในคำว่า “คิด” อุดมสมบูรณ์จริงๆ ข้อความต้นฉบับ: > "ออกเดินทางก่อนเวลาจากเมืองไป่ตี้" > หลี่ไป๋ [ราชวงศ์ถัง] > > สุนทรพจน์ของไป่ตี้ต่อศาลอยู่ท่ามกลางเมฆหลากสี และระยะทางหนึ่งพันไมล์ไปยังเจียงหลิงจะถูกส่งกลับในวันเดียว > ลิงทั้งสองฝั่งไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ และเรือก็แล่นผ่านภูเขาหมื่นลูกแล้ว การแปล: > ในตอนเช้า ฉันบอกลาเมืองไป่ตี้ซึ่งอยู่สูงเสียดฟ้า เจียงหลิง อยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ การเดินทางทางเรือใช้เวลาเพียงวันเดียวเท่านั้น > เสียงลิงทั้งสองข้างของช่องแคบยังคงก้องอยู่ในหูของฉัน และเรือเร็วแล่นผ่านภูเขาสีเขียวนับพันลูก ความชื่นชม: >บทกวีนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อบรรยายถึงส่วนของแม่น้ำแยงซีตั้งแต่ไป่ตี้ถึงเจียงหลิง ซึ่งน้ำไหลเร็วและเรือเคลื่อนตัวราวกับกำลังบิน ประโยคแรกอธิบายความสูงของเมืองไป่ตี้ ประโยคที่สองอธิบายระยะทางถึงเจียงหลิงและความเร็วของเรือ ประโยคที่สามใช้เงาของภูเขาเพื่อเน้นความเร็วของเรือ ประโยคที่สี่เขียนว่าเรือคือ เบาราวกับไม่มีอะไร แสดงว่าน้ำไหลเหมือนน้ำ บทกวีทั้งเล่มผสมผสานอารมณ์ความสุขของกวีหลังจากได้รับการอภัยโทษด้วยความงดงามของภูเขาและแม่น้ำ และความราบรื่นและความรวดเร็วของการพายเรือไปตามกระแสน้ำ ใช้การพูดเกินจริงและจินตนาการในการเขียนอย่างคล่องแคล่วและสง่างาม ทำให้โลกตกตะลึง ปราศจากการปรุงแต่งตามใจชอบและเป็นธรรมชาติ >> คำสามคำ "Chaoci Baidi Caiyunjian" และ "Caiyunjian" บรรยายถึงภูมิประเทศที่สูงของเมืองไป่ตี้ ซึ่งเตรียมบทความทั้งหมดสำหรับคำอธิบายแบบไดนามิกของเรือที่แล่นเร็วบนน้ำ คำว่า "jian" ใน "Caiyunjian" หมายถึงการแบ่งแยก กวีมองย้อนกลับไปที่เมือง Baidi เหนือเมฆ และอดีตดูเหมือนโลกอยู่ห่างไกล คำอธิบายหนึ่งอธิบายถึงความสูงของเมืองไป่ตี้ และความเร็วของน้ำและเรือแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หากเราไม่เขียนเกี่ยวกับความสูงของเมืองไป่ตี้ เราก็ไม่สามารถสะท้อนถึงความแตกต่างอย่างมากของความลาดชันระหว่างต้นน้ำลำธารบนและล่างของแม่น้ำแยงซีเกียงได้ ภูมิประเทศของเมืองไป๋ตีนั้นสูงเสียดฟ้า ดังนั้นประโยคต่อไปนี้จึงอธิบายความเร็วของการล่องเรือ ระยะเวลาการเดินทางสั้น ๆ หูที่วุ่นวาย (เสียงลิง) และดวงตา (ภูเขาหมื่นลูก) เพื่อทักทายและพาพวกเขาออกไป "ไฉหยุนเจียน" ยังบรรยายถึงทิวทัศน์ยามเช้า ซึ่งแสดงให้เห็นสภาพอากาศที่ดีจากความมืดสู่แสงสว่าง และกวีก็รีบกล่าวอำลาเมืองไป่ตี้ในช่วงเวลารุ่งเช้าด้วยความตื่นเต้น > > คำว่า "พันไมล์" และ "หนึ่งวัน" ใน "สุสานพันไมล์กลับมาในหนึ่งวัน" เปรียบเทียบระหว่างระยะห่างของอวกาศกับความสั้นของเวลา ที่ฉลาดในที่นี้คือคำว่า "เฮือน" “การกลับมา” หมายความว่า การกลับมา มันไม่เพียงแสดงให้เห็นถึงความสุขของกวีในการเดินทาง "หลายพันไมล์" ใน "หนึ่งวัน" เท่านั้น แต่ยังเผยให้เห็นความสุขเล็กน้อยที่ได้รับการอภัยโทษอีกด้วย เจียงหลิงไม่ใช่บ้านเกิดของหลี่ไป๋ แต่คำว่า "กลับมา" นั้นเป็นมิตรพอ ๆ กับการกลับมาบ้านเกิดของเขา คำว่า "เฮือน" นั้นสดใสในความมืดมนและควรค่าแก่การพิจารณาอย่างรอบคอบของผู้อ่าน > > สภาพ "ลิงสองฝั่งช่องแคบไต้หวันร้องไห้ไม่หยุด" ยิ่งน่ามหัศจรรย์เข้าไปอีก ในสมัยโบราณ "ลิงสูงมักส่งเสียงคำราม" ในสามโตรกของแม่น้ำแยงซี กวีกล่าวว่า "ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้" เพราะเขาเดินทางด้วยเรือเร็วไปตามแม่น้ำแยงซีเกียง เขาได้ยินเสียงลิงร้องทั้งสองฝั่ง และเห็นเงาภูเขาทั้งสองด้าน มี ลิงมากกว่าหนึ่งตัวส่งเสียงร้องและเงาภูเขามากกว่าหนึ่งอัน ความเร็วทำให้เสียงร้องและเงาภูเขากลายเป็น "ชิ้นส่วนที่ไร้รอยต่อ" ระหว่างหูและตา นี่คือสิ่งที่หลี่ไป๋รู้สึกเมื่อออกมาจากช่องเขาและได้ยินเสียงนั้น ของลิงและเงาภูเขา กวีรู้สึกมีความสุขและตื่นเต้นมากเมื่ออยู่บนเรือลำนี้ ซึ่งดูเหมือนลูกธนูหลุดออกจากเชือก มุ่งตรงไปตามแม่น้ำ Guifu แห่งราชวงศ์ชิงยกย่องว่า "ความงามอยู่ในประโยคที่สาม ซึ่งทำให้วิญญาณทั้งศีรษะโบยบินได้" ("Zha Pu") >> "เรือเบาได้ผ่านภูเขาหมื่นลูกแล้ว" ตามลำดับ เพื่ออธิบายความเร็วของเรือ กวีไม่เพียงแต่ใช้เสียงลิงและเงาของภูเขาในการแล่นเท่านั้น แต่ยังเพิ่มคำว่า "แสง" ให้กับตัวเรือด้วย จะบอกว่าเรือเร็วก็ดูงุ่มง่าม แต่คำว่า "แสง" มีความหมายแตกต่างออกไป ช่องเขาทั้งสามมีกระแสน้ำเชี่ยวกรากและมีสันดอนที่อันตราย เมื่อกวีขึ้นไปทวนน้ำ เขาไม่เพียงแต่รู้สึกถึงน้ำหนักของเรือเท่านั้น แต่ยังรู้สึกเฉื่อยชายิ่งขึ้นอีกด้วย “สามราชวงศ์และสามสนธยาสายเกินไปแล้ว สามราชวงศ์และสามสนธยา และของฉัน ผมนุ่มสลวย" (ตอนที่ 1) สามโตรก") ตอนนี้ล่องไปตามแม่น้ำ เรือก็เบาราวกับไม่มีอะไร คุณคงจินตนาการได้ว่าเรือจะเร็วแค่ไหน เมื่อ "หมื่นภูเขา" ที่ "อันตราย" ผ่านไป เรือก็เข้าสู่ถนนเรียบ และความสุขของนักกวีที่ได้ผ่านความยากลำบากและเข้าสู่การเดินทางที่เจริญรุ่งเรืองก็แสดงออกตามธรรมชาติ สองประโยคสุดท้ายนี้เป็นทั้งคำอธิบายฉากและอุปมา การแสดงอารมณ์ส่วนตัว และบทสรุปประสบการณ์ชีวิต ได้รับแรงบันดาลใจจากสิ่งต่าง ๆ มีความประณีตและไม่มีใครเทียบได้ > > บทกวีนี้อธิบายการเดินทางหนึ่งวันจากไป่ตี้เฉิงถึงเจียงหลิง โดยเน้นที่ความเบาเป็นหลักซึ่งยังสะท้อนถึงอารมณ์ที่เบาของหลี่ไป๋ด้วย เมื่ออายุ 58 ปี หลี่ไป๋ถูกเนรเทศไปยังเย่หลาง ละทิ้งภรรยาและลูกๆ และเดินทางไกล ทันใดนั้นเขาก็ได้รับการอภัยโทษและสามารถกลับบ้านได้ แน่นอนว่าเขามีความสุขมาก หลี่ไป๋ไม่ได้แสดงอารมณ์โดยตรงในบทกวี แต่หลังจากอ่านคำอธิบายการเดินทางของเขาแล้ว เราจะรู้สึกได้ถึงอารมณ์และความตื่นเต้นของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence