The sun, once a friend so bright,
Now acting strange, a strange sight.
No longer shining, warm and clear,
But flickering, as if in fear.

A group of friends, shopping for bread,
Chatting, laughing, all well fed.
But as they walked, they did not know,
That their fate would soon be show.

The sun, now grown so very dim,
Exploded with a mighty vim.
The friends, they never had a chance,
Their bodies now just scattered dance.

The bread they sought, now ashes too,
Their laughter now, a distant hue.
The once warm sun, now gone away,
Leaving only night to stay.

So let us cherish each day we're here,
And hold our loved ones very dear.
For life is fleeting, this we know,
And suns may explode, and friends may go.
ดวงตะวันซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนที่สดใส บัดนี้ทำท่าแปลกๆ เห็นภาพแปลกๆ ไม่ส่องแสงอบอุ่นและชัดเจนอีกต่อไป แต่ริบหรี่ราวกับหวาดกลัว กลุ่มเพื่อน ซื้อขนมปัง พูดคุย หัวเราะ เลี้ยงกันอย่างดี แต่ขณะที่พวกเขาเดิน พวกเขาไม่รู้ว่าชะตากรรมของพวกเขาจะปรากฏในไม่ช้า ดวงอาทิตย์ตอนนี้มืดมัวมาก ระเบิดด้วยเสียงอันทรงพลัง เพื่อน ๆ พวกเขาไม่เคยมีโอกาส ตอนนี้ร่างกายของพวกเขาก็กระจัดกระจายเต้นรำ ขนมปังที่พวกเขาแสวงหา ตอนนี้กลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว เสียงหัวเราะของพวกเขาตอนนี้ กลายเป็นสีที่ห่างไกล ตะวันอันอบอุ่น บัดนี้จากไป เหลืออยู่เพียงคืนเดียว ดังนั้นขอให้เราทะนุถนอมทุกวันที่เราอยู่ที่นี่ และดูแลคนที่เรารักอย่างสุดซึ้ง เพราะชีวิตนั้นไม่แน่นอน เรารู้สิ่งนี้ พระอาทิตย์อาจระเบิด และเพื่อนๆ ก็จากไป
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence