Nacidos de este Universo vasto y eterno,
el ser humano se contempla diminuto.
De vida fugaz, nacida del vientre materno,
su existencia se escapa minuto a minuto.

Se pregunta a sí mismo su lugar en el mundo,
no concibe la inmensidad de las estrellas.
Ausente en su mente, meditabundo,
se estrella en aquella violenta verdad.

¿Acaso importa la fugaz existencia?
Pensar si seremos tan solo un suspiro.
El ser humano absurdo en esencia 
¡Qué fácil perderse entre el ruido!

Dejarse llevar por este cósmico rio
Y yo desde fuera, admiro y sonrío.
 กำเนิดจากจักรวาลอันกว้างใหญ่และเป็นนิรันดร์นี้ มนุษย์คิดว่าตนเองมีขนาดเล็ก ชีวิตชั่วประเดี๋ยวซึ่งกำเนิดจากครรภ์มารดา ความเป็นอยู่ของนางก็ล่วงไปทีละนาที เขาถามตัวเองว่าตนอยู่ในโลกนี้ เขาไม่เห็นความใหญ่โตของดวงดาว ขาดจิตคิดใคร่ครวญ ย่อมตกสู่ความจริงอันรุนแรงนั้น การดำรงอยู่เพียงชั่วครู่มีความสำคัญหรือไม่? ที่จะคิดว่าเราจะเป็นเพียงการถอนหายใจ มนุษย์ไร้สาระโดยแท้ หลงทางง่ายแค่ไหน! ปล่อยให้ตัวเองถูกพาตัวไปตามแม่น้ำแห่งจักรวาลนี้ และฉันชื่นชมและยิ้มจากภายนอก
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence