Is the emotional attachment to such a confined culture of success not an absurdist representation of the pointlessness of the cultural concept, drawing attention to the irrational emotional attachment these executives have to self expression and competitiveness in such a pointless and confined culture?
ความผูกพันทางอารมณ์กับวัฒนธรรมแห่งความสำเร็จที่จำกัดนั้นไม่ใช่การแสดงถึงความไร้จุดหมายของแนวคิดทางวัฒนธรรมแบบไร้สาระ ดึงดูดความสนใจไปที่ความผูกพันทางอารมณ์อย่างไม่มีเหตุผลที่ผู้บริหารเหล่านี้ต้องแสดงออกและความสามารถในการแข่งขันในวัฒนธรรมที่ไร้จุดหมายและคับแคบเช่นนี้หรือไม่?
spam lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor creativity violence