"Странные воспоминания лезут в голову этой беспокойной ночью в Лас-Вегасе. Пять лет прошло? Шесть? Похоже, целая жизнь пролетела или, по крайней мере, миновала Главная Эпоха - апофеоз, который никогда больше не повторится. Сан-Франциско середины шестидесятых был очень особенным местом и временем, неотъемлемой частью всего этого. Возможно, это что-то значило. Возможно, нет: слишком много воды утекло... но никакие объяснения, никакая мешанина слов или музыки... или память не сможет повлиять на то чувство, что ты был там, и остался жив в этом закоулке времени и мира. Что бы это ни значило...

Историю трудно понять до конца, и всё из-за этой продажной чепухи, но даже если не доверять "истории", вполне уместно будет предположить, что время от времени энергия целого поколения вырывается наружу в восхитительной яркой вспышке, причин которой никто из современников по-настоящему не может понять, и, копаясь в прошлом, они никогда не объясняют, что же на самом деле произошло.

Мои главные воспоминания о том времени, похоже, зациклились на одной или пяти - или, может быть, сорока - ночах... а может, это было раннее утро, когда я, наполовину очумевший, покидал "Филлмор" и, вместо того чтобы идти домой, мчался на здоровой "Молнии 650" через мост Бэй на скорости сто миль в час, одетый в шорты Л. Л. Бин и ковбойскую куртку "Бьютт"... несясь через туннель Острова Сокровищ к огням Окленда, Беркли и Ричмонда, не представляя себе четко, где повернуть, когда я доберусь до другой стороны (и всегда застревая у шлагбаума - слишком обдолбанный, чтобы ставить регулятор скоростей в нейтральное положение, пока я шарю по карманам в поисках мелочи)... но, будучи абсолютно уверенным, что не имеет значения, куда я направляюсь: всегда попадаешь туда, где люди такие же отъехавшие и дикие, как и ты сам. И в этом не было никаких сомнений...

Безумие творилось во всех направлениях, каждый час. Если не через Бэй, то вверх к Золотым Воротам или вниз по 101-ой к Лос-Альтос или Ла Хонде... Ты мог отрываться где угодно. Это было всеобщее фантастическое ощущение, что все, что мы делаем, правильно, и мы побеждаем...

И это, я полагаю, и есть та самая фишка - чувство неизбежной победы над силами Старых и Злых. Ни в каком-либо политическом или военном смысле: нам это было не нужно. Наша энергия просто преобладала. И было бессмысленно сражаться - на нашей стороне или на них. Мы поймали тот волшебный миг; мы мчались на гребне высокой и прекрасной волны...

И сейчас, меньше пяти лет спустя, можешь подняться на крутой холм в Лас-Вегасе и посмотреть на Запад, и если у тебя всё в порядке с глазами, то ты почти разглядишь уровень полной воды - ту точку, где волна, в конце концов, разбивается и откатывает назад."
                                                                 
"Страх и Отвращение в Лас-Вегасе" Х. Томпсон
"ความทรงจำแปลกๆ เล็ดลอดเข้ามาในหัวของฉันในคืนที่กระสับกระส่ายในลาสเวกัส ห้าปีผ่านไปแล้ว หกปีแล้ว ดูเหมือนชีวิตจะผ่านไป หรืออย่างน้อยก็ผ่านยุคหลักไปแล้ว - การรำลึกถึงพระเจ้าที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก ซานฟรานซิสโกแห่ง ทศวรรษที่ 1960 เป็นสถานที่และเวลาที่พิเศษมาก เป็นส่วนสำคัญของทั้งหมด บางทีมันอาจหมายถึงบางสิ่งบางอย่าง อาจจะไม่: มีน้ำไหลผ่านใต้สะพานมากเกินไป... แต่ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำพูดหรือเพลงที่สับสน . หรือความทรงจำสามารถส่งผลต่อความรู้สึกนั้น การที่คุณอยู่ที่นั่น และยังคงมีชีวิตอยู่ในมุมหนึ่งของเวลาและโลกนี้ ไม่ว่ามันจะหมายถึงอะไร... ประวัติศาสตร์นั้นยากที่จะเข้าใจอย่างถ่องแท้ และทั้งหมดนี้เป็นเพราะเรื่องไร้สาระที่เสียหายนี้ แต่แม้ว่าคุณจะทำ ไม่ไว้วางใจ "ประวัติศาสตร์" ค่อนข้างเหมาะสมที่จะแนะนำว่าในบางครั้งพลังงานของคนทั้งรุ่นก็ระเบิดออกมาด้วยความสดใสอันน่ารื่นรมย์ซึ่งเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครในรุ่นเดียวกันของเขาสามารถเข้าใจได้อย่างแท้จริงและเจาะลึกถึงอดีต พวกเขาไม่เคยอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ วันเหล่านั้นดูเหมือนจะตรึงอยู่กับหนึ่งหรือห้า - หรืออาจจะสี่สิบ - คืน... หรืออาจจะเป็นเช้าตรู่ที่ฉันครึ่งบ้าครึ่งแล้วออกจากฟิลมอร์ และแทนที่จะกลับบ้าน กลับรีบกลับ สู่ "Lightning 650" ที่มีสุขภาพดีข้ามสะพานเบย์ด้วยความเร็วหนึ่งร้อยไมล์ต่อชั่วโมง โดยสวมกางเกงขาสั้น L.L. Bean และแจ็กเก็ตคาวบอย Butte... เร่งความเร็วผ่านอุโมงค์ Treasure Island ไปยังแสงไฟของโอ๊คแลนด์ เบิร์กลีย์ และริชมอนด์ โดยปราศจากการมองเห็นที่ชัดเจน จะต้องเลี้ยวที่ไหนเมื่อฉันไปอีกฝั่งหนึ่ง (และมักจะติดอยู่ที่สิ่งกีดขวาง - เมาเกินกว่าที่จะวางระบบควบคุมความเร็วคงที่ให้เป็นกลางในขณะที่ฉันควานหาเงินในกระเป๋าเพื่อเปลี่ยน) ... แต่ต้องแน่ใจอย่างแน่นอนว่าจะไม่ ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน: คุณจะจบลงที่ที่ผู้คนบ้าคลั่งและดุร้ายเหมือนคุณเสมอ และไม่มีข้อสงสัยเลย... ความบ้าคลั่งเกิดขึ้นทุกทิศทุกทางทุกชั่วโมง ถ้าไม่ผ่านอ่าว ก็ขึ้น Golden Gate หรือลงถนน 101 ไปยัง Los Altos หรือ La Honda... คุณจะปาร์ตี้ที่ไหนก็ได้ มันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมแบบสากลว่าทุกสิ่งที่เราทำนั้นถูกต้อง และเรากำลังชนะ... และนี่คือกลอุบายที่ยิ่งใหญ่ - ความรู้สึกของชัยชนะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหนือพลังของความเก่าและความชั่วร้าย ไม่ได้อยู่ในความหมายทางการเมืองหรือการทหาร: เราไม่ต้องการมัน พลังงานของเราเพิ่งได้รับชัยชนะ และมันก็ไร้จุดหมายที่จะต่อสู้ - ข้างเราหรือข้างพวกเขา เราจับภาพช่วงเวลามหัศจรรย์นั้นได้ เราขี่ยอดคลื่นสูงและสวยงาม... และตอนนี้ ไม่ถึงห้าปีต่อมา คุณสามารถปีนขึ้นไปบนเนินเขาสูงชันในลาสเวกัสและมองไปทางทิศตะวันตก และถ้าตาของคุณโอเค คุณแทบจะมองเห็นระดับ ของน้ำเต็ม - จุดที่คลื่นซัดและม้วนกลับในที่สุด" "ความกลัวและความชิงชังในลาสเวกัส" เอช. ทอมป์สัน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence