The Lord of the Rings is a bloated, over-hyped epic fantasy tale that drags on endlessly across three books and nearly 1,200 pages. Each book is filled with needless dialogue and pretentiously artistic "songs" which add nothing to the story. Skip them and you lose nothing of the core story.

Speaking of the story, if you can find it between the endless descriptions of scenery and landscapes, consists of boring mythology and contrived plot points. Why Aragorn is the rightful king of Gondor? Let me crack open he appendices to read through eighteen generations of genealogy to understand. Why not just fly the ring into Mordor? If the author spent more time making the book more entertaining and filling in plot holes and less on fictional languages he may have just created something passable.

The characters are pulled straight from horror film. The wizard, who is the quintessential stoner, always has sage advice but is too baked to make any real difference in the story. Aragorn, the captain of the sports team, leads the charge on the big bad monster. Legolas, the token blonde, who only goes on the mission because his dad is royalty (nepotism much?). 

This self-indulgent tome is nothing more than an excuse for the author to indulge in his own obsessive world-building and overuse of made-up languages. Save yourself the trouble and skip this tedious slog of a read.
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์เป็นมหากาพย์แฟนตาซีที่เข้มข้นและเข้มข้นซึ่งลากยาวไปไม่รู้จบในหนังสือสามเล่มและเกือบ 1,200 หน้า หนังสือแต่ละเล่มเต็มไปด้วยบทสนทนาที่ไม่จำเป็นและ "เพลง" เชิงศิลปะที่อวดดีซึ่งไม่ได้เพิ่มอะไรให้กับเรื่องราวเลย ข้ามไปและคุณจะไม่สูญเสียเรื่องราวหลักเลย เมื่อพูดถึงเรื่องราว หากคุณสามารถค้นหามันได้ระหว่างคำอธิบายทิวทัศน์และทิวทัศน์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด ประกอบด้วยตำนานที่น่าเบื่อและจุดพล็อตที่วางแผนไว้ ทำไมอารากอร์นถึงเป็นกษัตริย์โดยชอบธรรมของกอนดอร์? ให้ฉันเปิดภาคผนวกของเขาเพื่ออ่านลำดับวงศ์ตระกูลสิบแปดรุ่นเพื่อทำความเข้าใจ ทำไมไม่บินแหวนไปที่มอร์ดอร์ล่ะ? หากผู้เขียนใช้เวลามากขึ้นในการทำให้หนังสือมีความบันเทิงมากขึ้น มีช่องว่างของโครงเรื่องมากขึ้น และใช้ภาษาที่แต่งน้อยลง เขาอาจจะเพิ่งสร้างบางสิ่งที่พอผ่านได้ ตัวละครถูกดึงมาจากหนังสยองขวัญโดยตรง พ่อมดผู้เป็นสโตเนอร์ที่เป็นแก่นสาร มักจะได้รับคำแนะนำจากปราชญ์เสมอแต่ก็อ่อนไหวเกินกว่าที่จะสร้างความแตกต่างอย่างแท้จริงในเรื่องราวได้ อารากอร์น กัปตันทีมกีฬาเป็นผู้นำในการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวร้าย เลโกลัส สาวผมบลอนด์ผู้ไปปฏิบัติภารกิจเพียงเพราะพ่อของเขาเป็นราชวงศ์ (เล่นพรรคเล่นพวกมาก?) หนังสือตามใจตัวเองเล่มนี้เป็นเพียงข้อแก้ตัวสำหรับผู้เขียนที่จะหมกมุ่นอยู่กับการสร้างโลกและการใช้ภาษาที่แต่งขึ้นมามากเกินไป ช่วยตัวเองให้พ้นจากปัญหาและข้ามการอ่านเรื่องน่าเบื่อนี้ไป
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence