Идея о том, что развитое промышленное общество делится на классы по собственности на средства производства, и что между ними идет борьба, которая должна увенчаться победой рабочего класса и мировой революцией, едва ли оправдалась в 20-м веке. В 1880-х годах Германия Бисмарка одной из первых ввела систему социального обеспечения своих жителей – пенсии по инвалидности и болезни. За ней последовала Великобритания с приходом лейбористского правительства, на фоне аналогичных реформ в СССР. Промышленные страны начали ограничивать рабочий день, предоставлять трудящимся пенсии по старости, бесплатное всеобщее школьное образование и медицинское страхование (на частных или общественных началах). 

Более того, в развитых странах наибольшая часть акций оказались в руках пенсионных и страховых фондов, где вкладчиками являются именно представители рабочего класса. То есть капитал и средства производства находятся в собственности пролетариата, но через посредство наемных финансистов и топ-менеджеров. 

Возможно, именно поэтому в СССР, несмотря на неограниченную власть коммунистической партии к 1920-м годам, не удалось развить революцию до мировой. Одновременно с этим правительства, которые руководствовались марксизмом и производными идеологиями, часто дискредитировали их жестокой политикой и массовыми репрессиями. Среди примеров продразвёрстка, коллективизация и вызванный ими голод в СССР начала 1930-х годов, репрессии 1937-39 годов, Культурная Революция в Китае 1960-х, правление Красных Кхмеров в Камбодже в 1970-х, изоляция и затяжная нехватка продовольствия в Северной Корее.
ความคิดที่ว่าสังคมอุตสาหกรรมที่ก้าวหน้าถูกแบ่งออกเป็นชนชั้นต่างๆ ตามกรรมสิทธิ์ในปัจจัยการผลิต และมีการต่อสู้กันระหว่างสังคมอุตสาหกรรมซึ่งควรจะถึงจุดสูงสุดด้วยชัยชนะของชนชั้นแรงงานและการปฏิวัติโลกนั้นแทบจะไม่เกิดขึ้นจริงในวันที่ 20 ศตวรรษ. ในช่วงทศวรรษที่ 1880 เยอรมนีในบิสมาร์กเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ ที่แนะนำระบบประกันสังคมสำหรับผู้อยู่อาศัย - เงินบำนาญสำหรับผู้ทุพพลภาพและการเจ็บป่วย ตามมาด้วยบริเตนใหญ่ด้วยการถือกำเนิดของรัฐบาลแรงงาน ท่ามกลางฉากหลังของการปฏิรูปที่คล้ายกันในสหภาพโซเวียต ประเทศอุตสาหกรรมเริ่มจำกัดวันทำงาน จัดให้มีเงินบำนาญแก่คนงาน การศึกษาทั่วๆ ไปฟรี และประกันสุขภาพ (ในรูปแบบส่วนตัวหรือสาธารณะ) นอกจากนี้ ในประเทศที่พัฒนาแล้ว หุ้นที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในมือของกองทุนบำเหน็จบำนาญและกองทุนประกันภัย ซึ่งนักลงทุนเป็นตัวแทนของชนชั้นแรงงานอย่างแท้จริง นั่นคือทุนและปัจจัยการผลิตเป็นของชนชั้นกรรมาชีพ แต่ผ่านนักการเงินและผู้จัดการระดับสูงที่ได้รับการว่าจ้าง บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมในสหภาพโซเวียต แม้ว่าพรรคคอมมิวนิสต์จะมีอำนาจอย่างไม่จำกัดภายในทศวรรษ 1920 แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพัฒนาการปฏิวัติให้เป็นการปฏิวัติโลก ในเวลาเดียวกัน รัฐบาลที่ถูกชี้นำโดยลัทธิมาร์กซิสม์และอุดมการณ์ที่สืบเนื่อง มักจะทำให้รัฐบาลเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วยนโยบายที่โหดร้ายและการกดขี่มวลชน ตัวอย่าง ได้แก่ การจัดสรรส่วนเกิน การรวมตัวกัน และความอดอยากที่ตามมาในสหภาพโซเวียตในช่วงต้นทศวรรษ 1930 การปราบปรามในปี 1937-39 การปฏิวัติวัฒนธรรมในประเทศจีนในทศวรรษ 1960 การปกครองของเขมรแดงในกัมพูชาในทศวรรษ 1970 และการโดดเดี่ยวและยืดเยื้อ การขาดแคลนอาหารในเกาหลีเหนือ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence