Ovidi era un nen que quan els seus pares se'n van cansar va acabar al bosc, tot sol. Espantat i trist va quedar-se les primeres hores fins que un conill el va increpar:
-Au va! Si els teus pares tampoc t'estimaven tant. Pensa que avui comença una vida sense restriccions.
- I tu què saps? Tros de portera!- Li respongué un esquirol que saltava d'arbre a arbre- No en facis mai cas a qui sempre et vol veure somrient, a qui no entén la tristesa, el dolor.
-Ja comença el penques a donar lliçons- exclamà una guineu que s'havia acostat silenciosament - Aquest és un vividor i un brètol, res del que et pugui dir et servirà per millorar la teva situació. Vine a ca meva i gaudiràs de tres àpats, mudes i, amb el temps, del preuat seny.

Vol que prossegueixi?
โอวิดเป็นเด็กผู้ชายที่เมื่อพ่อแม่เบื่อเขาแล้วต้องมาอยู่ในป่าเพียงลำพัง เขากลัวและเศร้าในช่วงสองสามชั่วโมงแรกจนกระทั่งกระต่ายดุเขา: - โอ้พระเจ้า! ถ้าพ่อแม่ของคุณไม่ได้รักคุณมากขนาดนั้น คิดว่าชีวิตที่ไร้ข้อจำกัดเริ่มต้นตั้งแต่วันนี้ - และคุณรู้อะไร? เศษประตู!- กระรอกที่กระโดดจากต้นไม้หนึ่งไปอีกต้นไม้หนึ่งตอบเขา- อย่าสนใจคนที่อยากเห็นคุณยิ้มอยู่เสมอ คนที่ไม่เข้าใจความเศร้าและความเจ็บปวด - เขาเริ่มให้บทเรียนแล้ว - สุนัขจิ้งจอกอุทานที่เข้ามาหาอย่างเงียบ ๆ - นี่คือสิ่งมีชีวิตและเด็กเหลือขอ ไม่มีอะไรที่ฉันบอกคุณได้ว่าจะช่วยให้คุณปรับปรุงสถานการณ์ของคุณได้ มาที่บ้านของฉันแล้วคุณจะเพลิดเพลินกับอาหารสามมื้อ โง่เขลา และทันเวลาก็มีค่าสติอันล้ำค่า คุณต้องการให้ดำเนินการต่อหรือไม่?
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence