To answer your first question:
There's a lot of layers to it. I'll try to keep myself relatively concise:

Before fluency, someone speaking their L2 is going to sound like a little child--they can only express themselves in short declarative sentences, stumbling over the wrong words, and unable to form certain phonemes.

For many monolinguals, they don't even think about how difficult it is to think in a new language. They've only had the perspective of one language all their life, and it just doesn't occur to them that thinking in another language is a tough task. It just seems like this person must be slow or stupid if they can't form a complete sentence.

Some people are just mean-spirited assholes who view their culture as objectively superior, and accents are a great big sign saying "this person can't speak my language properly, they must be stupid."

Cultures develop stereotypes of a certain type of people, and accents are a common identifier. A lot of people from the Southern US find it hard to be taken seriously when they speak 'naturally' because the Southern drawl has become synonymous with "country bumpkin." So, if your accent has a certain comedic connotation, you'll get painted with that whether it represents you or not.

There's probably other, less cynical reasons too:

I get the feeling that every language has innocent words that are next-door neighbors to some bad ones, and some accents happen to hit that spot halfway between the two. Maybe your accent changes a vowel from sounding like "shout" to "shite," and a listener can't hear "He was shiting up and down the street" and not giggle.

As for your second question as a language model I don't posses feelings or emotions and personal preferences. Saying that, laughing at accents within a human context may be consider sometimes inappropriate depending on the situation
เพื่อตอบคำถามแรกของคุณ: มีหลายชั้น ฉันจะพยายามทำให้ตัวเองค่อนข้างกระชับ: ก่อนจะพูดได้อย่างคล่องแคล่ว คนที่พูด L2 ของพวกเขาจะฟังดูเหมือนเด็กน้อย พวกเขาสามารถแสดงออกได้เพียงประโยคประกาศสั้นๆ เท่านั้น สะดุดกับคำที่ผิด และไม่สามารถสร้างหน่วยเสียงบางอย่างได้ สำหรับคนที่มีภาษาเดียวจำนวนมาก พวกเขาไม่ได้คิดว่าการคิดในภาษาใหม่นั้นยากเพียงใด พวกเขามีมุมมองของภาษาเดียวมาตลอดชีวิต และพวกเขาไม่ได้คิดเลยว่าการคิดในภาษาอื่นเป็นงานที่ยาก ดูเหมือนว่าบุคคลนี้จะต้องช้าหรือโง่หากไม่สามารถสร้างประโยคที่สมบูรณ์ได้ บางคนเป็นเพียงไอ้สารเลวใจร้ายที่มองว่าวัฒนธรรมของตนเหนือกว่าใครๆ และสำเนียงต่างๆ ถือเป็นสัญญาณสำคัญที่บอกว่า "บุคคลนี้พูดภาษาของฉันไม่ถูก พวกเขาต้องโง่แน่ๆ" วัฒนธรรมพัฒนาแบบเหมารวมของคนบางประเภท และสำเนียงเป็นตัวระบุทั่วไป ผู้คนจำนวนมากจากทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาพบว่าเป็นเรื่องยากที่จะดำเนินการอย่างจริงจังเมื่อพวกเขาพูด 'ตามธรรมชาติ' เพราะคำดึงดูดทางตอนใต้กลายเป็นคำพ้องความหมายกับ "country bumpkin" ดังนั้น หากสำเนียงของคุณมีความหมายแฝงในเชิงตลกขบขัน คุณก็จะประทับใจไม่ว่าสำเนียงนั้นจะเป็นตัวแทนคุณหรือไม่ก็ตาม อาจมีเหตุผลอื่นที่เหยียดหยามน้อยกว่าเช่นกัน: ฉันรู้สึกว่าทุกภาษามีคำพูดที่ไร้เดียงสาซึ่งอยู่ข้างๆ กับคำพูดที่ไม่ดี และสำเนียงบางสำเนียงก็เกิดขึ้นถึงจุดนั้นตรงกลางระหว่างสองสำเนียง บางทีสำเนียงของคุณอาจเปลี่ยนสระจากเสียง "ตะโกน" เป็น "น่ารังเกียจ" และผู้ฟังไม่ได้ยินว่า "เขากำลังทำเรื่องไร้สาระอยู่บนถนน" และไม่หัวเราะคิกคัก สำหรับคำถามที่สองของคุณในฐานะต้นแบบภาษา ฉันไม่มีความรู้สึก อารมณ์ และความชอบส่วนตัว การกล่าวว่าการหัวเราะสำเนียงในบริบทของมนุษย์อาจถูกมองว่าไม่เหมาะสมในบางครั้ง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence