Here are three possible ways I can think of:
1. The person who had the encounter created a device that is able to detect ghosts or make them visible. Before ghosts could not be detected and were only a myth. This would enable the story to take many directions, as the ghosts do not necessarily have to adhere to common myths.
2. Ghosts existed all this time, but they generally keep to themselves. This would need an expaination to justify why this ghost is different and wants to meet the protagonist.
3. The only people who can see ghosts are old people, and there are not many ghosts. When they tell others, that they saw a ghost, the story is generally discarded as fantasy. This would make the story kind of sad as the protagonist is not believed and could feel bad about the fact that people don't trust them.
ต่อไปนี้เป็นสามวิธีที่ฉันนึกถึงได้: 1. ผู้ที่เคยเผชิญหน้ากันได้สร้างอุปกรณ์ที่สามารถตรวจจับผีหรือทำให้มองเห็นได้ ก่อนที่ผีจะตรวจไม่พบและเป็นเพียงตำนานเท่านั้น สิ่งนี้จะช่วยให้เรื่องราวมีทิศทางได้หลายทิศทาง เนื่องจากผีไม่จำเป็นต้องยึดติดกับตำนานทั่วไป 2. ผีมีอยู่ตลอดเวลานี้ แต่โดยทั่วไปแล้วพวกมันจะเก็บตัวไว้กับตัว นี่จะต้องมีคำอธิบายว่าทำไมผีตัวนี้จึงแตกต่างและต้องการพบกับตัวเอก 3. คนที่มองเห็นผีได้คือคนแก่และมีผีไม่มากนัก เมื่อพวกเขาบอกคนอื่นว่าเห็นผี โดยทั่วไปแล้วเรื่องราวจะถือเป็นเรื่องแฟนตาซี เรื่องนี้จะทำให้เรื่องเศร้าเพราะไม่เชื่อพระเอกและอาจรู้สึกแย่ที่คนไม่เชื่อใจ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence