Jayden stared at himself in the mirror, barely recognizing the striking man gazing back at him. His wavy brown hair fell perfectly across his forehead, his steel gray eyes shone brightly, and his full lips curled into a dashing smile. But the mirror, as always, lied. In reality, Jayden was terribly shy and awkward, a side effect of his lack of self-awareness about his own good looks.

He straightened his tie and took a deep breath before heading downstairs to the party his best friend was hosting. As Jayden walked in, heads turned immediately. Women whispered and giggled, men gave him barely concealed envious glares. But Jayden just blushed and stared at his shoes, completely unaware of the attention he was attracting.

His friend clapped him on the back. “Come on, Jayden, have a drink, relax!” But Jayden mumbled an excuse and bolted for the kitchen. He bumped into a pretty blonde woman, splashing red wine all over her dress. “Smooth move,” she snapped. Jayden stammered apologies and sprinted for the bathroom to hide, feeling embarrassed and ashamed once again.

Crouching behind the bathroom door, Jayden shook his head. He may have the looks that draw attention everywhere he went, but his crippling shyness and lack of self-awareness about his own good looks would forever prevent him from embracing his inner dreamboat. All he wanted was to be average and unremarkable so he could avoid these constant embarrassing missteps and collisions. If only he could recognize the handsome man in the mirror and believe in himself the way others saw him.
Jayden จ้องมองตัวเองในกระจก โดยแทบไม่จำชายผู้โจมตีที่จ้องมองกลับมาที่เขาเลย ผมสีน้ำตาลหยักศกของเขาตกลงมาบนหน้าผากอย่างสมบูรณ์ ดวงตาสีเทาเหล็กของเขาเป็นประกายสดใส และริมฝีปากเต็มของเขาขดเป็นรอยยิ้มที่สดใส แต่กระจกก็โกหกเช่นเคย ในความเป็นจริง Jayden เป็นคนขี้อายและเคอะเขินอย่างมาก ซึ่งเป็นผลข้างเคียงจากการที่เขาขาดความตระหนักรู้ในตนเองเกี่ยวกับรูปลักษณ์ที่ดีของตัวเอง เขายืดเนคไทให้ตรงและหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะลงไปชั้นล่างเพื่อไปงานปาร์ตี้ที่เพื่อนสนิทของเขากำลังจัดอยู่ ขณะที่เจย์เดนเดินเข้ามา ศีรษะก็หันไปทันที ผู้หญิงกระซิบและหัวเราะคิกคัก ผู้ชายจ้องมองเขาด้วยความอิจฉาอย่างแทบไม่ปกปิด แต่เจย์เดนแค่หน้าแดงและจ้องมองรองเท้าของเขา โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังดึงดูดความสนใจอยู่ เพื่อนของเขาตบหลังเขา “ มาเลย Jayden ดื่มและผ่อนคลาย!” แต่เจย์เดนพึมพำเป็นข้อแก้ตัวและรีบไปที่ห้องครัว เขาชนเข้ากับผู้หญิงผมบลอนด์สวย ราดไวน์แดงไปทั่วชุดของเธอ “การเคลื่อนไหวที่ราบรื่น” เธอตะคอก เจย์เดนพูดตะกุกตะกักขอโทษและวิ่งไปซ่อนในห้องน้ำ รู้สึกเขินอายและละอายใจอีกครั้ง Jayden นั่งหมอบอยู่หลังประตูห้องน้ำส่ายหัว เขาอาจมีรูปลักษณ์ที่ดึงดูดความสนใจทุกที่ที่เขาไป แต่ความเขินอายและการขาดความตระหนักรู้ในตนเองเกี่ยวกับรูปลักษณ์ที่ดีของตัวเองจะขัดขวางไม่ให้เขาโอบกอดเรือในฝันภายในตัวเขาตลอดไป สิ่งที่เขาต้องการก็แค่เป็นคนธรรมดาๆ และไม่ธรรมดา เพื่อที่เขาจะได้หลีกเลี่ยงความผิดพลาดและการชนกันที่น่าอับอายอย่างต่อเนื่อง ถ้าเพียงแต่เขาจะจำชายหนุ่มรูปงามในกระจกได้และเชื่อในตัวเองอย่างที่คนอื่นเห็นเขา
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence