Attila the Hun was a king of the Huns from 434 to 453. He inherited an empire that probably stretched from the Alps and the Baltic in the west to somewhere near the Caspian Sea in the east and expanded it by invading the southern Balkans, Greece, Gaul, and Italy. Attila was known for his military conquests and is referred to as the “Scourge of God” by the Romans. Priscus, who saw Attila when he visited his camp in 448, described him as a short, squat man with a large head, deep-set eyes, flat nose, and a thin beard. According to the historians, Attila was, though of an irritable, blustering, and truculent disposition, a very persistent negotiator and by no means pitiless. When Priscus attended a banquet given by him, he noticed that Attila was served off wooden plates and ate only meat, whereas his chief lieutenants dined off silver platters loaded with dainties. No description of his qualities as a general survives, but his successes before the invasion of Gaul show him to have been an outstanding commander.

During his reign, Attila was one of the most feared enemies of the Western and Eastern Roman Empires. He crossed the Danube twice and plundered the Balkans, but was unable to take Constantinople. His unsuccessful campaign in Persia was followed in 441 by an invasion of the Eastern Roman (Byzantine) Empire, the success of which emboldened Attila to invade the West. He also attempted to conquer Roman Gaul (modern France), crossing the Rhine in 451 and marching as far as Aurelianum (Orléans), before being stopped in the Battle of the Catalaunian Plains. He subsequently invaded Italy, devastating the northern provinces, but was unable to take Rome.

Attila's incursions into the regions of Germania drove the populations across the borders of the Western Roman Empire and contributed to its decline in the late 5th century CE. The influx of the Visigoths, in particular, and their later revolt against Rome, is considered a significant contributor to Rome's fall. The Visigoth victory over the Romans at the Battle of Adrianople in 378 CE was an event the Roman military never fully recovered from. Further, that victory encouraged the Huns to join the Visigoths (their former adversaries) in plundering Roman territories. The apparent weakness of Rome encouraged Attila, once he became leader of the Huns, to make and break treaties (such as the Treaty of Margus in 439 CE) without fear of consequences, and his wide-scale destruction of Roman cities and towns met with little or no resistance for the most part, making it clear that the Roman army was no longer the kind of invincible fighting force it once had been.

Attila's ability to command a vast army of warriors (often comprised of different tribes such as the Alans, Alemanni, and Ostrogoths) was also in contrast to Roman generals of his time, who had difficulty keeping their non-Roman contingents under control. Attila was a brilliant horseman and military leader, possessed a commanding presence, and held his empire together through the strength of his individual personality. He not only made the Huns the most effective fighting force of the time but also built a vast empire from virtually nothing in less than ten years. At its height, this empire stretched from central Asia across to modern-day France and down through the Danube Valley. After he died in 453 CE, his sons tried to hold his empire together but failed, and it broke apart by 469 CE.

Attila's final years and death are still a mystery. In 453, Attila was intending to attack the Eastern Empire, where the new emperor Marcian had refused to pay the subsidies agreed upon by his predecessor, Theodosius II. But during the night following his marriage, Attila died in his sleep. Those who buried him and his treasures were subsequently put to death by the Huns so that his grave might never be discovered. He was succeeded by his sons, who divided his empire among them.
อัตติลาเดอะฮุนเป็นกษัตริย์ของชาวฮั่นตั้งแต่ปี 434 ถึง 453 เขาได้รับมรดกอาณาจักรที่อาจขยายจากเทือกเขาแอลป์และทะเลบอลติกทางตะวันตกไปยังที่ไหนสักแห่งใกล้ทะเลแคสเปียนทางตะวันออก และขยายออกไปโดยการรุกรานคาบสมุทรบอลข่านตอนใต้ กรีซ กอล และอิตาลี อัตติลาเป็นที่รู้จักจากการพิชิตทางทหาร และชาวโรมันเรียกกันว่า "ความหายนะของพระเจ้า" พริสคุสซึ่งเห็นอัตติลาเมื่อไปเยือนค่ายในปี ค.ศ. 448 เล่าว่าเขาเป็นคนตัวเตี้ยนั่งยองๆ มีศีรษะโต ดวงตาลึก จมูกแบน และมีเคราบางๆ ตามที่นักประวัติศาสตร์กล่าวไว้ อัตติลามีนิสัยฉุนเฉียว ฉุนเฉียว และฉุนเฉียว แต่ก็เป็นนักเจรจาที่ยืนหยัดและไม่สมเพชแต่อย่างใด เมื่อ Priscus เข้าร่วมงานเลี้ยงที่เขามอบให้ เขาสังเกตเห็นว่า Attila เสิร์ฟจากจานไม้และกินเฉพาะเนื้อสัตว์เท่านั้น ในขณะที่หัวหน้าผู้แทนของเขารับประทานอาหารจากจานเงินที่เต็มไปด้วยอาหารโอชะ ไม่มีคำอธิบายถึงคุณสมบัติของเขาในฐานะนายพลที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ความสำเร็จของเขาก่อนการรุกรานของกอลแสดงให้เขาเห็นว่าเขาเป็นผู้บัญชาการที่โดดเด่น ในรัชสมัยของพระองค์ อัตติลาเป็นหนึ่งในศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของจักรวรรดิโรมันตะวันตกและตะวันออก เขาข้ามแม่น้ำดานูบสองครั้งและปล้นคาบสมุทรบอลข่าน แต่ไม่สามารถยึดคอนสแตนติโนเปิลได้ การรณรงค์ที่ไม่ประสบความสำเร็จของเขาในเปอร์เซียตามมาในปี 441 ด้วยการรุกรานจักรวรรดิโรมันตะวันออก (ไบแซนไทน์) ซึ่งความสำเร็จดังกล่าวทำให้อัตติลากล้าที่จะรุกรานตะวันตก นอกจากนี้เขายังพยายามพิชิตโรมันกอล (ฝรั่งเศสสมัยใหม่) ข้ามแม่น้ำไรน์ในปี 451 และเดินทัพไปไกลถึงออเรเลียนุม (ออร์เลอ็อง) ก่อนที่จะถูกหยุดในยุทธการที่ที่ราบคาตาเลาเนียน ต่อมาเขาได้รุกรานอิตาลี ทำลายล้างจังหวัดทางตอนเหนือ แต่ไม่สามารถยึดกรุงโรมได้ การรุกรานของอัตติลาไปยังดินแดนเยอรมาเนียผลักดันให้ประชากรข้ามพรมแดนของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และมีส่วนทำให้จักรวรรดิโรมันเสื่อมถอยลงในช่วงปลายศตวรรษที่ 5 ส.ศ. โดยเฉพาะอย่างยิ่งการหลั่งไหลเข้ามาของพวกวิสิกอธ และการก่อจลาจลต่อโรมในเวลาต่อมา ถือเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้กรุงโรมล่มสลาย ชัยชนะของวิซิกอธเหนือชาวโรมันในสมรภูมิเอเดรียโนเปิลในปีคริสตศักราช 378 เป็นเหตุการณ์ที่กองทัพโรมันไม่เคยฟื้นตัวเต็มที่ นอกจากนี้ ชัยชนะดังกล่าวยังกระตุ้นให้ชาวฮั่นเข้าร่วมกับวิซิกอธ (อดีตศัตรูของพวกเขา) ในการปล้นดินแดนของโรมัน ความอ่อนแอที่เห็นได้ชัดของโรมสนับสนุนให้อัตติลา เมื่อเขาขึ้นเป็นผู้นำของฮั่น ในการสร้างและทำลายสนธิสัญญา (เช่น สนธิสัญญามาร์กุส ในปี ส.ศ. 439) โดยไม่ต้องกลัวผลที่ตามมา และการทำลายล้างเมืองและเมืองโรมันในวงกว้างก็ประสบกับ การต่อต้านเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีการต่อต้านเลยเป็นส่วนใหญ่ ทำให้เห็นได้ชัดว่ากองทัพโรมันไม่ใช่กองกำลังต่อสู้ที่อยู่ยงคงกระพันเหมือนที่เคยเป็นอีกต่อไป ความสามารถของอัตติลาในการสั่งการกองทัพนักรบอันกว้างใหญ่ (มักประกอบด้วยชนเผ่าต่างๆ เช่น อลัน, อเลมันนี และออสโตรกอธ) ก็แตกต่างกับนายพลโรมันในสมัยของเขา ซึ่งมีปัญหาในการรักษากองกำลังที่ไม่ใช่โรมันให้อยู่ภายใต้การควบคุม อัตติลาเป็นนักขี่ม้าและผู้นำทางการทหารที่เก่งกาจ มีความเป็นผู้นำ และรวมอาณาจักรของเขาไว้ด้วยกันด้วยความแข็งแกร่งของบุคลิกเฉพาะตัวของเขา เขาไม่เพียงแต่ทำให้ฮั่นเป็นกองกำลังต่อสู้ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในยุคนั้น แต่ยังสร้างอาณาจักรอันกว้างใหญ่จากความว่างเปล่าในเวลาไม่ถึงสิบปีอีกด้วย เมื่อถึงจุดสุดยอด อาณาจักรนี้ทอดยาวตั้งแต่เอเชียกลางไปจนถึงฝรั่งเศสสมัยใหม่ และลงไปจนถึงหุบเขาดานูบ หลังจากที่เขาเสียชีวิตในปีคริสตศักราช 453 บุตรชายของเขาพยายามที่จะยึดอาณาจักรของเขาไว้ด้วยกันแต่ล้มเหลว และแตกสลายในปีคริสตศักราช 469 ปีสุดท้ายและการเสียชีวิตของอัตติลายังคงเป็นปริศนา ในปี 453 อัตติลาตั้งใจที่จะโจมตีจักรวรรดิตะวันออก ซึ่งจักรพรรดิองค์ใหม่ มาร์เชียน ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินอุดหนุนตามที่ตกลงกันโดยกษัตริย์ธีโอโดเซียสที่ 2 บรรพบุรุษของเขา แต่ในคืนหลังแต่งงาน อัตติลาเสียชีวิตขณะหลับ ผู้ที่ฝังเขาและสมบัติของเขาถูกชาวฮั่นสังหารในเวลาต่อมา เพื่อไม่ให้ใครค้นพบหลุมศพของเขา ลูกชายของเขาสืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา ซึ่งแบ่งอาณาจักรของเขาให้กัน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence