Странные воспоминания об этой нервной ночи в Лас-Вегасе. Пять лет спустя? Шесть? Кажется, что это целая жизнь или, по крайней мере, Основная Эра — своего рода пик, который никогда не наступит снова. Сан-Франциско середины шестидесятых был особенным временем и местом, частью которого нужно было стать. Может, это что-то значило. Может быть, нет, в долгосрочной перспективе... но никакое объяснение, никакое сочетание слов, музыки или воспоминаний не может затронуть это чувство знания, что ты был там и был жив в этом уголке времени и мира. Что бы это ни значило....
Историю трудно узнать из-за всей наемной чепухи, но даже не будучи уверенным в «истории», кажется вполне разумным думать, что время от времени энергия целого поколения достигает апогея в длинной прекрасной вспышке, по причинам, которые в то время никто толком не понял и которые, оглядываясь назад, никогда не объясняют, что на самом деле произошло.
Мое главное воспоминание о том времени, кажется, зависло от одной, пяти или, может быть, сорока ночей — или очень рано утром, — когда я покинул Филлмор в полусумасшедшем состоянии и вместо того, чтобы вернуться домой, нацелил большой 650 Lightning через Бэй-Бридж на сотню. миль в час в шортах LL Bean и пастушьей куртке Butte. . . мчусь по туннелю Острова Сокровищ на огни Окленда, Беркли и Ричмонда, не совсем уверенный, какой поворот выбрать, когда доберусь до другого конца (всегда останавливаюсь у шлагбаума, слишком извилистый, чтобы найти нейтралку, пока я возился с изменять) . . . но будучи абсолютно уверенным, что, куда бы я ни пошел, я приду в место, где люди будут такими же высокими и дикими, как и я: в этом нет никаких сомнений. . .
ความทรงจำประหลาดๆ ในคืนที่วิตกกังวลในลาสเวกัส ห้าปีต่อมา? หก? ดูเหมือนว่าจะเป็นไปตลอดชีวิต หรืออย่างน้อย Prime Era ก็เป็นจุดสูงสุดที่จะไม่มีวันกลับมาอีก ซานฟรานซิสโกในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เป็นช่วงเวลาและสถานที่พิเศษที่จะเป็นส่วนหนึ่ง บางทีมันอาจจะหมายถึงบางสิ่งบางอย่าง อาจจะไม่ใช่ในระยะยาว... แต่ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการผสมผสานระหว่างคำ ดนตรี หรือความทรงจำใดสามารถสัมผัสความรู้สึกที่ได้รู้ว่าคุณอยู่ที่นั่นและมีชีวิตอยู่ในมุมหนึ่งของเวลาและโลกนั้น อะไรก็ตามที่หมายถึง.... ประวัติศาสตร์นั้นยากที่จะรู้เพราะเรื่องไร้สาระของทหารรับจ้าง แต่ถึงแม้จะไม่มั่นใจใน "ประวัติศาสตร์" ก็ดูสมเหตุสมผลที่จะคิดว่าในบางครั้งพลังงานของคนรุ่นทั้งหมดก็ถึงจุดสุดยอดใน การระเบิดที่ยาวนานและสวยงาม ด้วยเหตุผล ซึ่งไม่มีใครเข้าใจจริงๆ ในเวลานั้น และเมื่อมองย้อนกลับไปก็ไม่เคยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ความทรงจำหลักของฉันในช่วงเวลานั้นดูเหมือนจะค้างอยู่ในหนึ่ง ห้า หรืออาจจะสี่สิบคืน—หรือเช้าตรู่มาก—เมื่อฉันออกจากฟิลมอร์ในสภาพกึ่งบ้าคลั่ง และแทนที่จะกลับบ้าน กลับเล็งไปที่สายฟ้าขนาดใหญ่ 650 ดวงข้าม อ่าว. สะพานร้อย. ไมล์ต่อชั่วโมงโดยสวมกางเกงขาสั้น LL Bean และเสื้อแจ็กเก็ตของคนเลี้ยงแกะ Butte . . วิ่งผ่านอุโมงค์ Treasure Island สู่แสงไฟของโอ๊คแลนด์ เบิร์กลีย์ และริชมอนด์ ไม่แน่ใจว่าจะต้องเลี้ยวไหนเมื่อไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง (มักจะหยุดที่แผงกั้นเสมอ คดเคี้ยวเกินกว่าจะพบว่าเป็นกลางในขณะที่ฉันเล่นกับการเปลี่ยนแปลง) . . . แต่โดยแน่แท้ว่าไม่ว่าข้าพเจ้าไปที่ไหน ข้าพเจ้าก็จะไปยังสถานที่ที่ผู้คนจะสูงและดุร้ายพอๆ กับข้าพเจ้า ไม่ต้องสงสัยเลย . .
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence