As Adder sits, wasting away in his own hell, his disintegrating mind cannot help but wonder if, somewhere out there, somehow, exists a reality where he made better choices, where he doesn't have to be constantly looking over his shoulder and sleeping with one eye open, just waiting, forever waiting, for the sweet release of the end that may never come. Perhaps somewhere far away, that version of him exists already, free from regrets and mistakes, free from the pain he has caused with his pranks, living ever so happily, without a single care in the world. 

But then again, who really wants to read about that guy?
ขณะที่แอดเดอร์นั่งจมอยู่ในนรกของตัวเอง จิตใจที่แตกสลายของเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั้น มีความเป็นจริงที่เขาตัดสินใจเลือกได้ดีขึ้น โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องมองข้ามไหล่และนอนหลับอยู่ตลอดเวลา เปิดตาข้างเดียว แค่รอ รอตลอดไป สู่จุดจบอันแสนหวานที่ไม่มีวันมาถึง คงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งอันไกลโพ้น มีเขารุ่นนั้นอยู่แล้ว ปราศจากความเสียใจและความผิดพลาด ปราศจากความเจ็บปวดที่เกิดจากการแกล้ง อยู่อย่างมีความสุขตลอดไป โดยไม่สนใจสิ่งใดในโลก แต่แล้วอีกครั้งใครอยากอ่านเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นจริงๆ?
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence