Это весьма интересный вопрос. Должна предупредить, что точного ответа на него никто не знает. Но есть правдоподобная гипотеза. В соответствии с ней, музыка нравится нам по той же причине, по которой маленькие дети любят снова и снова переслушивать одни и те же любимые сказки. Логика  гипотезы примерно такова.

1. Люди, как и все биологические виды, сформированы в ходе эволюции в основном естественным отбором, то есть преимущественным размножением более приспособленных, адаптированных к их окружению организмов (точнее их генов, но не будем отвлекаться).

2. Окружение организмов обычно довольно динамично, и для эффективной адаптации к нему желательно уметь быстро реагировать на критические изменения (ловить добычу, убегать от хищника и т. п.). Животные обычно используют для этого нервную систему.

3. Ещё лучше, если организм может не только реагировать на то, что уже случилось (в конце концов, когда вас уже съели, убегать обычно поздно), а *прогнозировать* наиболее вероятное развитие событий (побежит газель, или не заметит хищника? нападёт львица, или она сыта и т. п.).

4. Задачу прогнозирования решает мозг. Одна из его ключевых функций — выявление закономерностей в среде и использование их для предсказания будущего. Эволюция снабдила мозг механизмом активного обучения: когда ему удаётся сделать правильный прогноз, он вознаграждает себя дозой допамина.

5. Однако получать вознаграждение за тривиальные или бесполезные прогнозы (камень падает вниз, закрытые глаза не видят и т. п.) не эффективно, поэтому наибольшее вознаграждение выдаётся за решение важных, сложных, новых задачь, а потом задачи постепенно переходят в привычные/банальные и доза допамина снижается.

6. Когда мы слышим музыку (вы ещё не забыли, что мы об этом говорим?), мозг воспринимает достаточно сложные информационные паттерны и пытается в них разобраться. Поскольку в музыке есть ряд закономерностей (ритм, тональность, повторяющиеся мотивы), мозг улавливает их и вознаграждает себя за успешные прогнозы её развития.

7. Однако музыка редко бывает простым легко прогнозируемым повторением звукового фрагмента. Обычно в ней присутствуют вариации, развитие «сюжета», нарочитые «сбивки» и т. п. Эта особенность не позволяет мозгу привыкнуть к музыке, потерять к ней «интерес» и перестать вознаграждать себя (и нас) выбросами вожделенных нейромедиаторов.

Итого, если принять эту гипотезу, получается, что музыка — сложно сконструированный стимул, заставляющий мозг балансировать между радостью узнавания (верный прогноз) и настороженностью от умеренной вариативности (ошибочные предсказания). Надеюсь, это не уменьшит вашего удовольствия от прослушивания музыки. 💚🎧🎵
นี่เป็นคำถามที่น่าสนใจมาก ฉันต้องเตือนคุณว่าไม่มีใครรู้คำตอบที่แน่ชัดสำหรับเรื่องนี้ แต่มีสมมติฐานที่เป็นไปได้ ตามที่กล่าวไว้ เราชอบดนตรีด้วยเหตุผลเดียวกันกับที่เด็กเล็กชอบฟังนิทานเรื่องโปรดเรื่องเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำอีก ตรรกะของสมมติฐานเป็นดังนี้ 1. ผู้คนก็เหมือนกับสายพันธุ์ทางชีววิทยาอื่นๆ ที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงวิวัฒนาการโดยการคัดเลือกโดยธรรมชาติเป็นหลัก กล่าวคือ การสืบพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตที่เหมาะสมกว่าซึ่งปรับให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของพวกมันโดยเฉพาะ (อย่างแม่นยำยิ่งขึ้นคือยีนของพวกมัน แต่อย่าพูดนอกเรื่อง) 2. สภาพแวดล้อมของสิ่งมีชีวิตมักจะค่อนข้างเคลื่อนไหวและเพื่อที่จะปรับตัวเข้ากับมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นที่พึงปรารถนาที่จะสามารถตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญได้อย่างรวดเร็ว (จับเหยื่อ วิ่งหนีจากนักล่า ฯลฯ ) สัตว์มักจะใช้ระบบประสาทในการทำเช่นนี้ 3. จะดีกว่าถ้าร่างกายไม่เพียงตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเท่านั้น (เพราะว่าเมื่อกินเข้าไปแล้วมักจะสายเกินไปที่จะวิ่งหนี) แต่ *ทำนาย* พัฒนาการของเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้มากที่สุด (จะ ละมั่งวิ่งหรือไม่สังเกตเห็นผู้ล่าจะโจมตีสิงโตหรือนางอิ่ม ฯลฯ ) 4. สมองแก้ปัญหาการพยากรณ์ หน้าที่หลักประการหนึ่งคือการระบุรูปแบบในสภาพแวดล้อมและใช้เพื่อทำนายอนาคต วิวัฒนาการได้เตรียมสมองด้วยกลไกการเรียนรู้แบบแอคทีฟ: เมื่อมันสามารถทำนายได้ถูกต้อง มันจะให้รางวัลตัวเองด้วยโดปามีนในปริมาณหนึ่ง 5. อย่างไรก็ตาม การได้รับรางวัลจากการทำนายเล็กๆ น้อยๆ หรือไร้ประโยชน์ (หินล้ม หลับตาไม่เห็น ฯลฯ) ไม่ได้ผล ดังนั้นรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการแก้ปัญหาที่สำคัญ ซับซ้อน ปัญหาใหม่ แล้วค่อยทำภารกิจ กลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคย/ซ้ำซาก และปริมาณโดปามีนลดลง 6. เมื่อเราฟังเพลง (คุณลืมไปแล้วหรือว่าเรากำลังพูดถึงเรื่องนี้) สมองจะรับรู้รูปแบบข้อมูลที่ค่อนข้างซับซ้อนและพยายามทำความเข้าใจมัน เนื่องจากดนตรีมีหลายรูปแบบ (จังหวะ โทนเสียง ลวดลายที่ซ้ำกัน) สมองจึงเลือกรูปแบบเหล่านั้นและให้รางวัลตัวเองที่ประสบความสำเร็จในการทำนายพัฒนาการของมัน 7. อย่างไรก็ตาม ดนตรีไม่ใช่การทำซ้ำส่วนของเสียงที่เรียบง่ายและคาดเดาได้ง่าย โดยปกติแล้วจะมีรูปแบบต่างๆ การพัฒนา "โครงเรื่อง" "การเติม" โดยเจตนา ฯลฯ คุณลักษณะนี้ไม่อนุญาตให้สมองคุ้นเคยกับดนตรี สูญเสีย "ความสนใจ" ในเพลง และหยุดให้รางวัลตัวเอง (และเรา) ด้วยการปล่อยก๊าซเรือนกระจก สารสื่อประสาทโลภ โดยสรุป ถ้าเรายอมรับสมมติฐานนี้ ปรากฎว่าดนตรีเป็นสิ่งกระตุ้นที่สร้างขึ้นอย่างซับซ้อน ซึ่งบังคับให้สมองสร้างสมดุลระหว่างความสุขจากการรับรู้ (การทำนายที่ถูกต้อง) และความระแวดระวังของความแปรปรวนในระดับปานกลาง (การคาดการณ์ที่ไม่ถูกต้อง) ฉันหวังว่าสิ่งนี้จะไม่ทำให้ความเพลิดเพลินในการฟังเพลงของคุณลดลง 💚🎵🎵
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence