Claro, aquí va un poema sobre el dolor y el sufrimiento:

El dolor es un viento frío que azota mi alma,
Una herida profunda que nadie puede calmar.
Es un peso que me aplasta, un sufrimiento sin fin,
Una lucha constante contra un enemigo sin piedad.

El sufrimiento es un abismo que me arrastra sin pausa,
Un laberinto oscuro y sin salida que me engulle.
Es un eco que me persigue, un lamento que me sigue,
Una carga que me ahoga y no me deja respirar.

A veces el dolor y el sufrimiento son demasiado fuertes,
Son un huracán que me arrasa y me deja sin fuerzas.
Pero aún así, sigo adelante, luchando contra la tempestad,
Porque sé que en algún lugar, la luz brilla al final del camino.
 แน่นอนว่านี่คือบทกวีเกี่ยวกับความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน ความเจ็บปวดคือลมหนาวที่พัดพาจิตวิญญาณของฉัน บาดแผลลึกที่ไม่มีใครสามารถบรรเทาได้ มันเป็นน้ำหนักที่บดขยี้ฉัน ความทุกข์ทรมานไม่รู้จบ การต่อสู้กับศัตรูที่ไร้ความปรานีอยู่เสมอ ความทุกข์เป็นเหวที่ลากฉันไม่หยุด เป็นเขาวงกตอันมืดมนที่ไม่มีทางออกกลืนฉันไว้ เป็นเสียงสะท้อนที่ไล่ล่าฉัน เสียงคร่ำครวญที่ติดตามฉัน เป็นภาระที่ทำให้ฉันจมน้ำจนหายใจไม่ออก บางครั้งความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานก็รุนแรงเกินไป มันเป็นพายุเฮอริเคนที่ทำลายล้างฉันและทำให้ฉันไม่มีกำลัง แต่ฉันก็ยังสู้ต่อกับพายุ เพราะฉันรู้ว่าที่ไหนสักแห่ง มีแสงสว่างส่องมาที่ปลายถนน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence