Fitter, happier, more productive, so they say
But at what cost, in the end, will we pay?
Living life by a list, checking off every box
Does it leave room for spontaneity, or just locks?

At the gym three times a week, eating only what's good
No more microwaved dinners or saturated fats, as we should
Driving patiently, with a baby in the backseat
But have we forgotten the joys of a reckless, wild heartbeat?

We're fond, but not in love, with favors for favors
Charity standing orders, and moral credit checks from our savers
We keep in touch with old friends, but only for a drink
Are we too busy chasing success to truly stop and think?

No longer afraid of the dark or midday shadows
Yet nothing so ridiculously teenage or desperate, no
A better pace, slower and more calculated
But with no chance of escape, are we truly liberated?

Self-employed and empowered, informed members of society
With pragmatism, not idealism, as our guide in all our piety
We won't cry in public, less chance of illness, and tires that grip in the wet
But do these accomplishments make us happy, or do they just let us forget?

Still, we strive to be fitter, healthier, and more productive
Calm, like a pig in a cage, on antibiotics, yet still active
Perhaps it's time to rethink what it truly means to live
And find a balance between what we want and what we give
ช่างฟิตขึ้น มีความสุขขึ้น มีประสิทธิผลมากขึ้น เขาเลยบอกว่า แต่สุดท้ายเราจะจ่ายราคาเท่าไหร่ล่ะ? ใช้ชีวิตตามรายการ ขีดฆ่าทุกช่อง มันเหลือที่ว่างสำหรับความเป็นธรรมชาติหรือแค่ล็อค? ที่ยิมสัปดาห์ละสามครั้ง กินเฉพาะสิ่งที่ดี ไม่ต้องใช้อาหารเย็นในไมโครเวฟหรือไขมันอิ่มตัวอย่างที่เราควร ขับรถอย่างอดทน โดยมีลูกน้อยอยู่เบาะหลัง แต่เราลืมความสุขของหัวใจเต้นรัวและบ้าบิ่นไปหรือเปล่า? เรารักแต่ไม่ได้รัก กับความโปรดปราน ความโปรดปราน คำสั่งยืนการกุศล และการตรวจสอบเครดิตทางศีลธรรมจากผู้ออมของเรา เราติดต่อกับเพื่อนเก่า แต่เพียงเพื่อดื่มเท่านั้น เรายุ่งเกินกว่าที่จะไล่ตามความสำเร็จที่จะหยุดและคิดอย่างแท้จริงหรือไม่? ไม่กลัวความมืดหรือเงาตอนกลางวันอีกต่อไป แต่ไม่มีอะไรน่าขันแบบวัยรุ่นหรือสิ้นหวัง ไม่มีความเร็วที่ดีขึ้น ช้าลง และคำนวณได้มากขึ้น แต่เมื่อไม่มีโอกาสหลบหนี เราจะได้รับการปลดปล่อยอย่างแท้จริงหรือไม่? อาชีพอิสระและมีอำนาจ รู้แจ้งแก่สมาชิกในสังคม ด้วยลัทธิปฏิบัตินิยม ไม่ใช่อุดมคติ เป็นแนวทางในทุกความกตัญญู เราจะไม่ร้องไห้ในที่สาธารณะ โอกาสเจ็บป่วยน้อยลง และยางที่เกาะถนนเปียก แต่ความสำเร็จเหล่านี้ทำให้เรามีความสุขหรือไม่ หรือพวกเขาแค่ปล่อยให้เราลืม? ถึงกระนั้น เราก็มุ่งมั่นที่จะมีสุขภาพดีขึ้น และมีประสิทธิภาพมากขึ้น สงบเหมือนหมูในกรง กินยาปฏิชีวนะ แต่ยังคงกระฉับกระเฉง บางทีอาจถึงเวลาคิดใหม่ว่าการใช้ชีวิตหมายถึงอะไรอย่างแท้จริง และค้นหาสมดุลระหว่างสิ่งที่เราต้องการกับสิ่งที่เราต้องการ ให้
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence