Volverán las oscuras golondrinas
en tu balcón sus nidos a colgar,
y otra vez con el ala a sus cristales
jugando llamarán.

Pero aquéllas que el vuelo refrenaban
tu hermosura y mi dicha a contemplar,
aquéllas que aprendieron nuestros nombres...
ésas... ¡no volverán!

Volverán las tupidas madreselvas
de tu jardín las tapias a escalar
y otra vez a la tarde aún más hermosas
sus flores se abrirán.

Pero aquellas cuajadas de rocío
cuyas gotas mirábamos temblar
y caer como lágrimas del día...
ésas... ¡no volverán!

Volverán del amor en tus oídos
las palabras ardientes a sonar,
tu corazón de su profundo sueño
tal vez despertará.

Pero mudo y absorto y de rodillas
como se adora a Dios ante su altar,
como yo te he querido... desengáñate,
nadie así te amará.

Es el poema XXXVIII de Gustavo Adolfo Bécquer.
นกนางแอ่นสีเข้มจะกลับไปที่ระเบียงของคุณเพื่อแขวนรัง และอีกครั้งโดยที่ปีกของมันไปที่หน้าต่างของมันก็จะเล่น แต่ผู้ที่บินไปขัดขวางความงามของคุณและความสุขของฉันจากการใคร่ครวญ ผู้ที่เรียนรู้ชื่อของเรา... เหล่านั้น... จะไม่กลับมา! สายน้ำผึ้งเป็นพวงในสวนของคุณจะกลับมาปีนกำแพงอีกครั้ง และอีกครั้งในช่วงบ่ายดอกไม้ของมันจะบานสวยงามยิ่งขึ้น แต่น้ำค้างที่แข็งตัวซึ่งหยดที่เราเฝ้าดูนั้นสั่นสะท้านและร่วงหล่นเหมือนน้ำตาแห่งวัน... เหล่านั้น... จะไม่กลับมา! คำพูดอันเร่าร้อนจะกลับมาเป็นเสียงแห่งความรักในหูของคุณ บางทีหัวใจของคุณอาจจะตื่นขึ้นจากการหลับใหล แต่จงเงียบและซึมซับและคุกเข่าลงขณะที่คุณนมัสการพระเจ้าหน้าแท่นบูชาของพระองค์ ดังที่เรารักคุณ... จงท้อแท้เถิด จะไม่มีใครรักคุณเช่นนั้น เป็นบทกวี XXXVIII โดย Gustavo Adolfo Bécquer
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence