Правильный вопрос не «зачем», а «почему». Это ведь не специально сконструированная особенность человеческого тела (мы пока ещё не перешли в эпоху киберпанка). Шерсть появилась у наших предков как минимум пару сотен миллионов лет назад (у древних млекопитающих, а возможно и раньше) и сохраняется у подавляющего большинства млекопитающих до наших дней. (Поэтому, если и спрашивать «зачем», то есть о её эволюционных преимуществах, то речь надо вести о всём многообразии млекопитающих, а не о человеческих ногах.)

У человека необходимость в шерсти исчезла («почему?» — вот это уже интересный вопрос!), а сохранение волос в тех или иных участках человеческого тела — всего лишь рудимент, такой же как, например, копчик. Волосы на теле не давали нашим предкам эволюционных преимуществ (иначе мы были бы волосаты, как наши братья шимпанзе), но и большого вреда от их остатков, по-видимому, тоже нет, так что отбор не спешит избавляться от них полностью, и они присутствуют в разных количествах и качествах у отдельных индивидов.
คำถามที่ถูกต้องไม่ใช่ "ทำไม" แต่เป็น "ทำไม" นี่ไม่ใช่คุณสมบัติที่ออกแบบมาเป็นพิเศษของร่างกายมนุษย์ (เรายังไม่เข้าสู่ยุคของไซเบอร์พังค์) วูลปรากฏในบรรพบุรุษของเราเมื่อสองสามร้อยล้านปีก่อน (ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในสมัยโบราณ และอาจก่อนหน้านี้ด้วย) และยังคงอยู่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนใหญ่จนถึงทุกวันนี้ (ดังนั้น หากคุณถามว่า "ทำไม" นั่นคือเกี่ยวกับข้อดีทางวิวัฒนาการของมัน เราควรพูดถึงความหลากหลายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับขาของมนุษย์) ในมนุษย์ ความต้องการขนแกะได้หายไป (“ทำไม?” - นี่เป็นคำถามที่น่าสนใจ !) และการเก็บรักษาเส้นผมในบางส่วนของร่างกายมนุษย์เป็นเพียงสิ่งพื้นฐานเช่นเดียวกับกระดูกก้นกบ ขนตามร่างกายไม่ได้ให้ข้อได้เปรียบทางวิวัฒนาการแก่บรรพบุรุษของเรา (ไม่เช่นนั้นเราคงมีขนดกเหมือนกับพี่น้องลิงชิมแปนซีของเรา) แต่เศษซากของมันก็ไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายมากนักเช่นกัน ดังนั้น การคัดเลือกจึงไม่รีบร้อนที่จะกำจัดพวกมันให้หมดสิ้น และพวกเขา มีอยู่ในปริมาณและคุณภาพที่แตกต่างกันในแต่ละบุคคล
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence