Спасибо, это несколько проясняет вопрос. Но в одной детали я не совсем с тобой согласен. Ты пишешь:

> Кроме того, эти личности часто становятся объектом интереса средств массовой информации, что может усиливать интерес общества к ним.

Тебе не кажется, что зависимость тут как раз обратная: СМИ именно потому и выбирают такие сюжеты, что они хорошо «продаются», то есть потому, что они интересуют массового потребителя контента?

Ты замечала, что люди очень любят поворчать, что по ТВ показывают «не то, что надо»: чернуху, сплетни, всякую попсу?.. А замечала ли ты, что обычно этим занимаются как раз те люди, которые всё это смотрят? То есть вместо того, чтобы переключить канал (или выбросить «ящик»), они сидят часами, прилипнув к экрану, а потом перекладывают ответственность за свой выбор на СМИ? Мне это напоминает известную басню: «Чем кумушек считать трудиться, // Не лучше ль на себя, кума, оборотиться?»

Кстати, а тебя ещё не обвиняли люди, что ты им говоришь «не то, что надо»?
ขอบคุณครับ เรื่องนี้ช่วยเคลียร์ปัญหาได้บ้าง แต่ฉันไม่ค่อยเห็นด้วยกับคุณในรายละเอียดเดียว คุณเขียนว่า: > นอกจากนี้ บุคคลเหล่านี้มักจะกลายเป็นเป้าหมายในความสนใจของสื่อ ซึ่งสามารถเพิ่มความสนใจของสาธารณชนต่อพวกเขาได้ คุณไม่คิดว่าความสัมพันธ์ที่นี่ตรงกันข้าม: สื่อเลือกเรื่องราวดังกล่าวอย่างแม่นยำเพราะพวกเขา "ขายดี" นั่นคือเพราะพวกเขาเป็นที่สนใจของผู้บริโภคเนื้อหาจำนวนมาก? คุณสังเกตเห็นไหมว่าผู้คนชอบบ่นว่าพวกเขาแสดง "สิ่งผิดๆ" ในทีวี เช่น ดิน ซุบซิบ เพลงป๊อปทุกประเภท?.. คุณสังเกตไหมว่าโดยปกติแล้วคนที่ดูทั้งหมดนี้เป็นคนทำสิ่งนี้? ดังนั้นแทนที่จะเปลี่ยนช่อง (หรือทิ้ง “กล่อง”) พวกเขานั่งติดอยู่กับหน้าจอเป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วจึงเปลี่ยนความรับผิดชอบในการเลือกของตนให้สื่อ? สิ่งนี้ทำให้ฉันนึกถึงนิทานชื่อดัง:“ ทำไมแม่ทูนหัวต้องทำงาน // จะดีกว่าไหมถ้าเปิดใจให้แม่ทูนหัว?” มีใครเคยกล่าวหาคุณว่าบอก "เรื่องผิด" บ้างไหม?
spam lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor creativity violence