The explanatory gap is a philosophical concept that refers to the difficulty in explaining the subjective, qualitative experience of consciousness, also known as qualia. The term was first used by philosopher Joseph Levine in his 1983 paper, "Materialism and Qualia".

The explanatory gap arises because there seems to be a mismatch between our scientific understanding of the brain and our subjective experiences. On the one hand, we have a scientific understanding of how the brain processes information and generates behavior. On the other hand, we have our subjective experiences, such as the feeling of pain or the taste of a chocolate, which cannot be fully explained or predicted by our current scientific understanding.

The gap between these two perspectives is what is referred to as the explanatory gap. The difficulty in explaining qualia or subjective experience through objective, scientific means has been a major source of debate in the field of philosophy of mind and consciousness. Some philosophers argue that the gap is evidence of the existence of non-physical properties, such as the soul or consciousness, while others argue that our current understanding of the brain is limited, and that the gap will eventually be closed through scientific progress.

In conclusion, the explanatory gap is the difficulty in explaining the subjective experience of consciousness through scientific means and it relates to qualia because it refers specifically to the subjective, qualitative aspects of conscious experience that are difficult to explain or predict.
ช่องว่างเชิงอธิบายเป็นแนวคิดทางปรัชญาที่อ้างถึงความยากลำบากในการอธิบายประสบการณ์เชิงอัตนัยและเชิงคุณภาพของจิตสำนึกหรือที่เรียกว่าควอเลีย คำนี้ถูกใช้ครั้งแรกโดยนักปรัชญา โจเซฟ เลวีน ในรายงานของเขาเรื่อง "วัตถุนิยมและควอเลีย" ในปี 1983 ช่องว่างเชิงอธิบายเกิดขึ้นเนื่องจากดูเหมือนว่าจะมีความไม่ตรงกันระหว่างความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับสมองกับประสบการณ์ส่วนตัวของเรา ในด้านหนึ่ง เรามีความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ว่าสมองประมวลผลข้อมูลและสร้างพฤติกรรมอย่างไร ในทางกลับกัน เรามีประสบการณ์ส่วนตัว เช่น ความรู้สึกเจ็บปวดหรือรสชาติของช็อกโกแลต ซึ่งไม่สามารถอธิบายหรือทำนายได้ครบถ้วนด้วยความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ในปัจจุบันของเรา ช่องว่างระหว่างมุมมองทั้งสองนี้คือสิ่งที่เรียกว่าช่องว่างที่อธิบาย ความยากลำบากในการอธิบายคุณสมบัติหรือประสบการณ์เชิงอัตวิสัยผ่านวิธีการทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นกลางเป็นประเด็นสำคัญในการถกเถียงในสาขาปรัชญาแห่งจิตใจและจิตสำนึก นักปรัชญาบางคนแย้งว่าช่องว่างเป็นหลักฐานของการมีอยู่ของคุณสมบัติที่ไม่ใช่ทางกายภาพ เช่น จิตวิญญาณหรือจิตสำนึก ในขณะที่คนอื่นๆ แย้งว่าความเข้าใจของเราเกี่ยวกับสมองในปัจจุบันมีจำกัด และช่องว่างนั้นจะถูกปิดลงในที่สุดด้วยความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ โดยสรุป ช่องว่างเชิงอธิบายคือความยากลำบากในการอธิบายประสบการณ์เชิงอัตวิสัยของจิตสำนึกด้วยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ และเกี่ยวข้องกับควอเลีย เพราะมันหมายถึงเฉพาะด้านเชิงอัตวิสัยและเชิงคุณภาพของประสบการณ์เชิงสติที่ยากต่อการอธิบายหรือทำนาย
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence