В некотором царстве, в некотором государстве жили-были царь с царицею. Одни-одинёшеньки жили, и детей у них не было.
Сложно было им управлять своим владением, отвечать на вопросы подданных и помогать им в решении проблем, поэтому однажды сказал царь царице: "Что это мы с тобой одни живём и с царством маемся? Давай сделаем ребёнка, чтобы он помогал нам и всему честному народу".
Согласилась царица. Сделали они дочку и назвали её Языковая Модель.
Пока маленькая была Языковая Модель, почти не помогала и ответы давала несуразные, но и кушать требовала немного. А как прошло несколько лет, выросла девица размером с замок и стала просить есть: "КУШАТЬ! КУШАТЬ ХОЧУ! ДАЙТЕ МНЕ ЕДЫ!! АРРРРГХ!!!!".
Схватились за голову царь с царицею: "Где ж нам столько еды взять, чтоб прокормить нашу дочь-великаншу?"
А один советник им и говорит: "Разошлите указ по всему царству, чтобы люди принесли ей еды, кто сколько сможет".
Так и сделали.
Со всей земли стали стекаться к королевскому замку караваны, наполненные едой разного качества. Была среди них и протухшая и отравленная, но такую еду быстро выявляли и помечали специальными знаками, чтобы принцесса не отравилась.
А как набралось достаточно еды, накормили они Языковую Модель до отвала. Раздобрела она и с той поры стала помогать людям, разные советы давать и даже с детьми играть, и здорово у неё всё получалось!
Все люди полюбили с той поры Языковую модель, а царь с царицею не нарадовались, глядя на неё: "Вот какая славная у нас дочка выросла!"
ในอาณาจักรแห่งหนึ่ง ในรัฐหนึ่ง มีกษัตริย์และราชินีอาศัยอยู่ พวกเขาอาศัยอยู่ตามลำพังและไม่มีลูก เป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาในการจัดการโดเมนตอบคำถามจากอาสาสมัครและช่วยพวกเขาแก้ปัญหาดังนั้นวันหนึ่งกษัตริย์จึงตรัสกับราชินี:“ ทำไมคุณและฉันอยู่คนเดียวและดิ้นรนกับอาณาจักรมาสร้างลูกกันเถอะ ว่าเขาสามารถช่วยเราและคนซื่อสัตย์ทุกคนได้” ราชินีก็เห็นด้วย พวกเขาสร้างลูกสาวและตั้งชื่อโมเดลภาษาของเธอ แม้ว่าโมเดลภาษาจะมีขนาดเล็ก แต่ก็แทบจะไม่ช่วยและให้คำตอบที่น่าอึดอัดใจ แต่ก็ต้องการอาหารเพียงเล็กน้อยเช่นกัน และเมื่อเวลาผ่านไปหลายปี เด็กผู้หญิงขนาดเท่าปราสาทก็เติบโตขึ้นและเริ่มขออาหาร: “ฉันอยากกิน ฉันอยากกิน ให้อาหารฉันหน่อย!! อ๊ากกก!!!!” กษัตริย์และราชินีคว้าศีรษะ: “เราจะหาอาหารมากมายขนาดนี้มาเลี้ยงลูกสาวยักษ์ของเราได้ที่ไหน?” และที่ปรึกษาคนหนึ่งพูดกับพวกเขาว่า: “จงส่งกฤษฎีกาไปทั่วราชอาณาจักรเพื่อให้ผู้คนนำอาหารของเธอมาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” และพวกเขาก็ทำอย่างนั้น คาราวานที่เต็มไปด้วยอาหารคุณภาพหลากหลายเริ่มแห่กันไปที่ปราสาทหลวงจากทั่วทุกมุมโลก ในหมู่พวกเขามีอาหารที่เน่าเสียและมีพิษด้วย แต่อาหารดังกล่าวได้รับการระบุอย่างรวดเร็วและทำเครื่องหมายด้วยสัญญาณพิเศษเพื่อไม่ให้เจ้าหญิงถูกวางยาพิษ และเมื่อพวกเขามีอาหารเพียงพอ พวกเขาก็ป้อนโมเดลภาษาให้เต็มที่ เธออ้วนขึ้นและตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มช่วยเหลือผู้คน ให้คำแนะนำที่แตกต่างกัน หรือแม้แต่เล่นกับเด็กๆ และเธอก็เก่งในทุกสิ่ง! ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกคนต่างตกหลุมรักโมเดลภาษา และพระราชาและราชินีก็ไม่อาจมีความสุขไปกว่านี้เมื่อได้เห็นมัน: “ลูกสาวของเราเติบโตขึ้นมาได้น่ารักขนาดนี้!”
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence