In that case, the main design constraint is physiological. Not only can dogs not operate a steering wheel, they also cannot reach the pedals or operate the transmission. Additionally, the seats in a normal car are largely unsuitable for dogs.

To fix these issues, I would modify a human car as follows:
- Replace the seat with a "lay flat" seat: it should be possible for a dog to lay facing forward and still see the road and operate the controls. Laying down like that will be the intended operating position.
- Replace the steering wheel with a device that can be operated by a dog grabbing it with their mouth and turning their head. This would interfere with their ability to watch the road, so a very small adjustment in the device would need to translate to a large adjustment in wheel position. A downside to this design may be that it is fatiguing to operate for a dog.
-  The brake and acceleration will be operated by pressure-sensitive pedestals instead of pedals. This is to accommodate the different seating position, as the pedestals will be at a similar level as the steering device. These pedestals are intended to be operated by the dog's left fore-paw.
- The transmission will be operated by buttons accessible by the dog's right fore-paw. This transmission will necessarily be automatic, as it will probably be difficult for a dog to operate a manual transmission with the required speed.

There will likely still be substantial issues with a dog operating a car like this, even if they were mentally competent to do so. In particular, the fact that dogs have poor eyesight may pose a problem. In order to resolve that, one solution may be to make road signs much more legible than they currently are, even with very poor eyesight.
ในกรณีดังกล่าว ข้อจำกัดในการออกแบบหลักคือทางสรีรวิทยา สุนัขไม่เพียงแต่ไม่สามารถบังคับพวงมาลัยได้เท่านั้น แต่ยังไม่สามารถเหยียบแป้นหรือควบคุมเกียร์ได้อีกด้วย นอกจากนี้ ที่นั่งในรถธรรมดามักไม่เหมาะกับสุนัขเป็นส่วนใหญ่ เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้ ฉันจะปรับเปลี่ยนรถยนต์ของมนุษย์ดังนี้: - เปลี่ยนเบาะนั่งเป็นเบาะนั่ง "นอนราบ": ควรเป็นไปได้ที่สุนัขจะนอนหันหน้าไปข้างหน้าแต่ยังคงมองเห็นถนนและควบคุมส่วนควบคุม การนอนแบบนั้นจะเป็นท่าปฏิบัติการที่ตั้งใจไว้ - เปลี่ยนพวงมาลัยด้วยอุปกรณ์ที่สุนัขควบคุมได้โดยใช้ปากแล้วหันศีรษะ ซึ่งจะรบกวนความสามารถในการเฝ้าดูถนน ดังนั้นการปรับเปลี่ยนอุปกรณ์เพียงเล็กน้อยจึงจำเป็นต้องแปลเป็นการปรับตำแหน่งล้อขนาดใหญ่ ข้อเสียของการออกแบบนี้อาจจะทำให้สุนัขรู้สึกเหนื่อย - การเบรกและการเร่งความเร็วจะดำเนินการโดยฐานที่ไวต่อแรงกดแทนการใช้แป้นเหยียบ ทั้งนี้เพื่อรองรับตำแหน่งที่นั่งที่แตกต่างกัน เนื่องจากฐานจะอยู่ในระดับเดียวกับอุปกรณ์บังคับเลี้ยว แท่นเหล่านี้ได้รับการออกแบบให้ควบคุมโดยอุ้งเท้าหน้าซ้ายของสุนัข - การส่งสัญญาณจะดำเนินการโดยปุ่มที่สามารถเข้าถึงได้โดยอุ้งเท้าหน้าขวาของสุนัข ระบบเกียร์นี้จำเป็นต้องเป็นแบบอัตโนมัติ เนื่องจากสุนัขอาจใช้งานเกียร์ธรรมดาด้วยความเร็วที่ต้องการได้ยาก อาจยังมีปัญหาสำคัญเกิดขึ้นกับสุนัขที่ขับรถยนต์ประเภทนี้ แม้ว่าสุนัขจะมีสติปัญญาพอที่จะทำเช่นนั้นก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่สุนัขมีสายตาไม่ดีอาจเป็นปัญหาได้ เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว วิธีแก้ไขประการหนึ่งอาจเป็นการทำให้ป้ายบอกทางบนถนนชัดเจนมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน แม้ว่าจะมีสายตาที่แย่มากก็ตาม
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence