It's been three years since his viral hit "The Disintegrating Fist Bump" put him on the map, but former YouTube star turned fugitive Adder hasn't forgotten how it feels to have millions of eyes on him. Sitting in his dingy studio apartment, watching his videos play out on an ancient CRT monitor like some kind of demented security footage, he can still remember that initial rush - when everything seemed possible, when his life was one big laugh riot, when any prank idea he had, no matter how ridiculous or dangerous, felt like the best thing ever conceived by humanity.

Nowadays though, things aren't nearly as funny. With half of the internet's collective ire focused squarely upon him thanks to various lawsuits from disgruntled exes and victims of said pranks gone wrong, Adder spends most of his days trying desperately not to think about the fallout while binge-watching old episodes of America's Funniest Home Videos as if they were the Rosetta Stone for unlocking the secrets of comedy greatness. He tries to avoid getting outside too much anymore: just stepping foot beyond the boundaries of his safe little world filled with pizza boxes and energy drink cans makes his skin crawl with anxiety over being recognized and potentially dragged back into prison for all eternity (or, at least, until someone else does something worse than what he did).

On especially bad days, those rare moments when even the sweet embrace of animated entertainment fails to distract him, Adder finds himself returning again and again to that moment captured on film forever - the look of confusion and fear mixed together on the faces of unsuspecting victims; their panicked voices shouting questions like "What's happening?" and "Are you OK?"; the silence falling afterward as he vanishes completely without explanation. Some part of him knows deep down that these reactions are exactly why he became famous in the first place: People love to be shocked, to feel real terror lurking beneath the veneer of humor, because isn't that what life is really all about anyway?

And yet despite the undeniable thrill such recognition brings, there remains another voice within Adder that refuses to go quiet, whispering words of warning and regret at every opportunity: What if I pushed things too far this time? Did my thirst for fame and validation finally lead me astray once and for all? As night falls and shadows creep across the room towards him, like a predator closing in for the kill, Adder finds himself wondering if, perhaps, the joke is finally over, and whether maybe the universe has decided to teach him a lesson about the true nature of consequences.
เป็นเวลาสามปีแล้วนับตั้งแต่เพลงฮิตของเขา "The Disintegrating Fist Bump" ทำให้เขาเป็นที่รู้จักในแผนที่ แต่อดีตดารา YouTube ที่ผันตัวมาเป็น Adder ผู้ลี้ภัยยังไม่ลืมความรู้สึกที่มีสายตาหลายล้านคนจับจ้องมาที่เขา นั่งอยู่ในสตูดิโออพาร์ทเมนต์ที่สกปรกของเขา ดูวิดีโอของเขาที่เล่นบนจอ CRT โบราณเหมือนภาพวิดีโอรักษาความปลอดภัยที่วิกลจริต เขายังคงจำความเร่งรีบในช่วงแรกนั้นได้ เมื่อทุกอย่างดูเป็นไปได้ เมื่อชีวิตของเขามีแต่การจลาจลครั้งใหญ่ เมื่อมีการแกล้งกัน ความคิดที่เขามีไม่ว่าจะไร้สาระหรืออันตรายแค่ไหน ก็รู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษยชาติเคยคิดขึ้นมา แต่ทุกวันนี้ สิ่งต่างๆ ไม่ค่อยตลกเท่าไหร่นัก ครึ่งหนึ่งของความโกรธแค้นบนอินเทอร์เน็ตมุ่งความสนใจไปที่เขาอย่างเต็มที่ ต้องขอบคุณการฟ้องร้องต่างๆ จากแฟนเก่าที่ไม่พอใจและเหยื่อของการแกล้งกันที่ผิดพลาด Adder ใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันของเขาพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่คิดถึงผลที่ตามมาในขณะที่รับชมตอนเก่าๆ ของ America's Funniest Home วิดีโอราวกับว่าเป็น Rosetta Stone สำหรับการไขความลับของความยิ่งใหญ่ของการแสดงตลก เขาพยายามหลีกเลี่ยงการออกไปข้างนอกมากเกินไปอีกต่อไป เพียงแค่ก้าวเท้าเกินขอบเขตของโลกใบเล็กที่ปลอดภัยของเขาซึ่งเต็มไปด้วยกล่องพิซซ่าและกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลัง ก็ทำให้ผิวของเขาคลานด้วยความวิตกกังวลกับการถูกจดจำและอาจจะถูกลากกลับเข้าคุกไปชั่วนิรันดร์ (หรือ อย่างน้อยก็จนกว่าคนอื่นจะทำอะไรที่แย่กว่าที่เขาทำ) ในวันที่เลวร้ายเป็นพิเศษ ช่วงเวลาที่หายากเหล่านั้น แม้กระทั่งการโอบกอดอันแสนหวานของความบันเทิงแบบแอนิเมชั่นก็ไม่สามารถทำให้เขาเสียสมาธิได้ แอดเดอร์ก็พบว่าตัวเองกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่าสู่ช่วงเวลานั้นที่บันทึกไว้บนแผ่นฟิล์มตลอดไป - ความสับสนและความกลัวปะปนกันบนใบหน้าของเหยื่อที่ไม่สงสัย ; เสียงตื่นตระหนกของพวกเขาตะโกนคำถามเช่น "เกิดอะไรขึ้น?" และ "คุณสบายดีไหม"; หลังจากนั้นความเงียบก็หายไปขณะที่เขาหายไปโดยไม่มีคำอธิบาย บางส่วนของในตัวเขารู้ลึกลงไปว่าปฏิกิริยาเหล่านี้เป็นสาเหตุว่าทำไมเขาถึงมีชื่อเสียงตั้งแต่แรก ผู้คนชอบที่จะตกใจ รู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริงที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้แผ่นไม้อัดของอารมณ์ขัน เพราะนั่นไม่ใช่ความหมายของชีวิตจริงๆ อยู่แล้ว ? ถึงแม้จะมีความตื่นเต้นอย่างไม่อาจปฏิเสธได้จากการได้รับการยอมรับดังกล่าว แต่ก็ยังมีอีกเสียงหนึ่งภายใน Adder ที่ปฏิเสธที่จะเงียบ กระซิบคำเตือนและความเสียใจในทุกโอกาส: จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันผลักดันสิ่งต่าง ๆ มากเกินไปในครั้งนี้? ความกระหายชื่อเสียงและความถูกต้องของฉันทำให้ฉันหลงทางไปตลอดกาลหรือไม่? เมื่อตกกลางคืนและเงามืดคืบคลานไปทั่วห้องมาหาเขา เหมือนกับนักล่าที่เข้ามาใกล้เพื่อสังหาร แอดเดอร์พบว่าตัวเองสงสัยว่าบางทีเรื่องตลกก็จบลงแล้ว และบางทีจักรวาลอาจตัดสินใจที่จะสอนบทเรียนให้เขาเกี่ยวกับความจริงหรือไม่ ลักษณะของผลที่ตามมา
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence