La teoría de la gramática universal propone que todas las lenguas humanas comparten un núcleo subyacente de reglas y principios universales que rigen su estructura y uso. Algunos de los principios comunes en las lenguas naturales que propone la gramática universal incluyen:

Distinción entre sustantivos y verbos: la mayoría de las lenguas tiene una clara distinción entre las palabras que se usan para describir objetos, personas y lugares (sustantivos) y las que se usan para describir acciones y eventos (verbos).

Sistema de categorías gramaticales: muchas lenguas tienen categorías gramaticales similares, como adjetivos, adverbios y preposiciones, que se utilizan para describir objetos, acciones y eventos.

Orden de las palabras en las oraciones: la mayoría de las lenguas tienen una orden específica para las palabras en las oraciones, como "sujeto-verbo-objeto".

Uso de marcadores de tiempo y modo: muchas lenguas tienen marcadores que indican el momento en que ocurre un evento o acción, así como su modo (afirmativo, negativo, interrogativo, etc.).

Recursos para la formación de palabras compuestas: muchas lenguas tienen mecanismos para combinar dos o más palabras para formar una nueva, como la unión de prefijos y sufijos.

Estos son solo algunos ejemplos de los principios comunes en las lenguas naturales que propone la gramática universal. Sin embargo, es importante destacar que cada lenguaje también tiene sus propias características únicas y diferencias significativas en su gramática y vocabulario.
ทฤษฎีไวยากรณ์สากลเสนอว่าภาษามนุษย์ทุกภาษามีแกนกลางพื้นฐานของกฎและหลักการสากลที่ควบคุมโครงสร้างและการใช้งาน หลักการทั่วไปบางประการในภาษาธรรมชาติที่เสนอโดยไวยากรณ์สากล ได้แก่ ความแตกต่างระหว่างคำนามและคำกริยา ภาษาส่วนใหญ่มีความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างคำที่ใช้อธิบายวัตถุ ผู้คน และสถานที่ (คำนาม) และคำที่เป็น ใช้เพื่ออธิบายวัตถุ ผู้คน และสถานที่ (คำนาม) ใช้เพื่ออธิบายการกระทำและเหตุการณ์ (กริยา) ระบบหมวดหมู่ไวยากรณ์: หลายภาษามีหมวดหมู่ไวยากรณ์ที่คล้ายกัน เช่น คำคุณศัพท์ คำวิเศษณ์ และคำบุพบท ซึ่งใช้เพื่ออธิบายวัตถุ การกระทำ และเหตุการณ์ ลำดับคำในประโยค: ภาษาส่วนใหญ่มีลำดับเฉพาะของคำในประโยค เช่น “ประธาน-กริยา-วัตถุ” การใช้เครื่องหมายแสดงกาลและอารมณ์: หลายภาษามีเครื่องหมายที่ระบุเวลาที่เหตุการณ์หรือการกระทำเกิดขึ้นตลอดจนอารมณ์ (ตอบรับ, ลบ, ซักถาม ฯลฯ ) แหล่งข้อมูลสำหรับการสร้างคำประสม: หลายภาษามีกลไกในการรวมคำตั้งแต่สองคำขึ้นไปมารวมกันเป็นคำใหม่ เช่น การรวมคำนำหน้าและคำต่อท้ายเข้าด้วยกัน นี่เป็นเพียงตัวอย่างบางส่วนของหลักการทั่วไปในภาษาธรรมชาติที่เสนอโดยไวยากรณ์สากล อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญคือต้องทราบว่าแต่ละภาษามีลักษณะเฉพาะของตัวเองและมีความแตกต่างที่สำคัญในด้านไวยากรณ์และคำศัพท์
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence