Había una vez un pingüino que vivía en el Polo Sur que, cansado de pasar frío, decidió irse a vivir a la selva.
- ¡No digas tonterías! - le decía su familia.
- ¿Qué vas a hacer tú en la selva, con el calor que hace? -le decían sus amigos.
Pero el pingüino era muy cabezota y tenía muy claro lo que quería.
- Mañana me iré -dijo-. Voy a dormir un poco para reponer fuerzas.
A la mañana siguiente, el pingüino se fue de polizón aprovechando que zarpaba un barco de científicos que habían estado estudiando las costumbres de los pingüinos en el Polo Sur.
Tardó mucho en llegar a la selva, pero lo consiguió. Pero cuando llegó ya estaba medio muerto. Apenas había comido en los últimos días y estaba reseco.
En un último esfuerzo por sobrevivir, se metió en una charca a bañarse, pero el agua estaba tan caliente que el pingüino tuvo que salir en cuanto se metió.
- Tendré que comer algo -pensó el pingüino. Pero por allí no había nada que el pingüino pudiera comer.
De repente, el pingüino oyó un ruido aterrador. Miró y vio a lo lejos un animal a rayas que caminaba a cuatro patas y que tenía unos enormes bigotes.
- ¿Qué es eso? -dijo el pingüino.
- ¡Corre, corre! -dijo una lagartija que pasaba por allí-. ¡Es un tigre! ¡Y está hambriento! Vete antes de que te coja para la cena.
Pero los pingüinos son bastante lentos caminando. Era imposible que saliera de allí con vida. Entonces…
- ¡Despierta, despierta, pájaro bobo! Si quieres irte tendrás que hacerlo ya. Hay un barco a punto de marcharse y podrás irte de polizón en él.
Era uno de sus amigos. No estaba de acuerdo con su decisión, pero, a pesar de ello, la respetaba.
El pingüino que quería vivir en la selva- ¿Sabes qué? -dijo el pingüino-. He cambiado de idea. Puede que esté harto de pasar frío, pero aquí tengo a mi familia, a mis amigos, tengo comida, agua y ya conozco todos los peligros a los que me expongo.
- Entonces, ¿te quedas? -preguntó su amigo.
- ¡Me quedo!
Y así fue como el pingüino que quería vivir en la selva cambió de opinión. Desde entonces disfruta mucho más del frío, de los baños y de los peces que come.
กาลครั้งหนึ่งมีนกเพนกวินตัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่ขั้วโลกใต้และเบื่อหน่ายกับความหนาวจึงตัดสินใจไปใช้ชีวิตอยู่ในป่า - อย่าพูดโง่! - ครอบครัวของเขาบอกเขา - คุณจะทำอะไรในป่ากับความร้อน? - เพื่อนของเขาบอกเขา แต่นกเพนกวินนั้นดื้อรั้นมากและชัดเจนมากว่าเขาต้องการอะไร “พรุ่งนี้ฉันจะไป” เขากล่าว ฉันจะไปนอนสักหน่อยเพื่อฟื้นพลัง เช้าวันรุ่งขึ้น นกเพนกวินถูกเก็บไว้ในขณะที่เรือของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังศึกษานิสัยของนกเพนกวินที่ขั้วโลกใต้กำลังจะออกเดินทาง กว่าจะถึงป่าใช้เวลานานแต่เขาก็ทำได้ แต่เมื่อมาถึงเขาก็ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาแทบไม่ได้กินข้าวเลยในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาและคอแห้ง ในความพยายามที่จะเอาชีวิตรอดเป็นครั้งสุดท้าย เขาลงไปในบ่อน้ำเพื่ออาบน้ำ แต่น้ำร้อนมากจนต้องรีบออกมาทันทีที่เข้าไป - ฉันจะต้องกินอะไรบางอย่าง - คิดนกเพนกวิน แต่ที่นั่นไม่มีอะไรที่นกเพนกวินจะกินได้ ทันใดนั้น เพนกวินก็ได้ยินเสียงที่น่าสะพรึงกลัว เขามองและเห็นสัตว์ลายทางที่เดินสี่ขาและมีหนวดขนาดใหญ่ในระยะไกล - นั่นอะไร? - เพนกวินกล่าว - วิ่งวิ่ง! - จิ้งจกตัวหนึ่งที่ผ่านไปมากล่าว มันเป็นเสือ! และเขาก็หิว! ออกไปก่อนที่ฉันจะจับคุณไปทานอาหารเย็น แต่นกเพนกวินเดินค่อนข้างช้า มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะออกไปจากที่นั่นทั้งๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้ว... - ตื่นสิ ตื่นสิ เจ้านกโง่! หากคุณต้องการออกคุณจะต้องทำตอนนี้ มีเรือกำลังจะออกและคุณสามารถเก็บไว้ได้ มันเป็นหนึ่งในเพื่อนของเขา ฉันไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเธอ แต่ฉันก็เคารพมัน เพนกวินที่อยากอยู่ในป่า - คุณรู้อะไรไหม? -เพนกวินพูด- ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันอาจจะเหนื่อยกับการเป็นหวัด แต่ที่นี่ฉันมีครอบครัว เพื่อน มีอาหาร น้ำ และฉันรู้ดีอยู่แล้วถึงอันตรายที่ฉันต้องเผชิญ - แล้วคุณจะอยู่ไหม? - ถามเพื่อนของเขา - ฉันอยู่! และนั่นทำให้นกเพนกวินที่ต้องการอาศัยอยู่ในป่าเปลี่ยนใจ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ชอบอากาศหนาว การอาบน้ำ และการกินปลามากขึ้น
spam lang_mismatch quality