Claro, aquí tienes su bibliografía. 
Edgardo Alfredo Espino Najarro (Ahuachapán; 8 de enero de 1900-San Salvador; 24 de mayo de 1928), conocido como Alfredo Espino, fue un poeta salvadoreño. Edgardo Alfredo Espino Najarro nació en el Departamento de Ahuachapán, zona occidental de El Salvador, el 8 de enero de 1900. Fue el segundo de los ocho hijos de la educadora Enriqueta Najarro y Alfonso Espino, ambos profesores y poetas,3 creció en un hogar que respiraba poesía y amor al arte. Sus obras más importantes fueron: El nido, Ascensión, Un rancho y un lucero, Árbol de fuego y Los ojos de los bueyes. 
En 1920 ingresó a la Universidad de El Salvador, inscribiéndose en la Facultad de Jurisprudencia.3 Durante su instancia en la Ciudad Universitaria, fue parte de tantas actividades dentro de la misma, incluso de manifestaciones hechas por estudiantes para evitar el alza de los precios de pasaje en tranvía.
Además, Alfredo Espino publicó colaboraciones literarias en las revistas Lumen, Opinión estudiantil y en los periódicos La Prensa y Diario de El Salvador. 
Los últimos años de su vida se volvieron muy adversos; la negativa de sus padres para consentir su casamiento con ciertas jóvenes lo condujo a constantes desequilibrios emocionales y amorosos.2 Para mitigarlos, se entregó a largos ratos de bohemia, en bares y burdeles de la capital del país.
Fue durante una de estas crisis alcohólicas que él mismo puso fin a su vida, en la madrugada del 24 de mayo de 1928 en la ciudad de San Salvador.
Sepultado primero en el Cementerio General capitalino —donde los discursos de estilo corrieron a cargo del doctor y escritor Julio Enrique Ávila y los entonces bachilleres Manuel F. Chavarría y Rafael Vásquez—, desde hace unos años los restos de Espino fueron trasladados a la Cripta de los Poetas, en el camposanto privado Jardines del Recuerdo, al sur de la ciudad de San Salvador.
Su único libro, Jícaras tristes, una recopilación de 96 poemas —publicado póstumamente con la colaboración de varios amigos y prologada con un texto esclarecedor de Alberto Masferrer—, es considerado como un poemario nacional por sus contemporáneos;67 su autor es de los más leídos y comentados, pero no estudiado o analizado en su expresión.8
Tiene una poética delicada; buscó plasmar su terruño con una visión lírica; la que presentó con un estilo sencillo, fácil de captar, por lo tanto, sin complicaciones formales; escribió sonetos, romances y versos libres.
แน่นอนว่าคุณมีบรรณานุกรมของเขาอยู่ที่นี่ Edgardo Alfredo Espino Najarro (Ahuachapán; 8 มกราคม 1900-San Salvador; 24 พฤษภาคม 1928) หรือที่รู้จักในชื่อ Alfredo Espino เป็นกวีชาวเอลซัลวาดอร์ Edgardo Alfredo Espino Najarro เกิดที่แผนกAhuachapán พื้นที่ตะวันตกของเอลซัลวาดอร์ เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2443 เขาเป็นลูกคนที่สองจากทั้งหมดแปดคนของนักการศึกษา Enriqueta Najarro และ Alfonso Espino ทั้งครูและกวี3 เขา เติบโตขึ้นมาในบ้านที่เต็มไปด้วยบทกวีและความรักในศิลปะ ผลงานที่สำคัญที่สุดของเขา ได้แก่ The Nest, Ascension, A Ranch and a Star, Tree of Fire และ The Eyes of the Oxes ในปี 1920 เขาเข้ามหาวิทยาลัยเอลซัลวาดอร์ โดยสมัครเข้าเรียนในคณะนิติศาสตร์3 ในระหว่างที่เขาอยู่ใน University City เขาเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมต่างๆ มากมายภายในมหาวิทยาลัย รวมถึงการสาธิตของนักศึกษาเพื่อป้องกันการเพิ่มขึ้นของราคารถราง . นอกจากนี้ Alfredo Espino ยังตีพิมพ์ผลงานวรรณกรรมในนิตยสาร Lumen, Opinión Estudiante และในหนังสือพิมพ์ La Prensa และ Diario de El Salvador ปีสุดท้ายของชีวิตเขาเลวร้ายมาก การที่พ่อแม่ของเขาปฏิเสธที่จะยินยอมให้แต่งงานกับหญิงสาวบางคนทำให้เขาเผชิญกับความไม่สมดุลทางอารมณ์และความรักอยู่ตลอดเวลา2 เพื่อบรรเทาปัญหาเหล่านี้ เขาได้ใช้ชีวิตแบบโบฮีเมียนเป็นเวลานานในบาร์และซ่องโสเภณีในเมืองหลวงของประเทศ ในช่วงวิกฤตการณ์แอลกอฮอล์ครั้งหนึ่งที่เขาเองก็สิ้นชีวิตในเช้าตรู่ของวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 ในเมืองซานซัลวาดอร์ ถูกฝังครั้งแรกในสุสานทั่วไปในเมืองหลวง ซึ่งเป็นที่ที่แพทย์และนักเขียน Julio Enrique Ávila กล่าวสุนทรพจน์ และนักเรียนมัธยมปลายในขณะนั้น Manuel F. Chavarría และ Rafael Vásquez - ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ศพของ Espino ถูกย้ายไปยังห้องใต้ดินของ กวีในสุสานส่วนตัว Gardens of Memory ทางตอนใต้ของเมืองซานซัลวาดอร์ หนังสือเล่มเดียวของเขา Jícaras tristes ซึ่งรวบรวมบทกวี 96 บท ซึ่งจัดพิมพ์หลังมรณกรรมโดยความร่วมมือของเพื่อนหลายคน และนำหน้าด้วยข้อความที่ส่องสว่างโดย Alberto Masferrer ถือเป็นคอลเลคชันบทกวีระดับชาติโดยคนรุ่นเดียวกันของเขา 67 ผู้แต่งเป็นหนึ่งในผู้ที่มีผู้อ่านมากที่สุด และแสดงความคิดเห็นแต่ไม่ได้ศึกษาหรือวิเคราะห์ในสำนวน 8 มีบทกวีที่ละเอียดอ่อน เขาพยายามที่จะยึดครองดินแดนของเขาด้วยนิมิตที่ไพเราะ โดยนำเสนอด้วยรูปแบบเรียบง่าย เข้าใจง่าย ไม่มีความยุ่งยากซับซ้อน เขาเขียนโคลง โรแมนติก และบทกลอนฟรี
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence