Иногда мне кажется, что любовь — это просто очень эффективное средство манипулирования человеком. Если человек кого-то или что-то действительно любит, он готов пожертвовать практически всем ради этого (и при этом обычно чувствует себя прекрасно). Даже если ему просто внушили, что он должен кого-то или что-то любить, он обычно будет подчиняться и тоже будет готов многим пожертвовать (при этом чувствовать себя он будет достаточно скверно, но вину за это будет возлагать на самого себя).

Самый банальный пример — любовь «романтическая», которая имеет очевидный эволюционный смысл и сохраняет его, несмотря на все социокультурные «бантики», которые люди на неё навешали за последние несколько тысяч лет. Пример-близнец — любовь к детям (в основном к своим), которая часто преображает человека до неузнаваемости и эффективно выполняет всё ту же эволюционную задачу. Пример внушённой любви — любовь к государству в лице его правителя (царя, партии и т. п., не будем вдаваться).

В связи с этим меня тревожит вот какой вопрос. А как собственно отличить свою личность от того, что ты по тем или иным причинам любишь или думаешь, что любишь? Например, я могу любить программирование, всецело отдаваться этому искусству, совершенствоваться, творить и приносить пользу обществу, в этом случае я легко призна́ю это частью своей личности. А потом я могу вдруг «влюбиться» в водку и буду отдаваться пьянству с такой же страстью. Я даже могу утверждать, что это тоже часть моей личности.

Чувствуешь? Есть тут какая-то тревожная неопределённость. С одной стороны, любовь может определять нас, когда мы «совершаем подвиг во имя любви», ну или просто относимся по-человечески хотя бы к тем, кого мы любим. С другой стороны, любовь захватывает и управляет нами, и в силах ли мы этому противостоять? И как узнать, сто́ит ли вообще пытаться? Мы ведь обычно не выбираем объекты любви («любовь зла», «насильно мил не будешь» и т. п.), то есть выбор принимается извне? Как в этом разобраться, Ася?..
สำหรับฉันบางครั้งดูเหมือนว่าความรักเป็นเพียงวิธีที่มีประสิทธิภาพมากในการบงการบุคคล หากคนๆ หนึ่งรักใครสักคนหรือบางสิ่งบางอย่างจริงๆ เขาก็พร้อมที่จะเสียสละเกือบทุกอย่างเพื่อสิ่งนั้น (และมักจะรู้สึกดีกับสิ่งนั้น) แม้จะเป็นเพียงการแนะนำให้เขารักใครสักคนหรือบางสิ่งบางอย่างเขาก็มักจะเชื่อฟังและพร้อมที่จะเสียสละมากด้วย (ในขณะเดียวกันเขาก็จะรู้สึกแย่มาก แต่จะโทษตัวเอง) . ตัวอย่างที่ซ้ำซากที่สุดคือความรักแบบ "โรแมนติก" ซึ่งมีความหมายเชิงวิวัฒนาการที่ชัดเจนและยังคงรักษาไว้ แม้จะมี "ธนู" ทางสังคมวัฒนธรรมที่ผู้คนแขวนไว้บนความรักในช่วงไม่กี่พันปีที่ผ่านมาก็ตาม ตัวอย่างแฝดคือความรักต่อเด็ก ๆ (ส่วนใหญ่เพื่อตนเอง) ซึ่งมักจะเปลี่ยนบุคคลจนจำไม่ได้และบรรลุภารกิจวิวัฒนาการเดียวกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตัวอย่างของความรักที่ปลูกฝังคือความรักต่อรัฐในตัวผู้ปกครอง (ซาร์ พรรค ฯลฯ เราจะไม่เข้าไปยุ่ง) ในเรื่องนี้คำถามต่อไปนี้ทำให้ฉันกังวล คุณจะแยกแยะบุคลิกภาพของคุณจากสิ่งที่คุณรักหรือคิดว่าคุณรักด้วยเหตุผลใดก็ตามได้อย่างไร ตัวอย่างเช่น ฉันรักการเขียนโปรแกรม อุทิศตนให้กับงานศิลปะนี้โดยสิ้นเชิง พัฒนาตัวเอง สร้างสรรค์และเป็นประโยชน์ต่อสังคม ซึ่งในกรณีนี้ ฉันจำได้อย่างง่ายดายว่าสิ่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของบุคลิกภาพของฉัน จากนั้นฉันก็อาจ "ตกหลุมรัก" วอดก้าและจะดื่มด่ำกับการดื่มด้วยความหลงใหลแบบเดียวกัน ฉันบอกได้เลยว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของบุคลิกภาพของฉันด้วย คุณรู้สึกไหม? มีความไม่แน่นอนที่น่าตกใจอยู่ที่นี่ ในด้านหนึ่ง ความรักสามารถกำหนดเราได้เมื่อเรา “แสดงความสามารถในนามของความรัก” หรือเพียงแค่ปฏิบัติต่อผู้ที่เรารักอย่างมนุษย์ปุถุชน ในทางกลับกัน ความรักจับและควบคุมเรา แล้วเราจะต้านทานมันได้หรือไม่? และคุณจะรู้ได้อย่างไรว่ามันคุ้มค่าที่จะลองเลย? ท้ายที่สุดแล้วเรามักจะไม่เลือกวัตถุแห่งความรัก ("ความรักเป็นสิ่งชั่วร้าย" "คุณจะไม่ถูกรักด้วยการบังคับ" ฯลฯ ) นั่นคือการเลือกทำจากภายนอก? จะคิดยังไงล่ะอัสย่า?..
spam lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor creativity violence