La hipótesis de la Transgresión Benigna es una teoría del humor propuesta por Peter McGraw y Caleb Warren en 2010. Según esta teoría, el humor surge cuando se percibe una violación de alguna norma social, moral o lógica que al mismo tiempo se considera benigna, es decir, que no implica un daño real o una amenaza para el bienestar propio o ajeno. Por ejemplo, un chiste sobre la muerte puede ser gracioso si se hace con ironía o exageración, pero no si se hace con crueldad o indiferencia.

La hipótesis de la Transgresión Benigna se basa en otras teorías del humor anteriores, como la teoría de la incongruencia (que sostiene que el humor surge de la sorpresa o el contraste entre lo esperado y lo real) y la teoría de la superioridad (que sostiene que el humor surge del sentimiento de triunfo o ventaja sobre los demás). Sin embargo, McGraw y Warren argumentan que estas teorías no explican todos los casos de humor ni las condiciones necesarias para que algo sea gracioso.

Según McGraw y Warren, para que algo sea percibido como una transgresión benigna se deben cumplir tres requisitos: 1) que haya una violación de alguna norma o expectativa; 2) que haya un marco psicológico o situacional que haga que esa violación sea aceptable o inocua; y 3) que ambos elementos se den simultáneamente en la mente del receptor del humor. Por ejemplo, ver a alguien resbalarse en una cáscara de plátano puede ser gracioso si se trata de un desconocido en una película cómica (violación benigna), pero no si se trata de un amigo en la vida real (violación maligna).
สมมติฐานการล่วงละเมิดที่ไม่ร้ายแรงเป็นทฤษฎีอารมณ์ขันที่เสนอโดย Peter McGraw และ Caleb Warren ในปี 2010 ตามทฤษฎีนี้ อารมณ์ขันเกิดขึ้นเมื่อมีการรับรู้ถึงการละเมิดบรรทัดฐานทางสังคม ศีลธรรม หรือตรรกะบางประการ ซึ่งในเวลาเดียวกันก็ถือว่าไม่เป็นพิษเป็นภัย นั่นคือ นั่นคือมันไม่ได้หมายความถึงอันตรายที่แท้จริงหรือภัยคุกคามต่อความเป็นอยู่ของตนเองหรือของผู้อื่น ตัวอย่างเช่น เรื่องตลกเกี่ยวกับความตายอาจเป็นเรื่องตลกหากทำด้วยถ้อยคำประชดหรือพูดเกินจริง แต่ไม่ใช่หากทำด้วยความโหดร้ายหรือเฉยเมย สมมติฐานเรื่องการล่วงละเมิดที่ไม่ร้ายแรงมีพื้นฐานมาจากทฤษฎีอารมณ์ขันอื่นๆ ก่อนหน้านี้ เช่น ทฤษฎีความไม่ลงรอยกัน (ซึ่งถือว่าอารมณ์ขันเกิดขึ้นจากความประหลาดใจหรือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่คาดหวังกับสิ่งที่เป็นจริง) และทฤษฎีที่เหนือกว่า (ซึ่งถือว่าอารมณ์ขันเกิดขึ้นจากความรู้สึก ชัยชนะหรือได้เปรียบเหนือผู้อื่น) อย่างไรก็ตาม McGraw และ Warren แย้งว่าทฤษฎีเหล่านี้ไม่ได้อธิบายอารมณ์ขันทุกกรณีหรือเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับสิ่งที่ตลก ตามที่ McGraw และ Warren กล่าว สำหรับบางสิ่งบางอย่างที่ถูกมองว่าเป็นการล่วงละเมิดที่ไม่ร้ายแรง จะต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดสามประการ: 1) มีการละเมิดบรรทัดฐานหรือความคาดหวังบางประการ; 2) มีกรอบทางจิตวิทยาหรือสถานการณ์ที่ทำให้การละเมิดนั้นเป็นที่ยอมรับหรือไม่เป็นอันตราย; และ 3) ทั้งสององค์ประกอบเกิดขึ้นพร้อมกันในใจของผู้รับอารมณ์ขัน ตัวอย่างเช่น การดูใครบางคนลื่นล้มบนเปลือกกล้วยอาจเป็นเรื่องตลกหากเป็นคนแปลกหน้าในภาพยนตร์ตลก (การข่มขืนที่อ่อนโยน) แต่ไม่ใช่หากเป็นเพื่อนในชีวิตจริง (การข่มขืนที่ร้ายกาจ)
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence