Domingo 21 de mayo de 2090.

Mi tío Linderbrock me ha planteado una empresa inconcebible. Ir al centro de la Luna. Asegura que en su trabajo como explorador Lunar ha encontrado un cráter creado por un asteroide de gran tamaño, que al impactar abrió una gruta a lo más profundo del satélite, gruta por la cual quiere adentrarse y descubrir que oculta. Es una locura que emociona a mi tío, tanto que ha conseguido contagiarme a mí. Mañana iré a mi trabajo como extractor de helio-3 para pedirme unas pequeñas vacaciones para embarcarme en está aventura.

Lunes 22 de mayo de 2090.

Ya he solicitado mis vacaciones, no podre olvidar la expresión de sorpresa al contarle al jefe de minería esta locura. Todos en el trabajo me han tachado de loco y me han dicho de que no me suba a ese barco de la locura. Pero ya estoy en el Rover lunar de mi tío camino al cráter. 
El camino ha sido relativamente corto hasta el límite del lado oscuro de la Luna y tanto mi tío como yo nos posamos en el borde del cráter a punto de entrar en el. Pero desde la altura vimos un hombrecillo de color verde entrando en la gruta que se encontraba al fondo de este. Mi tío y yo bajamos dando grandes saltos hasta llegar a la parte inferior, al llegar el hombrecillo no se veía por ningún lado. Enchufamos las luces de nuestro casco para poder ver en la obscuridad de la cueva y nos dispusimos a intentar desentrañar los misterios que el interior de nuestro querido satélite escondía.
Tras varias horas y bombonas de oxigeno consumidas, nuestras esperanzas de encontrar algo interesante se desvanecían. Pronto deberíamos de dar la vuelta y probar otro día, está vez con más oxigeno . Pero justo en el momento en el que mi tío y yo decidimos dar la vuelta un familiar sonido empezó a resonar por la cueva, ese sonido era nada menos de una cascada. Ante este desconcertante giro de los acontecimientos, pude ver atreves del casco de mi tío como este dibujada una gran sonrisa. Yo me asuste al pensar de que el oxigeno de la botella estaba escaseando y que las alucinaciones empezaban a aflorar, pero era un miedo infundado ya que al caminar un poco más la cueva se abría. Era una locura, de alguna forma en esa cueva de varios kilómetros de profundidad se había establecido una colonia extraterrestre, la cual estaba repleta de hombrecillos verdes con grandes ojos. Mi tío y yo no salíamos de nuestro asombro y es por esto querido lector, por lo que escribo este diario, para que podamos vivir juntos este maravilloso descubrimiento.
วันอาทิตย์ที่ 21 พฤษภาคม 2090 ลุงลินเดอร์บร็อคของข้าพเจ้าเสนอภารกิจที่เหลือเชื่อแก่ข้าพเจ้า ไปที่ใจกลางดวงจันทร์ เขาอ้างว่าในงานของเขาในฐานะนักสำรวจดวงจันทร์ เขาได้พบปล่องภูเขาไฟที่สร้างขึ้นโดยดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ ซึ่งเมื่อตกกระทบก็เปิดถ้ำในส่วนที่ลึกที่สุดของดาวเทียม ซึ่งเป็นถ้ำที่เขาต้องการเข้าไปและค้นพบสิ่งที่ซ่อนอยู่ มันเป็นความบ้าคลั่งที่ทำให้ลุงของฉันตื่นเต้นมากจนทำให้ฉันติดเชื้อได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานเป็นเครื่องสกัดฮีเลียม-3 เพื่อขอเวลาพักร้อนสั้นๆ เพื่อเริ่มต้นการผจญภัยครั้งนี้ วันจันทร์ที่ 22 พฤษภาคม 2533 ฉันได้ขอลาพักร้อนไปแล้ว ฉันไม่สามารถลืมสีหน้าประหลาดใจเมื่อบอกกับหัวหน้าคนงานเกี่ยวกับเรื่องบ้าๆ นี้ไม่ได้ ทุกคนในที่ทำงานเรียกฉันว่าคนบ้า และบอกฉันว่าอย่าขึ้นเรือแห่งความบ้าคลั่งนั้น แต่ฉันอยู่ในรถ Lunar Rover ของลุงแล้ว ระหว่างทางไปปล่องภูเขาไฟ เส้นทางนี้ค่อนข้างสั้นไปจนถึงขอบด้านมืดของดวงจันทร์ และทั้งฉันและลุงก็ร่อนลงที่ขอบปล่องภูเขาไฟเพื่อจะเข้าไป แต่จากด้านบนเราเห็นชายตัวเขียวตัวเล็ก ๆ เข้ามาในถ้ำที่อยู่ด้านล่าง ฉันกับลุงกระโดดลงไปใหญ่จนกระทั่งเราถึงจุดต่ำสุด เมื่อเราไปถึง ไม่เห็นชายร่างเล็กเลย เราเสียบไฟที่หมวกกันน็อคเพื่อให้มองเห็นในความมืดของถ้ำ และเราพยายามที่จะไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ภายในดาวเทียมอันเป็นที่รักของเรา หลังจากใช้ถังออกซิเจนไปหลายชั่วโมง ความหวังที่จะพบสิ่งที่น่าสนใจก็จางหายไป อีกไม่นานเราควรหันกลับมาลองวันอื่น คราวนี้มีออกซิเจนมากขึ้น แต่ในขณะที่ฉันกับลุงตัดสินใจหันหลังกลับ เสียงที่คุ้นเคยก็เริ่มดังก้องไปทั่วถ้ำ เสียงนั้นไม่น้อยไปกว่าเสียงน้ำตก เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์พลิกผันที่น่าสับสนนี้ ฉันได้เห็นรอยยิ้มกว้างบนหมวกกันน็อคของลุงของฉันแบบนี้ ฉันกลัวเมื่อคิดว่าออกซิเจนในขวดกำลังจะหมดและภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้น แต่มันก็เป็นความกลัวที่ไม่มีมูลความจริงตั้งแต่เมื่อฉันเดินต่อไปอีกหน่อยถ้ำก็เปิดออก มันบ้ามาก ที่ถ้ำนั้นลึกหลายกิโลเมตร อาณานิคมต่างดาวได้ถูกสร้างขึ้น ซึ่งเต็มไปด้วยมนุษย์ตัวเขียวตัวเล็ก ๆ ที่มีตาโต ลุงของฉันและฉันรู้สึกประหลาดใจ และนี่คือเหตุผลว่าทำไมคุณผู้อ่านที่รัก ฉันจึงเขียนไดอารี่นี้ เพื่อที่เราจะได้สัมผัสประสบการณ์การค้นพบที่แสนวิเศษนี้ด้วยกัน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence