"Странные воспоминания об этой нервной ночи в Лас-Вегасе. Пять лет спустя? Шесть? Это кажется целой жизнью или, по крайней мере, Главной Эрой — своего рода пиком, который никогда не наступает снова. Сан-Франциско в середине шестидесятых был особенным временем. и место, частью которого нужно быть. Может быть, это что-то значило. Может быть, нет, в конце концов... но никакое объяснение, никакое сочетание слов, музыки или воспоминаний не может тронуть это чувство знания, что ты был там и был жив в этом углу. времени и мира... Что бы это ни значило...

Историю трудно узнать из-за всей наемной чепухи, но даже не будучи уверенным в «истории», кажется вполне разумным думать, что время от времени энергия целого поколения достигает апогея в длинной прекрасной вспышке, ибо причины, которые в то время никто толком не понимал и которые, оглядываясь назад, никогда не объясняли, что на самом деле произошло.

Мое главное воспоминание о том времени, кажется, зависло от одной, пяти или, может быть, сорока ночей — или очень рано утром, — когда я покинул Филлмор в полусумасшедшем состоянии и вместо того, чтобы вернуться домой, нацелил большой 650 Lightning через Бэй-Бридж на сотню. миль в час в шортах L.L. Bean и пастушьей куртке Butte. . . мчусь по туннелю Острова Сокровищ на огни Окленда, Беркли и Ричмонда, не совсем уверенный, какой поворот выбрать, когда доберусь до другого конца (всегда останавливаюсь у шлагбаума, слишком извилистый, чтобы найти нейтралку, пока я возился с изменять) . . . но будучи абсолютно уверенным, что, куда бы я ни пошел, я приду в место, где люди будут такими же высокими и дикими, как и я: в этом нет никаких сомнений. . . .

Безумие было в любом направлении, в любой час. Если не через залив, то вверх по Золотым воротам или вниз по 101 до Лос-Альтос или Ла-Хонды. . . . Вы можете высекать искры где угодно. Было фантастическое всеобщее чувство, что все, что мы делаем, правильно, что мы побеждаем. . . .

И в этом, я думаю, и была суть — это ощущение неизбежной победы над силами Старого и Зла. Не в каком-либо среднем или военном смысле; нам это было не нужно. Наша энергия просто возьмет верх. Не было смысла сражаться ни на нашей стороне, ни на их. У нас был весь импульс; мы ехали на гребне высокой и красивой волны. . . .

Итак, теперь, менее чем через пять лет, вы можете подняться на крутой холм в Лас-Вегасе и посмотреть на запад, и с правильными глазами вы сможете почти увидеть отметку прилива — то место, где волна, наконец, разбилась и покатилась. назад."
ความทรงจำแปลกๆ ในคืนที่วิตกกังวลในลาสเวกัส ห้าปีต่อมา หรือ หกปี ดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงชีวิตหนึ่ง หรืออย่างน้อยก็ช่วงยุคหลัก ซึ่งเป็นจุดสูงสุดที่ไม่เคยเกิดขึ้นอีก ซานฟรานซิสโกในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เป็นช่วงเวลาพิเศษ .และสถานที่ที่จะเป็นส่วนหนึ่ง บางทีมันอาจจะหมายถึงบางสิ่งบางอย่าง บางทีมันอาจจะไม่ได้ ในที่สุด... แต่ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการผสมผสานระหว่างคำ เพลง หรือความทรงจำ สามารถสัมผัสความรู้สึกของการรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่นและเป็น มีชีวิตอยู่ในมุมของเวลาและโลกนี้... ความหมายอะไรก็ตาม... ประวัติศาสตร์นั้นยากที่จะรู้เพราะเรื่องไร้สาระของทหารรับจ้างทั้งหมด แต่ถึงแม้จะไม่มั่นใจใน "ประวัติศาสตร์" ก็ดูสมเหตุสมผลที่จะคิดว่าในบางครั้งคราว เวลา เวลา พลังของคนทั้งรุ่นถึงจุดไคลแม็กซ์ในแวบวาบอันยาวนานสวยงามด้วยเหตุที่ตอนนั้นไม่มีใครเข้าใจจริงๆ และเมื่อมองย้อนกลับไป ไม่เคยอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเลย ความทรงจำหลักของฉันในครั้งนั้นดูเหมือนจะมี แขวนอยู่บนหนึ่ง ห้า หรืออาจจะสี่สิบคืน - หรือเช้าตรู่ - เมื่อฉันออกจาก Fillmore ในสภาพกึ่งบ้าคลั่ง และแทนที่จะกลับบ้าน กลับเล็งไปที่สายฟ้าขนาดใหญ่ 650 ลำข้ามสะพานเบย์ที่ร้อย ไมล์ต่อชั่วโมงโดยสวมกางเกงขาสั้น LL Bean และเสื้อแจ็กเก็ตของคนเลี้ยงแกะ Butte . . วิ่งผ่านอุโมงค์ Treasure Island สู่แสงไฟของโอ๊คแลนด์ เบิร์กลีย์ และริชมอนด์ ไม่แน่ใจว่าจะต้องเลี้ยวไหนเมื่อไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง (มักจะหยุดที่แผงกั้นเสมอ คดเคี้ยวเกินกว่าจะพบว่าเป็นกลางในขณะที่ฉันเล่นกับการเปลี่ยนแปลง) . . . แต่โดยแน่แท้ว่าไม่ว่าข้าพเจ้าไปที่ไหน ข้าพเจ้าก็จะไปยังสถานที่ที่ผู้คนจะสูงและดุร้ายพอๆ กับข้าพเจ้า ไม่ต้องสงสัยเลย . . . มีความบ้าคลั่งไปทุกทิศทางทุกชั่วโมง หากไม่ข้ามอ่าว ให้ขึ้น Golden Gate หรือลง 101 ไปยัง Los Altos หรือ La Honda . . . คุณสามารถสร้างประกายไฟได้ทุกที่ มีความรู้สึกทั่วไปที่ยอดเยี่ยมว่าทุกสิ่งที่เราทำถูกต้อง ว่าเราชนะ . . . และฉันคิดว่านี่คือสิ่งสำคัญ - ความรู้สึกแห่งชัยชนะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เหนือพลังแห่งความเก่าและความชั่วร้าย ไม่ได้อยู่ในความรู้สึกโดยเฉลี่ยหรือทางทหาร เราไม่ต้องการมัน พลังงานของเราก็จะเข้ามาครอบงำ ไม่มีประโยชน์ที่จะต่อสู้เคียงข้างเราหรือพวกเขา เรามีโมเมนตัมทั้งหมด เรากำลังขี่อยู่บนยอดคลื่นสูงและสวยงาม . . . ดังนั้น ในเวลาไม่ถึงห้าปีต่อมา คุณสามารถเดินขึ้นไปบนเนินเขาสูงชันในลาสเวกัสและมองไปทางทิศตะวันตก และด้วยตาขวา คุณแทบจะมองเห็นเครื่องหมายระดับน้ำขึ้น ซึ่งเป็นจุดที่คลื่นแตกและม้วนตัวในที่สุด กลับ."
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence