Cayo o Gayo Julio César (en latín: Gaius Iulius Caesar;​ 12 o 13 de julio de 100 a. C.-15 de marzo de 44 a. C.) fue un político y militar romano del siglo I a. C. miembro de los patricios Julios Césares que alcanzó las más altas magistraturas del Estado romano y dominó la política de la República tras vencer en la guerra civil que le enfrentó al sector más conservador del Senado.

Nacido en el seno de la gens Julia, una familia patricia de escasa fortuna, estuvo emparentado con algunos de los hombres más influyentes de su época, como su tío Cayo Mario, quien influiría de manera determinante en su carrera política. En 84 a. C., a los 16 años, el popular Lucio Cornelio Cinna lo nombró flamen Dialis, cargo religioso del que fue relevado por Sila, con quien tuvo conflictos a causa de su matrimonio con la hija de Cinna. Tras escapar de morir a manos de los sicarios del dictador Sila, fue perdonado gracias a la intercesión de los parientes de su madre. Trasladado a la provincia de Asia, combatió en Mitilene como legado de Marco Minucio Termo. Volvió a Roma a la muerte de Sila en 78 a. C., y ejerció por un tiempo la abogacía. En 73 a. C. sucedió a Cayo Aurelio Cota como pontífice, y pronto entró en relación con los cónsules Pompeyo y Craso, cuya amistad le permitiría lanzar su propia carrera política.b​ En 70 a. C. César sirvió como cuestor en la provincia de la Hispania Ulterior y como edil curul en Roma. Durante el desempeño de esa magistratura ofreció unos espectáculos que fueron recordados durante mucho tiempo por el pueblo.

En 63 a. C. fue elegido pretor urbano al obtener más votos que el resto de candidatos. Ese mismo año murió Quinto Cecilio Metelo Pío, pontifex maximus designado durante la dictadura de Sila, y, en las elecciones celebradas para sustituirle, venció César. Al término de su pretura sirvió como propretor en Hispania, donde capitaneó una breve campaña militar contra los lusitanos. En 59 a. C. fue elegido cónsul gracias al apoyo de sus dos aliados políticos, Pompeyo y Craso, los hombres con los que César formó el llamado Primer Triunvirato. Su colega durante el consulado, Marco Calpurnio Bíbulo, se retiró para así entorpecer la labor de César que, sin embargo, logró sacar adelante una serie de medidas legales, entre las que destaca una ley agraria que regulaba el reparto de tierras entre los soldados veteranos.

Tras su consulado fue designado procónsul de las provincias de la Galia Transalpina, Iliria y la Galia Cisalpina, esta última tras la muerte de su gobernador, Céler. Su gobierno se caracterizó por una política muy agresiva con la que sometió a prácticamente la totalidad de los pueblos celtas en varias campañas. Este conflicto, conocido como la guerra de las Galias, finalizó cuando el general republicano venció en la batalla de Alesia a los últimos focos de oposición, encabezados por un jefe arverno llamado Vercingétorix. Sus conquistas extendieron el dominio romano sobre los territorios que hoy integran Francia, Bélgica, Países Bajos y parte de Alemania. Fue el primer general romano en penetrar en los inexplorados territorios de Britania y Germania.

Mientras César terminaba de organizar la estructura administrativa de la nueva provincia que había anexionado a la República, sus enemigos políticos trataban en Roma de despojarle de su ejército y cargo utilizando el Senado. César, a sabiendas de que si entraba en la capital sería juzgado y exiliado, intentó presentarse al consulado in absentia, a lo que los optimates se negaron. Este y otros factores le impulsaron a desafiar las órdenes senatoriales y protagonizar el famoso cruce del Rubicón, momento en el que, al parecer, pronunció la inmortal frase alea iacta est («la suerte está echada»). Inició así una nueva guerra civil, en la que se enfrentó a los optimates, que estaban liderados por su antiguo aliado, Pompeyo. Sus victorias en las batallas de Farsalia, Tapso y Munda sobre los conservadores, le hicieron el amo de la República. El hecho de que estuviera en plena guerra civil no evitó que se enfrentara a Farnaces II en Zela y a los enemigos de Cleopatra en Alejandría. A su regreso a Roma se hizo nombrar cónsul y dictador perpetuo, e inició una serie de reformas económicas, urbanísticas y administrativas.

A pesar de que bajo su gobierno la República experimentó un breve periodo de gran prosperidad, algunos senadores vieron a César como un tirano que ambicionaba restaurar la monarquía. Con el objetivo de eliminar la amenaza que suponía el dictador, un grupo de senadores formado por algunos de sus hombres de confianza como Marco Junio Bruto y Cayo Casio Longino y antiguos lugartenientes como Cayo Trebonio y Décimo Junio Bruto Albino urdieron una conspiración con el fin de eliminarlo. Dicho complot culminó cuando, en los idus de marzo, los conspiradores asesinaron a César en el Senado. Su muerte provocó el estallido de un largo periodo de guerras, en la que los partidarios del régimen de César, Marco Antonio, Octavio y Lépido, derrotaron en la doble batalla de Filipos a sus asesinos, liderados por Bruto y Casio. Al término del conflicto, Octavio, Antonio y Lépido formaron el Segundo Triunvirato y se repartieron los territorios de la República, aunque, una vez apartado Lépido, finalmente volverían a enfrentarse en Accio, donde Octavio, heredero de César, venció a Marco Antonio y se convirtió en el primer emperador romano, Augusto.

Al margen de su carrera política y militar, César destacó como orador y escritor. Redactó, al menos, un tratado de astronomía, otro acerca de la religión republicana romana y un estudio sobre el latín, ninguno de los cuales ha sobrevivido hasta nuestros días. Las únicas obras que se conservan son sus Comentarios de la guerra de las Galias y sus Comentarios de la guerra civil. Se conoce el desarrollo de su carrera como militar y gran parte de su vida a través de sus propias obras y de los escritos de autores como Suetonio, Plutarco, Veleyo Patérculo o Eutropio.
Gaius หรือ Gaius Julius Caesar (ละติน: Gaius Iulius Caesar; 12 กรกฎาคม หรือ 13 กรกฎาคม 100 ปีก่อนคริสตกาล - 15 มีนาคม 44 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักการเมืองและทหารชาวโรมันในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล C. สมาชิกของขุนนางจูเลียส ซีซาร์ ซึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งผู้พิพากษาสูงสุดของรัฐโรมัน และครอบงำการเมืองของสาธารณรัฐหลังจากชนะสงครามกลางเมืองที่ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มอนุรักษ์นิยมที่สุดของวุฒิสภา เขาเกิดในสกุลจูเลีย ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางที่มีโชคลาภเพียงเล็กน้อย เขามีความเกี่ยวข้องกับบุคคลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในสมัยของเขา เช่น ลุงของเขา ออกุส มาริอุส ซึ่งจะมีอิทธิพลชี้ขาดต่ออาชีพทางการเมืองของเขา ใน 84 ปีก่อนคริสตกาล C. เมื่ออายุ 16 ปี Lucius Cornelius Cinna ผู้โด่งดังตั้งชื่อเขาว่า Flamen Dialis ซึ่งเป็นตำแหน่งทางศาสนาซึ่งเขารู้สึกโล่งใจโดย Sulla ซึ่งเขามีปัญหาขัดแย้งกันเนื่องจากการแต่งงานกับลูกสาวของ Cinna หลังจากรอดพ้นจากความตายด้วยน้ำมือของนักฆ่าของเผด็จการซัลลา เขาก็ได้รับการอภัยด้วยการขอร้องจากญาติของแม่ของเขา เขาถูกย้ายไปยังจังหวัดในเอเชีย และต่อสู้ใน Mytilene ในฐานะตัวแทนของ Marcus Minucius Thermus เขากลับไปยังกรุงโรมเมื่อซัลลาเสียชีวิตใน 78 ปีก่อนคริสตกาล ค. และปฏิบัติธรรมอยู่ระยะหนึ่ง ใน 73 ปีก่อนคริสตกาล C. รับช่วงต่อจาก Gaius Aurelius Cota ในฐานะสังฆราช และในไม่ช้าก็มีความสัมพันธ์กับกงสุลปอมเปย์และ Crassus ซึ่งมิตรภาพของเขาจะทำให้เขาเริ่มต้นอาชีพทางการเมืองของเขาเองb​ ใน 70 ปีก่อนคริสตกาล C. Caesar ดำรงตำแหน่ง quaestor ในจังหวัด Hispania Ulterior และเป็นผู้ดูแลหลักสูตรในกรุงโรม ในระหว่างดำรงตำแหน่ง เขาได้เสนอการแสดงที่ผู้คนจดจำมายาวนาน ใน 63 ปีก่อนคริสตกาล C. ได้รับเลือกเป็น Praetor ในเมืองหลังจากได้รับคะแนนเสียงมากกว่าผู้สมัครคนอื่นๆ ในปีเดียวกันนั้นเอง Quintus Caecilius Metellus Pius ซึ่งเป็น pontifex maximus ที่ได้รับการแต่งตั้งระหว่างการปกครองแบบเผด็จการของ Sulla เสียชีวิต และในการเลือกตั้งที่จัดขึ้นเพื่อแทนที่เขา ซีซาร์ได้รับชัยชนะ ในตอนท้ายของตำแหน่ง praetorship ของเขาเขาดำรงตำแหน่งเจ้าของในฮิสปาเนียซึ่งเขาได้นำการรณรงค์ทางทหารเพื่อต่อต้าน Lusitanians ในช่วงสั้น ๆ ใน 59 ปีก่อนคริสตกาล C. ได้รับเลือกเป็นกงสุลด้วยการสนับสนุนจากพันธมิตรทางการเมืองทั้งสองของเขา คือ Pompey และ Crassus ซึ่งเป็นบุคคลที่ซีซาร์ก่อตั้งสิ่งที่เรียกว่า First Triumvirate ด้วย เพื่อนร่วมงานของเขาในระหว่างการดำรงตำแหน่งกงสุล Marcus Calpurnius Bibulus เกษียณอายุเพื่อขัดขวางการทำงานของซีซาร์ ผู้ซึ่งจัดการเพื่อดำเนินมาตรการทางกฎหมายหลายชุด ซึ่งในจำนวนนี้กฎหมายเกษตรกรรมที่ควบคุมการกระจายที่ดินในหมู่ทหารผ่านศึกมีความโดดเด่น . หลังจากเป็นกงสุลแล้ว เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการจังหวัดทรานซัลไพน์กอล อิลลิเรีย และซิซัลพีนกอล ซึ่งจังหวัดหลังการตายของผู้ว่าการจังหวัด เซเลอร์ รัฐบาลของเขามีลักษณะเฉพาะด้วยนโยบายที่ก้าวร้าวมากซึ่งเขาปราบปรามชาวเซลติกเกือบทั้งหมดในการรณรงค์หลายครั้ง ความขัดแย้งนี้เรียกว่าสงครามกอลิค สิ้นสุดลงเมื่อนายพลของพรรครีพับลิกันเอาชนะกลุ่มฝ่ายค้านกลุ่มสุดท้ายในยุทธการที่อาเลเซีย ซึ่งนำโดยหัวหน้าอาร์แวร์นีชื่อแวร์ซิงเจโทริกซ์ การพิชิตของพระองค์ขยายขอบเขตการปกครองของโรมันเหนือดินแดนซึ่งปัจจุบันประกอบขึ้นเป็นฝรั่งเศส เบลเยียม เนเธอร์แลนด์ และส่วนหนึ่งของเยอรมนี เขาเป็นนายพลชาวโรมันคนแรกที่บุกเข้าไปในดินแดนที่ยังมิได้สำรวจของอังกฤษและเยอรมนี ขณะที่ซีซาร์จัดโครงสร้างการบริหารของจังหวัดใหม่ที่เขาผนวกเข้ากับสาธารณรัฐเสร็จแล้ว ศัตรูทางการเมืองของเขาในโรมก็พยายามริบเขาออกจากกองทัพและตำแหน่งโดยใช้วุฒิสภา ซีซาร์รู้ว่าถ้าเขาเข้าไปในเมืองหลวงเขาจะถูกพิจารณาคดีและถูกเนรเทศ พยายามไปแสดงตนต่อสถานกงสุลโดยที่คนนอกสายตาปฏิเสธ สิ่งนี้และปัจจัยอื่น ๆ กระตุ้นให้เขาฝ่าฝืนคำสั่งของวุฒิสมาชิกและดำเนินการข้ามแม่น้ำ Rubicon อันโด่งดัง ซึ่งในเวลานั้นเห็นได้ชัดว่าเขาพูดวลีอมตะ alea iacta est ("ผู้ตายถูกเหวี่ยง") ดังนั้นเขาจึงเริ่มสงครามกลางเมืองครั้งใหม่ ซึ่งเขาเผชิญหน้ากับคนมองโลกในแง่ดี ซึ่งนำโดยปอมเปย์อดีตพันธมิตรของเขา ชัยชนะของเขาในการต่อสู้ของ Pharsalia, Tapso และ Munda เหนือพรรคอนุรักษ์นิยมทำให้เขาเป็นเจ้านายของสาธารณรัฐ ความจริงที่ว่าเขาอยู่ท่ามกลางสงครามกลางเมืองไม่ได้ขัดขวางเขาจากการเผชิญหน้ากับ Phannaces II ใน Zela และศัตรูของคลีโอพัตราในอเล็กซานเดรีย เมื่อเขากลับมาถึงกรุงโรม เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นกงสุลและเผด็จการถาวร และริเริ่มการปฏิรูปเศรษฐกิจ เมือง และการบริหารหลายครั้ง แม้ว่าสาธารณรัฐจะประสบความเจริญรุ่งเรืองครั้งใหญ่ในช่วงสั้นๆ ภายใต้การปกครองของเขา แต่วุฒิสมาชิกบางคนมองว่าซีซาร์เป็นเผด็จการที่พยายามฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์ ด้วยจุดมุ่งหมายเพื่อขจัดภัยคุกคามที่เกิดจากเผด็จการ กลุ่มวุฒิสมาชิกที่ประกอบด้วยคนที่เขาไว้วางใจบางส่วน เช่น Marcus Junius Brutus และ Gaius Cassius Longinus และอดีตร้อยโท เช่น Gaius Trebonius และ Decimus Junius Brutus Albinus ได้ร่วมกันสมรู้ร่วมคิดเพื่อ เพื่อลบมัน แผนการนี้สิ้นสุดลงเมื่อในวันที่ Ides of March ผู้สมรู้ร่วมคิดลอบสังหารซีซาร์ในวุฒิสภา การตายของเขาทำให้เกิดสงครามอันยาวนานซึ่งผู้สนับสนุนระบอบการปกครองของซีซาร์คือมาร์กแอนโทนีออคตาเวียสและเลปิดัสเอาชนะมือสังหารของเขาซึ่งนำโดยบรูตัสและแคสเซียสในการรบสองครั้งที่ฟิลิปปี ในตอนท้ายของความขัดแย้ง Octavius, Antony และ Lepidus ได้ก่อตั้งกลุ่ม Triumvirate ครั้งที่สองขึ้นและแบ่งดินแดนของสาธารณรัฐออก แม้ว่าเมื่อ Lepidus ถูกกำจัดออกไปแล้ว พวกเขาก็จะกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งใน Actium ซึ่ง Octavius ​​ซึ่งเป็นทายาทของ Caesar ได้เอาชนะ Mark ได้ แอนโทนีและชนะ เขากลายเป็นจักรพรรดิโรมันองค์แรกออกัสตัส นอกเหนือจากอาชีพทางการเมืองและการทหารของเขาแล้ว César ยังโดดเด่นในฐานะนักพูดและนักเขียนอีกด้วย เขาเขียนบทความเกี่ยวกับดาราศาสตร์อย่างน้อยหนึ่งบทความ อีกบทความเกี่ยวกับศาสนารีพับลิกันของโรมัน และการศึกษาเกี่ยวกับภาษาลาติน ซึ่งไม่มีบทความใดรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ ผลงานเดียวที่เหลืออยู่คือข้อคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับสงครามกอลและข้อคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับสงครามกลางเมือง การพัฒนาอาชีพของเขาในฐานะทหารและชีวิตส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักผ่านผลงานของเขาเองและงานเขียนของนักเขียนเช่น Suetonius, Plutarch, Veleyus Paterculus หรือ Eutropius
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence