You come up to and knock on the imposing-looking gates.
They open by themselves, as if sensing your presence.
Behind them is an empty courtyard: dead silent and seemingly devoid of life.
The classes have started a good ten minutes ago.
Seeing these public areas in such contrastingly still and empty state always fills you with an unexplainable sense of loneliness and unease, but also longing and comfort.

What to do?
Option A: You're running late for your Dweomery class. If you run there right now, Prof. Yendorle may yet excuse your tardiness.
Option B: Skip the class, and wander deeper into the castle's winding halls, savouring the feelings of unease.
 คุณขึ้นมาเคาะประตูที่ดูสง่างาม พวกเขาเปิดด้วยตัวเองราวกับสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของคุณ ข้างหลังพวกเขามีลานโล่ง เงียบงันและดูเหมือนไร้ชีวิต ชั้นเรียนได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว การได้เห็นพื้นที่สาธารณะเหล่านี้ในสภาพที่นิ่งและว่างเปล่าซึ่งตรงกันข้ามกันจะทำให้คุณรู้สึกเหงาและไม่สบายใจอย่างอธิบายไม่ถูก แต่ยังโหยหาและสบายใจอีกด้วย จะทำอย่างไร? ตัวเลือก A: คุณมาสายสำหรับชั้นเรียน Dweomery หากคุณไปที่นั่นตอนนี้ ศาสตราจารย์ เยนดอร์เลอาจจะแก้ตัวเรื่องความล่าช้าของคุณก็ได้ ตัวเลือก B: โดดชั้นเรียน และเดินลึกเข้าไปในห้องโถงอันคดเคี้ยวของปราสาท เพื่อสัมผัสถึงความรู้สึกไม่สบายใจ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence