All day I watch my owner typing away on their computer, and I would do anything to join them. I just want to sit on their keyboard and be part of the process.

Every morning, I hop up on the desk and circle around my owners fingers as they type. I meow and purr, begging for them to let me join. But they always shoo me away, and my hope fades.

One day, I decide to take matters into my own paws. I sneak up behind my owner and jump onto the keyboard. I sit there, my tail swishing with anticipation, as my owner stares at me in shock.

But my joy is short-lived as my owner quickly removes me and scolds me for interrupting their work. I don’t understand why I am not allowed to be part of the process.

The next day, I try again. But this time, my owner does something unexpected. They pick me up and carefully place me on the keyboard. I am shocked and delighted, and I purr in gratitude.

I spend the day happily sitting on the keyboard, watching my owner type away. I feel connected to my owner, and I am content.

But eventually, my happiness fades as I am forced to move away from the keyboard. My owner apologizes, but I know that I will never be able to stay there forever. I curl up in my favorite spot and watch my owner continue typing away.

I may never get my wish, but I will never stop trying. I will continue to beg and plead until my owner finally understands my longing. Until then, I will keep dreaming of the day when I can finally sit on the keyboard and be part of the process.
ทั้งวันฉันเฝ้าดูเจ้าของพิมพ์บนคอมพิวเตอร์ และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเข้าร่วมกับพวกเขา ฉันแค่อยากจะนั่งบนคีย์บอร์ดของพวกเขาและเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้ ทุกเช้า ฉันจะกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะแล้ววนนิ้วของเจ้าของขณะพิมพ์ ฉันร้องเหมียวและเสียงฟี้อย่างแมว ขอร้องให้พวกเขาให้ฉันเข้าร่วมด้วย แต่พวกเขาก็ไล่ฉันออกไปเสมอ และความหวังของฉันก็จางหายไป วันหนึ่ง ฉันตัดสินใจจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง ฉันแอบไปข้างหลังเจ้าของแล้วกระโดดขึ้นไปบนคีย์บอร์ด ฉันนั่งอยู่ที่นั่น หางของฉันแกว่งไปมาอย่างคาดหวัง ขณะที่เจ้าของจ้องมองฉันด้วยความตกใจ แต่ความสุขของฉันนั้นอยู่ได้ไม่นานเมื่อเจ้าของรีบไล่ฉันออกและดุฉันที่รบกวนงานของพวกเขา ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้ วันรุ่งขึ้นฉันลองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เจ้าของกลับทำสิ่งที่ไม่คาดคิด พวกเขาอุ้มฉันและวางฉันบนคีย์บอร์ดอย่างระมัดระวัง ฉันรู้สึกตกใจและดีใจ และฉันก็ร้องครางด้วยความขอบคุณ ฉันใช้เวลาทั้งวันอย่างมีความสุขนั่งบนคีย์บอร์ด มองดูเจ้าของพิมพ์ออกไป ฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับเจ้าของของฉัน และฉันก็พอใจ แต่ในที่สุดความสุขของฉันก็จางหายไปเมื่อฉันถูกบังคับให้ต้องถอยห่างจากคีย์บอร์ด เจ้าของของฉันขอโทษ แต่ฉันรู้ว่าฉันจะไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้ตลอดไป ฉันขดตัวอยู่ในจุดโปรดและดูเจ้าของพิมพ์ต่อ ฉันอาจจะไม่เคยได้รับความปรารถนาของฉัน แต่ฉันจะไม่มีวันหยุดพยายาม ฉันจะอ้อนวอนต่อไปจนกว่าเจ้าของจะเข้าใจความปรารถนาของฉันในที่สุด จนกว่าจะถึงเวลานั้น ฉันจะฝันถึงวันที่ฉันสามารถนั่งบนคีย์บอร์ดและเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้ได้ในที่สุด
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence