Tàrraco (Tarragona) sorgeix arran de l'arribada dels exèrcits romans a la Península Ibèrica el 218 aC, en el marc de la confrontació bèl·lica entre romans i cartaginesos, l'anomenada Segona Guerra Púnica. Aquest cos expedicionari romà va desembarcar a la ciutat grega d'Empòrion per dirigir-se ràpidament des d'allà cap al sud amb la finalitat de controlar les terres al nord de l'Ebre. Les tropes romanes estaven comandades per Gneu Escipió, al qual s'hi va afegir, un any més tard, el seu germà Publi Corneli. Gneu, després de vèncer en un primer combat els cartaginesos, va deixar una petita guarnició que poc temps després es va transformar en la principal base militar romana a Hispània i a la ciutat de Tàrraco. Aquest primer assentament romà es trobava molt pròxim a un oppidum ibèric fundat a final del segle V aC i arqueològicament documentat recentment.

La ciutat republicana de Tàrraco va ser possiblement un nucli bifocal, amb el campament militar a la part alta i l'àrea residencial a l'entorn del poblat ibèric i el port. La consolidació urbana va ser ràpida. La presència militar estable va comportar l'arribada no només de soldats, sinó també de comerciants i ciutadans romans que van veure Hispània com una terra que els oferia noves oportunitats. Però l'arribada dels romans no tan sols va suposar l'arribada de gent, sinó també d'influències i d'una nova cultura que, amb el temps, va acabar per imposar-se amb més o menys èxit, segons la zona, a tota la Península Ibèrica. Una de les principals infrastructures sobre les quals es va cimentar Tàrraco fou, sense cap dubte, el port.

Malgrat tot, l'edificació romana més antiga i més ben conservada d'època republicana és la muralla. En un primer moment hem d'imaginar-nos-la com una simple palissada de fusta que degué protegir la guarnició militar. La victòria romana sobre els cartaginesos i la incorporació d'Hispània a l'Estat romà va accelerar el procés de consolidació de les defenses. La construcció de la primera muralla de pedra, datada arqueològicament a inicis del segle II aC, s'ha relacionat amb la divisió provincial de 197 aC.

L'opinió més estesa és que, a l'entorn del període comprès entre els anys 150 i 125 aC, la muralla va patir una transformació important i va créixer en extensió, alçada i amplada. D'aquesta manera va passar a encerclar el nucli urbà.

Tàrraco va créixer de forma accelerada durant els segles II i I aC, i es va convertir, juntament amb Cartago Nova, en la ciutat més important de la Hispània Citerior. Cèsar hi va reunir els seus llegats durant la guerra civil contra Pompeu. Gràcies a la lleialtat mostrada pels tarragonins, Cèsar li concedí el títol de Colònia.

Va ser durant els anys 26 i 25 aC quan Tàrraco va adquirir una rellevància més gran com a ciutat, en convertir-se en la capital del món romà. En efecte, durant aquests anys, August va residir a la ciutat i hi va dirigir les campanyes contra càntabres i àsturs. Gràcies a la presència militar, Tàrraco es va consolidar com a capital de la Hispània Citerior, i va rebre un fort impuls urbanístic, una mostra del qual és el teatre i la monumentalització del fòrum local.

Durant el segle I aC la ciutat va créixer i es va consolidar. L'any 68, Neró va ser assassinat. Es va iniciar un període de convulsions en tot l'Imperi per una sagnant guerra civil. El general romà Galba va ser nomenat emperador per les legions romanes hispanes, mentre que en altres parts de l'Imperi van sorgir altres pretendents a emperador. Mort Galba, les províncies hispanes van donar suport a Vespasià, que va ser qui finalment va arribar al poder. S'iniciava així la dinastia flàvia i un moment de gran esplendor per a les províncies hispanes. Gràcies al suport prestat a la causa, Vespasià els concedí els Ius Latii, a l'entorn de l'any 73. A partir d'aquell moment tots els hispans foren considerats ciutadans romans de ple dret amb tot el que això significava. Així mateix, els nuclis més importants de població, molts dels quals encara mantenien l'estatus sorgit en el moment de la conquesta, es van convertir en municipis. Tot això va comportar la necessitat de crear una nova administració que s'adeqüés a aquesta nova realitat. Van sorgir així, sobre la base creada per August, unes importants xarxes administratives que tenien com a nuclis rectors les capitals provincials. D'aquesta manera, Tàrraco, com a capital de la Hispània Tarraconensis o Citerior, va disposar de dos fòrums: un de colonial i un altre de provincial. Al fòrum provincial se li va afegir uns anys més tard el circ, i es va completar el conjunt municipal estatal.

Durant el segle II la ciutat va arribar a la màxima esplendor gràcies a la construcció del darrer dels grans edificis d'entreteniment: l'amfiteatre.

Tàrraco, com la majoria de centres urbans d'Hispània, va ser objecte de les incursions que els francs realitzaren a mitjans del segle III. Segons ens relaten les fonts, i sembla que ho corrobora l'arqueologia, la ciutat va ser devastada l'any 260 dC, i en va resultar especialment afectada la zona d'hàbitat. Després d'un període d'incertesa que es va prolongar durant bona part del segle III, la ciutat va recobrar el seu dinamisme a partir, especialment, de la recuperació general que va suposar l'adveniment al poder de Dioclecià i de la tetrarquia que es va establir l'any 285. A partir d'aquesta data i amb continuïtat durant la primera meitat del segle IV, la ciutat es va revitalitzar tal com ho manifesta la construcció de nous edificis públics, el manteniment dels espectacles, l'amfiteatre o la restauració d'edificis públics d'època de l'Alt Imperi. Amb tot, Tàrraco no es va escapar de la dinàmica de transformació social, política i econòmica que va alterar la fisonomia de molts centres urbans d'occident.

Un element imprescindible per a la ciutat tardana de Tàrraco va ser sens dubte el cristianisme i la seva implantació. S'han transmès fins avui les actes martirials del bisbe Fructuós i els diaques Auguri i Eulogi, que foren objecte de persecució i mort l'any 259. El lloc de la sepultura es va acabar convertint en el centre eclesiàstic de Tàrraco, a partir del segle V, amb la construcció d'una gran basílica funerària amb edificis annexos, entre els quals hi havia un baptisteri. Aquesta església, emplaçada als antics suburbis de Tàrraco i amb proximitat al riu Francolí, va generar la construcció d'altres edificis eclesiàstics, com una segona basílica, molt propera a la primera, que disposava d'un atri i edificis agraris que s'hi vinculaven. L'anomenada necròpoli paleocristiana que rodeja l'àrea constitueix un dels conjunts funeraris cristians més ben documentats de l'Europa occidental. Tot aquest suburbi cristià va acabar esdevenint un centre important i dinàmic de Tàrraco.

La documentació escrita des de l'inici del segle V ens mostra una Tàrraco que mantenia estructures socials complexes, en la qual el bisbe metropolità era el defensor de l'ordre establert en un imperi en què Christianitas era sinònim de romanitas. Cal destacar, a més, la presència a la ciutat del comes Hispanorum.

Tàrraco va continuar sent una de les principals metròpolis hispanes durant la monarquia visigoda, fins que el panorama va canviar radicalment amb la conquesta de la ciutat per part d'exèrcits islàmics cap a l'any 713 i la seva incorporació a Al-Àndalus. A partir d'aquest moment la ciutat va entrar en un llarg i obscur període que no va concloure fins a la conquesta impulsada pels comtes catalans al segle XII i que va suposar el restabliment de la seu metropolitana a Tarragona.
Tárraco (ตาร์ราโกนา) เกิดขึ้นหลังจากการมาถึงของกองทัพโรมันในคาบสมุทรไอบีเรียเมื่อ 218 ปีก่อนคริสตกาล ในบริบทของการเผชิญหน้าทางทหารระหว่างชาวโรมันและชาวคาร์ธาจิเนียน ที่เรียกว่าสงครามพิวนิกครั้งที่สอง คณะสำรวจชาวโรมันนี้ลงจากเมือง Emporion ของกรีก และมุ่งหน้าอย่างรวดเร็วจากที่นั่นไปทางทิศใต้เพื่อควบคุมดินแดนทางตอนเหนือของ Ebro กองทหารโรมันได้รับคำสั่งจาก Gnaeus Scipio ซึ่งเข้าร่วมในอีกหนึ่งปีต่อมาโดย Publius Cornelius น้องชายของเขา หลังจากเอาชนะ Carthaginians ในการรบครั้งแรก Gneu ได้ทิ้งกองทหารเล็ก ๆ ซึ่งไม่นานหลังจากนั้นก็กลายเป็นฐานทัพทหารหลักของโรมันในฮิสปาเนียและเมือง Tarraco การตั้งถิ่นฐานของชาวโรมันแห่งแรกนี้อยู่ใกล้กับ oppidum ของชาวไอบีเรียที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปลายศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช และเพิ่งได้รับการบันทึกไว้ทางโบราณคดีเมื่อไม่นานมานี้ เมืองตาร์ราโกของพรรครีพับลิกันอาจเป็นนิวเคลียสที่มี 2 ทาง โดยมีค่ายทหารอยู่ด้านบนและพื้นที่อยู่อาศัยรอบๆ เมืองไอบีเรียและท่าเรือ การรวมเมืองเป็นไปอย่างรวดเร็ว การมีอยู่ของกองทัพที่มั่นคงไม่เพียงแต่นำมาซึ่งการมาถึงของทหารเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพ่อค้าและพลเมืองโรมันที่มองว่าฮิสปาเนียเป็นดินแดนที่มอบโอกาสใหม่ๆ ให้พวกเขาด้วย แต่การมาถึงของชาวโรมันไม่เพียงแต่หมายถึงการมาถึงของผู้คนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงอิทธิพลและวัฒนธรรมใหม่ที่เมื่อเวลาผ่านไปจบลงด้วยความสำเร็จไม่มากก็น้อย ขึ้นอยู่กับพื้นที่ ทั่วทั้งคาบสมุทรไอบีเรีย โครงสร้างพื้นฐานหลักประการหนึ่งที่ Tarraco ถูกสร้างขึ้นคือท่าเรืออย่างไม่ต้องสงสัย แม้จะมีทุกอย่าง แต่อาคารโรมันที่เก่าแก่และได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดจากยุครีพับลิกันก็คือกำแพง ในตอนแรกเราต้องจินตนาการว่ามันเป็นรั้วไม้ธรรมดาที่ต้องปกป้องกองทหารรักษาการณ์ ชัยชนะของโรมันเหนือชาวคาร์ธาจิเนียนและการรวมตัวของฮิสปาเนียเข้ากับรัฐโรมันได้เร่งกระบวนการรวบรวมแนวป้องกันให้แข็งแกร่งขึ้น การก่อสร้างกำแพงหินแห่งแรกซึ่งมีหลักฐานทางโบราณคดีตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช มีความเชื่อมโยงกับการแบ่งจังหวัดเมื่อ 197 ปีก่อนคริสตกาล ความคิดเห็นที่แพร่หลายที่สุดคือประมาณช่วงระหว่าง 150 ถึง 125 ปีก่อนคริสตกาล กำแพงได้รับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และมีการขยายตัว ความสูง และความกว้างเพิ่มขึ้น ด้วยวิธีนี้มันจึงล้อมรอบใจกลางเมือง Tarraco เติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงศตวรรษที่ 2 และ 1 ก่อนคริสต์ศักราช และกลายเป็นเมืองที่สำคัญที่สุดในฮิสปาเนียตะวันตกร่วมกับ Cartago Nova ซีซาร์รวบรวมมรดกของเขาที่นั่นในช่วงสงครามกลางเมืองกับปอมเปย์ ด้วยความภักดีที่แสดงโดยชาวตาร์ราโกนา ซีซาร์จึงมอบตำแหน่งอาณานิคมให้เขา ในช่วง 26 และ 25 ปีก่อนคริสตกาล Tarraco มีความเกี่ยวข้องมากขึ้นในฐานะเมือง และกลายเป็นเมืองหลวงของโลกโรมัน อันที่จริงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ออกัสตัสอาศัยอยู่ในเมืองและเป็นผู้นำการรณรงค์ต่อต้านชาวแคนตาเบรียนและชาวอัสตูเรียส ต้องขอบคุณการมีอยู่ของทหาร Tarraco จึงถูกรวมเป็นเมืองหลวงของ Hispania Citerior และได้รับแรงกระตุ้นจากการพัฒนาเมืองที่แข็งแกร่ง ตัวอย่างหนึ่งคือโรงละครและการสร้างอนุสาวรีย์ให้กับฟอรัมท้องถิ่น ในช่วงศตวรรษแรกก่อนคริสต์ศักราช เมืองนี้เติบโตและมั่นคง ในปี 68 เนโรถูกลอบสังหาร ช่วงเวลาแห่งความชักกระตุกเริ่มขึ้นทั่วจักรวรรดิอันเนื่องมาจากสงครามกลางเมืองนองเลือด นายพลกัลบาแห่งโรมันได้รับการขนานนามว่าเป็นจักรพรรดิโดยกองทหารโรมันของสเปน ในขณะที่ผู้อ้างตนเป็นจักรพรรดิคนอื่นๆ เกิดขึ้นในส่วนอื่นๆ ของจักรวรรดิ หลังจากที่กัลบาเสียชีวิต จังหวัดของสเปนก็สนับสนุน Vespasian ซึ่งในที่สุดก็ขึ้นสู่อำนาจ ราชวงศ์ฟลาเวียนจึงเริ่มต้นขึ้นและเป็นช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่สำหรับจังหวัดต่างๆ ของสเปน ด้วยการสนับสนุนที่มอบให้ Vespasian จึงมอบ Ius Latii ให้พวกเขาประมาณปี 73 นับจากนั้นเป็นต้นมา ชาวละตินอเมริกาทั้งหมดถือเป็นพลเมืองโรมันที่เต็มเปี่ยมด้วยความหมายทั้งหมด นอกจากนี้ ศูนย์กลางประชากรที่สำคัญที่สุด ซึ่งหลายแห่งยังคงรักษาสถานะที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาแห่งการพิชิตก็กลายเป็นเขตเทศบาล ทั้งหมดนี้นำไปสู่ความจำเป็นในการสร้างการบริหารใหม่ที่จะปรับให้เข้ากับความเป็นจริงใหม่นี้ ด้วยเหตุนี้ เครือข่ายการบริหารที่สำคัญบางแห่งซึ่งมีเมืองหลวงของจังหวัดเป็นศูนย์กลางการปกครองจึงเกิดขึ้น บนพื้นฐานที่สร้างขึ้นโดยออกุสตุส ด้วยวิธีนี้ Tarraco ซึ่งเป็นเมืองหลวงของ Hispania Tarraconensis หรือ Citerior มีสองฟอรัม: หนึ่งอาณานิคมและอีกจังหวัด. ไม่กี่ปีต่อมา คณะละครสัตว์ถูกเพิ่มเข้าไปในฟอรัมประจำจังหวัด และระบบเทศบาลของรัฐก็เสร็จสมบูรณ์ ในช่วงศตวรรษที่ 2 เมืองนี้ถึงจุดสูงสุดด้วยการก่อสร้างอาคารความบันเทิงอันยิ่งใหญ่แห่งสุดท้าย นั่นก็คือ อัฒจันทร์ Tarraco เช่นเดียวกับศูนย์กลางเมืองส่วนใหญ่ในฮิสปาเนีย ถูกโจมตีโดยชาวแฟรงก์ในช่วงกลางศตวรรษที่สาม ตามแหล่งที่มาและโบราณคดีดูเหมือนจะยืนยัน เมืองนี้ได้รับความเสียหายในปีคริสตศักราช 260 และพื้นที่อยู่อาศัยได้รับผลกระทบเป็นพิเศษ หลังจากช่วงเวลาของความไม่แน่นอนซึ่งกินเวลามากในช่วงศตวรรษที่ 3 เมืองก็ฟื้นคืนความมีชีวิตชีวา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฟื้นตัวโดยทั่วไปที่เกิดจากการขึ้นสู่อำนาจของ Diocletian และระบอบการปกครองแบบ tetrarchy ที่ก่อตั้งขึ้นในปี 285 จาก ในวันนี้และต่อเนื่องในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 4 เมืองได้รับการฟื้นฟูดังที่เห็นได้จากการก่อสร้างอาคารสาธารณะใหม่ การบำรุงรักษาการแสดง อัฒจันทร์ หรือการบูรณะอาคารสาธารณะตั้งแต่สมัยจักรวรรดิชั้นสูง อย่างไรก็ตาม Tàrraco ไม่ได้หลีกหนีจากพลวัตของการเปลี่ยนแปลงทางสังคม การเมือง และเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของศูนย์กลางเมืองหลายแห่งในโลกตะวันตก องค์ประกอบที่สำคัญสำหรับเมือง Tarraco ตอนปลายคือศาสนาคริสต์และการนำไปปฏิบัติอย่างไม่ต้องสงสัย การกระทำแห่งการพลีชีพของบิชอป Fructuós และสังฆานุกร Auguri และ Eulogius ที่ถูกข่มเหงและสังหารในปี 259 ได้รับการถ่ายทอดมาจนถึงทุกวันนี้ สถานที่ฝังศพกลายเป็นศูนย์กลางทางศาสนาของ Tarraco นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 โดยมีการก่อสร้าง มหาวิหารงานศพขนาดใหญ่ที่มีอาคารเสริมซึ่งมีสถานที่ทำพิธีศีลจุ่ม โบสถ์แห่งนี้ตั้งอยู่ในย่านชานเมืองเก่าของตาร์ราโกและใกล้กับแม่น้ำฟรังโกลี ทำให้เกิดการก่อสร้างอาคารทางศาสนาอื่นๆ เช่น มหาวิหารหลังที่สอง ซึ่งอยู่ใกล้กับหลังแรกมาก ซึ่งมีห้องโถงใหญ่และอาคารเกษตรกรรมที่เชื่อมโยงกัน สิ่งที่เรียกว่าสุสาน Paleo-Christian ซึ่งล้อมรอบบริเวณนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ฝังศพของชาวคริสต์ที่ได้รับการบันทึกไว้อย่างดีที่สุดในยุโรปตะวันตก ย่านชานเมืองของชาวคริสเตียนทั้งหมดนี้กลายเป็นศูนย์กลางที่สำคัญและมีชีวิตชีวาของ Tarraco เอกสารที่เขียนตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 5 แสดงให้เราเห็น Tarraco ที่รักษาโครงสร้างทางสังคมที่ซับซ้อน ซึ่งบิชอปในนครหลวงเป็นผู้ปกป้องระเบียบที่จัดตั้งขึ้นในจักรวรรดิที่ Christianitas มีความหมายเหมือนกันกับ Romanitas นอกจากนี้ยังเป็นที่น่าสังเกตว่ามีอยู่ในเมืองด้วยเครื่องหมายจุลภาค Hispanorum ตาร์ราโกยังคงเป็นหนึ่งในมหานครหลักของสเปนในช่วงการปกครองแบบราชาธิปไตยวิซิโกธ จนกระทั่งภาพพาโนรามาเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อมีการพิชิตเมืองโดยกองทัพอิสลามในราวปี 713 และการรวมตัวเข้ากับอัล-อันดาลุส ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมืองนี้ก็เข้าสู่ยุคสมัยอันยาวนานและคลุมเครือซึ่งไม่สิ้นสุดจนกระทั่งการพิชิตที่ได้รับการส่งเสริมโดยเคานต์ชาวคาตาลันในศตวรรษที่ 12 และทำให้เกิดการสถาปนาที่นั่งในเมืองตาร์ราโกนาขึ้นใหม่
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence