Segons un article de l'Astrid Barrio anomenat "Reflexions sobre l’origen i la definició del conflicte català":
Des de l’any 2010, Catalunya viu immersa en la inestabilitat política. S’han celebrat cuatre eleccions al Parlament, totes elles per avançat i unes, les del 2017, no van ser convocades pel mecanisme habitual. Hi ha hagut diversos anys en què no s’han aprovat els pressupostos (2013, 2016, 2018, 2019), la llei que permet palesar les iniciatives i les prioritats polítiques del govern. Un dels projectes de pressupost, el de 2016, va ser rebutjat posant de manifest la feblesa de la majoria parlamentària que havia permès la investidura del president Carles Puigdemont i va acabar desencadenant una qüestió de confiança. Hi ha hagut dos intents il·legals de dur a terme una consulta sobre l’autodeterminació. La primera, el 9 de novembre de 2015, eufemísticament per mitjà d’un procés participatiu amb caràcter consultiu. I la segona, l’1 d’octubre de 2017, mitjançant un referèndum pretesament vinculant que va donar lloc a una tan efímera com simbòlica declaració d’independència, que malgrat el simbolisme va acabar tenint uns gravíssims efectes pràctics: la fins aleshores inèdita aplicació de l’article 155 de la Constitució que va comportar el cessament del govern i que, per tant, a la pràctica va suposar la intervenció de la Generalitat. Totes dues iniciatives van comportar la judicialització d’un assumpte polític que va acabar amb la inhabilitació i l’empresonament dels dirigents polítics i dels activistes que van dur-les a terme. I tot això tan sols en termes polítics, per no fer esment de les conseqüències econòmiques especialment visibles en la massiva fugida d’empreses la tardor de 2017 o de l’impacte social en termes de polarització i divisió social fins a una nivells mai vistos des de la represa democràtica. El balanç, per tant, no pot ser més funest.

En desencadenant de tot el que ha succeït a Catalunya en els darrers anys tendeix a ser interpretat com la conseqüència d’una demanda insatisfeta. Segons aquest plantejament, els catalans, decebuts amb el rendiment institucional de l’estat autonòmic, descontents amb el tractament rebut per part d’Espanya i convençuts que aquest era un estat irreformable, haurien abraçat el sobiranisme i considerarien que la sola sortida a la situació seria la celebració d’un referèndum d’autodeterminació com a pas previ a la independència.

Des del restabliment de la democràcia fins a mitjans de la dècada passada, el suport a l’independentisme a Catalunya era molt minoritari, mai superior al 10 per cent. La reactivació del debat sobre la qüestió territorial i la convulsa reforma de l’Estatut d’Autonomia de 2006 que va culminar amb el vot negatiu d’ERC al referèndum i amb l’anul·lació d’alguns articles per part del Tribunal Constitucional va fer créixer el suport a la independència, i l’any 2010 aquest ja se situava entorn del 20 per cent al mateix temps que les preferències per l’statu quo disminuïen progressivament. Tanmateix, tal i com mostren els baròmetres del Centre d’Estudis d’Opinió (CEO) i els sondejos anuals de l’Institut de Ciències Polítiques i Socials (ICPS), el gran salt es va produir entre el 2010 i el 2012, quan el suport a la independència va superar el 40 per cent i es va convertir en l’opció preferida per més catalans, en detriment del suport a l’statu quo, que del 50 per cent va baixar al 30, mentre que els partidaris del federalisme i del regionalisme es mantenien de forma estable entorn del 20 i el 6 per cent, respectivament. Des de llavors, la independència es va convertir en l’opció desitjada pel percentatge més alt de catalans, això sí, lluny d’ésser la majoritària.

A partir d’aquestes dades i adoptant una perspectiva bottom-up, s’ha assumit que la independència és una demanda massiva d’una societat molt mobilitzada, sobretot des del 2012 per part l’Assemblea Nacional Catalana i per Òmnium Cultural, i amb l’antecedent de les consultes per a la independència. En conseqüència, els polítics sobiranistes haurien assumit la demanda social i haurien intentat satisfer-la per totes les vies, tant legals, com van ser les eleccions dites plebiscitàries del 27S de 2015, com il·legals, com ho van ser el 9N i l’1O. Fent-ho, seguint amb l’argumentari, haurien desafiat democràticament un estat de naturalesa autoritària i n’haurien assumit les conseqüències en forma de multes, inhabilitacions, presó o exili. Aquesta, si més no, és la interpretació que en fa el sobiranisme i que ha estat elevada a la categoria de doctrina oficial.

Tanmateix, el que ha succeït en els darrers anys a Catalunya, tant respecte l’origen del conflicte com pel que fa a la interpretació de les seves conseqüències, és molt més polièdric. Hi ha una visió més minoritària de naturalesa top-down que situa el desencadenant de tot plegat en la feroç competència existent entre les formacions sobiranistes, en particular entre ERC i l’extinta CiU, per assolir l’hegemonia en aquest espai polític. Una competència, a més, que no comença el 2012, data en què s’acostuma a situar l’inici del procés sobiranista, sinó justament en un altre procés, el de reforma de l’Estatut d’Autonomia, que en paraules del propi president José Montilla va acabar va sent una veritable subhasta i va acabar donant lloc a un text difícilment assumible pel Tribunal Constitucional, cosa que molts dels protagonistes reconeixen en privat.

Des d’aquesta perspectiva, en un moment en què molts catalans havien abraçat l’independentisme, i coincidint amb una situació de recessió econòmica i amb el qüestionament de la principal formació del sistema de partits català, CDC, a causa dels escàndols de corrupció, hauria estat la disputa pel lideratge en l’espai sobiranista el que hauria donat lloc al viratge de CiU a partir de 2012 amb la seva aposta pel ‘dret a decidir’ i el seu compromís a celebrar una consulta. Des d’aleshores, la competència entre CiU i ERC per aparèixer a ulls dels electors sobiranistes com els més disposats a avançar en el camí de la independència, sense importar-ne els costos –juntament amb la presència de la CUP, que els tibava oferint una resposta més radical– hauria portat a una escalada de dramàtiques conseqüències, del 9N a l’1O fins a la declaració d’independència; de les multes per desobediència a la destitució del Govern de la Generalitat en aplicació de l’article 155 de la Constitució, fins a la presó i les condemnes per sedició.

Una de les respostes de l'Estat espanyol ha sigut menystenir, quan no a directament negar, l’existència d’un conflicte polític. Aquesta va ser la posició de l’executiu de Mariano Rajoy, l’encarregat de fer front al desafiament del govern de la Generalitat que es va negar a abordar políticament l’assumpte per considerar-lo transitori –la famosa imatge del soufflé– i va cedir tota la gestió al front judicial parapetant-se en la idea que qualsevol consulta o referèndum era il·legal, argument rebatut per molts juristes i que finalment el Tribunal Constitucional va acabar validant. En el període 2011-2015, el govern gaudia de majoria absoluta, governava moltes autonomies i per tant no tenia ni cap incentiu ni cap necessitat de negociar res amb el govern català perquè, en termes polítics, sense necessitat ningú no està obligat a negociar per molt que l’altre vulgui fer-ho. Però la negació de l’aspiració i el menyspreu sistemàtic, no ja al govern català sinó a un part mot considerable de la societat catalana, un menyspreu en perfecte consonància amb la vergonyant recollida de signatures que va fer el PP en contra de l’Estatut d’Autonomia al 2006, va ser un contraproduent error que no va fer sinó que exacerbar la situació. El soufflé no sols no va baixar, sinó que va pujar convenientment atiat. La negativa a la demanda de pacte fiscal d’Artur Mas, va donar lloc a la fugida endavant que va suposar la dissolució anticipada del Parlament i el tret de sortida del procés. En comptes d’això, Rajoy va fer els ulls grossos el 9N i, escarmentat per l’ostentació dels resultats, va preferir judicialitzar l’assumpte i reprimir amb tanta contundència com ineficàcia l’1O.

La tercera aproximació al conflicte és la que n’ha fet Ciutadans, un partit que, no s’ha d’oblidar, va néixer en el context de la reforma de l’Estatut oposant-se al mateix i definint-se desacomplexadament com a anticatalanista. Per a ell, el problema és la pròpia demanda de referèndum, que considera il·legal i divisiva, així com els excessos que ha comès l’independentisme, que han alimentat tant la seva percepció de greuge com el seu creixement. En nom d’una idea d’igualtat allunyada de l’equitat, el partit s’ha mostrat contrari al que havia estat un dels grans consensos de Catalunya, la defensa i la demanda de més autogovern, fins al punt de voler repensar l’estat de les autonomies. Amb aquest plantejament, i en un context d’elevada polarització, va capitalitzar el descontentament contra el procés sobiranista fins a esdevenir el primer partit de Catalunya l’any 2017, però des d’aleshores tan sols ha fet gala d’una enorme bel·ligerància i d’un excés de gesticulació al Parlament i al carrer, arrencant llaços i plantejant com a sola resposta la derrota electoral de l’independentisme i el manteniment de l’statu quo institucional, en el millor dels casos.

Més recentment, qui ha dut la crítica de Ciutadans a l’estat autonòmic fins a les darreres conseqüències ha estat Vox, partit que considera que és la pròpia naturalesa d’aquest estat la que ha incentivat el creixement de l’independentisme i que, per tant, el que convé és revertir la descentralització política i acabar amb l’estat de les autonomies, perquè no només no ha satisfet les demandes dels nacionalismes perifèrics sinó que les han fet créixer amenaçant la integritat territorial de l’estat.
อ้างอิงจากบทความของ Astrid Barrio ที่เรียกว่า "ภาพสะท้อนเกี่ยวกับต้นกำเนิดและคำจำกัดความของความขัดแย้งคาตาลัน": ตั้งแต่ปี 2010 คาตาโลเนียจมอยู่กับความไม่มั่นคงทางการเมือง มีการเลือกตั้งรัฐสภามาแล้ว 4 ครั้ง ทั้งหมดเป็นการล่วงหน้า และการเลือกตั้งปี 2560 ครั้งหนึ่งไม่ได้ถูกเรียกโดยกลไกตามปกติ เป็นเวลาหลายปีแล้วที่งบประมาณ (2556, 2559, 2561, 2562) ไม่ได้รับการอนุมัติ ซึ่งเป็นกฎหมายที่อนุญาตให้มีการเปิดเผยความคิดริเริ่มของรัฐบาลและลำดับความสำคัญทางการเมือง ร่างงบประมาณฉบับหนึ่งของปี 2559 ถูกปฏิเสธ โดยเน้นย้ำถึงความอ่อนแอของเสียงส่วนใหญ่ในรัฐสภาที่อนุญาตให้ประธานาธิบดี การ์เลส ปุจเดมองต์ เข้ามาลงทุน และจบลงด้วยการก่อให้เกิดคำถามเรื่องความเชื่อมั่น มีความพยายามที่ผิดกฎหมายสองครั้งในการปรึกษาหารือเกี่ยวกับการตัดสินใจด้วยตนเอง ครั้งแรก เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 ผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมให้คำปรึกษาอย่างไพเราะ และครั้งที่สองในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560 ผ่านการลงประชามติที่มีผลผูกพันซึ่งก่อให้เกิดการประกาศเอกราชเพียงชั่วคราวราวกับเป็นสัญลักษณ์ ซึ่งแม้จะมีสัญลักษณ์ แต่กลับส่งผลในทางปฏิบัติที่ร้ายแรงมาก: การประยุกต์บทความที่ไม่เคยมีมาก่อน มาตรา 155 ของรัฐธรรมนูญที่นำไปสู่การยุบรัฐบาลและในทางปฏิบัติจึงเกี่ยวข้องกับการแทรกแซงของพลเอก ความคิดริเริ่มทั้งสองนำไปสู่การพิจารณาคดีทางการเมืองซึ่งจบลงด้วยการตัดสิทธิ์และจำคุกผู้นำทางการเมืองและนักเคลื่อนไหวที่ดำเนินการพวกเขา และทั้งหมดนี้เฉพาะในแง่การเมืองเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจที่มองเห็นได้โดยเฉพาะในการหลบหนีครั้งใหญ่ของบริษัทต่างๆ ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2017 หรือผลกระทบทางสังคมในแง่ของการแบ่งขั้วและการแบ่งแยกทางสังคมในระดับที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนนับตั้งแต่การกลับมาสู่ประชาธิปไตยอีกครั้ง ความสมดุลจึงไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้ว ผลจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคาตาโลเนียในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีแนวโน้มที่จะตีความว่าเป็นผลมาจากความต้องการที่ไม่พอใจ ตามแนวทางนี้ ชาวคาตาลันผิดหวังกับการปฏิบัติงานของสถาบันของรัฐปกครองตนเอง ไม่พอใจกับการปฏิบัติที่ได้รับจากสเปน และเชื่อว่านี่เป็นรัฐที่ไม่สามารถปฏิรูปได้ จะต้องยอมรับอธิปไตยและจะพิจารณาว่าวิธีเดียวที่จะออกจากสถานการณ์ได้ ย่อมเป็นการจัดให้มีการลงประชามติเพื่อกำหนดตนเองเป็นก้าวหนึ่งก่อนที่จะได้รับเอกราช ตั้งแต่การฟื้นฟูประชาธิปไตยจนถึงกลางทศวรรษที่ผ่านมา การสนับสนุนเอกราชในแคว้นคาตาโลเนียเป็นชนกลุ่มน้อยเป็นอย่างมาก ไม่เกินร้อยละ 10 การรื้อฟื้นการอภิปรายประเด็นเรื่องอาณาเขตและการปฏิรูปธรรมนูญปกครองตนเอง พ.ศ. 2549 อันปั่นป่วน ซึ่งจบลงด้วยคะแนนเสียงเชิงลบของ กกพ. ในการลงประชามติ และศาลรัฐธรรมนูญเพิกถอนบางบทความเพื่อเพิ่มการสนับสนุนความเป็นอิสระ และในปี พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นประมาณร้อยละ 20 ในเวลาเดียวกันที่ความชอบต่อสภาพที่เป็นอยู่นั้นลดลงเรื่อยๆ อย่างไรก็ตาม ดังที่แสดงโดยบารอมิเตอร์ของ Centre d'Estudis d'Opinió (CEO) และการสำรวจประจำปีโดยสถาบันการเมืองและสังคมศาสตร์ (ICPS) การก้าวกระโดดครั้งใหญ่เกิดขึ้นระหว่างปี 2010 ถึง 2012 เมื่อการสนับสนุนเพื่อเอกราชเกิน 40 เปอร์เซ็นต์และกลายเป็น ตัวเลือกที่ต้องการสำหรับชาวคาตาลันมากขึ้น โดยสูญเสียการสนับสนุนสภาพที่เป็นอยู่ ซึ่งลดลงจากร้อยละ 50 เหลือร้อยละ 30 ในขณะที่ผู้สนับสนุนสหพันธ์และลัทธิภูมิภาคนิยมยังคงมีเสถียรภาพประมาณร้อยละ 20 และ 6 ตามลำดับ ตั้งแต่นั้นมา ความเป็นอิสระก็กลายเป็นทางเลือกที่ชาวคาตาลันต้องการมากที่สุด แม้จะห่างไกลจากคนส่วนใหญ่ก็ตาม จากข้อมูลเหล่านี้และการใช้มุมมองจากล่างขึ้นบน สันนิษฐานว่าความเป็นอิสระเป็นความต้องการมหาศาลของสังคมที่มีการระดมพลอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตั้งแต่ปี 2012 โดยสมัชชาแห่งชาติคาตาลันและโดย Òmnium Cultural และก่อนหน้าการปรึกษาหารือเพื่อความเป็นอิสระ . ผลที่ตามมา นักการเมืองที่มีอำนาจอธิปไตยจะยอมรับข้อเรียกร้องทางสังคมและจะพยายามตอบสนองทุกวิถีทาง ทั้งทางกฎหมาย เช่นเดียวกับที่เรียกว่าการเลือกตั้งประชามติในวันที่ 27S ปี 2015 และผิดกฎหมาย เช่นเดียวกับ 9N และ '1O เมื่อทำเช่นนั้น หลังจากการโต้แย้ง พวกเขาจะท้าทายสภาพที่มีลักษณะเผด็จการตามระบอบประชาธิปไตย และจะต้องรับผลที่ตามมาในรูปแบบของค่าปรับ การถูกตัดสิทธิ์ การจำคุก หรือการเนรเทศ หากไม่มีอะไรอื่นใด นี่คือการตีความที่มอบให้โดยอธิปไตยและได้รับการยกระดับให้เป็นประเภทของหลักคำสอนอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นในคาตาโลเนียในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทั้งเกี่ยวกับต้นกำเนิดของความขัดแย้งและการตีความผลที่ตามมานั้นมีหลายแง่มุมมากกว่ามาก มีมุมมองของชนกลุ่มน้อยที่มีลักษณะจากบนลงล่างที่เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการแข่งขันที่ดุเดือดระหว่างขบวนการอธิปไตย โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่าง กกพ. และ CiU ที่สิ้นสภาพไปแล้ว เพื่อบรรลุอำนาจสูงสุดในพื้นที่ทางการเมืองนี้ การแข่งขันที่ไม่ได้เริ่มในปี 2012 ซึ่งเป็นวันที่มักจะเริ่มกระบวนการอธิปไตย แต่ในอีกกระบวนการหนึ่งคือการปฏิรูปธรรมนูญว่าด้วยการปกครองตนเอง ซึ่งตามคำพูดของประธานาธิบดีโฮเซ่ Montilla กลายเป็นการประมูลจริงและจบลงด้วยการทำให้เกิดข้อความที่ศาลรัฐธรรมนูญยอมรับได้ยาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวละครเอกหลายคนรับทราบเป็นการส่วนตัว จากมุมมองนี้ ในสมัยที่ชาวคาตาลันรับเอกราชจำนวนมาก ประจวบกับภาวะเศรษฐกิจถดถอย และกับการตั้งคำถามถึงการจัดตั้งระบบพรรคหลักของพรรคกาตาลัน CDC เนื่องจากเรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการทุจริต ก็คงเป็นประเด็นถกเถียงกันเรื่อง ความเป็นผู้นำในพื้นที่อธิปไตยที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนของ CiU ตั้งแต่ปี 2555 ด้วยความมุ่งมั่นต่อ 'สิทธิในการตัดสินใจ' และความมุ่งมั่นที่จะจัดการให้คำปรึกษา ตั้งแต่นั้นมา การแข่งขันระหว่าง CiU และ ERC ก็ปรากฏอยู่ในสายตาของผู้มีสิทธิเลือกตั้งอธิปไตยว่าเป็นผู้ที่เต็มใจที่สุดที่จะก้าวหน้าบนเส้นทางสู่อิสรภาพ โดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่าย - ร่วมกับการปรากฏตัวของ CUP ซึ่งทำให้พวกเขาได้รับการตอบสนองที่รุนแรงมากขึ้น - จะนำไปสู่การขยายผลที่ตามมาอย่างมาก จาก 9N เป็น 1O ไปสู่การประกาศเอกราช ตั้งแต่ค่าปรับฐานไม่เชื่อฟังจนถึงคำสั่งไล่รัฐบาลพลเอกตามมาตรา 155 ของรัฐธรรมนูญ จนถึงจำคุกและพิพากษาลงโทษฐานยุยงปลุกปั่น คำตอบประการหนึ่งของรัฐสเปนคือการดูแคลนการมีอยู่ของความขัดแย้งทางการเมือง หากไม่ปฏิเสธโดยสิ้นเชิง นี่คือตำแหน่งผู้บริหารของ Mariano Rajoy ซึ่งรับผิดชอบในการจัดการกับความท้าทายของรัฐบาล Generalitat ที่ปฏิเสธที่จะจัดการกับเรื่องนี้ในทางการเมืองโดยพิจารณาว่ามันเป็นเรื่องชั่วคราว - ภาพลักษณ์อันโด่งดังของsoufflé - และได้ส่งมอบการจัดการทั้งหมดให้กับ แนวหน้าตุลาการยึดติดกับความคิดที่ว่าการปรึกษาหารือหรือการลงประชามติใด ๆ ผิดกฎหมาย ข้อโต้แย้งที่นักกฎหมายหลายคนข้องแวะและศาลรัฐธรรมนูญก็ลงเอยด้วยการตรวจสอบในที่สุด ในช่วงปี พ.ศ. 2554-2558 รัฐบาลมีเสียงข้างมากโดยเด็ดขาด ปกครองตนเองจำนวนมาก จึงไม่มีสิ่งจูงใจหรือความจำเป็นที่จะต้องเจรจาอะไรกับรัฐบาลคาตาลัน เพราะในแง่การเมืองแล้ว ไม่มีใครจำเป็นต้องเจรจาให้ได้มากเท่า อย่างที่อีกคนอยากทำ แต่การปฏิเสธความทะเยอทะยานและการดูถูกอย่างเป็นระบบไม่ใช่เพื่อรัฐบาลคาตาลันอีกต่อไป แต่สำหรับส่วนสำคัญของสังคมคาตาลันซึ่งเป็นการดูถูกที่สอดคล้องกับการรวบรวมลายเซ็นที่น่าอับอายที่ PP ทำกับธรรมนูญอิสระในปี 2549 มัน เป็นความผิดพลาดเชิงต่อต้านที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงเท่านั้น ซูเฟล่ไม่เพียงแต่ไม่ลงไปเท่านั้น แต่ยังขึ้นอย่างรวดเร็วอีกด้วย การปฏิเสธข้อเรียกร้องของ Artur Mas สำหรับข้อตกลงภาษีนำไปสู่การหลบหนีซึ่งนำไปสู่การยุบรัฐสภาก่อนกำหนดและการออกจากกระบวนการ ในทางกลับกัน Rajoy เพิกเฉยต่อ 9N และไม่พอใจกับการแสดงผล จึงเลือกที่จะดำเนินคดีในเรื่องนี้และปราบปราม 1O อย่างรุนแรงพอๆ กับที่ไม่ได้ผล แนวทางที่สามสำหรับความขัดแย้งคือ Ciutadans ซึ่งเป็นพรรคที่เราต้องไม่ลืมว่าเกิดมาในบริบทของการปฏิรูปธรรมนูญ ต่อต้านและกำหนดตัวเองอย่างไม่ซับซ้อนว่าต่อต้านคาตาลัน สำหรับเขา ปัญหาอยู่ที่ข้อเรียกร้องในการลงประชามติ ซึ่งเขาถือว่าผิดกฎหมายและสร้างความแตกแยก เช่นเดียวกับการเรียกร้องเอกราชมากเกินไป ซึ่งกระตุ้นให้เขารับรู้ถึงความคับข้องใจและการเติบโตของเขา ในนามของแนวคิดเรื่องความเท่าเทียมที่ห่างไกลจากความเป็นธรรม พรรคได้คัดค้านสิ่งที่เคยเป็นมติเอกฉันท์ของคาตาโลเนีย การป้องกัน และเรียกร้องให้มีการปกครองตนเองมากขึ้นจนอยากจะคิดใหม่ สถานะของเอกราช ด้วยแนวทางนี้และในบริบทที่มีการโพลาไรซ์สูง รัฐบาลได้ใช้ประโยชน์จากความไม่พอใจต่อกระบวนการอธิปไตยจนกระทั่งกลายเป็นพรรคแรกในแคว้นคาตาโลเนียในปี 2560 แต่ตั้งแต่นั้นมา ก็ได้แสดงให้เห็นเพียงความเบาบางอันใหญ่หลวงและการโบกมือที่มากเกินไป ในรัฐสภาและบนท้องถนน ฉีกความสัมพันธ์และเสนอให้เป็นคำตอบเดียวในการพ่ายแพ้ต่อความเป็นอิสระของการเลือกตั้งและการรักษาสถานภาพของสถาบันที่เป็นอยู่อย่างดีที่สุด ไม่นานมานี้ ผู้ที่นำการวิพากษ์วิจารณ์รัฐปกครองตนเองของ Ciutadans ไปสู่ผลลัพธ์สุดท้ายคือ Vox ซึ่งเป็นพรรคที่พิจารณาว่าเป็นธรรมชาติของรัฐนี้เองที่สนับสนุนการเติบโตของเอกราช และด้วยเหตุนี้ เหมาะสมคือการพลิกกลับการกระจายอำนาจทางการเมืองและยุติรัฐเอกราช เพราะไม่เพียงแต่ไม่สนองข้อเรียกร้องของชาตินิยมที่อยู่รอบนอกเท่านั้น แต่ยังทำให้พวกเขาเติบโตซึ่งคุกคามบูรณภาพแห่งดินแดนของรัฐอีกด้วย
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence