The dawn painted Doctor Devious secret laboratory in bloody red as Captain Dynamic bursted into the scene interrupting the Doc preparing his supersquirrolatorgun.

„I knew you were coming here.“ said the Doc „but I don’t wear any weapons. I even withdrew all my robots to let it happen. 
I respect you as a genius, that’s why I am confident to convince you of my plans.“ 

„I am all ears“ said Captain Dynamic and put his gun on the table. „May I have a drink in exchange for my gun?“

Doc Devious smiled and gave him some scotch. 

„Let me ask you a question.“ he said  „What do the humans need their legs and arms and pathetic shape for any more?“ 

„I know what you are aiming at.“ said Captain Dynamics „The robots do all the jobs. But what about sports or physical love?“ 

Doctor Devious came close looking like a father talking to his child. 
 
„But this will all still be possible as a squirrel. So the duty of  having to adopt to a new and - eh let’s be honest - pretty cosy shape is more than compensated by the chance to have properties a hundred  times bigger than before. As squirrels eat a tiny fraction of a humans need, there won’t be no food scarcity any more. In the end it’s all an act of philanthropic charity and…“

Captain Dynamic raised his hand. And Doctor Devious stopped his speech awaiting what he predicted. Captain Dynamic  looked in his glas imagining a tiny squirrel having a bath in it. 
He looked up and with a smile on his face said „Fire at will“.
รุ่งอรุณทาสีห้องทดลองลับของ Doctor Devious ด้วยสีแดงเลือดขณะที่กัปตันไดนามิกบุกเข้าไปในที่เกิดเหตุเพื่อขัดจังหวะ Doc กำลังเตรียมปืนซุปเปอร์สควอโรเลเตอร์ของเขา “ฉันรู้ว่าคุณจะมาที่นี่” หมอพูด “แต่ฉันไม่สวมอาวุธใดๆ ฉันยังถอนหุ่นยนต์ทั้งหมดของฉันออกเพื่อให้มันเกิดขึ้น ฉันเคารพคุณในฐานะอัจฉริยะ นั่นคือเหตุผลที่ฉันมั่นใจที่จะโน้มน้าวคุณถึงแผนการของฉัน” “ฉันรับฟังทุกฝ่าย” กัปตันไดนามิกพูดแล้ววางปืนลงบนโต๊ะ “ฉันขอดื่มเพื่อแลกกับปืนของฉันได้ไหม” Doc Devious ยิ้มและยื่นสก็อตช์ให้เขา “ให้ฉันถามคำถามคุณหน่อย” เขาพูด “มนุษย์ต้องการขาและแขนและรูปร่างที่น่าสมเพชอะไรอีก?” “ฉันรู้ว่าคุณกำลังเล็งอะไร” กัปตันไดนามิกส์กล่าว “หุ่นยนต์ทำทุกอย่าง แต่เรื่องกีฬาหรือความรักทางกายล่ะ” หมอเดเวียสเข้ามาใกล้เหมือนพ่อกำลังคุยกับลูก “แต่ทั้งหมดนี้จะยังคงเป็นไปได้ในฐานะกระรอก ดังนั้นหน้าที่ที่จะต้องรับสิ่งใหม่ และ - เอ๊ะ พูดตามตรง - รูปร่างที่สวยสบาย ๆ นั้นมากกว่าการชดเชยด้วยโอกาสที่จะมีทรัพย์สินที่ใหญ่กว่าเมื่อก่อนเป็นร้อยเท่า เนื่องจากกระรอกกินเพียงเล็กน้อยตามที่มนุษย์ต้องการ ก็จะไม่มีการขาดแคลนอาหารอีกต่อไป สุดท้ายแล้วทั้งหมดก็เป็นการกระทำเพื่อการกุศล และ…" กัปตันไดนามิกยกมือขึ้น และหมอคดเคี้ยวก็หยุดพูดเพื่อรอสิ่งที่เขาทำนายไว้ กัปตันไดนามิกมองเข้าไปในกระจก และจินตนาการว่ามีกระรอกตัวเล็กกำลังอาบน้ำอยู่ในนั้น เขาเงยหน้าขึ้นมองและพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า "ไฟตามต้องการ"
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence