People damage me and my life until they need my help.  I help them. I like it to be alone. Not because I like loneliness, but because I can't bear humans anymore.

People complain that I'm silent, but I'm silent because they wouldn't endure the weight of my words.

I see arguing people, and I see how both sides are wrong. But I wouldn't be able to explain it to one of them without him putting me in the same box as the other one.

So... not fun at all. I wonder if it's possible to make a joke out of this life.
ผู้คนทำร้ายฉันและชีวิตของฉันจนกว่าพวกเขาต้องการความช่วยเหลือจากฉัน ฉันช่วยพวกเขา ฉันชอบที่จะอยู่คนเดียว ไม่ใช่เพราะฉันชอบความเหงา แต่เพราะฉันไม่สามารถทนมนุษย์ได้อีกต่อไป ผู้คนบ่นว่าฉันเงียบ แต่ฉันเงียบเพราะพวกเขาไม่ยอมทนกับคำพูดของฉัน ฉันเห็นคนทะเลาะกัน และฉันเห็นว่าทั้งสองฝ่ายผิดอย่างไร แต่ฉันคงอธิบายให้คนหนึ่งฟังไม่ได้ ถ้าเขาไม่ให้ฉันอยู่ในกล่องเดียวกับอีกคนหนึ่ง ดังนั้น...จึงไม่สนุกเลย ฉันสงสัยว่าเป็นไปได้ไหมที่จะสร้างเรื่องตลกจากชีวิตนี้
spam lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor creativity violence