A faint new point of light in the sky observed by astronomers was too far out be a comet; it was much bigger. As a rogue planet passed by our solar system it was never more than a faint speck of light against the dark night to the naked eye. But, that was enough. How could something that appeared so tiny - something so far away - harm us? Astronomers sounded the alarm. For the most part they were ignored. But what could anyone do anyway? With the mass of Jupiter the passing planet was too big to divert. The international space station was upgraded to support long term habitation for the lucky - or unlucky - few hundred who would attempt to sustain humanity in space for as long as they were able. As the interloper left our solar system its gravitational pull dragged Earth ever so slightly away from the sun. As Earth started to spiral away from the sun, the effects were small at first; a drop in global temperature and some unusually cold weather. As Earths orbit became wider and wider, the fate of life on our emerald world was sealed, destined to be entombed in ice and a mix of solid Nitrogen and Oxygen; all that was to remain of our atmosphere. In their last years, the remnants of humanity created monuments recording our history, hoping that one day, billions of years into the future, our planet would be discovered by another sentient species and they would learn of our story. Our icy tomb drifted into the void.
จุดแสงใหม่จางๆ บนท้องฟ้าที่นักดาราศาสตร์สังเกตได้นั้นอยู่ไกลเกินกว่าดาวหาง มันใหญ่กว่ามาก เมื่อดาวเคราะห์อันธพาลเคลื่อนผ่านระบบสุริยะของเรา มันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าจุดแสงจางๆ ในคืนที่มืดมิดด้วยตาเปล่า แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว บางสิ่งที่ดูเล็กมาก - บางสิ่งที่อยู่ไกลออกไป - จะทำร้ายเราได้อย่างไร? นักดาราศาสตร์ส่งเสียงเตือน ส่วนใหญ่พวกเขาถูกละเลย แต่แล้วใครๆ ก็สามารถทำอะไรได้บ้าง? ด้วยมวลของดาวพฤหัสบดี ดาวเคราะห์ที่เคลื่อนผ่านจึงใหญ่เกินกว่าจะเบี่ยงเบนความสนใจได้ สถานีอวกาศนานาชาติได้รับการปรับปรุงเพื่อรองรับการอยู่อาศัยในระยะยาวของผู้โชคดีหรือผู้โชคร้ายเพียงไม่กี่ร้อยคนที่จะพยายามรักษามนุษยชาติในอวกาศให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่ผู้บุกรุกออกจากระบบสุริยะของเรา แรงดึงดูดของโลกได้ดึงโลกให้ออกห่างจากดวงอาทิตย์เล็กน้อย เมื่อโลกเริ่มหมุนวนออกจากดวงอาทิตย์ ผลกระทบก็มีน้อยในตอนแรก อุณหภูมิโลกลดลง และอากาศหนาวผิดปกติบางแห่ง เมื่อวงโคจรของโลกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ชะตากรรมของชีวิตบนโลกมรกตของเราก็ถูกปิดผนึก ถูกลิขิตให้ถูกฝังอยู่ในน้ำแข็งและส่วนผสมของไนโตรเจนและออกซิเจนที่เป็นของแข็ง สิ่งที่เหลืออยู่ในชั้นบรรยากาศของเรา ในช่วงปีสุดท้าย มนุษยชาติที่เหลืออยู่ได้สร้างอนุสาวรีย์ที่บันทึกประวัติศาสตร์ของเรา โดยหวังว่าวันหนึ่งหรือหลายพันล้านปีในอนาคต โลกของเราจะถูกค้นพบโดยสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์อื่น และพวกเขาจะได้เรียนรู้เรื่องราวของเรา สุสานน้ำแข็งของเราล่องลอยไปในความว่างเปล่า
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence