Un anciano que hace tiempo luchó
Con valentía y sabiduría,
Ahora en su lecho de muerte se encuentra,
Ante el final de su vida.

De repente, la muerte se presenta,
Y le dice al anciano con voz suave:
"Ha llegado el momento de partir,
De dejar atrás tu tierra y tu gente".

El anciano, con una sonrisa en el rostro,
Le responde a la muerte con calma:
"No temo a tu venida, querida,
Porque he vivido una vida llena y sin alarma".

"He amado y he sido amado,
He riso y he llorado,
He aprendido y he enseñado,
Y ahora mi tiempo ha llegado".

La muerte, con una mirada amable,
Le dice al anciano que es hora de partir,
Y juntos, en un abrazo fraternal,
Cruzan juntos la línea entre vida y muerte.

Así, el anciano se fue en paz,
Dejando un legado de amor y sabiduría,
Recordado por aquellos que lo quisieron,
Y bendecido por la vida que vivió.
ชายชราผู้ต่อสู้เมื่อนานมาแล้วด้วยความกล้าหาญและสติปัญญา บัดนี้เมื่อใกล้จะตาย เขาพบว่าตัวเองกำลังเผชิญกับจุดจบของชีวิต ทันใดนั้น ความตายก็ปรากฏตัวขึ้น และบอกชายชราด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "ถึงเวลาแล้วที่ต้องจากไป ละทิ้งดินแดนและผู้คนของคุณไว้เบื้องหลัง" ชายชรามีรอยยิ้มบนใบหน้า ตอบสนองต่อความตายอย่างสงบ: "ที่รัก ฉันไม่กลัวการมาของคุณ เพราะฉันใช้ชีวิตอย่างเต็มอิ่มโดยไม่ตื่นตระหนก" “ฉันรักและถูกรัก ฉันหัวเราะและร้องไห้ ฉันได้เรียนรู้และสอน และตอนนี้เวลาของฉันมาถึงแล้ว” ความตายด้วยสายตาที่ใจดีบอกชายชราว่าถึงเวลาต้องจากไป และร่วมกันโอบกอดฉันพี่น้อง ข้ามเส้นแบ่งระหว่างชีวิตและความตายด้วยกัน ชายชราจึงจากไปอย่างสงบ ทิ้งมรดกแห่งความรักและปัญญา เป็นที่จดจำของผู้ที่รักเขา และมีความสุขกับชีวิตที่เขามีชีวิตอยู่
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence