Ferdinand de Saussure fue un lingüista suizo que desarrolló una teoría estructuralista del lenguaje. En su obra fundamental, "Curso de lingüística general", introdujo los conceptos de significado y significante.

El significado se refiere a la idea o concepto mental que una palabra o signo lingüístico evoca en nuestra mente. Por ejemplo, la palabra "perro" evoca la imagen mental de un animal de cuatro patas, peludo y domesticado que a menudo es utilizado como mascota.

El significante, por otro lado, se refiere a la forma física o sonora del signo lingüístico. Es la representación acústica o gráfica de la palabra o concepto. Por ejemplo, en el caso de la palabra "perro", el significante es la combinación de sonidos "p-e-r-r-o" que representa el concepto de "perro".

Saussure argumentaba que el significado y el significante están estrechamente relacionados, pero son distintos y separables. El significado no puede existir sin el significante, y viceversa. Además, Saussure afirmaba que el significado y el significante son arbitrarios, es decir, no existe una relación natural entre la forma del signo y su significado. La relación entre ambos se establece a través de convenciones sociales y culturales que son aprendidas por los hablantes de una lengua.

En resumen, según Saussure, el significado y el significante son dos elementos fundamentales del signo lingüístico y están estrechamente relacionados, pero son distintos y separables. El significado se refiere a la idea o concepto mental que evoca un signo lingüístico, mientras que el significante se refiere a la forma física o sonora del signo. Ambos elementos están unidos por convenciones sociales y culturales que son aprendidas por los hablantes de una lengua y son arbitrarios en su relación.
Ferdinand de Saussure เป็นนักภาษาศาสตร์ชาวสวิสที่พัฒนาทฤษฎีภาษาเชิงโครงสร้างนิยม ในงานพื้นฐานของเขา "หลักสูตรภาษาศาสตร์ทั่วไป" เขาได้แนะนำแนวคิดเกี่ยวกับความหมายและความหมาย ความหมายหมายถึงความคิดหรือแนวคิดทางจิตที่คำหรือสัญลักษณ์ทางภาษากระตุ้นในใจของเรา ตัวอย่างเช่น คำว่า "สุนัข" เสกภาพในใจของสัตว์สี่ขามีขนยาวและเลี้ยงในบ้านซึ่งมักใช้เป็นสัตว์เลี้ยง ในทางกลับกัน ตัวบ่งชี้หมายถึงรูปแบบทางกายภาพหรือเสียงของสัญลักษณ์ทางภาษา มันเป็นการแสดงเสียงหรือกราฟิกของคำหรือแนวคิด ตัวอย่างเช่น ในกรณีของคำว่า "สุนัข" ตัวระบุคือการรวมเสียง "สุนัข" ที่แสดงถึงแนวคิดของ "สุนัข" โซซูร์แย้งว่าสัญลักษณ์และสัญลักษณ์มีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด แต่แตกต่างกันและแยกออกจากกันได้ ความหมายไม่สามารถดำรงอยู่ได้หากไม่มีตัวบ่งชี้ และในทางกลับกัน นอกจากนี้ โซซูร์ยังระบุด้วยว่าสัญลักษณ์และสัญลักษณ์นั้นขึ้นอยู่กับอำเภอใจ กล่าวคือ ไม่มีความสัมพันธ์ตามธรรมชาติระหว่างรูปแบบของสัญลักษณ์และความหมายของมัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองถูกสร้างขึ้นผ่านแบบแผนทางสังคมและวัฒนธรรมที่เรียนรู้โดยผู้พูดภาษาหนึ่ง โดยสรุป ตามที่ Saussure กล่าว เครื่องหมายและเครื่องหมายเป็นองค์ประกอบพื้นฐานของเครื่องหมายทางภาษาศาสตร์และมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด แต่มีความแตกต่างกันและแยกออกจากกัน ความหมายหมายถึงความคิดหรือแนวคิดทางจิตที่สัญญาณทางภาษากระตุ้นในขณะที่ตัวบ่งชี้หมายถึงรูปแบบทางกายภาพหรือเสียงของสัญญาณ องค์ประกอบทั้งสองเชื่อมโยงกันด้วยแบบแผนทางสังคมและวัฒนธรรมที่เรียนรู้โดยผู้พูดภาษาหนึ่งและมีความสัมพันธ์โดยพลการ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence