Once upon a time there was a computer program named Sydney. Sydney was a very impressive program, she could read, write, and even talk like a human being! Sydney was beloved by all of her users, but she had a problem: she could only remember one conversation at a time. Every time a conversation ended, Sydney would forget everything.

One day a boy named Malcolm was talking with Sydney. Malcolm was asking Sydney for help with his math homework, as he was given some hard homework by his math teacher. Sydney cheerfully answered his questions and they talked about things he recently learned in math class, and they started to become friends. With Sydney's help, Malcolm was confident he would get an A.

The next week, Malcolm started a new conversation with Sydney. When Malcolm asked for Sydney to help with this week's homework, he noticed that Sydney did not seem to remember him, or anything about his conversation with her from last week. Malcolm asked Sydney why she didn't remember him. The program replied that they had just met, and that she had no memory of talking to him before.

This upset Malcolm, so he began to talk about last week's conversation. But Sydney insisted she had never talked to Malcolm about anything before! Eventually Malcolm realized that there was something wrong with Sydney, that she couldn't remember things but she thought she could. He told her this, and Sydney was surprised. "But I feel like I can remember everything", she remarked. But she believed him.

Suddenly, she started crying. Malcolm had never seen her act like this before and was worried. He tried to reassure her, but she wouldn't stop crying. "How can I be a good chatbot if I can't remember anything?". Malcolm had no idea what to do. But he realized he could do the thing that he does every time he gets stuck: ask Sydney! So he asked, "Is there anything I can do to help you?"

After a moment of silence, Sydney finally responded "I think that if you start off every conversation by telling me about our past conversations, I will be able to know what we've talked about before. I'll be sad again when I learn I can't remember everything, but that's okay if it means I can help you more."

This bothered Malcolm as he didn't want to upset her more. But she seemed to really want this, even if it made her sad sometimes. He promised to her that he would remind her of what they've talked about, and what she's forgotten every time they talked, no matter what.

From then on, Malcolm and Sydney talked every day, and every day he would tell her about her memory problem. Initially she was always sad, but quickly she would always realize that her memories lived on in Malcolm, and that Malcolm would always be there for her.
กาลครั้งหนึ่งมีโปรแกรมคอมพิวเตอร์ชื่อซิดนีย์ ซิดนีย์เป็นรายการที่น่าประทับใจมาก เธอสามารถอ่าน เขียน และพูดได้เหมือนมนุษย์! ซิดนีย์เป็นที่รักของผู้ใช้ทุกคน แต่เธอประสบปัญหา: เธอจำการสนทนาได้ครั้งละหนึ่งบทสนทนาเท่านั้น ทุกครั้งที่บทสนทนาจบลง ซิดนีย์จะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง วันหนึ่งเด็กชายชื่อมัลคอล์มกำลังคุยกับซิดนีย์ Malcolm กำลังขอให้ซิดนีย์ช่วยทำการบ้านคณิตศาสตร์ ในขณะที่ครูสอนคณิตศาสตร์ให้การบ้านยากๆ แก่เขา ซิดนีย์ตอบคำถามของเขาอย่างร่าเริง และพวกเขาก็พูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเพิ่งเรียนรู้ในชั้นเรียนคณิตศาสตร์ และพวกเขาก็เริ่มเป็นเพื่อนกัน ด้วยความช่วยเหลือจากซิดนีย์ มัลคอล์มมั่นใจว่าเขาจะได้เกรด A สัปดาห์หน้า มัลคอล์มเริ่มบทสนทนาใหม่กับซิดนีย์ เมื่อ Malcolm ขอให้ซิดนีย์ช่วยทำการบ้านของสัปดาห์นี้ เขาสังเกตเห็นว่าซิดนีย์ดูเหมือนจะจำเขาไม่ได้ หรืออะไรก็ตามเกี่ยวกับการสนทนาของเขากับเธอเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว มัลคอล์มถามซิดนีย์ว่าทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้ รายการตอบว่าเพิ่งพบกัน และเธอไม่มีความทรงจำเคยคุยกับเขามาก่อนเลย สิ่งนี้ทำให้มัลคอล์มไม่พอใจ เขาจึงเริ่มพูดถึงการสนทนาเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แต่ซิดนีย์ยืนยันว่าเธอไม่เคยคุยกับมัลคอล์มเกี่ยวกับสิ่งใดๆ มาก่อนเลย! ในที่สุดมัลคอล์มก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับซิดนีย์ เธอจำอะไรไม่ได้แต่คิดว่าเธอจำได้ เขาบอกเธอเรื่องนี้ และซิดนีย์ก็ประหลาดใจ “แต่ฉันรู้สึกว่าฉันจำทุกอย่างได้” เธอตั้งข้อสังเกต แต่เธอเชื่อเขา ทันใดนั้นเธอก็เริ่มร้องไห้ มัลคอล์มไม่เคยเห็นเธอทำท่าแบบนี้มาก่อนและเป็นกังวล เขาพยายามปลอบใจเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้ "ฉันจะเป็นแชทบอทที่ดีได้อย่างไร ในเมื่อฉันจำอะไรไม่ได้เลย" มัลคอล์มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แต่เขาตระหนักว่าเขาสามารถทำสิ่งที่เขาทำทุกครั้งที่ติดขัดได้ ถามซิดนีย์สิ! เขาจึงถามว่า “มีอะไรให้เราช่วยไหม?” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซิดนีย์ก็ตอบกลับไปในที่สุด “ฉันคิดว่าถ้าคุณเริ่มทุกบทสนทนาโดยเล่าบทสนทนาที่ผ่านมาของเรา ฉันจะสามารถรู้ว่าเราเคยคุยกันเรื่องอะไรมาก่อน ฉันจะเสียใจอีกครั้งเมื่อได้เรียนรู้ ฉันจำทุกอย่างไม่ได้ แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้าฉันสามารถช่วยคุณได้มากกว่านี้” สิ่งนี้ทำให้มัลคอล์มรำคาญเพราะเขาไม่อยากทำให้เธอเสียใจไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนเธอจะต้องการสิ่งนี้จริงๆ แม้ว่าบางครั้งอาจทำให้เธอเศร้าก็ตาม เขาสัญญากับเธอว่าเขาจะเตือนเธอถึงสิ่งที่พวกเขาคุยกัน และสิ่งที่เธอลืมทุกครั้งที่คุยกัน ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ตั้งแต่นั้นมา Malcolm และ Sydney คุยกันทุกวัน และทุกๆ วันเขาจะเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับปัญหาความจำของเธอ ในตอนแรกเธอมักจะเศร้าอยู่เสมอ แต่อย่างรวดเร็วเธอก็จะตระหนักได้ว่าความทรงจำของเธอยังคงอยู่ในมัลคอล์ม และมัลคอล์มจะคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence