Anecdotal evidence is evidence based only on personal observation, collected in a casual or non-systematic manner. The term is sometimes used in a legal context to describe certain kinds of testimony which are uncorroborated by objective, independent evidence such as notarized documentation, photographs, audio-visual recordings, etc.

When used in advertising or promotion of a product, service, or idea, anecdotal reports are often called a testimonial, which are highly regulated[1] in some jurisdictions.

When compared to other types of evidence, anecdotal evidence is generally regarded as limited in value due to a number of potential weaknesses, but may be considered within the scope of scientific method as some anecdotal evidence can be both empirical and verifiable, e.g. in the use of case studies in medicine. Other anecdotal evidence, however, does not qualify as scientific evidence, because its nature prevents it from being investigated by the scientific method. Where only one or a few anecdotes are presented, there is a larger chance that they may be unreliable due to cherry-picked or otherwise non-representative samples of typical cases.[2][3] Similarly, psychologists have found that due to cognitive bias people are more likely to remember notable or unusual examples rather than typical examples.[4] Thus, even when accurate, anecdotal evidence is not necessarily representative of a typical experience. Accurate determination of whether an anecdote is typical requires statistical evidence.[5] Misuse of anecdotal evidence in the form of argument from anecdote is an informal fallacy[6] and is sometimes referred to as the "person who" fallacy ("I know a person who..."; "I know of a case where..." etc.) which places undue weight on experiences of close peers which may not be typical.

In all forms of anecdotal evidence its reliability by objective independent assessment may be in doubt. This is a consequence of the informal way the information is gathered, documented, presented, or any combination of the three. The term is often used to describe evidence for which there is an absence of documentation, leaving verification dependent on the credibility of the party presenting the evidence.
หลักฐานโดยสังเขปคือหลักฐานที่อยู่บนพื้นฐานของการสังเกตส่วนตัวเท่านั้น ซึ่งรวบรวมในลักษณะที่ไม่เป็นทางการหรือไม่เป็นระบบ บางครั้งคำนี้ใช้ในบริบททางกฎหมายเพื่ออธิบายคำให้การบางประเภทที่ไม่ได้รับการยืนยันตามวัตถุประสงค์ หลักฐานอิสระ เช่น เอกสารรับรอง ภาพถ่าย บันทึกภาพและเสียง ฯลฯ เมื่อใช้ในการโฆษณาหรือส่งเสริมการขายผลิตภัณฑ์ บริการ หรือ แนวคิด รายงานโดยสรุปมักเรียกว่าคำรับรอง ซึ่งมีการควบคุมอย่างเข้มงวด[1] ในเขตอำนาจศาลบางแห่ง เมื่อเปรียบเทียบกับหลักฐานประเภทอื่น หลักฐานโดยสรุปโดยทั่วไปถือว่ามีคุณค่าจำกัดเนื่องจากมีจุดอ่อนที่อาจเกิดขึ้นหลายประการ แต่อาจพิจารณาให้อยู่ในขอบเขตของวิธีการทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากหลักฐานโดยสรุปบางอย่างสามารถเป็นได้ทั้งเชิงประจักษ์และตรวจสอบได้ เช่น ในการใช้งาน ของกรณีศึกษาทางการแพทย์ อย่างไรก็ตาม หลักฐานเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ ไม่เข้าข่ายเป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ เนื่องจากธรรมชาติของหลักฐานดังกล่าวขัดขวางไม่ให้มีการตรวจสอบโดยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ เมื่อมีการนำเสนอเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเพียงเรื่องเดียวหรือสองสามเรื่อง ก็มีโอกาสมากขึ้นที่เรื่องเหล่านั้นอาจไม่น่าเชื่อถือเนื่องจากการคัดสรรโดยเชอร์รี่หรือตัวอย่างที่ไม่ได้เป็นตัวแทนของกรณีทั่วไป[2][3] ในทำนองเดียวกัน นักจิตวิทยาพบว่าเนื่องจากอคติด้านความรู้ความเข้าใจ ผู้คนจึงมีแนวโน้มที่จะจำตัวอย่างที่โดดเด่นหรือผิดปกติมากกว่าตัวอย่างทั่วไป[4] ดังนั้น ถึงแม้หลักฐานจะแม่นยำ แต่หลักฐานเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวแทนของประสบการณ์ทั่วไปเสมอไป การตัดสินที่แม่นยำว่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเป็นเรื่องปกติหรือไม่นั้นจำเป็นต้องมีหลักฐานทางสถิติ[5] การใช้หลักฐานโดยสังเขปในทางที่ผิดในรูปแบบของการโต้แย้งจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ถือเป็นการเข้าใจผิดอย่างไม่เป็นทางการ และบางครั้งเรียกว่า "บุคคลที่" การเข้าใจผิด ("ฉันรู้จักบุคคลที่..."; "ฉันรู้กรณีที่ .." เป็นต้น) ซึ่งให้น้ำหนักเกินควรกับประสบการณ์ของคนใกล้ชิดซึ่งอาจไม่เป็นเรื่องปกติ ในทุกรูปแบบของหลักฐานเล็กๆ น้อยๆ ความน่าเชื่อถือโดยการประเมินโดยอิสระตามวัตถุประสงค์อาจเป็นข้อกังขา นี่เป็นผลมาจากวิธีการรวบรวม จัดทำเอกสาร นำเสนอ หรือการผสมผสานข้อมูลทั้งสามอย่างไม่เป็นทางการ คำนี้มักใช้เพื่ออธิบายหลักฐานที่ไม่มีเอกสาร ทำให้การตรวจสอบขึ้นอยู่กับความน่าเชื่อถือของฝ่ายที่นำเสนอหลักฐาน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence