Sin embargo, los cuerpos en el suelo le daban a entender que no tenía sentido su búsqueda. Los rostros apagados con sus miradas inertes cubiertas de polvo y escombro le hacían ver que no había nada más allí. Las rocas y los rostros eran lo mismo, una masa inerte desprovista de alma. Eran solo un relato de un sufrimiento pasado que se había esfumado.

Pero en el fondo del pasillo, donde había mayor oscuridad, resonó una voz débil, aguda. Un bebé lloraba.

El hombre caminó lentamente soportando el dolor de su pierna rota y llegó hasta un grupo de escombros organizados como un techo. Un techo que protegió al pequeño bebé de todo daño. El hombre lo tomó en sus brazos, lo cubrió bien con su pequeña manta de osos y sonajeros mientras le dijo "pronto saldremos, guerrero".

Cuando logró escapar, alzó al niño, que fue tomado por unos rescatistas. En la salida había personas llorando y celebrando. A pesar de todo, la vida seguía saliendo a delante, y un día más el sol se posó en los rostros de ambos.
อย่างไรก็ตาม ศพที่อยู่บนพื้นทำให้เขาเข้าใจว่าการค้นหาของเขาไม่มีจุดหมาย ใบหน้าหมองคล้ำพร้อมกับการจ้องมองเฉื่อยที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและเศษซากทำให้เขาเห็นว่าไม่มีอะไรอื่นอยู่ที่นั่น หินและใบหน้าเหมือนกัน เป็นมวลเฉื่อยไร้จิตวิญญาณ เป็นเพียงเรื่องราวความทุกข์ในอดีตที่มลายหายไป แต่เมื่อสุดทางเดินซึ่งมีความมืดมิดมากขึ้น เสียงแหลมที่อ่อนแอก็ดังขึ้น ทารกคนหนึ่งกำลังร้องไห้ ชายคนนั้นเดินอย่างช้าๆ อดทนต่อความเจ็บปวดจากขาที่หัก และไปถึงกลุ่มซากปรักหักพังที่เรียงตัวกันเหมือนหลังคา หลังคาที่ปกป้องลูกน้อยจากอันตรายทั้งปวง ชายคนนั้นอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน ห่มเขาด้วยผ้าห่มหมีตัวเล็กและเขย่าแล้วมีเสียง ขณะพูดว่า "เราจะไปแล้วนะนักรบ" เมื่อเขาสามารถหลบหนีได้ เขาก็อุ้มเด็กที่ถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยพาตัวไป ที่ทางออกมีคนร้องไห้และเฉลิมฉลอง แม้จะมีทุกอย่าง ชีวิตยังคงเดินหน้าต่อไป และอีกหนึ่งวันดวงอาทิตย์ก็ตกบนใบหน้าของพวกเขาทั้งสอง
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence