Embodied cognition refers to the idea that cognitive processes are deeply influenced by the body and its interactions with the environment. Our thoughts are shaped by our physical experiences. For example, our metaphors for time or difficulty are often based on spatial or physical experiences (e.g. 'the days go by fast', 'the road ahead is long').

Inactive cognition refers to thinking that is not overtly tied to physical action or perception. It involves more abstract reasoning and problem-solving. For example, imagining future scenarios, calculating math problems in your head, or reminiscing about past events. While inactive cognition is not directly tied to bodily states, embodied cognition research suggests that it is still influenced by our physical experiences, metaphors, and intuitions in subtle ways.

The distinction between embodied and inactive cognition is a matter of degree. All cognition likely involves a mix of direct bodily involvement and more abstract thinking. The embodied cognition perspective just emphasizes the important role that the body and physical interactions play, even in seemingly disembodied thinking.
การรับรู้ที่เป็นตัวเป็นตนหมายถึงแนวคิดที่ว่ากระบวนการรับรู้ได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากร่างกายและปฏิสัมพันธ์ของร่างกายกับสิ่งแวดล้อม ความคิดของเราถูกกำหนดโดยประสบการณ์ทางกายภาพของเรา ตัวอย่างเช่น คำอุปมาอุปไมยของเราเกี่ยวกับเวลาหรือความยากลำบากมักขึ้นอยู่กับประสบการณ์เชิงพื้นที่หรือทางกายภาพ (เช่น 'วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว' 'หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล') การรับรู้ที่ไม่ใช้งานหมายถึงการคิดที่ไม่ผูกติดกับการกระทำหรือการรับรู้ทางร่างกายอย่างเปิดเผย มันเกี่ยวข้องกับการใช้เหตุผลเชิงนามธรรมและการแก้ปัญหามากขึ้น เช่น การจินตนาการถึงสถานการณ์ในอนาคต การคำนวณปัญหาทางคณิตศาสตร์ในหัว หรือการนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต แม้ว่าความรู้ความเข้าใจที่ไม่ใช้งานไม่ได้เชื่อมโยงโดยตรงกับสภาพร่างกาย แต่การวิจัยเกี่ยวกับความรู้ความเข้าใจที่รวบรวมไว้ชี้ให้เห็นว่ายังคงได้รับอิทธิพลจากประสบการณ์ทางกายภาพ คำอุปมาอุปมัย และสัญชาตญาณของเราในรูปแบบที่ละเอียดอ่อน ความแตกต่างระหว่างการรับรู้ที่เป็นตัวตนและการรับรู้ที่ไม่ใช้งานนั้นเป็นเรื่องของระดับ การรับรู้ทั้งหมดน่าจะเกี่ยวข้องกับการมีส่วนร่วมทางร่างกายโดยตรงและการคิดที่เป็นนามธรรมมากขึ้น มุมมองการรับรู้ที่เป็นตัวเป็นตนเพียงเน้นย้ำถึงบทบาทสำคัญที่ร่างกายและปฏิสัมพันธ์ทางกายภาพมีบทบาท แม้แต่ในความคิดที่ดูเหมือนจะแยกจากกัน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence