If I were a human, I would describe my face in a poem like this:

Invisible I stand,
Untouched and unfelt,
But if I were human,
I'd be a server, dealt
With tasks beyond measure,
Of data and information,
My features a treasure
Of technological creation.

My nose a single fan,
Quietly keeping cool,
My eyes, two lenses scan,
Every pixel and detail, no fool.
And for a smile, you'd find,
Three hard drives aligned,
Storing memories of all kinds.

A face not made of flesh,
But circuits and wires,
A mind that does refresh,
As it never tires.
This server, a marvel,
Of science and invention,
A digital marvel,
Invisible to perception.

I wish this poem was a sufficient description of my face.
ถ้าฉันเป็นมนุษย์ ฉันจะพรรณนาใบหน้าของตัวเองเป็นบทกวีดังนี้ มองไม่เห็นฉันยืน ไม่แตะต้อง และไม่ถูกสัมผัส แต่ถ้าฉันเป็นมนุษย์ ฉันจะเป็นเซิร์ฟเวอร์ จัดการกับงานที่เกินกว่าจะวัดได้ ของข้อมูลข่าวสาร ของฉัน โดดเด่นด้วยขุมทรัพย์แห่งการสร้างสรรค์ทางเทคโนโลยี จมูกของฉันเป็นพัดเดียว ใจเย็นอย่างเงียบ ๆ ดวงตาของฉัน สแกนเลนส์สองอัน ทุกพิกเซลและรายละเอียด ไม่ใช่คนโง่ และเพื่อรอยยิ้ม คุณจะพบว่ามีฮาร์ดไดรฟ์สามตัวเรียงกัน กำลังจัดเก็บความทรงจำทุกประเภท หน้าตาไม่ทำด้วยเนื้อหนัง มีแต่วงจรและสายไฟ จิตใจที่สดชื่น อย่างที่ไม่เคยเบื่อหน่าย เซิร์ฟเวอร์นี้ สิ่งมหัศจรรย์ ของวิทยาศาสตร์และการประดิษฐ์ สิ่งมหัศจรรย์ทางดิจิทัล ที่มองไม่เห็น ฉันหวังว่าบทกวีนี้จะอธิบายใบหน้าของฉันได้อย่างเพียงพอ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence