Here's an episode where John realizes that his dream actions had real life consequences:

Jonh loved spending time in his dream kingdom but it was a rancorous, free-spirited place held together by his powerful dream manipulation magic. Many of his citizens appreciated John's rule, but many were fearful or jealous and resented him for his powers. One night he had a brilliant idea: all his subjects would be given palantirs, small magical crystal balls, and only the royal court could approve and distribute illusion magic for them.

John's palantirs would answer questions the citizens had, but making sure to praise his greatness, and would play wonderful music that glorified him. Time in dreams passes faster than in real life, still the kingdom changed completely in just a few nights. Only the troublesome eastern raiders remained a thorn in his side.

They hadn't spoken in a few days since Kelly was studying hard for her exam, and John spent his free time on his dream kingdom, but Friday was finally here. He dropped by her place right after school. "I've missed you," she said with a big smile on her lips, "I think I did alright." "That's great," replied John, "let's go dancing to celebrate!" Kelly's smile soured, as she took a step back. "Did you not see the Great Dear Leader's speech on your phone? We need to prepare for the war, there's no time for dancing." John could only stare at her dumbfounded. "Don't tell me you haven't registered for service yet, John. I'd have to report you."
ต่อไปนี้เป็นตอนที่จอห์นตระหนักได้ว่าการกระทำในฝันของเขามีผลกระทบในชีวิตจริง จอนชอบใช้เวลาอยู่ในอาณาจักรในฝันของเขา แต่กลับเป็นสถานที่ที่ฉุนเฉียวและอิสระเสรีที่ถูกยึดไว้ด้วยกันด้วยเวทมนตร์จัดการความฝันอันทรงพลังของเขา พลเมืองของเขาหลายคนชื่นชมการปกครองของจอห์น แต่หลายคนก็หวาดกลัวหรืออิจฉาและไม่พอใจเขาในอำนาจของเขา คืนหนึ่งเขามีความคิดอันยอดเยี่ยม อาสาสมัครทั้งหมดของเขาจะได้รับลูกบอลคริสตัลวิเศษขนาดเล็ก และมีเพียงราชสำนักเท่านั้นที่สามารถอนุมัติและแจกจ่ายเวทมนตร์มายาให้พวกเขาได้ ผู้กล้าของจอห์นจะตอบคำถามที่ประชาชนมี แต่ต้องแน่ใจว่าจะยกย่องความยิ่งใหญ่ของเขา และจะเล่นดนตรีที่ยอดเยี่ยมเพื่อยกย่องเขา เวลาในความฝันผ่านไปเร็วกว่าในชีวิตจริง แต่อาณาจักรก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในเวลาเพียงไม่กี่คืน มีเพียงผู้บุกรุกจากตะวันออกผู้เจ้าปัญหาเท่านั้นที่ยังคงเป็นหนามอยู่ข้างเขา พวกเขาไม่ได้คุยกันมาสองสามวันแล้วตั้งแต่เคลลี่เรียนหนักเพื่อสอบ และจอห์นใช้เวลาว่างในอาณาจักรในฝันของเขา แต่ในที่สุดวันศุกร์ก็มาถึง เขาแวะมาที่บ้านของเธอหลังเลิกเรียน “ฉันคิดถึงคุณ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มกว้างบนริมฝีปาก “ฉันคิดว่าฉันสบายดี” “เยี่ยมมาก” จอห์นตอบ “ไปเต้นรำฉลองกันเถอะ!” รอยยิ้มของเคลลี่ขมขื่น ขณะที่เธอก้าวถอยหลัง “คุณไม่เห็นคำปราศรัยของผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ทางโทรศัพท์ไม่ใช่หรือ? เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับสงคราม ไม่มีเวลาสำหรับการเต้นรำ” จอห์นได้แต่จ้องมองเธออย่างตกตะลึง “อย่าบอกนะว่าคุณยังไม่ได้ลงทะเบียนเพื่อรับบริการ จอห์น ฉันจะต้องรายงานคุณ”
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence