Gil Roberto de la Mancha y El Planeta

Era una calmada noche de verano,
ni los grillos cantaban, solo la brisa se escuchaba.
Azulado por la luna el cielo estaba,
Gil Roberto de la Mancha, calmado la miraba.

Nuestro héroe y protagonista, guardián del Alto Castillo debía la entrada vigilar cada noche. Luchando contra su gran enemigo, el aburrimiento, el que apenas había conocido poco mas de tres pueblos, soñaba grandes aventuras.

Esta noche llego muy tarde y algo alterado el mago real, se dirigió a Gil Roberto:
"Rápido, hoy es la nuestra gran oportunidad, el portal mágico pronto se cerrara y debemos apresurarnos, ven de inmediato!"

Gil Roberto, que no entendía nada pregunto: "Disculpa, no entiendo de que hablas. Además mi misión es cuidar la entrada del Alto Castillo."

Mago Real: "Esto no es importante, un portal se abrirá y necesito que un guerrero vaya por la espada esmeralda. Solo nos queda una hora, y no esta muy cerca."

Gil Roberto: "Sigo sin entender!, y no puedo abandonar mis deberes." 

Mago Real: "Es simple, el portal al cielo esta abierto, muy pocos mortales han tenido la suerte de verlo estando vivos. Ahí contactaras con Stelarus, debes decirle que vienes a buscar la espada esmeralda que me ha prometido por el conjuro. Esta hazaña te traerá prestigio a ti y a todo el reino."

Gil Roberto que nunca había tenido una aventura, decidió arriesgarse. Ambos partieron a lo alto del monte estrellado, donde encontraron una extraña luz verde y muy tenue, a penas perceptible. Nuestro valiente héroe lleno de preguntas y temor estaba por hacer una pregunta cuando el mago lo empujo hacia la luz, con la mala suerte que al caer también se golpeo con una piedra que lo dejo inconsciente.

Despertó como un desierto de arena blanca, todo el cielo estaba oscuro y lleno de estrellas en frente de el estaba el planeta!
El brillo del planeta es algo indescriptible, el tenue resplandor de su atmosfera en forma una mágica aura, hizo que el corazón humano palpitara y se estremeciera.
Es silencio absoluto sonaba como la música mas épica que jamás se hubiese oído, y la soledad del espacio frente a la belleza del universo erizaron su piel.

Su sorpresa fue tanta que se desmayo al instante, un instante que jamás olvidaría y que recordara como si hubiese vivido la eternidad.

Despertó Gil Roberto tirado en el suelo y viendo al mago puso se sintió desilusionado:
"Mago, no he podido cumplir con lo que ha encomendado, no he visto a Stelarus, ni he conseguido la espada esmeralda"

Mago Real: "Claro que si! Has estado en la luna, Stelaros no es si no un nombre para el infinito espacio que rodea nuestro planeta, y la espada esmeralda es el conocimiento que ahora llevas contigo"
Gil Roberto de la Mancha และ El Planeta มันเป็นคืนฤดูร้อนอันเงียบสงบ แม้แต่จิ้งหรีดก็ไม่ร้องเพลง มีเพียงสายลมที่ได้ยินเท่านั้น ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าพร้อมกับดวงจันทร์ Gil Roberto de la Mancha มองดูเธออย่างสงบ พระเอกและตัวเอกของเรา ผู้พิทักษ์ปราสาทสูง ต้องเฝ้าทางเข้าทุกคืน ต่อสู้กับศัตรูตัวฉกาจ ความเบื่อหน่าย ผู้รู้จักเมืองมากกว่าสามเมืองเพียงเล็กน้อย ฝันถึงการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ คืนนี้นักมายากลหลวงมาถึงดึกมากและค่อนข้างไม่พอใจ เขาพูดกับกิล โรเบอร์โตว่า "เร็วเข้า วันนี้เป็นโอกาสอันดีของเรา พอร์ทัลเวทมนตร์จะปิดในไม่ช้า และเราต้องรีบเข้ามา ทันที!" กิล โรแบร์โตซึ่งไม่เข้าใจอะไรเลยถามว่า: "ขออภัย ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร นอกจากนี้ ภารกิจของฉันคือปกป้องทางเข้าปราสาทสูง" พ่อมดหลวง: "นี่ไม่สำคัญ พอร์ทัลจะเปิดขึ้น และฉันต้องการนักรบเพื่อไปเอาดาบมรกต เราเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น และยังไม่ปิดมากนัก" กิล โรแบร์โต: "ฉันยังไม่เข้าใจ! และฉันก็ละทิ้งหน้าที่ของตัวเองไม่ได้" นักมายากลหลวง: "มันง่ายมาก ประตูสู่สวรรค์เปิดอยู่ มีมนุษย์เพียงไม่กี่คนที่โชคดีพอที่จะเห็นมันในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ที่นั่นคุณจะติดต่อกับสเตลารัส คุณต้องบอกเขาว่าคุณมาตามหาดาบมรกตที่เขา สัญญาฉันด้วยคาถา ความสำเร็จนี้ จะนำศักดิ์ศรีมาสู่คุณและทั่วทั้งอาณาจักร” กิล โรแบร์โต ผู้ไม่เคยมีชู้ ตัดสินใจเสี่ยง ทั้งสองออกเดินทางขึ้นไปบนยอดเขาที่เต็มไปด้วยดวงดาว ซึ่งพวกเขาพบแสงสีเขียวอันจางๆ แปลกตาจนแทบมองไม่เห็น วีรบุรุษผู้กล้าหาญของเราซึ่งเต็มไปด้วยคำถามและความกลัว กำลังจะถามคำถามเมื่อนักมายากลผลักเขาไปทางแสงสว่าง แต่โชคไม่ดีที่เมื่อเขาล้มลงเขาก็ชนก้อนหินจนหมดสติไปด้วย เขาตื่นขึ้นมาราวกับทะเลทรายที่มีทรายขาว ท้องฟ้ามืดสนิทและเต็มไปด้วยดวงดาวที่อยู่ตรงหน้าเขาคือดาวเคราะห์! ความสว่างของดาวเคราะห์เป็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้ แสงจางๆ ของชั้นบรรยากาศในรูปของออร่าเวทย์มนตร์ ทำให้หัวใจมนุษย์ใจสั่นและสั่นเทา ความเงียบสนิทนั้นฟังราวกับดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่คุณเคยได้ยิน และความเหงาของอวกาศเมื่อเผชิญกับความงามของจักรวาลทำให้ผิวหนังของคุณคลาน ความประหลาดใจของเขายิ่งใหญ่มากจนเขาเป็นลมทันที เป็นช่วงเวลาที่เขาจะไม่มีวันลืมและเขาจะจดจำราวกับว่าเขามีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ กิล โรแบร์โตตื่นขึ้นมานอนอยู่บนพื้นและเห็นนักมายากล เขารู้สึกผิดหวัง: "นักมายากล ฉันไม่สามารถทำสิ่งที่คุณขอให้ทำสำเร็จได้ ฉันไม่เคยเห็นสเตลารัส และฉันก็ไม่ได้รับดาบมรกตด้วย" Royal Magician: "แน่นอน! คุณเคยไปดวงจันทร์มาแล้ว Stelaros ไม่ใช่ชื่อของอวกาศอันไม่มีที่สิ้นสุดที่ล้อมรอบโลกของเรา และดาบมรกตคือความรู้ที่คุณพกติดตัวไปด้วย"
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence