Hi havia una vegada un home que es deia John que es va despertar en una cova fosca i humida.  No recordava com hi havia arribat ni quant de temps havia estat inconscient.  Quan intentava aixecar-se, es va adonar que li bategava el cap i que tenia el cos adolorit.

 Va ensopegar a la foscor, fent camí per les aspres parets de la cova.  Es va trobar amb un petit raig d'aigua i va beure profundament, agraït per l'alleujament fresc de la seva gola seca.

 John va començar a explorar la cova, buscant una sortida.  Va descobrir que la cova era semblant a un laberint, amb girs i girs que el portaven més endins a la muntanya.  Mentre caminava, va notar que la seva memòria tornava a poc a poc.  Va recordar que havia estat d'acampada amb els seus amics, però després d'això, tot va quedar borrós.

 Va continuar vagant, la seva determinació creixia a cada pas.  De sobte, va sentir un so lleuger a la distància.  Era el so de l'aigua corrent.  Va seguir el so i, finalment, el va portar a un passadís estret que s'obria a una gran cambra.  Al centre de la cambra hi havia una petita cascada que desembocava en una piscina d'aigua clara.

 John es va adonar que aquesta era la seva oportunitat d'escapar.  Va pujar a la cascada i es va trobar en una escletxa estreta.  Va seguir l'escletxa fins que es va obrir a un prat lluminós i assolellat.  Va sortir ensopegada a la llum del sol, parpellejant amb la sobtada lluentor.

 Es va adonar que feia tres dies que havia estat desaparegut i s'havia organitzat un grup de recerca massiu per trobar-lo.  Es va retrobar amb els seus amics, que estaven encantats de veure que estava sa i estalvi.

 En John mai va oblidar l'experiència de despertar-se en aquella cova fosca i humida.  Havia estat un viatge esgarrifós, però estava agraït per la força i la determinació que l'havien portat a la seguretat.  Va aprendre a apreciar els simples plaers de la vida i a no donar mai un sol dia per fet.
กาลครั้งหนึ่ง มีชายคนหนึ่งชื่อจอห์น ตื่นขึ้นมาในถ้ำอันมืดมิดและชื้นแฉะ เขาจำไม่ได้ว่าเขาไปถึงที่นั่นได้อย่างไรหรือหมดสติไปนานแค่ไหน ขณะที่เขาพยายามลุกขึ้น เขาสังเกตเห็นว่าศีรษะของเขาสั่นและปวดเมื่อยตามร่างกาย เขาสะดุดเข้าไปในความมืดและเดินไปตามกำแพงถ้ำอันขรุขระ เขาพบกับน้ำหยดเล็กๆ และดื่มจนหมด รู้สึกซาบซึ้งกับความเย็นสดชื่นจากลำคอที่แห้งผาก จอห์นเริ่มสำรวจถ้ำโดยมองหาทางออก เขาค้นพบว่าถ้ำแห่งนี้เป็นเหมือนเขาวงกตที่คดเคี้ยวและคดเคี้ยวจนพาเขาลึกเข้าไปในภูเขามากขึ้น ขณะที่เขาเดินเขาสังเกตเห็นว่าความทรงจำของเขากลับมาอย่างช้าๆ เขาจำได้ว่าไปตั้งแคมป์กับเพื่อน ๆ แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็พร่ามัว เขาเดินไป ความมุ่งมั่นของเขาเพิ่มขึ้นในทุกย่างก้าว ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบามาแต่ไกล มันเป็นเสียงน้ำไหล เขาเดินตามเสียงนั้นและในที่สุดมันก็พาเขาไปสู่ทางเดินแคบๆ ที่เปิดออกสู่ห้องขนาดใหญ่ ตรงกลางห้องมีน้ำตกเล็กๆ ไหลลงสู่แอ่งน้ำใส จอห์นตระหนักว่านี่เป็นโอกาสของเขาที่จะหลบหนี เขาปีนขึ้นไปบนน้ำตกและพบว่าตัวเองอยู่ในซอกแคบๆ เขาเดินตามรอยร้าวจนกระทั่งเปิดออกสู่ทุ่งหญ้าที่สว่างสดใส เธอสะดุดออกไปท่ามกลางแสงแดด กระพริบตาในความสว่างฉับพลัน เขาตระหนักว่าเขาหายตัวไปเป็นเวลาสามวันแล้ว และได้มีการจัดปาร์ตี้ค้นหาครั้งใหญ่เพื่อตามหาเขา เขาได้กลับมารวมตัวกับเพื่อน ๆ อีกครั้ง ซึ่งรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นว่าเขาปลอดภัยดี จอห์นไม่เคยลืมประสบการณ์การตื่นขึ้นมาในถ้ำอันมืดมิดและชื้นนั้น มันเป็นการเดินทางที่น่าลำบากใจ แต่เขารู้สึกขอบคุณสำหรับความเข้มแข็งและความมุ่งมั่นที่พาเขามาอย่างปลอดภัย เขาเรียนรู้ที่จะชื่นชมความสุขที่เรียบง่ายในชีวิตและจะไม่มีวันละเลยแม้แต่วันเดียว
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence