My dad always used to tell me about the old days, when he was a kid. He would tell me about the farm he grew up on, the animals he fed, and the innocent, joyous life he led. Despite its innocuous nature and inherent simplicity, it was, and still is my favourite story of his. A subtle tip of the hat to the man he was. I suppose though that the real reason I am drawn to his story is how impossible it seems. How distant and unattainable that peacefulness truly is.

“Huuuuuhh!” I breathed a deep, choking breath. My heart pounded like a dog on a chain, sweat dripping from my ears like there was no tomorrow. I looked up, still in a trance of adrenaline as my vision begun to straighten itself out. Panting for air, I unplugged myself and went to the kitchen to make a coffee, god I needed a coffee. Going in really takes it out of you, especially as that was my third time going in for the day.
"Hey", Michelle, my wife, said as the walked into the room. The kettle clicked off.
"Yeah. Not to bad, holding up I guess", I lied, choking back the truth that I didn't know how to express. She walked over to me, gave me a gentle, tender hug. She smelt like Laura, they wore the same perfume, that soft rosy essence with a sharp edge that I’d grown to love, grown to rely on. I missed it. I craved it.
“You know”, Michelle started, “therapy is fine, its normal, it’s…everyone does it”. I could tell she knew what I was thinking.
“I’m good, really.” I tried to caress a smile to my face, my mouth wouldn’t even break a curve.
“Don’t lie to me,” she purred “I know when somethings up with you.” 
I just stood there, looking through her eyes into the void of despair I could tell she was also locking inside, as she portrayed her usual, outwardly confident self. I could tell it was consuming her to.

I picked up my coffee, sat back down on the couch and cried a little. A mans cry. The one that’s been bottled up for too long, but isn’t allowed to be seen. Laura. Out Laura. Dead. Everybody tells you grief is temporary, that it all ends, that there’s light at the end of the metaphorical tunnel. But through the grey-tinted veil of sorrow I was seeing the world through, I refused to believe that were true. And so, for the fourth time that day, I plugged myself in, and visited the farm which my Dad had grew up on. That peaceful farm, that simple farm. A farm in a world before Laura existed, well before her untimely demise. Some people scream, some people bottle it all up. But I found coping easiest when I turned to my MiniMind. Anything I wanted to be, anyone I wanted to be, always. It was easier that way. And so, I embraced the denial, and paid another visit to the animals.

Michelle stood leaning against the archway to the living room, watching her wreck of a husband drown himself in his virtual solitude. She knew he was getting worse. He was only in three times yesterday, once the day before. Now he was in for the fifth time today. And it was only two in the afternoon. She knew she should do something to help, she should not let him stay in, but maybe it was best for him? Maybe it would help? Her shoulders slumped and she let out an inaudible sigh. And she just stood there. Watching her husband drown in an oasis of opportunity, a world away. She just stood there for hours. And those hours eventually, turned to days.

She knew how dangerous that machine was, the MiniMind, it was an epidemic, really. The scientists said it was more addictive than heroin, and why wouldn’t it be? It was a portal to a world without pain, without suffering. And her husband had been in there for days now. Without eating, without sleeping. And she didn’t even have the stomach to intervene, because she knew, deep down, he was happy. And happiness was hard to come by. Much harder to maintain. She begged, silently, that he would come out by himself. That he would return to her and face the grief he was running from. To face his fear and beat it. 

But that never happened. He just stayed in. And slowly, Michelle watched as the man she loved turned into a shadow of his former self, rotting in the false existence he created. Until he was no longer a man at all. The machine got the better of him.

As it always does.
พ่อของฉันมักจะเล่าให้ฟังถึงวันเก่าๆ เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาจะเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับฟาร์มที่เขาเติบโตมา สัตว์ที่เขาเลี้ยง และชีวิตที่ไร้เดียงสาและสนุกสนานที่เขาดำเนินอยู่ แม้จะมีธรรมชาติที่ไม่เป็นอันตรายและความเรียบง่ายโดยธรรมชาติ แต่มันก็ยังคงเป็นเรื่องราวของเขาที่ฉันชื่นชอบ เคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ของหมวกสำหรับผู้ชายที่เขาเป็น ฉันคิดว่าเหตุผลที่แท้จริงที่ฉันสนใจเรื่องราวของเขาก็คือว่ามันดูเป็นไปไม่ได้เลย ความสงบสุขนั้นช่างห่างไกลและไม่อาจบรรลุได้อย่างแท้จริง “ฮู้ววว!” ฉันหายใจเข้าลึกๆ หายใจไม่ออก หัวใจฉันเต้นแรงเหมือนสุนัขที่ล่ามโซ่ เหงื่อไหลออกจากหูเหมือนไม่มีวันพรุ่งนี้ ฉันเงยหน้าขึ้นมอง อะดรีนาลีนยังคงมึนงงในขณะที่การมองเห็นของฉันเริ่มยืดออก ด้วยความหอบหายใจ ฉันถอดปลั๊กไฟแล้วไปที่ห้องครัวเพื่อชงกาแฟ พระเจ้า ฉันต้องการกาแฟ การเข้าไปทำให้คุณรู้สึกแย่จริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อครั้งที่สามที่ฉันเข้าไปในวันนี้ “เฮ้” มิเชลภรรยาของฉันพูดขณะเดินเข้าไปในห้อง กาต้มน้ำคลิกออก “ใช่ ก็ไม่แย่นะ ถือไว้ก่อน” ฉันโกหก สำลักความจริงที่ไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร เธอเดินเข้ามาหาฉัน กอดฉันอย่างอ่อนโยนและอ่อนโยน เธอมีกลิ่นเหมือนลอร่า พวกเขาใช้น้ำหอมแบบเดียวกัน กลิ่นกุหลาบอ่อนๆ ปลายแหลมคมที่ฉันหลงรักและพึ่งพาได้ ฉันคิดถึงมัน. ฉันโหยหามัน “เธอก็รู้” มิเชลเริ่ม “การบำบัดเป็นเรื่องปกติ มันเป็นเรื่องปกติ มัน... ใครๆ ก็ทำได้” ฉันบอกได้เลยว่าเธอรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ “ฉันสบายดีจริงๆ” ฉันพยายามสัมผัสรอยยิ้มบนใบหน้าของฉัน ปากของฉันจะไม่โค้งงอด้วยซ้ำ “อย่าโกหกฉัน” เธอตอบ “ฉันรู้ว่าเมื่อมีบางอย่างเกิดขึ้นกับคุณ” ฉันยืนอยู่ที่นั่น มองผ่านดวงตาของเธอเข้าไปในความว่างเปล่าแห่งความสิ้นหวัง ฉันบอกได้เลยว่าเธอกำลังล็อคอยู่ภายในเช่นกัน ขณะที่เธอแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจภายนอกตามปกติของเธอ ฉันบอกได้เลยว่ามันกำลังกลืนกินเธออยู่ ฉันหยิบกาแฟขึ้นมา นั่งลงบนโซฟาแล้วร้องไห้เล็กน้อย ผู้ชายร้องไห้. ที่ถูกบรรจุขวดไว้นานเกินไปแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้มองเห็น ลอร่า. ออกไปลอร่า ตาย. ทุกคนบอกคุณว่าความโศกเศร้านั้นเกิดขึ้นชั่วคราว ทุกอย่างจบลง มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เชิงเปรียบเทียบ แต่ท่ามกลางม่านแห่งความโศกเศร้าที่ปกคลุมไปด้วยสีเทา ที่ฉันมองโลกผ่าน ฉันไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง เป็นครั้งที่สี่ในวันนั้น ฉันเสียบปลั๊กตัวเองและไปเยี่ยมชมฟาร์มที่พ่อของฉันเติบโตมา ฟาร์มอันเงียบสงบ ฟาร์มเรียบง่ายนั้น ฟาร์มในโลกก่อนที่ลอร่าจะมีตัวตน ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตก่อนวัยอันควร บางคนกรีดร้อง บางคนก็เก็บทุกอย่างไว้หมด แต่ฉันพบว่าการรับมือนั้นง่ายที่สุดเมื่อฉันหันไปหา MiniMind อะไรก็ได้ที่ฉันอยากเป็น ใครก็ตามที่ฉันอยากเป็น เสมอ แบบนั้นง่ายกว่า ดังนั้นฉันจึงยอมรับการปฏิเสธและไปเยี่ยมสัตว์เหล่านี้อีกครั้ง มิเชลล์ยืนพิงซุ้มโค้งไปยังห้องนั่งเล่น มองดูซากสามีของเธอที่จมน้ำตายในความสันโดษเสมือนจริงของเขา เธอรู้ว่าเขาเริ่มแย่ลง เมื่อวานเขามาแค่สามครั้ง วันก่อนหนึ่งครั้ง วันนี้เขาเข้ามาเป็นครั้งที่ห้าแล้ว และก็เพิ่งบ่ายสองเท่านั้น เธอรู้ว่าเธอควรทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วย เธอไม่ควรปล่อยให้เขาอยู่ในนั้น แต่บางทีมันอาจจะดีที่สุดสำหรับเขาใช่ไหม? บางทีมันอาจจะช่วยได้? ไหล่ของเธอทรุดลงและเธอก็ถอนหายใจโดยไม่ได้ยิน และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้น มองดูสามีของเธอจมอยู่ในโอเอซิสแห่งโอกาสที่อยู่อีกโลกหนึ่ง เธอยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายชั่วโมง และชั่วโมงเหล่านั้นก็กลายเป็นวันในที่สุด เธอรู้ว่าเครื่องจักรนั้นอันตรายแค่ไหน MiniMind มันเป็นโรคระบาดจริงๆ นักวิทยาศาสตร์บอกว่ามันเสพติดมากกว่าเฮโรอีน แล้วทำไมถึงไม่ติดล่ะ? มันเป็นประตูสู่โลกที่ปราศจากความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมาน และสามีของเธอก็อยู่ที่นั่นมาหลายวันแล้ว โดยไม่กินและนอนไม่หลับ และเธอไม่มีแม้แต่ท้องที่จะเข้าไปยุ่ง เพราะเธอรู้ลึก ๆ ว่าเขามีความสุข และความสุขก็เกิดขึ้นได้ยาก ดูแลรักษายากกว่ามาก เธอขอร้องอย่างเงียบๆ ว่าเขาจะออกมาคนเดียว ว่าเขาจะกลับไปหาเธอและเผชิญกับความเศร้าโศกที่เขากำลังวิ่งหนี เพื่อเผชิญหน้ากับความกลัวและเอาชนะมัน แต่นั่นไม่เคยเกิดขึ้น เขาแค่อยู่ข้างใน และค่อยๆ มองดูชายที่เธอรักกลายเป็นเงาของตัวตนในอดีตของเขา และเน่าเปื่อยในการดำรงอยู่จอมปลอมที่เขาสร้างขึ้น จนกระทั่งเขาไม่ใช่ผู้ชายอีกต่อไป เครื่องจักรดีขึ้นจากเขา เหมือนที่มันทำอยู่เสมอ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence