Que día hoy! Al fin llego! (lleva tu mano al pecho y mira a la novia y luego al novio) Pepe (mira a la novia) María.

Fui elegido hace bastante tiempo ya para pararme aquí, frente a todos ustedes y sacar de mi boca todas esas frases que todos esperan escuchar.(Mira a todos en el salón)
No es que yo hubiera elegido estar aquí, en la boda de mi mejor amigo, no. Nunca fue algo que planeáramos cuando eramos chicos. Pero no pensábamos en esto porque eramos chicos sino porque eramos unos salvajes. 
¿Te acuerdas Pepe?(dices mirando al novio) eramos dos golondrinas, dos hojas al viento. Libres e inconscientes.
Y acá estamos hoy, en tu boda amigo. (miras al novio y luego a los invitados) (eleva un poco la copa pero luego bájala)
Todavía me acuerdo cuando te conocí... (mirando al novio y luego al publico) ¿Ustedes lo conocen bien? yo lo conozco bien. 
Pepe siempre fue un desalmado con corazón, un guerrero que quería la paz, un pesado que siempre sabia como dejarte en paz. Lo quería todo pero después lo compartía.
Pepe, este pepe que ven aquí, todo enamorado y con cara de sentenciado, me juró que no se iba a casar. No se iba a enamorar, que esas cosas eran de, ¿cómo decirlo?, de persona que tiene miedo a estar sola. 
Me dijo, amigo, vos sos todo lo que yo necesito. Y me hundía el dedo en el costado para señalarme los riñones. Pepe pensaba que yo iba a ser su donante de riñón cuando él lo necesitara. Es de amigo donarle el riñón a un amigo que lo necesita, obvio, le decía yo.
Y un día conoció a María, era chiquita, tenía flequillo, frenos, era... rara. (mira a la novia) y ahora mírenla. Que envidia amigo. 
Maria (hablándole a Maria), yo no te quería. Pero no porque eras rara y mandona y todas cosas. Era porque tenia que compartirlo a Pepe contigo. 
Yo siempre había tenido el trabajo de pasar tiempo con el, de levantarle el animo, de alentarlo, de usar el teléfono para llamarlo cuando desaparecía. 

Cuando María apareció, Pepe cambió y Maria también. Algo hicieron que no nos cuentan, algún secreto tienen.

Yo cuando le vi la cara el día que decidieron casarse. lo acuerdo como si fuera ayer... Me dio el abrazo más fuerte de mi vida y me dijo "Hermano, me voy a casar, me caso, ¿lo podés creer?", y yo le pregunte "¿'tas seguro? ¿pero seguro-seguro?" y me respondió "Padrinooooo, eres el padrino". Y acá estoy, brindando por las dos caritas más felices que vi en toda mi vida. Felicidades y buena vida a Pepe y a María! Salud!
(En voz baja a María) Si le haces mal te las vas a ver conmigo.
วันนี้เป็นวันอะไร! ในที่สุดฉันก็มาถึงแล้ว! (วางมือบนหน้าอกแล้วมองเจ้าสาวแล้วมองเจ้าบ่าว) เปเป้ (มองเจ้าสาว) มาเรีย ฉันถูกเลือกมาระยะหนึ่งแล้วให้มายืนตรงนี้ต่อหน้าพวกคุณทุกคนและหลุดปากคำพูดที่ทุกคนคาดหวังว่าจะได้ยิน (มองทุกคนในห้อง) ไม่ใช่ว่าฉันจะเลือกอยู่ที่นี่ ในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทของฉัน เพื่อนเลขที่ มันไม่ใช่สิ่งที่เราวางแผนไว้ตอนเรายังเด็ก แต่เราไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เพราะเรายังเด็ก แต่เพราะเราเป็นคนป่าเถื่อน คุณจำเปเป้ได้ไหม (คุณพูดว่ามองเจ้าบ่าว) เราเป็นเหมือนนกนางแอ่นสองตัว ใบไม้สองใบในสายลม เป็นอิสระและหมดสติ และแล้ววันนี้ก็มาถึงเพื่อนงานแต่งงานของคุณ (คุณมองเจ้าบ่าวแล้วมองแขก) (ยกแก้วขึ้นเล็กน้อยแต่ลดระดับลง) ฉันยังจำตอนที่เจอคุณ... (มองเจ้าบ่าวแล้วมองผู้ฟัง) คุณรู้จักเขาดีไหม? ฉันรู้จักเขาดี Pepe เป็นคนใจร้ายและมีหัวใจอยู่เสมอ เป็นนักรบที่ต้องการความสงบสุข เบื่อหน่ายและรู้วิธีที่จะทิ้งคุณไว้ตามลำพัง เขาต้องการมันทั้งหมดแต่แล้วเขาก็แบ่งปันมัน เปเป้ เปเป้ที่คุณเห็นที่นี่ เต็มไปด้วยความรักและหน้าตาประณาม สาบานกับฉันว่าเขาจะไม่แต่งงาน เขาจะไม่ตกหลุมรักเพราะสิ่งเหล่านั้น จะพูดได้อย่างไร เป็นคนที่กลัวการอยู่คนเดียว เขาบอกฉันเพื่อน คุณคือทุกสิ่งที่ฉันต้องการ และเขาก็เอานิ้วมาจิ้มข้างตัวฉันเพื่อชี้ไปที่ไตของฉัน เปเป้คิดว่าฉันจะเป็นผู้บริจาคไตของเขาเมื่อเขาต้องการ เป็นเพื่อนที่จะบริจาคไตให้เพื่อนที่ต้องการมันแน่นอนฉันบอกเขา และวันหนึ่งเขาได้พบกับมาเรีย เธอเป็นเด็ก มีหน้าม้า มีเหล็กดัดฟัน เธอ... แปลก (มองเจ้าสาว) และตอนนี้ก็มองดูเธอ อิจฉาจังเลยเพื่อน.. มาเรีย (พูดกับมาเรีย) ฉันไม่ได้รักคุณ แต่ไม่ใช่เพราะคุณแปลกและเจ้ากี้เจ้าการและทั้งหมดนั้น เป็นเพราะฉันต้องแบ่งปัน Pepe กับคุณ ฉันมีงานใช้เวลาอยู่กับเขามาตลอด ให้กำลังใจเขา ให้กำลังใจเขา ใช้โทรศัพท์โทรหาเขาเมื่อเขาหายตัวไป เมื่อมาเรียปรากฏตัว เปเป้และมาเรียก็เปลี่ยนไปด้วย พวกเขาทำบางอย่างที่ไม่ได้บอกเรา พวกเขามีความลับบางอย่าง ฉันเมื่อเห็นหน้าเขาในวันที่พวกเขาตัดสินใจแต่งงานกัน ฉันจำมันได้เหมือนเมื่อวาน...เขามอบกอดที่หนักแน่นที่สุดในชีวิตฉัน แล้วบอกฉันว่า "พี่ชาย ฉันจะแต่งงาน ฉันจะแต่งงาน เชื่อไหม?" ฉันก็ถามเขาว่า "เป็นเหรอ" แน่ใจเหรอ?" แต่แน่ใจนะ?" และพระองค์ตรัสตอบว่า “เจ้าพ่อ พระองค์ทรงเป็นเจ้าพ่อ” และที่นี่ ฉันกำลังฉลองให้กับใบหน้าที่มีความสุขที่สุดทั้งสองใบหน้าที่ฉันเคยเห็นมาทั้งชีวิต ขอแสดงความยินดีและขอให้ Pepe และ María มีชีวิตที่ดี! สุขภาพ! (พูดเสียงต่ำกับมาเรีย) ถ้าทำผิดเขาก็จะจัดการกับฉัน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence