As with most activities that can impact others, it is difficult to provide exact criteria for when the activity becomes criminal. It often depends on the exact circumstances. Opposition research, which can serve to uncover corruption or unethical or illegal behaviour by persons in the public sphere, may serve important an important role in a functioning democracy. Some criteria to distinguish harassment from legitimate opposition research may include:

1) Intent. If the intention of the actors is to uncover illegal or unethical behaviour in order to inform the public of such behaviour, even if it serves the actor's own political goals, it may be considered legitimate opposition research. If the intention is to intimidate or coerce someone with information or evidence so obtained, especially if done clandestinely, it may be considered harassment or another potentially criminal activity.

2) Means. If the activity involves legal and ethical means, such as searching publicly available records, obtaining information lawfully from other sources such as government entities or other involved persons, or publicly confronting someone with information so obtained, it may be considered legitimate oppositions research. If it involves means such as physically harming others, obtaining information unlawfully or committing crimes such as theft, trespassing or even assault, it would likely be considered harassment.

3) Context. It is very important to consider the circumstances. Targeting a person who is not connected directly or indirectly to the public sphere or who is not considered to have obligations to the public, such as private citizens as opposed to politicians or government officials, would be more likely considered harassment as opposed to opposition research. 

Overall, distinguishing harassment from opposition research is a difficult and nuanced question, depending on factors such as intent, means and context. To answer it conclusively may require a judge or jury to make a decision after carefully considering all relevant factors.
เช่นเดียวกับกิจกรรมส่วนใหญ่ที่อาจส่งผลกระทบต่อผู้อื่น เป็นการยากที่จะให้เกณฑ์ที่แน่ชัดว่ากิจกรรมดังกล่าวกลายเป็นอาชญากรรมเมื่อใด มักขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่แน่นอน การวิจัยฝ่ายค้านซึ่งสามารถเปิดเผยการทุจริตหรือพฤติกรรมที่ผิดจริยธรรมหรือผิดกฎหมายของบุคคลในที่สาธารณะ อาจมีบทบาทสำคัญในระบอบประชาธิปไตยที่ใช้งานได้ เกณฑ์บางประการในการแยกแยะการคุกคามจากการวิจัยฝ่ายค้านที่ชอบด้วยกฎหมายอาจรวมถึง: 1) เจตนา หากความตั้งใจของนักแสดงคือการเปิดเผยพฤติกรรมที่ผิดกฎหมายหรือผิดจรรยาบรรณเพื่อแจ้งให้สาธารณชนทราบถึงพฤติกรรมดังกล่าว แม้ว่าจะเป็นไปตามเป้าหมายทางการเมืองของนักแสดงเองก็ตาม ก็อาจถือเป็นการวิจัยฝ่ายค้านที่ชอบด้วยกฎหมาย หากมีเจตนาที่จะข่มขู่หรือบังคับบุคคลอื่นด้วยข้อมูลหรือหลักฐานที่ได้รับ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากกระทำแบบลับๆ อาจถือเป็นการคุกคามหรือกิจกรรมที่อาจก่ออาชญากรรมอื่นๆ 2) หมายถึง หากกิจกรรมเกี่ยวข้องกับวิธีการทางกฎหมายและจริยธรรม เช่น การค้นหาบันทึกที่เปิดเผยต่อสาธารณะ การได้รับข้อมูลอย่างถูกกฎหมายจากแหล่งอื่น ๆ เช่น หน่วยงานของรัฐหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องอื่น ๆ หรือการเผชิญหน้าต่อสาธารณะด้วยข้อมูลที่ได้รับ อาจถือเป็นการวิจัยฝ่ายค้านที่ชอบด้วยกฎหมาย หากเกี่ยวข้องกับวิธีการต่างๆ เช่น การทำร้ายร่างกายผู้อื่น การได้รับข้อมูลอย่างผิดกฎหมาย หรือการก่ออาชญากรรม เช่น การโจรกรรม การบุกรุก หรือแม้แต่การทำร้ายร่างกาย ก็อาจถือเป็นการคุกคามได้ 3) บริบท การพิจารณาสถานการณ์เป็นสิ่งสำคัญมาก การกำหนดเป้าหมายไปที่บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงหรือโดยอ้อมกับพื้นที่สาธารณะ หรือไม่ได้รับการพิจารณาว่ามีภาระผูกพันต่อสาธารณะ เช่น ประชาชนทั่วไป ซึ่งตรงข้ามกับนักการเมืองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ มีแนวโน้มที่จะถือเป็นการคุกคามมากกว่าเมื่อเทียบกับการวิจัยของฝ่ายค้าน โดยรวมแล้ว การแยกความแตกต่างระหว่างการคุกคามจากการวิจัยของฝ่ายค้านนั้นเป็นคำถามที่ยากและละเอียดอ่อน ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ เช่น เจตนา วิธีการ และบริบท ในการตอบโดยสรุปอาจต้องมีผู้พิพากษาหรือคณะลูกขุนตัดสินใจหลังจากพิจารณาปัจจัยที่เกี่ยวข้องทั้งหมดอย่างรอบคอบแล้ว
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence