Это был обычный и ничем не примечательный день. Ничем не выдающийся, не заслуживающий и не привлекающий абсолютно никого внимания. А он, наверное, лежал здесь уже веками, не тронутый ни ветром, ни дождем, ни солнцем. Он был камнем простым, упавшим со скалы давным-давно. У него не было ни имени, ни цели, ни чувств — просто был и всё.
Но он, однако, никогда не был одиноким камнем. Вокруг него жизнь расцветала и менялась: он видел, как приходят и уходят животные, как растут и увядают растения, как сменяются и повторяются времена года. Он слышал звуки радости и печали, любви и ненависти, войны и мира. Он видел, как на его глазах разворачивалась история.

Однако ему не было дела до хоть чего-то из этих странных, по его мнению, событий. Его ничего не волновало. Он был равнодушен ко всему, что происходило вокруг него — ведь он был камнем. Порой ему всё же хотелось двигаться: увидеть, что же там — за горизонтом; исследовать мир, казавшийся столь огромным и загадочным. Почувствовать что-то ещё, кроме извечных холода и твёрдости.

Но, к глубочайшему сожалению, он не мог двигаться, — будучи связанным гравитацией и инерцией, — Он был в ловушке своей собственной природы.
Он завидовал тем, кто мог свободно двигаться: птицам, парящим в небе; рыбам, плавающим в воде; людям, ходящим по земле.
О да, особенно он завидовал людям.

У них, казалось, было все, чего не хватало ему: интеллект, эмоции, творчество. Они могли делать все, что хотели: строить, разрушать, создавать, учиться, любить, ненавидеть.
Они могли изменять себя и свое окружение: расти, стареть, исцеляться, болеть, жить, умирать.
Они были по-настоящему живыми, и он тоже хотел быть живым.

Но он не мог быть живым. Он был всего лишь обычным камнем.

Однажды случилось то, что навсегда изменило его жизнь — росток, за которым он наблюдал уже долгое время, просто умер. Вот так. Без всяких на то причин. После этого у камня был тяжёлый период экзистенциального кризиса.

Ещё одним интересным приключением камня была ситуация, когда в эпической битве сошлись двое жуков, не поделившие территорию: они дрались, будто бы отважные войны, что не жалели своих жизней во благо высшей цели... Это было впечатляющим. Таким образом, по всей видимости, у камня появилась... А, забудьте. Он ведь просто камень. У него не может быть мечты. Никогда.
Но всё же, если бы у него могла быть мечта... Он бы хотел стать бравым воином, отважно сражающимся в пылу битвы... О да, его это впечатлило.

Но вот одна история из жизни камня была наиболее интересной:
К нему подошел человек.
Нет, он, на самом деле, уже видел много людей, но этот был другим. Он явно чем-то отличался от всех остальных.
Этот человек заметил его, камень.

Это был молодой человек с темными волосами и бледной кожей, пронзительными голубыми глазами. Он был одет в потрёпанную одежду и нёс рюкзак, полный книг. Он выглядел усталым и голодным, но в то же время любопытным и полным надежд. 

Он остановился возле камня и с интересом посмотрел на него.
И вот, спустя пару долгих минут молчания, он заговорил:

«Привет», — тихо сказал человек.

Камень не ответил. Он не мог говорить.

«Что ты здесь делаешь?» — вежливо и тихо спросил он.

Камень не ответил. Он не знал, что он здесь делает.

«Тебе одиноко?» — спросил человек вслух.

Камень не ответил. Он не знал, что такое одиночество.
Человек грустно улыбнулся и сел рядом с ним.

«Мне тоже одиноко», — тихо сказал он. «У меня нет ни друзей, ни семьи, ни дома».

Он открыл свой рюкзак и достал книгу.

«Это мой единственный спутник», — сказал он, протягивая книгу камню. Она называется "Les Misérables" Виктора Гюго» — он на секунду замялся — «Отверженные, если переводить; а то вдруг ты не знаешь французского».

Он открыл её, немного перелистывая страницы своими тонкими и длинными пальцами, а затем прочитал вслух:

«Есть зрелище более величественное, чем море, — это небо; есть зрелище более величественное, чем небо, — это глубь человеческой души» — он слегка задумался, прежде чем продолжить, — «Мне вот кажется, что это действительно правда» — тихо прошептал он.

«Ты вот, наверное, долго здесь живёшь. Многое повидал. Скажи, правда ли...» — человек резко замолчал.
«А тебе здесь не одиноко?» — спустя мгновение прервал он драматичную тишину.

Камень не был одиноким. Во-первых, он всего лишь камень. Он не может чувствовать себя подобным образом. Во-вторых, жизнь у него была, на самом деле, довольно насыщенной...

Но человек не знал этого, он посмотрел на камень с состраданием, затем добавил:

«Я тебя понимаю...» — в конце он нерешительно улыбнулся.

Он медленно встал, затем нерешительно протянул руку в сторону камня, словно спрашивая разрешения.

«Можно?» - вежливо спросил он.

Камень не возражал.
Человек осторожно прикоснулся к нему, ощущая его шершавую поверхность.
Если честно, камень мог бы и возмутиться подобным вторжением в личное пространство, но он не мог. Он ведь просто камень.

Человек ещё недолго посидел подле него, а после ушёл, напоследок исполнив красивую мелодию на флейте, что он достал из-под завала книг в своём рюкзаке.
Если бы камень мог плакать, он бы это сделал. Нет! Не из-за того, что мелодия ужасна, вовсе нет; как раз наоборот — она внушала умиротворение и покой, в то же время давая повод раскрыть свою душу миру.

Камень больше никогда не видел этого человека. Но вот уже лет... Пять? Сто? Камень не знал, ему не была знакома концепция людского летоисчисления... Но он всё ещё надеялся, что тот человек снова когда-нибудь придёт, чтобы сыграть ту мелодию.
มันเป็นวันธรรมดาและไม่ธรรมดา ไม่โดดเด่นแต่อย่างใด ไม่สมควร และไม่ดึงดูดความสนใจของใครเลยโดยสิ้นเชิง และมันอาจจะนอนอยู่ที่นี่มานานหลายศตวรรษ โดยไม่ถูกแตะต้องโดยลม ฝน หรือแสงแดด เขาเป็นหินธรรมดาที่ตกลงมาจากหน้าผาเมื่อนานมาแล้ว เขาไม่มีชื่อ ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีความรู้สึก เขาเป็นเพียงแค่นั้นเท่านั้น แต่เขาไม่เคยเป็นหินที่โดดเดี่ยว ชีวิตเบ่งบานและเปลี่ยนแปลงรอบตัวเขา เขาเห็นว่าสัตว์ต่างๆ เข้ามาและผ่านไป พืชเติบโตและเหี่ยวเฉาอย่างไร ฤดูกาลเปลี่ยนแปลงและซ้ำรอยอย่างไร เขาได้ยินเสียงแห่งความยินดีและความโศกเศร้า ความรักและความเกลียดชัง สงครามและสันติภาพ เขาเห็นประวัติศาสตร์ปรากฏต่อหน้าต่อตาเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่สนใจเหตุการณ์แปลกๆ เหล่านี้ในความเห็นของเขา เขาไม่สนใจอะไรเลย เขาไม่แยแสกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเขา - ท้ายที่สุดแล้วเขาเป็นก้อนหิน บางครั้งเขายังอยากจะเคลื่อนไหว เพื่อดูว่ามีอะไรอยู่นอกขอบฟ้า สำรวจโลกที่ดูกว้างใหญ่และลึกลับ รู้สึกถึงสิ่งอื่นนอกเหนือจากความหนาวเย็นและความแข็งชั่วนิรันดร์ แต่ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง เขาไม่สามารถขยับตัวได้ เนื่องจากถูกแรงโน้มถ่วงและความเฉื่อยผูกมัดไว้ เขาติดอยู่กับธรรมชาติของเขาเอง เขาอิจฉาคนที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ เช่น นกที่บินอยู่บนท้องฟ้า ปลาว่ายอยู่ในน้ำ ผู้คนเดินดิน โอ้ใช่แล้ว เขาอิจฉาผู้คนเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีทุกสิ่งที่เขาขาด: สติปัญญา อารมณ์ ความคิดสร้างสรรค์ พวกเขาสามารถทำทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ สร้าง ทำลาย สร้าง เรียนรู้ รัก เกลียด พวกเขาสามารถเปลี่ยนตัวเองและสิ่งแวดล้อมได้ เติบโต แก่ รักษา เจ็บป่วย มีชีวิตอยู่ และตาย พวกเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ และเขาก็อยากมีชีวิตอยู่เช่นกัน แต่เขาไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ เขาเป็นเพียงก้อนหินธรรมดาๆ วันหนึ่งมีบางอย่างเกิดขึ้นซึ่งเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล - ต้นอ่อนที่เขาเฝ้าดูมาเป็นเวลานานก็ตายไป แบบนี้. ไม่มีเหตุผล. หลังจากนั้นหินก็ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากของวิกฤตที่มีอยู่ การผจญภัยที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งของหินคือสถานการณ์ที่แมลงเต่าทองสองตัวซึ่งไม่ได้แบ่งดินแดนได้ต่อสู้ในการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ พวกเขาต่อสู้ราวกับว่าพวกเขาเป็นสงครามที่กล้าหาญ โดยไม่ไว้ชีวิตเพื่อเป้าหมายที่สูงกว่า... น่าประทับใจมาก เห็นได้ชัดว่าหินมี... โอ้ ลืมมันไปซะ เขาเป็นเพียงก้อนหิน เขาไม่สามารถมีความฝันได้ ไม่เคย. แต่ถึงกระนั้น หากเขาสามารถมีความฝันได้... เขาอยากจะเป็นนักรบผู้กล้าหาญ ต่อสู้อย่างกล้าหาญในศึกอันดุเดือด... โอ้ ใช่แล้ว เขาประทับใจมาก แต่เรื่องราวหนึ่งจากชีวิตของหินนั้นน่าสนใจที่สุด: มีชายคนหนึ่งเข้ามาหาเขา ไม่ เขาเคยเจอคนมากมายมาก่อน แต่คนนี้แตกต่างออกไป เขาแตกต่างจากคนอื่นๆ อย่างชัดเจนในทางใดทางหนึ่ง ชายคนนี้สังเกตเห็นเขาหิน เขาเป็นชายหนุ่มที่มีผมสีเข้มและผิวสีซีด ดวงตาสีฟ้าทะลุทะลวง เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าโทรมๆ และถือกระเป๋าเป้สะพายหลังที่เต็มไปด้วยหนังสือ เขาดูเหนื่อยและหิว แต่ในขณะเดียวกันก็อยากรู้อยากเห็นและมีความหวัง เขาหยุดอยู่ใกล้หินและมองดูมันด้วยความสนใจ จากนั้นหลังจากเงียบไปสองสามนาที เขาก็พูดว่า: "สวัสดี" ชายคนนั้นพูดอย่างเงียบ ๆ หินไม่ตอบ เขาพูดไม่ได้ "คุณมาทำอะไรที่นี่?" - เขาถามอย่างสุภาพและเงียบ ๆ หินไม่ตอบ เขาไม่รู้ว่าเขามาทำอะไรที่นี่ "คุณเหงาไหม?" - ชายคนนั้นถามออกมาดัง ๆ หินไม่ตอบ เขาไม่รู้ว่าความเหงาคืออะไร ชายคนนั้นยิ้มเศร้าและนั่งลงข้างๆ เขา “ฉันก็เหงาเหมือนกัน” เขาพูดเบาๆ “ฉันไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว ไม่มีบ้าน” เขาเปิดกระเป๋าเป้สะพายหลังแล้วหยิบหนังสือออกมา “นี่คือเพื่อนคนเดียวของฉัน” เขาพูดพร้อมยื่นหนังสือให้ก้อนหิน มันถูกเรียกว่า “Les Misérables” โดย Victor Hugo”—เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง—“Les Misérables ที่จะแปล; “จะเป็นอย่างไรถ้าคุณไม่รู้ภาษาฝรั่งเศส” เขาเปิดมันขึ้น พลิกหน้ากระดาษเล็กน้อยด้วยนิ้วเรียวยาวของเขา แล้วอ่านออกเสียง: “มีภาพที่งดงามยิ่งกว่าทะเล และนั่นคือท้องฟ้า มีภาพที่น่าเกรงขามยิ่งกว่าท้องฟ้า - นี่คือส่วนลึกของจิตวิญญาณมนุษย์” - เขาคิดเล็กน้อยก่อนดำเนินการต่อ -“ สำหรับฉันดูเหมือนว่านี่เป็นเรื่องจริงจริงๆ” - เขากระซิบเบา ๆ “คุณคงอยู่ที่นี่มานานแล้ว ฉันได้เห็นมาก บอกฉันทีว่ามันจริงหรือเปล่า...” ชายคนนั้นเงียบไปทันที “ที่นี่คุณไม่เหงาเหรอ?” — หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็ขัดจังหวะความเงียบอันน่าทึ่ง หินไม่ได้อยู่คนเดียว ประการแรก เขาเป็นเพียงก้อนหิน เขาไม่สามารถรู้สึกแบบนี้ได้ ประการที่สอง ที่จริงแล้วชีวิตของเขาค่อนข้างมีเหตุการณ์สำคัญ... แต่ชายคนนั้นไม่รู้เรื่องนี้ เขามองดูหินด้วยความเมตตา แล้วกล่าวเสริม: "ฉันเข้าใจคุณ..." - ในตอนท้ายเขาก็ยิ้มอย่างลังเล เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จากนั้นยื่นมือไปทางหินอย่างลังเล ราวกับกำลังขออนุญาต "สามารถ?" - เขาถามอย่างสุภาพ หินไม่ได้คัดค้าน ชายคนนั้นสัมผัสมันอย่างระมัดระวัง โดยรู้สึกถึงพื้นผิวที่ขรุขระของมัน พูดตามตรง ก้อนหินอาจโกรธเคืองจากการบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวเช่นนี้ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เขาเป็นเพียงก้อนหิน ชายคนนั้นนั่งข้างเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็จากไป ในที่สุดเขาก็บรรเลงเพลงไพเราะบนขลุ่ยที่เขาหยิบออกมาจากใต้กองหนังสือในกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา หากก้อนหินสามารถร้องไห้ได้ มันก็จะร้องไห้ เลขที่! ไม่ใช่เพราะทำนองมันแย่มากแต่ห่างไกลจากมัน ค่อนข้างตรงกันข้าม - เธอสร้างแรงบันดาลใจให้กับความสงบและความเงียบสงบในขณะเดียวกันก็ให้เหตุผลในการเปิดเผยจิตวิญญาณของเธอต่อโลก ก้อนหินไม่เคยเห็นชายคนนี้อีกเลย แต่ผ่านมาหลายปีแล้ว... ห้า? หนึ่งร้อย? สโตนไม่รู้ เขาไม่คุ้นเคยกับแนวคิดเรื่องลำดับเหตุการณ์ของมนุษย์... แต่เขาก็ยังหวังว่าสักวันหนึ่งชายคนนั้นจะกลับมาอีกครั้งเพื่อเล่นทำนองนั้น
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence