Another design pattern that offers similar flexibility but better performance than EAV is the Class Table Inheritance (CTI) pattern. In this pattern, each entity type is represented by its own table, with the shared properties of the entities in a common table. Each entity table has a foreign key reference to the common table, and the common table stores the primary key, along with any shared properties. This pattern can provide better query performance, as the database can optimize queries and indexes based on the known table structure. In addition, CTI offers better type safety, as each entity table can have its own set of columns for the type-specific properties, which can be defined with specific data types.

EAV can result in slower queries due to the need to join multiple tables and filter on attribute-value pairs, which can be a complex and time-consuming process. Additionally, EAV does not enforce type safety, as the values are stored as text and not validated against a specific data type. To enforce type safety with an extended EAV structure, one approach is to add columns to the event_attributes table for the data type of the attribute and to validate the value against that data type. Another design pattern that can enforce type safety is the Single Table Inheritance (STI) pattern, which stores all entity types in a single table, with a discriminator column to identify the type. Each entity type has its own set of columns, with specific data types, and the discriminator column is used to filter on specific types.

I did not recommend a design pattern with known deficiencies. I presented the EAV pattern as a flexible and extensible design pattern for storing entities of different types in a PostgreSQL database, but also mentioned its potential drawbacks, including slower queries and lack of type safety. It's important to carefully consider the trade-offs before adopting any design pattern and to choose the one that best fits the specific use case and requirements.
รูปแบบการออกแบบอีกรูปแบบหนึ่งที่ให้ความยืดหยุ่นใกล้เคียงกันแต่มีประสิทธิภาพดีกว่า EAV คือรูปแบบ Class Table Inheritance (CTI) ในรูปแบบนี้ เอนทิตีแต่ละประเภทจะแสดงด้วยตารางของตัวเอง โดยมีคุณสมบัติที่ใช้ร่วมกันของเอนทิตีในตารางทั่วไป ตารางเอนทิตีแต่ละตารางมีการอ้างอิงคีย์ภายนอกไปยังตารางทั่วไป และตารางทั่วไปจะจัดเก็บคีย์หลักพร้อมกับคุณสมบัติที่แชร์ รูปแบบนี้สามารถให้ประสิทธิภาพการสืบค้นที่ดีขึ้น เนื่องจากฐานข้อมูลสามารถปรับการสืบค้นและดัชนีให้เหมาะสมตามโครงสร้างตารางที่รู้จัก นอกจากนี้ CTI ยังมอบความปลอดภัยประเภทที่ดีกว่า เนื่องจากแต่ละตารางเอนทิตีสามารถมีชุดคอลัมน์ของตัวเองสำหรับคุณสมบัติเฉพาะประเภท ซึ่งสามารถกำหนดด้วยประเภทข้อมูลเฉพาะได้ EAV อาจทำให้การสืบค้นช้าลงเนื่องจากจำเป็นต้องรวมหลายตารางและกรองคู่ค่าแอททริบิวต์-ค่า ซึ่งอาจเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนและใช้เวลานาน นอกจากนี้ EAV จะไม่บังคับใช้ความปลอดภัยของประเภท เนื่องจากค่าจะถูกจัดเก็บเป็นข้อความและไม่ได้รับการตรวจสอบกับประเภทข้อมูลเฉพาะ เพื่อบังคับใช้ความปลอดภัยของประเภทด้วยโครงสร้าง EAV แบบขยาย วิธีหนึ่งคือการเพิ่มคอลัมน์ลงในตาราง event_attributes สำหรับประเภทข้อมูลของแอตทริบิวต์ และเพื่อตรวจสอบความถูกต้องของค่ากับประเภทข้อมูลนั้น รูปแบบการออกแบบอีกรูปแบบหนึ่งที่สามารถบังคับใช้ความปลอดภัยของประเภทได้คือรูปแบบ Single Table Inheritance (STI) ซึ่งจัดเก็บประเภทเอนทิตีทั้งหมดไว้ในตารางเดียว โดยมีคอลัมน์ตัวแยกแยะเพื่อระบุประเภท เอนทิตีแต่ละประเภทมีชุดคอลัมน์ของตัวเอง พร้อมด้วยประเภทข้อมูลเฉพาะ และคอลัมน์ตัวแยกแยะใช้เพื่อกรองประเภทเฉพาะ ฉันไม่แนะนำรูปแบบการออกแบบที่มีข้อบกพร่องที่ทราบ ฉันนำเสนอรูปแบบ EAV เป็นรูปแบบการออกแบบที่ยืดหยุ่นและขยายได้สำหรับการจัดเก็บเอนทิตีประเภทต่างๆ ในฐานข้อมูล PostgreSQL แต่ยังกล่าวถึงข้อเสียที่อาจเกิดขึ้น รวมถึงการสืบค้นที่ช้ากว่าและขาดความปลอดภัยของประเภท สิ่งสำคัญคือต้องพิจารณาข้อดีข้อเสียต่างๆ อย่างรอบคอบก่อนที่จะนำรูปแบบการออกแบบใดๆ มาใช้ และเลือกรูปแบบที่เหมาะกับกรณีการใช้งานและข้อกำหนดเฉพาะที่สุด
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence