There was a little girl named Katja, playing on the street. Suddenly, she heard a noise, a crackling sort, coming from a trash can. She looked in and saw an old radio, rusty and dusty, humming in static: "Fix me please, just a battery change and I'm good as new!".  The girl picked up the radio and brought it home. There she asked for a battery and swapped it in, but there was no change at all. The radio kept crackling: "It must be the dust, please clean it away and make me anew!" Katja jumped up and wiped away the dust with her skirt. Unchanged, the radio hummed: "It's my receiver then, so crooked, don't you think?". The girl straightened it out to no avail. "I'm all broken, unfixable!", sadly buzzed the radio and played a gloomy song. "It crackles like autumn leaves, I like your sound!", said Katja and hugged the old machine.
มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ชื่อคัทจา กำลังเล่นอยู่บนถนน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงดังมาจากถังขยะ เธอมองเข้าไปข้างในและเห็นวิทยุเก่าๆ ขึ้นสนิมและมีฝุ่นฟุ้งอยู่ตลอดเวลา: "โปรดช่วยฉันด้วย แค่เปลี่ยนแบตเตอรี่ ฉันก็สบายดีเหมือนใหม่!" หญิงสาวหยิบวิทยุขึ้นมาแล้วนำกลับบ้าน ที่นั่นเธอขอแบตเตอรี่และเปลี่ยนใหม่ แต่ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย วิทยุยังคงส่งเสียงแตก: "มันต้องเป็นฝุ่น โปรดกำจัดมันออกและทำให้ฉันเป็นใหม่!" Katja กระโดดขึ้นมาปัดฝุ่นด้วยกระโปรงของเธอ วิทยุฮัมเพลงอย่างไม่เปลี่ยนแปลง: "ถ้าอย่างนั้นมันเป็นเครื่องรับของฉัน คดเคี้ยวมาก คุณว่ามั้ย?" หญิงสาวยืดเยื้อออกไปอย่างไร้ประโยชน์ “ฉันพังหมดแล้ว ซ่อมไม่ได้!” เสียงกริ่งดังขึ้นในวิทยุอย่างเศร้าๆ และเปิดเพลงเศร้าๆ “มันส่งเสียงแตกเหมือนใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง ฉันชอบเสียงของคุณ!” Katja พูดและกอดเครื่องจักรเก่า
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence