Stumilowy las to bardzo piękna kraina, która latem energicznie tętni życiem i cechuje się niezwykłym potencjałem na przygody. Niestety w okresie jesienno-zimowym ze względu na swoje osobliwe położenie geograficzne, jest to bardzo wymagające miejsce do życia. Wie o tym każde z żyjących tam zwierzątek, które są doskonale się tego przygotować. Żyją one także w niebywałej zgodzie ze sobą i pomagają sobie w zbieraniu zimowych zapasów - każdy zbiera coś innego i dzieli się z pozostałymi. 

Pewnego lata do stumilowego przybyła tajemnicza postać - Franciszek bimbrownik. Wraz z nim do tej spokojnej krainy zawitały także alkoholowe napoje. Franciszek nauczył niektórych mieszkańców stumilowego lasu wytwarzać przeróżne trunki. przykładowo: Kubusia Puchatka nauczył miodosytnictwa, Królika destylować niemalże czysty spirytus z kartofli, Pana Sowę ważyć piwo kraftowe, a Kangurzycę produkować wino. Zwierzątka były wdzięczne za przekazaną wiedzę, a od Franciszka dowiedziały się też, że z alkoholem należy uważać. Wytłumaczył im, że mała ilość alkoholu może mieć przyjemne działanie, ale jak się z nim przesadzi to można tego pożałować. Pod koniec lata Franciszek wyruszył jednak ze stumilowego lasu.

Wszyscy mieszkańcy stumilowego lasu odpowiedzialnie korzystali z alkoholu, aż do momentu nadejścia zimy. Zimy, która okazała się być niezwykle ciężka, tak ciężka, że Kubuś przygarnął do swojego domu Prosiaczka i Kłapouchego. Długie zimowe wieczory spędzali na czytaniu sobie nawzajem książek, grze w karty (także na pieniądze) oraz na rozmowach na tematy poważne i błahe. Towarzyszył im też alkohol, którego Kubuś miał całe mnóstwo w swojej spiżarni. Początkowo nie pojawiał się on za każdym razem, a jego ilości były nieznaczne. Z czasem zaczął jednak pojawiać się co wieczór, a jego ilości były coraz większe. I tak upływała im zima, na wieczornych spotkaniach, w których coraz większą rolę zaczął odgrywać alkohol, a ich poprzednie gry i zabawy odeszły w niepamięć.

Zima się jednak skończył i przyszła wiosna, tak wiec wszystkie zwierzątka zaczęły znów się spotykać na świeżym powietrzu. Wieloletni przyjaciele dostrzegli, że z trójka, która zimowała wspólnie cos jest nie tak. Ich zachowanie się zmieniło, nie byli już tak rozmowni jak dawniej i zniknęła ich dawna pogodność, którą teraz zastępowało gliniane naczynie z pitnym miodem. Pierwszym, który zorientował się o co chodzi był Pan Sowa - spytał on pewnego razu prosiaczka: "Dlaczego tak często sączysz ten pitny miód". A prosiaczek odpowiedział mu: "Często? Nie, wydaje ci się. Lubię go pić od czasu do czasu, ale nie powiedziałbym, że jest to często". Dalszy rozmowa z prosiaczkiem utwierdził tylko w Panu Sowie przekonanie nieświadomej chorobie alkoholowej prosiaczka. Pan Sowa postanowił dowiedzieć się więcej na temat tej choroby ze swoich książek znajdujących się w swojej biblioteczce.

Nazajutrz Pan Sowa zwołał pozostałe zwierzątka wraz z Krzysiem i
ป่าร้อยเอเคอร์เป็นดินแดนที่สวยงามมากที่มีชีวิตชีวาในช่วงฤดูร้อนและมีศักยภาพในการผจญภัยอันเหลือเชื่อ น่าเสียดายที่ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว เนื่องจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่แปลกประหลาด ทำให้ที่นี่เป็นสถานที่ที่มีความต้องการการอยู่อาศัยมาก สัตว์ทุกตัวที่อาศัยอยู่ที่นั่นรู้เรื่องนี้และเตรียมพร้อมเป็นอย่างดี พวกเขายังอยู่ร่วมกันอย่างไม่น่าเชื่อและช่วยเหลือซึ่งกันและกันในการรวบรวมสิ่งของสำหรับฤดูหนาว - แต่ละคนรวบรวมบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างกันและแบ่งปันกับผู้อื่น ฤดูร้อนวันหนึ่ง มีร่างลึกลับมาที่ Hundred Mile - Franciszek the moonshiner เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็เข้ามายังดินแดนอันเงียบสงบแห่งนี้ ฟรานซิสสอนชาวป่าร้อยเอเคอร์บางคนให้ทำเครื่องดื่มต่างๆ ตัวอย่างเช่น เขาสอนวินนี่เดอะพูห์ให้ทำมีด แรบบิทสอนวิธีกลั่นเหล้าที่เกือบบริสุทธิ์จากมันฝรั่ง มิสเตอร์อาวล์วิธีชงคราฟต์เบียร์ และคางก้าวิธีผลิตไวน์ สัตว์เหล่านี้รู้สึกขอบคุณสำหรับความรู้ที่ได้รับ และพวกเขาก็ได้เรียนรู้จากฟรานซิสด้วยว่าควรระวังเรื่องแอลกอฮอล์ เขาอธิบายให้พวกเขาฟังว่าแอลกอฮอล์ปริมาณเล็กน้อยสามารถให้ผลที่น่าพอใจได้ แต่ถ้าคุณดื่มมากเกินไป คุณอาจจะเสียใจ อย่างไรก็ตาม เมื่อสิ้นสุดฤดูร้อน ฟรานซิสก็ออกเดินทางจากป่าร้อยเอเคอร์ ชาว Hundred Acre Wood ทุกคนดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อย่างรับผิดชอบจนกระทั่งฤดูหนาวมาถึง ฤดูหนาวกลายเป็นเรื่องยากลำบากมาก จนวินนี่เดอะพูห์พาพิกเล็ตและอียอร์เข้าไปในบ้านของเขา พวกเขาใช้เวลาช่วงเย็นฤดูหนาวอันยาวนานอ่านหนังสือให้กัน เล่นไพ่ (เพื่อเงินด้วย) และพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อที่จริงจังและไม่สำคัญ พวกเขายังมาพร้อมกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ซึ่งKubušมีมากมายในตู้กับข้าวของเขา ในตอนแรกมันไม่ปรากฏทุกครั้งและจำนวนเงินก็ไม่มีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป มันเริ่มปรากฏให้เห็นทุกเย็น และปริมาณของมันก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ฤดูหนาวจึงผ่านไป โดยมีการประชุมในช่วงเย็นซึ่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เริ่มมีบทบาทสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ และเกมและความสนุกสนานก่อนหน้านี้ก็ถูกลืมไป อย่างไรก็ตาม ฤดูหนาวสิ้นสุดลงและฤดูใบไม้ผลิก็มาถึง สัตว์ทุกตัวจึงเริ่มพบปะกันกลางแจ้งอีกครั้ง เพื่อนที่รู้จักกันมานานสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับทั้งสามคนที่มาพักหนาวด้วยกัน พฤติกรรมของพวกเขาเปลี่ยนไป พวกเขาไม่ช่างพูดเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ความร่าเริงในอดีตก็หายไป ซึ่งตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยหม้อดินพร้อมดื่มทุ่งหญ้า คนแรกที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคือมิสเตอร์อาวล์ ครั้งหนึ่งเขาเคยถามลูกหมูว่า "ทำไมคุณถึงจิบน้ำผึ้งดื่มนี้บ่อยจัง" ลูกหมูจึงตอบเขาว่า "บ่อยเหรอ ไม่ ฉันไม่คิดอย่างนั้น ฉันชอบดื่มเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่ได้บอกว่าบ่อย" การสนทนาเพิ่มเติมกับลูกหมูเป็นเพียงการยืนยันความเชื่อของคุณอาวล์ที่ว่าลูกหมูหมดสติจากโรคพิษสุราเรื้อรัง นายโซวาตัดสินใจเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโรคนี้จากหนังสือในห้องสมุดของเขา วันรุ่งขึ้น มิสเตอร์อาวล์ก็เรียกสัตว์อื่นๆ ร่วมกับคริสและ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence