The Lord of the Rings" is a literary monster, a colossal snoozefest that I wouldn't wish on my worst enemy. With its never-ending pages and endless stream of dialogue, this bloated fantasy epic is like an anchor dragging you down to the abyss of boredom. The characters are one-dimensional and annoying, and their motivations are as transparent as a glass window. 

Frodo, the supposed hero, is a whiny, indecisive wimp who spends half the book crying and the other half wandering aimlessly in circles.

Sam, his loyal sidekick, is just as bad, a constant stream of inane chatter about potatoes and tomatoes that makes you want to gouge out your ears. And don't even get me started on the rest of the Fellowship. Aragorn, the supposed badass, spends most of his time moping around like a lovesick teenager, while Legolas and Gimli are nothing more than props, there to provide some badly needed comic relief.

The villains are just as bad. Sauron, the dark lord of Mordor, is a faceless, nameless entity who barely appears in the book. His minions, the Nazgul, are equally forgettable, generic bad guys with no personality or motivation beyond a vague desire for power. And let's not forget about Gollum, the most annoying character in the book. His endless babbling and schizophrenic personality make you want to push him off a cliff.

But the worst part of "Lord of the Rings" is the world-building. Tolkien spends page after page describing the landscape and the history of Middle Earth, as if he expects us to care about every tree and rock. The made-up languages are just as bad, a confusing mishmash of Elvish, Dwarvish, and Orcish that make no sense to anyone except Tolkien himself. It's like he's trying to show off how smart he is, instead of telling a good story.

So, do yourself a favor and skip "Lord of the Rings". It's a tedious, self-indulgent slog that will make you want to tear your hair out. Unless you're a masochist, in which case, go ahead and suffer through it. But don't say I didn't warn you.
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์" คือสัตว์ประหลาดในวรรณกรรม เป็นการงีบหลับครั้งใหญ่ที่ฉันไม่อยากให้ศัตรูตัวร้ายที่สุด มีหน้ากระดาษที่ไม่มีวันจบสิ้นและบทสนทนาที่ไหลไม่รู้จบ มหากาพย์แฟนตาซีอันพองโตนี้เปรียบเสมือนสมอที่ลากคุณลงไปที่ เหวแห่งความเบื่อหน่าย ตัวละครมีมิติเดียวและน่ารำคาญ และแรงจูงใจของพวกเขาก็โปร่งใสราวกับหน้าต่างกระจก โฟรโด ฮีโร่ที่ควรจะเป็น เป็นคนขี้บ่น ขี้แยและไม่แน่ใจ ซึ่งใช้เวลาครึ่งหนังสือร้องไห้ และอีกครึ่งหนึ่งเดินไปอย่างไร้จุดหมายเป็นวงกลม แซม เพื่อนสนิทผู้ซื่อสัตย์ของเขา เป็นคนเลวพอๆ กัน พูดพล่อยๆ ไร้สาระเกี่ยวกับมันฝรั่งและมะเขือเทศอย่างต่อเนื่องจนทำให้คุณอยากจะแคะหู และอย่าให้ฉันเริ่มต้นกับส่วนที่เหลือของ Fellowship อารากอร์น ควรจะเป็นไอ้เลว ใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาเดินไปรอบๆ เหมือนวัยรุ่นที่ป่วยด้วยความรัก ในขณะที่เลโกลัสและกิมลีไม่มีอะไรมากไปกว่าอุปกรณ์ประกอบฉาก ที่นั่นเพื่อบรรเทาความขบขันที่จำเป็นอย่างยิ่ง คนร้ายก็เลวพอๆ กัน เซารอน ลอร์ดแห่งมอร์ดอร์ผู้ชั่วร้ายคือ ตัวตนไร้ตัวตนและไร้ชื่อซึ่งแทบไม่ปรากฏอยู่ในหนังสือ ลูกน้องของเขา นัสกุล เป็นคนเลวทั่วๆ ไปที่น่าจดจำพอๆ กัน โดยไม่มีบุคลิกหรือแรงจูงใจใดๆ เกินกว่าความปรารถนาอันคลุมเครือในอำนาจ และอย่าลืมกอลลัม ตัวละครที่น่ารำคาญที่สุดในหนังสือด้วย บุคลิกที่พูดพล่ามไม่รู้จบและโรคจิตเภทของเขาทำให้คุณอยากผลักเขาลงจากหน้าผา แต่ส่วนที่แย่ที่สุดของ "ลอร์ดออฟเดอะริงส์" คือการสร้างโลก โทลคีนใช้เวลาหน้าแล้วหน้าเล่าเพื่ออธิบายภูมิทัศน์และประวัติศาสตร์ของมิดเดิลเอิร์ธ ราวกับว่าเขาคาดหวังให้เราใส่ใจต้นไม้และหินทุกต้น ภาษาที่แต่งขึ้นก็แย่พอๆ กัน เป็นการผสมผสานระหว่างเอลฟ์ คนแคระ และออร์ซิชที่น่าสับสน ซึ่งไม่สมเหตุสมผลกับใครเลย ยกเว้นโทลคีนเอง มันเหมือนกับว่าเขาพยายามแสดงให้เห็นว่าเขาฉลาดแค่ไหน แทนที่จะเล่าเรื่องดีๆ ดังนั้น ช่วยตัวเองหน่อยแล้วข้าม "ลอร์ดออฟเดอะริงส์" ไปซะ เป็นคำหวดที่น่าเบื่อและตามใจตัวเองที่จะทำให้คุณอยากจะฉีกผมออก ในกรณีนี้ คุณก็อดทนผ่านมันไปได้เลย เว้นแต่คุณจะเป็นมาโซคิสต์ แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence