На самом деле ваш вопрос не такой очевидный, каким он может показаться на первый взгляд — и нет, и да. Нет, в той классической форме, которую можно слышать человеческим ухом, но да, если есть подходящее устройство и процедура, чтобы слушать это во Вселенной.

Считается, что для распространения звука должен быть какой-то носитель, чаще всего — воздух. Отдельные молекулы, испускаемые источником звука, колеблются в воздухе, постепенно сталкиваются друг с другом и передают звуковую волну в космос. Однако в космосе *практически (да, во многих областях космоса не совсем полный вакуум)* нет воздуха. Другими словами, плотность частиц воздуха настолько мала, что космическое пространство представляет собой вакуум. Поскольку нет воздуха, который мог бы вибрировать, звук не может перемещаться в космосе. Поэтому даже мощный взрыв станет неслышимым через доли секунды, если человеческое ухо и вовсе сможет его уловить.

Но есть и другой тип волн, которым для распространения не требуется ничего, кроме ткани пространства. Это гравитационные волны. Не буду слишком углубляться в физику (хотя могу и углубиться, если вам интересно). Достаточно сказать, что их существование было ранее предсказано Эйнштейном в его теории относительности. Позже (всего несколько лет назад) его предсказания подтвердились научно.

Как все это работает? Например, столкновение двух массивных черных дыр с эквивалентным весом 25 и 35 Солнц создает одну новую черную дыру с эквивалентным весом 55 Солнц. Оставшаяся «исчезнувшая» масса излучается в космос в форме чистой энергии, а именно в форме гравитационных волн, распространяющихся по космическим волокнам. Тогда все, что вам нужно, это подходящее устройство, которое может улавливать эти гравитационные волны, и вы могли бы *услышать* столкновение, упомянутое выше.
ที่จริงแล้ว คำถามของคุณไม่ชัดเจนเท่าที่ควรเมื่อมองแวบแรก ทั้งไม่และใช่ ไม่ ในรูปแบบคลาสสิกที่หูของมนุษย์สามารถได้ยินได้ แต่ใช่ ถ้ามีอุปกรณ์และขั้นตอนที่เหมาะสมในการฟังในจักรวาล เชื่อกันว่าเสียงที่แพร่กระจายจะต้องมีพาหะบางชนิด ซึ่งส่วนใหญ่มักเป็นอากาศ โมเลกุลแต่ละตัวที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดเสียงจะสั่นสะเทือนในอากาศ ค่อยๆ ชนกันและส่งคลื่นเสียงไปในอวกาศ อย่างไรก็ตาม ในอวกาศมี *ในทางปฏิบัติ (ใช่ ในหลายพื้นที่ของอวกาศ ยังไม่ใช่สุญญากาศที่สมบูรณ์)* ไม่มีอากาศ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความหนาแน่นของอนุภาคอากาศต่ำมากจนอวกาศรอบนอกกลายเป็นสุญญากาศ เนื่องจากไม่มีอากาศให้สั่นสะเทือน เสียงจึงไม่สามารถเดินทางผ่านอวกาศได้ ดังนั้นแม้แต่การระเบิดที่รุนแรงก็จะไม่ได้ยินในเสี้ยววินาทีหากหูของมนุษย์สามารถจับได้ แต่มีคลื่นอีกประเภทหนึ่งที่ไม่ไม่ต้องการอะไรเลยนอกจากโครงสร้างของพื้นที่ในการแพร่กระจาย เหล่านี้คือคลื่นความโน้มถ่วง ฉันจะไม่เจาะลึกวิชาฟิสิกส์มากเกินไป (แม้ว่าฉันจะเจาะลึกกว่านี้ได้หากคุณสนใจ) พอจะกล่าวได้ว่าไอน์สไตน์เคยทำนายการดำรงอยู่ของพวกมันไว้ในทฤษฎีสัมพัทธภาพของเขา ต่อมา (ไม่กี่ปีที่ผ่านมา) คำทำนายของเขาได้รับการยืนยันทางวิทยาศาสตร์ มันทำงานอย่างไร? ตัวอย่างเช่น การชนกันของหลุมดำขนาดใหญ่ 2 หลุมที่มีน้ำหนักเท่ากัน 25 และ 35 ดวงอาทิตย์ ทำให้เกิดหลุมดำใหม่ 1 หลุมที่มีน้ำหนักเท่ากัน 55 ดวงอาทิตย์ มวลที่ "หายไป" ที่เหลือจะถูกปล่อยออกสู่อวกาศในรูปของพลังงานบริสุทธิ์ กล่าวคือในรูปของคลื่นความโน้มถ่วงที่แพร่กระจายไปตามเส้นใยจักรวาล จากนั้นสิ่งที่คุณต้องมีคืออุปกรณ์ที่เหมาะสมที่สามารถรับคลื่นความโน้มถ่วงเหล่านี้และคุณสามารถ *ได้ยิน* การชนดังที่กล่าวข้างต้น
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence