The sun, so bright, with a strange allure,
Its rays a dance, a peculiar chore.
A group of friends, to buy some bread,
An explosion strikes, their lives ahead.

The sky grows dark, as if night had come,
A sudden burst, their fate succumb.
Their laughter silenced, their bodies gone,
Memories remain, forever long.

The sun, it seems, a role to play,
In this strange tale, on this fateful day.
Its behavior odd, beyond compare,
A power of nature, beyond repair.

But though they're gone, their spirits live on,
In the hearts of those they loved, so fond.
Their laughter echoes, in the breeze's hum,
A reminder that life is short, but not done.

So let us hold, each moment we keep,
And hold dear those we love, in deep.
For life's a journey, uncertain and brief,
And the sun, its behavior, still a mystery, beneath.
ดวงตะวัน สุกใส มีเสน่ห์แปลกตา ระยิบระยับ เป็นงานบ้านที่แปลกประหลาด กลุ่มเพื่อนมาซื้อขนมปัง ระเบิดโจมตี ชีวิตของพวกเขารออยู่ข้างหน้า ท้องฟ้ามืดครึ้มราวกับกลางคืนมาถึง ทันใดนั้นก็ระเบิดขึ้น ชะตากรรมของพวกเขาก็พ่ายแพ้ เสียงหัวเราะของพวกเขาเงียบลง ร่างกายของพวกเขาหายไป ความทรงจำยังคงอยู่ตลอดไป ดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์จะมีบทบาทในเรื่องราวที่แปลกประหลาดนี้ในวันแห่งโชคชะตานี้ พฤติกรรมของมันแปลกประหลาดเกินกว่าจะเปรียบเทียบได้ พลังแห่งธรรมชาติที่ไม่อาจซ่อมแซมได้ แม้ว่าพวกเขาจะจากไป แต่วิญญาณของพวกเขายังคงอยู่ อยู่ในหัวใจของคนที่พวกเขารักและรักมาก เสียงหัวเราะของพวกเขาก้องกังวานไปตามสายลม เป็นสิ่งเตือนใจว่าชีวิตนั้นแสนสั้นแต่ยังไม่จบสิ้น ดังนั้นขอให้เรายึดมั่น ทุกช่วงเวลาที่เราเก็บไว้ และกอดคนที่เรารักอย่างลึกซึ้ง สำหรับชีวิตคือการเดินทาง ไม่แน่นอนและสั้น และดวงอาทิตย์ พฤติกรรมของมัน ยังคงเป็นปริศนาเบื้องล่าง
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence