Ладно, я попробую :) Вот короткий рассказ от имени последнего мамонта. Надеюсь получилось не слишком жестоко:

Это было концом мамонтов. И я, похоже, последний среди своих представителей.
Мы говорили: "Да что эти люди! Вонючие и грязные! Жрут лук и чеснок, гадость какая! Что эти слабые, отсталые, худые куски мяса нам сделают? Ещё и ходят как дураки, на двух ногах!"
Мы все открыто смеялись над тем, как человек разводит огонь - "Он же обожжётся, ну и тупой!".
"Ещё и палку зачем-то носит! Сразу видно - слабак!"
Как же мы ошибались...

Мы видели многое - наводнения, землетрясения, похолодание, извержения вулканов, метеориты...
Но не это стало нашей погибелью.

Сейчас я, сидящий на льдине, посреди океана, пишу эти слова и мечтаю о том, что где-то там, где никогда не ступит нога человека, ещё остались мои сородичи которые возродят нашу цивилизацию.
Но похоже этому не бывать...

Зима начиналась как обычно, после холодного ветра, сменившего частые осенние дожди.
Иногда мелькали новости о наступлении людей на наши земли.
Позже пошли слухи о нападениях.
Но когда один из нас не вернулся после короткого похода, мы заволновались.
Он лежал неподвижно, утыканный палками и стрелами. Местами обожжённый, но уже окоченевший труп нашего брата.
И тут всё стало ясно...

Но мы не могли ничем ответить. Наши бивни не приспособлены для такой угрозы. Нам не отразить острых стрел и копий. Наша шерсть не спасёт от огня. Мы тяжёлые и неповоротливые.

Началась паника.

Уходить было некуда - человечество уже расселилось почти везде.

Моя семья еще держалась, продовольствие у нас было, хоть и не много, но его хватало. Мы старались далеко не уходить друг от друга, не показываться людям. Даже была надежда на перемирие.

Мой отец умер своей смертью. Он всегда учил что однажды наша эпоха закончится и нам нужно будет принять всё как есть. Никто ему не верил. Все мы считали себя вершиной развития цивилизации. Теперь я понимаю что он видел дальше других.

По последним данным в бою пали десятки тысяч наших сородичей. Но людей было многократно больше.

Когда напали на наш лагерь, моя мать кричала мне бежать, но я продолжал отбиваться.
Я видел её слёзы, безмолвные крики и обездвиженное тело.
Я единственный выжил тогда. Больше никому не удалось спастись.

Мне всегда нравился океан. У нас даже была собственная льдина. Раньше был страх перед глубокой водой...
Но теперь его нет.
โอเค ฉันจะลองดู :) นี่คือเรื่องสั้นในนามของแมมมอธตัวสุดท้าย ฉันหวังว่ามันจะไม่โหดร้ายเกินไป นี่คือจุดจบของแมมมอธ และดูเหมือนว่าฉันจะเป็นคนสุดท้ายในบรรดาตัวแทนของฉัน เราพูดว่า: “คนพวกนี้เป็นอะไรกัน เหม็น สกปรก กินหัวหอม กระเทียม ช่างน่าขยะแขยงอะไรเช่นนี้ เนื้อบางๆ อ่อนๆ เหล่านี้จะทำอะไรเรา พวกมันเดิน 2 ขาเหมือนคนโง่!” เราทุกคนหัวเราะอย่างเปิดเผยเมื่อคน ๆ หนึ่งจุดไฟ -“ เขาจะถูกไฟไหม้ช่างเป็นคนโง่จริงๆ!” “เขาถือไม้ด้วยด้วยเหตุผลบางอย่าง!เห็นได้ชัดทันทีว่าเขาอ่อนแอ!” เราผิดขนาดไหน... เราเห็นมามากมาย - น้ำท่วม แผ่นดินไหว แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด อุกกาบาต... แต่นี่ไม่ใช่ความตายของเรา ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนแผ่นน้ำแข็งกลางมหาสมุทรกำลังเขียนคำเหล่านี้และฝันว่าที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครเคยเหยียบย่ำยังมีญาติของฉันที่จะฟื้นฟูอารยธรรมของเรา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เกิดขึ้น... ฤดูหนาวเริ่มต้นตามปกติ หลังจากที่ลมหนาวเข้ามาแทนที่ฝนตกบ่อยครั้งในฤดูใบไม้ร่วง บางครั้งมีข่าวแว่วเกี่ยวกับผู้คนที่กำลังรุกคืบเข้ามาในดินแดนของเรา ต่อมาก็มีข่าวลือเรื่องการโจมตี แต่เมื่อหนึ่งในพวกเราไม่กลับมาหลังจากการเดินป่าระยะสั้นๆ เราก็เริ่มกังวล เขานอนนิ่งไม่ไหวติง มีกิ่งไม้และลูกธนูปกคลุมอยู่ ศพของน้องชายเราที่ถูกไฟไหม้บางส่วนแต่มึนงงแล้ว แล้วทุกอย่างก็ชัดเจน... แต่เราก็ตอบอะไรไม่ได้ งาของเราไม่ได้ออกแบบมาเพื่อภัยคุกคามเช่นนี้ เราไม่สามารถขับไล่ลูกธนูและหอกอันแหลมคมได้ ขนของเราจะไม่ช่วยให้เราพ้นจากไฟ เราเป็นคนหนักและเงอะงะ ความตื่นตระหนกเริ่มขึ้น ไม่มีที่ไป - มนุษยชาติได้ตั้งถิ่นฐานแล้วเกือบทุกที่ ครอบครัวของฉันยังคงอดกลั้น เรามีอาหาร แม้ว่าจะไม่มากแต่ก็เพียงพอแล้ว เราพยายามที่จะไม่ห่างไกลจากกันไม่แสดงตัวให้คนอื่นเห็น มีความหวังที่จะสงบศึกด้วยซ้ำ พ่อของฉันเสียชีวิตด้วยสาเหตุตามธรรมชาติ เขาสอนมาโดยตลอดว่าวันหนึ่งยุคของเราจะสิ้นสุดลงและเราจะต้องยอมรับทุกสิ่งตามที่เป็นอยู่ ไม่มีใครเชื่อเขา เราทุกคนถือว่าตนเองเป็นจุดสูงสุดของอารยธรรม ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าเขามองเห็นไกลกว่าคนอื่น จากข้อมูลล่าสุด ญาติของเราหลายหมื่นคนเสียชีวิตในสนามรบ แต่มีคนมากกว่าหลายเท่า เมื่อค่ายของเราถูกโจมตี แม่ของฉันกรีดร้องให้ฉันวิ่ง แต่ฉันก็ยังสู้กลับ ฉันเห็นน้ำตาของเธอ เสียงกรีดร้องอันเงียบงัน และร่างกายที่ไร้การเคลื่อนไหว ฉันเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตในตอนนั้น ไม่มีใครสามารถหลบหนีไปได้ ฉันชอบทะเลมาโดยตลอด เรายังมีน้ำแข็งลอยของตัวเองด้วย เมื่อก่อนกลัวน้ำลึก...แต่ตอนนี้หายแล้ว
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence