Во время второй мировой войны в Европе национализм и фашизм были тесно переплетены. Фашизм является политической идеологией, появившейся в раннем 20 веке, характеризующейся авторитаризмом, экстремальным национализмом и с фокусом на главенство государства перед индивидом. Национализм, в свою очередь, более широкое понятие, которое ставит акцент на общем культурном и историческом единстве группы людей, причисляющих себя к нации.

В Европе во время Второй Мировой Войны, фашистские режимы использовали национализм как средство пропаганды идеологии и завоевания поддержки среди населения. Многие фашистские лидеры пропагандировали превосходство нации над другими, и собирались расширять влияние агрессивными завоеваниями. Они также настаивали на важности сильной и единой национальной идентичности, зачастую в ущерб индивидуальным правам и свободам.

В Германии, например, Адольф Гитлер и Нацистская Партия пропагандировали вид национализма, известный как "расовый национализм", который утверждал, о превосходстве немцев (арийцев) над другими расами. Эта идеология использовалась для оправдания Холокоста и других преступлений, совершённых Нацистским режимом.

Подобно Германии, в Италии Бенито Муссолини и Фашистская Партия пропагандировали идею превосходства итальянской нации и права нации на расширение сферы влияния и территорий. Это, например, привело к завоеванию Эфиопии Италией в 1935 году и к последующим попыткам выстроить империю в Африке.

Суммируя сказанное, взаимоотношения между национализмом и фашизмом во время Второй Мировой Войны в Европе были как взаимное подкрепление. Фашистские режимы использовали национализм как способ пропаганды идеологий и расширения сфер влияния, тогда как национализм предоставлял идеологические предпосылки для фашистского экспансионизма и агрессии.
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรป ลัทธิชาตินิยมและลัทธิฟาสซิสต์มีความเกี่ยวพันกันอย่างใกล้ชิด ลัทธิฟาสซิสต์เป็นอุดมการณ์ทางการเมืองที่เกิดขึ้นในต้นศตวรรษที่ 20 โดยมีลักษณะเป็นเผด็จการ ชาตินิยมสุดโต่ง และให้ความสำคัญกับความเป็นเอกของรัฐเหนือปัจเจกบุคคล ในทางกลับกัน ลัทธิชาตินิยมเป็นแนวคิดที่กว้างขึ้นซึ่งให้ความสำคัญกับความสามัคคีทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์โดยทั่วไปของกลุ่มคนที่ถือว่าตนเองเป็นชาติ ในยุโรปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ระบอบฟาสซิสต์ใช้ลัทธิชาตินิยมเป็นวิธีการส่งเสริมอุดมการณ์และได้รับการสนับสนุนจากประชากร ผู้นำฟาสซิสต์จำนวนมากส่งเสริมความเหนือกว่าของประเทศเหนือผู้อื่น และตั้งใจที่จะขยายอิทธิพลของตนผ่านการพิชิตที่ก้าวร้าว พวกเขายังยืนกรานถึงความสำคัญของเอกลักษณ์ประจำชาติที่เข้มแข็งและเป็นเอกภาพ ซึ่งมักจะต้องสูญเสียสิทธิและเสรีภาพส่วนบุคคล ตัวอย่างเช่น ในเยอรมนี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์และพรรคนาซีส่งเสริมลัทธิชาตินิยมประเภทหนึ่งที่เรียกว่า "ลัทธิชาตินิยมทางเชื้อชาติ" ซึ่งยืนยันความเหนือกว่าของชาวเยอรมัน (อารยัน) เหนือเชื้อชาติอื่นๆ อุดมการณ์นี้ใช้เพื่อพิสูจน์ความหายนะและอาชญากรรมอื่น ๆ ที่กระทำโดยระบอบนาซี เช่นเดียวกับเยอรมนีในอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี และพรรคฟาสซิสต์ได้เผยแพร่แนวคิดเรื่องความเหนือกว่าของประเทศอิตาลีและสิทธิของประเทศในการขยายขอบเขตอิทธิพลและอาณาเขตของตน สิ่งนี้นำไปสู่การพิชิตเอธิโอเปียของอิตาลีในปี 1935 และต่อมาก็มีความพยายามที่จะสร้างอาณาจักรในแอฟริกา โดยสรุป ความสัมพันธ์ระหว่างลัทธิชาตินิยมกับลัทธิฟาสซิสต์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปเป็นความสัมพันธ์ที่สนับสนุนซึ่งกันและกัน ระบอบฟาสซิสต์ใช้ลัทธิชาตินิยมเป็นหนทางในการเผยแพร่อุดมการณ์และขยายขอบเขตอิทธิพล ในขณะที่ลัทธิชาตินิยมเป็นเงื่อนไขเบื้องต้นทางอุดมการณ์สำหรับการขยายลัทธิฟาสซิสต์และการรุกราน
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence