Tanto el capitalismo como el comunismo son modelos teóricos de organización de la economía y la sociedad, que se basan en supuestos y valores particulares.  Como todo modelo, es una abstracción de la realidad que, al momento de ser implementada, está sujeta a las capacidades, recursos y voluntad de quienes lo implementan.  

Entonces, los ejemplos de capitalismo que podemos observar a través de la historia, son manifestaciones particulares de cómo se interpretó y de cómo se implementó.  Dadas las complejidades de realidad y la imposibilidad de contenerla en un modelo, todos son ejemplos imperfectos del capitalismo.

Vamos ahora a las bases teóricas del modelo capitalista: la libertad del individuo, la libre competencia y la información perfecta.

El capitalismo valora la libertad y plantea que, mientras cada individuo busca maximizar su propio bienestar interactuando libremente con los demás, se obtiene como resultado maximizar el bien común.  Esto es lo que Adam Smith denominaba la "mano invisible" del mercado, aquello que permitía que, sin pensar en los demás, la acción egoísta del individuo resultara finalmente en un óptimo social. 

Describamos en breve los dos grandes supuestos del capitalismo:
1. La libre competencia.  Supone que todos los individuos o actores económicos tienen igual poder de negociación.
2. La información perfecta.  Supone que todos los individuos o actores económicos cuentan con la misma la información y toda la información que necesitan para tomar sus decisiones.

El modelo capitalista reconoce algunos casos donde no se cumplen alguno de dichos supuestos y propone solucionarlos a través de la regulación del mercado por parte del Estado.  Algunos de los casos más comunes son los monopolios o las asimetrías de información en los mercados financieros y los mercados laborales.

Sin embargo, ninguno de los países donde se ha implementado el capitalismo ha conseguido regular los mercados en forma eficiente. Por el contrario, persisten y se incrementan los monopolios, el abuso de poder y el uso de información privilegiada entre los individuos y actores dominantes.  Como consecuencia, mientras algunos se han beneficiado del capitalismo, no sólo no se ha logrado el esperado bienestar social, sino que persiste la pobreza, la discriminación y la inequidad, la sobreexplotación de los recursos naturales y la contaminación, por dar algunos ejemplos.

¿Podemos decir que el capitalismo se destruye a sí mismo? Si, es una conclusión posible. Pero también podríamos decir que los defensores del capitalismo y los que han liderado su implementación, están destruyendo el capitalismo al traicionar las bases de su propia ideología. Ya sea por negligencia o avaricia, se han aprovechado de su posición dominante, no han regulado los mercados, han generado tal presión y descontento social, que están destruyendo no sólo al capitalismo, sino la confianza en las instituciones y la estabilidad.

¿Es problema del modelo capitalista o de las clases gobernantes? ¿Existe algún modelo que no se destruya a sí mismo cuando las clases gobernantes aprovechan su posición en desmedro del bien común?
ทั้งระบบทุนนิยมและลัทธิคอมมิวนิสต์เป็นแบบจำลองทางทฤษฎีของการจัดระเบียบเศรษฐกิจและสังคมซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนสมมติฐานและค่านิยมเฉพาะ เช่นเดียวกับโมเดลอื่นๆ มันเป็นนามธรรมของความเป็นจริง ซึ่งเมื่อนำมาใช้แล้ว จะต้องขึ้นอยู่กับความสามารถ ทรัพยากร และเจตจำนงของผู้นำไปใช้ ดังนั้น ตัวอย่างของลัทธิทุนนิยมที่เราสามารถสังเกตได้ตลอดประวัติศาสตร์จึงเป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามันถูกตีความอย่างไรและถูกนำไปปฏิบัติอย่างไร เมื่อพิจารณาถึงความซับซ้อนของความเป็นจริงและความเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรจุความเป็นจริงไว้ในแบบจำลอง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นตัวอย่างที่ไม่สมบูรณ์ของระบบทุนนิยม ตอนนี้เรามาดูฐานทางทฤษฎีของแบบจำลองทุนนิยมกันดีกว่า: เสรีภาพส่วนบุคคล การแข่งขันอย่างเสรี และข้อมูลที่สมบูรณ์แบบ ระบบทุนนิยมให้ความสำคัญกับเสรีภาพและกล่าวว่าในขณะที่แต่ละคนพยายามที่จะเพิ่มความเป็นอยู่ของตนเองให้สูงสุดโดยการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างอิสระ แต่ผลลัพธ์ก็คือการเพิ่มความดีส่วนรวมให้สูงสุด นี่คือสิ่งที่อดัม สมิธเรียกว่า "มือที่มองไม่เห็น" ของตลาด ซึ่งเป็นสิ่งที่ยอมให้การกระทำที่เห็นแก่ตัวของแต่ละบุคคลส่งผลให้มีสังคมที่ดีที่สุดโดยไม่ต้องคิดถึงผู้อื่น เราจะอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับสมมติฐานอันยิ่งใหญ่สองประการของระบบทุนนิยม: 1. การแข่งขันแบบเสรี โดยถือว่าบุคคลหรือผู้มีบทบาททางเศรษฐกิจทุกคนมีอำนาจต่อรองเท่าเทียมกัน 2. ข้อมูลที่สมบูรณ์แบบ โดยถือว่าบุคคลหรือผู้มีบทบาททางเศรษฐกิจทุกคนมีข้อมูลและข้อมูลทั้งหมดที่จำเป็นต้องใช้ในการตัดสินใจเหมือนกัน โมเดลทุนนิยมตระหนักถึงบางกรณีที่สมมติฐานบางประการไม่เป็นไปตามนั้น และเสนอให้แก้ไขโดยผ่านการควบคุมตลาดโดยรัฐ กรณีที่พบบ่อยที่สุดบางกรณีคือการผูกขาดหรือความไม่สมดุลของข้อมูลในตลาดการเงินและตลาดแรงงาน อย่างไรก็ตาม ไม่มีประเทศใดที่ระบบทุนนิยมถูกนำมาใช้สามารถบริหารจัดการตลาดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในทางตรงกันข้าม การผูกขาด การใช้อำนาจโดยมิชอบ และการใช้ข้อมูลที่มีสิทธิพิเศษในหมู่บุคคลและผู้มีบทบาทที่มีอำนาจเหนือกว่ายังคงมีอยู่และเพิ่มมากขึ้น ผลที่ตามมาคือ แม้ว่าบางคนจะได้รับประโยชน์จากระบบทุนนิยม แต่ไม่เพียงแต่ความอยู่ดีมีสุขทางสังคมที่คาดหวังไว้จะไม่บรรลุผลสำเร็จเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความยากจน การเลือกปฏิบัติและความไม่เท่าเทียมกัน การใช้ประโยชน์ทรัพยากรธรรมชาติและมลภาวะมากเกินไป เพื่อเป็นยกตัวอย่างบางส่วนยังคงมีอยู่ เราจะพูดได้ไหมว่าระบบทุนนิยมทำลายตัวเอง? ใช่ มันเป็นข้อสรุปที่เป็นไปได้ แต่เรายังอาจกล่าวได้ว่าผู้ปกป้องระบบทุนนิยมและผู้ที่เป็นผู้นำการดำเนินการของลัทธิทุนนิยมกำลังทำลายระบบทุนนิยมด้วยการทรยศต่อรากฐานของอุดมการณ์ของตนเอง ไม่ว่าจะโดยความประมาทเลินเล่อหรือความโลภ พวกเขาได้ใช้ประโยชน์จากตำแหน่งที่โดดเด่นของพวกเขา พวกเขาไม่ได้ควบคุมตลาด พวกเขาสร้างความกดดันและความไม่พอใจทางสังคมจนทำลายไม่เพียงแต่ระบบทุนนิยมเท่านั้น แต่ยังทำลายความไว้วางใจในสถาบันและเสถียรภาพอีกด้วย มันเป็นปัญหาของรูปแบบทุนนิยมหรือของชนชั้นปกครองหรือไม่? มีแบบอย่างใดบ้างที่ไม่ทำลายตัวเองเมื่อชนชั้นปกครองใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของตนจนเกิดความเสียหายต่อส่วนรวม?
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence