La nuit était sombre et silencieuse, la lune se cachant derrière des nuages qui obscurcissaient la ville. Tandis que je marchais dans les rues, je sentais un frisson me parcourir le dos, comme si quelqu'un, quelque chose, me surveillait. Je pressais le pas, essayant de me réconforter en me disant que ce n'était que mon imagination qui me jouait des tours, mais je n'arrivais pas à m'empêcher de me retourner à chaque instant, craignant ce que je pourrais voir.

J'atteignis enfin ma maison et, lorsque je m'apprêtais à rentrer, j'entendis un bruit étrange, comme si quelque chose s'approchait de moi. Je me figeai, mon cœur battant la chamade et mes jambes tremblant, ma respiration s'accélérant alors que j'essayais de reprendre le contrôle de mes émotions. Alors que je me retournais pour faire face à l'inconnu, je vis une silhouette se dessiner dans l'obscurité, une silhouette qui me faisait froid dans le dos. Je savais que les terreurs de la nuit allaient bientôt commencer.
ค่ำคืนนั้นมืดและเงียบงัน ดวงจันทร์ซ่อนตัวอยู่หลังเมฆที่บดบังเมือง ขณะที่ฉันเดินไปตามถนน ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลัง ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังมองดูฉันอยู่ ฉันรีบไป พยายามปลอบใจตัวเองด้วยการบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่จินตนาการที่เล่นกลกับฉัน แต่ฉันก็ไม่สามารถหยุดตัวเองจากการหันหลังกลับไปทุกขณะ กลัวสิ่งที่จะได้เห็น ในที่สุดฉันก็ถึงบ้านของฉัน และในขณะที่ฉันกำลังจะกลับ ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้ฉัน ฉันตัวแข็ง หัวใจเต้นแรง ขาสั่น หายใจถี่ขึ้นขณะพยายามควบคุมอารมณ์อีกครั้ง เมื่อฉันหันไปเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า ฉันเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ในความมืด ร่างที่ทำให้ฉันหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง ฉันรู้ว่าความสยดสยองยามค่ำคืนจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence