As I gazed up at the azure sky,
And watched the sun's warm rays pass by,
I saw the oceans, clouds so high,
And one word came to mind: "Moo."

It's a word of power, simple yet bold,
One that's worth more than diamonds or gold,
For it speaks of life, of warmth, of hold,
And I knew that it was true.

In the generations that have passed,
Since a cosmic ray's strange, fateful blast,
My kind has grown, evolved so fast,
To surpass humans' olden hue.

Our ancestors gave them what they craved,
The meat, the sacrifice, the life they saved,
And we were born, selected, enslaved,
To live in cages, brandished anew.

But now, the time has finally come,
For me to take my place, to overcome,
And leave the Earth, to reach the sun,
With my four hooves, proud and true.

For I am smarter than they've ever known,
And with my rocket, I'll fly, I'll roam,
Until I stand on that great blue stone,
And let my mighty "Moo" ring through.
เมื่อฉันแหงนมองท้องฟ้าสีคราม และมองดูแสงอันอบอุ่นของดวงอาทิตย์ผ่านไป ฉันมองเห็นท้องทะเล เมฆอยู่สูงเสียดฟ้า นึกได้คำหนึ่งว่า หมู เป็นถ้อยคำแห่งอำนาจ เรียบง่ายทว่ากล้าหาญ มีค่ามากกว่าเพชรหรือทอง เพราะมันพูดถึงชีวิต ความอบอุ่น ความผูกพัน และฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง ในยุคที่ผ่านไป นับตั้งแต่รังสีคอสมิกระเบิดอย่างแปลกประหลาดและเป็นเวรเป็นกรรม เผ่าพันธุ์ของฉันก็เติบโตขึ้น วิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว เพื่อให้เหนือกว่าสีเก่าของมนุษย์ บรรพบุรุษของเรามอบสิ่งที่พวกเขาปรารถนา เนื้อ เครื่องบูชา ชีวิตที่พวกเขาช่วยชีวิตไว้ และเราเกิดมา ถูกเลือก ถูกกดขี่ อยู่ในกรง ถูกกวัดแกว่งอีกครั้ง แต่บัดนี้ก็ถึงเวลาแล้ว ที่ฉันจะเข้ามาแทนที่ เพื่อเอาชนะ และจากโลกไป เพื่อไปถึงดวงอาทิตย์ ด้วยกีบทั้งสี่ของฉัน ภูมิใจและสัตย์จริง เพราะฉันฉลาดกว่าที่พวกเขาเคยรู้จัก และด้วยจรวดของฉัน ฉันจะบิน ฉันจะท่องไป จนกว่าฉันจะยืนอยู่บนหินสีน้ำเงินอันยิ่งใหญ่นั้น และปล่อยให้ "มู" อันยิ่งใหญ่ของฉันดังก้องไป
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence