Dear Momma,

I hope this letter finds you well. It's been a long time since I've been able to write to you, and I'm sorry for that. Life out here on the sea is tough, and the days are long and hard.

As you know, I'm a bluefin tuna fisherman working off the coast of New England. It's a lonely life, spending weeks at sea with nothing but the sound of the waves and the creaking of the boat to keep me company. But it's the only life I've ever known, and I wouldn't have it any other way.

The sea is a cruel mistress, and she's been especially unforgiving this year. The storms have been fierce, and the waves have been higher than I've ever seen them. The wind howls like a pack of wolves, and it feels like we're always on the verge of capsizing.

But the real hardship is in the work. It's backbreaking labor, hauling in those huge bluefin tuna. They fight tooth and nail, and sometimes it feels like we're fighting a losing battle. But we keep at it, day after day because we know that's what it takes to survive out here.

Sometimes, in the dead of night, I think about home. I think about you and Pa and my siblings, and I wonder what it would be like to be back on dry land, surrounded by the comforts of home. But then the morning comes, and the sun rises over the water, and I remember why I'm out here.

I'm sorry if this letter sounds like the ramblings of an old man. I suppose I am getting on in years, and the sea has a way of aging a person before their time. But I want you to know that I'm doing okay and that I'm thinking of you always.

Love your son.
แม่ที่รัก ฉันหวังว่าจดหมายฉบับนี้จะพบคุณสบายดี เป็นเวลานานแล้วที่ฉันสามารถเขียนถึงคุณได้ และฉันขอโทษสำหรับเรื่องนั้น ชีวิตในทะเลที่นี่ช่างยากลำบาก และวันเวลาก็ยาวนานและยากลำบาก อย่างที่คุณทราบ ฉันเป็นชาวประมงทูน่าครีบน้ำเงินที่ทำงานนอกชายฝั่งนิวอิงแลนด์ มันเป็นชีวิตที่โดดเดี่ยว ใช้เวลาหลายสัปดาห์ในทะเลโดยไม่มีอะไรนอกจากเสียงคลื่นและเสียงเรือดังเอี๊ยดเพื่อคอยเป็นเพื่อนฉัน แต่มันเป็นชีวิตเดียวที่ฉันเคยรู้จัก และฉันจะไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้ ทะเลเป็นเมียน้อยที่โหดร้าย และปีนี้เธอก็ไม่ยอมให้อภัยเป็นพิเศษ พายุรุนแรงมาก และคลื่นก็สูงกว่าที่เคยเห็นมา ลมส่งเสียงโหยหวนราวกับฝูงหมาป่า และรู้สึกเหมือนเรากำลังจวนจะพลิกคว่ำอยู่ตลอดเวลา แต่ความยากลำบากที่แท้จริงอยู่ที่การทำงาน ต้องใช้แรงงานมหาศาลในการลากปลาทูน่าครีบน้ำเงินตัวใหญ่เหล่านั้น พวกเขาต่อสู้ฟันและเล็บและบางครั้งก็รู้สึกเหมือนกับว่าเรากำลังต่อสู้กับการต่อสู้ที่พ่ายแพ้ แต่เราก็ยังคงทำมันอยู่วันแล้ววันเล่า เพราะเรารู้ว่านั่นคือสิ่งที่ต้องใช้เพื่อความอยู่รอดที่นี่ บางครั้งในตอนกลางคืนฉันก็คิดถึงบ้าน ฉันคิดถึงคุณกับป้าและพี่น้องของฉัน และฉันสงสัยว่าจะเป็นอย่างไรหากได้กลับมาอยู่บนบกที่แห้งแล้ง รายล้อมไปด้วยความสะดวกสบายเหมือนบ้าน แต่แล้วรุ่งเช้าก็มาถึง ดวงอาทิตย์ขึ้นเหนือผืนน้ำ และฉันจำได้ว่าทำไมฉันถึงออกมาที่นี่ ฉันขอโทษถ้าจดหมายนี้ฟังดูเหมือนคำพูดของชายชรา ฉันเดาว่าฉันอายุมากขึ้นเรื่อยๆ และทะเลก็ทำให้คนเราแก่ก่อนวัยได้ แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันสบายดีและคิดถึงคุณเสมอ รักลูกชายของคุณ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence