The first stanza of Walt Whitmans's "A Song of Myself" is:

I celebrate myself, and sing myself,
And what I assume you shall assume,
For every atom belonging to me as good belongs to you.

I loafe and invite my soul,
I lean and loafe at my ease observing a spear of summer grass.

My tongue, every atom of my blood, form’d from this soil, this air,
Born here of parents born here from parents the same, and their parents the same,
I, now thirty-seven years old in perfect health begin,
Hoping to cease not till death.

Creeds and schools in abeyance,
Retiring back a while sufficed at what they are, but never forgotten,
I harbor for good or bad, I permit to speak at every hazard,
Nature without check with original energy.
บทแรกของ "เพลงของตัวเอง" ของวอลท์ วิตแมนส์คือ: ฉันเฉลิมฉลองตัวเอง และร้องเพลงตัวเอง และสิ่งที่ฉันถือว่าคุณจะต้องสมมติ เพราะทุกอะตอมที่เป็นของฉันและความดีเป็นของคุณ ฉันร่อนเร่และเชิญชวนจิตวิญญาณของฉัน ฉันเอนกายและร่อนเร่อย่างสบายใจ เฝ้าดูหอกหญ้าในฤดูร้อน ลิ้นของฉัน ทุกอะตอมของเลือดของฉัน ก่อตัวจากดินนี้ อากาศนี้ เกิดมาที่นี่มีพ่อแม่มาจากพ่อแม่เหมือนกัน และพ่อแม่ก็เหมือนกัน ฉันอายุสามสิบเจ็ดปีมีสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ เริ่มต้นอย่างมีความหวัง ที่จะยุติไปจนตาย ลัทธิและโรงเรียนอยู่เฉยๆ ถอยกลับไปสักพักโดยพอเพียงกับสิ่งที่เป็นอยู่ แต่ไม่เคยลืม ฉันเก็บเอาไว้ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี ฉันอนุญาตให้พูดได้ทุกอันตราย ธรรมชาติโดยไม่ตรวจสอบด้วยพลังงานดั้งเดิม
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence