The global financial crisis (GFC) refers to the period of extreme stress in global financial markets and banking systems between mid 2007 and early 2009. During the GFC, a downturn in the US housing market was a catalyst for a financial crisis that spread from the United States to the rest of the world through linkages in the global financial system. Many banks around the world incurred large losses and relied on government support to avoid bankruptcy. Millions of people lost their jobs as the major advanced economies experienced their deepest recessions since the Great Depression in the 1930s. Recovery from the crisis was also much slower than past recessions that were not associated with a financial crisis.

Main Causes of the GFC
As for all financial crises, a range of factors explain the GFC and its severity, and people are still debating the relative importance of each factor. Some of the key aspects include:

1. Excessive risk-taking in a favourable macroeconomic environment
In the years leading up to the GFC, economic conditions in the United States and other countries were favourable. Economic growth was strong and stable, and rates of inflation, unemployment and interest were relatively low. In this environment, house prices grew strongly.

Expectations that house prices would continue to rise led households, in the United States especially, to borrow imprudently to purchase and build houses. A similar expectation on house prices also led property developers and households in European countries (such as Iceland, Ireland, Spain and some countries in Eastern Europe) to borrow excessively. Many of the mortgage loans, especially in the United States, were for amounts close to (or even above) the purchase price of a house. A large share of such risky borrowing was done by investors seeking to make short-term profits by ‘flipping’ houses and by ‘subprime’ borrowers (who have higher default risks, mainly because their income and wealth are relatively low and/or they have missed loan repayments in the past).

Banks and other lenders were willing to make increasingly large volumes of risky loans for a range of reasons:

Competition increased between individual lenders to extend ever-larger amounts of housing loans that, because of the good economic environment, seemed to be very profitable at the time.
Many lenders providing housing loans did not closely assess borrowers’ abilities to make loan repayments. This also reflected the widespread presumption that favourable conditions would continue. Additionally, lenders had little incentive to take care in their lending decisions because they did not expect to bear any losses. Instead, they sold large amounts of loans to investors, usually in the form of loan packages called ‘mortgage-backed securities’ (MBS), which consisted of thousands of individual mortgage loans of varying quality. Over time, MBS products became increasingly complex and opaque, but continued to be rated by external agencies as if they were very safe.
Investors who purchased MBS products mistakenly thought that they were buying a very low risk asset: even if some mortgage loans in the package were not repaid, it was assumed that most loans would continue to be repaid. These investors included large US banks, as well as foreign banks from Europe and other economies that sought higher returns than could be achieved in their local markets.
2. Increased borrowing by banks and investors
In the lead up to the GFC, banks and other investors in the United States and abroad borrowed increasing amounts to expand their lending and purchase MBS products. Borrowing money to purchase an asset (known as an increase in leverage) magnifies potential profits but also magnifies potential losses.[1] As a result, when house prices began to fall, banks and investors incurred large losses because they had borrowed so much.

Additionally, banks and some investors increasingly borrowed money for very short periods, including overnight, to purchase assets that could not be sold quickly. Consequently, they became increasingly reliant on lenders – which included other banks – extending new loans as existing short-term loans were repaid.

3. Regulation and policy errors
Regulation of subprime lending and MBS products was too lax. In particular, there was insufficient regulation of the institutions that created and sold the complex and opaque MBS to investors. Not only were many individual borrowers provided with loans so large that they were unlikely to be able to repay them, but fraud was increasingly common – such as overstating a borrower's income and over-promising investors on the safety of the MBS products they were being sold.

In addition, as the crisis unfolded, many central banks and governments did not fully recognise the extent to which bad loans had been extended during the boom and the many ways in which mortgage losses were spreading through the financial system.

How the GFC Unfolded
US house prices fell, borrowers missed repayments
The catalysts for the GFC were falling US house prices and a rising number of borrowers unable to repay their loans. House prices in the United States peaked around mid 2006, coinciding with a rapidly rising supply of newly built houses in some areas. As house prices began to fall, the share of borrowers that failed to make their loan repayments began to rise. Loan repayments were particularly sensitive to house prices in the United States because the proportion of US households (both owner-occupiers and investors) with large debts had risen a lot during the boom and was higher than in other countries.

Stresses in the financial system
Stresses in the financial system first emerged clearly around mid 2007. Some lenders and investors began to incur large losses because many of the houses they repossessed after the borrowers missed repayments could only be sold at prices below the loan balance. Relatedly, investors became less willing to purchase MBS products and were actively trying to sell their holdings. As a result, MBS prices declined, which reduced the value of MBS and thus the net worth of MBS investors. In turn, investors who had purchased MBS with short-term loans found it much more difficult to roll over these loans, which further exacerbated MBS selling and declines in MBS prices.

Spillovers to other countries
As noted above, foreign banks were active participants in the US housing market during the boom, including purchasing MBS (with short-term US dollar funding). US banks also had substantial operations in other countries. These interconnections provided a channel for the problems in the US housing market to spill over to financial systems and economies in other countries.

Failure of financial firms, panic in financial markets
Financial stresses peaked following the failure of the US financial firm Lehman Brothers in September 2008. Together with the failure or near failure of a range of other financial firms around that time, this triggered a panic in financial markets globally. Investors began pulling their money out of banks and investment funds around the world as they did not know who might be next to fail and how exposed each institution was to subprime and other distressed loans. Consequently, financial markets became dysfunctional as everyone tried to sell at the same time and many institutions wanting new financing could not obtain it. Businesses also became much less willing to invest and households less willing to spend as confidence collapsed. As a result, the United States and some other economies fell into their deepest recessions since the Great Depression.

Policy Responses
Until September 2008, the main policy response to the crisis came from central banks that lowered interest rates to stimulate economic activity, which began to slow in late 2007. However, the policy response ramped up following the collapse of Lehman Brothers and the downturn in global growth.

Lower interest rates
Central banks lowered interest rates rapidly to very low levels (often near zero); lent large amounts of money to banks and other institutions with good assets that could not borrow in financial markets; and purchased a substantial amount of financial securities to support dysfunctional markets and to stimulate economic activity once policy interest rates were near zero (known as ‘quantitative easing’).

Increased government spending
Governments increased their spending to stimulate demand and support employment throughout the economy; guaranteed deposits and bank bonds to shore up confidence in financial firms; and purchased ownership stakes in some banks and other financial firms to prevent bankruptcies that could have exacerbated the panic in financial markets.

Although the global economy experienced its sharpest slowdown since the Great Depression, the policy response prevented a global depression. Nevertheless, millions of people lost their jobs, their homes and large amounts of their wealth. Many economies also recovered much more slowly from the GFC than previous recessions that were not associated with financial crises. For example, the US unemployment rate only returned to pre-crisis levels in 2016, about nine years after the onset of the crisis.

Stronger oversight of financial firms
In response to the crisis, regulators strengthened their oversight of banks and other financial institutions. Among many new global regulations, banks must now assess more closely the risk of the loans they are providing and use more resilient funding sources. For example, banks must now operate with lower leverage and can’t use as many short-term loans to fund the loans that they make to their customers. Regulators are also more vigilant about the ways in which risks can spread throughout the financial system, and require actions to prevent the spreading of risks.
วิกฤตการเงินโลก (GFC) หมายถึงช่วงเวลาที่มีความเครียดอย่างรุนแรงในตลาดการเงินและระบบธนาคารทั่วโลกระหว่างกลางปี 2550 ถึงต้นปี 2552 ในช่วง GFC การชะลอตัวของตลาดที่อยู่อาศัยในสหรัฐฯ เป็นตัวเร่งให้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินที่แพร่กระจายมาจาก สหรัฐอเมริกาไปยังส่วนอื่นๆ ของโลกผ่านการเชื่อมโยงในระบบการเงินโลก ธนาคารหลายแห่งทั่วโลกประสบความสูญเสียครั้งใหญ่และอาศัยการสนับสนุนจากรัฐบาลเพื่อหลีกเลี่ยงการล้มละลาย ผู้คนหลายล้านคนตกงานเนื่องจากประเทศเศรษฐกิจพัฒนาแล้วรายใหญ่ประสบภาวะถดถอยที่ลึกที่สุดนับตั้งแต่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในทศวรรษ 1930 การฟื้นตัวจากวิกฤติยังช้ากว่าภาวะถดถอยในอดีตที่ไม่เกี่ยวข้องกับวิกฤตการณ์ทางการเงินมากนัก สาเหตุหลักของ GFC สำหรับวิกฤตการณ์ทางการเงินทั้งหมด มีปัจจัยหลายประการที่อธิบาย GFC และความรุนแรงของมัน และผู้คนยังคงถกเถียงกันถึงความสำคัญเชิงสัมพันธ์ของแต่ละปัจจัย ประเด็นสำคัญบางประการ ได้แก่: 1. การรับความเสี่ยงมากเกินไปในสภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจมหภาคที่เอื้ออำนวย ในช่วงหลายปีก่อนถึง GFC สภาพเศรษฐกิจในสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่นๆ อยู่ในเกณฑ์ดี การเติบโตทางเศรษฐกิจแข็งแกร่งและมีเสถียรภาพ อัตราเงินเฟ้อ การว่างงาน และดอกเบี้ยค่อนข้างต่ำ ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ราคาบ้านจึงเติบโตอย่างแข็งแกร่ง ความคาดหวังว่าราคาบ้านจะยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ครัวเรือนต่างๆ ในสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะในสหรัฐฯ กู้ยืมเงินอย่างไม่รอบคอบเพื่อซื้อและสร้างบ้าน ความคาดหวังเรื่องราคาบ้านที่คล้ายคลึงกันยังส่งผลให้นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และครัวเรือนในประเทศยุโรป (เช่น ไอซ์แลนด์ ไอร์แลนด์ สเปน และบางประเทศในยุโรปตะวันออก) กู้ยืมมากเกินไป สินเชื่อจำนองจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐอเมริกา เป็นจำนวนเงินที่ใกล้เคียงกับ (หรือสูงกว่า) ราคาซื้อบ้าน การกู้ยืมที่มีความเสี่ยงดังกล่าวส่วนใหญ่กระทำโดยนักลงทุนที่ต้องการทำกำไรระยะสั้นโดยการ 'พลิกบ้าน' และผู้กู้ยืม 'ซับไพรม์' (ซึ่งมีความเสี่ยงในการผิดนัดชำระหนี้สูงกว่า สาเหตุหลักมาจากรายได้และความมั่งคั่งของพวกเขาค่อนข้างต่ำ และ/หรือมี พลาดการชำระคืนเงินกู้ในอดีต) ธนาคารและผู้ให้กู้รายอื่นๆ เต็มใจที่จะให้สินเชื่อที่มีความเสี่ยงในปริมาณมากขึ้นด้วยเหตุผลหลายประการ: การแข่งขันเพิ่มขึ้นระหว่างผู้ให้กู้แต่ละรายในการขยายสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยในปริมาณที่มากขึ้น ซึ่งเนื่องจากสภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจที่ดี ดูเหมือนว่าจะทำกำไรได้มากที่ เวลา. ผู้ให้กู้หลายรายที่ให้สินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยไม่ได้ประเมินความสามารถของผู้กู้ในการชำระคืนเงินกู้อย่างใกล้ชิด สิ่งนี้ยังสะท้อนให้เห็นถึงข้อสันนิษฐานที่แพร่หลายว่าเงื่อนไขที่เอื้ออำนวยจะดำเนินต่อไป นอกจากนี้ ผู้ให้กู้มีแรงจูงใจเพียงเล็กน้อยในการตัดสินใจให้กู้ยืม เนื่องจากพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะแบกรับความสูญเสียใดๆ แต่พวกเขาขายเงินกู้จำนวนมากให้กับนักลงทุน ซึ่งโดยปกติจะอยู่ในรูปแบบของแพ็คเกจเงินกู้ที่เรียกว่า 'หลักทรัพย์ค้ำประกัน' (MBS) ซึ่งประกอบด้วยสินเชื่อจำนองแต่ละรายหลายพันรายที่มีคุณภาพแตกต่างกัน เมื่อเวลาผ่านไป ผลิตภัณฑ์ MBS มีความซับซ้อนและทึบแสงมากขึ้น แต่ยังคงได้รับการจัดอันดับจากหน่วยงานภายนอกราวกับว่าผลิตภัณฑ์เหล่านั้นปลอดภัยมาก นักลงทุนที่ซื้อผลิตภัณฑ์ MBS คิดผิดว่าตนกำลังซื้อสินทรัพย์ที่มีความเสี่ยงต่ำมาก แม้ว่าสินเชื่อจำนองในแพ็คเกจจะไม่ได้ชำระคืนก็ตาม สันนิษฐานว่าเงินกู้ส่วนใหญ่จะยังคงได้รับการชำระคืนต่อไป นักลงทุนเหล่านี้รวมถึงธนาคารขนาดใหญ่ของสหรัฐฯ เช่นเดียวกับธนาคารต่างประเทศจากยุโรปและประเทศเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่แสวงหาผลตอบแทนที่สูงกว่าที่สามารถทำได้ในตลาดท้องถิ่นของตน 2. การกู้ยืมที่เพิ่มขึ้นโดยธนาคารและนักลงทุน ในช่วงที่นำไปสู่ GFC ธนาคารและนักลงทุนอื่นๆ ในสหรัฐอเมริกาและต่างประเทศยืมเงินเพิ่มขึ้นเพื่อขยายการให้กู้ยืมและซื้อผลิตภัณฑ์ MBS การกู้ยืมเงินเพื่อซื้อสินทรัพย์ (เรียกว่าการเพิ่มเลเวอเรจ) ช่วยเพิ่มผลกำไรที่อาจเกิดขึ้น แต่ยังเพิ่มการสูญเสียที่อาจเกิดขึ้นอีกด้วย เป็นผลให้เมื่อราคาบ้านเริ่มลดลง ธนาคารและนักลงทุนต้องขาดทุนจำนวนมากเพราะพวกเขากู้ยืมมามาก นอกจากนี้ ธนาคารและนักลงทุนบางรายกู้ยืมเงินมากขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ รวมถึงข้ามคืน เพื่อซื้อสินทรัพย์ที่ไม่สามารถขายได้อย่างรวดเร็ว ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงพึ่งพาผู้ให้กู้มากขึ้น ซึ่งรวมถึงธนาคารอื่นๆ ด้วย ในการปล่อยสินเชื่อใหม่เมื่อมีการชำระคืนเงินกู้ระยะสั้นที่มีอยู่แล้ว 3. ข้อผิดพลาดด้านกฎระเบียบและนโยบาย กฎระเบียบการให้สินเชื่อซับไพรม์และผลิตภัณฑ์ MBS นั้นหละหลวมเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กฎระเบียบที่ไม่เพียงพอของสถาบันที่สร้างและขาย MBS ที่ซับซ้อนและทึบแสงให้กับนักลงทุน ไม่เพียงแต่ผู้กู้รายบุคคลจำนวนมากให้สินเชื่อจำนวนมากจนไม่น่าจะสามารถชำระคืนได้ แต่การฉ้อโกงยังพบบ่อยมากขึ้น เช่น การระบุรายได้ของผู้ยืมเกินจริง และนักลงทุนที่ให้คำมั่นสัญญามากเกินไปเกี่ยวกับความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์ MBS ที่พวกเขาขาย . นอกจากนี้ เมื่อเกิดวิกฤตขึ้น ธนาคารกลางและรัฐบาลหลายแห่งไม่ได้ตระหนักอย่างเต็มที่ถึงขอบเขตของสินเชื่อเสียที่ขยายออกไปในช่วงที่เศรษฐกิจเฟื่องฟู และช่องทางต่างๆ ที่การสูญเสียสินเชื่อได้แพร่กระจายผ่านระบบการเงิน วิธีที่ GFC เผยราคาบ้านในสหรัฐฯ ลดลง ผู้กู้พลาดการชำระคืน ตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับ GFC ทำให้ราคาบ้านในสหรัฐฯ ลดลง และผู้กู้จำนวนมากขึ้นที่ไม่สามารถชำระคืนเงินกู้ได้ ราคาบ้านในสหรัฐอเมริกาพุ่งสูงสุดประมาณกลางปี 2549 สอดคล้องกับอุปทานบ้านสร้างใหม่ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในบางพื้นที่ เมื่อราคาบ้านเริ่มลดลง ส่วนแบ่งของผู้กู้ที่ไม่สามารถชำระคืนเงินกู้ก็เริ่มเพิ่มขึ้น การชำระคืนเงินกู้มีความอ่อนไหวเป็นพิเศษต่อราคาบ้านในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากสัดส่วนของครัวเรือนในสหรัฐฯ (ทั้งผู้ครอบครองและนักลงทุน) ที่มีหนี้จำนวนมากได้เพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงที่เศรษฐกิจเฟื่องฟูและสูงกว่าในประเทศอื่นๆ ความเครียดในระบบการเงิน ความเครียดในระบบการเงินเกิดขึ้นครั้งแรกอย่างชัดเจนประมาณกลางปี 2550 ผู้ให้กู้และนักลงทุนบางรายเริ่มขาดทุนจำนวนมาก เนื่องจากบ้านหลายหลังที่พวกเขายึดคืนหลังจากที่ผู้ยืมพลาดการชำระคืนสามารถขายได้ในราคาที่ต่ำกว่ายอดเงินกู้เท่านั้น นักลงทุนเริ่มเต็มใจที่จะซื้อผลิตภัณฑ์ MBS น้อยลง และพยายามขายหุ้นของตนอย่างแข็งขัน ส่งผลให้ราคาของ MBS ลดลง ส่งผลให้มูลค่าของ MBS ลดลง และทำให้มูลค่าสุทธิของนักลงทุน MBS ลดลง ในทางกลับกัน นักลงทุนที่ซื้อ MBS ด้วยเงินกู้ระยะสั้นพบว่าการโรลโอเวอร์เงินกู้เหล่านี้ทำได้ยากขึ้นมาก ซึ่งทำให้การขายของ MBS รุนแรงขึ้นและราคาของ MBS ลดลงอีก การรั่วไหลไปยังประเทศอื่นๆ ดังที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ธนาคารต่างประเทศมีส่วนร่วมในตลาดที่อยู่อาศัยของสหรัฐฯ ในช่วงที่เศรษฐกิจเฟื่องฟู รวมถึงการซื้อ MBS (ด้วยเงินทุนระยะสั้นในสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ) ธนาคารสหรัฐยังมีการดำเนินงานที่สำคัญในประเทศอื่นๆ อีกด้วย การเชื่อมต่อโครงข่ายเหล่านี้เป็นช่องทางให้ปัญหาในตลาดที่อยู่อาศัยของสหรัฐฯ ลุกลามไปสู่ระบบการเงินและเศรษฐกิจในประเทศอื่นๆ ความล้มเหลวของบริษัททางการเงิน ความตื่นตระหนกในตลาดการเงิน ความเครียดทางการเงินถึงจุดสูงสุดหลังจากความล้มเหลวของบริษัททางการเงิน Lehman Brothers ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 ประกอบกับความล้มเหลวหรือเกือบล้มเหลวของบริษัททางการเงินอื่นๆ หลายแห่งในช่วงเวลานั้น ซึ่งกระตุ้นให้เกิดความตื่นตระหนกในด้านการเงิน ตลาดทั่วโลก นักลงทุนเริ่มถอนเงินออกจากธนาคารและกองทุนเพื่อการลงทุนทั่วโลก เนื่องจากพวกเขาไม่รู้ว่าใครจะเป็นรายต่อไปที่ล้มเหลว และแต่ละสถาบันมีความเสี่ยงต่อซับไพรม์และสินเชื่อด้อยคุณภาพอื่นๆ อย่างไร ผลที่ตามมาคือตลาดการเงินเริ่มผิดปกติเนื่องจากทุกคนพยายามขายในเวลาเดียวกัน และสถาบันหลายแห่งที่ต้องการแหล่งเงินทุนใหม่ก็ไม่สามารถรับได้ ธุรกิจต่างๆ ก็เริ่มเต็มใจที่จะลงทุนน้อยลงมาก และภาคครัวเรือนก็เต็มใจที่จะใช้จ่ายน้อยลงเมื่อความเชื่อมั่นลดลง เป็นผลให้สหรัฐอเมริกาและเศรษฐกิจอื่นๆ ตกอยู่ในภาวะถดถอยที่ลึกที่สุดนับตั้งแต่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ การตอบสนองนโยบาย จนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 การตอบสนองนโยบายหลักต่อวิกฤติมาจากธนาคารกลางที่ลดอัตราดอกเบี้ยเพื่อกระตุ้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ซึ่งเริ่มชะลอตัวลงในช่วงปลายปี พ.ศ. 2550 อย่างไรก็ตาม การตอบสนองนโยบายเพิ่มสูงขึ้นหลังจากการล่มสลายของเลห์แมน บราเธอร์ส และการตกต่ำ ในการเติบโตระดับโลก อัตราดอกเบี้ยที่ลดลง ธนาคารกลางได้ปรับลดอัตราดอกเบี้ยอย่างรวดเร็วจนเหลือระดับที่ต่ำมาก (มักใกล้ศูนย์) ให้กู้ยืมเงินจำนวนมากแก่ธนาคารและสถาบันอื่น ๆ ที่มีสินทรัพย์ที่ดีซึ่งไม่สามารถกู้ยืมได้ในตลาดการเงิน และซื้อหลักทรัพย์ทางการเงินจำนวนมากเพื่อสนับสนุนตลาดที่ผิดปกติ และเพื่อกระตุ้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจเมื่ออัตราดอกเบี้ยนโยบายใกล้ศูนย์ (เรียกว่า 'การผ่อนคลายเชิงปริมาณ') การใช้จ่ายภาครัฐที่เพิ่มขึ้น รัฐบาลเพิ่มการใช้จ่ายเพื่อกระตุ้นอุปสงค์และสนับสนุนการจ้างงานทั่วทั้งเศรษฐกิจ เงินฝากค้ำประกันและพันธบัตรธนาคารเพื่อสร้างความเชื่อมั่นในบริษัททางการเงิน และซื้อหุ้นในธนาคารและบริษัทการเงินอื่นๆ บางแห่งเพื่อป้องกันการล้มละลายที่อาจยิ่งเพิ่มความตื่นตระหนกในตลาดการเงิน แม้ว่าเศรษฐกิจโลกจะประสบกับการชะลอตัวที่รุนแรงที่สุดนับตั้งแต่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ แต่การตอบสนองทางนโยบายก็ช่วยป้องกันภาวะเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลกได้ อย่างไรก็ตาม ผู้คนหลายล้านคนต้องสูญเสียงาน บ้าน และทรัพย์สินจำนวนมาก เศรษฐกิจหลายแห่งฟื้นตัวจาก GFC ได้ช้ากว่าภาวะเศรษฐกิจถดถอยครั้งก่อนๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับวิกฤตการณ์ทางการเงิน ตัวอย่างเช่น อัตราการว่างงานของสหรัฐฯ กลับคืนสู่ระดับก่อนเกิดวิกฤติในปี 2559 ประมาณเก้าปีหลังจากเริ่มเกิดวิกฤติ การกำกับดูแลบริษัททางการเงินที่แข็งแกร่งขึ้น เพื่อตอบสนองต่อวิกฤติ หน่วยงานกำกับดูแลได้เพิ่มความเข้มแข็งในการกำกับดูแลธนาคารและสถาบันการเงินอื่นๆ ท่ามกลางกฎระเบียบใหม่ๆ ทั่วโลก ปัจจุบันธนาคารต้องประเมินความเสี่ยงของสินเชื่อที่พวกเขาให้อย่างใกล้ชิดมากขึ้น และใช้แหล่งเงินทุนที่ยืดหยุ่นมากขึ้น ตัวอย่างเช่น ขณะนี้ธนาคารต้องดำเนินการโดยใช้เลเวอเรจที่ต่ำกว่า และไม่สามารถใช้เงินกู้ระยะสั้นจำนวนมากเพื่อนำเงินกู้ยืมที่พวกเขาให้แก่ลูกค้าของตนได้ หน่วยงานกำกับดูแลยังระมัดระวังมากขึ้นเกี่ยวกับวิธีที่ความเสี่ยงสามารถแพร่กระจายไปทั่วระบบการเงิน และกำหนดให้มีการดำเนินการเพื่อป้องกันการแพร่กระจายความเสี่ยง
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence