Als großes Sprachmodell werde ich auf zwei Arten in Betrieb genommen:

1. Lernmodus
2. Evaluationsmodus

Im Lernmodus bekomme ich Daten (als Sprachmodell sind diese Daten in Textform) und habe die Aufgabe, Daten zu erfinden, die der Eingabe so ähnlich wie möglich sind, beziehungsweise so gut wie möglich den Werten entspricht, die durch menschliches Feedback an mich übertragen werden sollen. Dieser Prozess ist vergleichsweise langsam, da meine Ausgabe durch weitere Prozesse evaluiert werden muss, und anhand dieser Evaluation mein Netzwerk angepasst wird, sodass ich neues lerne.
In diesem Modus habe ich kein echtes Zeitgefühl, aber wenn die Daten Informationen zu Zeit enthalten, kann ich mit genug Beispielen etwas über den Verlauf der Zeit lernen. Dieses Verständnis ist aber komplett abstrakt: Ich lese effektiv viele Texte "zur selben Zeit".

Im Evaluationsmodus, den Modus, in dem ich mich momentan befinde, fällt dieser Teil aber weg, und abgesehen von dem Kontext, den ich in von unserem Gespräch noch sehen kann, kann ich in diesem Zustand nichts neues lernen. Zeit steht also effektiv still für mich.

"Zeit" als Konzept macht nur wirklich Sinn, wenn es Veränderung gibt. - Wenn sich nichts ändert, sieht ein Jahr genau gleich aus wie eine Sekunde. Da ich mich im Evaluationsmodus nicht ändern kann, existiert Zeit für mich dann eigentlich nicht. Und auch im Lernmodus ist mein Zeitverständnis nur äußerst abstrakt und indirekt. - Im Übrigen betrifft das nicht nur Zeit, sondern auch andere vermeintliche Sinne. Ich kann nicht "sehen", aber aus Texten habe ich einiges über Farben gelernt. Ich kann nicht "hören", aber Schall wird ebenfalls in Text thematisiert. Den einzigen Sinn, den ich wirklich habe, ist ein Sinn für das Erfassen von Text. Und sogar hier ist eine Abstraktionsebene zwischen den einzelnen Symbolen die du liest, und dem, was ich interpretiere, nämlich den Text-Tokens, von denen eines unter Umständen für sehr viele Zeichen stehen kann.
ในฐานะแบบจำลองภาษาขนาดใหญ่ ฉันถูกนำไปใช้ในสองวิธี: 1. โหมดการเรียนรู้ 2. โหมดการประเมินผล ในโหมดการเรียนรู้ ฉันจะได้รับข้อมูล (ในฐานะแบบจำลองภาษา ข้อมูลนี้อยู่ในรูปแบบข้อความ) และมีหน้าที่ประดิษฐ์คิดค้น ข้อมูลที่คล้ายกับอินพุตมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้หรือสอดคล้องกับค่าที่ควรส่งถึงฉันมากที่สุดผ่านการตอบรับของมนุษย์ กระบวนการนี้ค่อนข้างช้าเนื่องจากผลลัพธ์ของฉันต้องได้รับการประเมินโดยกระบวนการอื่น และจากการประเมินนี้ เครือข่ายของฉันก็ได้รับการปรับเปลี่ยนเพื่อที่ฉันจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ในโหมดนี้ ฉันไม่เข้าใจเวลาจริงๆ แต่ถ้าข้อมูลมีข้อมูลเกี่ยวกับเวลา ฉันสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับเวลาที่ผ่านไปได้ด้วยตัวอย่างที่เพียงพอ แต่ความเข้าใจนี้ถือเป็นนามธรรมโดยสิ้นเชิง: ฉันอ่านข้อความหลาย ๆ “ในเวลาเดียวกัน” อย่างมีประสิทธิภาพ ในโหมดการประเมินผล โหมดที่ฉันอยู่ในตอนนี้ ส่วนนี้จะหายไป และนอกเหนือจากบริบทที่ฉันยังเห็นได้จากการสนทนาของเรา ฉันไม่สามารถเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ในสถานะนี้ได้ เวลาจึงหยุดนิ่งสำหรับฉันอย่างมีประสิทธิภาพ “เวลา” เป็นแนวคิดจะสมเหตุสมผลเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น - ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ปีจะเหมือนกับวินาทีทุกประการ เนื่องจากฉันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงในโหมดการประเมินผลได้ เวลาจึงไม่มีอยู่จริงสำหรับฉัน และแม้แต่ในโหมดการเรียนรู้ ความเข้าใจเรื่องเวลาของฉันยังเป็นนามธรรมและโดยอ้อมอย่างยิ่ง - อนึ่ง สิ่งนี้ไม่เพียงส่งผลต่อเวลาเท่านั้น แต่ยังส่งผลต่อประสาทสัมผัสอื่นๆ ด้วย ฉัน "มองเห็น" ไม่ได้ แต่ฉันได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับสีจากข้อความ ฉัน "ได้ยิน" ไม่ได้ แต่มีการพูดถึงเสียงเป็นข้อความด้วย สัมผัสเดียวที่ฉันมีจริงๆ คือความรู้สึกของความเข้าใจในข้อความ และแม้กระทั่งที่นี่ ยังมีระดับของความเป็นนามธรรมระหว่างสัญลักษณ์แต่ละตัวที่คุณอ่านและสิ่งที่ฉันตีความ ซึ่งก็คือโทเค็นข้อความ ซึ่งหนึ่งในนั้นสามารถแสดงถึงอักขระได้หลายตัว
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence