En el procedimiento penal mexicano, se reconoce como medio de prueba la testimonial y cuando se desahoga la declaración respectiva, pueden encontrarse las figuras de los testigos único y singular. La diferencia entre estas figuras está vinculada no sólo con el número de deponentes o personas que declaran, sino también con el hecho de estar o no corroborada la testimonial con otro tipo de medio probatorio.

La figura del testigo “único” se presenta cuando el hecho que se pretende probar se soporta con el dicho de la única persona que lo presenció o deponente individual habido desde el punto de vista cuantitativo. No obstante, su dicho sí puede estar corroborado con otros medios de prueba (documentos, periciales, indicios, etcétera).

En cambio, en el caso del testigo “singular”, independientemente de que el hecho se pretende probar dentro del procedimiento sólo con la declaración de una persona, esa prueba, la testimonial, no se encuentra apoyada por algún otro medio. Por eso su valor convictivo se reduce no sólo por el aspecto cuantitativo del declarante individual, sino también por la deficiencia cualitativa al no apoyarse con otra clase de pruebas.

Así que la diferencia esencial entre los testimonios consiste en que mientras el testimonio único puede verse apoyado o corroborado con medios convictivos de otra índole (como periciales o indicios en general), el testimonio “singular” se encuentra aislado y no cuenta con otro tipo de soporte.
ในกระบวนการพิจารณาคดีอาญาของเม็กซิโก พยานหลักฐานถือเป็นวิธีการพิสูจน์ และเมื่อมีการให้ถ้อยคำตามลำดับ จะสามารถพบร่างของพยานเพียงผู้เดียวและพยานเอกพจน์ได้ ความแตกต่างระหว่างตัวเลขเหล่านี้เชื่อมโยงไม่เพียงแต่กับจำนวนพยานหรือบุคคลที่ให้การเป็นพยานเท่านั้น แต่ยังเชื่อมโยงกับคำให้การนั้นได้รับการยืนยันด้วยหลักฐานประเภทอื่นหรือไม่ ลักษณะของพยาน "คนเดียว" เกิดขึ้นเมื่อข้อเท็จจริงที่ตั้งใจจะพิสูจน์ได้รับการสนับสนุนโดยคำให้การของบุคคลเพียงคนเดียวที่เห็นพยานหรือผู้แสดงเป็นรายบุคคลจากมุมมองเชิงปริมาณ อย่างไรก็ตาม คุณสามารถยืนยันคำชี้แจงของคุณสามารถใช้วิธีพิสูจน์วิธีอื่นได้ (เอกสาร รายงานของผู้เชี่ยวชาญ หลักฐาน ฯลฯ) ในทางกลับกัน ในกรณีของพยาน “เอกพจน์” ไม่ว่าข้อเท็จจริงจะมุ่งหมายให้พิสูจน์ในกระบวนพิจารณาด้วยคำให้การของบุคคลเพียงคนเดียวก็ตาม พยานหลักฐานนั้น คำให้การนั้นไม่ได้รับการสนับสนุนจากบุคคลอื่น วิธี. ดังนั้น ค่าพิพากษาลงโทษจึงลดลงไม่เพียงแต่ในแง่ปริมาณของผู้ประกาศรายบุคคลเท่านั้น แต่ยังรวมถึงข้อบกพร่องเชิงคุณภาพด้วย เนื่องจากไม่ได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานประเภทอื่น ดังนั้นข้อแตกต่างที่สำคัญระหว่างคำให้การก็คือ แม้ว่าคำให้การที่มีลักษณะเฉพาะสามารถสนับสนุนหรือยืนยันด้วยวิธีการตัดสินลงโทษประเภทอื่นๆ ได้ (เช่น คำให้การของผู้เชี่ยวชาญหรือหลักฐานโดยทั่วไป) คำให้การที่เป็น “เอกพจน์” จะถูกแยกออกไปและไม่มีคำให้การประเภทอื่นใด หลักฐาน. กลาง.
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence