Stroke is a severe neurological disease that is a key cause of mortality in the world’s population. Most post-stroke patients do not exercise or to engage in fewer physical activities. Some patients spend their lives with no mobility, particularly in elderly patients or patients who live alone and stroke patients to spend little time in rehabilitation during hospital admission due to limitations. Therefore, these patients require physical rehabilitation in order to prevent and reduce infirmity. Walking exercise is accepted by the American Heart Association as a suitable method and a key target of physical rehabilitation for post-stroke patients during the recovery phase. It also triggers nervous system function and can reduce relapse of the disease. From the previous studies about relationships among Attitude Toward Exercise, Subjective Norms, Perceived Behavioral Control revealed that had positive relationships with the walking exercise intention in post stroke patients. Therefore, apply about the Theory of Planned Behavior have important in raise awareness about the importanceof walking exercise for stroke patients starting at admission to the hospital to promote walking exerciseintention for rehabilitation continuously.
โรคหลอดเลือดสมองเป็นโรคทางระบบประสาทที่มีความรุนแรงและเป็นสาเหตุหลักที่ก่อให้เกิดการเสียชีวิตในประชากร ทั่วโลก ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่มีการออกกาลังกาย มีกิจกรรมด้านร่างกายลดลง บางรายใช้ชีวิตอยู่กับที่ไม่มีการเคลื่อนไหวโดยเฉพาะ ผู้ป่วยสูงอายุหรือผู้ป่วยที่อยู่เพียงลาพัง มีระยะเวลาในการฟื้นฟูระหว่างเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลค่อนข้างน้อยทาให้มีปัญหา ด้านการทาหน้าที่ของร่างกายหลงเหลืออยู่ การฟื้นฟูสมรรถภาพทางกายจึงมีความจาเป็นเพื่อป้องกันและลดภาวะทุพพลภาพ การเดินเป็นการออกกาลังกายที่ American Heart Associationให้คาแนะนาและยอมรับว่าเป็นวิธีที่มีความเหมาะสมและเป็นเป้าหมาย สาคัญในการฟื้นฟูสมรรถภาพทางด้านร่างกายของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองในระยะฟื้นฟูโดยช่วยกระตุ้นการทางานของระบบ ประสาทและลดการกลับเป็นซ้าของโรค การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเจตคติต่อการออกกาลังกาย การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงและ การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมที่ผ่านมา พบว่ามีความสัมพันธ์ทางบวกกับความตั้งใจออกกาลังกายด้วยการเดินใน ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ดังนั้นการนาแนวคิดทฤษฎีพฤติกรรมตามแผนมาประยุกต์ใช้จึงมีส่วนสาคัญในการสร้างความตระหนัก ถึงความสาคัญของการออกกาลังกายด้วยการเดินแก่ผู้ป่วยตั้งแต่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเพื่อส่งเสริมให้เกิดความตั้งใจฟื้นฟู อย่างต่อเนื่อง