The purpose of this quasi-experimental study was to examine the effects of exercise program on depression and cortisol hormone in female adolescents with depressive symptoms. Sixty-six high school students who met the inclusion criteria were recruited and were randomly assigned into the experimental group and the control group, n=33 for each group. The experimental group received an aerobic exercise program for 5 sessions for eight week period. Each session took about 50 minutes. The control group received only routine care. The Children’s Depression Inventory questionnaire and urinary cortisol level measurement were used to collect data at pre-posttest and one month follow-up. Descriptive statistics, independent t-test, two way repeated measure ANOVA and pairwise comparison test using Bonferroni method were employed for data analyses. The results demonstrated that the mean scores of depression and cortisol hormone between the experimental group and control group at post-test and 1 month follow-up were significantly different (p < .05). In the experimental group, the mean scores of depression and cortisol hormone at pre-test, post-test, and one-month follow-up were significantly different. For pairwise comparison between post-test and one month follow-up, cortisol hormone showed significantly decrease whereas no significant different for the mean scores of depression. From the study results, it showed that this exercise program could reduce depression in high school female adolescents with depressive symptoms. Nurses and related health personnel could apply this program in order to reduce depression in other groups of female adolescents with depressive symptoms.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการออกกำลังกายต่อภาวะซึมเศร้าและ ฮอร์โมนคอร์ติซอลในวัยรุ่นหญิงที่มีภาวะซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่าง คือ วัยรุ่นหญิงอายุ 15-17 ปี ที่กำลังศึกษาอยู่ในโรงเรียนมัธยมศึกษา แห่งหนึ่ง จำนวน 66 คน สุ่มกลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 33 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการออกกำลังกาย แบบแอโรบิค 5 ครั้ง/สัปดาห์ ครั้งละ 50 นาที เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติของโรงเรียนเก็บรวบรวม ข้อมูล โดยใช้แบบวัดภาวะซึมเศร้า และตรวจวัดระดับฮอร์โมนคอร์ติซอลในปัสสาวะ ก่อนการทดลอง หลังการทดลองเสร็จสิ้นทันที และติดตามผล 1 เดือน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณา สถิติทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนสองทางแบบวัดซ้ำ และทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีบอนเฟอโรนี ผลการวิจัย พบว่า (1) ระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันที และระยะติดตามผล 1 เดือน กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยภาวะ ซึมเศร้าและค่าเฉลี่ยฮอร์โมนคอร์ติซอลแตกต่างกับกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) และมีคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้า และค่าเฉลี่ยฮอร์โมนคอร์ติซอลในระยะก่อนการทดลอง หลังการทดลองเสร็จสิ้นทันทีและระยะติดตามผล 1 เดือน แตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ และ (2) การทดสอบเป็นรายคู่พบว่า ในระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันที กับระยะติดตามผล 1 เดือน ฮอร์โมน คอร์ติซอลลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า โปรแกรมการออกกำลังกายสามารถลดภาวะซึมเศร้าให้กับวัยรุ่นหญิงในโรงเรียนที่มีภาวะซึม เศร้าได้ พยาบาล และบุคลากรทางสุขภาพที่เกี่ยวข้อง ควรนำโปรแกรมการออกกำลังกายนี้ไปใช้เพื่อลดภาวะซึมเศร้าให้กับวัยรุ่น หญิงที่มีภาวะซึมเศร้าในกลุ่มอื่นๆต่อไป